του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστρατήγου ε.α.
Η εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι απλώς ακόμη ένα αποτέλεσμα στον ευρωπαϊκό χάρτη. Είναι ένα πολύ σοβαρό πολιτικό καμπανάκι για τη Γερμανία και, κατ’ επέκταση, για ολόκληρη την Ευρώπη. Η AfD άγγιξε το 44%, υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό της σε σχέση με το 2021. Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μια πολιτική ειρωνεία.
Η Alice Weidel, η συν-ηγέτιδα της AfD, είναι λεσβία, ζει με τη σύντροφό της, η οποία έχει γεννηθεί στη Σρι Λάνκα, και μεγαλώνουν δύο υιοθετημένα παιδιά. Την ίδια στιγμή, το κόμμα της προβάλλει ένα εξαιρετικά συντηρητικό μοντέλο οικογένειας και έχει υιοθετήσει θέσεις περιοριστικές απέναντι στη ΛΟΑΤΚΙ ορατότητα και τα δικαιώματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσωπική ζωή ενός πολιτικού ακυρώνει τις πολιτικές του θέσεις.
Σημαίνει όμως ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από τα εύκολα συνθήματα και τις απλουστευτικές ταμπέλες. Και ίσως εδώ βρίσκεται το πραγματικό μάθημα της γερμανικής κάλπης: όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι το πολιτικό σύστημα δεν ακούει τις αγωνίες τους για μετανάστευση, ασφάλεια, οικονομία και κοινωνική συνοχή, η ψήφος διαμαρτυρίας παύει να είναι περιθωριακή.
Ο λαϊκισμός, είτε προέρχεται από τη δεξιά είτε από την αριστερά, κερδίζει έδαφος όταν οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να πείσουν ότι διαθέτουν λύσεις. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι όλο και περισσότεροι πολίτες ψηφίζουν χωρίς σταθερό ιδεολογικό ή πολιτικό κριτήριο, αλλά κυρίως με βάση την οργή, την απογοήτευση και την ανάγκη να τιμωρήσουν το υπάρχον σύστημα. Όταν η ψήφος μετατρέπεται σε αντανακλαστική διαμαρτυρία, ο λαϊκιστικός «σανός» —δεξιός ή αριστερός— βρίσκει πολύ περισσότερους πεινασμένους.
Θεόδωρος Ατματζίδης
Ο Υποστράτηγος ΕΑ Θεόδωρος Ατματζίδης, έχει υπηρετήσει σε ανώτατες θέσεις στρατηγικής ασφάλειας, πληροφοριών, διοίκησης και διεθνών σχέσεων, με πολυετή υπηρεσία στο ΝΑΤΟ, στο ΓΕΣ και στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας. Υπηρέτησε ως Director – Assistant Chief of Staff (ACOS) (2019–2021), καθώς και ως Executive Officer στο Public Affairs Office (2006–2009) στο NATO SHAPE Mons- Βέλγιο , με ευθύνη στη στρατηγική επικοινωνία και διεθνή εκπροσώπηση. Διετέλεσε επίσης ως Τμηματάρχης στην Διεύθυνση Εξοπλισμών του ΓΕΣ , ως Διευθυντής Πληροφοριών και Ασφάλειας και Διευθυντής Αντικατασκοπείας στο ΓΕΕΘΑ, ενώ έχει διατελέσει και καθηγητής στη Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Διαθέτει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Στρατηγικές Σπουδές και στη Διοίκηση .
Ερώτημα:
Θεωρείτε το υπάρχον πολιτειακό σύστημα της χώρας μας «Δημοκρατικό»;
Είναι δημοκρατικό ως πολίτευμα με θεσμικό πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι λειτουργεί πάντοτε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές· είναι κράτος δικαίου, θεσμικοί έλεγχοι, λογοδοσία, ελευθερία και ενεργοί, ενημερωμένοι πολίτες.
Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας.
Σύντομες επισημάνσεις:
– Η φράση σας «Είναι δημοκρατικό ως πολίτευμα με θεσμικό πλαίσιο»
θεωρώ ότι αντιφάσκει με το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο της χώρας μας.
Συγκεκριμένα:
— Δημοκρατικό πολίτευμα δέν νοείται όταν η νομοθετική εξουσία
δέν εξασκείται αυτοπροσώπως από τους πολίτες με βάση τις αρχές
της ισηγορίας, ισονομίας, ισοκρατίας.
— Δημοκρατικό πολίτευμα δέν νοειται όταν με ψήφους 151
βουλευτών μπορούν:
α. Να αλλάξουν τα σύνορα της χώρας,
Άρθρο: 27 Παράγραφος 1.
http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-27/
β. Να εγκατασταθούν ξένα στρατεύματα σε αυτή
Άρθρο: 27 Παράγραφος 2.
http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-27/
γ. Να περιορισθεί η εθνική κυριαρχία.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 3.
http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-28/
— Δημοκρατικό πολίτευμα δέν νοείται όταν με ψήφους 180 βουλευτών
εκχωρούνται συνταγματικές αρμοδιότητες σε υπερεθνικά όργανα.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 2.
http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-28/
Ίσως δεν έγινε κατανοητός ο πυρήνας του σχολίου μου, που ήταν ο εξής:
Η Alice Weidel, συν-ηγέτιδα της AfD, είναι λεσβία, ζει με τη σύντροφό της, η οποία έχει γεννηθεί στη Σρι Λάνκα, και μαζί μεγαλώνουν δύο υιοθετημένα παιδιά. Την ίδια στιγμή, το κόμμα της προβάλλει ένα ιδιαίτερα συντηρητικό πρότυπο οικογένειας και έχει υιοθετήσει περιοριστικές θέσεις απέναντι στη ΛΟΑΤΚΙ ορατότητα και τα δικαιώματα.
Όταν, λοιπόν, ένας πολιτικός βρίσκεται ο ίδιος σε μια πραγματικότητα που έρχεται σε αντίθεση με σημαντικές πλευρές της πολιτικής που εκπροσωπεί, αλλά παράλληλα εμφανίζεται να υπερασπίζεται την «παραδοσιακή οικογένεια» και να τάσσεται κατά της μετανάστευσης, και οι πολίτες αποδέχονται άκριτα αυτή την αντίφαση, τότε το πρόβλημα δεν είναι η δημοκρατία. Είναι η ικανότητα των πολιτών να αξιολογούν, να διασταυρώνουν και να διακρίνουν ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα.
Αυτός ήταν ο βασικός στόχος του σχολίου μου. Σε όλα τα υπόλοιπα που αναφέρετε, συμφωνώ μαζί σας.
Ευχαριστώ για την απάντηση. Θεωρώ όμως ότι είναι εκτός σύμφρασης των επισημάνσεών μου για το υφιστάμενο πολιτειακό καθεστώς της χώρας μας.
Να μην ανησυχούμε , γιατί χθες ψήφισαν περίπου 550.000 από τα 59.000.000 Γερμανών το λεγόμενο Ακροδεξιό κόμμα , -το οποίο δεν θα αντέξει σε συγκυβέρνηση στο Κρατίδιο αυτό ούτε την 4ετία -, πέραν του ότι θα ευτελίσει τις όποιες πατριωτικές ιδέες του .
Το ”σύστημα” όπως καταβαραθρώνει τα κόμματα της Αριστεράς όταν κυβερνούν ,το ίδιο κάνει και για τα κόμματα αυτής της Δεξιάς.
Τι έγιναν οι Πράσινοι και οι άλλοι πολύχρωμοι Αριστεροί στην Γερμανία και αλλού
ΚΑΙ πόσους ψηφοφόρους σοσιαλαριστερών κομμάτων
ΛΕΗΛΑΤΗΣΕ χθες το κόμμα αυτό ;;;.
Υ.Γ Ενήργησαν χθες εν θυμώ και ”εν βρασμώ ψυχικής ορμής’ το μισό εκατομμύριο των Γερμανών, στρατηγέ και ”εν θυμώ μη λέγε μη πράττε” -ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους -και οι δικοί μας πολύ θυμωμένοι (υπερβολικά πολλοί από τους αποστράτους), έρρωσθε.
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Είναι άραγε πολιτική άγνοια η διαμαρτυρία τού πολίτη, κυρίως κατά τής λαθρομετανάστευσης και τις μέχρι απραξίας ανοχής των συστημικών κομμάτων σ’ αυτήν, ή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή είναι πολιτική άγνοια/αδιαφορία η στήριξη κομμάτων που ευνοούν αυτήν την απαράδεκτη πια κατάσταση; Μήπως να κοιτάζαμε τον δικό μας λαό, που συνεχίζει να ψηφίζει τούς ίδιους και τούς ίδιους, βλέποντας μάλλον “χαλαρά” τις φουρνιές λαθρομετανάστών, που με την αρωγή (και όχι μόνον ανοχή) τής κυβερνήσεως εισρέουν τα τελευταία χρόνια κυρίως στην Γαύδο και Κρήτη από την Λιβύη;
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό που παγιωμένα αν και ξεπερασμένα ονομάζεται “άκρα δεξιά”. Υπήρξε σαν ΛαΟΣ και μετά Χ.Α., αλλά τώρα δεν υπάρχει. Οφείλεται αυτό στην … “γνώση”, ή στην “άγνοια” των Ελλήνων ψηφοφόρων; Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στην Γερμανία, ξέρω ότι βασικά οι Γερμανοί είναι πολιτικά αδιάφορος λαός. Στην πρώην Α. Γερμανία επικρατεί η AfD, στην περιοχή δηλαδή που κάποτε τούς κυνηγούσε η Sta.Si. Και όμως, εκεί δείχνουν τον περισσότερο φόβο (και καλά κάνουν), για την εισροή κυρίως τού ισλαμικού στοιχείου, το οποίο η νυν κυβέρνησή των αδυνατεί να αντιμετωπίσει.
Ας μην πετάμε μια λέξη, “λαϊκισμός” και καθαρίσαμε κατά … το “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώστε”. Έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται (δεν είναι μόνο η λαθρομετανάστευση το θέμα, είναι η εν γένει ανικανότητα τού Μερτς, τού χειροτέρου καγγελαρίου μετά την Μέρκελ), όπως διαμαρτύρονται και στην Γαλλία στηρίζοντας Λε Πεν και το ΗΒ στηρίζοντας Φάρατζ. Το φαινόμενο θα συνεχίσει να διογκώνεται, όσο η Ευρώπη και τα επί μέρους κράτη της συνεχίσουν να καταρρέουν και δεν ευθύνεται ο “λαϊκισμός” και η “άγνοια” γι αυτό, αλλά η ανικανότητα τού σημερινού συστήματος να δώσει χειροπιαστές λύσεις και όχι λόγια τού αέρα, ως των παρ’ ημίν.
ΥΓ: Μια χαρά τα είχατε γράψει εδώ.
Και σε εσάς θα δώσω την ίδια απάντηση όπως προηγούμενος
Ίσως δεν έγινε κατανοητός ο πυρήνας του σχολίου μου, που ήταν ο εξής:
Η Alice Weidel, συν-ηγέτιδα της AfD, είναι λεσβία, ζει με τη σύντροφό της, η οποία έχει γεννηθεί στη Σρι Λάνκα, και μαζί μεγαλώνουν δύο υιοθετημένα παιδιά. Την ίδια στιγμή, το κόμμα της προβάλλει ένα ιδιαίτερα συντηρητικό πρότυπο οικογένειας και έχει υιοθετήσει περιοριστικές θέσεις απέναντι στη ΛΟΑΤΚΙ ορατότητα και τα δικαιώματα.
Όταν, λοιπόν, ένας πολιτικός βρίσκεται ο ίδιος σε μια πραγματικότητα που έρχεται σε αντίθεση με σημαντικές πλευρές της πολιτικής που εκπροσωπεί, αλλά παράλληλα εμφανίζεται να υπερασπίζεται την «παραδοσιακή οικογένεια» και να τάσσεται κατά της μετανάστευσης, και οι πολίτες αποδέχονται άκριτα αυτή την αντίφαση, τότε το πρόβλημα δεν είναι η δημοκρατία. Είναι η ικανότητα των πολιτών να αξιολογούν, να διασταυρώνουν και να διακρίνουν ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα. Και σε αυτό αναφέρεται ο λαϊκισμός…
Αυτός ήταν ο βασικός στόχος του σχολίου μου. Σε όλα τα υπόλοιπα που αναφέρετε, συμφωνώ μαζί σας.
Μήπως τους αντισυστημικούς δεν τους ενδιαφέρει ποιος και ποια ποιότητα του Αρχηγού (και το σκιάχτρο γίνεται δεκτό) ,αρκεί να ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ με ”τα ψεύτικα τα λόγια ,τα μεγάλα…” ότι ,
θα τα βάλει και θα νικήσει το ΣΥΣΤΗΜΑ ,όπως το 1981 την ο ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, το 2015 τους Θεσμούς των δανειστών μας μετά την περίεργη πτώχευση μας και τώρα ό,τι δημιούργησε η 8ετία Μητσοτάκη ;;;.
Εδώ και ο κ. κ. Κασελάκης και Καρυστιανού ετοιμάζονταν και τώρα οι κ.κ. Τσίπρας και Σαμαράς ετοιμάζονται για το Μέγαρο του Μαξίμου.
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ Η ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ ΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΤΟΥΣ .
Δύο Ελλάδες δύο κατηγορίες Ελλήνων, που χρόνια ταλαιπωρούν την μία Ελλάδα μας.
Χρόνια ταλαιπωρείς κι εσύ το αναγνωστικό κοινό των ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ με τις ανοησίες που γράφεις, αλλά σού επιτρέπουν να τις γράφεις.
“Μήπως τους αντισυστημικούς δεν τους ενδιαφέρει ποιος και ποια ποιότητα του Αρχηγού…”
Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, αλλά ζεις μάλλον εκτός πραγματικότητος και ούτε την ορολογία που χρησιμοποιείς καταλαβαίνεις.
Ποιος αντισυστημικός πολιτικός εν Ελλάδι είχε ποιότητα και κυρίως έφερε -όταν κυβέρνησε-τα αποτελέσματα που υποσχέθηκε από τους δύο (Ανδρέα Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα ) ,στους οποίους αναφέρθηκα;;;.
Το ανησυχητικό είναι ότι υπάρχουν Έλληνες ,που επαναλαμβάνουν τα λάθη τους -όσοι τότε τους ψήφισαν- επιβεβαιώνοντας την προτίμηση τους στους λαϊκιστές, -την πολιτική αίρεση της Δημοκρατίας-.