πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”
Του Παντελή Σαββίδη
Μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, η Ελλάδα εμφανίστηκε να πανηγυρίζει επειδή ο πρωθυπουργός έθεσε, στο περιθώριο της Συνόδου, το αυτονόητο: ότι δεν είναι δυνατόν ένα κράτος-μέλος της Συμμαχίας να διατηρεί απειλή πολέμου εναντίον άλλου κράτους-μέλους. Την ίδια ώρα, όμως, η Τουρκία έφευγε από τη Σύνοδο με εξαιρετικά κέρδη. Ενίσχυε τη θέση της στη νέα ΝΑΤΟϊκή αρχιτεκτονική, προωθούσε κρίσιμες δομές στο έδαφός της και κατοχύρωνε ρόλο στη νοτιοανατολική πτέρυγα. Έτσι η Ελλάδα βρέθηκε και χαμένη και δαρμένη: χαμένη, γιατί η Τουρκία αναβαθμίστηκε· δαρμένη, γιατί η Αθήνα κάλυψε πολιτικά αυτήν την αναβάθμιση πίσω από μια δήλωση περιορισμένης θεσμικής αξίας. Είναι, απλώς, επικοινωνιακή.
Το μιντιακό σύστημα απέκρυψε, επιμελώς, ότι η Τουρκία διεκδίκησε και εξασφάλισε δύο κρίσιμες ΝΑΤΟϊκές δομές στο έδαφός της, στο πλαίσιο της νέας αρχιτεκτονικής του ΝΑΤΟ. Η υπόθεση «τρέχει» από το 2023 και πέρασε από τα προβλεπόμενα στάδια. Από ελληνικής πλευράς δεν έχει καταγραφεί δημόσια καμία διαφωνία, σε κανένα επίπεδο, από θεσμικό παράγοντα. Στην ελληνική αντιπροσωπεία στο ΝΑΤΟ συμμετέχει και εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Συνεπώς, εφόσον δεν υπήρξε καταγεγραμμένη ένσταση, τεκμαίρεται ότι η διαδικασία δεν εμποδίστηκε ούτε από την πολιτική ούτε από τη στρατιωτική ηγεσία.
Το ερώτημα είναι αν η δημιουργία αυτών των δομών προσθέτει βάρος στη γειτονική χώρα, βάρος που μπορεί να αξιοποιηθεί κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.
Η προσπάθεια που καταβάλλεται είναι να περάσει στην κοινή γνώμη η ιδέα ότι, επειδή τα στρατηγεία είναι ΝΑΤΟϊκά, δεν έχει σημασία ότι θα λειτουργούν στην Τουρκία. Είναι έτσι; Όχι ακριβώς.
Ένα ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα μπορεί να διατάζει μόνη της το ΝΑΤΟ ή να το χρησιμοποιεί απευθείας ως όργανο της εθνικής της πολιτικής. Η Συμμαχία έχει πολιτική ιεραρχία, αποφάσεις με συναίνεση και στρατιωτική δομή που δεν ταυτίζεται με την εθνική διοίκηση κάθε κράτους-μέλους. Άλλο πράγμα είναι η κεντρική διοίκηση της Συμμαχίας και άλλο οι επιμέρους δομές που φιλοξενούνται σε χώρες-μέλη.
Από αυτό, όμως, μέχρι να λέμε ότι τα στρατηγεία «δεν έχουν σημασία», υπάρχει τεράστια απόσταση.
Δεν είναι κτίρια με σημαίες. Είναι κόμβοι σχεδιασμού, πληροφοριών, ασκήσεων, διαλειτουργικότητας, επαφών, τεχνικών συστημάτων και επιχειρησιακής κουλτούρας. Όποιος φιλοξενεί τέτοια δομή μπαίνει βαθύτερα στον χάρτη της Συμμαχίας, γίνεται σημείο αναφοράς και αποκτά πρόσβαση σε αξιωματικούς, επιτελεία, υποδομές, αποστολές και πολιτικές σχέσεις. Γι’ αυτό τα κράτη τα επιδιώκουν: όχι επειδή τους δίνουν τυπικό δικαίωμα βέτο στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, αλλά επειδή τους δίνουν βάρος, πρόσβαση και επιρροή.
Για την Τουρκία ειδικά, αυτά σημαίνουν θεσμική αναβάθμιση, επιχειρησιακή τοποθέτηση και πρόσθετο διαπραγματευτικό κεφάλαιο.
Η Άγκυρα δεν εμφανίζεται πλέον μόνο ως «δύσκολος σύμμαχος», αλλά ως αναγκαίος πυλώνας της νέας ΝΑΤΟϊκής αρχιτεκτονικής, σε μια περίοδο που πιέζει για άρση περιορισμών στην αμυντική συνεργασία, συμμετοχή σε ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα, αναβάθμιση της βιομηχανίας της και επανένταξη σε μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα.
Αν οι δομές αυτές συνδέονται με τη Μαύρη Θάλασσα, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή ή με τομείς όπως η ολοκληρωμένη αεράμυνα, η αντιπυραυλική άμυνα, τα πλήγματα ακριβείας μεγάλου βάθους και οι δυνατότητες πληροφοριών, τότε η Τουρκία αποκτά θέση μέσα σε μηχανισμούς που κοιτούν περιοχές όπου η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ζωτικά συμφέροντα.
Στα επιτελεία δεν χαράσσονται μόνο βέλη πάνω σε χάρτες. Εκεί παγιώνονται ορολογίες, περιοχές ευθύνης, επιχειρησιακές αντιλήψεις και «κανονικότητες». Η Τουρκία δεν θα γράψει μόνη της το ΝΑΤΟϊκό δόγμα, αλλά θα βρίσκεται καθημερινά μέσα στο δωμάτιο, με προσωπικό, επαφές και τεχνική συνέχεια. Έτσι αποκτά και πολιτική ασπίδα.
Μια χώρα που φιλοξενεί κρίσιμες δομές γίνεται πιο χρήσιμη και πιο δύσκολο να αγνοηθεί ή να πιεστεί ανοιχτά. Αυτό είναι το πρόβλημα για την Ελλάδα: μια χώρα που διατηρεί casus belli εναντίον μας και αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα μπορεί ταυτόχρονα να εμφανίζεται ως αναντικατάστατος ΝΑΤΟϊκός κόμβος.
Μπροστά σε αυτήν τη μεγάλη εικόνα, η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το casus belli παρουσιάστηκε σχεδόν ως διπλωματικός θρίαμβος. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ήταν κυρίως πολιτική και επικοινωνιακή. Η φράση καταγράφηκε στον δημόσιο λόγο, αλλά δεν έγινε θέση της Συμμαχίας, δεν μπήκε σε απόφαση, δεν μετατράπηκε σε θεσμική πίεση προς την Άγκυρα. Η Ελλάδα εμφανίζεται ικανοποιημένη επειδή είπε το αυτονόητο, ενώ η Τουρκία παραβρέθηκε ως οικοδεσπότης, στρατηγικός συνομιλητής των ΗΠΑ και χώρα που ζητά άρση περιορισμών, ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και F-35.
Αυτή είναι η ουσία. Η Τουρκία δεν διεκδικεί απλώς εξοπλισμούς. Διεκδικεί ρόλο. Θέλει να ενταχθεί σε όλους τους μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και ΝΑΤΟϊκής ασφάλειας ως απαραίτητη δύναμη. Διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία και φιλοδοξία να λειτουργεί όχι ως απλός σύμμαχος, αλλά ως δύναμη που συνδιαμορφώνει αποφάσεις. Για το casus belli ειπώθηκε μια φράση στο περιθώριο. Για τα στρατηγεία, για τον ρόλο της Τουρκίας στο νέο ΝΑΤΟ και για την επιχειρησιακή μετατόπιση ισχύος προς την Άγκυρα δεν υπήρξε αντίστοιχη δημόσια πίεση.
Η αποτροπή, που υποτίθεται είναι το ελληνικό δόγμα, δεν είναι ρητορική. Είναι η πεποίθηση του αντιπάλου ότι η επιθετική του επιλογή θα έχει κόστος. Όταν όμως ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει ότι θέλει διαρκώς διάλογο, ότι δεν επιθυμεί σύγκρουση και ότι όλα μπορούν να λυθούν με καλό κλίμα, ενώ απέναντί του υπάρχει ανοιχτή απειλή πολέμου, τότε το μήνυμα δεν είναι αποφασιστικότητα. Είναι προβλεψιμότητα. Και η προβλεψιμότητα, όταν δεν συνοδεύεται από ισχύ και κόκκινες γραμμές, δεν καθησυχάζει τον αντίπαλο. Τον διευκολύνει.
Το νέο ΝΑΤΟ θέλει συμμάχους που πληρώνουν, υποδομές που εξυπηρετούν και περιφερειακές δυνάμεις που αναλαμβάνουν βάρη. Σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία είναι χρήσιμη στη Μαύρη Θάλασσα, στη Συρία, στον Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως δεδομένος, πειθαρχημένος και προβλέψιμος σύμμαχος.
Γι’ αυτό μετά τη Σύνοδο της Άγκυρας είμαστε και χαμένοι και δαρμένοι. Χαμένοι, γιατί η Τουρκία κέρδισε ρόλο, κύρος και πρόσβαση στη νέα ΝΑΤΟϊκή δομή. Δαρμένοι, γιατί η Ελλάδα πανηγύρισε για μια δήλωση χωρίς θεσμικό αντίκρισμα, σιώπησε για τα ουσιώδη και εμφανίστηκε ικανοποιημένη μέσα σε μια διαδικασία που μεταβάλλει τους συσχετισμούς εις βάρος της. Και αυτό, σε μια χώρα σοβαρή, θα έπρεπε να ανοίξει συζήτηση, όχι να σκεπαστεί από επικοινωνιακές κορδέλες και εύκολους πανηγυρισμούς εσωτερικής κατανάλωσης.
Όταν η Ελλάδα πλησιάζει το ΝΑΤΟ πέφτει πάνω στην πολιτική ηγεσία όλο το μιντιακό σύστημα και μιλάει για υποδούλωση στα αφεντικά.
Όταν η Ελλάδα απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ πέφτει πάνω όλο το μιντιακό σύστημα για ολιγωρία και παραβλέψεις.
Η αλήθεια είναι ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν γίνει θύματα της αριστερής ιδεολογίας περί ΝΑΤΟ και κάνουν τα λίαν περιορισμένα για να μην ενοχληθούν οι αριστεροί “πατριώτες”.
Η Τουρκία γνωρίζει αυτή την αδυναμία και την εκμεταλλεύεται κατάλληλα. Ο έρωτας του Τραμπ με τον Ερντογάν είναι παροδικός αλλά ουσιαστικός.
Το μεγάλο σφάλμα του Μητσοτάκη ήταν ότι δέχθηκε τον Ρούτε για Γενικό Γραμματέα.
“Αυτή είναι η ουσία. Η Τουρκία δεν διεκδικεί απλώς εξοπλισμούς. Διεκδικεί ρόλο”
Θα το πω πιο απλά: Αυτή είναι η ουσία. Η Τουρκία διεκδικεί, γενικώς. Η Ελλάδα “μας” ουδέποτε. Η Τουρκία απαιτεί και παίρνει. Η Ελλάδα “μας” ουδέποτε, αλλά μόνο συμβιβάζεται και δίνει. Εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές, παράγουν εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα.
Ο Μητσοτάκης απλώς ανέφερε το casus belli και ζήτημα είναι αν το άκουσε κανείς, πολλώ μάλλον δε έδωσε σημασία. Δεν απαίτησε, απαειλόντας με βέτο. Τότε θα τον είχαν πάρει σοβαρά. Τώρα δεν τού δίδει κανείς σημασία, διότι όλοι ξέρουν τι εστί Ελλάδα. Κράτος ψοφοδεές, με εθελοδούλους πρωθυπουργούς, κράτος-παρίας.
ΥΓ: Το casus belli είναι παράνομο, όπως και η απαειλή πολέμου. Οι εταίροι τού ΝΑΤΟ το γνωρίζουν, αλλά δεν κάνουν τίποτε, αφού πρόκειται για την ασήμαντη Ελλάδα “μας”.
Οι υπερβολές δύσκολα γίνονται πιστευτές .
Ο τίτλος του άρθρου ”Και χαμένοι και δαρμένοι” -όλοι οι Έλληνες εννοείται-περιέχει και εκφράζει υπερβολές , με αποκλειστικό σκοπό να μειώσει την απήχηση της δημόσιας δήλωσης του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδος κ. Μητσοτάκη έξω από το Μεγάλο πασαλίκι του Σουλτάνου κ. Ερντογάν ,για το cassus belli , που άκουσαν -και τους πείραξε πολύ όλοι οι Τούρκοι , -όπου γης- (με τα έξυπνα κινητά τους) ,κάτι που ανάγκασε τον κ. Έρντογαν να το σχολιάσει και να υποβαθμίσει την δήλωση αυτή , η οποία και – όπως λέμε-καταγράφηκε στην συλλογική τουρκική μνήμη ,ασχέτως εάν πολλοί στην Ελλάδα θέλουν να μη καταγραφεί και στην ελληνική συλλογική μνήμη .
Πόσο υποβαθμίστηκε στην Ελλάδα -πάντα από τους παραμένοντες στην ”φιλοπατριωτική” πλευρά-η στάση του κ. Καραμανλή στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008 , η οποία μετέθεσε για 10 χρόνια την είσοδο στο ΝΑΤΟ της ΦΥΡΟΜ (ας μην αναφερθούμε τώρα στην κακίστη Συμφωνία των Πρεσπών).
Να πούμε την πικρή αλήθεια από την μεταπολεμική ιστορία μας .
Η επονομαζόμενη από τους πολιτικούς αντιπάλους της Δεξιά
ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗ δεν ”χτυπιέται” -για την πολιτική της στα Εθνικά θέματα- από την Αριστερά και τα ”ξυλοπόδαρά” της -τα άλλα μικρότερα κόμματα- , που συμπράττουν για την φουκαριάρα της εξουσία με τα ”κυβερνητικά” αριστερά κόμματα .
Έχουν-οι αριστεροί – να ”γλείφουν” το κόκκαλο -του χωρισμού των Ελλήνων σε αδιαπέραστες τάξεις και της πάλης των τάξεων -,που τους πέταξε από το 1849/1917 ο Μαρξιστικός κομμουνισμός-, κάτι για το το οποίο η Δεξιά (το παραδέχεται) , είναι ”αχτύπητη η Αριστερά . ΟΜΩΣ ,
απλά ξεχνούν ότι και στην Ελλάδα δεν υπάρχει ΠΙΑ εργατική τάξη για να πλειοψηφήσει .
Υ.Γ Τα Στρατηγεία -αν τελικά γίνουν στην Τουρκία (ειδικά στα Άδανα λόγω του ”βέτο” του Ισραήλ) θα είναι σαν το δικό μας Ν.R.D.C-GR. που συστεγάζεται με το πρώην Γ’.ΣΣ στη Θεσσαλονίκη και στο οποίο συμμετέχουν και Τούρκοι στρατιωτικοί , όπως σίγουρα θα συμμετέχουν και Έλληνες στρατιωτικοί στα νέα Νατοϊκά Στρατηγεία στην Τουρκία .
ΣΗΜΕΙΩΣΗ για τους ανήσυχους για το μελλοντικό Νατοϊκό Στρατηγείο στην Κωνσταντινούπολη Έλληνες .
Η Αμερικανονατοϊκή στρατιωτική βάση της Αλεξανδρούπολης απέχει από το Νατοϊκό ”Στρατηγείο” της Κωνσταντινούπολης (300) περίπου χιλιόμετρα.
Αγαπητοί μου -ας το εμπεδώσουμε-δεν θα βάλουν ”στον κόρφο” τους τα υπόλοιπα (31) -κατά βάση χριστιανικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ- την Ισλαμιστική Τουρκία.
Θα την έχουν για φασόν και για” βρώμικες” δουλειές .
Καλή μας συνέχεια.