του Ελευθέριου Τζιόλα, πρώην ΥπουργούΓια την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα -καθώς και για την επίσκεψή του -γράφηκαν ήδη και θα γραφούν πολλά…
Το ερώτημα αν η επίσκεψη Ρούμπιο συνιστά μια νέα πολιτική των ΗΠΑ, ή μια στροφή της, για την περιοχή στα πλαίσια της οποίας η Ελλάδα αποκτά έναν πιο καθοριστικό, αναβαθμισμένο ρόλο ιδιαίτερα απέναντι στην Τουρκία δεν μπορεί να απαντηθεί κατηγορηματικά θετικά και με ευθύτητα.
Θεωρώ ότι οι εμφανιζόμενες ”ποσοτικές” κινήσεις στην γεωπολιτική σκακιέρα -και τέτοιες περιέλαβε η επίσκεψη Ρούμπιο (με το αζημίωτο, ορισμένες)- δεν αποτελούν ποιοτική μεταβολή, δηλαδή αλλαγή επιπέδου σε ισχύ και ρόλο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ως δύναμη και πόλο.
Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός -και υπό το πρίσμα αυτό θα πρέπει να εξετάζονται οι εξελίξεις και οι τάσεις- ότι στην ευρύτερη περιοχή, στη Μέση Ανατολή, μετά τη σχετική υποχώρηση του Ιράν λόγω των πολεμικών πληγμάτων, οι συγκροτούμενοι πόλοι είναι: περί την Τουρκία (ως ανερχόμενη κυρίαρχη δύναμη στον ισλαμικό χώρο) και το Ισραήλ.
Τα στρατηγικά όμως βάθη, καθώς και η συγκυρία, των δύο αυτών χωρών (ιστορικά, στρατιωτικά, οικονομικά, θρησκευτικά, πληθυσμιακά) -πέρα από την όποια προτίμηση και υποστήριξη των ΗΠΑ- ευνοούν την Τουρκία.
Η επιδίωξη όποιας Δυτικής Απάντησης για βιώσιμη ισορροπία, πραγματική -κι όχι διακηρυκτική- σταθερότητα και θετικές προοπτικές στην περιοχή δεν μπορούν να επιτευχθούν με την Ελλάδα σε δεύτερο ρόλο, σε δορυφορικό-περιθωριακό ρόλο και με κυρίαρχη δύναμη και ”εκπρόσωπο της δυτικής γραμμής” στην περιοχή το Ισραήλ. Όταν μάλιστα η αμερικανική πολιτική στην περιοχή, και ιδιαίτερα αυτή με τον Τραμπ, παρά τις όποιες επιτυχίες στον πόλεμο με το Ιράν, έχει περιέλθει σε μεγάλο και μακρόσυρτο αδιέξοδο. Αδιέξοδο στο οποίο, και η όποια ιδιοτελής σύμπραξη του Ισραήλ δεν έχει και δεν φέρνει αποτελέσματα.
Στο έδαφος όλων αυτών, γεννιέται και αναδύεται η μεγάλη πρόκληση για τους Δυτικούς. Ποια μπορεί πραγματικά, με αξιοπιστία, διάρκεια και σταθερότητα να είναι η δύναμη ισχύος και ρύθμισης στην περιοχή; Η απάντηση είναι: η Ελλάδα!
Η Ελλάδα, ως δύναμη ανακατανομής ισχύος στην περιοχή και ως πραγματικός πυλώνας μιας νέας αρχιτεκτονικής απέναντι στον ισλαμικό αναθεωρητισμό και τα χρόνια αδιέξοδα της Δύσης. Αυτό -η Ελλάδα, κέντρο ισχύος, ρύθμισης και ειρήνης στην περιοχή- δεν έχει στρατηγικά παρουσιασθεί και κατανοηθεί, δεν έχει ιδωθεί στο πραγματικό του βάθος, πολιτικά δεν έχει αναδειχθεί, ούτε και σχεδιασθεί. Αυτή, όμως, είναι η ιστορική, κυριολεκτικά, ευκαιρία (το momentum) για την Ελλάδα.
Η Ελλάδα, πρέπει να το πιστέψει!
Ευθέως, σχεδιασμένα και σοβαρά να ξετυλίξει αυτή την στρατηγική και να αναδείξει αυτή την προοπτική διεκδικώντας το ρόλο κυρίαρχης δύναμης του Δυτικού Συνασπισμού στην περιοχή. Δείχνοντας ότι τα συμφέροντα και οι στόχοι τους (όλων των μερών), αμοιβαία, συμπίπτουν και ο τόπος έκφρασης και πραγμάτωσής τους είναι η Ελλάδα.
Αυτό το καίριο, ζωτικό ζήτημα -τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την ισλαμική αλλαγή στη Συρία, τις συγκρούσεις στη Γάζα, τον πόλεμο με το Ιράν, το μπλοκάρισμα στα Στενά, τη διάλυση αφρικανικών χωρών- δεν το έχει, μέχρι τώρα, θέσει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και δεν αποτελεί οπτική & πλαίσιο γεωπολιτικής και καμίας άλλης ελληνικής πολιτικής δύναμης.
Μόνον η Ελλάδα, λόγω της Ιστορίας της, λόγω των σχέσεων και των παραδόσεων με τους λαούς και τα έθνη της περιοχής, λόγω της γεωπολιτικής και πολυνησιακής θέσης της στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, λόγω της συμμετοχής της σε δύο καθοριστικούς συνασπισμούς, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, λόγω της εθνικής της συσχέτισης-γεφύρωσης με την Κύπρο, λόγω του σημαντικού οικονομικού της προφίλ (ιδιαίτερα σε ορισμέννους τομείς, όπως η ναυτιλία και η ενέργεια), και λόγω του τεράστιου και μοναδικού, οικουμενικού και πανανθρώπινου Πολιτισμού της, μπορεί να είναι, από κάθε άποψη, ο πραγματικός και ουσιαστικός πυλώνας και ο αυθεντικότερος εκπρόσωπος του Δυτικού, Δημοκρατικού Κόσμου στην περιοχή αυτή των μεγάλων αναστατώσεων και των μεγάλων προκλήσεων.
Αν ο Μάρκο Ρούμπιο -στην Πνύκα, μπροστά στον Ιερό Βράχο- έδειξε θαμπωμένος από τον αρχαίο ελληνικό Πολιτισμό, η πραγματική απάντηση των Ελλήνων, που είναι -οφείλουν και πρέπει να είναι, να γίνουν- γνήσιοι κληρονόμοι και σύγχρονοι εκπρόσωποι αυτού του Πολιτισμού -η πραγματική απάντηση, σαν ένας βαθύτερος απόηχος πρόκλησης- θα έπρεπε να ήταν: “Αν πράγματι τα πιστεύετε και σεις, μπορούμε να το κάνουμε -εδώ είναι ο Τόπος και αυτό εδώ είναι το Έθνος!”
