Του Παντελή Σαββίδη
(Φωτ.: EUROKINISSI / Σωτήρης Δημητρόπουλος)
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν κρύβει ποτέ τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη διεθνή πολιτική: παζάρι ισχύος, προσωπική συναλλαγή, σκηνή όπου οι κανόνες υπάρχουν μέχρι να τους παραμερίσει ο ισχυρός. Γι’ αυτό και η δημόσια δήλωση μιας αμερικανικής «τσάντας δώρων» προς τον Ερντογάν, με το βλέμμα σε F-35, κινητήρες και ευρύτερη αμυντική επαναπροσέγγιση, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί από την Αθήνα ως διπλωματικό επεισόδιο δευτέρας τάξεως. Είναι προειδοποίηση.
Η Τουρκία δεν ζητά απλώς όπλα. Ζητά αναβάθμιση ρόλου. Ζητά να παρουσιαστεί ως κεντρικός πυλώνας της νέας νατοϊκής αρχιτεκτονικής, να φιλοξενήσει πρόσθετες διοικητικές δομές και να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε πολιτική ασυλία. Αυτό ακριβώς δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την Ελλάδα. Μια χώρα που διατηρεί casus belli εναντίον άλλου μέλους της Συμμαχίας, που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και που εργαλειοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ για να νομιμοποιεί τις αναθεωρητικές της αξιώσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιβραβεύεται με νέα στρατηγεία, νέα όπλα και νέο θεσμικό βάρος.
Η κυβέρνηση των Αθηνών οφείλει να εγκαταλείψει τη φοβική λογική του «μην ενοχλήσουμε». Δεν υπάρχει σοβαρή εξωτερική πολιτική χωρίς κόκκινες γραμμές.
Και δεν υπάρχει συμμαχική αξιοπιστία όταν ένα κράτος μέλος απειλεί με πόλεμο ένα άλλο και η Συμμαχία το ανταμείβει με περισσότερη ισχύ. Αν το ΝΑΤΟ ζητά συνοχή, πρέπει πρώτα να απαιτήσει σεβασμό των κανόνων. Αν ζητά αυξημένες αμυντικές δαπάνες από τους Ευρωπαίους, πρέπει να εξηγήσει γιατί ανέχεται τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Αν οικοδομείται σταδιακά ένας ευρωπαϊκός πυλώνας της Συμμαχίας, η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχθεί να έχει κεντρικό ρόλο η Τουρκία χωρίς προηγούμενες δεσμεύσεις απέναντι στην ελληνική κυριαρχία.
Η Αθήνα πρέπει να κινηθεί άμεσα σε τρία επίπεδα. Πρώτον, να θέσει επισήμως στους συμμάχους το ζήτημα του casus belli και να απαιτήσει την άρση του. Δεύτερον, να αποτρέψει κάθε κείμενο, μηχανισμό ή διοικητική απόφαση που θα ενσωματώνει, έστω έμμεσα, τουρκικές ερμηνείες για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τρίτον, αν η Συμμαχία επιμείνει, να είναι έτοιμη να ασκήσει βέτο.
Το βέτο δεν είναι εκβιασμός. Είναι θεσμικό δικαίωμα. Δεν μπλοκάρει τη Συμμαχία· προστατεύει τη Συμμαχία από την ίδια της την υποκρισία. Ακόμη και στην ακραία περίπτωση που η Αθήνα δεχθεί κάποια τουρκική αναβάθμιση, οφείλει να ζητήσει δύο πράγματα: άρση του casus belli και ανάλογη νατοϊκή υποδομή στην Ελλάδα. Διαφορετικά, δεν πρόκειται για ισορροπία. Πρόκειται για παράδοση.
Ο κ. Μητσοτάκης, που συχνά παρουσιάζεται ως αναντικατάστατος διαχειριστής των εθνικών θεμάτων, έχει τώρα την ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι πρωθυπουργός κράτους με κυριαρχία.
Η σιωπή δεν είναι ρεαλισμός. Είναι συναίνεση. Και αυτή τη φορά, η συναίνεση μπορεί να κοστίσει πολύ ακριβά.
“Μια χώρα που διατηρεί casus belli εναντίον άλλου μέλους της Συμμαχίας, που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και που εργαλειοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ για να νομιμοποιεί τις αναθεωρητικές της αξιώσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα να επιβραβεύεται με νέα στρατηγεία, νέα όπλα και νέο θεσμικό βάρος.”
Έτσι θα έπρεπε να είναι, αλλά αφού η Ελλάδα τηρεί σιγήν ιχθύος, ας μην περιμένομε από τις ΗΠΑ να δείξουν τέτοιες ευαισθησίες. Αυτές, όπως όλοι, κοιτάζουν το συμφέρον των και μόνο, χωρίς ηθικές αναστολές.
“Ο κ. Μητσοτάκης, που συχνά παρουσιάζεται ως αναντικατάστατος διαχειριστής των εθνικών θεμάτων”
Από ποιον;
Να καθομολογήσουμε ότι,
όλοι οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας , σε ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΕΣ κυβερνήσεις -τα γεγονότα το ”δείχνουν” -είναι αναντικατάστατοι διαχειριστές των εθνικών μας θεμάτων ,γιατί ενεργούν με το βλέμμα στραμμένο πότε πίσω στον ένδοξο ελληνισμό της Μέσης Ανατολής , της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας και πάντα μπροστά (με το βλέμμα στραμμένο) στις ΗΠΑ, στην Ενωμένη Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΣΚΟΥΣ , που έβαζαν και βάζουν οι ταχαριστεροί -για τα μάτια όχι φιλοδυτικοί ,αλλά πιστότεροι συνεργάτες της Δύσης (ακόμη να φύγουν οι Βάσεις του θανάτου) και υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών το 2018 ,μετά την επίσκεψη στην Ουάσιγκτον στις 17 Οκτωβρίου 2017 των συγκυβερνητών κ.κ. Τσίπρα και Καμμένου και του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά-.
ΕΣΤΕ ΒΕΒΑΙΟΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΣΤΙΣ 7 ΚΑΙ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ αγαπητές Ανιχνεύσει και Πόντο και αναγνώστες τους .
Υ.Γ Δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουν πολιτικά ο κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ -τώρα μάλιστα που ξαναγύρισαν ”τα ζόμπι”-(μυαλό πολύ δε θέλει). Καλό Σαββατοκύριακο.
Αν θες να σε σέβονται οι συγγενείς και οι φίλοι, τότε καταρρίπτεις κάθε ξένο αεροσκάφος που παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο φέροντας όπλα. Αλλιώς δεν είσαι παρά ένας πειθήνιος κόλακας, έτοιμος για κάθε είδους συμβιβασμό.
Τα ΠΡΕΠΕΙ στην πολιτική και κυρίως για τις κυβερνήσεις είναι όσα και οι πολίτες-ειδικά οι ”ξερόλες” Έλληνες.
Υπάρχει κράτος που χωρίς να κηρύξει πόλεμο καταρρίπτει πολεμικό αεροπλάνο ξένου κράτους και αν το καταρρίψει να μη ζητεί γονυπετές συγγνώμη από αυτό ;;;.
Πόσα πρέπει των παιδιών τους δεν κάνουν οι γονείς;;;.
Το έξω από το χορό θα το ξέρετε.
Ο χειρότερος ξερόλας εδώ μέσα, είσαι εσύ.
Και βέβαια μπορεί, και όχι μόνο μπορεί, αλλά και πρέπει, αφού τηρήσει τον κανόνα τής προειδοποιήσεως. Αυτό ισχύει και για τη θάλασσα. Πήγαινε να μπεις στο εναέριο χώρο π.χ. τού Ισραήλ και θα δεις τι θα πάθεις, αν δεν υπακούσεις στην πρώτη, το πολύ δευτέρα προειδοποίηση.
Και τα υπόλοιπα που γράφεις, ας τα έλεγες προχθές στον κλείδονα.
Η μοναδική κατάρριψη F-16 σε αερομαχία έγινε από ελληνικό Mirage 2000!