του Παντελή Σαββίδη
Οι σημερινές εξεγέρσεις στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες —οι οποίες, μάλλον, θα γενικευθούν— δεν εξηγούνται με την επίρριψη ευθυνών, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ, στους μετανάστες.
Στην εξέγερση του ’68 δεν υπήρχε μεταναστευτικό ζήτημα.
Κι όμως, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ξεσηκώθηκαν.
Υπάρχουν αναλογίες ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η εξέγερση σήμερα και σε εκείνη του ’68. Τότε ξεκίνησε από φοιτητικές διαδηλώσεις στη Ναντέρ και σταδιακά επεκτάθηκε. Σήμερα ξεκίνησε από μαθητικές διαδηλώσεις και έχει γενικευθεί.
Τα ίδια που είπε ο Μακρόν, χθές, στο μήνυμα του, ελεγε πάνω κατω, τηρουμένων των αναλογιών και ο Ντε Γκώλ το 68 στο δικό του.
Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα είναι τι γεννά την κοινωνική οργή και όχι ποια ομάδα μπορεί να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο: ο παλιός κόσμος καταρρέει και ο καινούριος προσπαθεί να γεννηθεί. Η αλλαγή μπορεί να είναι επώδυνη, καθώς μεταβάλλονται οι κοινωνικές σχέσεις και ο ίδιος ο ανθρωπολογικός τύπος. Άνθρωποι αισθάνονται ότι μένουν στο περιθώριο, ενώ καταρρέουν ακόμη και οι υποκριτικοί θεσμικοί φραγμοί της εξουσίας. Όταν η διαφθορά κορυφώνεται και οι ισχυροί ελέγχουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, η κοινωνία χειραγωγείται με το μήνυμα: «Γίνε σαν κι εμάς ή περιθωριοποιήσου».
Φαίνεται πως, ακόμη, υπάρχει αντίσταση στο “γίνε σαν και εμάς”.
Στην Ελλάδα, η φράση «είμαστε πλειοψηφία, άρα κάνουμε ό,τι θέλουμε» του ανεκδιήγητου Άδωνι Γεωργιάδη συμπυκνώνει αυτή την περιφρόνηση προς τους θεσμικούς περιορισμούς.
Η εξέγερση ξεσπά όταν η τελευταία σταγόνα ξεχειλίσει το ποτήρι. Και φαίνεται πως η τελευταία σταγόνα προστέθηκε στο ποτήρι.
Ο Μάης του ’68 εκδηλώθηκε σε περίοδο οικονομικής ανάπτυξης, αλλά μέσα σε άκαμπτες ιεραρχίες και ανισότητες. Οι φοιτητές διεκδικούσαν ελευθερία, λόγο και συμμετοχή. Οι εργάτες αγωνίζονταν για μισθούς, ωράρια, δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Η γενική απεργία εκατομμυρίων εργαζομένων έδωσε στην εξέγερση ευρύτερο κοινωνικό βάθος. Η σημασία της βρισκόταν στη συνάντηση διαφορετικών ομάδων και αιτημάτων, όχι σε μία ενιαία ιδεολογία ή σε μια αναπόφευκτη επαναστατική πορεία.
Σήμερα οι ιδεολογίες εχουν εκλείψει. Οι σημερινές μαθητικές διαμαρτυρίες έχουν συγκεκριμένες αφετηρίες: ελλείψεις εκπαιδευτικών, πιεστικά προγράμματα, προβληματικές σχολικές συνθήκες και άνισες ευκαιρίες.
Αυτά ήταν η αφορμή. Τα προβλήματα είναι βαθύτερα.
Αναδεικνύεται μια βαθιά κρίση νοήματος: πολλοί νέοι αμφιβάλλουν αν η προσπάθεια και οι σπουδές θα τους εξασφαλίσουν εργασία, ανεξαρτησία και θέση στην κοινωνία. Η τεχνητή νοημοσύνη εντείνει την αβεβαιότητα για το μέλλον της εργασίας. Και δεν βρίσκουν νόημα στην ύπαρξή τους. Το 68 προσπαθούσαν να το προσδιορίσουν οι κοινωνιολόγοι και οι φιλόσοφοι της εποχής. Διότι, τότε, υπήρχε διανόηση. Σήμερα είναι ανύπαρκτη. Μόνο κάτι προπαγανδιστές της εκάστοτε κυβέρνησης θέλουν να περιβληθούν με το κύρος της έννοιας αλλά το ξευτελίζουν.
Τα ψηφιακά δίκτυα διευκολύνουν τη γρήγορη κινητοποίηση, αλλά δεν εγγυώνται διάρκεια και οργάνωση. Η δυσαρέσκεια δεν μετατρέπεται αυτόματα σε εξέγερση: χρειάζεται αφορμή, κοινή αίσθηση αδικίας, δίκτυα εμπιστοσύνης και πεποίθηση ότι η συλλογική δράση μπορεί να αλλάξει κάτι. Ο Μάης δεν έφερε την επανάσταση που οραματίζονταν οι πιο ριζοσπαστικοί, αλλά συνέβαλε σε παραχωρήσεις και ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές.
Το βασικό ερώτημα και για το 2026 είναι αν η διαμαρτυρία θα αποκτήσει οργάνωση, συγκεκριμένες προτάσεις και θεσμική συνέχεια, ώστε το μέλλον να γίνει αντικείμενο συλλογικής επιλογής.
Στην Ελλάδα, το 1968 κυριαρχούσε η λογοκρισία της δικτατορίας και ο κόσμος μάθαινε σε μονόστηλα πως κάποιοι αναρχικοί νέοι ξεσηκώθηκαν στο Παρίσι.
Σήμερα ο αργυρώνυτος έλεγχος των μέσων απο τον ΝΟΝΟ προσπαθεί να τα ρίξει όλα στους μετανάστες.
Μεταναστευτικό πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν είναι αυτό που προκαλεί τις ευρωπαϊκές εξεγέρσεις.
Το σύστημα στην Ελλάδα, δεν είναι καν μαφιόζικο. Το σύστημα χρησιμοποιεί τη μαφία. Είναι μια οργανωμένη αλητεία, και ο επώνυμος νονός φαίνεται να βρίσκεται επικεφαλής της.
Η επιλογή Αμερικανών συμβούλων, σε συνδυασμό με τον ελληνικό κοτζαμπασισμό, μετέτρεψε το παλαιό, απαρχαιωμένο και διεφθαρμένο, αλλά ελεγχόμενο, ελληνικό σύστημα σε ένα αμερικανικό υποκατάστατο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η εμφάνιση της Καρυστιανού ήταν χαρακτηριστικός: σεξισμός, πορνογραφία και ψυχιατρείο.
Μια άτυπη συνεννόηση της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς με τον κυρίαρχο φιλελευθερισμό στέρησε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα από ένα πρόσωπο που θέλησε να εμφανιστεί στον δημόσιο χώρο.
Η εντολή του Νονού, στις αρχές της χρονιάς, όταν διαπίστωσε ότι ένα μεγάλο ποσοστό απομακρυνόταν προς εκείνη την κατεύθυνση, ήταν: «Ως το καλοκαίρι, εξοντώστε την».
Τον λόγο πήραν πρώτα οι αποκαλούμενοι, κάποτε, δημοσιογράφοι. Στη συνέχεια, ακολούθησε η όποια διανόηση υπάρχει στην Ελλάδα, που σιτίζεται στο πρυτανείο της εξουσίας και έχει αναλάβει την ψυχολογική και ηθική εξόντωση ανθρώπων.
Είναι κι αυτό ένα επικερδές επάγγελμα της νέας εποχής.
Αυτοί που ζητούν να γίνει νόμος η Γυναικοκτονια εφαρμόζουν τη Γυναικοκτονια απέναντι της σε λεκτικό επίπεδο.Η Αριστερά λέγοντας ότι η Καρυστιανου είναι Ακροδεξιά μέσα από την διαστρέβλωση της άποψης της για τις Αμβλώσεις δίνει άλλοθι στους Φιλελεύθερους η Συντηρητικούς να κάνουν το Πόλεμο κατά της Καρυστιανου με την Ιδεολογία και τη Γλώσσα του Πορνο Κινηματογράφου.
Ο Πόλεμος για την εξόντωσή της γίνεται μέσα από την Ιδεολογία,τη Γλώσσα και τα Στερεότυπά του.
Με αυτά τα όπλα το Σύστημα προσπαθεί να την ακυρώσει ως Πολιτικό και Ανθρώπινο Πρόσωπο ως Ελεύθερη και Αυτόνομη Γυναίκα και την μετατρέπει σε αντικείμενο, σε σκεύος ηδονής η σε μηχανή αναπαραγωγής.
Για την πορνογραφία της εξουσίας και την εργαλειοποίηση των ψυχιατρικών μεθόδων που χρησιμοποιούσε ο υπαρκτός, κάποτε, σοσιαλισμός, θα επανέλθουμε πολύ σύντομα.
Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η κρίση νοήματος. Και στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, πια, άνθρωποι που να το αναζητούν. Ή, μάλλον, το εντόπισαν στην αναπαραγωγή της εξουσίας του ΝΟΝΟΥ και την απόλαυση των αποφαγίων της εξουσίας.
Τα ίδια που είπε ο Μακρόν, χθές, στο μήνυμα του, ελεγε πάνω κατω, τηρουμένων των αναλογιών και ο Ντε Γκώλ το 68 στο δικό του.
Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα είναι τι γεννά την κοινωνική οργή και όχι ποια ομάδα μπορεί να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο: ο παλιός κόσμος καταρρέει και ο καινούριος προσπαθεί να γεννηθεί. Η αλλαγή μπορεί να είναι επώδυνη, καθώς μεταβάλλονται οι κοινωνικές σχέσεις και ο ίδιος ο ανθρωπολογικός τύπος. Άνθρωποι αισθάνονται ότι μένουν στο περιθώριο, ενώ καταρρέουν ακόμη και οι υποκριτικοί θεσμικοί φραγμοί της εξουσίας. Όταν η διαφθορά κορυφώνεται και οι ισχυροί ελέγχουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, η κοινωνία χειραγωγείται με το μήνυμα: «Γίνε σαν κι εμάς ή περιθωριοποιήσου».
Φαίνεται πως, ακόμη, υπάρχει αντίσταση στο “γίνε σαν και εμάς”.
Στην Ελλάδα, η φράση «είμαστε πλειοψηφία, άρα κάνουμε ό,τι θέλουμε» του ανεκδιήγητου Άδωνι Γεωργιάδη συμπυκνώνει αυτή την περιφρόνηση προς τους θεσμικούς περιορισμούς.
Η εξέγερση ξεσπά όταν η τελευταία σταγόνα ξεχειλίσει το ποτήρι. Και φαίνεται πως η τελευταία σταγόνα προστέθηκε στο ποτήρι.
Ο Μάης του ’68 εκδηλώθηκε σε περίοδο οικονομικής ανάπτυξης, αλλά μέσα σε άκαμπτες ιεραρχίες και ανισότητες. Οι φοιτητές διεκδικούσαν ελευθερία, λόγο και συμμετοχή. Οι εργάτες αγωνίζονταν για μισθούς, ωράρια, δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Η γενική απεργία εκατομμυρίων εργαζομένων έδωσε στην εξέγερση ευρύτερο κοινωνικό βάθος. Η σημασία της βρισκόταν στη συνάντηση διαφορετικών ομάδων και αιτημάτων, όχι σε μία ενιαία ιδεολογία ή σε μια αναπόφευκτη επαναστατική πορεία.
Σήμερα οι ιδεολογίες εχουν εκλείψει. Οι σημερινές μαθητικές διαμαρτυρίες έχουν συγκεκριμένες αφετηρίες: ελλείψεις εκπαιδευτικών, πιεστικά προγράμματα, προβληματικές σχολικές συνθήκες και άνισες ευκαιρίες.
Αυτά ήταν η αφορμή. Τα προβλήματα είναι βαθύτερα.
Αναδεικνύεται μια βαθιά κρίση νοήματος: πολλοί νέοι αμφιβάλλουν αν η προσπάθεια και οι σπουδές θα τους εξασφαλίσουν εργασία, ανεξαρτησία και θέση στην κοινωνία. Η τεχνητή νοημοσύνη εντείνει την αβεβαιότητα για το μέλλον της εργασίας. Και δεν βρίσκουν νόημα στην ύπαρξή τους. Το 68 προσπαθούσαν να το προσδιορίσουν οι κοινωνιολόγοι και οι φιλόσοφοι της εποχής. Διότι, τότε, υπήρχε διανόηση. Σήμερα είναι ανύπαρκτη. Μόνο κάτι προπαγανδιστές της εκάστοτε κυβέρνησης θέλουν να περιβληθούν με το κύρος της έννοιας αλλά το ξευτελίζουν.
Τα ψηφιακά δίκτυα διευκολύνουν τη γρήγορη κινητοποίηση, αλλά δεν εγγυώνται διάρκεια και οργάνωση. Η δυσαρέσκεια δεν μετατρέπεται αυτόματα σε εξέγερση: χρειάζεται αφορμή, κοινή αίσθηση αδικίας, δίκτυα εμπιστοσύνης και πεποίθηση ότι η συλλογική δράση μπορεί να αλλάξει κάτι. Ο Μάης δεν έφερε την επανάσταση που οραματίζονταν οι πιο ριζοσπαστικοί, αλλά συνέβαλε σε παραχωρήσεις και ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές.
Το βασικό ερώτημα και για το 2026 είναι αν η διαμαρτυρία θα αποκτήσει οργάνωση, συγκεκριμένες προτάσεις και θεσμική συνέχεια, ώστε το μέλλον να γίνει αντικείμενο συλλογικής επιλογής.
Στην Ελλάδα, το 1968 κυριαρχούσε η λογοκρισία της δικτατορίας και ο κόσμος μάθαινε σε μονόστηλα πως κάποιοι αναρχικοί νέοι ξεσηκώθηκαν στο Παρίσι.
Σήμερα ο αργυρώνυτος έλεγχος των μέσων απο τον ΝΟΝΟ προσπαθεί να τα ρίξει όλα στους μετανάστες.
Μεταναστευτικό πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν είναι αυτό που προκαλεί τις ευρωπαϊκές εξεγέρσεις.
Το σύστημα στην Ελλάδα, δεν είναι καν μαφιόζικο. Το σύστημα χρησιμοποιεί τη μαφία. Είναι μια οργανωμένη αλητεία, και ο επώνυμος νονός φαίνεται να βρίσκεται επικεφαλής της.
Η επιλογή Αμερικανών συμβούλων, σε συνδυασμό με τον ελληνικό κοτζαμπασισμό, μετέτρεψε το παλαιό, απαρχαιωμένο και διεφθαρμένο, αλλά ελεγχόμενο, ελληνικό σύστημα σε ένα αμερικανικό υποκατάστατο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η εμφάνιση της Καρυστιανού ήταν χαρακτηριστικός: σεξισμός, πορνογραφία και ψυχιατρείο.
Μια άτυπη συνεννόηση της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς με τον κυρίαρχο φιλελευθερισμό στέρησε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα από ένα πρόσωπο που θέλησε να εμφανιστεί στον δημόσιο χώρο.
Η εντολή του Νονού, στις αρχές της χρονιάς, όταν διαπίστωσε ότι ένα μεγάλο ποσοστό απομακρυνόταν προς εκείνη την κατεύθυνση, ήταν: «Ως το καλοκαίρι, εξοντώστε την».
Τον λόγο πήραν πρώτα οι αποκαλούμενοι, κάποτε, δημοσιογράφοι. Στη συνέχεια, ακολούθησε η όποια διανόηση υπάρχει στην Ελλάδα, που σιτίζεται στο πρυτανείο της εξουσίας και έχει αναλάβει την ψυχολογική και ηθική εξόντωση ανθρώπων.
Είναι κι αυτό ένα επικερδές επάγγελμα της νέας εποχής.
Αυτοί που ζητούν να γίνει νόμος η Γυναικοκτονια εφαρμόζουν τη Γυναικοκτονια απέναντι της σε λεκτικό επίπεδο.Η Αριστερά λέγοντας ότι η Καρυστιανου είναι Ακροδεξιά μέσα από την διαστρέβλωση της άποψης της για τις Αμβλώσεις δίνει άλλοθι στους Φιλελεύθερους η Συντηρητικούς να κάνουν το Πόλεμο κατά της Καρυστιανου με την Ιδεολογία και τη Γλώσσα του Πορνο Κινηματογράφου.
Ο Πόλεμος για την εξόντωσή της γίνεται μέσα από την Ιδεολογία,τη Γλώσσα και τα Στερεότυπά του.
Με αυτά τα όπλα το Σύστημα προσπαθεί να την ακυρώσει ως Πολιτικό και Ανθρώπινο Πρόσωπο ως Ελεύθερη και Αυτόνομη Γυναίκα και την μετατρέπει σε αντικείμενο, σε σκεύος ηδονής η σε μηχανή αναπαραγωγής.
Για την πορνογραφία της εξουσίας και την εργαλειοποίηση των ψυχιατρικών μεθόδων που χρησιμοποιούσε ο υπαρκτός, κάποτε, σοσιαλισμός, θα επανέλθουμε πολύ σύντομα.
Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η κρίση νοήματος. Και στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, πια, άνθρωποι που να το αναζητούν. Ή, μάλλον, το εντόπισαν στην αναπαραγωγή της εξουσίας του ΝΟΝΟΥ και την απόλαυση των αποφαγίων της εξουσίας.
