Μια σπουδαία ηθοποιός που είναι επίσης η τέλεια celebrity

Κυριακή, 3 Μαΐου 2026

Stephanie Bai
Senior associate editor

Καλώς ήρθατε ξανά στην κυριακάτικη πολιτιστική έκδοση του The Daily, στην οποία ένας συντάκτης ή συντάκτρια του Atlantic αποκαλύπτει τι τον/την κρατά ψυχαγωγημένο/η. Ο σημερινός ειδικός καλεσμένος είναι ο Dan Zak, senior editor που εργάζεται σε μεγάλα αφιερώματα.

Ο Dan πρόσφατα υπέκυψε στη συναισθηματική έλξη της δεύτερης σεζόν του Paradise, και του αρέσει να βλέπει το Face/Off, σχεδόν οποιαδήποτε ερμηνεία της Emma Thompson, καθώς και παλιά επεισόδια του What’s My Line?. Έχει επίσης στη ζωή του έναν μονόκερο που ονομάζεται Stacy. Περισσότερα γι’ αυτό αργότερα.

Dan Zak
Senior editor

Το πολιτιστικό ερωτηματολόγιο

Emma Thompson στο Last Chance Harvey
Alamy / Moviestore Collection Ltd

Ένας ηθοποιός που θα έβλεπα σε οτιδήποτε:

Η Emma Thompson, μια υπέροχη ηθοποιός που είναι επίσης η τέλεια celebrity: σοφή, πνευματώδης και εξαιρετική σε κάθε είδος ή μορφή, είτε ως χαρακτήρας είτε ως ο εαυτός της. Μπορεί να παίξει σε Merchant Ivory, Jane Austen και Tony Kushner, αλλά και σε βίαια θρίλερ — συγκεκριμένα, βίαια θρίλερ με τη λέξη Dead στον τίτλο: Dead Again, όπου εκείνη και ο Kenneth Branagh στοιχειώνονται από τις προηγούμενες ζωές τους, και Dead of Winter, όπου εκείνη και η Judy Greer πλακώνονται άγρια στη βόρεια Μινεσότα.

Η Thompson μπορεί επίσης να σταθεί σε late-night εκπομπές, στο Saturday Night Live και σε τελετές βραβείων· απλώς δείτε το διακριτικό master class της όταν παρουσιάζει το τιμητικό Όσκαρ στην Angela Lansbury. Δύο υποτιμημένοι τίτλοι: The Tall Guy, η εκρηκτικά αστεία πρώτη της ταινία —απέναντι στον Jeff Goldblum— και το Wit, μια διασκευή του θεατρικού έργου για μια καθηγήτρια λογοτεχνίας που πεθαίνει από καρκίνο. Η Thompson είναι επίσης ο μόνος λόγος για τον οποίο πιθανότατα θα δω το The Sheep Detectives, του οποίου το trailer είναι, ειλικρινά, παράλογο.

Το τελευταίο πράγμα που με έκανε να κλάψω:

Ουφ, το Paradise, στο Hulu, τελικά με λύγισε πριν από μερικές εβδομάδες: το τέταρτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν —μικρό spoiler ακολουθεί— όπου ο Sterling K. Brown βοηθά τη Shailene Woodley να γεννήσει σε ένα εγκαταλελειμμένο diner. Η σειρά είναι μετα-αποκαλυπτική και συναισθηματικά χειριστική —σκεφτείτε κάτι σαν The Last of Us να συναντά το This Is Us— αλλά οι ευέλικτες ερμηνείες και η προσεκτική ανάπτυξη των χαρακτήρων αποδίδουν στη νέα σεζόν. Η τραγωδία δεν με κάνει πραγματικά να κλαίω· η ανθρώπινη καλοσύνη το κάνει. Φτάστε σε αυτό το επεισόδιο και θα καταλάβετε.

Το τελευταίο πράγμα που με έκανε να ξεφυσήξω από τα γέλια:

Κάθε φορά που η Ashley Padilla παίζει μητέρα ή η Sarah Sherman παίζει ζώο στο Saturday Night Live.

Το αγαπημένο μου blockbuster και η αγαπημένη μου arthouse ταινία:

Το Face/Off κερδίζει οριακά το Speed. Και δέκα χρόνια μετά, εξακολουθώ να σκέφτομαι το 20th Century Women του Mike Mills, με την Annette Bening στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της.

Ένας συγγραφέας από τον οποίο θα διαβάσω οτιδήποτε:

Η Ottessa Moshfegh.

Κάτι στο οποίο επέστρεψα πρόσφατα:

Το My Year of Rest and Relaxation της Moshfegh. Το βιβλίο είναι μια κατάσταση φούγκας — μια επίκληση προνομιούχας μισανθρωπίας — και ήθελα να ξαναβρεθώ κάτω από τη γοητεία του. Φοβερή και η τελευταία σελίδα.

Ένα ήσυχο τραγούδι που αγαπώ, και ένα δυνατό τραγούδι που αγαπώ:

Οτιδήποτε από τη Sade — εντάξει, το “Pearls” — και οτιδήποτε από τη Darlene Love — εντάξει, το “Christmas (Baby Please Come Home)”.

Η τελευταία έκθεση μουσείου ή γκαλερί που αγάπησα:

Το The Stars We Do Not See, με έργα τέχνης Αυστραλών Ιθαγενών, που έκλεισε τον περασμένο μήνα στην National Gallery of Art.

Ένα έργο εικαστικής τέχνης που λατρεύω:

Έχω έναν τεράστιο αυθεντικό ελαιογραφικό πίνακα —5 πόδια επί 4 πόδια— με έναν μεγαλοπρεπή μονόκερο που λαγοκοιμάται σε ένα λιβάδι με πολύχρωμες σφαίρες, έργο της καλλιτέχνιδας Naomi Christianson από την περιοχή της Ουάσινγκτον. «Η Stacy λατρεύει τις ενεργειακές μπάλες», μου είπε όταν αγόρασα τον πίνακα, το 2017. Κι εγώ αγαπώ τη Stacy. Είναι κρεμασμένη πάνω από την τραπεζαρία μου.

Η τελευταία συζήτηση που είχα για τον πολιτισμό:

Τα υπέρ και τα κατά της τηλεοπτικής σειράς Jury Duty, την οποία βρίσκω βαρετή, καταθλιπτική φάρσα. Στην πραγματικότητα, η λέξη «φάρσα» είναι υπερβολικά γενναιόδωρη· υπονοεί κάποιον ενθουσιασμό. Η υπόθεση είναι ότι όλοι είναι ηθοποιοί εκτός από ένα άτομο, το οποίο τοποθετείται σε μια κατάσταση που πιστεύει ότι είναι πραγματική, αλλά γίνεται όλο και πιο αλλόκοτη. Η τελευταία σεζόν, με τίτλο Company Retreat, δεν βγάζει κανένα νόημα! Το καστ συνεργάζεται σε μια παρατεταμένη πλάκα, αλλά ταυτόχρονα παραμένει στον ρόλο του για την κάμερα —στο ύφος του The Office— ακόμη κι όταν το «θύμα» τους δεν βρίσκεται γύρω τους. Η σύντηξη reality show και mockumentary δημιουργεί μια αποπροσανατολιστική σύγκρουση ύφους, και τελικά δεν βιώνω τίποτε άλλο παρά σύγχυση — και λύπηση για τον πραγματικό άνθρωπο.

Η τηλεοπτική εκπομπή που απολαμβάνω περισσότερο αυτή την περίοδο:

Το YouTube είναι γεμάτο επεισόδια του What’s My Line?. Το παλιό τηλεπαιχνίδι παρουσιάζει ένα πάνελ από κοσμοπολίτες και εκλεπτυσμένους ανθρώπους της καλής κοινωνίας, οι οποίοι προσπαθούν να μαντέψουν το επάγγελμα απλών Αμερικανών — και, με δεμένα μάτια, την ταυτότητα διασημοτήτων. Η ευγένεια του πάνελ, χαρακτηριστική των μέσων του 20ού αιώνα, είναι καθησυχαστική, και οι διάσημοι καλεσμένοι —ο Alfred Hitchcock! η Eleanor Roosevelt!— μοιάζουν, από τη σημερινή οπτική, σχεδόν απίστευτοι.

Ένας μουσικός καλλιτέχνης που σημαίνει πολλά για μένα:

Η Ella Fitzgerald, και δεν ξέρω γιατί. Η φωνή της είναι σαν αγκαλιά. Κομμάτια για ερημονήσι: “Bewitched, Bothered and Bewildered”, “Make Me Rainbows” και “You’ll Have to Swing It (Mr. Paganini)”.

Ένα ποίημα, ή ένας στίχος ποίησης, στον οποίο επιστρέφω:

Οι δύο πρώτοι στίχοι του “Sunday Morning” του Wallace Stevens: «Complacencies of the peignoir, and late / Coffee and oranges in a sunny chair.» Μια ολόκληρη ζωή σε 13 λέξεις, και αμέσως νιώθεις ταυτόχρονα άνεση και προαίσθημα ανησυχίας. Δημοσιεύθηκε πριν από περισσότερα από 100 χρόνια, αλλά είναι πολύ 21ου αιώνα.

Το επερχόμενο γεγονός που περιμένω περισσότερο:

Είναι παράξενο να πω ότι θα ανυπομονώ για πάντα να δω τη Laurie Metcalf και τον Rupert Everett στο Who’s Afraid of Virginia Woolf? — παρότι η παράσταση έκλεισε πρόωρα το 2020 λόγω της πανδημίας; Broadway, σε παρακαλώ, ξαναστήσε αυτή την παραγωγή. Ευχαριστώ.