του Λάμπρου Τζούμη, Αντιστρατήγου ε.α.Σε φωτογραφία που δημοσίευσε το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων «Anadolu» από τη στρατιωτική άσκηση «EFES-26», διακρίνονται Τούρκοι πιλότοι στην Αεροπορική Βάση Μπαντίρμα να μελετούν τους χάρτες της άσκησης, ενώ στην οθόνη πίσω τους απεικονίζεται η Λήμνος.
Η εικόνα αυτή δεν προκαλεί έκπληξη. Αντίθετα, επιβεβαιώνει όσα η Τουρκία δείχνει εδώ και χρόνια, τόσο μέσω των στρατιωτικών της ασκήσεων όσο και μέσω της συνολικής στρατηγικής της στο Αιγαίο. Είναι επίσης πολύ πιθανό η συγκεκριμένη φωτογραφία να δόθηκε σκόπιμα στη δημοσιότητα στο πλαίσιο των ψυχολογικών επιχειρήσεων που συστηματικά εφαρμόζει η Άγκυρα απέναντι στην Ελλάδα. Η Τουρκία αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις ψυχολογικές επιχειρήσεις, αξιοποιώντας τες ως εργαλείο προβολής ισχύος, επηρεασμού αντιλήψεων και δημιουργίας κλίματος πίεσης, με στόχο την προώθηση των πολιτικών και στρατιωτικών της επιδιώξεων.
Κάθε χρόνο η Τουρκία σχεδιάζει και εκτελεί τις ασκήσεις «EFES», οι οποίες περιλαμβάνουν διακλαδικές αμφίβιες επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, με προσομοίωση κατάληψης νησιού αρχιπελαγικής χώρας, δηλαδή στην πράξη ελληνικού νησιού. Οι ασκήσεις αυτές διεξάγονται από την 4η Τουρκική Στρατιά, γνωστή ως «Στρατιά Αιγαίου», έναν σχηματισμό με καθαρό επιθετικό προσανατολισμό προς το Αιγαίο. Η συγκρότηση της «Διακλαδικής Δύναμης Ειδικής Αποστολής», η ενίσχυσή της με αεροπορικά και ναυτικά μέσα και η εκπαίδευση σε αποβατικές, αεροκίνητες και αεραποβατικές επιχειρήσεις δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια παρερμηνειών ως προς τον χαρακτήρα και την αποστολή της.
Η Τουρκία, λοιπόν, δεν κρύβει τις επιδιώξεις της. Αντίθετα, τις προβάλλει δημόσια, εντάσσοντας ακόμη και ελληνικά νησιά στο επιχειρησιακό της κάδρο. Το παράδοξο είναι ότι την ώρα που η Άγκυρα εμφανίζει χωρίς περιστροφές τις στρατιωτικές της προετοιμασίες, στην Ελλάδα εξακολουθούμε πολλές φορές να συμπεριφερόμαστε σαν να φοβόμαστε ακόμη και τις λέξεις. Σε ασκήσεις αποφεύγουμε μέχρι και να αναφέρουμε το όνομα της Τουρκίας, χρησιμοποιώντας τον όρο «Λευκή Χώρα», λες και η αποφυγή της ονομασίας θα κατευνάσει την τουρκική επιθετικότητα.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η Τουρκία σχεδιάζει, εκπαιδεύεται και προετοιμάζεται με βάση συγκεκριμένους στόχους. Και ενώ η Άγκυρα προβάλλει ανοιχτά τις διεκδικήσεις και τις στρατιωτικές της προθέσεις στο Αιγαίο, στην ελληνική πλευρά εξακολουθεί να επικρατεί μια αντίληψη κατευνασμού, που φτάνει στο σημείο να αποφεύγει ακόμη και την ονομαστική αναφορά στην Τουρκία.
Ενδιαφέρον το άρθρου του αποστράτου στρατηγού ,αλλά η υπερβολή στην τελική φράση του ότι οι Έλληνες επίσημοι αποφεύγουν να ονοματίσουν την Τουρκία ως εχθρό , μειώνουν την προσοχή όλων των Ελλήνων στα υπόλοιπα γραπτά του, οι οποίοι εδώ και 30 χρόνια ακούνε για το τουρκικό casus belli και για την δική μας εξοπλιστική προετοιμασία για να τους αντιμετωπίσουμε οψέποτε χρειασθεί ,ενώ με καθημερινές σχεδόν ανακοινώσεις των ΥΠΕΘΑ ΚΑΙ ΥΠΕΞ ακούνε και διαβάζουν τις καταγγελίες των εκάστοτε κυβερνήσεων μας στα Διεθνή Όργανα και τους συμμάχους και εταίρους μας.
Για μια αλλαγή της μέχρι τώρα αντιμετωπίσεως της Τουρκίας επιβάλλεται -οι στρατιωτικοί τουλάχιστον- να περιγράφουν ”τόπο , χρόνο, προσωπικό και χρήμα ” για υλοποίηση αυτής της αλλαγής -προφανώς σκληρής- της προαιώνιας εχθρικής Τουρκίας.
Φτάνουν οι Εκθέσεις Ιδεών.
Δηλαδή, οι δικτατορίες, όπως η Τουρκία και η Ρωσσία, είναι ικανότερες από τις δημοκρατίες στην χάραξη μακροχρόνιας πολιτικής; Κάτι τέτοιο φαίνεται να αποδέχονται τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ευρώπη. Η Ελλάδα της Νέας Μητσοτακικής Δημοκρατίας (που “σε δέκα χρόναι θα έχει ξεχάσει το όνομα Μακεδονία”) έχει σταματήσει να διαμαρτύρεται για την κατοχή της μισής Κύπρου και διαπραγματεύεται την συμμετοχή της Τουρκίας στο SAFE, αρκεί η τελευταία να πάρει πίσω κάποιο casus belli. Η Ελλάδα της Νέας Μητσοτακικής Δημοκρατίας ζητάει την συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για να εξασκήσει τοι δικαίωμά της να ποντίζει καλώδια στην υφαλοκρηπίδα των δικών της νησιών. Η δημοκρατία του Ερντογάν ζητάει επισήμως το μισό Αιγαίο, και η Νέα Μητσοτακική Δημοκρατία λέει στους Έλληνες πολίτες, “ας μείνουμε ψύχραιμοι, ας μην βιαζόμαστε, ας περιμένουμε την ακριβή διατύπωση”. Τα κυβερνητικά κόμματα που υπονομεύουν τους θεσμούς, στο τέλος εξελίσσονται σε καθεστώς. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα ήθελε σήμερα να συνομιλήσει θεσμικά, για κάποιο σοβαρό εθνικό θέμμα, με ένα κόμμα κολάκων;