Με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων να βρίσκεται ενώπιον της «λύσης» του, κατόπιν και έντονων πιέσεων από τις ΗΠΑ αλλά και από τη Γερμανία, η οποία συνεχίζει τη διαχρονική πολιτική της διάσπασης των Βαλκανίων σε μικρά ανταγωνιστικά κρατίδια, θα επιχειρήσουμε μια υπενθύμιση μερικών ανελέητων δεδομένων, λίγο πριν από το πικρό τέλος. Η πραγματικότητα, λοιπόν, είναι ότι το πρόβλημα με τα Σκόπια δεν είναι ότι διεκδικούν απλώς το όνομα μιας ελληνικής περιοχής.
Δεν θέλουν να ονομαστούν Ευρυτανία, για παράδειγμα, και εμείς αντιδρούμε γιατί έχουμε μια δική μας Ευρυτανία και μπορεί να προκύψουν συγχύσεις! Ούτε το μείζον πρόβλημά μας είναι πως αξιοποιώντας το όνομα μιας ελληνικής περιοχής τα Σκόπια θα μπορέσουν στο μέλλον να εγείρουν αξιώσεις κυριαρχίας σε αυτήν. Αυτό είναι ένα θέμα Άμυνας και Ασφάλειας και δεδομένης της διαφοράς ισχύος των δύο χωρών δεν είναι κάτι που θα μας προκαλούσε ιδιαίτερη ανησυχία, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
Το μεγάλο πρόβλημα με τη διεκδίκηση του ονόματος της Μακεδονίας από τα Σκόπια είναι ότι αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Και το παγόβουνο είναι η καπήλευση από πλευράς των Σκοπίων της αρχαίας μακεδονικής ταυτότητας και ιστορίας, δηλαδή ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής ιστορίας και συνακόλουθα της ελληνικής εθνικής ταυτότητας.
Εθνομηδενιστικές σοφιστείες
Όμως, έθνος είναι μια αίσθηση κοινής ταυτότητας η οποία εδράζεται σε μια αντίληψη κοινού παρελθόντος και προωθεί μια στόχευση κοινού μέλλοντος. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το έθνος ως μια «κοινότητα πεπρωμένου», η οποία αν προσβληθεί στον θεμελιακό της πυρήνα, δηλαδή στην αίσθηση κοινής ιστορικής ταυτότητας, τότε ενδέχεται να αποδομηθεί εν συνόλω. Και αυτό ακριβώς κινδυνεύουμε να πάθουμε σήμερα.
Δηλαδή, η έμμεση αποδοχή της «μακεδονικότητας» των Σκοπίων, που θα προκύψει από την αποδοχή οποιασδήποτε ονομασίας που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία ή παράγωγό του, θα σημαίνει και έμμεση αποδοχή της απομείωσης της ελληνικότητας της Ελλάδας και των Ελλήνων από το ίδιο το ελλαδικό κράτος. Οι δυνητικές συνέπειες αυτής της επιλογής θα απειλούσαν τον ίδιο τον υπαρξιακό πυρήνα του ελληνικού έθνους.
Και αυτή η καταστροφή θα επέλθει εάν η ίδια η Ελλάδα αποδεχθεί τον ακρωτηριασμό της εθνικής της ταυτότητας. Δεν μπορεί να προκύψει μόνον από τις διεκδικήσεις των Σκοπιανών ή την αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονία από άλλα κράτη. Άρα, το επιχείρημα ότι θα πρέπει να «αποδεχθούμε το αναπόφευκτο» και να «επιλύσουμε» το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων με μια «συμβιβαστική» ονομασία, που θα περιλαμβάνει παράγωγο του όρου Μακεδονία, είναι απλά εκτός πραγματικότητας.
Ούτε μπορούμε να δεχθούμε εθνομηδενιστικές σοφιστείες του τύπου «δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία παρά μόνον ιστορικές αναγνώσεις, που είναι το ίδιο έγκυρες» και συνακόλουθα τα Σκόπια έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να διεκδικούν την μακεδονική ιστορία όσο και η Ελλάδα. Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε προηγούμενο άρθρο του στο Slpress, αυτή η αντίληψη εντάσσεται στο ιδεολογικό οπλοστάσιο των ιστορικών αναθεωρητών, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν αυθαίρετες και μισαλλόδοξες ιστορικές αναγνώσεις, όπως είναι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος.
Επίλυση ή επιδείνωση του ανταγωνισμού;
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι υπάρχει μια αντικειμενική ιστορία, πάνω στην οποία εδράζονται οι όποιες ιστορικές αναγνώσεις και δεν είναι όλες οι αναγνώσεις το ίδιο έγκυρες. Άρα, οι αρνητές της ελληνικότητας της Μακεδονίας (γιατί ακριβώς αυτό είναι οι οπαδοί των «αντιεθνικιστικών» λύσεων στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων), αποτελούν πνευματικούς συμμάχους των αρνητών του Ολοκαυτώματος. Τόσο απλά.
Ούτε φυσικά με την «επίλυση» του ονοματολογικού θα προκύψει κάποια «εξομάλυνση» των ελληνοσκοπιανών σχέσεων, η οποία, παρεμπιπτόντως, απλά δεν χρειάζεται σήμερα μιας και οι δύο χώρες μια χαρά συμβιούν, συνυπάρχουν και συνεργάζονται υπό την υπάρχουσα κατάσταση. Αντιθέτως, μόλις «επιλυθεί», δια της «συμβιβαστικής» ονομασίας, το ζήτημα του ονόματος, υπάρχει ο κίνδυνος οι διαφορετικές «ιστορικές αναγνώσεις» των δύο χωρών να ενταχθούν σε έναν συνολικότερο ανταγωνισμό για το ποιος είναι ο γνήσιος κληρονόμος της μακεδονικής κληρονομιάς.
Δηλαδή για το ποιος θα έχει δικαίωμα να έχει εθνική ταυτότητα και ποιος δεν θα έχει και τότε ενδέχεται να οδηγηθούμε σε έναν ακραίο ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος, ο οποίος δύσκολα θα μπορεί να τιθασευτεί. Με άλλα λόγια, ο ανταγωνισμός των δύο χωρών, ο οποίος βασίζεται πάνω σε δύο εθνικές ταυτότητες όπου η μία αμφισβητεί την ύπαρξη της άλλης, βρίσκεται αυτήν τη στιγμή εγκλωβισμένος μέσα σε μια σαρκοφάγο, που είναι το θέμα της ονομασίας, με αποτέλεσμα να μην είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος.
Ελληνικές ελίτ
Από τη στιγμή όμως που το ζήτημα αυτό θα «επιλυθεί» με μια ονομασία που θα περιλαμβάνει παράγωγο του όρου Μακεδονία τότε η σαρκοφάγος θα σπάσει και οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες. Αυτό βέβαια δεν δείχνει να εντυπωσιάζει τις ελληνικές ηγετικές ελίτ, οι οποίες συνεχίζουν να προωθούν μια καρικατούρα υψηλής στρατηγικής, μέρος της οποίας είναι η περιφρόνηση της εθνικής ταυτότητας.
Το γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι μια μεγάλη κουβέντα. Ωστόσο, η άποψη του γράφοντος είναι ότι η εθνική ταυτότητα οδηγεί σε εθνοκεντρικές αναγνώσεις του διεθνούς γίγνεσθαι και οι εθνοκεντρικές αναγνώσεις απειλούν να οδηγήσουν σε εθνικά ανεξάρτητες στρατηγικές επιλογές. Αυτό όμως θα έθετε εν κινδύνω τη γεωπολιτική αποστολή την οποία κλήθηκε να φέρει εις πέρας το σύγχρονο ελλαδικό κράτος από την αρχή της δημιουργίας του μέχρι σήμερα, όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε προηγούμενο άρθρο του στο Slpress.
Και για να κλείσουμε, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αν ο ακρωτηριασμός της εθνικής ταυτότητας μιας χώρας είναι, έτσι και αλλιώς, μια παρανοϊκή ενέργεια, σήμερα καθίσταται ακόμη πιο παρανοϊκή. Δεδομένου ότι το διεθνές σύστημα μετατρέπεται με ταχύτατους ρυθμούς σε πολυπολικό σε όλο του το εύρος και βάθος και μόνον χώρες που θα επενδύσουν σε εθνοκεντρικές στρατηγικές, βασισμένες στη συμπαγή εθνική ταυτότητα, έχουν προοπτικές να διεκδικήσουν μια θέση στον παγκόσμιο χάρτη του δεύτερου μισού του 21ου αιώνα.
«Και το παγόβουνο είναι η καπήλευση από πλευράς των Σκοπίων της αρχαίας μακεδονικής ταυτότητας και ιστορίας, δηλαδή ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής ιστορίας και συνακόλουθα της ελληνικής εθνικής ταυτότητας.»
Τό πρόβλημα εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς ταυτότητος ἀπό τούς Ἕλληνες στήν ἐποχή αὐτή, ὄχι μόνο ἀπό τούς κατοίκους αὐτῆς τῆς χώρας, καί γι αὐτό χρειάζεται διερεύνηση τοῦ τί εἶναι ὁ Ἑλληνισμός.
Ἡ Μακεδονία γιά τούς Ἕλληνες εἶναι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καί τό ἔργο του, πού ἦταν ἡ διάδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ πρός τήν Ἀνατολή σέ ἄλλους λαούς, βαρβάρους κυρίως. Μέ δάσκαλο τόν μαθητή τοῦ Πλάτωνα Ἀριστοτέλη, ὁ ὁποῖος ΄΄ἐπέστησε τήν προσοχή τοῦ Ἀλεξάνδρου στή διαφορά μεταξύ τοῦ αὐθαίρετου ἡγεμόνα καί αὐτοῦ πού ἦταν ἐπικεφαλῆς μίας «κοινωνίας ἐλευθέρων»΄΄, καί τό ἀντίγραφο τῆς Ἰλιάδας, μέ ἰδιόχειρη ἀφιέρωση τοῦ δασκάλου του πού τοῦ τό χάρισε, πάντα κάτω ἀπό τό προσκέφαλό του. Ὁ Πλούταρχος γράφει: «Εάν δε μέγιστος έπαινος της φιλοσοφίας είναι ότι σκληρά και αμόρφωτα ήθη εξημερώνει και εξευγενίζει, ο Αλέξανδρος φαίνεται ότι εκπολίτισε τόσους λαούς αγρίους και ατίθασους που δικαίως δύναται να θεωρηθεί φιλόσοφος».Κοιμῶνται μέ τήν Ἰλιάδα στό προσκεφάλι καί ὅσοι λένε ὅτι προσπαθοῦν γιά τό ἔργό του;
Ὁ Ἑλληνισμός πρός τήν Ἀνατολή χαρακτηρίζεται ὄχι μὀνο ἀπό τό ἔργο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἀλλά καί ἀπό τούς Ἴωνες καί τόν πολιτισμό τους, τίς ἰωνικές πόλεις, τήν δωδεκάπολη, τούς προσωκρατικούς φιλοσόφους, τόν ἰωνικό ρυθμό πού χαρακτηριστικά ἔχει συνδυασθεῖ μέ τόν δωρικό ρυθμό στόν Παρθενῶνα.
Καί ἀπό ὅλη τήν περίοδο τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, στήν ἐπικράτειά του, μέ τίς Χριστιανικές ἐπιρροές ἀλλά καί τίς συνήθειες ἑνός Ἑλληνισμοῦ πού μέχρι τίς μέρες μας, ὁ Ἑλληνισμός τῆς Μικρᾶς Ἀσίας χαρακτηρίζεται σάν τό καλύτερο τμῆμά του.
«Πολιτισμικό και Οικιστικό Απόθεμα των Ελληνικών Κοινοτήτων της Μικράς Ασίας», ΄΄μια ιδιαίτερα σημαντική έρευνα, η οποία άρχισε το 2010 από διεπιστημονική ομάδα στα αλησμόνητα χώματα της Μικράς Ασίας και διήρκεσε μέχρι σήμερα, θα παρουσιαστεί την Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018 στις 19.30, στην Αίθουσα Διαλέξεων, στον 1ο όροφο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στη Θεσσαλονίκη. ΄΄
http://www.voria.gr/article/erevna-gia-to-politistiko—ikistiko-apothema-ton-ellinon-tis-m-asias
Ὁ Ἑλληνισμός πρός τήν Δύση χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἐπιρροή τῶν φιλοσόφων ὅλων τῶν περιόδων, ἰδιαιτέρως τοῦ Ἀριστοτέλη. Στήν φετινή Μπιενάλε ’Αρχιτεκτονικής τῆς Βενετίας ἡ ἑλληνική συμμετοχή ἔχει τίτλο «Η Σχολή των Αθηνών». Ἔχει ἀναφορά στήν περίφημη νωπογραφία τοῦ Ραφαήλ μέ τόν τίτλο «Η Σχολή των Αθηνών», στήν Ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνος καί σέ χώρους μέ ἀμφιθεατρική διάταξη καί σκάλες, ὅπως στό περίφημο ἔργο τέχνης μέ κεντρικά πρόσωπα τόν Πλάτωνα, μέ χαρακτηριστικά σάν τοῦ Ντά Βίντσι καί ὄχι τόσο σάν τήν δική του μορφή, μέ τόν Ἀριστοτέλη, ἀλλά καί τόν Μέγα Ἀλέξανδρο μέσα στούς φιλόσοφους.
http://www.protagon.gr/epikairotita/politismos/i-akadimia-tou-platwna-ksypna-sti-venetia-44341626397
Ἴσως μόνο στήν Ἑλλάδα ὑστερεῖ ἡ γνώση αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὅσοι τόν γνωρίζουν βέβαια παραμένουν λάτρεις του καί ἐμβαθύνουν ὅλο καί περισσότερο σέ αὐτή τήν ἀστείρευτη πηγή γνώσης.
«Ἕλληνες ἀεί παῖδες» ἰσχύει ἀκόμα καί πῶς τό κατανοεῖ ὁ καθένας, ἤ ἔχουμε γεράσει;
“Μόλις επιλυθεί”…Γνωρίζει ο κ. Γρίβας ΈΣΤΩ ΈΝΑΝ/ΜΙΑ εκτός των κατοίκων της χώρας μας, που να μην έχει λυμένο στο κεφάλι του, το τί εννοεί όταν λέει Μακεδονία ως χώρα;
Η σαρκοφάγος έσπασε όταν η Γιουγκοσλαβική διοίκηση προώθησε την ονοματολογία και την εθνική συνείδηση και το διοικητικό μας σύστημα που ο πραγματικός και μόνιμος εχθρός του ήταν η χώρα αυτή, που κοίτα να δεις πως μετεξελίχθηκε σε δήθεν σύμμαχο, το έκανε γαργάρα ή έτσι απαιτήθηκε από τους πατρώνες του και δεν αντέδρασε, σκεπτόμενο πως αργά ή γρήγορα θα έπελθει ρήξη μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και ΗΠΑ και τότε θα λυθούν όλα…δεν επήλθε πέραν της κατάρρευσης των υπανάπτυκτων Ρώσων και τους έμεινε στο χέρι σαν σάπιο φρούτο που το σέρνουν τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Δεν ξέρω εάν αυτός ο Γρίβας είναι ο Γιατρός που γνώριζε όλα τα συνωμοσιολογικά των ΗΠΑ και των μυστικών της υπηρεσιών, όμως η αναφορά του για μια φορά ακόμη σε συγκεκριμένους παίκτες αφήνοντας απ’έξω το βασικότερο που προσπαθεί να διαλύσει τα Βαλκάνια όσο σπρώχνεται στο Ντονετσκ, δηλαδή την καγκεμπίτικη Ρωσία του δικτάτορα Πούτιν, μυρίζει …σάπιο κκε!
Και για να μην αφήνω έξω από το κάδρο ακόμη μια βασική παράμετρο της τρέχουσας και μελλοντικής μας κακοδαιμονίας…Ευτυχώς που η Ελληνική μας Μακεδονία, διαθέτει Μακεδόνες όπως ο Ψωμιάδης ο Ζορό και ο Ιβάν ο Τρομερός!!!