του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου, ΕικαστικούΚάποιες αντιρρητικές σκέψεις προς το κείμενο του Κλεάνθη Γρίβα
Νομίζω ότι είμαστε πολλοί που συμφωνούμε με το εξής τμήμα του κειμένου του..: [ Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα, Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα (εναλλαγή σε τακτά διαστήματα), στοιχεία που δεν χαρακτηρίζουν κανένα κόμμα ή πολιτικό οργανισμό.” ]
Στο επόμενο όμως τμήμα.. ίσως άθελά του.. υπόσχεται Ροβεσπιέρους και γκιλοτίνες..! Ευχαριστώ δεν θα πάρω..!
[ Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει τις δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω». ]
Στο τρίτο απόσπασμα των “συμπερασμάτων” είμαι σχετικά σύμφωνος.. μόνο που η αντίθεση με τις “επαναστατικές δυνάμεις” οι οποίες αυτοαποκαλούνται “αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα”, είναι τόσο βαθιά.. ώστε είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αποτελούν κύρια δύναμη διαμόρφωσης «ολιγαρχικών δομών, και αποφασιστικών εξουσιών».
[ Αυτό θα επιταχύνει τη διαμόρφωση στο εσωτερικό του (όπως συμβαίνει σε όλα τα κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις) «ολιγαρχικών δομών, και αποφασιστικών εξουσιών και αποφάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψηφιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» ]
Με όλο το σεβασμό προς το ανυπότακτο πνεύμα του Κλεάνθη Γρίβα, πιστεύω ότι η ιδεολογική προκατάληψη κρατάει δέσμιο ακόμη και τον ίδιο, σε ένα μεσσιανικό πρόγραμμα ουτοπίας, το οποίο καθίσταται στην πράξη, σχεδόν πάντα εμπόδιο ενώπιον του λαού. Η αριστερά και τα κινήματα είναι γεμάτα ανθρώπους που ονειρεύονται την τέλεια κοινωνία. Εκεί όμως είναι που χάνονται «στην μετάφραση» ακόμη και, αν και όταν, έχουν δίκαιο. Διότι όλο το δίκιο τους χάνεται, γιατί θέλουν να το επιβάλουν, ενώ δεν δέχονται καμία συζήτηση για να το μεταβάλλουν.
Έτσι καταλήγουν σε εξωπραγματικούς ιδεαλισμούς, ενώ ο λαός αναγκάζεται να συμβιβαστεί με ό,τι «καλύτερο» παρέχεται στην «πολιτική αγορά»..! Το οποίο «ότι καλύτερο».. αμυνόμενο προς τον διαλυτικό και ακραία ολιγαρχικό ιδεαλιστικό επαναστατισμό (κάθε φορά που αυτός επικρατεί) θρέφει εντός του τις πιο συγκεντρωτικές τάσεις του «ότι καλύτερου»..! Ένας φαύλος κύκλος.. με τους «επαναστάτες» να γίνονται βούτυρο στο ψωμί επιτήδειων, που διαμορφώνουν ακόμη και την συμπόρευση τμημάτων των εξουσιαστικότερων τάσεων των φιλελέ.. με «χαμένους επαναστάτες» κάθε λογής και ποιότητας..!
Είναι εντελώς σίγουρο ότι ο Κλεάνθης Γρίβας είναι μια καθαρή μορφή αγωνιστή, που αντιπαλεύει και αντιπαρέρχεται παρόμοιες καταστάσεις. Δεν μπορώ όμως να μοιραστώ τον μαξιμαλισμό των ιδεών του, όταν ζητάει τώρα και εδώ, την εφαρμογή της τελειότητας. Μιας τελειότητας τελικά αμφισβητούμενης, εφόσον προκρίνει a priori, την αποδοχή ιδεών που ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος θα τις έβρισκε εσωτερικά αποσυνθετικές των κοινοτήτων.
Για να εξηγηθώ.. αναφέρομαι στα θέματα των αμβλώσεων και της μετανάστευσης που αποτέλεσαν το σημείο καμπής του κινήματος περι την Μαρία Καριστιανού. Δεν θα επαναλάμβανα τις «μετριοπαθώς συντηρητικές» απαντήσεις και παρεμβάσεις της Μαρίας Καρυστιανού στα δύο θέματα – ερωτήματα. Μπορώ όμως να επαναδιατυπώσω τα ερωτήματα και ας μείνουν αναπάντητα. Πώς διαμορφώνουμε τον συλλογικό μας βίο, αποφασίζοντας την όλο και μεγαλύτερη αποχή από την αναπαραγωγή..; Γνωρίζοντας μάλιστα, ότι για να έχουμε αυτή την επιλογή (είμαι ο ίδιος μέρος της επιλογής αυτής) σημαίνει μάλλον ότι συμβάλλουμε στην μεγέθυνση του χάσματος των κοινωνικών τάξεων..;
Μήπως επίσης.. το ελάχιστο κοινωνικό κύτταρο που είναι η οικογένεια, με την πολύ μεγάλη φυσική τάση αντίστασης στις εξωτερικές πιέσεις, διαλύεται με συνοπτικές διαδικασίες..; Ταυτόχρονα.. η κατάργηση των συνόρων.. διότι περί αυτού πρόκειται.. δεν φέρνει εσωτερική κατάρρευση των κοινοτήτων, και δεν μεγαλώνει ακόμη περαιτέρω την ανισότητα..; Δεν υφίσταται επίσης σοβαρό θέμα πολιτισμικής όσμωσης.. όπου παράγονται ακόμη περισσότερες καταρρεύσεις των κοινοτήτων..; Και αν όλα αυτά.. θα φέρουν κάποτε την «ουτοπία».. τι γίνεται εν τω μεταξύ..; Και τέλος.. πιο είναι το «γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα» που αποφάσισε το χρώμα και την ποιότητα της ουτοπίας.. και με ποιες διαδικασίες..; Με ποια Δημοκρατία.. και πότε..; Μακάρι μια μέρα να καταργηθούν τα σύνορα, να κλείσουν οι φυλακές, να καταργηθούν τα κράτη και οι κυβερνήσεις, να μην υπάρχουν χρήματα, να μην πεινάει κανείς, να ζήσουμε ελεύθεροι.. σαν τα πουλιά..! Ως τότε όμως.. τι κάνουμε..;
Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, Εικαστικός
Μας στερούν το οξυγόνο, μας κλέβουν Αιγαίο-Πατρίδα, οδηγούμαστε πρόβατα σε σφαγή και εν τέλει σε αφανισμό. Συγνώμη αλλά Τι λέτε όλοι εσείς; Που ζείτε ρε παιδιά;
‘Εδώ ο κόσμος χάνεται και…’ μετά συγχωρήσεως βεβαίως-βεβαίως.
Η δημοκρατία δεν είναι ουτοπία.
Η δημοκρατία δεν είναι ένας ιδανικός τόπος και τρόπος πολιτικής συμβίωσης, ένα απομονωμένο νησί με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα (Thomas More, Άγγλος ουμανιστης φιλόσοφος που δημιούργησε τον όρο ουτοπία)
Ούτε βέβαια η δημοκρατία έχει σχέση με αυτό που η αδαής και ρηχή νεωτερική πολιτική φιλοσοφία χαρακτηρίζει ουτοπία για να περιγράψει τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ιδανικής ανθρώπινης συμβίωσης, όσο και η λογοτεχνία για να περιγράψει φανταστικούς τέλειους κόσμους.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι συγκεκριμένο πολίτευμα που σαφώς περιγράφεται από την ελληνική γραμματεία και εξετάζεται με λεπτομέρεια πως δημιουργήθηκε, πως διαμορφώθηκε, πως εξελίχθηκε, πως λειτουργεί, ποιές είναι οι φάσεις της, ποιές οι μορφές που κατά καιρούς έλαβε (πολιτική, οικονομική) κτλ.
Η άγνοια της ελληνικής σκέψης οδηγεί την νεωτερικότητα να πιστεύει ότι η δημοκρατία είναι ουτοπία.
Όμως η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ υπήρξε και υπάρχει και σήμερα ως συντεταγμένο και ευρύθμως λειτουργούν πολίτευμα, αναγνωρισμένο μάλιστα από διεθνείς συνθήκες.
Δύο παραδείγματα :
1.Ελβετία
2. Άγιον Όρος
Άλλης τάξεως ζήτημα είναι αν η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι καλό ή όχι πολίτευμα, που και εκεί όλες τις αδυναμίες της τις έχουν εκφράσει πληρέστατα οι Έλληνες ολιγαρχικοί (Πλάτωνας. Αριστοφάνης κτλ).
Τι να μας πει η νεωτερικότητα που νομίζει ότι η κοινοβουλευτική ολιγαρχία ή μοναρχία είναι δημοκρατία.
Γιαυτούς η δημοκρατία είναι ουτοπία, δεν την έχουν ζήσει ποτέ στην ιστορική τους διαδρομή.
…τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται
H περιγραφόμενη σχολή σκέψης(αριστερής κοπής) έχει εξαντληθεί ή καλύτερα έχει καταρρεύσει μετά το φιάσκο ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα όλοι τους τονίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “πρόδωσε”, εγώ είμαι ο γνήσιος εκφραστής αυτής της σκέψης, οι άλλοι είναι ιμιτασιόν απατεώνες.
Αυτή η νοοτροπία υπάρχει και σε παραφυάδες του υπερεθνιστικού χώρου που κι αυτοί προτείνουν τις δικές τους ουτοπίες, υπερεθνικιστικής όμως κοπής. Απλά τυχαίνουν μικρότερης προβολής επειδή ο πυρήνας σκέψης τους είναι ρητά απαγορευμένος(κάτι που δεν ισχύει για τους υπόλοιπους).
Μόνιμως καταγγελτικοί, εκφράζονται κυρίως σε ατομικό επίπεδο και έχουν απήχηση ανάλογη με την προσωπική αίγλη ή προβολή του εκάστοτε εκφραστή τους αλλά σε κινηματικό ή πολιτικό επίπεδο είναι καμμένο χαρτί, ανύπαρκτοι.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως όσο πιο ακραίοι και ουτοπικοί είναι τόσο περισσότερο εξάπτουν το μικροσκοπικό κοινό τους(λούμπεν ή διανοούμενοι).
Στο όνομα της “τελειότητας” ακυρώνουμε μια προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει. Καλύτερα να κάνουμε προτάσεις παρά να προεξοφλούμε την αποτυχία. Αυτή η στάση τελικά βολεύει όλο το πολιτικό σύστημα. Πολύ σωστό το κείμενο.