Ο ΖΕΫΜΠΕΚΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ=ΖΕΫ-ΒΑΚΧ-ΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΑΚΧΟΥ (ΔΙΟΝΥΣΟΥ).

Υπό Επιλάρχου ε.α Ιωάννου Αλμπάνη-Ιστορικού ερευνητού Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας

*Το παρόν συγγράφεται occasione data δηλ.δοθείσης ευκαιρίας τού εσχάτως ανακύψαντος θέματος ότι ο ΖΕΫΜΠΕΚΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ δήθεν έκ Τουρκίας μετεφέρθη εις τήν Ελλάδα.

Αν και έκ της Σχολής των Ευελπιδων ορμώμενος ασχοληθείς επί πολλά έτη μέ τήν μελέτην τής αρχαιοελληνικής γραμματείας και έν ταυτώ επισκεφθείς πλείστα όσα Μουσεία τού Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου από τής Πισιδίας τής Μ.Ασίας μέχρι τής Εγέστης και Ιμέρας τής Σικελίας ηυτύχησα ν’ ανεύρω,ώς εμοί δοκέειν καθ’ Ηρόδοτον,λύσεις και διά πολλά θέματα τού καθ’ ημάς βίου.Εν τών θεμάτων πού μοί απησχό λησαν πρό 30κονταετίας ήτο και ο Ζεϋμπέκικος χορός ερεθισθείς από τήν παρατήρησιν και ενδελεχή μελέτην εικόνων χορού επί αγγείων τού 5ου π.Χ αιώνος διαφόρων Αρχαιολογικών Μουσείων.Ούτω πώς λοιπόν συνωδά τών έκ τών παρατηρήσεών μου ευρημάτων παραθέτω δύο αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα πρός απόδειξιν ότι ο Ζεϋμπέκικος χορός ήτο πανάρχαιος Ελληνικός αρυόμενος έκ τής παναρχαίας λατρείας τού Θεού Διονύσου (Βάκχου).

1^ον Επιχείρημα έκ τής Αρχαιοελληνικής γραμματείας.

Εξ επισταμένης επί πολλά έτη Ετυμολογικής,Γραμματολογικής και Ιστό-ρικής μελέτης τής λέξεως ΖΕΫΜΠΕΚΙΚΟΣ ήχθην αποδεδειγμένως εις το αδιαμφισβήτητον συμπέρασμα ότι η λέξις ΖΕΫ-ΜΠΕΚ-ΙΚΟΣ είναι παραφ-θορά τής λέξεως ΖΕΥ-ΒΑΚΧ-ΙΚΟΣ προερχομένης έκ συμπαραθέσεως τών λέξεων ΖΕΥΣ και ΒΑΚΧΟΣ συμπεπληρομένων διά τής καταλήξεως ΙΚΟΣ.

Ούτω πώς λοιπόν:

Το πρώτον συνθετικόν ΖΕΥΣ υπαινίσεται το σοβαρόν,το αυστηρόν και επιβλητικόν τού πατρός τών Θεών το δε δεύτερον συνθετικόν ΒΑΚΧΟΣ το εύθυμον και διασκεδαστικόν τού Θεού τού οίνου ΔΙΟΝΥΣΟΥ (ΒΑΚΧΟΥ)..

Πέραν αυτής καθ’ εαυτής τής γλωσσολογικής και εννοιολογικής συνα-φείας τών επί μέρους λέξεων συνηγορούν υπέρ τής ετυμολογίας και αυταί αύται αι επί μερους ιδιότητες τού ΖΕΫΜΠΕΚΙΚΟΥ χορού τουτέστιν η μεγίστη δημοτικότης τού χορού,η πανελλήνιος εξάπλωσίς του και η διαχρονική του παρουσία καθόσον εξυπηρετεί μίαν αναγκαίαν εκτο-νωτικήν και διασκεδαστικήν κατάστασιν τήν ΡΕΜΒΗΝ,επίκαιρον εις κάθε εποχήν.Τά ώς είρηται στοιχεία αποκλείουν κατηγορηματικώς τήν έκ τής ξενης έλευσιν τού χορού ώς τινές εσχάτως υπεστήριξαν ότι δήθεν προέρχεται έκ τών Ζεϋμπέκιδων τής περιοχής τού Αϊδινίου τής Μ.Ασίας.Αλλα και εάν πρός στιγμήν ηθέλομεν αποδεχθή τούτο κατά τον Καθηγητήν Αρχαιολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνων και Ακαδημαϊκόν αείμνηστον Απ.Αρβανιτόπουλον αλλά και πλήθους άλλων ερευνητών οι εν Αίδινιου Ζεϋμπέκιδες είναι μία μικρά αρχαιοελληνική Κοινότης μετοικήσασα έκ Θράκης κι’ απομονωθείσα περί το Αϊδίνιον εξησλα-μίσθη.Ειρήσθω έν παρόδω ότι η μικρά αυτή Κοινότης χορεύει μέν έναν παρόμοιον χορόν αλλά θα ήτο παράτολμον και υπερβολικώτατον εάν ηθέλομεν αποδεχθή ότι εξ αυτής εισήχθη εις τήν Ελλαδα καταστάς Πανέλληνιος χορός όταν ουδαμού έν Τουρκία χορεύεται αλλά και ούτε η Μουσική αυτού ακούεται.Πρός επίρρωσιν τών γράφομένων μου θ’ αποπειραθώ μίαν συντομωτάτην ανάλυσιν τών φθόγγων και συλλαβών τής λέξεως ΖΕΫ-ΜΠΕΚ-ΙΚΟΣ ότι είναι παραφθορά τού ΖΕΫ-ΒΑΚΧ-ΙΚΟΣ.

1.Τό πρώτον συνθετικόν δι’ αμφοτέρας τάς λεξεις είναι το ΖΕΥΣ και συνεπώς ουδεμιάς ετέρας ερεύνης απαιτείται.

2.Τό δεύτερον συνθετικόν εις μέν τήν μίαν λέξιν είναι το ΒΑΚΧ εις τήν δε ετέραν το ΜΠΕΚ διό και θ’ αποπειραθώ Γραμματολογικώς και Ετυμολογικώς ν’ αποδείξω πώς από το ΒΑΚΧ μετεπέσαμεν εις το ΜΠΕΚ.

.α.Ο φθόγγος Β αρχαιόθεν προεφέρετο και ώς ΜΠ και ώς Β διό και εις τήν Λατινικήν το Β προφέρεται ΜΠ.(Γραμματική Μιχ.Οικονόμου Αρχαιολληνικής γλώσσης).

.β.Ο φθόγγος Α ηδύνατο να μεταλλαγή εις Ε,Η κ.α ώς ΣΕΛΑΝΑ εις ΣΕΛΗΝΗ,ΑΤΤΙΚΑ εις ΑΤΤΙΚΗ,ΕΛΛΑΝΑ εις ΕΛΕΝΗ,ΑΤΑΝΑ εις ΑΘΗΝΑ και ώς έκ τούτου το Α τού ΒΑΚΧΟΣ,μετέπεσεν εις Ε (Γραμματική Οικονόμου και Λεξικόν Σταματάκου Αρχ.Ελληνικής).

.γ.Εις ότι αφορά εις το ΚΧ άλλοτε προεφέρετο ώς Κ και άλλοτε ώς Χ ώς το δέκχομαι ελέγετο και δέχομαι και δέκομαι (Λεξικόν Σταματάκου Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης και γραμματική Οικονόμου)

Συμπέρασμα:Συνοψίζοντες τήν συντομωτάτην γλωσσολογικήν μεταλ-λαγήν των φθόγγων τού Β-Α-ΚΧ ούτοι προεφέροντο

(1).Τό Β και ώς ΜΠ

(2).Τό Α ηδύνατο να μεταλλαγή εις διαφόρους διαλέκτους εις Ε

(3).Τό ΚΧ παρομοίως να μεταπέση είτε εις Κ είτε εις Χ και ως έκ τούτου το ΒΑΚΧ>ΜΠΕΚ.

3.Τέλος η κατάληξις ΙΚΟΣ είναι εις αμφοτέρας τάς λέξεις και συνεπώς αγόμεθα

ΖΕΫ-ΒΑΚΧ-ΙΚΟΣ 

  ΖΕΫ-ΜΠΕΚ-ΙΚΟΣ.

 2^ον Επιχείρημα έκ τής Αρχαιολληνικής τέχνης.

Αναμφιβόλως θα ηδυνάμην να καταγράψω έτι περισσότερα στοιχεία εδραιούντα τά ώς είρηται Γραμματολογικά,Ετυμολογικά και Εννοιο-λογικά στοιχεία αλλά το απέφυγον το μέν λόγω χώρου το δε ένεκεν δυσκολίας κατανοήσεως αυτών καθό από πολλών έτων «ΔΗΜΟΚ-ΡΑΤΙΑΣ» ένεκεν κατηργήθησαν τά Αρχαία Ελληνικά,οι τόνοι κ.λπ.

Ούτω πώς λοιπόν στηριζόμενος είς το ότι μία φωτογραφία είναι χίλιαι λέξεις κι’ αδιαμφισβήτητον ακλόνητον στοιχείον αποδείξεως τής αλη-θείας παραθέτω τρείς φωτογραφίας αγγείων τού 5^ου π.Χ αιώνος επί των οποίων αγγειογραφούνται και αναπαριστώνται χορεύτριαι και χορευταί χορεύοντες τόν ΖΕΫ-ΜΠΕΚ-ΙΚΟΝ (ΖΕΫ-ΒΑΚΧ-ΙΚΟΝ) χορόν αφιερωμένον εις τον ΔΙΑ (ΖΕΥΣ) και ΔΙΟΝΥΣΟΝ (ΒΑΚΧΟΝ)…

Και διά να προκαταλάβω τον οιονδήποτε μή γνωρίζοντα αλλά θέλοντα να υποστηρίξη τήν άποψιν ότι το ΖΕΫ-ΜΠΕΚ-ΙΚΟΝ είναι ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΣ και ότι ουδεμίαν σχέσιν έχει μετά της αρχαιότητος πέραν τών ώς είρηται θα κατά γράψω και τά εξής:

Η λέξις ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΣ είναι παραφθορά τής αρχαίας αλλά και τής συγχρόνου λογίας και προέρχεται έκ τού ρήματος ΡΕΜΒΩ ή ΡΕΜΒΑΖΩ το οποίον αποδίδει τόσον χαρακτηριστικήν και εξειδικευμένην κατάσ-τασιν τήν ΡΕΜΒΗΝ μή δυναμένην ν’ αντικατασταθή από κάποιαν άλλην ή ν’ αποδοθή περιφραστικώς.

Υ.Γ:Ο συγγραφεύς τού ανά χείρας άρθρου καίτοι έκ τής Σχολής τών Ευελπίδων ορμώμενος κι’ Επίλαρχος ε.α έν τούτοις προσωπικής αγάπης πρός τήν αρχαιοελληνικήν γραμματείαν και αρχαιολογίαν έχει διατρί ψει ερασιτεχνικώς επί πολύ (υπέρ τά 50κοντα έτη) επ’ αυτών συγ γράψας το μέν έτερα συγγράμματα ώς «Σύντομος Ιστορία τής Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας»,«Το Αιγίνιον τής Εστιαιώτιδος 1600 π.Χ-330 μ.Χ»,«Από τους πρό-Τρωϊκούς οικισμούς εις το Αρχαϊκόν Αιγίνιον, Βυζα-ντινόν Σταγοί και σημερινόν Καλαμπάκα» κ.α.τό δε 1995 αντέκρουσεν μέσω τού Γερμανικού Περιοδικού DER SPIEGEL τήν Αμερικανίδα αρχαιολόγον Τζόαν Κόνελλυ τάς ανοησίας της αφορώσας εις τον Παρθενώνα και τό 1992 μέσω Αμερικ.Αρχαιολ.Περιοδικού τους Καθηγητάς τού Πανεπιστημίου τού Σαν Φρατζίσκου Αλαν Σμιθ και Τ.Κλάρκ υποστηριξάντων ότι ήτο πρακτικώς αδύνατον ο Αρχιμήδης το 212 π.Χ να έχη κατακαύση τον Ρωμαϊκόν στόλον εις Συρακούσας.(Περί αμφοτέρων εις άλλην αναρτησιν εις το ανά χείρας SITE ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ.

Μή παροράται ότι και ο ανασκάψας το Ιλιον τής Τρωάδος δηλ.τήν Τροίαν Ερίκος Σχλήμαν ούτε αρχαιολόγος,ούτε ιστορικός αλλ’ απλούς έμπορος και δή Γερμανός ήτο,ο αποκρυπτογραφήσας το 1953 τήν Γραμμικήν Β’ ή άλλως Μηκυναϊκην δέν ήτο Γλωσσολόγος,Αρχαιολόγος ή Ιστορικός αλλ’ απλός τηλεγραφητής τού Βρετανικού Στρατού κατά τον Β’Παγκόσμιον πόλεμον,οι Αχιλ..Σαμοθράκης και Αγγ.Ποιμενίδης ανασ-κάψαντες ιδία θελήσει και δαπάναις τήν Δυτ.Θράκην κατά τον μεσο-πόλεμον δήν ήσαν Αρχαιολόγοι ή Ιστορικοί αλλά Διδάσκαλος και ιατρός αντιστοίχως πρό τών οποίων η σημερινη Αρχαιολογική Κοινότης υποκλί-νεται κ.α