Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέναντι στον καθρέφτη της Κοβέσι
Δεν είναι συνηθισμένο μια Ευρωπαία εισαγγελέας να περιγράφει έναν ελληνικό κρατικό οργανισμό ως «ακρωνύμιο διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων». Όταν όμως η Λάουρα Κοβέσι μίλησε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν έδειξε απλώς έναν προβληματικό μηχανισμό αγροτικών επιδοτήσεων. Έδειξε τον τρόπο με τον οποίο το κράτος, υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εμφανίζεται ξανά ως λάφυρο, ως δίκτυο εξυπηρετήσεων και ως προστατευτικό κέλυφος για όσους κινούνται κοντά στην εξουσία.
Ο Μητσοτάκης πήγε την χώρα στα προδικτατορικά χρόνια.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ίδια η υπόθεση. Είναι η αντίδραση της κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση με πραγματική εμπιστοσύνη στους θεσμούς θα απαντούσε απλά: όλα στο φως, καμία σκιά, πλήρης συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αντί γι’ αυτό, είδαμε υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη να μετατοπίζουν τη συζήτηση από την ουσία της έρευνας στο πρόσωπο της Κοβέσι. Ο Άδωνις Γεωργιάδης φέρεται να σχολίασε ειρωνικά ότι «όσο μας επιτρέπει η κυρία Κοβέσι, έχουμε ακόμη δημοκρατία», μετατρέποντας έναν ευρωπαϊκό δικαστικό έλεγχο σε δήθεν απειλή κατά της λαϊκής κυριαρχίας.
Αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα: όταν η Δικαιοσύνη ενοχλεί, η κυβέρνηση δεν απαντά επί της ουσίας· κατασκευάζει εχθρούς. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας βουλευτών για να προχωρήσει μια έρευνα, η διαδικασία δεν σημαίνει ενοχή. Η ίδια η Κοβέσι εξήγησε ότι πρόκειται για αναγκαίο βήμα ώστε να μπορέσουν οι εισαγγελείς να εξετάσουν πολιτικά πρόσωπα στο πλαίσιο της υπόθεσης. Όμως η κυβερνητική ρητορική επιχειρεί να παρουσιάσει ακόμη και αυτό το στοιχειώδες θεσμικό βήμα ως πολιτική επίθεση.
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια τεχνική υπόθεση διοικητικής δυσλειτουργίας. Είναι υπόθεση δημοκρατικής ποιότητας. Αν ευρωπαϊκά κονδύλια, δημόσιο χρήμα και αγροτικές ενισχύσεις γίνονται εργαλείο πελατειακών σχέσεων, τότε δεν έχουμε απλώς «κακή διαχείριση». Έχουμε στρέβλωση της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται ως δικαιούχος κανόνων, αλλά ως πιθανός πελάτης. Ο αγρότης δεν βλέπει ένα κράτος δικαίου, αλλά ένα σύστημα διαμεσολάβησης. Και ο βουλευτής κινδυνεύει να εμφανίζεται όχι ως νομοθέτης, αλλά ως μεσάζων.
Η Κοβέσι έθεσε και ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα: το πώς αντιμετωπίζεται η απάτη στην Ελλάδα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εξέφρασε έκπληξη για πρακτικές όπου κάποιος που διαπράττει απάτη επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος, αν και σημειώνεται ότι υπήρξαν αλλαγές στο σχετικό νομικό πλαίσιο έπειτα από συζητήσεις με τις ελληνικές αρχές. Ακόμη κι έτσι, η πολιτική ουσία παραμένει: η χώρα δεν μπορεί να εμφανίζεται ευρωπαϊκή μόνο όταν εισπράττει κονδύλια, αλλά βαλκανική όταν πρέπει να λογοδοτήσει για τη χρήση τους.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει επί χρόνια στο αφήγημα της «θεσμικότητας». Παρουσιάστηκε ως δύναμη σοβαρότητας, ευρωπαϊκού προσανατολισμού και διοικητικού εκσυγχρονισμού. Όμως η θεσμικότητα δεν κρίνεται στις συνεντεύξεις, στα powerpoints και στις διεθνείς φωτογραφίες. Κρίνεται όταν ένας ανεξάρτητος ευρωπαϊκός θεσμός ανοίγει φακέλους που ενοχλούν. Κρίνεται όταν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στη διαφάνεια και στην κομματική αυτοπροστασία.
Και εδώ η εικόνα είναι βαριά. Από τη μία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται να ζητά γρήγορη ολοκλήρωση της έρευνας, θέση την οποία η Κοβέσι αναγνώρισε ως σωστή. Από την άλλη, κυβερνητικά στελέχη επιτίθενται πολιτικά ή ειρωνικά στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ενώ η ίδια η Κοβέσι υπογραμμίζει ότι οι ελληνικές ομάδες της EPPO δουλεύουν με περιορισμένους πόρους και τεράστιο όγκο εγγράφων και υποκλοπών προς αξιολόγηση. Δεν γίνεται, λοιπόν, να ζητάς ταχύτητα και ταυτόχρονα να δημιουργείς κλίμα καχυποψίας απέναντι σε εκείνους που ερευνούν.
Το ερώτημα δεν είναι αν η Κοβέσι είναι αλάνθαστη. Κανένας θεσμός δεν είναι υπεράνω κριτικής. Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση δείχνει τόσο ενοχλημένη από μια έρευνα που, αν δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, θα έπρεπε να τη διευκολύνει με κάθε τρόπο. Η δημοκρατία δεν απειλείται από τους εισαγγελείς που ζητούν λογοδοσία. Απειλείται από την εξουσία που βαφτίζει τη λογοδοσία «επίθεση».
Η υπόθεση Κοβέσι είναι, τελικά, ένας καθρέφτης. Και μέσα του η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν βλέπει την εικόνα του «επιτελικού κράτους» που διαφημίζει. Βλέπει ένα κράτος κουρασμένο από πελατειακές εξαρτήσεις, φοβικό απέναντι στον έλεγχο και επιθετικό απέναντι σε όποιον ζητά απαντήσεις. Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι να διασώσει το θεσμικό της προφίλ, δεν χρειάζεται να επιτίθεται στην Ευρωπαία εισαγγελέα. Χρειάζεται να ανοίξει τους φακέλους, να προστατεύσει την έρευνα και να αποδεχθεί ότι η δημοκρατία δεν είναι ασπίδα ατιμωρησίας. Είναι υποχρέωση λογοδοσίας.
Εξαιρετικό το άρθρο σας, κ. Σαββίδη και ασφαλώς συμφωνώ πατώκορφα, εκτός από ένα σημείο:
“Ο Μητσοτάκης πήγε την χώρα στα προδικτατορικά χρόνια.”
Νομίζω ότι η Ελλάδα στα προδικτατορικά χρόνια δεν είχε ούτε κατά διάνοια τα χάλια που έχει από την Μεταπολίτευση και μετά. Θα ήταν σωστότερο αν λέγατε ότι ο Μητσοτάκης έφθασε την χώρα στα χειρότερα χάλια που είχε από το 1974 και μετά. Και αυτό ακριβώς είναι το θλιβερό. Αντί να πάμε μπροστά μετά την Δικτατορία, αντί να γίνομε καλύτεροι, οπισθοδρομήσαμε τραγικά, εμφανίζοντας ένα κράτος τόσο διεφθαρμένο από κάθε άποψη, που ποτέ δεν είχαμε δει πριν την 21/4/67.
Ο μητσοτακισμός στο απόσπασμα…
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
1.-Ο γερο-Καραμανλής ,που ίδρυσε την Ν.Δ και μας έβαλε στην ΕΟΚ το 1979 και στην περίφημη τελετή του Ζαππείου στις 28 Μαϊου 1979 -με απουσία όλων των κομμάτων (και του φιλοευρωπαϊκού σήμερα ΠΑΣΟΚ), είχε πει μεταξύ άλλων ”από σήμερα η Ελλάδα αποδέχεται την ευρωπαϊκή μοίρα και βάσει της οποίας κάποιες πλευρές της κυριαρχίας μας να τις καταθέσουμε από κοινού με άλλους στην τότε ΕΟΚ και τώρα Ε.Ε”.
Τότε το ΠΑΣΟΚ εκραύγαζε τοα ”ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” και ”η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”.
2.-Τον διορισμό της κ. Κοβέσι ως πρώτης Ευρωπαίας Εισαγγελέως ψήφισε το 2021 και και ο σημερινός Νεοδημοκράτης πρωθυπουργός μας κ. Μητσοτάκης , η κυβέρνηση του οποίου έκτοτε συνεργάσθηκε πλήρως γιατί αυτή έκανε τις νόμιμες τηλεφωνικές ”επισυνδέσεις” ,από τις οποίες άντλησε τις πληροφορίες η κ. Κοβέσι, με την βοήθεια των Ελλήνων βοηθών της για τις ατασθαλίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ .
3.-Στην προχθεσινή της επίσκεψη στην Ελλάδα είχε τις αναγκαίες επαφές με τους αρμοδίους υπουργούς ,-χωρίς να εκφρασθεί εις βάρος τους για ο,τιδήποτε-.
4.-Στους δημοσιογράφους και στους Δελφούς η κ. Κοβέσι είπε περισσότερα από όσα έπρεπε ως λειτουργός της σιωπηλής και εχέμυθης Δικαιοσύνης και αναφέρθηκε όχι σε αδικήματα αλλά και σε πρόσωπα ως δράστες χωρίς την γνωστή μας χρόνια τώρα στην Ελλάδα και για τους δράστες ειδεχθών σεξουαλικών εγκλημάτων φράση ”οι φερόμενοι ως δράστες” .
5.-Δεν εκφράσθηκαν ακόμη οι συνδικαλιστικές οργανώσεις Δικαστών και Δικηγόρων και οι πανεπιστημιακοί της Νομικής για την φλυαρία της ,αλλά πιστεύει κανείς ότι στην Ελλάδα μας δεν υπήρχε δικαιοσύνη μέχρι την ώρα που ανέλαβε η Ευρωπαία εισαγγελέας;;;.
6.-Μήπως προβάλουν οι ”φίλοι ”της σημερινής κυβερνήσεως τις δηλώσεις της κ. Κοβέσι για να εμφανίσουν την ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη ως χειραγωγούμενη από κυβέρνηση;;;. ΚΑΙ
7.-ΜΗΠΩΣ Ο ΕΝΤΑΧΘΕΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ευρωσκεπτικιστής παλιά ΚΥΡΙΟΣ ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΚΟΒΕΣΙ ”ΨΑΡΕΥΕΙ” ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΑΠΟ ΕΥΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ , ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΚΟΒΕΣΙ;;;.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΛΑΟΥΡΑ ΚΟΒΕΣΙ
Την βλέπουν σαν αντιπολίτευση στον Κούλη και τούς Έλληνες δικαστές ακόμη να … συμμαχούν μαζί της και να αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση (έχει γραφεί κι αυτό το απίθανο!), παρορώντας ότι η κυβέρνηση είναι αυτή που τους διορίζει γι αυτό και τούς έχει τού χεριού της, ως επί το πλείστον.
«Ο Μητσοτάκης πήγε την χώρα στα προδικτατορικά χρόνια»
δὲν εἶναι ἴδιες οἱ συνθῆκες, γιατί μετεμφυλιακὰ ὑπῆρχαν τὰ κατὰ συνθήκη ψεύδη γιὰ νὰ προλαβαίνονται δυσκολίες ἀφοῦ οἱ ἰδεολογίες ἦταν ζωντανές, ἐνῶ τώρα δὲν ὑπάρχουν δικαιολογίες ποὺ ἀθωώνουν σκοπιμότητες, γιατί οἱ συνθῆκες καὶ τὰ ἀποτελέσματα τότε καὶ τώρα εἶναι διαφορετικά. Ὁ Καραμανλῆς τότε ἐφάρμοσε σοβαρὴ ἀγροτικὴ πολιτικὴ μὲ στόχο τὴν πρόοδό της, τώρα οὔτε χρησμὸς ἀπὸ τὸ Μαντεῖο τῶν Δελφῶν, οὔτε ἐρώτηση στὴν ΤΝ, οὔτε κἂν τάμα στὸν Ἅγιο Φανούριο δὲν θὰ πετύχει τὸν ἀριθμὸ τῶν αἰγοπροβάτων.
Βέβαια ἅμα ἔχουμε ἐπικοινωνιολόγους τί νὰ τοὺς κάνουμε τοὺς πολιτικούς. Ἀλλὰ ὁ ἀείμνηστος Γιῶργος Γεννηματάς, ποὺ ἔφυγε σὰν σήμερα, ἔλεγε
«Αλίμονο αν σαρωθεί, όχι μόνο το Κράτος Πρόνοιας αλλά και η ίδια η Πολιτική.»
Τί κινδύνους ἔχουμε σήμερα ἀπό μία ὄχι σωστή γιά τήν χώρα μας ἀγροτοκτηνοτροφική πολιτική διατυπώθηκαν καὶ στὴν ἐκπομπὴ σας κ. Σαββίδη. Κάποιοι ἔτσι ἐνδεικτικά:
Κίνδυνος νὰ ἀλλάξει χέρια καί νά ἀξιοποιηθεῖ ἀπὸ ξένα μεγάλα συμφέροντα ἡ ἀγροτοκτηνοτροφικὴ παραγωγή, λόγω τοῦ προνομιούχου κλίματος γιά ποιοτικὰ προϊόντα. Κίνδυνος νὰ μετατραποῦμε σὲ μπαταρία τῆς Εὐρώπης καὶ νὰ ἀφεθεῖ ἡ πολύτιμη γῆ μας σὲ ἐρημοποίηση καὶ μὲ κίνδυνο νὰ μείνουμε χωρὶς ντόπια παραγωγὴ ποὺ εἶναι ὁ κυριότερος παράγων στοιχειώδους αὐτοσυντήρησης, δυνατότητας ἀμυντικῆς προστασίας ἔναντι ὁποιωνδήποτε ἐχθρῶν ἢ ἐνεργειακῶν κρίσεων.
Κίνδυνος ἡ `ἀθηνοποίηση `τῶν πάντων, ἡ μεταφορὰ τῆς πλειοψηφίας τοῦ πληθυσμοῦ στὴν Ἀθήνα καὶ ἡ ἐγκατάλειψη τῆς σχέσης μας μὲ τὴν πατρώα γῆ μας. Κίνδυνος μετανάστευσης καὶ ἄλλων, ἀφοῦ δὲν ἐξυγιαίνεται ὁ παραγωγικὸς αὐτὸς κλάδος ὥστε νὰ προσελκύσει νέους, ἐνῶ ἀρχίζει ἀμυδρὰ νὰ διαφαίνεται ὅτι τὸ μέλλον πρέπει νά εἶναι γεωργικό.
Δὲν εἶναι ἡ κ. Κοβέσι τὸ ζήτημα ἀλλὰ ποῦ βρίσκεται αὐτὸς ὁ τομέας σὲ σχέση μὲ τὶς δυνατότητές του καὶ τὴν ἀληθινὴ ἀξιοποίηση τῶν κονδυλίων καὶ αὐτὸ δὲν θὰ ἀλλάξει ἂν ἀλλάξει ἡ κ. Κοβέσι.