του Αχιλλέα Ταουξή, Υποτρατήγου ε.α.Έζησα στη Μυτιλήνη τέσσερα χρόνια, σε δύο διαφορετικές μεταθέσεις. Εκεί έκανα πιστούς φίλους, από τους οποιους οι περισσότεροι είναι μικροί ελαιοπαραγωγοί. Αρκετές φορές με καλούσαν να δω από κοντά τη δουλειά τους.
Θυμάμαι βραδιές που με πήγαιναν στο ελαιοτριβείο μετά τις οχτώ. Η μυρωδιά του λαδιού γέμιζε τον αέρα. Τους έβλεπα κουρασμένους αλλά όρθιους, να μετράνε δοχεία, να συζητάνε για οξύτητα, να γελάνε με πειράγματα που μόνο αυτοί καταλάβαιναν. Άνθρωποι με καταπληκτικό χαρακτήρα. Περήφανοι. Φιλόξενοι. Δεν παραπονιούνται, δουλεύουν.
Αυτή η εικόνα με ακολουθεί κάθε φορά που ακούω λέξεις σαν ανταγωνιστικότητα, εκσυγχρονισμός, αλλαγή μοντέλου.
Γι’ αυτό με ενοχλεί βαθιά η φράση που κυκλοφορεί, ότι τάχα πρέπει να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Ο πρωθυπουργός δεν το είπε έτσι. Έψαξα λέξη προς λέξη αυτά που είπε. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα πρέπει να στηρίξει τη μεταποίηση, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Όμως η παρεξήγηση δεν είναι αθώα. Δείχνει πόσο εύκολα η συζήτηση για αλλαγή μοντέλου, γίνεται απειλή για τον μικρό παραγωγό, για το οικογενειακό ελαιοτριβείο, για ολόκληρα χωριά που ζουν από την ελιά. Αυτό πρέπει να το αποφύγουμε.
Ανταγωνιστικότητα δεν σημαίνει κλείστε τους μικρούς για να μεγαλώσουν οι λίγοι. Σημαίνει να μειωθεί το κόστος παραγωγής. Να προστατευτεί το ελληνικό προϊόν. Να μείνει η υπεραξία εκεί που παράγεται. Σημαίνει ο παραγωγός να μην είναι το τελευταίο τροχάκι στην αλυσίδα, αλλά ο πρώτος που θα ωφεληθεί.
Επίσης υπάρχει και μια πραγματικότητα που δεν μπορώ να την ανεχτώ. Χιλιάδες τόνοι ελληνικού ελαιολάδου φεύγουν χύμα, συσκευάζονται σε Ιταλία και Ισπανία και επιστρέφουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σαν δική τους παραγωγή, σε πολύ υψηλότερες τιμές. Εμείς παράγουμε. Αυτοί συσκευάζουν και κερδίζουν. Εμείς ρισκάρουμε με την καλλιεργητική χρονιά. Αυτοί καθορίζουν την τιμή. Πόσο ανταγωνιστική μπορεί να είναι μια χώρα που πουλάει την πρώτη ύλη της φθηνά και αγοράζει το ίδιο της το προϊόν ακριβά, με ξένη ετικέτα;
Αυτή η λογική πρέπει να σταματήσει.
Η ελιά δεν σώζεται με διλήμματα μικρά ή μεγάλά. Σώζεται με πολιτική που στηρίζει την τυποποίηση και το branding στην Ελλάδα, ώστε το λάδι να φεύγει ως ελληνικό προϊόν υψηλής αξίας. Που ενισχύει συνεταιρισμούς και συλλογικά σχήματα, για να αποκτήσουν μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη. Που μειώνει το ενεργειακό και λειτουργικό κόστος των ελαιοτριβείων και χτυπά τις ελληνοποιήσεις.
Ο σεβασμός και η στήριξη δεν είναι προνόμιο μιας περιοχής. Το οφείλουμε σε όλους τους ελαιοπαραγωγούς, σε όλη την Ελλάδα, από τη Λέσβο και τη Χίο μέχρι την Κρήτη, την Πελοπόννησο, την Ήπειρο, το Αιγαίο. Ο μόχθος είναι ο ίδιος. Η περηφάνια ίδια. Και δυστυχώς, η αδικία επίσης ίδια.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κρατούν όρθια την ύπαιθρο δοκιμάζονται τραγικά και από αλλού. Από τον αφθώδη πυρετό που χτυπά τα κοπάδια. Από μια πολιτεία που απαντά με σφαγές ζώων, δηλαδή με καταστροφή του πόλου επιβίωσής τους. Όταν η απάντηση στην κρίση είναι σφάξε και μετά βλέπουμε, κάτι βαθιά λάθος υπάρχει στη σχέση κράτους και παραγωγού.
Η ελιά κράτησε την Ελλάδα όρθια αιώνες. Δεν θα την παραδώσουμε σε ξένες συσκευασίες που την επιστρέφουν ως δική τους. Ο παραγωγός δεν είναι εμπόδιο. Εμπόδιο είναι μια πολιτική που βλέπει την ύπαιθρο σαν επιχείρηση προς εκκαθάριση.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται λιγότερους παραγωγούς και λιγότερα ελαιοτριβεία. Χρειάζεται λιγότερη αλαζονεία από όσους σχεδιάζουν χωρίς να γνωρίζουν τη γη και τον άνθρωπο που τη δουλεύει. Χρειάζεται πολιτική που θα μετρά την επιτυχία όχι από το πόσοι έκλεισαν, αλλά από το πόσοι έμειναν όρθιοι και αξιοπρεπείς.
Η ελιά δεν είναι βάρος. Το ελαιοτριβείο δεν είναι πρόβλημα. Ο παραγωγός δεν είναι εμπόδιο. Εμπόδιο είναι ο φόβος να αλλάξουμε με δικαιοσύνη. Και η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο ξεπούλημα της παραγωγής της, της γης της και του μέλλοντος των παιδιών της.
Αχιλλεύς ΤαουξήςΟ Αχιλλέας Ταουξής είναι Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, με πολυετή εμπειρία στους τομείς της αμυντικής πολιτικής, της στρατηγικής και των διεθνών σχέσεων. Έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, καθώς και Διευθυντής της ελληνικής Προεδρίας της Συντονιστικής Επιτροπής της Διαβαλκανικής Υπουργικής Άμυνας (SEDM-CC/PMSC). Το 2023, ως στέλεχος του ΓΕΕΘΑ, διηύθυνε τη Γραμματεία Συντονισμού Διασκέψεων Διεθνών Οργανισμών και εκπροσώπησε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ στην έναρξη του NATO Training Technology Conference στην Αθήνα. Έχει επίσης συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες για τη διεθνή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Ωφέλιμο το άρθρο από τον καθημερινό πια-να είναι καλά -στρατηγό , ο οποίος, ΟΜΩΣ , δεν ερεύνησε ποιοι και γιατί διαστρέβλωσαν την δήλωση του κυρίου πρωθυπουργού για την κρατική πολιτική μεταποίησης στο λάδι , που ”πέρασε” στους Έλληνες ότι,
ΤΑΧΑ ο πρωθυπουργός επιδιώκει να κλείσει τα μικρά ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί (αφηγήματα επί αφηγημάτων ” για να πέσει ο Μητσοτάκης ”).
Και μια που ο λόγος για τις ελιές και τα ελαιοτριβεία, -στρατηγέ και άλλοι αγαπητοί μου-ερευνήσατε ποτέ
ποιοι μαζεύουν τις ελιές και ποιοι λειτουργούν τα ελαιοτριβεία -χρόνια τώρα-στα περισσότερα μέρη της Ελλάδος;;;.
Στην Λέσβο , υπάρχουν μπορεί και μυριάδες Αλβανοί -Αλβανοί και Έλληνες Αλβανικής καταγωγής, που δημιούργησαν και δραστήρια Κοινότητα Αλβανών εκεί,
-και η Λέσβος είναι δίπλα από την μουσουλμανική Τουρκία- ,στρατηγέ.
Στην Χαλκιδική να δείτε και για την Κρήτη και αλλού ας μας πουν οι ελάχιστοι εντόπιοι ελαιοπαραγωγοί Έλληνες.
Να ποια ελαιοτριβεία θα κλείσει-αν κλείσει – ο Μητσοτάκης.
Υ.Γ ”Έκαστος των ανθρώπων δύο πήρας φέρει ”, μας είπε προ 26 αιώνων ο ανεπανάληπτος Αίσωπος .
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Εξαιρετικό και απόλυτα αληθινό άρθρο !