Γαλλία: Κατέρρευσε η κυβέρνηση του Μισέλ Μπαρνιέ μετά την πρόταση μομφής
Η Γαλλία διανύει μία από τις σοβαρότερες κρίσεις στην ιστορία της, καθώς κατέρρευσε η κυβέρνηση Μπαρνιέ μετά την ψήφιση της πρότασης μομφής.
Σύμφωνα με το αποτέλεσμα της πρότασης μομφής που κατέθεσε η Αριστερά. Υπέρ ψήφισαν 331 βουλευτές, αριθμός μεγαλύτερος από τον απαιτούμενο. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση ανατράπηκε και το νομοσχέδιο προϋπολογισμού 2025 απορρίφθηκε.
Το υπουργικό συμβούλιο του Μπαρνιέ θεωρείται πλέον η κυβέρνηση με την μικρότερη διάρκεια ζωής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας, σηματοδοτώντας μια άνευ προηγουμένου περίοδο πολιτικής αστάθειας.
Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι τώρα υπεύθυνος για τον διορισμό ενός νέου πρωθυπουργού. Ήδη, σύμφωνα με γαλλικά μέσα, ο Γάλλος πρόεδρος αναζητά τον διάδοχο του Μπαρνιέ. Πρώην υπουργός εκτίμησε σε δήλωσή του στο BFMTV ότι ο Μακρόν θα διορίσει εντός 24 ώρων τον νέο πρωθυπουργό, ενώ άλλη πηγή προσκείμενη στον Γάλλο πρόεδρο πρόσθεσε ότι δεν θέλει να εμφανιστεί δίχως κυβέρνηση ενόψει της συνάντησης με Τραμπ
Οι πρώτες αντιδράσεις για την κατάρρευση της κυβέρνησης
«Δεν το θεωρώ νίκη», δήλωσε η Μαρίν Λεπέν, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο TF1 λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της ψήφου υπέρ της πρότασης μομφής του Νέου Λαϊκού Μέτωπου (LFI)κατά της κυβέρνησης Μπαρνιέ, η οποία υποστηρίχθηκε από βουλευτές του κόμματός της.«Είχαμε να κάνουμε μια επιλογή και η επιλογή που κάναμε ήταν να προστατεύσουμε τους Γάλλους», εξήγησε η επικεφαλής των βουλευτών της Εθνικής Συσπείρωσης (RN), λέγοντας ότι λυπάται που «αναγκάστηκε να προσθέσει [την] ψήφο της σε εκείνη της La France insoumise».
Η Μαρίν Λεπέν θεωρεί ότι ο Εμανουέλ Μακρόν «θα αναλάβει τις ευθύνες του, θα κάνει αυτό που του υπαγορεύει η λογική και η συνείδησή του»
Δήλωση μέσω X έκανε ο Ζαν Λικ Μελανσόν, εκτιμώντας ότι η πρόταση μομφής ήταν αναπόφευκτη. «Ακόμη και με έναν Μπαρνιέ κάθε τρεις μήνες, ο Μακρόν δεν θα αντέξει τρία χρόνια», έγραψε ο ιδρυτής της Ανυπότακτης Γαλλίας.
«Επιτέλους η κυβέρνηση Μπαρνιέ έπεσε, μαζί με τον βίαιο προϋπολογισμό της», σχολίασε η Ματίλντ Πανό, πρόεδρος της ομάδας της Ανυπότακτης Γαλλίας. «Σήμερα είναι μια ιστορική ημέρα», πρόσθεσε εκφράζοντας την ικανοποίησή της για την ψήφο δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης Μπαρνιέ, η οποία «έπεσε μαζί με τον βίαιο προϋπολογισμό της».
Η συζήτηση στην Εθνοσυνέλευση διήρκεσε τουλάχιστον δύο ώρες. Η Μαρίν Λεπέν επιτέθηκε τόσο στον Μισέλ Μπαρνιέ, όσο και στον Εμανουέλ Μακρόν. Η επικεφαλής των βουλευτών του RN, υπερασπίστηκε την πρόταση μομφής της ομάδας της, χαιρετίζοντας μια «κοινοβουλευτική στιγμή πρωτοφανή από το 1962», η οποία, όπως είπε, θα επισφραγίσει το τέλος μιας «κυβέρνησης των περιστάσεων και του φαίνεσθαι».
Από την πλευρά του ο Μισέλ Μπαρνιέ υπεραμύνθηκε του προϋπολογισμού. «Βρισκόμαστε σε μια στιγμή αλήθειας» και «ευθύνης», συνέχισε, αναφερόμενος στο δημοσιονομικό έλλειμμα στο οποίο βρίσκεται η Γαλλία. «Αυτή είναι η πραγματικότητα. Προσπάθησα να την αντιμετωπίσω παρουσιάζοντας δύσκολα οικονομικά μέτρα. Θα προτιμούσα να μοιράζω χρήματα, αν και δεν έχουμε καθόλου. Αλλά αυτή η πραγματικότητα παραμένει και δεν θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας με την πρόταση μομφής. Είναι μια πραγματικότητα που θα την θυμάται κάθε κυβέρνηση».
Live από την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας
Το χρονικό της κρίσης στη Γαλλία
Η κυβέρνηση Μπαρνιέ μετρούσε τις τελευταίες της ώρες από τη στιγμή που ο Γάλλος πρωθυπουργός ενεργοποίησε το άρθρο 49.3 παρακάμπτοντας την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό και καθιστώντας την κυβέρνηση υπεύθυνη γι’ αυτό.
Κατόπιν αυτού, όπως ήταν αναμενόμενο, τόσο το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Αριστεράς όσο και το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν κατέθεσαν πρόταση μομφής σε βάρος της κυβέρνησης, εξαπολύοντας πυρά προς τον Μπαρνιέ.
Η κρίση στη χώρα είναι ουσιαστικά πολιτική και δημιουργήθηκε από τη στιγμή που ο Εθνικός Συναγερμός της Λεπέν ήρθε πρώτος στις ευρωεκλογές του περασμένου Μαΐου. Προς έκπληξη όλων, ο Μακρόν διέλυσε το κοινοβούλιο και προκήρυξε πρόωρες εκλογές που κράτησαν την ακροδεξιά εκτός εξουσίας, αλλά δημιούργησαν αδιέξοδο στην εθνοσυνέλευση. Οι κεντρώοι του Μακρόν ηττήθηκαν από έναν αριστερό συνασπισμό, το NPF, και ο Γάλλος πρόεδρος περιορίστηκε.
Θα μπορούσε αυτή η κρίση να οδηγήσει στην αποχώρηση του Μακρόν και σε πρόωρες προεδρικές εκλογές; Ο Γάλλος πρόεδρος έχει επανειλημμένα αποκλείσει το ενδεχόμενο παραίτησης, επιμένοντας ότι θα παραμείνει στο Ελιζέ μέχρι τη λήξη της θητείας του το 2027, ό,τι κι αν συμβεί.
Όπως σχολιάζει ο Guardian, η κρίση στη Γαλλία αποτελεί το τελευταίο που ήθελε η ΕΕ, καθώς οι κίνδυνοι εντός και εκτός συνόρων αυξάνονται και η Γερμανία βρίσκεται σε αναταραχή.
Γιατί Μόσχα και Τεχεράνη «πιάστηκαν στον ύπνο» – Εμπιστευόντουσαν την Άγκυρα!
Τουρκία-ΗΠΑ και το Ισραήλ ως αφανής συντονιστής «πλήγωσαν» την Ρωσία στην Συρία, όπως ακριβώς είχε κάνει και η ίδια σε συνεργασία με το Ιράν, δημιουργώντας τις συνθήκες για να ανοίξουν μέτωπα στην Γάζα, στον Λίβανο αλλά και στην Ερυθρά Θάλασσα, με αντικειμενικό σκοπό να αποδυναμωθεί η Δύση.
Μάλιστα όλο αυτό δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί εάν δεν συμμετείχε σε αυτό η υποτιθέμενη «σύμμαχος» της Ρωσίας και του Ιράν, η Τουρκία.
Γιατί οι εξελίξεις στην Συρία αν συνεχιστούν το ίδιο άσχημα για την Δαμασκό όπως τις πρώτες ημέρες των ενόπλων συγκρούσεων μεταξύ συριακού Στρατού και τουρκογενών ισλαμιστών ανταρτών, θα οφείλεται αποκλειστικά στην Τουρκία, η οποία προετοίμασε, εξόπλισε και εκπαίδευσε τις δυνάμεις αυτές σε απόλυτη μυστικότητα.
Και εδώ εξηγείται γιατί η Ρωσία και η Συρία «πιάστηκαν» εντελώς στον ύπνο από την επίθεση των ισλαμιστών που κατέληξε στην κατάληψη του Χαλεπίου μέσα σε τρεις μέρες!
Υποτίθεται ότι ο Ρ.Τ.Ερντογάν είχε προσεγγίσει τον Σύρο πρόεδρο Μ.Άσαντ και τον είχε πείσει ότι οι σχέσεις τους θα είναι πλέον φιλικές!
Υποτίθεται μάλιστα ότι η Τουρκία έχει πάρα πολύ καλές σχέσεις με την Ρωσία, στα επίπεδα συμμάχου –εταίρου, όπως και με το Ιράν, τέτοιες ώστε να μην προχωρούσε σε μία ενέργεια που θα αποτελούσε για τις δύο χώρες ένα συντριπτικό γεωπολιτικό χτύπημα.
Και όμως, ο Τούρκος πρόεδρος χτύπησε αλύπητα και τους Ρώσους και τους Ιρανούς, κάτι που σημαίνει ότι και οι δύο δεν είχαν καταλάβει καλά με ποιους είχαν να κάνουν.
Γιατί οι Έλληνες λόγω της διάδρασης με τους Τούρκους για πολλούς αιώνες γνωρίζουν ότι δεν μπορεί κανείς να τους εμπιστευτεί ποτέ (άσχετα με τις εμμονές του ελληνικού πολιτικού συστήματος για «διάλογο» με την Τουρκία).
Οποιαδήποτε συμφωνία κι αν υπογράψουν, οτιδήποτε κι αν υποσχεθούν δεν θα τηρηθεί ποτέ και όχι μόνο αυτό αλλά θα υπάρξει και «θανατηφόρο πισώπλατο χτύπημα».
Κάποιοι λένε ότι η τουρκική απόφαση οφείλεται και στην πικρία ότι η Τουρκία δεν έγινε αποδεκτή ως πλήρες μέλος στα BRICS.
Σίγουρα έπαιξε ρόλο αυτό, αλλά την επιχείρηση στην Συρία η Άγκυρα την σχεδίαζε πολύ καιρό πριν.
Απλά και αριστοτεχνικά είχε φροντίσει να πέσουν οι άμυνες των Ρώσων και των Ιρανών απέναντι της και όταν ήρθε η στιγμή έδρασε αιφνιδιαστικά, αποφασιστικά και με σφοδρότητα.
Οι κινήσεις της ισοδυναμούν με την απόλυτη «προδοσία» αλλά αυτές οι λέξεις δεν ενόχλησαν ποτέ τους Τούρκους και δεν πρόκειται να γίνει αυτό ούτε στο μέλλον.
Εδώ φυσικά τίθεται και το ερώτημα και για την Ελλάδα: Με ποιο σκεπτικό θα εμπιστευτούν οι Έλληνες πολιτικοί την Τουρκία για να συνάψουν μία οποιαδήποτε συμφωνία μαζί της όταν αυτή δεν διστάζει να «πουλήσει» οποιονδήποτε αναλόγως του κέρδους…
Η συνέχεια όμως γίνεται ακόμα καλύτερη: Μαζί με τους Τούρκους στη Συρία έδρασαν σε πλήρη συντονισμό και οι Αμερικανοί, οι τουλάχιστον οι Αμερικανοί του Τζο Μπάιντεν.
Επίσης, με αριστοτεχνικό τρόπο εμφανίστηκαν οι Κούρδοι, δηλαδή οι εκπρόσωποι των Αμερικανών και των Ισραηλινών, στην Συρία, ως φιλικοί προς την κυβέρνηση Άσαντ με την προοπτική να «βοηθήσουν» τον συριακό Στρατό στον αγώνα του κατά των ισλαμιστών.
Και είναι οι ίδιοι που τελικά παρέδωσαν στους ισλαμιστές αντάρτες, ακόμα και το κουρδικό βόρειο Χαλέπι, όπως και το αεροδρόμιο της πόλης και εν συνεχεία εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση κατά των συριακών στρατευμάτων στην Ντέιρ Εζόρ στην ανατολική Συρία!
Σημειώνεται ότι η Χεζμπολάχ έχει υποστεί βαρύτατες απώλειες από τους Ισραηλινούς και δεν μπορεί να προσφέρει σημαντική βοήθεια στην Δαμασκό και οι Ρώσοι είναι απασχολημένοι να πολεμούν στην Ουκρανία, όχι μόνο κατά των Ουκρανών αλλά και κατά των Δυτικών οι οποίοι υποτίθεται ότι βρίσκονται εκεί ως μισθοφόροι.
Η μόνη βοήθεια στην οποία μπορούσε να ελπίζει η Δαμασκός, ήταν των ιρακινών σιιτικών φιλοϊρανικών παραστρατιωτικών ομάδων.
Αυτούς τους ανέλαβαν οι ΗΠΑ και τους χτυπούν ανηλεώς μόλις περάσουν τα σύνορα.
Οι δε Ισραηλινοί προσφέρουν πληροφορίες σε όλους.
Το ωραίο σε όλα αυτά είναι ότι Τουρκία και Ισραήλ-ΗΠΑ (μαζί πάνε αυτοί οι δύο) έχουν προβληματικές έως και εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους.
Για την ακρίβεια το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν προβληματικές σχέσεις με την Τουρκία η κάθε χώρα ξεχωριστά για διαφορετικούς λόγους.
Και όμως σε αυτή την γεωπολιτική επιχείρηση δούλεψαν και οι τρεις μαζί σε αγαστή συνεργασία για να εξυπηρετήσουν ο καθένας τα συμφέροντα τους
Και οι τρεις επέδειξαν μοναδική μακιαβελική ικανότητα και η εφαρμογή των σχεδίων τους ξεπέρασε ακόμα και σενάρια τύπου «Game of Thrones», ή και τους διαβολικούς Χαρκόνεν στο «Dune».
Οι Ρώσοι και οι Ιρανοί συνειδητοποίησαν ότι τελικά δεν ήταν καθόλου καλή ιδέα να συμπράξουν με την Τουρκία και να έχουν την εντύπωση ότι είναι ένας… πιστός σύμμαχος.
Το διακύβευμα είναι μεγάλο: Εάν δεν επιβιώσει η κυβέρνηση Άσαντ, το σιιτικό «τόξο» που έφτιαξε το Ιράν με τόσο κόπο από την Τεχεράνη μέχρι το Λίβανο θα πάψει να υπάρχει και η δύναμη του θα μειωθεί εντυπωσιακά.
Οι Ρώσοι αντίστοιχα θα χάσουν την μοναδική τους υπερπόντια ναυτική βάση, που βρίσκεται στην Ταρτούς και δεν θα μπορούν να έχουν λόγο στις εξελίξεις στην Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Θα χάσουν επίσης την αεροπορική τους βάση Χμεϊμίμ στην Λατάκια.
Και όλα αυτά σε μία χώρα, στην οποία η Ρωσία επενέβη πετυχημένα κατόπιν προσκλήσεως της συριακής κυβέρνησης το 2015 και τότε είχε ματαιώσει τα δυτικά σχέδια για την δημιουργία διαδρόμου μέσω του συριακού εδάφους ώστε να περάσει το καταριανό φυσικό αέριο.
Αυτό θα μπορεί να γίνει καιι τώρα εάν η Ρωσία δεν αντιστρέψει την κατάσταση και δεν ανακτηθεί το Χαλέπι από το συριακό Στρατό.
Αν πέσει η Συρία, το Ιράκ και το Ιράν θα είναι πολύ ευάλωτα σε μελλοντικούς σχεδιασμούς παρόμοιου τύπου.
Να υπενθυμιστεί ότι το ISIS είχε καταλάβει την Μοσούλη κι ένα πολύ μεγάλο μέρος του Ιράκ το 2014 με μόλις 1.500 μαχητές καθώς και πότε και σε εκείνη την περίπτωση ο ιρακινός Στρατός απλά έτρεχε να σωθεί!
Πολλά περίεργα πράγματα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και ιδιαίτερα στην Μέση Ανατολή όπου φαίνεται τα πάντα να συνδέονται.
Το σίγουρο είναι ότι η Ρωσία και το Ιράν θα πρέπει να αντιδράσουν (αν μπορούν).
The IPC is meant to head off famine by sounding alarms that direct food aid to brewing crises. But the tiny watchdog and other key players are struggling to operate in areas ridden with conflict – the main driver of hunger today.
Twenty years ago, Somalia was headed for catastrophe. Conflict, drought and government collapse threatened to plunge 200,000 people into famine.
But relief groups lacked enough food for everyone and had no consistent way of identifying those most at risk of starvation. A man angered about his clan’s limited share of food aid fired shots at humanitarian workers.
Nicholas Haan, an American then working on the aid effort for the United Nations, had an idea: Create an evidence-driven system that objectively classified acute food insecurity and engaged both international experts and Somali leaders so all agreed on how to manage the crisis.
The idea worked, Haan said. Locals helped gather evidence for the analysis. That led to greater acceptance of tough decisions on where to send aid, he said.
The process Haan and other aid workers sketched out in about a month eventually evolved into the Integrated Food Security Phase Classification, or IPC, a global partnership that’s a linchpin in today’s vast system for monitoring and alleviating hunger. It is designed to sound the alarm about developing food crises so organizations can respond and prevent famine and mass starvation.
Phases of food insecurity
The IPC’s five-phase classification system charts food insecurity in more than 35 developing nations on a progressive scale, from minimal at Phase 1 to famine at Phase 5. Aid is meant to flow to hunger-stricken areas during the early phases, to ward off food emergencies and famine.
Source: IPC
But as hunger crises sweep parts of the developing world this year, the technocratic assumptions on which the IPC warning system rests are colliding with messy and brutal realities.
In March, the IPC warned that famine was imminent in northern Gaza. In August, it said famine had taken hold in part of Sudan’s North Darfur state.
Nevertheless, U.N. officials said in early November that the entire population of northern Gaza was at “imminent risk of dying from disease, famine and violence.” In Darfur, little aid has reached Zamzam, a famine-stricken camp for displaced people, and its estimated 500,000 residents are at risk of dying of hunger-related causes.
Critically, the IPC is struggling to access the data it needs to conduct informed analyses. With most of the world’s food crises being driven by conflict, it has become increasingly difficult to gather the information the IPC requires to classify vulnerable nations on its five-stage acute food-security scale.
In Gaza, Israeli bombing and restrictions on movement have impeded efforts to collect statistics on malnutrition, deaths unrelated to trauma, and other essential data. In Sudan, violence, military roadblocks, bureaucratic obstruction and a telecommunications blackout have disrupted efforts to test for malnutrition, count deaths and survey people about their access to food.
Palestinian children suffering from malnutrition receive treatment at a healthcare center in March in Rafah in the Gaza Strip. Israeli bombing and roadblocks have hindered efforts to gather key health data there. REUTERS/Mohammed Salem
“The single largest driver of hunger in the world is conflict. This means that people who are most desperately in need are in the hardest-to-reach areas.”
Another frequently false assumption underpinning the IPC’s work: The world will respond promptly to its warnings. In reality, significant aid sometimes comes after the starving are already dying in droves.
Perhaps the system’s greatest weakness – one its creator Haan points to himself – is the premise that governments in hunger-stricken countries will cooperate fully with the IPC, the U.N. and other outside helpers.
Government involvement can be the system’s greatest strength, Haan said, empowering countries to solve their own problems. But Reuters found that giving local officials a seat at the table – as the IPC usually does – also can pose a conflict of interest, positioning them to undermine the hunger monitor’s work and harming the people it is meant to protect. This is especially true in cases of civil war, when a government’s military strategy can trump humanitarian goals.
“It inadvertently gives a veto to any belligerent party that does not want a famine declared,” said Jeremy Konyndyk, president of the humanitarian relief group Refugees International and former director of the Office of U.S. Foreign Disaster Assistance in the U.S. Agency for International Development.
In three countries now suffering severe food crises, Reuters found that governments or rebels have blocked or falsified the flow of data to the IPC or have tried to suppress its findings.
In Ethiopia, the government disliked an IPC finding that 350,000 people were experiencing catastrophic acute food insecurity – so it stopped working with the IPC. In Yemen, Houthi rebels commandeered the IPC’s research process and exaggerated a food crisis to try to get more aid. In Sudan, the government tried to invalidate a survey that showed high rates of acute malnutrition among children. Ethiopian and Sudanese officials told Reuters the IPC analyses were flawed. Houthi representatives said their research documented a legitimate humanitarian crisis.
A severely malnourished 17-month-old child reaches for a cup of water at a hospital in South Kordofan state in Sudan in June. The IPC has warned of famine in Sudan, but the country’s civil war has stymied attempts to test for malnutrition and count deaths. REUTERS/Thomas Mukoya
$15 billion
The amount of relief requests for food security and nutrition that went unmet globally in 2023
One reason for such sabotage: Governments fear the international stigma and domestic political blowback from being unable to perform one of their most basic duties – feeding their own people.
“Countries don’t want to be told they’re presiding over a famine,” said Mark Lowcock, who coordinated U.N. emergency relief efforts from 2017 to 2021. “It does not win you international kudos and admiration. So these state entities try to wiggle and weave to avoid having that exposed.”
The IPC acknowledges that the impediments sometimes slow its work and delay alerts seeking urgently needed resources for places with extreme hunger crises. That is one reason for new protocols the IPC announced Nov. 22.
IPC Global Program Manager Jose Lopez, in response to questions about the warning system’s shortcomings, said the IPC will now require that its technical experts take over government-headed analyses within two weeks of when evidence points to famine and there are exceptional circumstances, such as government interference or delay. The IPC said the change is intended to ensure timely, unbiased reports during crises, in hopes of halting mass starvation and preventing widespread deaths.
In October, the IPC also issued new guidance on how analysts should incorporate conflict conditions into their reports. The guidance cites the IPC’s failure to warn early enough that South Sudan seemed headed for famine in 2020. Armed militias were fighting over resources and historic grievances, displacing tens of thousands of people. Analysts hadn’t adequately factored in the impact of the organized violence on food security, the document says. The guidance directs analysts to consider ways conflict can drive food insecurity, such as cutting access to food, causing prices to skyrocket and disrupting crop production.
A World Food Program worker next to a truck carrying aid for Sudan in November. Diplomats and aid workers say food relief is being blocked by both sides in the country’s civil war. WFP/Abubakar Garelnabei/Handout via REUTERS
Reuters’ examination of how the IPC operates and whether it is an effective alert system is based on internal IPC documents and communications, meeting minutes of humanitarian organizations and data on aid delivery, nutrition and donations. Reporters also interviewed dozens of aid workers, government officials, IPC analysts and academics who study food security.
Many of the problems plaguing the IPC are beyond its control, from civil war and other conflicts that obstruct data collection to tardy reactions to its forecasts by aid donors and distributors. The IPC says its hunger analyses help direct $6 billion in annual aid to the more than 35 nations it monitors. But $15 billion of requests for food security and nutrition globally went unmet in 2023, according to U.N. data that tracks the flow of aid.
Martin Griffiths, who stepped down as U.N. humanitarian relief chief in June, said shortages of data, money and access to areas where people are starving has created a situation in which “your hands are tied behind your back from the beginning.”
The U.N.’s own internal weaknesses also can hamper relief efforts. In Ethiopia, massive amounts of aid from the U.N.’s World Food Program (WFP) were diverted, in part because of the organization’s lax administrative controls. An internal WFP report on Sudan identifies a range of problems in the organization’s response there, including an inability to react adequately to the crisis, missed funding opportunities and what it describes as “anti-fraud challenges,” Reuters reported Wednesday.
The hunt for data
Today, the IPC is an independent body funded by Western nations and overseen by 19 large humanitarian organizations and intergovernmental institutions. Though its duties are far-reaching, its resources are tight: It has just 60 paid staff and an $8.5 million annual budget. It relies on hundreds of analysts from governments and partner agencies to produce reports on hunger and acute malnutrition in Africa, Asia, Latin America and the Middle East.
IPC reports rank areas for acute food insecurity on a one-to-five scale that slides from minimal to stressed, crisis, emergency and famine.
In each country, a “technical working group,” usually headed by the national government, analyzes data, classifies areas on the IPC scale and issues periodic reports. Rather than gathering its own data, the IPC relies on the WFP, a multi-billion-dollar global distributor of food aid, and other relief organizations and government agencies to provide it. When famine is in play, the group’s analysis often gets another layer of scrutiny – from the IPC’s five-member Famine Review Committee, which vets and verifies the finding.
The IPC’s hunger analyses require rigorously examining data on factors scientifically linked to food security, such as crop yields, food prices and malnutrition.
Although those uniform standards and technical rigor are important, it is essential that they don’t become a barrier or slow the process of delivering aid, said Deepmala Mahla, chief humanitarian officer for the relief organization CARE, an IPC partner.
“The single largest driver of hunger in the world is conflict,” Mahla said. “This means that people who are most desperately in need are in the hardest-to-reach areas. The single most pressing IPC challenge is the difficulty in collecting mortality and nutrition data from these areas.”
Current food crises
In 2023, almost 282 million people in 59 countries and territories experienced extreme food shortages that threatened their lives or livelihoods, according to the 2024 Global Report on Food Crises. Conflict, violence or political unrest was the primary driver in 19 of those countries, Gaza and the West Bank.
Source: 2024 Global Report on Food Crisis
In Gaza, Israel’s 13-month military campaign has displaced an estimated 1.9 million Palestinians, many of them multiple times. Bombings, movement restrictions and evacuations ordered by Israel’s military block access to health care and keep aid workers from reaching people in need.
All this makes it extremely difficult for the IPC to get data for two of the statistics it seeks for a famine determination – malnutrition and hunger-related deaths, aid workers told Reuters.
The IPC’s preferred method for assessing acute malnutrition levels is to measure children’s weight and height. But Israeli bombing has destroyed many of Gaza’s hospitals and clinics – and along with them, scales and height boards. Humanitarian organizations instead trained health workers to measure children’s upper arms.
The IPC relied on such measurements in October, when it reported that acute malnutrition rates in Gaza were 10 times higher than before the conflict but still below its threshold for deeming an area in famine. But the data was collected in August and September, before conditions worsened in the north, where Israel is conducting intense attacks. Since October, health workers have been unable to get there to collect malnutrition data.
The conflict also has imperiled the data collectors themselves, who often are aid workers. At least 337 aid workers have been killed in Gaza since the Israeli operation began, the most ever in a single crisis, according to the U.N.
In November 2023, a few weeks before IPC analysts began working to gauge whether Gaza was in famine, a convoy carrying staff and family from Médecins Sans Frontières (Doctors Without Borders, or MSF) came under fire, killing two. MSF said the convoy was clearly marked with the aid group’s logo and said all evidence pointed to a deliberate attack by Israel.
A U.N. aid distribution center in Rafah, southern Gaza Strip, in disarray following an Israeli air strike in March. REUTERS/Mohammed Salem
Debris lies on the floor in April at the damaged Al Shifa Hospital in Gaza after Israeli forces withdrew from the facility following a two-week operation. REUTERS/Dawoud Abu Alkas
Palestinians gather to receive free food in Jabalia, northern Gaza Strip, in March. Shipments of food relief into Gaza have been erratic throughout the Israel-Hamas war there. REUTERS/Mahmoud Issa
So worried was the IPC about aid workers’ safety in Gaza that it set up anonymized Zoom calls to conduct its work, six participants told Reuters. Some of the IPC analysts worked for humanitarian organizations on the ground in Gaza, and the IPC feared they could be targeted by Israel.
So each day, a facilitator would conceal the analysts’ identities before letting them into the virtual meeting room. Instead of screen names, they had numbers: Analyst 1, Analyst 2, Analyst 3. All kept their cameras off.
The Israel Defense Forces did not respond to Reuters questions about the MSF incident, attacks on aid workers or the IPC’s efforts to protect its analysts. COGAT, the Israeli government body that oversees aid to Gaza, told Reuters that in recent months a new Israeli government board has begun focusing on the safety of humanitarian workers. It “facilitates efficient and rapid information sharing” to help them distribute aid safely and effectively, COGAT said.
Resistance from within
The IPC did not have a group of analysts working in Gaza when Israel’s military operation began. So the IPC set up an ad hoc group, headed by its own staff rather than local government representatives. The arrangement was meant to protect the group’s neutrality, two IPC sources said.
Almost everywhere else the IPC operates, a government official heads the working group. The IPC works on the assumption that governments want to get aid to the starving.
But Reuters found that several governments or ruling factions sought to manipulate or suppress data collection for IPC analyses. They have used the IPC’s own rigorous requirements to exclude crucial evidence of famine and delay the publication of reports warning about the risk of famine.
In Sudan, the government sought to suppress a key malnutrition and mortality study that helped show that the huge displaced persons camp called Zamzam was in famine. The camp formed in 2004, during attacks by the Sudanese government and Janjaweed-aligned militia that resulted in ethnically motivated mass killings. It now shelters about 500,000 displaced people.
MSF randomly selected and measured the upper arms of 659 children there in January. The aid group found almost 25% to be acutely malnourished – higher than the IPC’s 15% threshold for famine. It also found alarmingly high mortality rates among the wider population.
At the end of March and into early April, the group screened another 47,000 children and found one of every three malnourished.
Some children died while waiting in line to be screened, said Seham Abdullah, a 28-year-old doctor who worked on the survey and is still treating patients there. Others died on the way to the clinic, she said.
“The children are sent away because there are no beds,” Abdullah told Reuters. “Then they come back later and their conditions are worse.”
MSF treatment for malnourished children has been hindered by sporadic aid shipments. For a time this fall, it was unable to treat 5,000 children with acute malnutrition because warring parties were preventing supplies from reaching the camp.
MSF’s child nutrition and mortality survey from January gave the IPC valuable data points as it worked to determine if the area was in famine. A famine analysis considers people’s access to food, along with malnutrition and mortality rates.
An August funeral at the Zamzam displaced persons camp in North Darfur, Sudan. Satellite imagery shows an average of 3.5 new graves popping up there each day that month. Team Zamzam/Handout via REUTERS
Mothers and children wait at a medical clinic at the Zamzam camp in February. An assessment a month earlier by Médecins Sans Frontières found 25% of children to be acutely malnourished. MSF/Mohamed Zakaria/Handout via Reuters
But the Sudanese government – engaged in a civil war with the Rapid Support Forces (RSF) and adamantly opposed to a famine declaration for strategic reasons – rejected the study.
Ibrahim Khatir, head of the North Darfur health ministry, told Reuters in August that MSF’s findings were exaggerated to drum up funding. Aid organizations “do it as advertising so they can get more support,” he said. “So they can get nice houses, cars, salaries, they rely on the suffering, the hunger.”
In response to Khatir’s remarks, MSF noted the statistical rigor of its analysis and called its findings “unambiguous.”
“The plight of Sudanese people, only receiving a trickle of humanitarian aid at best while trapped by hunger and war, is nothing short of outrageous,” Michel-Olivier Lacharité, MSF head of emergency operations, said in an emailed statement to Reuters.
In June, Sudan’s ambassador to the U.N., Al-Harith Idriss al-Harith Mohamed, criticized outsiders’ efforts to declare famine in Sudan, which he called “a narrative whereby famine can be dictated from above.” A famine declaration would increase pressure on the government to open a key aid-shipment border crossing from Chad, which he called a “Pandora’s box” that would open up arms smuggling to the RSF.
Sudan’s agriculture minister, Abubakr al-Bushra, raised similar objections in a letter later that month to Lopez, the IPC chief. Lopez replied that the IPC could not factor Sudan’s military concerns into its analysis.
“The issues you raised about the risks of diversion of humanitarian assistance and of a potential conflict expansion go beyond the purpose and objectives of a Famine Review,” Lopez said in the July 4 letter, seen by Reuters.
After MSF published its nutrition and mortality findings on Zamzam in February, it took the IPC six months to alert the world that famine was happening there. Over that time, the average number of graves dug daily in Zamzam grew.
Reuters used high-resolution optical and radar satellite imagery to examine activity in seven Zamzam graveyards. The images reveal an average rate of at least 1.6 new graves added each day in March. By November, that rate had grown to at least 4 each day. The analysis is likely an undercount because it is impossible to know if the images reveal every burial, especially small children’s graves. In February, MSF estimated that one child was dying every two hours in the camp.
The news agency’s use of satellite imagery is an example of new types of data that could be incorporated into the IPC’s analyses, Haan said. The Famine Review Committee cited Reuters’ work as one piece of evidence in its August famine finding. The IPC is now working with Yale University’s Humanitarian Research Lab to explore ways of using similar analyses in its reports, Haan said. It also is exploring machine-learning techniques, which rely on computer models to predict outcomes.
Zamzam’s misery continues. The camp has come under intense shelling this week, a volunteer worker and an aid organization told Reuters.
Disputed reports
Sudan isn’t the only place where the IPC ran into intense government resistance. In June 2021, the IPC analyzed the risk of famine in Ethiopia’s Tigray region, where paramilitary forces were then in the midst of violent conflict with government forces. The hunger monitor found that more than 350,000 people were in Phase 5, or catastrophic conditions.
Clockwise from top: Displaced people living at a university campus in the Ethiopian town of Shire, in the Tigray region, in March 2021. That June, the government expelled U.N. officials and blocked IPC access to the country after the IPC reported 350,000 Ethiopians were living in famine conditions. REUTERS/Baz Ratner. Tsige Shishay, 10, a severely malnourished girl, at a hospital in Mekele in Tigray, Ethiopia, in June 2023. No IPC analyses have been performed in Ethiopia since the 2021 expulsion. REUTERS/Tiksa Negeri. Adan Muez, 14, in his bed at a hospital in Adigrat, in Tigray, Ethiopia, in March 2021. The malnourished boy hid for months in a cave with little food amid the civil war, his uncle said. REUTERS/Baz Ratner
Ethiopia’s central government challenged the IPC’s methodology and conclusions, but the IPC published its analysis anyway. It added a disclaimer: “This report has not been endorsed by the Government of Ethiopia.”
The government reacted furiously. It “perceived the publication as unilateral and unauthorized,” a senior government official, speaking on condition of anonymity, told Reuters. The government later expelled seven senior U.N. officials and blocked further IPC access in Ethiopia.
No IPC analyses have been performed in Ethiopia since, although the government official said talks recently began in an effort to improve relations between the government and the IPC.
A take-over
Strong-arming of the IPC and the broader humanitarian relief system became severe in Yemen in 2023, when Houthi rebel forces who control the country’s north tried to exaggerate a hunger crisis to draw international humanitarian aid, four sources with knowledge of the situation told Reuters. Houthi rebels have been accused of massive aid diversion there.
The Houthis’ humanitarian arm handpicked data collectors in 2023 to conduct surveys to assess the population’s access to food, according to three sources from the U.N.’s WFP. Reuters was unable to learn specifics about how the data was collected.
The Houthis then used the data to press the IPC to say that many urban areas were experiencing food emergencies when in fact people had access to food and markets, said an IPC working group member, who spoke on condition of anonymity. The person said that Houthi officers threatened IPC members with consequences if they did not classify areas as the Houthis wanted. Houthi security forces have arrested and held incommunicado dozens of U.N. staff and employees of nongovernmental organizations.
In a written response to questions from Reuters, the Houthi Supreme Council for the Management and Coordination of Humanitarian Affairs (SCMCHA) said the humanitarian crisis in Yemen is an “undisputed fact and not fabricated.”
“The data collection process was carried out in the required manner according to the standards agreed upon with the World Food Program,” the SCMCHA said, noting that half of the data collectors were selected by the WFP.
It denied diverting aid and threatening aid workers and said the arrests of U.N. staff were lawful.
“These are false and untrue allegations,” the statement read. “We completely reject them. No pressure was exerted on the committee.”
A global IPC team reviewed the Houthi-collected data and found that it overstated hunger levels, three IPC sources told Reuters. The IPC decided not to publish the Houthi-led analysis. And because of security concerns, it did not publish its own evaluation, either, the sources said.
Too little, too late
Even when the IPC’s work is unhindered and timely, donor countries often respond sluggishly to warnings of a food crisis. And conflict, closed borders and movement restrictions make it difficult to deliver aid. That can leave humanitarian agencies with too little money to keep hunger from worsening.
The world supplied only 39% of the aid that agencies requested in 2023 to alleviate food insecurity and improve nutrition, according to U.N. data. This year is on track for only slightly better results.
Government officials from seven donor countries told Reuters they take note of the IPC’s reports, but they also weigh budgetary and political priorities, climate predictions, logistical hurdles to delivering aid, and the actions of other donors.
Germany would pay attention to an IPC Phase 4 or Phase 5 determination, said Andreas von Brandt, Berlin’s ambassador to the U.N. in Rome. But it wouldn’t guarantee a response. “Our funds are limited,” von Brandt said. “Even in the best years we wouldn’t have all the funds to suffice.”
The first famine the IPC identified – in 2011 in Somalia – illustrates the devastating toll when aid arrives too late.
Somalia’s hunger crisis of 2011 was the first famine identified by the IPC. Here, a man carries the body of his son, who died of complications related to malnutrition, near Mogadishu in September that year. REUTERS/Feisal Omar
Mohamed Hassan, a severely malnourished 4-year-old boy, at an MSF center in Somalia in August 2011. The IPC warned repeatedly of famine. Donors were slow to send relief. An estimated 258,000 people – most under 5 – died from hunger-related causes. REUTERS/Thomas Mukoya
Drought and armed conflict among militant groups fighting for control of the country’s south led to mass displacement and dire food shortages from 2010 through 2012. IPC analyses repeatedly warned of an imminent risk of famine.
Yet donors balked at sending relief to a region controlled by militants the U.S. had labeled as terrorists. Humanitarian aid to the afflicted area dropped by half from 2008 to 2011, as aid workers came under attack.
Only after an IPC analysis found the area in famine in July 2011 did donor nations and organizations respond with a deluge of aid. By then, much of the damage had already been done.
It turned out to be one of the deadliest famines of the 21st century. An estimated 258,000 people – most of them children under 5 – died from hunger-related causes, according to a 2013 analysis commissioned by the U.N. Food and Agriculture Organization. Almost half died before famine was even declared, the study found.
The geopolitical roadblocks and the failure of the various arms of the humanitarian aid system to work together to prevent starvation frustrates Haan, 20 years after he came up with his idea to classify hunger.
“All of that comes crashing down on the woman and the girl and the young boy in Zamzam who can’t eat tonight, and there’s no reason why they shouldn’t be able to eat tonight, no reason at all,” he said.
Asha Kano Kavi, 50, an internally displaced woman, serves orphaned children wild boiled leaves at a displaced persons camp in Boram county in Sudan’s South Kordofan state in June. An estimated 20 million Sudanese face extreme food shortages that threaten their lives or livelihoods. REUTERS/Thomas Mukoya
Το αφεντικό της μεγαλύτερης ιδιωτικής εταιρείας ασφάλισης υγείας στις ΗΠΑ, της UnitedHealthcare, σκοτώθηκε από πυροβολισμούς που δέχθηκε σήμερα στο κέντρο του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, μετέδωσαν τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ο 50χρονος Μπράιαν Τόμσον, Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου που απασχολεί 440.000 εργαζομένους, με ετήσιο κύκλο εργασιών 371 δισεκατομμυρίων δολαρίων, πυροβολήθηκε κατά πληροφορίες από έναν μασκοφόρο άνδρα γύρω στις 7 π.μ. (14:00 ώρα Ελλάδας) κοντά στο ξενοδοχείο Hilton στο κέντρο του Μανχάταν και υπέκυψε στα τραύματά του στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο της Νέας Υόρκης Pix 11 New York.
Σε ερώτηση του Γαλλικού Πρακτορείου, η αστυνομία της Νέας Υόρκης απλώς επιβεβαίωσε ότι σημειώθηκαν πυροβολισμοί σε αυτήν την επιχειρηματική συνοικία της αμερικανικής μητρόπολης.
Οι πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η επίθεση παραμένουν ασαφείς, σύμφωνα με τους New York Times. Ωστόσο, η αστυνομία κάνει λόγο για πιθανώς στοχευμένη δολοφονία.
Μετά την επίθεση, ο ένοπλος τράπηκε σε φυγή και στη συνέχεια ανέβηκε σε ένα ποδήλατο, δήλωσε αξιωματούχος στο CNN.
Πιστεύεται πως ο ύποπτος ίσως διέφυγε μέσω του Central Park. Σε κάθε περίπτωση, οι αστυνομικοί εξακολουθούν να αναζητούν τον ένοπλο.
Ο Τόμσον πυροβολήθηκε έξω από το Hilton Midtown της Νέας Υόρκης στο Μανχάταν, όπου η εταιρεία διοργάνωνε ημερίδα επενδυτών, σύμφωνα με πηγές του Bloomberg.
Ο Τόμσον προήχθη σε διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας τον Απρίλιο του 2021. Η UnitedHealthcare, η οποία παρέχει ασφαλιστικές και φαρμακευτικές υπηρεσίες, είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενδεικτικά, είχε έσοδα ύψους 372 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023.
Η UnitedHealth Group είναι μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία ασφάλισης υγείας και παροχής υπηρεσιών υγείας με έδρα τη Μινετόνκα της Μινεσότα. Πουλώντας ασφαλιστικά προϊόντα υπό την UnitedHealthcare και υπηρεσίες υγείας υπό την επωνυμία Optum, είναι η ενδέκατη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως βάσει εσόδων και η μεγαλύτερη εταιρεία υγειονομικής περίθαλψης βάσει εσόδων.
Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ Ουάσιγκτον, United States
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία της Hayat Tahrir al-Sham καταλαμβάνουν τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων του Χαλεπίου, μιας από τις μεγαλύτερες πόλεις της Συρίας.
Συριακά και ρωσικά αεροσκάφη έχουν εντείνει τις αεροπορικές επιδρομές στην Ιντλίμπ και το Χαλέπι, καθώς η κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ προσπαθεί να επιβραδύνει την προέλαση των μαχητών της αντιπολίτευσης.
Οι επιδρομές ακολούθησαν τα μεγάλα κέρδη της αντιπολίτευσης τις τελευταίες ημέρες που έχουν αλλάξει σημαντικά την πρώτη γραμμή στον 13χρονο πόλεμο της Συρίας.
Στις 27 Νοεμβρίου, μαχητές της συριακής αντιπολίτευσης, υπό την ηγεσία του Hayat Tahrir al-Sham (HTS), εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση που κατέλαβε μεγάλα τμήματα του Χαλεπίου, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας.
Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις έλεγχαν το Χαλέπι από το 2016 με την υποστήριξη του Ιράν, της Ρωσίας και της λιβανικής ομάδας Χεζμπολάχ μετά από μια βάναυση αεροπορική εκστρατεία από ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη που βοήθησαν τον αλ Άσαντ να ανακαταλάβει την πόλη περίπου δύο εκατομμυρίων κατοίκων.
Ποιος ελέγχει τι;
Ο παρακάτω χάρτης δείχνει τον εδαφικό έλεγχο διαφόρων ομάδων από τις 3 Δεκεμβρίου.
Τέσσερις κύριες ομάδες ανταγωνίζονται για τον έλεγχο στο έδαφος στη Συρία. Αυτοί είναι:
Συριακές κυβερνητικές δυνάμεις: Ο στρατός, η κύρια στρατιωτική δύναμη της κυβέρνησης, μάχεται μαζί με τις Δυνάμεις Εθνικής Άμυνας, μια φιλοκυβερνητική παραστρατιωτική ομάδα.
Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις: Αυτή η ομάδα που κυριαρχείται από Κούρδους και υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχει τμήματα της ανατολικής Συρίας.
HTS και άλλες συμμαχικές ομάδες ανταρτών: Το HTS είναι η τελευταία επανάληψη του Μετώπου al-Nusra, το οποίο είχε ορκιστεί πίστη στην Αλ Κάιντα έως ότου διέκοψε αυτούς τους δεσμούς το 2016.
Τουρκικές και τουρκικές δυνάμεις ανταρτών της Συρίας: Ο Συριακός Εθνικός Στρατός είναι μια δύναμη ανταρτών που υποστηρίζεται από την Τουρκία στη βόρεια Συρία.
Πώς εξελίχθηκε η επίθεση
Την Τετάρτη, την ημέρα που τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, υπό την ηγεσία του HTS, εξαπέλυσαν επίθεση από τη βάση τους στην επαρχία Ιντλίμπ στη βορειοδυτική Συρία.
Η ανταρτική ομάδα λέει ότι οι επιθέσεις είναι αντίποινα για τις πρόσφατες επιθέσεις της συριακής κυβέρνησης σε πόλεις στην Ιντλίμπ, συμπεριλαμβανομένης της Αρίχα και της Σαρμάντα, που οδήγησαν σε απώλειες αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των θανάτων παιδιών, και έχουν στόχο να αποτρέψουν μελλοντικές επιθέσεις στο προπύργιο των ανταρτών.
Η επιχείρηση σηματοδότησε την πρώτη μεγάλη επίθεση κατά των δυνάμεων του αλ Άσαντ στην περιοχή μετά την κατάπαυση του πυρός στο Ιντλίμπ το 2020, με τη μεσολάβηση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.
Μέχρι το απόγευμα της Τετάρτης, η ομάδα είχε καταλάβει τουλάχιστον 19 πόλεις και χωριά από τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών χώρων, καθώς έσπρωχναν προς το δυτικό κυβερνείο του Χαλεπίου.
Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις απάντησαν βομβαρδίζοντας περιοχές που ελέγχονται από αντάρτες, ενώ η ρωσική αεροπορία πραγματοποιούσε αεροπορικές επιθέσεις.
Μέχρι την Πέμπτη, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είχαν καταλάβει περισσότερα εδάφη και είχαν εκδιώξει τις κυβερνητικές δυνάμεις από χωριά στην ανατολική Ιντλίμπ και στη συνέχεια άρχισαν να πιέζουν προς τον αυτοκινητόδρομο Μ5, έναν στρατηγικό δρόμο που οδηγεί νότια στην πρωτεύουσα, Δαμασκό, περίπου 300 χιλιόμετρα (186 μίλια) μακριά.
Μέχρι την Παρασκευή, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είχαν εισέλθει σε τμήματα της πόλης του Χαλεπίου αφού πυροδότησαν δύο παγιδευμένα αυτοκίνητα και συγκρούστηκαν με κυβερνητικές δυνάμεις στο δυτικό άκρο της πόλης, σύμφωνα με συριακό παρατηρητήριο πολέμου και μαχητές. Η συριακή κρατική τηλεόραση ανέφερε ότι η Ρωσία παρέχει αεροπορική υποστήριξη στον στρατό της Συρίας.
Μαχητές εισέρχονται στην περιοχή Rashidin στα περίχωρα του Χαλεπίου με τις μοτοσικλέτες τους με καπνό να υψώνεται στο βάθος κατά τη διάρκεια των μαχών στις 29 Νοεμβρίου 2024
Μέχρι το Σάββατο, εικόνες και βίντεο άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο που δείχνουν μαχητές της αντιπολίτευσης να τραβούν φωτογραφίες δίπλα στην αρχαία Ακρόπολη του Χαλεπίου καθώς προχωρούσαν στην πόλη.
Μαχητές της αντιπολίτευσης βγάζουν φωτογραφίες στην Παλιά Πόλη του Χαλεπίου στις 30 Νοεμβρίου 2024 [Omar Albam/AP Photo]Μαχητές συγκεντρώνονται κοντά στην παλιά πόλη στο Χαλέπι
Αφού κατέλαβαν το Χαλέπι, οι αντάρτες προέλασαν νότια, αλλά υπήρχαν αντικρουόμενες αναφορές για το αν είχαν φτάσει στην κεντρική πόλη της Χάμα.
Η αντιπολίτευση ανακοίνωσε μια προσπάθεια να επεκτείνει τις ασφαλείς περιοχές και να επιτρέψει στους εκτοπισμένους αμάχους στην Ιντλίμπ να επιστρέψουν στα σπίτια τους σε πρόσφατα «απελευθερωμένα» εδάφη.
Syrian and Russian jets have ramped up air raids on Idlib and Aleppo as the government of President Bashar al-Assad tries to slow the advance of opposition fighters.
The raids followed big gains by the opposition over the past few days that have greatly shifted the front line in Syria’s 13-year-long war.
On November 27, Syrian opposition fighters, led by Hayat Tahrir al-Sham (HTS), launched a surprise offensive that captured large parts of Aleppo, the country’s second largest city.
Syrian government forces had controlled Aleppo since 2016 with support from Iran, Russia and the Lebanese group Hezbollah after a brutal air campaign by Russian warplanes helped al-Assad retake the city of about two million people.
Who controls what?
The map below shows the territorial control of various groups as of December 3.
Four main groups are competing for control on the ground in Syria. They are:
Syrian government forces: The army, the government’s main military force, fights alongside the National Defence Forces, a pro-government paramilitary group.
Syrian Democratic Forces: This Kurdish-dominated, United States-backed group controls parts of eastern Syria.
HTS and other allied rebel groups: The HTS is the latest iteration of the al-Nusra Front, which had pledged allegiance to al-Qaeda until it severed those ties in 2016.
Turkish and Turkish-aligned Syrian rebel forces: The Syrian National Army is a Turkish-backed rebel force in northern Syria.
How the offensive unfolded
On Wednesday, the day a ceasefire between Israel and Lebanon came into effect, Syrian opposition forces, led by HTS, launched an offensive from their base in Idlib governorate in northwestern Syria.
The rebel group says the attacks are retaliation for recent Syrian government assaults on cities in Idlib, including Ariha and Sarmada, which resulted in civilian casualties, including the deaths of children, and aim to deter future attacks on the rebel stronghold.
The operation marked the first major attack against al-Assad’s forces in the region since the 2020 Idlib ceasefire, brokered by Turkish President Recep Tayyip Erdogan and Russian President Vladimir Putin.
By Wednesday evening, the group had seized at least 19 towns and villages from pro-government forces, including military sites, as they pushed into western Aleppo governorate.
Syrian government forces responded by shelling rebel-held areas while the Russian air force carried out air attacks.
By Thursday, opposition forces had captured more territory and expelled government forces from villages in eastern Idlib, then began pushing towards the M5 highway, a strategic road that leads south to the capital, Damascus, about 300km (186 miles) away.
By Friday, opposition forces had entered parts of Aleppo city after detonating two car bombs and engaging government forces on the city’s western edge, according to a Syrian war monitor and fighters. Syrian state television said Russia was providing Syria’s military with air support.
Fighters enter the Rashidin district on the outskirts of Aleppo on their motorbikes, with smoke billowing in the background during fighting on November 29, 2024 [Bakr al-Kasem/AFP]
By Saturday, images and videos began circulating online showing opposition fighters taking photos next to the ancient Citadel of Aleppo as they advanced through the city.
Opposition fighters take pictures in the Old City of Aleppo on November 30, 2024 [Omar Albam/AP Photo]
After capturing Aleppo, the rebels advanced south, but there were conflicting reports about whether they had reached the central city of Hama.
The opposition announced an effort to expand safe areas and allow displaced civilians in Idlib to return to their homes in recently “liberated” territories.
Τρομοκράτες του ISIS σε φορτηγό με τοποθετημένο πολυβόλο.
Σε μαχητές του ISIS που απελάθηκαν απο την Ελλάδα επιτράπηκε να επιχειρούν ατιμώρητα στην Τουρκία για κάποιο χρονικό διάστημα
Abdullah Bozkurt/Stockholm
Δύο μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS) που απελάθηκαν στην Τουρκία αφού κρατήθηκαν στην Ελλάδα αφέθηκαν ελεύθεροι από τις τουρκικές αρχές, αποκάλυψε το Nordic Monitor.
Οι άνδρες, μεταμφιεσμένοι σε πρόσφυγες και μεταφέρθηκαν λαθραία από την Τουρκία μέσω δικτύων του ISIS που δρούσαν στην Κωνσταντινούπολη, εντοπίστηκαν από τις ελληνικές αρχές και κρατήθηκαν εκεί πριν απελαθούν πίσω στην Τουρκία.
Σε πλήρη αντίθεση με τις ενέργειες των ελληνικών αρχών, οι Τούρκοι αξιωματούχοι απελευθέρωσαν τους μαχητές, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι ήταν πιθανό να επιχειρήσουν άλλη μια διέλευση στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας νέες ταυτότητες.
Η τουρκική αστυνομία αναγκάστηκε να συλλάβει τους μαχητές μόνο μετά από μια τρομοκρατική επίθεση στην εκκλησία της Santa Maria (Meryem Ana Doğuş Kilisesi) στην περιοχή Sarıyer της Κωνσταντινούπολης στις 28 Ιανουαρίου 2024. Η επίθεση στοίχισε μια ζωή και ο αριθμός των θυμάτων θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερος εάν ένα από τα πυροβόλα όπλα των επιτιθέμενων δεν παρουσιάζε δυσλειτουργία.
Το σκάνδαλο γύρω από την επιεική μεταχείριση των μαχητών του ISIS αποκαλύφθηκε μέσω δικαστικών εγγράφων, τα οποία περιλάμβαναν αναλυτικές δηλώσεις των μαχητών. Αυτές οι δηλώσεις περιέγραφαν το ταξίδι τους στην Ελλάδα και τον εντοπισμό βασικών λαθρεμπόρων και χειριστών ασφαλών κατοικιών εντός του δικτύου.
Το πρώτο άτομο είναι ο Fadi Ali Algzar, ένας 37χρονος Ιρακινός υπήκοος, ο οποίος αποκάλυψε ότι έμεινε σε ένα ασφαλές σπίτι του ISIS στην Ελλάδα, το οποίο λειτουργούσε ένας Ιρακινός με την κωδική ονομασία Amir. Σε δήλωση στον εισαγγελέα, που έγινε μετά τη σύλληψή του ως υπόπτου για την επίθεση στην εκκλησία, ο Αλγκζάρ εξήγησε ότι είχε τοποθετηθεί σε ένα σπίτι στην Κωνσταντινούπολη, που χρησιμοποιήθηκε από το ISIS ως προσωρινή στάση για λαθρεμπόριο. Ενώ ήταν εκεί, περίμενε εντολές να επιχειρήσει άλλη μια διέλευση στην Ελλάδα.
Ένας άλλος μαχητής του ISIS που έμεινε στο ίδιο σπίτι με τον Αλγκζάρ είναι ο 32χρονος Ahmed al-Hanash, Σύρος υπήκοος. Ο Αλ Χανάς είχε επίσης εκτίσει ποινή σε ελληνική φυλακή πριν απελαθεί στην Τουρκία. Όπως και ο Αλγκζάρ, σχεδίαζε άλλη μια προσπάθεια να φτάσει στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας.
Τα αρχεία που αποκτήθηκαν από το Nordic Monitor αποκαλύπτουν ότι ο Hanash ήταν εγγεγραμμένος ως πρόσφυγας στην Τουρκία με τον αριθμό ταυτότητας ξένης υπηκοότητας 99222046958. Πέρασε παράνομα στην Τουρκία από τη Συρία στις αρχές του 2016 και στη συνέχεια έζησε εκεί.
Αν και η επίσημη διαμονή του στα μεταναστευτικά έγγραφα τον κατέγραφε ως κάτοικο στη δυτική συνοικία Nilufer της Τουρκίας στην επαρχία της Προύσας, ο Hanash ζούσε στην πραγματικότητα στη συντηρητική συνοικία Fatih της Κωνσταντινούπολης με διαφορετική ταυτότητα, όπου συμμετείχε σε θελήματα για το ISIS. Χρησιμοποίησε δύο πλαστές ταυτότητες, με τα ονόματα Χατίμ αλ-Μιλέτσι και Μούσα Μούσα, και έφερε έγγραφα ταυτότητας προσφύγων και για τα δύο ονόματα.
Ο φάκελος για τον Fadi Ali Agzar περιγράφει λεπτομερώς τη συμμετοχή του με το ISIS. Ο 37χρονος Ιρακινός υπήκοος, ο Agzar απελάθηκε από την Ελλάδα στην Τουρκία μετά την κράτηση.
Τα σήματα των πύργων κινητής τηλεφωνίας εντόπισαν τον Hanash μαζί με τον Mijbel al-Shuwaikhi (επίσης γνωστό ως Abu Yaqin al-Iraqi), μέλος της μονάδας πληροφοριών και επιτήρησης του ISIS που μετεγκαταστάθηκε στην Τουρκία από το Ιράκ το 2017. Τα σήματα έδειξαν ότι συναντήθηκαν 55 φορές τον περασμένο χρόνο, προτείνοντας συχνές συναντήσεις πριν από την επίθεση του ISIS. Ο Shuwaikhi διεξήγαγε αναγνωρίσεις, συμπεριλαμβανομένης της φωτογράφισης χριστιανικών και εβραϊκών χώρων λατρείας, ως προετοιμασία για πιθανές επιθέσεις του ISIS.
Ο Hanash είχε διατηρήσει τακτική επαφή με άλλους πυρήνες του ISIS. Κατά τη διάρκεια μιας αστυνομικής επιδρομής στο σπίτι του, οι αρχές ανακάλυψαν πολλά πλαστά έγγραφα ταυτότητας, πολλά κινητά τηλέφωνα και πολλά ιρακινά έγγραφα ταυτότητας. Μια ανάλυση των κινητών του τηλεφώνων αποκάλυψε φωτογραφίες που σχετίζονται με μεταφορές χρημάτων και πυροβόλα όπλα. Τα αρχεία του κινητού τον τοποθετούσαν επίσης σε διάφορες επαρχίες σε όλη την Τουρκία, ιδιαίτερα στην Αδριανούπολη, το Κιρκλαρελί και το Τεκιρντάγ, κοντά στα ελληνικά σύνορα, καθώς και στο Κιλίς και τη Σανλιούρφα, κοντά στα σύνορα με τη Συρία.
Ο Ahmed al-Hanash, ένας Σύρος υπήκοος, κατηγορήθηκε ως μέλος του ISIS. Απελάθηκε από την Ελλάδα στην Τουρκία.
Στην κατάθεσή του στον εισαγγελέα, ο Hanash αρνήθηκε τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίστηκαν εναντίον του, υποστηρίζοντας ότι οι φωτογραφίες που αφαιρέθηκαν από το κινητό του τηλέφωνο —που δείχνουν όπλα και έγγραφα μεταφοράς χρημάτων— δεν του ανήκαν. Ισχυρίστηκε ότι είχε αγοράσει το τηλέφωνο μεταχειρισμένο και ότι οι φωτογραφίες μπορεί να είχαν ανέβει από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Αρνήθηκε επίσης ότι γνώριζε άλλους υπόπτους του ISIS, παρά τα τηλεφωνικά αρχεία που έδειχναν τακτική επαφή μαζί τους.
Τα έγγραφα αποκαλύπτουν επίσης ότι η υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας, MIT, γνώριζε τόσο τους άνδρες όσο και τις δραστηριότητές τους για λογαριασμό του ISIS. Ωστόσο, η MIT δεν ενημέρωσε τις υπηρεσίες επιβολής του νόμουμέχρι τον Νοέμβριο του 2023, όταν δώδεκα δυτικές πρεσβείες και προξενεία στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα ανακοίνωσαν ότι θα κλείσουν λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια.
Φοβούμενη τις πιθανές συνέπειες μιας επίθεσης σε δυτικά συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένων εκκλησιών και συναγωγών, στην Τουρκία, η MIT αποφάσισε να διαβιβάσει τις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει για τους δύο άνδρες στην αστυνομία, προκαλώντας ενέργειες επιβολής του νόμου.
Η δικογραφία για τον Ahmed al-Hanash περιγράφει λεπτομερώς τις διασυνδέσεις του με το ISIS και τις δραστηριότητές του μετά την απέλασή του στην Τουρκία.
Οι δύο άνδρες βρίσκονται αυτή τη στιγμή υπό σύλληψη και απαγγέλθηκε κατηγορητήριο εναντίον τους από τον εισαγγελέα στις 5 Ιουλίου 2024. Μένει να δούμε αν θα καταδικαστούν ή θα αφεθούν ελεύθεροι κατά τη διάρκεια ή μετά τη δίκη.
Στην Τουρκία, οι περισσότεροι ύποπτοι του ISIS απελευθερώνονται μετά από σύντομες κρατήσεις, κατά τη διάρκεια των φάσεων της δίκης ή στο τέλος της δίκης. Πολύ λίγοι ύποπτοι του ISIS έχουν καταδικαστεί στο τουρκικό σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, κυρίως λόγω της επιεικούς και ευνοϊκής στάσης της ισλαμιστικής κυβέρνησης του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία ασκεί σημαντικό έλεγχο στο δικαστικό σώμα της χώρας.
Οι τουρκικές αρχές αρνήθηκαν να αποκαλύψουν τον αριθμό των καταδίκων του ISIS που εκτίουν αυτήν τη στιγμή ποινή στις φυλακές παρά τις πολλές κοινοβουλευτικές ερωτήσεις από βουλευτές της αντιπολίτευσης.
Οι απαντήσεις για όλα όσα διαδραματίζονται αυτήν την στιγμή στην Μ. Ανατολή με επίκεντρο το θέατρο των επιχειρήσεων της Συρίας, δεν είναι εύκολες. Ο κίνδυνος της διάψευσης καιροφυλακτεί. Και αυτός ο κίνδυνος, δεν αφορά μονάχα στις ποικίλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις που υιοθετούνται από τους αναλυτές, αναφορικά με την ταυτότητα, τις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς των πρωταγωνιστών, τόσο των εμφανών όσο και εκείνων που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο, αλλά επεκτείνεται ΚΑΙ στο «δια ταύτα» που αφορά στην φυσιογνωμία της επόμενης μέρας.
Αυτό σημαίνει, ότι η (διόλου) «αιφνίδια» γι’ αυτό και καλά σχεδιασμένη τζιχαντιστική αντεπίθεση που απειλεί να διαχυθεί και να τροποποιήσει δραματικά το status της ευρύτερης περιοχής, δεν εξαντλείται στο «φαίνεσθαι» και δεν περιορίζεται στην ζώνη των συγκρούσεων έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται την συγκεκριμένη στιγμή. Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία τροφοδοτείται και πάνω απ’ όλα συντηρεί κρυφές ατζέντες, αλληλοεπικαλυπτόμενα συμφέροντα και επιδιώξεις, πολύπλοκες τακτικές, εναλλασσόμενους ενίοτε δε και αντιφατικούς προσεταιρισμούς, σύνθετα παιγνίδια ισορροπιών, ενώ είναι πολλά τα ανοικτά σενάρια που βρίσκονται ήδη στο τραπέζι, με αρκετά πιθανό τον κίνδυνο να τεθεί εκτός ελέγχου και να μετεξελιχθεί σε γενικευμένη ανάφλεξη.
Κατά την άποψη του γράφοντος, η εύκολη τάση που θέλει να αποδίδει τα πάντα στην «παντοδυναμία» των σκοτεινών κέντρων των ΗΠΑ, συνιστά μάλλον την κατ’ εξοχήν λαθεμένη προσέγγιση των γεγονότων. Όχι μονάχα διότι τα τελευταία χρόνια, η στρατηγική ευστοχία των Αμερικανικών χειρισμών έχει καταντήσει να είναι ένα σύντομο ανέκδοτο με σχεδόν μηδενικό αντίκρισμα στην πράξη, αλλά κυρίως διότι η έκβαση μιας σειράς από συγκεκριμένες σκοπιμότητεςΚΑΙ της Τουρκίας… ΚΑΙ του Ιράν… ΚΑΙ του Ισραήλ… ΚΑΙ των Ρώσων… Αλλά ΚΑΙ των Αμερικανών, απ’ ότι φαίνεται πρόκειται αυτήν την φορά να κριθούν «στο νήμα», ενώ οι πάντες αναγκάζονται πλέον εκ των πραγμάτων να επανασχεδιάσουν την περιφερειακή τους τακτική…
Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι ευρύτερες στοχεύσεις της Τουρκίας είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικές και από αυτήν την άποψη, οι ισχυρισμοί που την ενοχοποιούν για συντονισμό, εξοπλισμό και υποδαύλιση της συγκεκριμένης σύγκρουσης, είναι βάσιμοι και όλα δείχνουν ότι ο ρόλος της στο επίπεδο του παρασκηνίου είναι πρωταγωνιστικός…
Το σημείο πάντως που θέλει ιδιαίτερη προσοχή, δεν είναι τόσο οι επιμέρους ανατροπές τις οποίες επιδιώκει να επιβάλει de facto με την ένοπλη δράση των proxy της. Είναι πρωτίστως η επιδίωξή της Τουρκίας να αναβαθμίσει συνολικά και κυρίως να διευρύνει τον ευρύτερο περιφερειακό της ρόλο, διεμβολίζοντας ΚΑΙ τις περιφερειακές επιδιώξεις του Ιράν, αλλά ΚΑΙ τον ευρύτερο σχεδιασμό των Ρώσων και των Αμερικανών, διεκδικώντας πρωταγωνιστικά συμπληρωματικό και ενδεχομένως αναντικατάστατο ρόλο στο «χτίσιμο» της περιφερειακής στρατηγικής τους.
Το Κουρδικό βεβαίως, είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον επίδικο αλλά και ένα πρώτης τάξεως άλλοθι που χτίζει προσχήματα με επίκεντρο τα ζητήματα Ασφαλείας τα οποία εγείρει συστηματικά η Τουρκία. Θα ήταν όμως λάθος να υποθέσουμε ότι οι επιδιώξεις της Αναθεωρητικής Τουρκίας εξαντλούνται κατ’ αποκλειστικότητα σε αυτό.
Το εάν θα επιτευχθούν οι στόχοι της Άγκυρας, είναι κάτι το οποίο μένει να αποδειχτεί. Αυτό όμως που είναι βέβαιο, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία συνεχίζει να κινείται στοχευμένα, απολύτως σχεδιασμένα, με χαρακτηριστική αποφασιστικότητα και απόλυτα εναρμονισμένη με τις «δεσμεύσεις» που αποτυπώνονται στον «Εθνικό της Όρκο».
Και ο λόγος που οφείλουμε, πρωτίστως εμείς, να συνυπολογίζουμε σταθερά αυτήν την παράμετρο, είναι το γεγονός ότι οι αναθεωρητικές της βλέψεις δεν εξαντλούνται στην συγκεκριμένη περιοχή. Στην Μ. Ανατολή, η Τουρκία προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις και να «χτίσει» ουσιαστικά μια ευρεία αναχωματική ζώνη που θα της επιτρέψει να διαχειριστεί προνομιακά τις προκλήσεις Ασφαλείας και να έχει ρόλο στην περιφερειακή ισορροπία, εάν βεβαίως καταφέρει να ξεπεράσει επιτυχώς της Συμπληγάδες τόσο της Ρωσικής όσο και της πιθανολογούμενης Ιρανικής αντίδρασης. (Η Αμερικανική αντίδραση όποια και να είναι, φαίνεται ότι θα είναι διαχειρίσιμη, σε βαθμό τουλάχιστον που δεν θα ανακόπτει τον εν εξελίξει στρατηγικό της σχεδιασμό).
Η επιθετική της προσήλωση όμως είναι στραμμένη στο Αιγαίο και στον έλεγχο της Μεσογείου, βήματα τα οποία εκλαμβάνει ως ικανή και αναγκαία συνθήκη στην προσπάθειά της να καταστεί ισχυρή συστημική αεροναυτική δύναμη και βεβαίως η προσήλωσή της είναι στραμμένη στην Βαλκανική διέξοδο στο έδαφος της οποίας χτίζει σταθερά και μεθοδικά μια ισχυρή στρατιωτική και διπλωματικοπολιτική παρουσία.
Είναι λοιπόν φανερό ότι όλα όσα διαδραματίζονται αυτήν την στιγμή ΚΑΙ στο έδαφος της Συρίας, επιβεβαιώνουν όχι μονάχα την ύπαρξη αλλά και την εύρυθμη λειτουργία ενός σύνθετου και πολυπλόκαμου διπλωματικοπολιτικού και επιχειρησιακού μηχανισμού τον οποίο έχει συγκροτήσει η Τουρκική κυβέρνηση και ο οποίος ενεργοποιείται σταθερά, τόσο εμφανώς όσο και στο παρασκήνιο, για να προωθεί αδιάλειπτα την αναθεωρητική της ατζέντα ΚΑΙ στα φόρα των Διεθνών οργανισμών αλλά ΚΑΙ στο πεδίο.
Απέναντι σε μια τέτοια διάταξη, κατάφορα επιθετική, η πατρίδα μας αυτό που έχει να αντιπαραθέσει είναι Γεραπετρίτηδες, εμπλοκή σε διαλόγους που παγιδεύουν και φλύαρες ασυναρτησίες για το Διεθνές Δίκαιο, διατυπωμένες από στόματα πολιτικών οι οποίοι συμπεριφέρονται φοβικά και αρνούνται πεισματικά να το εφαρμόσουν.
Έτσι κύριοι δεν πάμε πουθενά. Παραμένουμε παρκαρισμένοι στον πάγκο των υπόδικων, περιμένοντας να έρθει η σειρά μας…
Η ψηφοφορία δεν ήταν αρκετή: Κάθε Αμερικανός πρέπει να δράσει αμέσως για να σταματήσει τους τζιχαντιστές που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ να σκοτώνουν χριστιανούς στη Συρία
Στη Συρία, οι τζιχαντιστικές δυνάμεις με δεσμούς τόσο με την Αλ Κάιντα όσο και με το ISIS έχουν καταλάβει το Χαλέπι, μια από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικούμενες πόλεις στον κόσμο και το σπίτι μιας διαρκούς χριστιανικής κοινότητας που δημιουργήθηκε από τους επιλεγμένους αποστόλους του Χριστού τον πρώτο αιώνα.
Έχουμε ήδη ακούσει αναφορές ανταρτών να πηγαίνουν πόρτα-πόρτα, να σκοτώνουν και να κακοποιούν κατοίκους της αρχαίας πόλης — και αν οι εξτρεμιστικές δυνάμεις ενεργούν σύμφωνα με τα παλιά πρότυπα, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Χριστιανοί και άλλες θρησκευτικές μειονότητες αντιμετωπίζουν τώρα πραγματική απειλή εξόντωσης.
Πολλά δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης –όσο δεσμευμένα και υπόχρεα στις απαίσιες κυβερνήσεις τους και αν είναι όπως κάθε συριακό ή ρωσικό κρατικό μέσο– έχουν ήδη επανεκκινήσει την ίδια παλιά μηχανή περιστροφής.
Αποκαλούν τους δολοφόνους εισβολείς «Σύρους μαχητές της ελευθερίας», ακριβώς όπως έκαναν κατά την πρώτη δεκαετία των πολέμων αλλαγής καθεστώτος πληρεξουσίων που υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον ΟΗΕ και το Ισραήλ στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία – όλα αυτά συνέβαλαν στην άνοδος του ISIS.
Και έτσι οι δυτικοί οικοδόμοι αφηγήσεων και τα αφεντικά τους στην Ουάσιγκτον ξαναρχίζουν την ίδια μακρά προσπάθεια – τώρα προσελκύουν ακόμη πιο ριζοσπαστικούς ισλαμιστές από όλο τον κόσμο και στοχεύουν την αιμοδιψία τους στον αθώο λαό της Συρίας.
Δεύτερος στίχος, χειρότερος από τον πρώτο
Για μια τεράστια διασπορά κατοίκων της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένων πολλών Σύριων ομογενών που ζουν τώρα σε μέρη όπως η Πενσυλβάνια, τα νέα είναι σπαρακτικά γνωστά. Με τον δικό μας τρόπο, εγώ και η ομάδα μου στο Πρόγραμμα Ευάλωτων Ανθρώπων μπορούμε να νιώσουμε και την απογοήτευση – το αίσθημα βύθισης ενός από τα χειρότερα κεφάλαια στην ιστορία που έρχεται ξανά.
Αλλά ο χρόνος καθιστά σαφές ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο απαίσιο από μια απλή σύγκρουση μεταξύ περιφερειακών φατριών. Και η πρόσφατη ιστορία το κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρο.
Το σκιερό καρτέλ των κατεστημένων ανδρεικέλων της εξωτερικής πολιτικής πίσω από την κυβέρνηση Μπάιντεν απέχει τώρα μόλις λίγες εβδομάδες από το να πρέπει να παραδώσει τον Λευκό Οίκο σε μια αντιπολεμική δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ με εντολή λαϊκής ψήφου για την ειρήνη.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα μοτίβα των πολέμων μεσολάβησης σε όλη τη Μέση Ανατολή και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία – όλα έλκουν τις δυτικές και ανατολικές πυρηνικές δυνάμεις όλο και πιο κοντά σε μια παγκόσμια αναμέτρηση – είχαν γίνει εμφανεί μέχρι το 2016. Τόσο προφανή που αυτοί οι πόλεμοι ισοδυναμούσαν με παγκόσμιο σκάνδαλο, το οποίο οι άνθρωποι των δυτικών εθνών άρχισαν να απορρίπτουν πιο κατηγορηματικά με κάθε εκλογή.
Οι προεδρικές εκλογές του 2024, μαζί με αυτές τις άλλες λαϊκιστικές πολιτικές αναταραχές σε όλο τον δυτικό κόσμο, σημαίνουν ότι ο χρόνος χτυπά για το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, έχουν κάθε λόγο να επιτίθενται τώρα με ό,τι έχουν, προσπαθώντας να κάνουν βραχυπρόθεσμα τη ζημιά που πάντα σχεδίαζαν μακροπρόθεσμα – και να την κάνουν μόνιμη.
Κακοί ηθοποιοί ακόμα στην εξουσία
Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει στενά τις τραγωδίες που μαστίζουν τη Μέση Ανατολή τις τελευταίες δεκαετίες, μπορεί να είναι δύσκολο να πιστέψουν πόσο κυνικοί και απρόσεκτοι στην ανθρώπινη ζωή μπορούν να είναι οι ηγέτες των υπερδυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους.
Όμως κάποιες στιγμές το παραδέχονται και οι ίδιοι.
Όπως είπε ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Μπάιντεν, Τζέικ Σάλιβαν, στη Χίλαρι Κλίντον (τότε επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ) σε ένα email του 2012, «Η AQ [η Αλ Κάιντα] είναι στο πλευρό μας στη Συρία».
Και τι γίνεται με τον αταλάντευτο σύμμαχό μας στην περιοχή;
Όπως ανέφερα το 2016, ο τότε υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Moshe Ya’alon είπε σε ένα ακροατήριο ότι θα «διάλεγε το ISIS» για να κυριαρχήσει στη Συρία εάν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μπορούσαν να επιτύχουν στον πόλεμο αλλαγής καθεστώτος και να ανατρέψουν το απο το Ιράν- και τη Ρωσία- υποστηριζόμενο καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.
Και όλα αυτά δεν ανήκουν στο παρελθόν. Ανέφερα ότι ο Sullivan παραμένει ενσωματωμένος στην τροχιά της Ουάσιγκτον, DC. Το ίδιο κάνουν και πολλοί άλλοι που βοήθησαν στην επίβλεψη του πολέμου αντιπροσώπων στη Συρία υπό τον Μπαράκ Ομπάμα, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Antony Blinken, ο απεσταλμένος για το κλίμα John Kerry, η διαχειριστής της USAID Samantha Power, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Wendy Sherman, ο συντονιστής NSC για τη Μέση Ανατολή Brett McGurk και ο σύμβουλος του State Department Derek Chollet.
Ηχήστε το συναγερμό ΤΩΡΑ
Η δύναμη των κακών ηθοποιών όπως αυτοί μπορεί να πλησιάζει στο τέλος της. Ας ελπίσουμε και ας προσευχηθούμε στον Θεό να είναι έτσι. Αλλά αυτό δεν τους καθιστά αδύναμους ή ανίκανους και σίγουρα δεν τους κάνει να υποκύψουν ταπεινά μόλις δουν την τελευταία τους ευκαιρία να επιβάλουν τη θέλησή τους στον κόσμο.
Και εδώ είναι το μεγαλύτερο δυνατό πλεονέκτημά τους αυτή τη στιγμή: ο εφησυχασμός του αμερικανικού κοινού.
Ο γιγαντιαίος φύλακας που είναι ο αμερικανικός λαός κινδυνεύει να κοιμηθεί τη στιγμή που θα έπρεπε να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Ακόμη και οι πιο φιλειρηνικοί Αμερικανοί – συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ψήφισαν υπέρ του τερματισμού αυτού που ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλεί «για πάντα πολέμους» – θα μπουν τώρα στον πειρασμό να κοιτάξουν από την άλλη πλευρά.
«Έχουμε κάνει το καθήκον μας ψηφίζοντας συντριπτικά κατά του Deep State και δίνοντας μια ξεκάθαρη εντολή για ειρήνη», θα μπορούσαμε να πούμε στον εαυτό μας. «Αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι απίστευτα περίπλοκο και πιθανότατα δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό ούτως ή άλλως, γι’ αυτό θα ελπίζω μόνο για το καλύτερο και θα το βάλω στην Ημέρα των Ορκομωσίας Inauguration Day.» [του νέου Προέδου].
Αλλά ως ελεύθεροι χριστιανοί πολίτες ενός δυτικού κράτους- υπερδύναμης, πιστεύω ότι είναι πλέον καθήκον του καθενός από εμάς να δράσει τώρα.
Καλέστε τους εκλεγμένους αντιπροσώπους σας και στα δύο σώματα του Κογκρέσου.
Μοιραστείτε αυτήν την ιστορία και άλλες παρόμοιες.
Πηγαίνετε και διαδώστε αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – ειδικά στο X, όπου η λογοκρισία είναι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και είναι δυνατό για όλους να δουν ότι οι τζιχαντιστές δολοφόνοι που επιτίθενται στους ομοθρήσκους μας στη Συρία είναι δυνάμεις πληρεξούσιων για τον ΟΗΕ, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Χρησιμοποιήστε την ίδια δύναμη και επιρροή που χρησιμοποιήσατε στις ιστορικές εκλογές του 2024 — για τους ίδιους λόγους και με διπλάσια ζέση.
Στο έργο Vulnerable People Project, η αποστολή μας είναι να είμαστε δίπλα και να υποστηρίζουμε τους ανθρώπους όταν απειλούνται περισσότερο. Μιλάμε εκ μέρους και διεξάγουμε εκστρατείες επιρροής εκ μέρους των ανθρώπων ακριβώς τις στιγμές που όλη η ισχύς στον κόσμο ετοιμάζεται να τους περιορίσει.
Δεν το κάνουμε αυτό από κάποιου είδους ανάγκη να θεωρούμε τους εαυτούς μας ήρωες. Το κάνουμε γιατί σε στιγμές που οι άνθρωποι βρίσκουν τον εαυτό τους πιο ευάλωτο, το να τους εγκαταλείψουμε χωρίς να κάνουμε τίποτα θα ισοδυναμούσε με ένα είδος κακίας και προδοσίας.
Σε τελική ανάλυση, οι τζιχαντιστές τώρα βιάζουν και σκοτώνουν το Χαλέπι στη χειρότερη εξέγερση από την άνοδο του ISIS υποστηρίζονται από τους αξιωματούχους του κράτους σας. Ψηφίσατε να τους σταματήσουν λιγότερο από ένα μήνα πριν. Αλλά το να μην κάνουμε τίποτα τώρα θα ήταν μια περιφρονητική πράξη.
*Ο Jason Jones είναι ανώτερος συνεργάτης του The Stream. Είναι παραγωγός ταινιών, ακτιβιστής και εργαζόμενος στα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι επίσης συγγραφέας τριών βιβλίων, το τελευταίο από τα οποία είναι η Μεγάλη Εκστρατεία Ενάντια στη Μεγάλη Επαναφορά.
Οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης συνέχισαν να προελαύνουν γρήγορα και να πιέζουν τις αμυντικές γραμμές του καθεστώτος στη βόρεια ύπαιθρο της Χάμα στις 3 Δεκεμβρίου.
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης —με επικεφαλής τη Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (HTS)— προχώρησαν στην ύπαιθρο της βόρειας Χάμα και κατέλαβαν πολλές πόλεις που είχαν εξασφαλίσει πριν δύο ημέρες οι δυνάμεις του καθεστώτος.
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης κατέλαβαν τη Χαλφάγια, βορειοδυτικά της πόλης Χάμα, αφού προέλασαν πάνω από τον ποταμό Ορόντες χρησιμοποιώντας πιθανώς το φράγμα Μαχράντα.
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης κατέλαβαν επίσης τα Tayybat al Imam, Souran και Maardis από τον έλεγχο του καθεστώτος στην προέλασή τους προς την πόλη Hama. Η αντιπολίτευση κατέλαβε άρματα μάχης απο τον SAA σε τουλάχιστον μία από αυτές τις πόλεις, υποδηλώνοντας ότι οι δυνάμεις του καθεστώτος αποχώρησαν με άτακτο τρόπο.
Οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν αρκετές αεροπορικές επιδρομές με στόχο την πεδιάδα al Ghab, περίπου 25 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Hama, πιθανώς για να εμποδίσουν τις ενισχύσεις καθώς οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης προχωρούσαν νότια και κατελάμβαναν πόλεις. Το καθεστώς και οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν τις αεροπορικές επιδρομές σε περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας που ελέγχονται από την αντιπολίτευση στις 3 Δεκεμβρίου.
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν προχωρήσει σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από την πόλη της Χάμα και πιθανότατα κατέλαβαν βασικό αμυντικό έδαφος στην περιοχή.Οι δυνάμεις του καθεστώτος αποχώρησαν από την Qomhana – ένα χωριό αμέσως βόρεια της πόλης Hama – και το λόφο Zine al Abdine, που επιβλέπει την πόλη Hama. Ο SAA δημιούργησε προηγουμένως μια πρώτη γραμμή άμυνας για την πόλη Hama στο λόφο Zine al Abdine, την οποία οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στόχευσαν στη συνέχεια με επιδρομές drone.
Η αποχώρηση των καθεστωτικών δυνάμεων θα παραχωρήσει σχεδόν σίγουρα αυτόν τον λόφο στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης ανακοίνωσαν ότι κατέλαβαν επίσης τον δεύτερο λόφο που βλέπει στην πόλη Hama, Jabal Kafra. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης φαίνεται να παραμένουν έξω από την πόλη Χάμα τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο. Ωστόσο, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης εκτόξευσαν drones με στόχο άρματα μάχης SAA κοντά στη βόρεια είσοδο της πόλης. Το συριακό υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε στις 3 Δεκεμβρίου ότι έστειλε «μεγάλες ενισχύσεις» στην πόλη της Χάμα για να αντιμετωπίσει την αναμενόμενη επίθεση στην πόλη.
Η κατάληψη της πόλης Χάμα από τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης θα διευκόλυνε διαδοχικές εκστρατείες, όπως μια προσπάθεια κατάληψης της πόλης Χομς.Η πτώση της Χάμα θα επιτρέψει στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συνεχίσουν να κινούνται νότια στην επαρχία Χομς. Σύριοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανέφεραν ότι οι δυνάμεις υπέρ του καθεστώτος άρχισαν να δημιουργούν αμυντικές γραμμές στην πόλη Χομς και να στρατολογούν βίαια νέους στη SAA. Η διατήρηση του καθεστώτος ελέγχου της πόλης Χομς είναι ζωτικής σημασίας για τις προσπάθειες που υποστηρίζονται από το Ιράν για τη μεταφορά υλικού από το Ιράν και το Ιράκ στη λιβανική Χεζμπολάχ.
Η πόλη Χάμα είναι επίσης ένας κρίσιμος κόμβος που συνδέει τη Δαμασκό και τη νότια Συρία με παράκτιες περιοχές που ελέγχονται από το καθεστώς και τη Ρωσία. Οι επαρχίες Tartous και Latakia είναι μακροχρόνια προπύργια του Άσαντ που κινδυνεύουν να απομονωθούν από την υπόλοιπη περιοχή που ελέγχεται από το καθεστώς. Η ρωσική εκκένωση ναυτικών μέσων από την Ταρτούς και η αναφερόμενη ανάπτυξη πρόσθετων ρωσικών δυνάμεων στη Συρία υποδηλώνουν ότι η Μόσχα ανησυχεί ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης ενδέχεται να προχωρήσουν νότια προς την πόλη Χάμα και να απειλήσουν τη βάση της Ταρτούς.
Βασικά συμπεράσματα:
Βορειοδυτική Συρία: Οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης συνέχισαν να προελαύνουν γρήγορα και να πιέζουν τις αμυντικές γραμμές του καθεστώτος στη βόρεια ύπαιθρο της Χάμα. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν προχωρήσει σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από την πόλη της Χάμα και πιθανότατα κατέλαβαν βασικό αμυντικό έδαφος στην περιοχή.
Ανατολική Συρία: Οι SDF που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ εξαπέλυσαν μια επίθεση για να καταλάβουν εδάφη που ελέγχονται από το καθεστώς στην επαρχία Ντέιρ εζ Ζορ. Οι μάχες στην περιοχή κινδυνεύουν να προσελκύσουν τις δυνάμεις των ΗΠΑ που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος.
Ιράν: Το Ιράν φαίνεται να προσπαθεί να συντονιστεί με το Ιράκ και τη Ρωσία για να στηρίξει το συριακό καθεστώς ενάντια στις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης. Ο Ανώτατος Ιρανός στρατιωτικός, ο Μοχάμεντ Μπαγκερί, είχε ξεχωριστές τηλεφωνικές συνομιλίες με Ιρακινούς και Ρώσους αξιωματούχους για να συζητήσουν την υποστήριξη του Μπασάρ αλ Άσαντ.
Λωρίδα της Γάζας: Η Χαμάς και η Φατάχ συμφώνησαν να σχηματίσουν μια ανεξάρτητη πολιτική επιτροπή για τη διαχείριση της μεταπολεμικής διακυβέρνησης στη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να διεισδύσει ή να ανατρέψει οποιαδήποτε κυβέρνηση που δεν είναι της Χαμάς προκύψει στη λωρίδα προκειμένου να την ελέγξει τελικά.
Λίβανος: Οι IDF πραγματοποίησαν πάνω από δώδεκα αεροπορικές επιδρομές σε ολόκληρο τον Λίβανο ως απάντηση στην εκτόξευση ρουκετών της λιβανικής Χεζμπολάχ σε φάρμες Shebaa που ελέγχονται από το Ισραήλ. Το Ισραήλ και η Χεζμπολάχ έχουν αλληλοκατηγορηθεί για παραβίαση της εκεχειρίας.