Η Θεσσαλονίκη έχει μια υποχρέωση απέναντι στη σημερινή Ελλάδα της παρακμής: να αναλάβει μέρος του βάρους για την αντιστροφή της.
Κανονικά αυτός ο ρόλος ανήκει στην πρωτεύουσα. Αλλά η ελληνική πρωτεύουσα είναι η πρωταγωνίστρια της παρακμής.
Η Αθήνα συγκεντρώνει την πολιτική, οικονομική, επικοινωνιακή και πολιτιστική εξουσία σε τέτοιο βαθμό, ώστε αποδυναμώνει την υπόλοιπη χώρα και τελικά υπονομεύει ακόμη και τη δική της βιωσιμότητα.
Η αποκέντρωση δεν είναι αίτημα της Θεσσαλονίκης εναντίον της Αθήνας. Είναι αίτημα εθνικής επιβίωσης, προς όφελος και των κατοίκων της πρωτεύουσας.
Η Θεσσαλονίκη είναι η μόνη ελληνική πόλη που, λόγω πληθυσμού, ιστορίας, γεωγραφικής θέσης, πανεπιστημίων, λιμανιού και βαλκανικού προσανατολισμού, μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του δεύτερου εθνικού πόλου.
Δεν χρειάζεται να γίνει μια μικρότερη Αθήνα. Ούτε να καλλιεργήσει έναν αυτάρεσκο και αμυντικό τοπικισμό. Χρειάζεται να διαμορφώσει ένα διαφορετικό υπόδειγμα πόλης: περισσότερο ανοιχτό, περισσότερο συμμετοχικό, περισσότερο παραγωγικό και βαθύτερα συνδεδεμένο με την ιστορία και τη γεωγραφία του.
Η ιστορία της δεν αποτελεί διακοσμητικό βάρος. Είναι απόδειξη ότι η πόλη μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος σύνθεσης. Ελληνιστική, ρωμαϊκή, βυζαντινή, οθωμανική, εβραϊκή, προσφυγική και βαλκανική, η Θεσσαλονίκη έμαθε να ζει μέσα στις αντιφάσεις και στις διασταυρώσεις της Ιστορίας. Δεν ήταν απλώς μια πόλη που κατανάλωνε πολιτισμό. Υπήρξε πόλη που παρήγαγε πολιτισμό, ιδέες, θεολογία, εμπόριο και πολιτική.
Σήμερα καλείται να ξαναγίνει παραγωγός ιδεών.
Πολιτικό και πολιτισμικό εργαστήριο
Η Θεσσαλονίκη πρέπει να αποτελέσει πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό εργαστήριο της νέας Ελλάδας.
Όχι ένα ακόμη κέντρο κομματικών μηχανισμών. Όχι τον τόπο στον οποίο ανεβαίνει κάθε Σεπτέμβριο η πολιτική εξουσία για να παρουσιάσει ως χάρη όσα αποτελούν υποχρέωσή της. Αλλά έναν χώρο στον οποίο θα δοκιμαστούν νέες μορφές συμμετοχής, κοινωνικής οργάνωσης, αστικής πολιτικής και δημοκρατικής παραγωγής.
Τα πανεπιστήμιά της πρέπει να ξυπνήσουν από τον λήθαργό τους. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας δεν μπορούν να περιορίζονται στην απονομή πτυχίων, στη διαχείριση ευρωπαϊκών προγραμμάτων και στην εσωτερική αναπαραγωγή των μηχανισμών τους. Οφείλουν να παρέμβουν στα μεγάλα προβλήματα της πόλης και της χώρας: στο δημογραφικό, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην τεχνολογία, στην τεχνητή νοημοσύνη, στην κοινωνική ανισότητα, στις σχέσεις με τα Βαλκάνια, στη λειτουργία της δημοκρατίας και στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.
Ένα πανεπιστήμιο που δεν ταράζει την πόλη του με τις ιδέες του είναι ένα πανεπιστήμιο που κοιμάται.
Πρέπει να κινητοποιηθεί και η νεολαία της Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο ως εκλογικό ακροατήριο ή ως ανθρώπινο υλικό για τη φυγή προς την Αθήνα και το εξωτερικό. Πρέπει να αποκτήσει χώρους δημιουργίας, συμμετοχής και πραγματικής επιρροής. Να μπορεί να σχεδιάσει την πόλη στην οποία θέλει να ζήσει και όχι απλώς να προσαρμοστεί σε όσα αποφασίζονται αλλού.
Το ίδιο ισχύει για τη διανόηση της πόλης — όση διαθέτει και όση είναι διατεθειμένη να αναλάβει ευθύνη.
Η Θεσσαλονίκη δεν έχει ανάγκη από εκείνους που την εγκατέλειψαν με την πρώτη ευκαιρία, μετακόμισαν στην Αθήνα και αναζήτησαν εκεί την εύκολη αναγνώριση από τους μηχανισμούς του κέντρου. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα συνδέσουν τη σκέψη και το έργο τους με τον τόπο, χωρίς να εγκλωβιστούν στην επαρχιώτικη αυτάρκεια.
Η αναγνώριση δεν αποκτά αξία όταν απονέμεται από το κέντρο. Αποκτά αξία όταν μια πόλη δημιουργεί η ίδια τα κριτήρια, τους θεσμούς και το κοινό που μπορούν να την αναγνωρίσουν.
Από την ταυτότητα στην κοινωνική τάξη — και στη σύνθεσή τους
Στη Νέα Υόρκη διαμορφώνεται σήμερα ένα ενδιαφέρον πολιτικό εργαστήριο. Η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές και ο Ζοχράν Μαμντάνι εκφράζουν, με διαφορετικό τρόπο, τη μετατόπιση από το «Woke 1» της ταυτότητας προς το «Woke 2» της κοινωνικής τάξης.
Το πρώτο ανέδειξε πραγματικές διακρίσεις που συνδέονται με τη φυλή, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την πολιτισμική ταυτότητα. Στην πορεία, όμως, ένα μέρος του εγκλωβίστηκε σε έναν ακαδημαϊκό και πολιτισμικά αυτάρεσκο λόγο, απομακρυσμένο από τις αγωνίες των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων.
Το «Woke 2» μεταφέρει το βάρος στο ενοίκιο, στον μισθό, στην εργασία, στις δημόσιες μεταφορές, στην περίθαλψη, στην εκπαίδευση και στη φορολόγηση του πλούτου. Δεν καταργεί τα δικαιώματα και τις ταυτότητες. Επιχειρεί να τα εντάξει σε μια ευρύτερη κοινωνική αφήγηση.
Η Θεσσαλονίκη μπορεί να παρακολουθήσει κριτικά αυτή την εμπειρία, όχι για να αντιγράψει τη Νέα Υόρκη, αλλά για να επιχειρήσει τη δική της σύνθεση.
Να συνδέσει τα δικαιώματα με την εργασία. Τη διαφορετικότητα με την κοινή πολιτική πατρίδα. Την πολιτισμική αναγνώριση με την κοινωνική δικαιοσύνη. Τη δημοκρατία με την πραγματική δυνατότητα του πολίτη να κατοικεί, να εργάζεται και να δημιουργεί αξιοπρεπώς.
Στη Θεσσαλονίκη συναντώνται οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, οι νέοι επιστήμονες, οι επισφαλώς εργαζόμενοι, οι πρόσφυγες προηγούμενων και νεότερων εποχών, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι δημιουργοί και οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν την περιφέρεια. Υπάρχει, επομένως, το κοινωνικό υλικό μιας νέας συμμαχίας.
Το ζητούμενο είναι να αποκτήσει πολιτική και πολιτισμική έκφραση.
Η αποκέντρωση ως εθνική ανασυγκρότηση
Το μεγαλύτερο βάρος που πέφτει στη Θεσσαλονίκη είναι να πείσει την πολιτική και οικονομική εξουσία, αλλά και τη διανόηση της χώρας, ότι η συντεταγμένη αποκέντρωση δεν είναι τοπική παραχώρηση. Είναι προϋπόθεση εθνικής ανασυγκρότησης.
Αποκέντρωση δεν σημαίνει να μεταφερθούν μερικές υπηρεσίες από την Αθήνα ή να δημιουργηθούν περιφερειακά γραφεία υπουργείων χωρίς αρμοδιότητες. Σημαίνει μεταφορά πραγματικής εξουσίας, πόρων, οργανισμών και δυνατότητας λήψης αποφάσεων.
Σημαίνει μητροπολιτική διοίκηση της Θεσσαλονίκης με αιρετή νομιμοποίηση και ουσιαστικές αρμοδιότητες. Σημαίνει αξιόπιστο σιδηροδρομικό κόμβο προς τα Βαλκάνια, λιμάνι συνδεδεμένο με ολοκληρωμένα δίκτυα μεταφορών, ισχυρή βιομηχανική και τεχνολογική βάση, επένδυση στην έρευνα και στον πολιτισμό.
Σημαίνει ακόμη ότι ορισμένοι εθνικοί οργανισμοί, ερευνητικά κέντρα, πολιτιστικοί θεσμοί και διοικητικές λειτουργίες μπορούν να έχουν έδρα τη Θεσσαλονίκη χωρίς να θεωρούνται εξόριστοι από το κέντρο.
Κυρίως, όμως, σημαίνει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης για ολόκληρη τη χώρα. Μια ισχυρή Θεσσαλονίκη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στην πρωτεύουσα και στην ελληνική περιφέρεια, να ενισχύσει τη Μακεδονία και τη Θράκη, να συνδεθεί με τη Θεσσαλία και την Ήπειρο και να ξαναδώσει οικονομικό και κοινωνικό νόημα στην εγκαταλειμμένη ύπαιθρο.
Η πόλη πρέπει πρώτα να πιστέψει στον εαυτό της
Για να διεκδικήσει αυτόν τον ρόλο, η Θεσσαλονίκη πρέπει πρώτα να πάψει να συμπεριφέρεται ως αδικημένη επαρχία που περιμένει την αναγνώριση της Αθήνας.
Δεν αρκεί να καταγγέλλει τον αθηναϊκό συγκεντρωτισμό, ενώ ταυτόχρονα οι δικές της ελίτ αναζητούν την εύνοια του κέντρου. Δεν αρκεί να επικαλείται την Ιστορία της, αν δεν μπορεί να παράγει σύγχρονη ιστορία. Δεν αρκεί να υπερηφανεύεται για τα πανεπιστήμια και τα μνημεία της, αν οι ζωντανές δημιουργικές της δυνάμεις συνεχίζουν να φεύγουν.
Η Θεσσαλονίκη δεν θα αναλάβει τον νέο της ρόλο επειδή θα της τον παραχωρήσει κάποια κυβέρνηση. Θα τον αποκτήσει εάν δημιουργήσει θεσμούς, ιδέες, κοινωνικές συμμαχίες και ανθρώπους ικανούς να τον επιβάλουν.
Η πόλη που υπήρξε συμβασιλεύουσα δεν χρειάζεται να αναζητήσει ξανά κάποιον αυτοκρατορικό τίτλο. Χρειάζεται να γίνει η πόλη που θα αμφισβητήσει δημιουργικά το παρακμασμένο ελληνικό υπόδειγμα.
Να αποδείξει ότι μπορεί να υπάρξει Ελλάδα έξω από την Αθήνα. Ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς ερήμωση της περιφέρειας, πολιτισμός χωρίς την έγκριση των μηχανισμών του κέντρου, κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς κατακερματισμό των ανθρώπων και πατριωτισμός χωρίς φοβικό επαρχιωτισμό.
Αυτό είναι το βάρος της Θεσσαλονίκης.
Και, συγχρόνως, η μεγάλη της ευκαιρία.
Διαβάζοντας αυτά και πολλά άλλα που γράφονται συχνά στις Ανιχνεύσεις για τον ρόλο της Θεσσαλονίκης και των Θεσσαλονικέων μου έρχονται κάθε φορά τα όσα έγραψε ο σπουδαίος Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου -που είχε τραγικό τέλος στην Αθήνα-στο βιβλίο του ”Η Πρωτεύουσα των προσφύγων” και στο κεφάλαιο ”Θεσσαλονικέων ύπνος και ξύπνος…” (που διαβιβάστηκε σχεδόν το ίδιο στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1979 ,κατά τον εορτασμό των πενήντα χρόνων από την ίδρυση της Νομικής Σχολής) .
Τι καλά θα ήταν εάν ένα από τα δύο Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης οργάνωνε ημερίδα-ημερίδες , με θέμα ,
”γιατί η Θεσσαλονίκη η οποία από την απελευθέρωσή της το 1912 μέχρι τώρα δεν έχει αναδείξει πολιτικές προσωπικότητες σπουδαίες ή ομάδες πολιτικά πρωτότυπες ,ζωηρές ή δυνατές , που θα μπορούσαν εκτός των άλλων να δημιουργήσουν και μια παράδοση, μια πολιτική σχολή, άξια να παρατεθεί στην πολιτική σχολή άλλων πόλεων και περιοχών της Ελλάδος , έχοντας από το 1930 Νομική Σχολή ,από την οποίαν προέρχονται κατά κανόνα οι πολιτικοί σε όλες τις χώρες”-γράφει ο Γιώργος Ιωάννου ;;;.
Υ.Γ Μου έμαθαν από μικρό τα ακόλουθα ,
”κανένας δεν χρωστάει να μας κάνει καλό”
”αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς…” -(ποιος θα σε υπολογίσει και θα σε σεβαστεί)
Ὅλα αὐτά, ποὺ καλῶς γράφετε κ. Σαββίδη, ἀφοροῦν ὄχι μόνο τὴν Θεσσαλονίκη, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι Ἐθνικὰ θέματα καὶ ἂν δὲν τὰ δοῦμε ἔτσι κινδυνεύουμε ὡς Ἔθνος. Ἡ Θεσσαλονίκη ἔχει συγκεκριμένη ἱστορία, συγκεκριμένο πρόσωπο, μιλάει μὲ ὅρους ἀθανασίας ὅπως καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ τί ἔχει μείνει; κάποιες παροχολογίες σὲ κοινὸ ποὺ δὲν συμμετέχει ὄχι γιατί εἶναι ἀδιάφορο, ἀλλά γιατί ἀντιμετωπίζεται χαμηλότερα ἀπό ἐκεῖ ποῦ εἶναι. Ἡ ἔνδεια εἶναι ἀπόλυτη. Αὐτὲς τὶς μέρες μιὰ καθηγήτρια σὲ ἕνα σχολεῖο κινητοποίησε τοὺς μαθητὲς καὶ ἄλλαξαν ζωγραφίζοντας τοὺς τοίχους τὴν εἰκόνα τοῦ σχολείου. Τὸ ἴδιο κτίριο, οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, μία δημιουργικὴ κινητοποίηση, ἡ συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν, δὲν εἶναι οἱ τοῖχοι ποὺ ἄλλαξαν ἀλλὰ ἡ ψυχικὴ καὶ πνευματικὴ διεργασία τῶν ἀνθρώπων. Κάπως ἔτσι ἔγινε αὐτὸς ὁ πολιτισμός ἀπό ἕναν ἔνθεο σέ κάθε ἐκδήλωσή του λαό; Τότε ὁμάδες ἀνθρώπων σὲ διάφορες χρονικὲς στιγμὲς σὲ κάποιες περιοχὲς κινητοποιήθηκαν μὲ τήν αἴσθηση τοῦ ἱεροῦ, μέ ἰδανικὰ καὶ μὲ κοινὴ Ἐθνικὴ συνείδηση. Αὐτὸ συνέβη στὶς πόλεις κράτη ποὺ ἦταν σπαρμένος ὁ Ἑλληνισμός, ἴσως ὄχι τυχαῖα. Στὶς μικρὲς αὐτὲς περιοχὲς μὲ πενιχρὰ συγκριτικὰ μὲ σήμερα μέσα, ἀναπτύχθηκε πολιτισμὸς διαχρονικός. Τί ἔχει μείνει σέ ἔνθεο σήμερα; Οἱ θέσεις τῶν ὀνείρων κατειλημμένες ἀπό προκατασκευασμένα ὄνειρα, οἱ θέσεις τῶν ἰδανικῶν κενές, οἱ φόβοι καί οἱ ἀνησυχίες λειαίνονται στίς δημοσκοπήσεις καί οἱ θέσεις τῶν θεῶν κατειλημμένες κι αὐτές ἀπό τεχνητούς θεούς. ῾Υπάρχει παροχολογία γιά ἔμπνευση, γιά ὄνειρα, γιά κοινούς ἀγῶνες τοπικούς, ᾿Εθνικούς καί πανανανθρώπινους; ῾Υπάρχει περιθώριο γιά σεβασμό τοῦ ὅ,τι ἔχουμε καί ὄχι ἀλλοτρίωση τοῦ ὅ,τι εἴμαστε;
Τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς χώρας ὅπως τὰ σημειώσατε : «στο δημογραφικό, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην τεχνολογία, στην τεχνητή νοημοσύνη, στην κοινωνική ανισότητα, στις σχέσεις με τα Βαλκάνια, στη λειτουργία της δημοκρατίας και στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα», ἀλλὰ καὶ ἄλλα, ὅπως ἡ κλιματικὴ κρίση, ἡ προστασία τοῦ πολύτιμου περιβάλλοντος τῆς χώρας καὶ τοῦ διατηρητέου οἰκιστικοῦ πλούτου, ἡ διατήρηση τῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ λαοῦ μας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῆς διαχείρισης τῶν οἰκονομικῶν πόρων στοὺς Δήμους, θὰ πρέπει νὰ τύχουν κοινωνικῆς ἔρευνας, συνζητήσεων τρόπων καὶ λύσεων, στόχων τῆς πολιτικῆς. Πολιτικῆς χρήζουμε ελεύθερης καί ὄχι κατευθυνόμενης, πού νά βλέπει τά προβλήματα τοῦ σήμερα καί νά μᾶς ἐμπνέει νά τά ἀντιμετωπίσουμε μαζί. Πρίν προλάβουν οἱ φοβίες νά δικαιωθοῦν ἀπό τήν ἐγκατάλειψη.
Καί κάτι ἀκόμα. Μία χώρα πού δέν ἔχει βρεῖ τρόπο νά στεγάσει σέ προτεραιότητα τούς ἐκπαιδευτικούς τί μέλλον μπορεῖ νά ἔχει καί τί εἰκόνα παρουσιάζει μέσα καί ἔξω; Ὁ λαός θά φανεῖ ὅτι ὑστερεῖ;
Κι ο Έλληνας Αλβανικής καταγωγής Πάνος Ρούτσι πήγε στην Πλατεία Συντάγματος για να κάνει απεργία πείνας για τα Τέμπη, ενώ είχε άλλους χώρους .
Έτσι τον διέταξαν έτσι έκανε , όπως και οι ”άστεγοι” εκπαιδευτικοί , που θέλουν να σηκώσουν ”κουρνιαχτό” για τα προβλήματα στέγασης όλων των Ελλήνων ,ειδικά στην Κρήτη που φιλοξενεί και τώρα πάνω από ένα εκατομμύριο τουρίστες. .
Οι δικοί μας καθηγητές στη 10ετία της φτώχεια του 1950 έμειναν αγόγγυστα σε υπόγεια και φορούσαν το μοναδικό κουστούμι με γραβάτα όταν μας δίδασκαν .
Πως τέτοιους κρατικούς λειτουργούς να μη τους καταγράψεις στους πατριώτες Έλληνες και πως να χαρακτηρίσεις όσους σήμερα εκθέτουν την προσωπικότητά τους και την Πατρίδα, με απερίσκεπτες ενέργειες , χάριν κομματικών σκοπιμοτήτων ;;;.
Ἕνα τόσο εὔκολο θέμα νὰ λυθεῖ καὶ νὰ φανεῖ τὸ πρώτιστο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι, ἐνδιαφέρον τῆς κυβέρνησης γιὰ τὴν παιδεία, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀφήνουν ἕρμαιο κομματικῶν σκοπιμοτήτων.
Δὲν ἀρκεῖ ἡ φτώχια γιὰ νὰ ἔχεις ὑψηλὸ φρόνημα, χρειάζονται ἄλλα ἰδανικά. Τὴν δεκαετία τοῦ ‘50 ὑπῆρχαν πολλοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἐνέπνεαν καὶ ἡ μόρφωση θεωρεῖτο ἀγαθό.
Ἀντὶ νὰ σκέπτεστε πῶς νὰ ἀντιδράσετε καὶ νὰ κατηγορήσετε, καλύτερα νὰ σκεφτεῖτε λύσεις.
Δὲν προσφέρονται γιὰ σύγκριση οἱ χαροκαμένοι ἄνθρωποι.
Για την στέγαση των εκπαιδευτικών γράψατε στην παιδεία το γυρίσατε ,αλλά θέλετε να είναι οι εκπαιδευτικοί -και ο κ. .Ρούτσι – πιόνια των κομάτων.
Αυτά -και το δούλεμα-πρέπει να μη δεχόμαστε όλοι οι σκεπτόμενοι για να μπορούμε να συνεννούμαστε-αν φυσικά θέλουμε-.
Ἂν δὲν θέλουν νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ κυβέρνηση γιὰ ἐκμετάλλευση τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἂς δεχτοῦν προτάσεις ἀπὸ τὰ ἄλλα κόμματα γιὰ ἐπίλυση ὑπερκομματικὴ τοῦ θέματος. Τί νὰ σκεφτοῦν οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ ψάχνουν στέγη, γιὰ τὸ κράτος, γιατί δημόσιοι λειτουργοὶ εἶναι καὶ τί νὰ διδάξουν στοὺς μαθητὲς γιὰ ἐθνικὴ συνείδηση; Ἴσως δέν ἔχετε μάθει ἀρκετή γεωμετρία γι αὐτό σκέφτεστε κατ´ αὐτόν τόν τρόπο.
Μια -θεατρολόγος δε- επέλεξε να εκθέσει την κυβέρνηση και σίγουρα υπάρχουν και πολλοί που διδάχθηκαν και θα διδάξουν γεωμετρία που δεν την εξέθεσαν ,ίσως γιατί έχουν και την επιστροφή δύο μισθωμάτων . ΚΑΙ
η δυσκολία στην ανεύρεση στέγης-σε όλη την Ευρώπη – έχει επιπτώσεις στην εθνική συνείδηση (πρωτάκουστη και απογοητευτική δικαιολογία για Έλληνες ) .
Αλήθεια έχουν τα άλλα κόμματα λύσεις για το πρόβλημα αυτό ,εκτός από την ”να κτίσει σπίτια το κράτος ”, χωρίς να μας λένε σε ποιανών τα οικόπεδα και πότε αυτά θα είναι έτοιμα ;;;.
Μη μηρυκάζουμε τις και προεκλογικές παρόλες τους . Εκτιθέμεθα για ό,τι είμαστε και εκφράζουμε.
Ἐκτίθεσθε. Ὑποτιμᾶτε αὐτὸν τὸν λαό. Γιὰ τὰ Airbnb οἱ ἀνακαινίσεις γίνονται στὸ ἅψε σβῆσε καὶ δὲν μπορεῖ τὸ κράτος νὰ βρεῖ λύσεις σὲ τόσα ὑπάρχοντα καὶ μὴ ἀνακαινισμένα κτίσματα; Δὲν μπορεῖ νὰ βάλει προτεραιότητα σὲ κάθε Δῆμο νὰ ἔχει ἐξασφαλίσει στέγη γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς καὶ τοὺς γιατρούς; Στὴ Βουλὴ τῶν ἐφήβων νὰ τὸ βάλουν ὡς ἔκτακτο θέμα θὰ βροῦν 300 προτάσεις. Δὲν χρειάζεται νὰ προστρέξουμε οὔτε στὴν ΤΝ οὔτε στοὺς ἀνίκανους ἀλλὰ στοὺς ἱκανοὺς αὐτοῦ τοῦ κράτους. Ἂν ἐσεῖς δὲν βρίσκετε τούς ἱκανοὺς ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ τοὺς βρίσκουν.
Εκτίθεται; Θυμηδία προκαλείς. Δεν έχεις καταλάβει ακόμη ότι ο πικρόχολος αυτός γερο-μπασκίνας δεν καταλαβαίνει από “εκθέσεις”, αρκεί να δικαιολογεί το κόμμα του; Ως φιλόλογος που είσαι, τι βαθμό θα τού έβαζες στην “έκθεση”, πρωτίστως για τα ελληνικά του και ειδικά την χρήση των σημείων στίξεως; Κι όμως, αυτός ο τύπους παίρνει σήμερα σύνταξη αντιστρατήγου, ενώ απολύθηκε με βαθμό ταξιάρχου τής μιας μέρας, για να παίρνει καλυτερη σύνταξη. Κομματική βρώμα και δυσωδία, Ελένη.
Πεδίο δόξης λαμπρό, λοιπόν, για τις οικονομικές, πνευματικές και πολιτικές ελίτ της Θεσσαλονίκης. Αν το θελήσουν και τολμήσουν, μόνο κερδισμένες θα βγουν. Αλλά εκτός από τόλμην, θέλει και αρετήν η ελευθερία.
Πρός Επισκέπτη,
Στήν γεωμετρία πού δέν ἔχει ἐπάρκεια μπορῶ νά τόν κατατάξω, φιλόλογος δέν εἶμαι.
Αυτή την εντύπωση είχα. Δώσε του τότε να διαβάσει Ευκλείδη, αν και χαμένος θα πάει.
Δέν τόν γνωρίζω. ᾿΄Ας μορφωθεῖ ὅπως θέλει. Καί βέβαια ἀστειεύομαι γιά τήν γεωμετρία, δέν εἶναι πανάκεια. Ἄνθρωποι πού δέν πῆγαν σχολεῖο, ὄπως ὁ Μακρυγιάννης, θεωροῦντο μορφωμένοι. Ὅλοι μαθαίνουμε συνέχεια.
Ποιον δεν γνωρίζεις, τον Ευκλείδη; Να με κουζουλάνεις θέλει.
Έγραψε τα “Στοιχεία” (13 βιβλία συνολικά), τα οποία έδωσε στον Πτολεμαίο, που τού άρεσε μεν η γεωμετρία, ήταν όμως τεμπέλης, να τα διαβάσει.
“Ουκ έστι οδός τού γεωμετριθήναι άνευ του στοιχειωθήναι;”, ρώτησε τον Ευκλείδη. “Ουκ έστι βασιλική ατραπός τού γεωμετριθήναι”, απάντησε τότε εκείνος.
´Δώσε του τότε να διαβάσει ´σ´ αὐτό σοῦ ἀπάντησα.
Σώθηκα! Όπως διαβάζει και αρθρίδια που τού έχω δώσει. Εδώ ένας Πτολεμαίος βαρέθηκε να τα διαβάσει κι εσύ μού λες.
Καλά καλά….
Καμία τύχη. Αυτή η φρικτή πόλη που γεννήθηκα και έζησα “στο τέρμα” της όσο ελάχιστοι, που ηλιθιωδώς υπέμεινα την κατωτερότητα της, παρόλο που ρήμαζε τα νιάτα μου με την εγγενή ανεπάρκεια της….
γι αυτήν την “πόλη” μιλάτε κι ελπίζετε; Συμπρωτεύουσα, συμβασιλεύουσα και αηδίες. Μια μεγάλλη Λαμία είναι, τίποτε άλλο.
Το είπε κι ο μακαρίτης ο Ραμφος, οι λαοί που πρόκοψαν περισσότερο είναι εκείνοι που σκέφτονταν περισσότερο με τη λογική παρά με το συναίσθημα. Η Σαλονίκη που τόσο αγαπάτε, έχει τα εξής χαρακτηριστικά και δε μασάω τα λόγια μου γιατί δε σκέφτομαι πια συναισθηματικά:
– Αργόσχολους (σε απίστευτα αργό τέμπο).
– Αντιεπαγγελματισμό που διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά.
– Μπόλικο συναίσθημα κυρίως λόγω ανασφαλειών (μπορεί και να πηγάζει κι από τον προσφυγικό της χαρακτήρα αυτά) που όμως θολώνει την κριτική ικανότητα των ανθρώπων. Εξ ‘ου και η αυξημένη “ευσέβεια” της.
– Υπερβολικό συντηρητισμό, όχι μόνο θρησκευτικό.
– Κατοίκους με σοβαρά κόμπλεξ. Και ταμπού. Αλλά κυρίως κόμπλεξ. Τίποτε το cool, κρίμα.
– Επαρχιωτισμό.
– Κατοίκους που δεν ταξιδεύουν.
– Εσωστρέφεια.
– Έλλειψη αστικότητας, αλλά και αστικής κοινωνικής τάξης (το είπε κι ο Σαββίδης κάποια στιγμή αυτό).
– Έλλειψη μεγαλοπρέπειας παντου΄, από την αρχιτεκτονική της, τον πολεοδομικό σχεδιασμό της, από πού να το πιάσεις… Δε φτάνει ένας Αη Δημήτρης, μια Αριστοτέλους κι ένα Κρατικό Θέατρο.
– Ο δε Λευκός Πύργος πια, σκέτη ντροπή να είναι σύμβολο αυτό το πράγμα. Τόσους αρχιτέκτονες γέννησε η φτωχομάνα, δε βρέθηκε ένας πια με κονέ στο σύστημα να πείσει για κάτι καλύτερο από αυτό το πράμα;
Και μόνο να σκεφτείς φάτσες τύπου Παπαγεωργόπουλου και Απ.Τζιτζικώστα, αλλά και άλλων πολιτικών της, καταλαβαίνεις το βαθμό της βαρετής μετριότητας της. Ο Μπουτάρης κάτι έκανε, κυρίως πολέμησε την συντηρητική της εσωστρέφεια, αλλά δεν ήταν αρκετό κι έκανε και πολλά λάθη.
Ένας από τους ιδρυτές του εκπληκτικού πολυχώρου ”Μύλου” που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του (ούτε κι αυτό στηρίχθηκε σωστά), είχε πει κάποτε σε μια υπέροχη εκμπομπή του (συστημικού) Πάυλου Τσίμα την πλέον εύστοχη ατάκα για την απαίσια γενέτειρα μου: Η Θεσσαλονίκη έχει τα κακά μιας μεγαλούπολης και ταυτόχρονα τα κακά μιας μικρής επαρχιακής πόλης.
Οπότε, εάν δεν ανήκετε στους κατοίκους της Ικτίνου ή δεν έχετε ακίνητο με θέα θάλασσα, και εάν είστε νέοι και θέλετε να προκόψετε στη ζωή σας (να ανέβετε πίστα είτε επαγγελματικά, οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως πολιτισμικά), ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΤΕ την τώρα πριν είναι πολύ αργά, θα σας καταπιεί στη μετριότητα της πριν το καταλάβετε! Η Σαλονίκη δεν έχει καμία ελπίδα. Μόνο γκρίνια ότι φταίοει το αθηναικό κράτος κλπ (που ναι φταίει, και το αθηναικό και το πελλοπονησιακό και κρητικό, συμφωνώ). Λυπάμαι γι αυτό αλλά τουλάχιστο κάποιος ας το πει. Καλή σας νύχτα.
Η Θεσσαλνίκη δεν θα μπορέσει να σωθεί, αν ακολουθήσει τα βήματα της Αθήνας.
Αν η Θεσσαλονίκη δεν θέλει να πάθει ασφυξία, όπως ήδη εκδηλώνεται στην Αθήνα, ας αποφασίσει ότι απαγορεύεται η κατασκευή ουρανοξυστών στην ευρύτερη περιφέρεια της πόλης. Δυστυχώς, το ότι οι ελιτ της Θεσσαλονίκης δέχθηκαν το οροφοδρόμιο (fly-over), σημαίνει ότι δεν διαθέτουν αντιστάσεις έναντι της οικονομικής ισχύος αλλά και ότι δεν διαθέτουν ένα πολεοδομικό σχέδιο για να διατηρήσουν την όποια ομορφιά υποτίθεται ότι κατέχει η συμβασιλεύουσα. Χωρίς ενάρετους και ενεργούς πολίτες δεν υπάρχουν όμορφες ή ισχυρές πόλεις. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελεύθερη αναπνοή.