Ηρ. Γωνιάδης: Η Μεγάλη Αυταπάτη των «Ήρεμων Νερών»

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Υπάρχει μια ιδιότυπη μαγεία στον τρόπο με τον οποίο η εγχώρια διπλωματία –υπό την αυστηρή εποπτεία των κυβερνώντων, βεβαίως- βαφτίζει τις ήττες της «ψυχραιμία» και την αμηχανία της «στρατηγική». Τελευταίο επίτευγμα στο γλωσσάρι της εθνικής μας αυταπάτης, τα περίφημα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Μας είπαν να χαρούμε επειδή δεν πετούν τουρκικά μαχητικά πάνω από το Αιγαίο, ζητώντας μας να χειροκροτήσουμε μια δήθεν νηνεμία. Μόνο που ξέχασαν να μας πουν την αλήθεια: τα νερά δεν ήταν ποτέ ήρεμα ούτε και ασφαλή, το ξέρουν και οι ψαράδες μας. Με το τουρκικό μπούλινγκ να παραμένει ισχυρό, τόσο για τη δική τους εσωτερική κατανάλωση όσο και για τον δικό μας εκφοβισμό με ενισχυτές τα «δικά» μας media.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι παραβιάσεις σε θάλασσα και αέρα δεν σταμάτησαν ποτέ, ούτε και οι φραστικές διεκδικήσεις της Άγκυρας, δηλωτικές των προθέσεών της. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποσύρθηκε στα ναυπηγεία, ούτε το τουρκολιβυκό μνημόνιο διαγράφηκε από τον χάρτη. Τουναντίον, καλά κρατεί δημιουργώντας τετελεσμένα στο πεδίο.

Η μόνη αλλαγή ήταν ότι η απέναντι πλευρά ανακάλυψε πως δεν χρειάζεται να απειλεί με φασαρία αυτόν που είναι διατεθειμένος να αυτοπεριοριστεί σιωπηρά. Με άλλα λόγια, προκειμένου να μείνουν τα νερά «ήρεμα», η ελληνική εξωτερική πολιτική αποφάσισε να βουτήξει στα ρηχά με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη καρίνα της χώρας μας.

Κι ενώ η εξωτερική πολιτική έπλεε σε ρηχά και επικίνδυνα νερά, στο εσωτερικό ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκαθίδρυσε το καθεστώς του υπό συνθήκες βαθιά ταραγμένες από τα σκάνδαλα της ομάδας του. Με εργαλείο τη θεσμική τιθάσευση και την επιβολή του «δίκαιου του ισχυρού ως απόλυτου άρχοντος» –κατά τα συνήθη, δυστυχώς, διεθνή πρότυπα– έστησε έναν μηχανισμό ελέγχου των θεσμών, ποδηγέτησης της επικοινωνίας και διαμόρφωσης μιας εικονικής «αλήθειας» («ομάδα αλήθειας» συν τα συστημικά ΜΜΕ) η οποία σερβίρεται στους πληβείους.

Και πώς απάντησε η κυβέρνηση στην απειλή του πολεμοκάπηλου γείτονα που σαν «λύκος στην αναμπουμπουλα» αρπάζει γεωγραφία και ιστορία από τους γειτόνους του;  Με την απίσχναση της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής, ενώ το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου με την Τουρκία  ξεπερνά τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από εισαγωγές σε είδη διατροφής, βιομηχανίας κλπ.

Διάλυσε τους κρίσιμους εκείνους πυλώνες που στηρίζουν μια χώρα σε συνθήκες κρίσης ή σύγκρουσης, αφήνοντας την Ελλάδα οικονομικά και παραγωγικά γυμνή, ανίκανη να αντέξει σε μακροχρόνια πίεση. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η Τουρκία (και όσες χώρες που συστηματικά στρέφει εναντίον μας, όπως η Αλβανία, τα Σκόπια, η Λιβύη κλπ.) θα εξακολουθεί να μας τα προμηθεύει; Ή ότι θα μας στηρίξουν «εταίροι και σύμμαχοι» οι οποίοι -χρόνια τώρα- τοποθετούνται υπέρ μας με ανέξοδες κουβέντες χωρίς οποιαδήποτε κύρωση εναντίον του βουλιμικού γείτονα;

Το αποτέλεσμα, μαζί με τον αφανισμό της παραγωγικής μας υποδομής και δυνατότητας, είναι να αφανιστεί κάθε ελπίδα και να μειωθεί δραματικά το φρόνημα των Ελλήνων, ενώ αυξάνεται η υπογεννητικότητα και η εκροή ικανών ανθρώπων (brain drain) προς χώρες που τους τα παρέχουν εξ ορισμού. Το δε, περίφημο ReBrain Greece τίποτα περισσότερο δεν κατάφερε από το να περνά καλά η ομάδα του με δικές μας δαπάνες, αφού ο ρηχός σχεδιασμός δεν διασφαλίζει τίποτα από αυτά που δίνουν οι χώρες υποδοχής Ελλήνων των οποίων «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει»!

Αλήθεια, αυτοί οι ιδιαίτερα ικανοί Έλληνες που ξενιτεύονται δεν βλέπουν την αντίφαση ανάμεσα στις υποσχέσεις των κυβερνώντων και την κατάρρευση του παραγωγικού ιστού της χώρας, η οποία υποτίθεται ότι θα τους διασφαλίσει το δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η ερήμωση της περιφέρειας θυμίζει κάτι ανάλογο με εκείνο που οδήγησε στην άλωση ισχυρότερων χωρών ή αυτοκρατοριών, όπως η Βυζαντινή;

Όσο για την πολυδιαφημισμένη «ευφυΐα» που αποδίδουν στον πρωθυπουργό κάποιοι συνυπηρέτες του συστήματος, αυτή εστιάστηκε αποκλειστικά στην περαιτέρω ενίσχυση της προσωπικής του περιουσίας και ισχύος -με την απόλυτη ανοχή των Ευρωπαίων εταίρων, οι οποίοι τον θέλουν απλώς πρόθυμο, υπάκουο και δεδομένο.

Αν η «ηρεμία» σημαίνει ότι αποδεχόμαστε σιωπηρά το γκριζάρισμα των δικαιωμάτων μας και την εσωτερική αποσάθρωση, για να μην χαλάσει η βιτρίνα του καλού κλίματος, τότε δεν πλέουμε σε ήρεμα νερά. Απλώς κολλήσαμε στη λάσπη του πυθμένα που αποκάλυψε η άμπωτις, με διακύβευμα:

• Στην Εξωτερική Πολιτική: Εγκλωβισμός σε διαλόγους χωρίς ουσία, ενώ οι τουρκικές παραβιάσεις και διεκδικήσεις συνεχίζονται αμείωτες.
• Στην Εσωτερική Διακυβέρνηση: Έλεγχος θεσμών, τοξικότητα, σκάνδαλα και φίμωση της αλήθειας με όρους «δίκαιου του ισχυρού».
• Παραγωγική Θωράκιση: Συστηματική απίσχναση πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής, αφήνοντας τη χώρα ανίσχυρη και επαφιέμενη στην «αλληλεγγύη» συμμάχων που μας προορίζουν για Ουκρανούς (proxy).
• Εθνικό Φρόνημα: Καθήλωση της ελπίδας και μετατροπή της χώρας σε υποτελές προτεκτοράτο και αυτής ακόμη της Τουρκίας!

Η προσάραξη στα ρηχά νερά μιας ενδοτικής πολιτικής καθιστά ευκολότερη την καταστροφή του σκάφους της χώρας (γνωστό ακόμη και στον ερασιτέχνη ψαρά), ενώ οι κυβερνώντες μας πανηγυρίζουν που δεν κουνάει το κύμα.