Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι των Τεμπών αποδεικνύεται ότι η μόνη συνωμοσία που υπάρχει και εκτυλίσσεται, είναι η συνωμοσία της κυβέρνησης, προκειμένου να συγκαλύψει τα αίτια της τραγωδίας και το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας που προκάλεσε την ανάφλεξη. Εν ολίγοις, για να κρύψει την αλήθεια.

Αντίθετα, αυτό που βαπτίζει συνωμοσία ο Μητσοτάκης είναι η επίμονη και ηρωική προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων να αποκαλύψουν την αλήθεια και να αποδώσουν δικαιοσύνη για τα παιδιά τους, κόντρα σε όλους τους μηχανισμούς της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, τους οποίους ελέγχει και κινεί προσωπικά ο πρωθυπουργός.

To 70-80% των πολιτών δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι επιχειρείται συγκάλυψη – όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Ο Μητσοτάκης, αφού τεχνηέντως προκάλεσε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας παραποιημένα βίντεο, τώρα προβάλλει στον ελληνικό λαό το δίλημμα: Ανεχτείτε τον φόνο 57 ανθρώπων και την συγκάλυψη του εγκλήματος για να συνεχίσω να σας κυβερνάω. Πράγματι, ζούγκλα!

Κυβέρνηση απέναντι στην κοινωνία

Το πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική Λύση (η Λατινοπούλου τον στηρίζει), αλλά η κοινωνία που αντιλαμβάνεται το παιχνίδι της κυβέρνησης και πλέον κινείται μεταξύ φόβου και οργής. Όχι άδικα: Στην εξωτερική πολιτική η κυβέρνηση είναι σε διάσταση με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και σε ρήξη με τη Ρωσία, στην οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο(!) λόγω Ουκρανίας, η οποία όμως ηττάται. Βρέθηκε έτσι στην “λάθος πλευρά της Ιστορίας”. Είναι ενδεικτικό ότι ο πρόεδρος Μακρόν, άφησε την Ελλάδα εκτός της σύσκεψης που συγκάλεσε για την Ουκρανία. Στα ελληνοτουρκικά γίνονται εμφανείς οι συνέπειες των συνεχών υποχωρήσεων και η εγκατάλειψη της Χάγης.

Στο πεδίο της ενέργειας, η πρόωρη απεξάρτηση από τους υδρογονάνθρακες και η “μπίζνα” της πράσινης ενέργειας είχε ως αποτέλεσμα να καταστρέψει τα μισά βουνά της χώρας με ανεμογεννήτριες, προκειμένου να παράγει ρεύμα με αυξημένη τιμή που επιβαρύνει καταναλωτές και παραγωγική διαδικασία. Η πλέον παταγώδης αποτυχία της κυβέρνησης είναι στο πεδίο της ακρίβειας, κάτι που φαίνεται στις παγιωμένες τιμές στα ράφια και αντανακλάται στη μείωση του επιπέδου διαβίωσης.

Το μόνο στο οποίο πηγαίνει καλά η κυβέρνηση είναι στις σχέσεις της με τα συστημικά ΜΜΕ, τις δημοσκοπικές εταιρείες και τους δημοσιογράφους (σχεδόν το σύνολο εκτός από ηρωικές φωνές σε περιβάλλον αποκλεισμών και οικονομικού στραγγαλισμού). Καθημερινή τους αποστολή είναι πέρα από το να εξυμνούν τον Κυριάκο, να αποκρύπτουν και να διαστρέφουν και να δολοφονούν την αλήθεια σε όλα τα κρίσιμα πεδία.

Διαλυμένη αντιπολίτευση

Με την βοήθεια των μεγάλων συγκροτημάτων και των ενσωματωμένων δημοσιογράφων διέλυσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία έχουν βεβαίως και τις δικές τους βαριές ευθύνες. Το ίδιο όμως έχει και η ΝΔ που έχασε 53 βουλευτές σε μία ψηφοφορία (για τα ομόφυλα ζευγάρια) και διέγραψε τον πρώην αρχηγό της και πρωθυπουργό, επειδή κατήγγειλε ενδοτισμό στην εθνική πολιτική και ζήτησε απομάκρυνση του υπουργού Εξωτερικών.

Η μείζον αυτή αναστάτωση είχε πολύ μικρότερη προβολή από τα ΜΜΕ από τις κατά καιρούς γκρίνιες του Τσακαλώτου και του Φίλη στον ΣΥΡΙΖΑ ή του Κωνσταντινόπουλου στο ΠΑΣΟΚ. Όσο για το ότι οι Φάμελλος και Ανδρουλάκης δεν έχουν ηγετικό εκτόπισμα, φθάνει να συγκρίνει κανείς τι έλεγαν οι ίδιοι οι δεξιοί για τον Μητσοτάκη, πριν καταλάβει ανορθόδοξα την εξουσία στο κόμμα του, καθώς στην πρώτη εκλογή δεν στήθηκε καν δίκτυο με υπολογιστές, προκειμένου να αναβληθούν και να του δοθεί χρόνος να ανατρέψει τις ισορροπίες, αφού ήταν τρίτος. Άλλωστε, δεν είχε ούτε τις 50 υπογραφές που χρειάζονταν και του τις έδωσε ο Σαμαράς. 

Η συγκάλυψη της τραγωδίας των Τεμπών, ενώ ακόμη είναι νωπό το σκάνδαλο των υποκλοπών, σηματοδοτεί την πλήρη αποσάθρωση του δημοκρατικού θεσμικού πλαισίου. Με την συνέργεια των ολιγαρχών, όλες οι εξουσίες συγκεντρώθηκαν στον πρωθυπουργό και έναν κύκλο προσώπων στο Μαξίμου. Υπερβαίνει κάθε δημοκρατικό όριο αυτή η συγκέντρωση εξουσιών σε ένα πρόσωπο. Και φυσικά καθιστά την Ελλάδα αυταρχική δημοκρατία. 

Και ήταν αυτή η συνείδηση της θεσμικής αποσάθρωσης που προκάλεσε τα μεγάλα συλλαλητήρια της 25ης Ιανουαρίου. Οι πολίτες βγήκαν μαζικά στον δρόμο και εξακολουθούν να διαμαρτύρονται παρά τις συνεχείς επιθέσεις από τον επικοινωνιακό μηχανισμό, που επιστράτευσε ξανά δημοσκοπικές εταιρείες και φημολογία περί εκτρόπων για να τρομοκρατήσει τους πολίτες. Οι πολίτες, όμως, νιώθουν ότι δεν υπάρχει πλέον σταθερό έδαφος στην οικονομία, στις υπηρεσίες, στη Δικαιοσύνη, εν τέλει στην καθημερινότητά τους. Η 28η Φεβρουαρίου εξελίσσεται σε ορόσημο: μία επανάληψη της 25ης Ιανουαρίου θα δώσει την χαριστική βολή στον ένοικο του Μαξίμου. 

Μη αναστρέψιμη κατάσταση

Η κατάσταση για την κυβέρνηση δεν είναι αναστρέψιμη. Μόνο μία ομάδα βουλευτών περί τον Μητσοτάκη πιστεύει ακόμη ότι είναι. Η πλειονότητα των βουλευτών της ΝΔ έχουν την άποψη ότι δεν θα βγάλει τους επόμενους μήνες. Παρόλα αυτά, οι ίδιοι επιδιώκουν να μπουν στην επόμενη κυβέρνηση, έστω και αν κρατήσει μερικές εβδομάδες! Ο Μητσοτάκης πέτυχε να ταυτίσει το κύριο σώμα της ΝΔ –εκτός από τους δύο πρώην αρχηγούς της και πρωθυπουργούς– μαζί του. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της που η ΝΔ δεν διαθέτει προσωπικότητες. Φυσικά δεν είναι ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Νίκος Δένδιας (δεν έχει αρθρώσει λέξη από το 2019) ή ο Μάκης Βορίδης που σαν ακροδεξιό στήριγμα του πρωθυπουργού, νομίζει κι αυτός ότι μπορεί να διεκδικήσει την ηγεσία. 

Η συγκυρία είναι οριακή: Εάν τώρα οι όποιες δυνάμεις έχουν απομείνει δεν κάνουν κίνηση από το εσωτερικό για να αμφισβητήσουν τον Μητσοτάκη, θα συμπαρασύρει όλη τη ΝΔ ως τον βασικό πολιτικό φορέα της δεξιάς παράταξης στην αποδρομή του. Εάν αυτό δεν ευδοκιμήσει, τότε ίσως η λύση θα προέλθει από ένα νέο κόμμα που θα συγκεντρώσει την ευρύτερη Δεξιά. Φυσικά είναι τεράστιες οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ, της Αριστεράς και του Τσίπρα για το κενό πολιτικής εκπροσώπησης και την συνολική δυσαρμονία του πολιτικού συστήματος (και όχι μόνο της κυβέρνησης) με το εκλογικό σώμα. αι ο επόμενος; 

Το 31,5% του 2019 αλλά ακόμη και το 17,8% του 2023, αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι ήταν επαρκής βάση και αφετηρία για μία προσπάθεια ανασύστασης και ανασυγκρότησης της ευρείας Κεντροαριστεράς. Αρκεί να είχε κανείς, αν όχι την μεγάλη διεθνή εικόνα, έστω την μικρή εικόνα της χώρας. Και φυσικά την ηθική της δημόσιας ευθύνης και την αντίστοιχη συναίσθηση ότι η ευθύνη δεν ήταν απέναντι στο 2% του κόμματος, αλλά στην κοινωνία που στο πρόσφατο παρελθόν έσπασε όλες τις απαγορεύσεις και τον οδήγησε μέχρι και στο 36%. 

slpress.gr