της Έλενας Κίστη, ΔικηγόρουΓια πρώτη φορά νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ δημοσίως την κατάσταση που βιώνουμε εγώ και η οικογένειά μου εδώ και κάποιο καιρό, γιατί καλώς ή κακώς, όπως όλα σχεδόν τα πράγματα που μας συμβαίνουν, έχει πολιτικές διαστάσεις. Και μπαίνω κατευθείαν στο ψητό: ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΚΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΓΙΑ ΧΡΕΗ ΑΛΛΩΝ.
Ο πατέρας μου, γυμναστής σε σχολεία της Πρέβεζας από το 2006 και αγρότης από πάντα, πριν 28 περίπου χρόνια, πήρε τη χειρότερη, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος, απόφαση της ζωής του: δέχθηκε να γίνει πρόεδρος του ΔΣ αγροτικού συνεταιρισμού της Πρέβεζας. Πίστευε τότε πως αναλαμβάνοντας μια θέση την οποία οι άλλοι απέφευγαν (και πολύ σωστά έκαναν!), θα βοηθούσε τη βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και των συναδέλφων του, και τη ζωή της οικογένειάς του.
Fast forward στο 2005. Ο συνεταιρισμός, ο οποίος σύμφωνα με την ίδια την Περιφέρεια, μέχρι εκείνο το σημείο λειτουργεί υποδειγματικά, εξαναγκάζεται από νόμο του κράτους να προβεί σε μια επένδυση εκατομμυρίων για να δημιουργήσει ένα μεγάλο συσκευαστήριο-διαλογητήριο, το οποίο θα βγάζει τυποποιημένα προϊόντα. Το έργο αναλαμβάνει εργολάβος και παραδίνεται ολόκληρο το 2010. Στο μεταξύ ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας, το 2008 έχοντας πλέον διοριστεί στο Δημόσιο (ναι, σε αυτό που σήμερα του καταστρέφει τη ζωή!) και έχοντας ζητήσει Ο ΙΔΙΟΣ τον οικονομικό έλεγχο του Συνεταιρισμού, χωρίς κάτι τέτοιο να γίνει δεκτό, παραιτείται από το ΔΣ και συνεχίζει τη ζωή του. Κάνει μάλιστα πάντα δύο δουλειές, για να εξασφαλίζει, μαζί με τη σύζυγό του, τις ανάγκες της πολύτεκνης πια οικογενείας τους. Σημειωτέον ότι ο ήρωάς μας όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει βγάλει ευρώ λόγω της ιδιότητάς του από το Συνεταιρισμό.
Fast forward στο 2014. Ο προαναφερόμενος εργολάβος, βρίσκεται μπλεγμένος για απάτες κατά του Δημοσίου και όποιος έκανε έργα μαζί του, βρίσκεται επίσης ελεγχόμενος. Το έργο του Συνεταιρισμού φαίνεται να μην είναι «καθαρό», και ο μικρός κακός της ιστορίας μας «κελαηδάει» μπας και γλιτώσει: «Όλοι μαζί τα φάγαμε, κυνηγήστε το ΔΣ του Συνεταιρισμού και χαρίστε μου κανά δυο χρονάκια, αφού σας βοήθησα να βρείτε τους απατεώνες». Στο μεταξύ ο ίδιος έχει φάει ποιος ξέρει πόσα εκατομμύρια και μαζί με ποιους και τα μέλη του ΔΣ του Συνεταιρισμού, τα οποία δεν είχαν ιδέα για το τι έχει συμβεί, βρίσκονται κατηγορούμενοι για κακουργήματα κατά του κράτους. Ο ήρωάς μας μάλιστα αντιμετωπίζει τις περισσότερες και μεγαλύτερες κατηγορίες, αφού ήταν και Πρόεδρος.
Fast forward στο 2026: ο ήρωάς μας, μαζί με τα άλλα μέλη του ΔΣ, το γενικό διευθυντή και τον εργολάβο-κάθαρμα, έχουν πλέον καταδικαστεί και σε δεύτερο βαθμό για απάτη κατά του Δημοσίου.
Στο μεταξύ, από τις αρχές του 2025, 19 χρόνια δηλαδή μετά, ο μεγάλος κακός της ιστορίας μας και κάθε ιστορίας, το Ελληνικό Κράτος, ξεκινάει διαδικασίες για να εκποιήσει την περιουσία του ήρωά μας, η οποία μπορεί να καλύψει το 1/10 του χρέους που έχει δημιουργήσει ο Συνεταιρισμός την περίοδο 2005-2007, κι ενώ ΠΟΤΕ δεν κινήθηκε σε βάρος της κατά πολύ μεγαλύτερης περιουσίας του ίδιου του Συνεταιρισμού.
Και πάμε τώρα στο τι έμαθε η γράφουσα, δικηγόρος του πατέρα της σε αυτή την ιστορία τα τελευταία δύο χρόνια, η οποία προσπαθεί και θα προσπαθήσει (μαζί με εξαιρετικούς συναδέλφους) να σώσει την πατρική της περιουσία και αξιοπρέπεια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά και μετά από αυτό.
(Δε θα προσπαθήσω να πείσω για την αθωότητα του πατέρα μου σε αυτή την ιστορία. Μου φτάνει που την ξέρω εγώ και που δεν κατάφερα να πείσω τους δικαστές, οι οποίοι ποτέ δεν είδαν τα πρόσωπα των κατηγορουμένων σε αυτή την υπόθεση, παρά μόνο την ιδιότητά τους).
Τι έμαθα λοιπόν; Ένα κράτος που δολοφονεί δε θα διστάσει να κάνει και πολύ ηπιότερα εγκλήματα, όπως να εξοντώσει οικονομικά μικρομεσαίες οικογένειες ΑΘΩΩΝ ανθρώπων.
Το κράτος, όπως σε παράλληλο τόπο και χρόνο οι τράπεζες και τα funds, είναι ο μεγάλος κακός, όμως δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τους μικρούς κακούς, οι οποίοι απλώς «κάνουν τη δουλειά τους»: ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ που χωρίς αυτούς πραγματικά δε γίνεται τίποτα, ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ που υπό το φόβο της τιμωρίας υπογράφουν τα πάντα, ΔΙΚΑΣΤΕΣ που -ήδη το ήξερα αλλά πλέον είμαι πεπεισμένη ότι- εργάζονται μανιωδώς για τα συμφέροντα του εργοδότη τους, ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΙ που κάνουν τους πλειστηριασμούς, ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ που βγάζουν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους, ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ που προστατεύουν όλους τους προηγούμενους όσο εκείνοι κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά. Μια κοινοτοπία του κακού που ζέχνει ατομικισμό και ναρκισσισμό.
«Κι εδώ τελειώνει η ιστορία σου, Έλενα; Μα ήταν φρικτή, γιατί χαλάς με αυτές τις άσχημες εικόνες το υπέροχο ΣΚ μας;».
Όχι, η ιστορία μου τελειώνει με γλύκα και συγκίνηση, γιατί απέναντι σε όλα αυτά τα αιμοβόρα ανθρωπάκια που για να ζήσουν τις οικογένειές τους καταστρέφουν όποιον βρουν μπροστά τους, υπάρχουν οι όμορφοι άνθρωποι, οι ΑΛΛΗΛΛΕΓΥΟΙ, που στέκονται δίπλα στην οικογένειά μου όλον αυτόν τον καιρό, συναισθηματικά και εμπράκτως, με ό,τι τρόπο μπορεί ο καθένας. ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ.
Οπότε το μήνυμα της ιστορίας μου είναι βαθιά πολιτικό: απέναντι σε ένα κράτος που εξοντώνει, ορθώνουμε ανάστημα αλληλεγγύης και προχωρούμε! Μπορούμε και έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε.
Κι αν μας τα πάρουν όλα την Τετάρτη, έχουμε ο ένας την άλλη κι αυτό είναι κάτι.
Κι αν μας τα πάρουν όλα την Τετάρτη, εγώ τον πατέρα μου σε 10, 20, 30 χρόνια θα τον δικαιώσω.
Και τους πατεράδες των άλλων, οι οποίοι είναι δυστυχώς πολλοί, ας τους δικαιώσουμε όλοι μαζί!
πηγή: απο την σελίδα της κ. Έλενα Κίστη στο fb ΕΔΩ
