του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026, δύο πατεράδες δεν γύρισαν σπίτι. Ο Επισμηναγός (Ι) Ι.Μ. και ο Σμηναγός (Ι) Δ.Π. άφησαν πίσω γυναίκες που περίμεναν το βήμα τους στην πόρτα, παιδιά που περίμεναν την αγκαλιά τους.
Η Πολεμική Αεροπορία επιβεβαίωσε τον θάνατό τους· η έρευνα για τα αίτια συνεχίζεται….
Πολλοί σαν αυτούς δεν «γυρίζουν» πλήρως ποτέ. Δεν παρευρίσκονται στη γέννα των παιδιών τους. Βλέπουν τα παιδιά τους να αλλάζουν σχολείο κάθε δύο χρόνια, να μαθαίνουν να αποχαιρετούν φίλους πριν καν τους γνωρίσουν καλά. Οι σύζυγοί τους, γυναίκες μορφωμένες και ικανές, ακούνε την ίδια απάντηση από εργοδότες, οπως «Ποιος θα σε προσλάβει για δύο χρόνια;». Έτσι μένουν πίσω, να κρατούν όρθιο το σπίτι, να μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά, να περιμένουν βράδυ με βράδυ, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα.
Όταν επιτέλους βρίσκουν σπίτι, το βρίσκουν σε μικρά χωριά, με ενοίκια δυσανάλογα, σε συνθήκες που κανείς άλλος δεν θα ανεχόταν. Εργασία βράδυ με βράδυ, απουσίες για πολλές μέρες συνεχόμενα, γιορτές χωρίς πατέρα, γενέθλια χωρίς αγκαλιά. Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν το αίσθημα της ευθύνης ψηλά. Προσφέρουν χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να μετρήσουν τι χάνουν, χωρίς να ζητήσουν αναγνώριση.
Το αποκορύφωμα; Να δίνουν τη ζωή τους ή να τραυματίζονται σοβαρά, σε αποστολές που η εκπαίδευση προσομοιάζει πραγματικές πολεμικές καταστάσεις. Τα ατυχήματα, πιθανά. Η προσφορά τους, άδολη και αφοσιωμένη στο καθήκον.
Εμείς τους αντιμετωπίζουμε ως αναλώσιμους. Τους βλέπουμε μόνο όταν κάτι πάει στραβά. Γελάμε με σήριαλ που τους κάνουν γελοίες φιγούρες, στερεότυπα, φάρσες. Πόσες φορές γελάσαμε με τη στολή, αντί να τιμούμε τον άνθρωπο που τη φοράει; Πόσες φορές είπαμε «δουλειά τους είναι» αντί να πούμε «ευχαριστώ»;
Αυτό δεν είναι απλώς αδικία. Είναι προδοσία. Προδοσία της εμπιστοσύνης που δίνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν ορκίζονται να υπερασπιστούν την πατρίδα. Προδοσία των οικογενειών που θυσιάζουν τη σταθερότητα, την καριέρα, την καθημερινότητα. Προδοσία της μνήμης των δύο πιλότων που σήμερα δεν θα αγκαλιάσουν τα παιδιά τους.
Ας τιμήσουμε τους νεκρούς μας όχι με δάκρυα μίας μέρας, αλλά με σεβασμό κάθε μέρα. Με μέριμνα πραγματική, όπως σπίτια ανθρώπινα, ενοίκια δίκαια, στήριξη στις συζύγους, ψυχολογική βοήθεια στα παιδιά, αναγνώριση της θυσίας και να αρχίσουμε να τιμούμε τον άνθρωπο.
Η πατρίδα δεν υπερασπίζεται μόνη της. Την υπερασπίζουν πατεράδες που λείπουν από τα γενέθλια, μητέρες που μεγαλώνουν μόνες, παιδιά που μαθαίνουν νωρίς τι σημαίνει απώλεια. Ας μην τους προδώσουμε ξανά.
Σήμερα νιώθω ότι οφείλουμε κάτι περισσότερο από συλλυπητήρια. Οφείλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε, που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε σε όσους φορούν την τιμημένη στολή των ΕΔ και σε όσους περιμένουν πίσω τους.
Γράφω αυτά τα λόγια με την ελπίδα ότι η μνήμη των δύο πιλότων θα γίνει αφορμή να σταθούμε όρθιοι απέναντι στην αδικία και να πούμε, επιτέλους, ένα ειλικρινές ευχαριστώ.
Αχιλλεύς Ταουξής
Ο Αχιλλέας Ταουξής είναι Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, με πολυετή εμπειρία στους τομείς της αμυντικής πολιτικής, της στρατηγικής και των διεθνών σχέσεων. Έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, καθώς και Διευθυντής της ελληνικής Προεδρίας της Συντονιστικής Επιτροπής της Διαβαλκανικής Υπουργικής Άμυνας (SEDM-CC/PMSC). Το 2023, ως στέλεχος του ΓΕΕΘΑ, διηύθυνε τη Γραμματεία Συντονισμού Διασκέψεων Διεθνών Οργανισμών και εκπροσώπησε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ στην έναρξη του NATO Training Technology Conference στην Αθήνα. Έχει επίσης συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες για τη διεθνή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Όσοι ”ένστολοι” φόρεσαν την κάποτε τιμημένη στολή ,-που σχεδόν απαγορεύτηκε την φορούν εκτός των Μονάδων τους (αλλά επιτρέπεται να την φορούν στις πορείες ,ιδίως του Πολυτεχνείου) -δεν την φόρεσαν για το ”δύσκολο” ψωμί της οικογένειας τους -που εσείς στρατηγέ, κακώς τονίζεται-,αλλά για την αγάπη τους προς την τιμημένη στολή-και επικαίρως οι δύο άδοξα κοιμηθέντες χθες αεροπόροι προς τα αεροπλάνα- και ΟΛΟΙ για την αγάπη και προσφορά τους προς την Πατρίδα και τα εθνικά μας δίκαια και συμφέροντα, λάτρεις των
”μητρός και πατρός τιμιώτερον εστίν η Πατρίς”,
”ουκ επ’άρτω ζήσεται άνθρωπος και
την υπερήφανο πενία όλων των κρατικών λειτουργών -που ουδέποτε δικαιούνται να κάνουν δωράκια στους εαυτούς τους-.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΛΗΝΕΣ στρατηγέ, γιατί δεν θα είχαμε ελπίδα ύπαρξης και αναγέννησης.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης
Στρατηγε μου Καλημερα.Σωστα ολα αυτα που λετε και γράφετε, το ζητημα ειναι οτι ποιος τα ακούει. Οχι οι απολυτα υπεύθυνοι. Γιαυτους αρκεί ενα τριήμερο πενθος και κροκοδειλια δακρυα προς τις χαροκαμενες οικογένειες των πεσοντων στο καθηκων ιπταμένων.
Ευτυχώς φέτος δεν συμμετείχαν στις καθιερωμένες αντικυβερνητικές πορείες της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης οι ”ένστολοι” στρατιωτικοί , αυτοί που περιμένουμε όλοι μας να πάνε στον πόλεμο .
Ποιο κόμμα δεν κυβέρνησε και ”κωουτσάρει” όλους τους διαμαρτυρόμενους ;;;.
Να πω ότι με ενοχλεί -και πολλούς- ότι συνδικαλίστηκαν και διαμαρτύρονται ένστολοι ”για περισσότερη πολυτέλεια των πολλών (η ΑΔΑΕ γνωρίζει)” στην λιτή -κατά πως πρέπει -ζωή τους”, είναι αλήθεια .
Λίγη ενσυναίσθησή τους για τους πολεμιστές προγόνους μας στους Βαλκανικούς πολέμους και τους πολέμους του 1940/41 και 1946/49 -εγγόνια και παιδιά των οποίων είμαστε οι ηλικιωμένοι-
ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ;;;.
Υ.Γ Εν τω μεταξύ όλοι οι επαγγελματίες ”’ένστολοι” κατετάγησαν εθελοντικά και δεν επιστρατεύθηκαν ,αλλά δεν παραιτούνται ”για περισσότερα λεφτά και ανέσεις ” , με πλέρια εργατική νοοτροπία.
Μήπως να ξαναδεί το θέμα το ”σινάφι” των ηγητόρων τους ;;;.
Ο ψυχωμένος Έλληνας γενικώς δεν ρωτάει τι κάνει η Πατρίδα γιαυτόν. Ρομαντικό αλλά επιβεβλημένο.
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
“Γελάμε με σήριαλ που τους κάνουν γελοίες φιγούρες, στερεότυπα, φάρσες. Πόσες φορές γελάσαμε με τη στολή, αντί να τιμούμε τον άνθρωπο που τη φοράει;”
Πότε, πού έγινε/γίνεται αυτό; Δεν το αμφισβητώ, απλώς ρωτώ επειδή δεν το γνωρίζω, δεν έχει υποπέσει ποτέ στην αντίληψή μου. Αντιθέτως, αυτά που διαβάζω και ακούω είναι περίπου αυτά που γράφετε κι εσείς.
Ομολογώ πως θα ήθελα μια απάντηση ”στα κοφτερά”, που γράφω από αφυπηρετήσαντες ”ένστολους”, πολλοί από τους οποίους ”κόλλησαν” την αντΜητσοτακίτιδα, ενώ έζησαν τον ”Μάρτη” του ’87, τα Ίμια του 1996 και την Συμφωνία των Πρεσπών του 2018 ,
χωρίς belara και F-35 και άλλα πολλά στα χρόνια τα εφτά.
Δεν πρέπει να υπάρχει μέτρο συγκρίσεως , βάσει γεγονότων ;;;.
Τριήμερο πένθος και τελειώσαμε .
Το έχουμε δει το σκηνικό της λύπης χρόνια …..
Επι της ουσίας ένα είναι το θέμα όπως και ο τίτλος του σχολίου σου Στρατηγε μου «Δυο πατεράδες δεν γύρισαν σπίτι « επίσης το χειρότερο είναι πως σίγουρα οι οικογένειες τους και τα παιδιά τους θα είχαν πάει στην επίδειξη να καμαρώσουν τους δικούς τους ανθρώπους .
Αλλά η υπηρεσία είναι καθ όλα εντάξει κήρυξε τριήμερο πένθος !
Ας διερωτηθούμε πόσοι πατεράδες δεν γυρίζουν σπίτι και χωρίς 3ήμρο πένθος.
Δεν θέλουν θυματοποίηση οι ”ένστολοι”, (που στη ζωή τους ώρισαν να φυλάττουν Θερμοπύλες) ,αλλά όπως από αρχαιότητος γίνεται προσβλέπουν -όταν εθελοντικά κατατάσσονται -ενδιαφέρον της Πολιτείας για τις οικογένειες τους και αυτό δηλώθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ότι θα το έχουν πλήρως οι δύο αδικοχαμένοι πιλότοι .
Υ.Γ Πόσους άταφους Έλληνες πατεράδες έχουμε από το 1919-1949 ,τότε που δεν είχαμε συνδικαλισμό στο στρατό;;;.
4o σχόλιο που κάνεις, χωρίς να καθιστάς σαφές τι ακριβώς θέλεις να πεις και πού ακριβώς είναι η αντίρρησή σου τόσο στο άρθρο, όσο και στα σχόλια των υπολοίπων.
ΝΑ επαναλάβω ,
οι πραγματικοί πατριώτες-κυρίως ένστολοι (από της εθελουσίας κατατάξεως τους μέχρι την αφυπηρέτηση τους )-
δεν ρωτούν τι κάνει η Πατρίδα γιαυτούς και
ούτε κλαίγονται ”στις σκούπες”.