του Παντελή Σαββίδη
Το τι συνέβη με τους Patriot είναι γνωστό. Οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν την τοποθέτησή τους στην Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Ιράν.
Οι Αμερικανοί, επίσης, ζήτησαν την αποστολή του «Κίμων» και μιας ακόμη φρεγάτας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και των F-16 στην Κύπρο.
Δεν θα έπρεπε να τα στείλει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτό είναι το ερώτημα.
Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Μπορούσε, όμως, να μην κοροϊδεύει την ελληνική κοινή γνώμη, ισχυριζόμενη ότι με δική της απόφαση —και παρά την αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πράγματι αντέδρασε— έστειλε τα οπλικά συστήματα στα νησιά και στην Κύπρο.
Αυτήν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία.
Η Τουρκία, πράγματι, αντέδρασε έντονα τότε. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν την άκουσε. Μάλιστα, σύμφωνα με πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Τούρκος απεσταλμένος που πήγε να διαμαρτυρηθεί στο ΝΑΤΟ εξεδιώχθη.
Οι μέρες περνούσαν, τα συστήματα λειτουργούσαν, και δεν γνωρίζουμε αν και τι προσέφεραν στους Αμερικανούς και στο Ισραήλ. Σίγουρα, όμως, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία πίεζε. Πίεζε και, τώρα που η ένταση χαλάρωσε και πρόκειται να φιλοξενήσει και τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, κατάφερε —φαίνεται— να πείσει τους Αμερικανούς να ζητήσουν από την Ελλάδα την απόσυρσή τους και από την Κάρπαθο και από την Κύπρο.
Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, θα αναρωτηθείτε. Αυτή η κυβέρνηση; Τίποτε. Ούτε και όσες προηγήθηκαν. Αν θα μπορούσε να κάνει κάτι σε μια τέτοια περίπτωση, και με διεθνείς ισορροπίες που θα την ευνοούσαν, θα ήταν ίσως μια κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.
Υπάρχουν, όμως, νέα δεδομένα. Τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράν; Δεν είναι σίγουρο.
Σύμφωνα με όσα μεταδίδει ο ιρανολόγος Αλέξης Λεκάκης, οι Φρουροί της Επανάστασης απείλησαν πως αν συνεχισθούν οι αμερικανοισραηλινές επιχειρήσεις τότε το Ιράν θα ανοίξει έναν πιο έντονο περιφερειακό πόλεμο. Και δεδομένου ότι στον πόλεμο που διεξήχθη μέχρι τώτα, το Ιράν χτύπησε τις βάσεις των αμερικανών και εγκαταστάσεις σε γειτονικές του χώρες, ο αναλυτής εκτιμά πως σε μια διεύρυνση του πολεμικού μετώπου η Κύπρος, λόγω βάσεων, θα αποτελέσει στόχο. Που είναι η Ελλάδα σε αυτήν την περίπτωση;
Η Ελλάδα, από πλευράς διπλωματικών ερεισμάτων και αυτόνομων στρατιωτικών δυνατοτήτων, είναι εξαρτημένη. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ο προσανατολισμός της χώρας. Η πολιτική όλων των κομμάτων για την αντιμετώπιση της Τουρκίας είναι η αμυντική στήριξη στο ΝΑΤΟ και στους Αμερικανούς, και η οικονομική και πολιτική στήριξη στην Ε.Ε. Όποιος θέλει να δει την πραγματικότητα, αυτή είναι.
Δυστυχώς, μέσα σε αυτό το στενό πλαίσιο αναγκαστικά κινείται η χώρα, η οποία αντιμετωπίζει υπαρξιακά προβλήματα.
Σε μια σχετικά πρόσφατη συνάντησή μου με πρώην πρωθυπουργό, τον άκουσα να λέει πως τα βασικά ζητήματα που αφορούν τη χώρα αποφασίζονται στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες.
«Τι κάνει, τότε, ένας πρωθυπουργός;» του λέω.
Μπορεί να βάλει μια ενσυναίσθηση στην πολιτική του. Μπορεί να ακολουθήσει ή να μην ακολουθήσει μια περισσότερο ή λιγότερο κοινωνική πολιτική.
Γι’ αυτό μην πιστεύετε τους μύθους περί αναντικατάστατων. Θα μπορούσε κάποιος να μην είναι αναντικατάστατος, αλλά να διαθέτει ορισμένες ικανότητες, αν κατάφερνε να αξιοποιήσει τις διεθνείς συγκυρίες προς όφελος της χώρας. Αν, για παράδειγμα, ο κ. Μητσοτάκης κατάφερνε —παρά την αντίδραση της Τουρκίας— να διατηρήσει τα αεροπλάνα και τη φρεγάτα στην Κύπρο ως ευρωπαϊκή αποστολή, διότι υπάρχει και το οικονομικό πρόβλημα, θα του το αναγνωρίζαμε.
Αλλά ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του προσπάθησαν τότε, με τις αποστολές, να μας πουν πως κινήθηκαν αυτόνομα για το εθνικό συμφέρον. Τώρα μας λένε πως «η αποστολή εξετελέσθη». Ποια αποστολή εξετελέσθη; Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε αμερικανικές υπαγορεύσεις.
Μάλιστα, έχουν κινητοποιήσει και «ειδικούς» για να μας πείσουν πως οι Patriot στην Κάρπαθο κινδύνευαν από τα τουρκικά drones. Όπου και να τοποθετηθούν οι Patriot —οι οποίοι κατασκευάστηκαν πριν από την εποχή των drones— θα κινδυνεύουν. Αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο.
Στην Κάρπαθο, όμως, θα μπορούσαν να έχουν μια αποστολή που δεν θα μπορούσαν να εκτελέσουν από την Αθήνα. Θα κάλυπταν έναν χώρο που αμφισβητεί η Τουρκία και στον οποίο γίνονται οι περισσότερες και πιο έντονες αερομαχίες. Όχι, βέβαια, σε περίοδο ειρήνης, αλλά σε περίοδο έντασης. Διότι, σε περίοδο ειρήνης, ο εγκλωβισμός ενός αεροπλάνου από τους Patriot θεωρείται πολύ σοβαρό γεγονός.
Το ερώτημα, επομένως, είναι τι θέλουμε να προστατεύσουμε με τους Patriot.
Νομίζω πως οι λόγοι για τη μεταφορά τους και την επιστροφή τους έγιναν σαφείς.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο πολιτικών δυνατοτήτων της χώρας, και με γνωστές τις δυνατότητες τόσο του πρωθυπουργού όσο και των ηγετών της αντιπολίτευσης, έχει νόημα να τίθεται το ερώτημα: τι θα μπορούσε να κάνει μια γιατρός ως πολιτικός;
Γιατί, οι άλλοι τι μπορούν να κάνουν;
Η γιατρός, τουλάχιστον, έχει μια εκδηλωμένη κοινωνική ευαισθησία και μια επιμονή στην ορθή λειτουργία των θεσμών. Μπορεί κάτι να αλλάξει, σύμφωνα πάντα με τα περιθώρια πολιτικής που έχει ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Από τη σημερινή κυβέρνηση τι είδαμε; Είδαμε έναν εκμαυλισμό της κοινωνίας και μια αύξηση της διαφθοράς με γεωμετρική πρόοδο.
Μακάρι να πάει καλά το σχήμα της κ. Καρυστιανού. Προσωπικά θα ήθελα να τη δω στη 2η θέση.
Είναι τραγικό να βλέπουμε τον ανεκδιήγητο καταληψία ξανά στο προσκήνιο, ως σωτήρα της Ελλάδας.
Ξυπνᾶτε, λυκόπουλα
Ας είμαστε αντικειμενικοί. Δεν είναι μόνον ο “ανεκδιήγητος καταληψίας” που κατέστρεψε την Ελλάδα.
Αν αναφερόμαστε στο παρελθόν για πρωθυπουργούς μας , που όλους μας τίμησαν με πατριωτικές αρνήσεις -και μάλιστα χωρίς να μας τις προαναγγέλλουν -σε επίμονες πιέσεις φίλων και συμμάχων και στην υπερδύναμη ΝΑΤΟ- το μυαλό μας πάει σε δύο με το ίδιο επώνυμο , ο ένας των οποίων θα γιόρταζε σήμερα .
Όλοι θυμούνται ποιος πρωθυπουργός απέσυρε τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και ποιος στο Βουκουρέστι ”έκλεισε ερμητικά τότε ” την είσοδο στο ΝΑΤΟ στον Σκοπιανό Γκρούεφσκι .
Οι άλλοι έμεινα στα λόγια και δύο -αφού μας ξεσήκωσαν για ελληνοτουρκική σύρραξη το 1987 και 1996 – παρακαλούσαν τον φυσικό ηγέτη του ΝΑΤΟ να παρέμβει και όταν αυτός παρενέβη δεν παρέλειψαν να τον ευχαριστήσουν δημοσίως .
Σε κάθε περίπτωση δυνατούς πρωθυπουργούς θα έχουμε όταν δεν είναι διεθνιστές και κυρίως όταν γίνονται πρωθυπουργοί με εκλογή τους σε εκλογές ,με ποσοστό άνω του 45% και με αποδοχή τους από όλους τους Έλληνες σε ποσοστό άνω του 65%.
Στις επόμενες εκλογές , που κανένας από τους φερέλπιδες των κομμάτων της Αντιπολιτεύσεως δεν θα εκλεγεί με ποσοστό άνω του 20% ΑΣ ΞΕΠΕΖΕΥΣΕΙ από το άλογο και ας προετοιμαστεί να ασκήσει τίμια ,σοβαρή και εθνική αντιπολίτευση για το καλό όλων μας.
Όταν η πρωτιά είναι δεδομένη για την δεύτερη θέση θα δούμε ”αγώνες κατς ”.
Υ.Γ Εμείς από τις καρέκλες μας να σοβαρευθούμε, γιατί ούτε την ανατροπή το 1964 και ούτε την ανατροπή του 1981 θα δούμε .
Η Αμερικανική επικυριαρχία είναι ασφαλώς επικυριαρχία.
Όμως εάν συγκριθεί με τις προηγούμενες είναι μακράν η καλύτερη.
Ένα αρκεί.
Μετά εβδομήντα χρόνια αμερικανικής επικυριαρχίας τα (λίγα πλέον) παιδιά των Γραικών πάσχουν από παιδική παχυσαρκία, ενώ πριν τα θέριζε η πείνα και οι ασθένειες που προέρχονταν από αυτήν.
Υπάρχουν περιθώρια εντός της αμερικανικής επικυριαρχίας για την εφαρμογή μιας διαφορετικής πολιτικής;
Είναι διαφορετική πολιτική το να μείνουν οι Πάτριοτ στην Κάρπαθο;
Όχι βέβαια
Θα φοβηθεί το τουρκοφραγκικό καθεστώς τους Πάτριοτ;
Τι συνιστά διαφορετική πολιτική εντός του πλαισίου της αμερικανικής επικυριαρχίας, την ώρα που το οικοδομημα της φραγκοαλαμανικής ενώσεως τρίζει εκ θεμελίων;
Η επιδίωξη δημιουργίας άτυπης αλλά ουσιαστικής βαλκανικής κοινότητας.
Χρειάζεται μια πολιτική ανάλογη με την πολιτική Στρέζεμαν.
Εξωτερική συμμόρφωση προς τας υποδείξεις, εύλογα προσκόμματα και αθόρυβη εργασία για την κοινότητα των Βαλκανίων (κατ΄αρχήν) εντός της φραγκοαλαμανικής ενώσεως μέχρι των επιτρεπομένων ορίων.
Με τελικό σκοπό όταν θα καταρρεύσει η φραγκοαλαμανική ένωση να υπάρχει έτοιμη η Βαλκανική κοινότητα.
Εάν η Φραγκοαλαμανική Ευρώπη είναι ανίκανη να εύρη έναν τρόπον συνυπάρξεως μετά τα τόσα λουτρά αίματος και οπισθοδρομεί στο γενικαθεστωτικό παρελθόν της, αυτό είναι πρόβλημά της.
Μακριά από τα μέρη μας οι δυτικές ασθένειες.
Πρέπει να κρατήσουμε την περιοχή μας μακρυά από το να γίνει το πεδίο των ανταγωνισμών τους.
Δεν μας διδάσκει τίποτα η ισοπέδωση της Σερβίας;
Η γενοκτονία στη Παλαιστίνη;
Η επιστροφή στο Σαρτζετάκιον “ανάδελφο” γενοκράτος είναι αυτοκτονία.
Με άκραν καθαρεύουσα και αρχαΐζουσα εξηγγέλθη η Μεγάλη Ιδέα και υπό το σκήπρον του Γλύξμπουργκ κατεπνίγει στο Σαγκάριο.
Η Μεγάλη Σερβία ισοπεδώθηκε από τους Αμερικάνους.
Η Μεγάλη Βουλγαρία κατέρρευσε μαζί με τους Ναζίδες συμμάχους της.
Το κράτος του Θεού διχοτομήθηκε.
Η Μπααθική Συρία εξοντώθηκε.
Η Κανταφική-φασιστική Λιβύη διελύθη.
Η Τουρκία τρίζει εκ θεμελίων.
Η Γραικία υποδουλώθηκε…
“Πολιτική αλήθεια για την περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου γενικώτερα είναι αυτό που αποδεικνύει η πραγματικότης: ότι όλες οι “παραδεδομένες” έννοιες της “πολιτικής θεωρείας” είναι για την περιοχή αυτή ενεφάρμοστες και συνεπώς άχρηστες…. η έννοια του έθνους, αν κάπου είναι ολικά ανεφάρμοστη, αυτή είναι ειδικά η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων ιδιαίτερα. Και τούτο διότι ακριβώς στην περιοχή αυτή εφηρμόσθη επί δύο χιλιετίες αυτό που αποτελούσε την αποκλειστική πολιτική επιδίωξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή ο πολυεθνικός τρόπος διοικήσεως. Τα Βαλκάνια προηγούνται κατά πολύ της “Ευρώπης” στην πολυεθνική εμπειρία πολιτικών διαχειρίσεων….” (Γερασ. Κακλαμάνης Το Ανατολικό ζήτημα σήμερα σελ. 378-379)