Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί
Αδελφοί και αδελφές μου, θα ήθελα να ξεκινήσω τα λόγια μου λέγοντας ότι είμαι πολύ περήφανος και τιμημένος που βρίσκομαι ανάμεσά σας σήμερα, και θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω πολύ για την ευγενική σας πρόσκληση…
Αδέρφια μου, αν και το τουρκικό κράτος επιμένει να αρνείται τη γενοκτονία που ξεκίνησε πριν από έναν αιώνα για να τουρκοποιήσει τα εδάφη στα οποία ζούμε, η αντίσταση συνεχίζεται όσο και η γενοκτονία. Με την ηθική τόνωση του αγώνα σας στη διασπορά και στα προγονικά σας εδάφη, και τον αγώνα του κουρδικού λαού ενάντια στο τουρκικό σύστημα άρνησης και γενοκτονίας, σηκωθήκαμε ξανά όρθιοι στον Πόντο. Με την υποστήριξη των φίλων μας στην Άγκυρα, όπου βρίσκεται η πρώτη συνέλευση που σχεδίασε και πραγματοποίησε τη γενοκτονία που βιώσαμε, πραγματοποιήσαμε το συνέδριο για τη γενοκτονία του Πόντου το 2016, το οποίο σηματοδότησε την είσοδό μας στην άνοιξη, σχεδόν έναν αιώνα μετά τη γενοκτονία που βιώσαμε. Αυτό ήταν μια τεράστια ώθηση ηθικού για εμάς. Έναν αιώνα αργότερα, σε ένα μέρος όπου πιστευόταν ότι όλα είχαν τελειώσει, έχουμε ξαναφυτρώσει από τις ρίζες της 2800 ετών ιστορίας μας.
Αδέρφια μου, ακόμα και αφού αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τον Πόντο, εσείς παραμείνατε πιστοί στις αξίες μας και γίνατε η φωνή του Πόντου. Έχετε κάνει ό,τι μπορούσατε για να προστατεύσετε και να διατηρήσετε τις αξίες μας στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Σας ευχαριστούμε πολύ. Πάντα ποτίζατε τις 2800 ετών ρίζες μας στον Πόντο για να μην ξεραθούν, και σήμερα φυτρώσαμε. Από εδώ και στο εξής, θα περπατάμε όλοι μαζί. Αφενός, θα αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε το γενοκτονικό τουρκικό κράτος για όσα έχει κάνει και, αφετέρου, θα εργαστούμε για να διασφαλίσουμε ότι η γλώσσα, ο πολιτισμός και η ύπαρξή μας δεν θα αφεθούν στο έλεος κανενός. Το όνομα της μη αποδοχής της γενοκτονίας που βιώσαμε πριν από έναν αιώνα και της προστασίας των αξιών μας όπου κι αν ζούμε είναι Ο Πόντος Ζει.
Αδέρφια μου, εμείς οι Πόντιοι Έλληνες έχουμε πετύχει με επιτυχία το πρώτο στάδιο μετά τη γενοκτονία που βιώσαμε, το οποίο είναι η διατήρηση της ύπαρξής μας. Τώρα είναι η ώρα για το δεύτερο στάδιο. Σε αυτό το στάδιο, για να μην αφήσουμε την ύπαρξή μας στο έλεος κανενός, χρειάζεται να ιδρύσουμε τους δικούς μας θεσμούς, είτε στον τομέα της ιστορίας, του πολιτισμού, της λαογραφίας, και κυρίως της γλώσσας, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται από τους Πόντιους που ζουν σε όλο τον κόσμο. Αυτοί οι θεσμοί μας δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αφομοιώσει την ύπαρξή μας και να λιώσει σταδιακά την ταυτότητά μας. Αν θέλουμε να αποτρέψουμε το τουρκικό γενοκτονικό σύστημα από το να έχει το αποτέλεσμα που θέλει από τη γενοκτονία που μας έχει επιβάλει και αν θέλουμε 350.000 ψυχές μας που πότισαν με το αίμα τους τις ποντιακές γαίες να αναπαυθούν εν ειρήνη, πρέπει να μεταφέρουμε την ύπαρξη και τις αξίες μας που προστατεύουμε εκεί που πρέπει να βρίσκονται, την πατρίδα μας, με το τρίτο στάδιο, ώστε αυτό να είναι ένα χαστούκι στο πρόσωπο των γενοκτονούντων. Επιπλέον, αν δεν έχουμε την πατρίδα μας, η οποία μας έχει χαρίσει όλη μας την ύπαρξη, όλες αυτές οι προσπάθειες δεν θα έχουν κανένα νόημα. Ας μην ξεχνάμε ότι η πατρίδα μας είναι η ασπίδα που προστατεύει την ταυτότητά μας, την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Δεν καλώ σε αντιπαράθεση σε αυτή την επέτειο σε όσους μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί με τύμπανα και αυλούς, σε όσους χρησιμοποιούν συνεχώς τη Μονή Σουμελά ως πολιτικό ατού εναντίον του λαού μας, σε όσους εξαπέλυσαν κυνήγι μαγισσών εναντίον ακτιβιστών που αγωνίζονται για δικαιοσύνη στον Πόντο, στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες του κόσμου, σε όσους τους ανακήρυξαν ανεπιθύμητα πρόσωπα και τους απέλασαν από την Τουρκία, σε όσους συνεχίζουν την κατοχή ενός μέρους της Κύπρου, σε όσους προβαίνουν σε προκλήσεις καθημερινά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, και πάνω απ’ όλα, σε όσους εφαρμόζουν πολιτικές γενοκτονίας εναντίον του κουρδικού λαού σήμερα, όπως ακριβώς έκαναν και με τον λαό μας πριν από έναν αιώνα. Όσο κι αν το θέλουμε, δεν θα ακούσουν το κάλεσμά μας. Γι’ αυτό δεν θα τους κάνω καμία έκκληση, θα πολεμήσω εναντίον τους μέχρι να πληρώσουν το τίμημα για αυτό που μας έκαναν. Ξέρω ότι εσείς, αδελφοί μου, το έχετε κάνει και θα συνεχίσετε να το κάνετε.
Η κύρια έκκλησή μου θα είναι προς το ελληνικό κράτος, το οποίο ακολουθεί οπορτουνιστικές πολιτικές υπό το όνομα της ομαλοποίησης των σχέσεων με την Τουρκία. Σας καλώ να εγκαταλείψετε αμέσως αυτές τις πολιτικές που θα ντροπιάσουν τους μάρτυρες μας που έχασαν τη ζωή τους στη γενοκτονία του Πόντου, στην Κύπρο και σε όλες τις γωνιές της πατρίδας μας. Ζητώ την καθιέρωση ενός εθνικού προγράμματος κατά των Τούρκων δραστών της γενοκτονίας χωρίς χάσιμο χρόνου. Πώς μπορεί να επιτευχθεί ομαλοποίηση ενώ μετατρέπουν την Αγία Σοφία σε τζαμί με τύμπανα και αυλούς; Πώς μπορεί να επιτευχθεί ομαλοποίηση με όσους χρησιμοποιούν τη Μονή Σουμελά ως απειλή κατά του λαού μας σε κάθε ευκαιρία; Πώς μπορεί να επιτευχθεί ομαλοποίηση με όσους επιδιώκουν καθημερινά προκλήσεις στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Μεσόγειο; Τι εννοούν οι Τούρκοι με τον όρο ομαλοποίηση; Θα συνεχίσουμε τη γενοκτονία που διαπράξαμε πριν από έναν αιώνα και εσείς θα την παρακολουθείτε και θα την εγκρίνετε. Ο μεγάλος μας δάσκαλός, Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από ένα χρόνο, είπε: «Δεν φοβάμαι τους Κεμαλιστές στην Τουρκία, αλλά τους Κεμαλιστές ανάμεσά μας». Οι Κεμαλιστές ανάμεσά μας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι. Θυμάμαι τον αξιότιμο δάσκαλό μας με σεβασμό και ευγνωμοσύνη στην πρώτη επέτειο της απώλειάς μας. Αυτό ακριβώς εννοούσε ο Χαραλαμπίδης. Αδελφοί μου, σας ρωτώ: είναι δυνατή η ομαλοποίηση με τον δράστη της γενοκτονίας χωρίς να παραδοθείτε;
Αδελφοί και αδελφές, μπορεί να ανοίξει στο Βερολίνο ένα μουσείο που θα υμνεί τον γενοκτόνο φασίστα ηγέτη Αδόλ Χίτλερ; Πώς, λοιπόν, μπορεί το ελληνικό κράτος να επιτρέψει την ανέγερση στη Θεσσαλονίκη του σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ, του νούμερο ένα αυτουργού της γενοκτονίας του Πόντου, τον οποίο ο Χίτλερ αποκαλούσε δάσκαλό του; Ας μετατρέψει η τουρκική κυβέρνηση την Αγία Σοφία σε τζαμί με τύμπανα και ζουρνά, ας επιτεθεί στη Μονή Σουμελά και σε οτιδήποτε σχετίζεται με τον Πόντο, και εμείς θα συνεχίσουμε να φιλοξενούμε τον γενοκτόνο δράστη μας στην Ελλάδα λόγω της ιστορίας της ομαλοποίησης!!! Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι ομαλοποίηση, αλλά πλήρης παράδοση. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη η ψυχή του, ο αγαπητός Μιχάλης Χαραλαμπίδης πάντα επεσήμαινε αυτόν τον κίνδυνο.
Πολλές αγωγές έχουν κατατεθεί εναντίον ακτιβιστών που διεξάγουν τον αγώνα στην Τουρκία και πολλοί ακτιβιστές έχουν αναγκαστεί ακόμη και να εγκαταλείψουν τη χώρα, όπως συνέβη με τον Πόντιο καλλιτέχνη Απόλλωνα Λέρμι. Λόγω της εργασίας που επιτελούσα, κατατέθηκαν πολλές μηνύσεις εναντίον μου, μάλιστα φυλακίστηκα, αργότερα αφέθηκα ελεύθερος και όταν εκδόθηκε ξανά ένταλμα σύλληψής μου, αναγκάστηκα να καταφύγω στην προγονική μας γη, την Ελλάδα. Μας προστάτεψε η ελληνική κυβέρνηση, εμάς που υποβληθήκαμε σε τόσα βασανιστήρια στην Τουρκία; Εδώ, για πρώτη φορά, πρέπει να πω με λύπη ότι όχι, η αίτησή μου για άσυλο στην Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια δεν έγινε δεκτή, και μάλιστα πριν από λίγους μήνες, ενημερώθηκα ότι η αίτησή μου για άσυλο θα έκλεινε. Ευτυχώς, φέρθηκα σε αντίρρηση και η απόφαση αυτή σταμάτησε προς το παρόν. Δεν χρειάζεται να επισημάνω ότι όπως ακριβώς δεν ήμασταν προστατευμένοι στην πατρίδα μας, έτσι και αυτό που μας έγινε εδώ ήταν φυσικά μέρος της ομαλοποίησης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τώρα, θέλω να επαναλάβω για άλλη μια φορά την πρόταση που μου είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και θέλω να σας ρωτήσω: Ποιος είναι πιο επικίνδυνος, οι Κεμαλιστές ανάμεσά μας ή αυτοί που υπάρχουν στην Τουρκία; Αξίζει ο ελληνικός λαός, η ελληνική δημοκρατία, ο ελληνικός πολιτισμός αυτές τις προσεγγίσεις; Πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα. πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό το νεκρό χώμα. Καλώ όλους τους αδελφούς μου να αγωνιστούν ενωμένοι για να καλλιεργήσουν μια στάση που να αρμόζει στους μάρτυρες μας, στους προγόνους μας, στον πολιτισμό μας, στον πολιτισμό μας και στη δημοκρατία μας.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω τα τελευταία μου λόγια με τα λόγια που έγραψε για τη σύζυγό του στις τελευταίες του στιγμές ο εθνικός μας ήρωας Νίκος Καπετανίδης, ο οποίος απαγχονίστηκε και μαρτύρησε στον Πόντο στις 21 Σεπτεμβρίου 1921 σε ηλικία 32 ετών, με κατασκευασμένη απόφαση των Δικαστηρίων Ανεξαρτησίας στην Τουρκία. Καπετανίδης: «Νιώθω ότι οι παίκτες μπροστά διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο από εμένα». Να ξέρεις ότι το κεφάλι μου δεν στέκεται γερά στους ώμους μου… Δεν πειράζει που λείπουν μερικά κεφάλια σαν το δικό μου, ας είναι ευλογημένη η πατρίδα μου «Θα μάθεις από τους λίγους ανθρώπους που θα μείνουν πίσω ότι ούτε το θάρρος ούτε η ψυχραιμία με άφησαν μέχρι την τελευταία στιγμή… Κι όμως η ψυχή μου θρηνεί που σε χωρίσαμε για πάντα… Ένας θάνατος σαν τον δικό μου είναι όμορφος, δοξάζεται… Μην λυπάσαι… Εσύ, μανούλα μου… Τίμησα το όνομά σου με τον θάνατό μου…»
Με σεβασμό και ευγνωμοσύνη μνημονεύω όλους τους μάρτυρες που πότισαν με το αίμα τους τις γαίες μας για την πατρίδα και τον Ελληνισμό, ιδιαίτερα τον ηρωικό μας μάρτυρα από τον Πόντο, δημοσιογράφο Νίκο Καπετανίδη. Ενώ καταριέμαι για άλλη μια φορά τους δράστες της γενοκτονίας, υπόσχομαι πάνω στο αίμα των μαρτύρων μας ότι θα παραμείνω πιστός στον σκοπό τους μέχρι την τελευταία μου πνοή.
*Κείμενο που διάβασα στην εκδήλωση μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων που έλαβε χώρα στη Νίκαια
