Η Έμιλι Γουίλσον, που υπέγραψε μία από τις πιο γνωστές σύγχρονες μεταφράσεις της «Οδύσσειας» του Ομήρου, εξαπέλυσε σφοδρή κριτική στη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, υποστηρίζοντας ότι, παρά την εντυπωσιακή της κλίμακα, στερείται του ψυχολογικού, συναισθηματικού και ηθικού βάθους του ομηρικού έπους.

Σε ένα καυστικό δοκίμιο για το London Review of Books, η Γουίλσον γράφει: «Είχα ελπίδα ότι η συγγένεια του Νόλαν με αυτά τα ομηρικά θέματα θα τον ωθούσε σε νέα δημιουργικά ύψη και θα του επέτρεπε να δημιουργήσει πιο πιστευτούς χαρακτήρες. Όμως, η «Οδύσσεια» παρουσιάζει τον συνηθισμένο συνδυασμό μεγαλοπρέπειας και επιπολαιότητας… η οπτική της ταινίας είναι υπερβολικά συγκεχυμένη, οι χαρακτήρες της υπερβολικά ανεπαρκώς ανεπτυγμένοι, για να εκπληρώσει ό,τι υποσχέθηκε εν μέρει όσον αφορά τις μεγάλες ιδέες – αν και είναι πολύ καλή στο να αποδίδει μεγάλες εκρήξεις και γιγάντες».

«Η “Οδύσσεια” του Νόλαν στερείται πολλών από τα στοιχεία που κάνουν το ποίημα σπουδαίο. Δεν έχει τίποτα πειστικό να πει για τον χρόνο, τη μνήμη, την ιστορία, τον πόλεμο, ή για τη σχέση μεταξύ της ένδοξης επιστροφής ενός πολεμιστή και των ζωών της οικογένειάς του, των αντιπάλων, των συντρόφων, των φίλων και των γειτόνων του. Στερείται ψυχολογικού, συναισθηματικού, πολιτικού και ηθικού βάθους. Η αφηγηματική της δομή είναι επιτηδευμένη. Η γραφή είναι απαράδεκτη. Κανένας από τους χαρακτήρες δεν έχει πειστικά κίνητρα για τις πράξεις ή τα λόγια του. Δεν υπάρχουν σεξουαλικές σκηνές, και όλα τα φαγητά φαίνονται απαίσια.», προσθέτει και σημειώνει: «Θα ντρεπόμουν αν είχα γράψει οποιοδήποτε μέρος αυτού του σεναρίου».

«Δεν με συγκίνησε καθόλου»

Η Γουίλσον, η οποία είναι πρόεδρος του τμήματος και καθηγήτρια κλασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, επιτέθηκε επίσης σε συνέντευξή της στη Sunday Times, λέγοντας: «Δεν με συγκίνησε καθόλου. Κάτι που πιστεύω ότι οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Όμηρο, δεν είναι πολύ καλά γραμμένο».

«Οι χαρακτήρες δεν έχουν το βάθος που έχουν οι ομηρικοί χαρακτήρες. Σκέφτηκα: “Με νοιάζει πραγματικά αν αυτός ο τύπος επιστρέψει στη γυναίκα του;” Δεν μου έχετε δώσει κανένα λόγο να με νοιάζει», αναφέρει.

Παρ’ όλα αυτά, η Γουίλσον αναγνώρισε τον αντίκτυπο που έχει ήδη η ταινία στην πολιτιστική ευαισθητοποίηση για την αρχαία ελληνική λογοτεχνία, καθώς και στον ίδιο τον κινηματογράφο. Λέγοντας ότι «η κυκλοφορία της “Οδύσσειας” παραμένει ένα γεγονός που αξίζει να γιορτάσουμε», προτείνει: «Αυτό το έπος φέρνει το κοινό πίσω στις αίθουσες… οι μεταφράσεις της Οδύσσειας, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, εξαντλούνται αμέσως… [και] ίσως η ταινία να πείσει μερικούς πρυτάνεις πανεπιστημίων να μην καταργήσουν τα τμήματα λογοτεχνίας, γλωσσών και ιστορίας».