Ακούω συνεχώς αναλύσεις για το Ορμούζ, για την κλιμάκωση, για το ποιος εμπλέκεται και ποιος κρατά αποστάσεις. Σε ένα περιβάλλον που εκτείνεται πολύ πέρα από το Ιράν — από το Ιράκ και τον Λίβανο έως τη Συρία και τις μοναρχίες του Κόλπου. Και με ένα βόρειο τόξο, επιμελώς αόρατο, που εξελίσσεται ταυτόχρονα.
Και όμως, μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, απουσιάζει το βασικό: το πώς διεξάγεται η σύγκρουση.
Είναι πόλεμος φθοράς υπό έλεγχο. Πρόκειται για πόλεμο πειθαρχίας. Όχι όγκος, όχι μαζική καταστροφή — στόχοι που διαταράσσουν λειτουργίες και επιβάλλουν ρυθμό. Μια μορφή ισχύος που δεν εξαντλείται στο πλήγμα, αλλά οργανώνει το πεδίο.
Σε σενάριο μέγιστης πίεσης, η εικόνα θα ήταν άλλη: ενεργειακές υποδομές σε συνεχή προσβολή, εξαγωγές μηδενισμένες, οικονομία σε απότομη αποσταθεροποίηση. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η πίεση ασκείται επιλεκτικά: σε κρίσιμους κόμβους διοίκησης, σε υποδομές που επηρεάζουν τη λειτουργία χωρίς να την καταρρίπτουν, σε δίκτυα που αποσυντονίζουν χωρίς να εξαφανίζουν. Η ενέργεια — το σημείο άμεσης οικονομικής ασφυξίας — δεν πλήττεται συστηματικά. Οι βασικές ροές δεν μηδενίζονται. Το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά υπό πίεση.
Η επιχειρησιακή ποιότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μήνυμα. Η ακρίβεια των στόχων και ο ελεγχόμενος ρυθμός δεν δείχνουν απλώς ικανότητα. Δείχνουν πρόθεση.
Και η πρόθεση εδώ δεν είναι η κατάρρευση. Είναι η διαμόρφωση του πεδίου.
Η Τεχεράνη πιέζεται χωρίς να διαλύεται. Οι δομές φθείρονται χωρίς να καταρρέουν. Το σύστημα υπονομεύεται χωρίς να αντικαθίσταται. Έτσι διαμορφώνεται μια ενδιάμεση κατάσταση: ένα καθεστώς που αποδυναμώνεται χωρίς να ανατρέπεται, και μια σύγκρουση που εξελίσσεται χωρίς να κορυφώνεται.
Σε αυτό το ενδιάμεσο, παράγεται το αποτέλεσμα.
Οι περιφερειακοί παίκτες δεν αντιδρούν — γιατί δεν βλέπουν κατάληξη. Βλέπουν διαδικασία. Και η διαδικασία δεν απαιτεί ευθυγράμμιση. Οι μοναρχίες του Κόλπου δεν σπεύδουν να εμπλακούν — και αυτό δεν είναι δισταγμός. Όσο η σύγκρουση παραμένει ελεγχόμενη, η αναμονή είναι επιλογή.
Η απουσία αντίδρασης δεν είναι αδυναμία. Είναι ανάγνωση.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το Ιράν θα πιεστεί. Είναι μέχρι πού θα επιτραπεί να φτάσει αυτή η πίεση. Και αυτό το όριο δεν είναι στρατιωτικό. Είναι πολιτικό.
Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η φράση «δεν είναι δικός μας πόλεμος» αποκτά άλλο βάρος.
Δεν εκφράζει απλώς επιφύλαξη· αποτυπώνει αδυναμία κατανόησης του επιπέδου στο οποίο εξελίσσεται η σύγκρουση.
Γιατί αυτό που διαμορφώνεται δεν είναι ένα περιφερειακό επεισόδιο από το οποίο μπορεί κανείς να αποστασιοποιηθεί. Είναι ένα πεδίο όπου καθορίζονται κανόνες — για τη χρήση της ισχύος, για τα όρια της κλιμάκωσης, για το πώς ασκείται πίεση χωρίς να οδηγεί σε άμεση κατάρρευση.
Η ευρωπαϊκή επιλογή να αντιμετωπίζεται η σύγκρουση ως κάτι εξωτερικό δημιουργεί μια αντίφαση. Το κόστος — ενεργειακό, οικονομικό, πολιτικό — θα μεταφερθεί αναπόφευκτα εντός. Και όμως, η Ευρώπη απουσιάζει από τη διαμόρφωση των όρων που το παράγουν.
Έτσι, η αποστασιοποίηση δεν λειτουργεί ως προστασία. Μετατρέπεται σε προσαρμογή.
Όταν δεν συμμετέχεις στη διαμόρφωση του πλαισίου, το πλαίσιο σε περιλαμβάνει εκ των υστέρων.
Και τότε, το ερώτημα δεν είναι αν θα εμπλακείς.
Είναι με ποιους όρους θα υποχρεωθείς να ακολουθήσεις.
ΦΒ
«Σπάει» τό ἀπόστημα τῆς διαφθορᾶς
Στο παραπάνω άρθρο, έχουν κλείσει τα σχόλια. Έτσι, αναγκάζομαι να βάλω την “συνέχειά” του εδώ, καίτοι δεν έχει σχέση με το κυρίως άρθρο. Τα παλιότερα σχόλια έχουν όλα κλείσει, τα δεν νεώτερα άρθρα έχουν κατακλυσθεί από τον πόλεμο στο Ιράν, λες κι έπαψαν να υπάρχουν εσωτερικά θέματα που (πρέπει να) μάς απασχολούν.
Σκάνδαλο ΓΣΕΕ: Τό λυκόφως τοῦ κυβερνητικοῦ συνδικαλισμοῦ
Ούσα εξαίρετη διπλωμάτις η κυρία Δανάη Κουμανάκου-είχα την τύχη να την γνωρίσω απλώς όταν υπηρετούσε στο Παρίσι -μας ανέλυσε εμβαθύνοντας στα γεγονότα και στα αποτελέσματα του πολέμου Ιράν-Ισραήλ -κυρίως- και νομίζω- μας περιέγραψε πως θα είναι οι πόλεμοι του μέλλοντος-όχι ολιστικοί αλλά με ανατροπές ηγεσιών λόγω των προβλημάτων που θα ακολουθούν, τα οποία θα αδυνατούν να χειρισθούν οι φιλοπόλεμοι ηττημένοι.
Αυτός ο νεοφανής πόλεμος αποσβόλωσε και αδρανοποίησε όλα τα κράτη -ιδίως της Ευρώπης μας -τα οποία δεν θα δράσουν τώρα ,αλλά σίγουρα με την άνεσή τους θα ”αντιδράσουν ”για να δράσουν εάν οψέποτε ένας εχθροπαθής ηγέτης και λαός (όπως του Ιράν ) θελήσει να μιμηθεί τον Σαμψών της Βίβλου.