του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Η Νύχτα των Κρυστάλλων του ελληνισμού της Σμύρνης, 7 και 8 Σεπτεμβρίου 1922, δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στα βιβλία της Ιστορίας. Δυστυχώς είναι η νύχτα που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έμαθαν τι σημαίνει να χάνεις την πατρίδα σου μέσα σε μια νύχτα, να βλέπεις τις γειτονιές σου να γίνονται στάχτη και τους ανθρώπους σου να σφαγιάζονται χωρίς έλεος.
Οι δικοί μου πρόγονοι ήρθαν από τη Σμύρνη, τις Κυδωνιές, το Αδραμύττιο. Κουβαλούσαν στις βαλίτσες τους λίγα ρούχα, μερικές φωτογραφίες και τη μνήμη ενός κόσμου που έσβηνε βίαια. Δεν μιλούσαν πολύ για εκείνες τις μέρες. Ίσως γιατί ο πόνος δεν χωράει σε λέξεις. Ίσως γιατί ήθελαν να χτίσουν κάτι καινούργιο χωρίς να τους πνίγει το παρελθόν. Αλλά εμείς, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, έχουμε χρέος να θυμόμαστε.
Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που μαρτύρησαν. Τους γονιούς που έχασαν τα παιδιά τους, τα παιδιά που έμειναν ορφανά, τις γυναίκες που βιάστηκαν και σκοτώθηκαν, τους γέρους που κάηκαν ζωντανοί στα σπίτια τους. Δεν ξεχνάμε ότι η Σμύρνη, το Αϊβαλί, το Αδραμύττιο, ο Πόντος, η Ανατολική Θράκη σφύζουν από μνημεία ελληνικού πολιτισμού. Εκκλησίες που έγιναν αποθήκες, σχολεία που γκρεμίστηκαν, νεκροταφεία που ισοπεδώθηκαν.
Οι ξένοι παρατηρητές εκείνων των ημερών είδαν με τα μάτια τους τη φρίκη και την κατέγραψαν για να μην ξεχαστεί. Ο Αμερικανός Mark Prentiss, απεσταλμένος της Near East Relief, έφτασε στη Σμύρνη στις 8 Σεπτεμβρίου και είδε χιλιάδες ανθρώπους να πεθαίνουν στη φωτιά ή να πέφτουν στη θάλασσα για να γλιτώσουν από τα σπαθιά. Ο George Horton, Αμερικανός πρόξενος, μίλησε για λεηλασίες, βιασμούς και σφαγές σε μεγάλη κλίμακα αμέσως μετά την είσοδο των τουρκικών στρατευμάτων. Η Minnie Mills και άλλοι Αμερικανοί εκπαιδευτικοί που ζούσαν στη Σμύρνη έγιναν αυτόπτες μάρτυρες των σφαγών και του εμπρησμού. Ο διεθνής τύπος, από τους New York Times μέχρι την εφημερίδα Guardian, δημοσίευσε αναφορές που σοκάρουν ακόμα και σήμερα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν κανένα λόγο να ψεύδονται. Έγραψαν αυτό που είδαν με τα μάτια τους.
Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, βλέπουμε την ίδια ανάγκη να διαγραφεί η μνήμη. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί δεν ήταν θρησκευτική πράξη. Ήταν πολιτική δήλωση. Οι επετειακοί εορτασμοί των Τούρκων για την άλωση της Σμύρνης, οι πανηγυρισμοί για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, όλα αυτά φανερώνουν μια βαθιά ανασφάλεια. Φοβούνται ότι κάποτε ο πραγματικός ιδιοκτήτης θα επιστρέψει. Φοβούνται ότι η Ιστορία θα τους ξεγελάσει.
Γι’ αυτό χρειάζονται τόσο πολύ να πείσουν πρώτα τον εαυτό τους ότι τα μέρη αυτά είναι δικά τους. Γι’ αυτό γκρεμίζουν, μετατρέπουν, ξαναγράφουν. Αλλά η αλήθεια δεν σβήνει με τσιμέντο και σημαίες. Οι πέτρες μιλούν. Τα μνημεία μαρτυρούν. Οι ψυχές των προγόνων μας δεν ησυχάζουν.
Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και στην Κύπρο. Το 1974, η τουρκική εισβολή έφερε νέο ξεριζωμό, νέες σφαγές, νέες κατεδαφίσεις εκκλησιών και μνημείων. Χιλιάδες Κύπριοι έχασαν τα σπίτια τους, τα χωριά τους, τους δικούς τους ανθρώπους. Και σήμερα, μισό αιώνα μετά, η μισή Κύπρος παραμένει κατεχόμενη, με τις εκκλησίες να μετατρέπονται σε τζαμιά ή αποθήκες, τα νεκροταφεία να ισοπεδώνονται, την ελληνική παρουσία να προσπαθούν να τη σβήσουν με το ζόρι.
Έχουμε χρέος να μην αφήσουμε τη λήθη να νικήσει. Να θυμόμαστε ότι ο ελληνισμός της Ανατολής δεν ήταν μια παροδική παρουσία. Ήταν χιλιάδες χρόνια ζωής, πολιτισμού, πίστης. Οι πρόγονοί μας δεν ήταν θύματα που περίμεναν τη μοίρα τους. Ήταν άνθρωποι που αγωνίστηκαν, που αγάπησαν, που έχτισαν.
Η μνήμη τους δεν είναι βάρος. Είναι φως. Μας δείχνει ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε. Και μας θυμίζει ότι κανένας λαός δεν εξαφανίζεται όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται.
Αχιλλεύς Ταουξής
Ο Αχιλλέας Ταουξής είναι Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, με πολυετή εμπειρία στους τομείς της αμυντικής πολιτικής, της στρατηγικής και των διεθνών σχέσεων. Έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, καθώς και Διευθυντής της ελληνικής Προεδρίας της Συντονιστικής Επιτροπής της Διαβαλκανικής Υπουργικής Άμυνας (SEDM-CC/PMSC). Το 2023, ως στέλεχος του ΓΕΕΘΑ, διηύθυνε τη Γραμματεία Συντονισμού Διασκέψεων Διεθνών Οργανισμών και εκπροσώπησε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ στην έναρξη του NATO Training Technology Conference στην Αθήνα. Έχει επίσης συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες για τη διεθνή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η Ελλάδα ανέκαθεν δέχτηκε χτυπήματα από την Τουρκία, οσάκις τής έτεινε χείρα φιλίας. Ακόμη δεν έβαλε μυαλό κι εξακολουθεί να εκτίθεται και στα μάτια των άλλων:
Πληρώνουμε ἀκριβά τήν ἀμνηστία στήν Τουρκία
Αυτογελοιοποιούμεθα, δυστυχώς!
ΥΓ: Στις 7/9/2005, επί τη 50η επετείω των γεγονότων, ο μεγάλος Τούρκος δημοσιογράφος Mehmet Ali Birand δημοσίευσε στην Hürriyet Daily News (the Turkish Daily News) ένα άρθρο με τίτλο “6-7 Eylül’ün utancı hep üstümüzde kaldı”, που στην αγγλική έκδοση τής εφημερίδος είχε μεταφραστεί “The shame of Sept. 6–7 is always with us”. Δεν ξέρω αν το θυμάστε, στρατηγέ. Το είχα φυλάξει στο αρχείο μου, διότι ήταν ένα άρθρο εξαιρετικό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει πια.
https://hyetert.org/2005/09/07/mehmet-ali-birand-6-7-eylulun-utanci-hep-ustumuzde-kaldi-hurriyet/?utm_source=perplexity
Εδώ βρίσκεται το άρθρο στο οποίο αναφερεστε!
Α.Τ
Σάς ευχαριστώ θερμά. Την αγγλική του μετάφραση δεν μπορώ να βρώ, άλλως θα το αναρτούσα, διότι μ’ άρεσε πολύ. Νομίζω ότι έγραφε ειλικρινά μέσα από την καρδιά του.
https://hyetert.org/2005/09/07/mehmet-ali-birand-6-7-eylulun-utanci-hep-ustumuzde-kaldi-hurriyet/?utm_source=perplexity
Ναι, αλλά αυτό είναι το πρωτότυπο στην τουρκική. Αυτό που είχα εγώ και δεν μπορώ να το βρω τώρα, ήταν από την αγγλική έκδοση τής εφημερίδας. Εψαξα πολύ, αλλά δεν το βρήκα στα αγγλικά. Να βάλομε τώρα τον καλό φίλο Σάββα Καλεντερίδη να μάς το μεταφράσει, πολλά θα τού ζητήσομε. Εκτός κι αν το κάνομε μόνοι μας με τον αυτόματο μεταφραστή τού google.
Πάντως, σάς ευχαριστώ θερμά, στρτατηγέ, για το ενδιαφέρον και την βοήθειά σας.
Αν το ζητήσετε η σελίδα προχωρά σε αυτόματη μετάφραση από την τουρκική στην αγγλική.
Εννοείτε εκεί που λέει Diller/Languages, διότι δεν βλέπω κάτι άλλο; Ναι, και αγγλικά και άλλες γλώσσες, αλλά όχι κατ’ ευθείαν στο άρθρο. Πρέπει μετά να πάει κανείς πίσω και να το βρει μέσα στα 1.204 άρθρα, που διαθέτει.
Home Categories
Languages
Mehmet Ali Birand: The shame of September 6-7 has always weighed on us – Hürriyet.
2005-09-07
I am a living witness to what happened in Istanbul 50 years ago
. I was 14 years old. I never understood what was happening. But
as the years passed,
I have always carried the weight and shame of those events. Even though it is the only instance where the Turkish state officially accepted responsibility,
punished those who participated in the looting, and compensated those who suffered losses
, it still pains the consciences of many of us.
I can never forget it.
What I saw in Beyoğlu on the morning of September 7, 1955, is still
vivid in my memory.
I was 14 years old and
needed to go to high school to enroll in the preparatory class of Galatasaray High School.
I had managed to get as far as Beyoğlu with great difficulty. When I emerged from the tunnel at Karaköy,
I was astonished.
The sight was horrifying.
The entire street resembled a war zone , with its shop windows destroyed on both sides and goods scattered on the ground. Rolls of fabric,
stationery, stoves, chandeliers, and much more… The shops
had been ransacked from end to end. Curtain fabrics
were being dragged along the ground, and people
were grabbing whatever they could find. Beyoğlu street was like a scene from the apocalypse, with people carrying radios and lamps under their arms
, others laden with bolts of fabric
, and still others smuggling dozens of men’s and women’s clothes
I was a child and didn’t fully understand what was happening.
The most striking point I noticed was that while most shops
had been vandalized and looted, some others
remained untouched. I observed that the untouched shops
had Turkish flags displayed in their windows. The shops that had been destroyed, however, all
bore Greek names.
Thuggish-looking men, with dark beards and thieving stares
, were roaming around, while the well-dressed ones
were hiding inside the shops, watching.
The police and soldiers
seemed to be saying, “Enough is enough. You’ve done what you wanted, now go.” They were both intervening and
not intervening at the same time.
These scenes are still vivid in my memory.
Even after 50 years, I remember it with a shiver.
Looking at the newspapers the next day,
I understood the magnitude of the event a little better.
Not only in Beyoğlu, but also
in areas like Taksim and Şişli, where citizens of Greek origin lived in the majority, shops, churches,
and even cemeteries were destroyed and looted
. There were some Jews among them as well, but the Greeks were the ones who suffered the most.
Newspapers reported that some people, wanting to save their homes or businesses,
took up flags and pleaded with the attackers, saying, “Please don’t do this, I am Turkish, I am a Turkish
citizen.”
It was a disgusting, painful, and humiliating situation.
Initially, my mother and other elders condemned the events, while official circles spoke of “the public’s reaction to the bombing of
Atatürk’s house in Thessaloniki, which had been turned into a museum , and to the Cyprus events,” explaining that the public was agitated.
In those years, we lived on Ethem Efendi Street in Erenköy. We
were surrounded by friends of Greek origin. They were my best friends. Suddenly, they shut themselves in their homes. They stopped talking to anyone. I can never forget Madam Eleni, who asked,
“If they attack us too , can we come to you?” The two-chair barber shop they ran with her husband had been completely destroyed. They were terrified. My mother sent them food for a week. She opened a room in our house to them.
I couldn’t figure it out in my little head
: Why would anyone attack Madam Eleni?
What could they possibly want from them? How were they any different from me?
While I was still searching for answers to these questions, the Greek families in our neighborhood
gradually began to move elsewhere or return to Greece.
After 1963, they completely disappeared.
They left Istanbul.
They took with them an important culture, a color, a different way of life.
They left us all alone in a dry, colorless, and parched Istanbul
We regretted it very much later, but it was too late.
Türkiye HAS TAKEN FULL RESPONSIBILITY FOR THIS INCIDENT.
We learned much later that the events of September 6-7 were a plot orchestrated by the infamous Deep State. Planned with the
green light from the political authorities so that Turkish diplomats could say “the public is reacting” during the UN discussions on developments in Cyprus, the events later spiraled out of control and turned into a shameful looting spree . It became a crime orchestrated by the Deep State, a blatant disgrace to the Turkish nation .
Interestingly, apart from a few injuries,
there were no deaths. It wasn’t a massacre. It was a despicable act of looting and intimidation.
Interestingly, the events of September 6-7
deeply stained and wounded all of us as a nation.
This event also went down in history as perhaps the first time the Turkish state officially
accepted responsibility, apologized, and
compensated those who suffered losses.
During the Yassıada trials following the May 21 coup, the events of September 6-7
were examined in meticulous detail, those responsible were tried and
punished.
Of course, as always, the Deep State
was not mentioned at all. It got away with it. A few
thugs and a few related and unrelated civilians and politicians
were punished.
In the years that followed, whenever the subject of September 6-7 was brought up, I always felt ashamed and apologized
to the victims at international meetings .
During the events of September 6-7, our Turkish identity
was trampled upon. It was then that I understood that we cannot be proud of ourselves unless we condemn such events
and apologize to those who were victimized
Apologizing is a sign of greatness. It’s a sign of self-
confidence.
Petty cruelty is using brute force to oppress the weak, and
discriminating against them because of their language, religion, or culture.
I don’t know about you, but I apologize to our neighbor in Erenköy, Madam Eleni .
Σάς ευχαριστώ θερμά, αν και δεν μπορώ να καταλάβω πού ακριβώς βρίσκεται το άρθρο. Γύρισα την σελίδα στα αγγλικά, αλλά χωρίς “ψαχτήρι” πώς να το εύρισκα ανάμεσα στα 1.204 άρθρα της; Μιλάτε τουρκικά και βλέπετε πουθενά περιεχόμενα (“ψαχτήρι); Ο σύνδεσμος που μού δίνετε βγάζει το άρθρο τουρκικά. Πατώντας τα αγγλικά, χάνεται το άρθρο.
Τέλος πάντων, ναι αυτό είναι και είναι πολύ ωραίο. Σύνταξη απλή, ειλικρινής, χωρίς ίχνος υπερβολής, ή προσπάθειας απόκρυψης.
Και πάλι σάς ευχαριστώ.
Προφανώς το Arama είναι το ψαχτήρι. Βάζω το όνομα τού αρθρογράφου και μού βγάζει το άρθρο τουρκικά. Πατώ στο Languages English και χάνεται το άρθρο.
Όλα τα αιτιατά δεν δημιουργούνται χωρίς αίτια και υπαίτιους . ΟΜΩΣ στην Ελλάδα μας μετά την Συμφωνία των Μουδανιών και την εκτέλεση των έξι το 1922 και την Συμφωνία της Λωζάνης ,
μας επέβαλαν να θρηνούμε για τον Ελληνισμό της Ανατολής ,αλλά να μη μιλούμε ,γράφουμε και θυμόμαστε τα αίτια και κυρίως τους υπαίτιους ,που πρωτοστάτησαν για να ξυπνήσουν το θηρίο της Ασίας το οποίο -με την αδιαφορία της Ρωσίας και της Δύσης- και το 1919 και το 1974 (γνωστά τα ονόματά τους ).
Παράκληση να αναρτήσετε ,στρατηγέ, την επιστολή του Εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο , αυτόν-και τους συν αυτώ- που με στρατιωτική απερισκεψία , μας πήγαν στην Μικρά Ασία για να βρουν αφορμή να μας διώξουν οι βάρβαροι Ασιάτες .
Κάτι ανάλογο δεν έκανε και ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης στις 15 Ιουλίου 1974;;;.
Τυχαίο είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις οι πρώτοι-που μας άναψαν τις φωτιές – τα ”φόρτωσαν” στους διαδόχους τους και μάλιστα την πρώτη φορά ”τους πήραν και τα κεφάλια τους” ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΧΑΣΑΝ ΕΘΝΙΚΑ και οι αθεόφοβοι υπερηφανεύονται κιόλας ,όπως και ο άλλος ο υπερήφανος για την Συμφωνία των Πρεσπών ;;; .
https://enosivourlioton.gr/7382-2/
Καλό βράδυ
Α.Τ
ΝΑ την ”ανεβάσετε” αυτούσια στις Ανιχνεύσεις -ζήτησα-στρατηγέ ,για να την διαβάσουν όσοι δεν την ξέρουν -ή κάνουν- πως δεν την ξέρουν στις Ανιχνεύσεις μας , γιατί αυτή η επιστολή ”ξεθωριάζει” το ταμπού τους .
Εκείνο το
”είχατε την ατυχή και ΕΝΟΧΟΝ (;;;) έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς”
θα συνοδεύει την εθνική καταδίκη του Ελευθερίου Βενιζέλου από όλους τους πατριώτες Έλληνες, ως φυγή του από τις ευθύνες της Μικρασιατικής καταστροφής , που πρώτος την είδε από την επομένη της αποβάσεως μας στη Σμύρνη ,μετά την εγκατάλειψη του από τους συμμάχους του -Γαλλία και Ιταλία- και την ενίσχυση του Λένιν προς τον Κεμάλ .
Ήταν πανέξυπνος και εμπειρότατος μετά την 10ετή πρωθυπουργία του, αλλά καθώς είπε ο αείμνηστος Γιανναράς ”ήταν ο άνθρωπος των Δυτικών στην Ελλάδα”,
ή όπως απεδείχθη από τα αποτελέσματα(εκεί κρίνονται οι πολιτικοί) της πολιτικής του ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο και η Ιστορία γενικώς δεν διαγράφεται .
Υ.Γ ΠΑΛΙ ΚΛΑΙΜΕ ΣΑΝ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΕΣ ΣΤΑ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ .
Καιρός να πούμε και να γράψουμε αλήθειες . ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ .
Δυστυχώς είμαστε η τελευταία γενιά που προλάβαμεπροσφύγες παππούδες και μας έχουν εξιστορήσει τις αναμνήσεις και τις περιπέτειες τους απ την πατρίδα έτσι έλεγαν .
Απ εκεί και μετά χάος το κράτος ποτέ δεν έβαλε βάσεις για την μάθηση της ιστορία και αν κάποιος καθηγητής εχει διάθεση τον περνάμε για γραφικό ή Εθνικιστή και τον λοιδορούμε . Έπρεπε και πρέπει το μάθημα της ιστορίας να συμπεριλαμβάνεται στα βασικά γιατί εμείς έχουμε ΙΣΤΟΡΙΑ!!!! Συνέχισε δυνατά ΣΤΡΑΤΗΓΕ …..
https://www.katiousa.gr/logotechnia/pezografia/mikrasiatiki-katastrofi-opos-tin-ezise-kai-tin-kategrapse-o-ernest-chemingouei/
Για το πογκρόμ τής Πόλης 6-7 Σ/μβρίου τού ’55 ο λόγος, Ελένη, όχι για την Μικρασιατική Καταστροφή! Αυτές τις αναδρομές τις κάνει ο “πολυάσχολος” φίλος σου και είναι εκτός θέματος.
Γιά τόν ´μονοάσχολο ´ καί καθόλου φίλο μου.
Δεκτόν! 😉
Γράφομε και ξαναγράφομε για την “Νύχτα των Κρυστάλλων” τής Πόλης, αλλά ξεχνούμε ότι η ιστορική Η Νύχτα των Κρυστάλλων (Kristallnacht), 9-10/9/1938 εστρέφετο κατά των Εβραίων και κατά τούτο είχε περισσότερη σχέση με το Πογκρόμ του Κάμπελ, το οποίο μάλιστα προγήθκε αυτής κατά επτά χόνια. …. «Βγάλ’ τη σκούφια σου και βάρα με», δηλαδή.