EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy Kaja Kallas looks on, during her visit to attend a meeting on Syria, following the recent ousting of president Bashar al-Assad, in Riyadh, Saudi Arabia, January 12, 2025. REUTERS/Hamad I Mohammed
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας αποκαλύπτει στα «ΝΕΑ» τη συνομιλία που είχε με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν
Τη διαβεβαίωση ότι η Τουρκία δεν έχει πρόθεση να οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Συρία στην Ανατολική Μεσόγειο έδωσε ο Χακάν Φιντάν στην επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάγια Κάλας, όπως δηλώνει η ίδια σε συνέντευξη που παραχώρησε χθες στα «ΝΕΑ» και σε μικρή ομάδα ανταποκριτών ευρωπαϊκών εντύπων στις Βρυξέλλες. Η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ μίλησε επίσης για τις αμυντικές δαπάνες, τη Λευκή Βίβλο για την Αμυνα, την Ουκρανία, τη Ρωσία, τον Τραμπ.
Στο επόμενο Συμβούλιο θα συζητήσετε με τους υπουργούς Εξωτερικών τη χαλάρωση των κυρώσεων στη Συρία. Ποιες προϋποθέσεις θέτει η ΕΕ, θα τις συνδέσετε με οδικό χάρτη;
Θα συζητήσουμε για τις κυρώσεις στις 27 Ιανουαρίου, αλλά πρώτα εξετάζουμε τον οδικό χάρτη. Πρώτα θα δούμε την άρση κυρώσεων που έχουν να κάνουν με την ανοικοδόμηση της χώρας, την πρόσβαση σε τράπεζες, για παράδειγμα. Κάθε βήμα θα είναι υπό όρους σε σχέση με σωστά βήματα από την πλευρά τους. Ακούμε σωστά λόγια, αλλά θέλουμε να δούμε και σωστά έργα. Θα υπάρχει μια θέση επιστροφής, αν βλέπουμε να μην κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, μπορεί να επαναφέρουμε τις κυρώσεις. Συνάντησα τον υπουργό Εξωτερικών (Ασάντ αλ-Σιμπάνι) την Κυριακή και ήταν σαφής ότι αυτή είναι η πρόθεσή τους.
Η Τουρκία φαίνεται να επιδιώκει συμφωνία ΑΟΖ με τη Συρία στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία θα υπονομεύσει τα συμφέροντα της Κύπρου. Πώς θα προσεγγίσετε το ζήτημα;
Οσον αφορά τη θαλάσσια ζώνη, είχα επίσης συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας και τον ρώτησα για αυτό ευθέως. Με διαβεβαίωσε ότι δεν έχουν καμία τέτοια πρόθεση, ότι πρόκειται για φημολογία που δεν έχει καμία βάση και δεν έχω λόγο να αμφισβητώ τα λόγια του, διότι του έθεσα ευθέως το ερώτημα.
Ομως, τι πρέπει να κάνει η ΕΕ για να αποτρέψει κάτι τέτοιο, να το συνδέσει με την άρση των κυρώσεων;
Δεν θέλω να κάνω εικασίες. Εχω τον λόγο τους ότι δεν θα το κάνουν.
Γενικότερα, σας ανησυχεί ο ρόλος της Τουρκίας στη Συρία;
Οι σχέσεις που έχουν στη Συρία είναι σημαντικές και όλοι οι περιφερειακοί παίκτες έχουν στον νου τους τι κάνει η Τουρκία. Εμείς λέμε ότι η κατάσταση των Κούρδων και όλες οι ενέργειες δεν θα πρέπει να δημιουργούν νέο χάος. Μια σταθερή Συρία είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας, των γειτονικών χωρών και της ΕΕ.
Ολοι αναμένουν τι θα κάνει ο Τραμπ όσον αφορά την Ουκρανία. Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές της ΕΕ;
Τίποτα για την Ουκρανία χωρίς την Ουκρανία, αλλά και τίποτα για την Ευρώπη χωρίς την Ευρώπη. Σαφώς, σε όποια συμφωνία υπάρξει, η Ευρώπη πρέπει να συμμετέχει και εξαρτάται από τους Ουκρανούς ποια συμφωνία θα δεχτούν. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει υποστηρίξει ότι θα σταματήσει σύντομα τον πόλεμο. Αν χρησιμοποιήσει τη δύναμη των ΗΠΑ για να πιέσει τον Πούτιν να αποσύρει τις δυνάμεις του και να σταματήσει να βομβαρδίζει πολίτες και υποδομές, ο πόλεμος θα τελειώσει σε χρόνο μηδέν. Το πρόβλημα είναι ότι ο Πούτιν δεν θέλει στην πραγματικότητα ειρήνη, θέλει εκεχειρία για ανασυγκρότηση και επανεξοπλισμό.
Ο αριθμός των ευρωπαίων ηγετών που είναι φιλικοί προς τη Ρωσία αυξάνεται. Πώς θα διατηρήσει η ΕΕ ισχυρή ενότητα έναντι της Ρωσίας;
Εχουμε καταφέρει να είμαστε ενωμένοι, παρότι οι συζητήσεις είναι δύσκολες και γίνονται δυσκολότερες. Είμαι πεπεισμένη ότι μπορούμε να διατηρήσουμε την ενιαία θέση, διότι μόνο τότε είμαστε ισχυροί.
Θα μας διχάσει ο Τραμπ;
Δεν νομίζω. Εχουμε πολλά κοινά συμφέροντα με τις ΗΠΑ και αυτό δεν αλλάζει από χώρα σε χώρα.
Πώς θα διασφαλίσει η Ευρώπη ότι δεν θα παραμεριστεί, αποτελεί η αποστολή ειρηνευτικών στρατευμάτων επιλογή;
Ας μην προτρέχουμε, διότι η Ρωσία δεν θέλει ειρήνη. Η Ρωσία θεωρεί ότι ο χρόνος είναι με το μέρος της. Δεν είναι. Αν δει κανείς την οικονομική πίεση που ασκούμε στη Ρωσία, και πρέπει να την αυξήσουμε, τα εθνικά τους κονδύλια έχουν εξαντληθεί, δεν έχουν τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που είχαν, η Gazprom σκέφτεται να απολύσει 40% του προσωπικού της, η απασχόληση είναι σε άθλια κατάσταση, τα τραπεζικά επιτόκια πάνω από 20%, στρατολογούν Βορειοκορεάτες. Ολα δείχνουν ότι δεν τα πάνε καλά, αν καταφέρουμε να διατηρήσουμε την ενότητα και την ισχύ μας, ο χρόνος είναι με το μέρος μας.
Πώς θα διασφαλίσουμε ότι η Ρωσία δεν επικρατεί στον πόλεμο;
Στηρίζοντας την Ουκρανία, ασκώντας οικονομική πίεση στη Ρωσία και απομονώνοντάς την πολιτικά. Είμαστε πιο ισχυροί στρατιωτικά και οικονομικά και πρέπει να έχουμε τη συμπεριφορά μιας δύναμης όπως οι ΗΠΑ που έχουν την πολιτική «ειρήνη μέσω ισχύος». Η Συρία έδειξε ότι η Ρωσία δεν είναι αήττητη.
Ο Τραμπ είπε οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες στο 5%. Τι νομίζετε;
Δεν κολλάω στους αριθμούς 3%, 5%. Αυτό μας αποπροσανατολίζει από το πραγματικό ζήτημα, που είναι ότι πρέπει να δαπανήσουμε περισσότερα σε νέες ικανότητες, στο τι κάνουμε μαζί για να προστατέψουμε την Ευρώπη. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει δίκιο να υποστηρίζει περισσότερες αμυντικές δαπάνες. Για να ζούμε σε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.
Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι ενδιαφέρεται να αποκτήσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας. Τι αισθήματα σας προκάλεσε;
Οι ΗΠΑ είναι μέλος του ΟΗΕ. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών λέει ότι η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα ενός κράτους πρέπει να γίνονται σεβαστές. Θεωρώ ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τις αρχές αυτές. Νομίζω ότι στάλθηκαν μηνύματα στην Κίνα.
Ποιος είναι ο πυρήνας του σχεδίου για την αμυντική βιομηχανία;
Θα έχουμε συνάντηση αύριο με εκπροσώπους των υπουργείων Αμυνας των κρατών – μελών για να έχουμε τη συμβολή τους στη Λευκή Βίβλο για την άμυνα. Η δομή που θέλουμε να δούμε περιλαμβάνει στοιχεία όπως κοινά ευρωπαϊκά έργα, ο ρόλος της Ευρώπης σε άλλους μεγάλους οργανισμούς, η χρηματοδότηση, η βιομηχανία και η στήριξη της Ουκρανίας.
Είπατε ότι δεν θα πρέπει να κολλάμε σε αριθμούς, αλλά μια αύξηση δαπανών στο 5% είναι ρεαλιστική;
Σαφώς χρειαζόμαστε περισσότερες δαπάνες, αλλά πέρα από το αν θα είναι 3%, 4% ή 5% σημασία έχουν οι ικανότητες, οι κοινές ικανότητες που χρειαζόμαστε, οι οποίες προφανώς χρειάζονται πολλές επενδύσεις. Η άλλη πλευρά είναι η αμυντική βιομηχανία. Πρέπει να αναλαμβάνει περισσότερα ρίσκα, να παράγει περισσότερα από τις παραγγελίες, χρειάζεται επίσης συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων, επενδυτικών funds. Η ΕΤΕπ δεν επενδύει στην άμυνα, η οποία βρίσκεται στην ίδια κατηγορία επενδύσεων με την πορνογραφία.
Κυριάκος Μητσοτάκης και Κωνσταντίνος Τασούλας / Φωτογραφία: Sooc / Γιώργος Βιτσαράς
15/01/2025 11:00 UPD: 15/01/2025 11:49
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτικό του μήνυμα ανακοίνωσε πως η πρόταση της ΝΔ για τη θέση του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας είναι ο Κώστας Τασούλας.
Το τηλεοπτικό μήνυμα του Κ. Μητσοτάκη
Το μήνυμα του πρωθυπουργού
Μοιράζομαι σήμερα μαζί σας τις σκέψεις μου για τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό. Και, ταυτόχρονα, ανακοινώνω την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το πρόσωπο που θα κληθεί να τον υπηρετήσει. Γιατί οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν, να κρίνουν επιχειρήματα και να γίνονται, έτσι, μέτοχοι σε όλες τις εξελίξεις της δημόσιας ζωής.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να διαθέτει υψηλό κύρος, ευρύτερη αποδοχή και, ασφαλώς, εμπειρία, γνώση και έμπρακτο σεβασμό στους θεσμούς. Η ευρύτερη αποδοχή, ωστόσο, δεν σημαίνει αναγκαστικά κάποια πρόταση πέραν της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αντίθετα, σηματοδοτεί ένα πρόσωπο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη στην κοινωνία, που θα έχει τη δυνατότητα να συνθέτει και να ενώνει.
Γιατί ο αρχηγός του κράτους μπορεί μεν να έχει περιορισμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες, όμως αποτελεί το σύμβολο του έθνους. Σε σχέση, συνεπώς, με την υψηλή του αποστολή, η πολιτική του αφετηρία έχει μικρότερη σημασία. Από την άλλη πλευρά, ούτε η διαφορετική προέλευση Προέδρου και Πρωθυπουργού εγγυάται την πολιτειακή ισορροπία, ούτε η πολιτική τους σύμπτωση δημιουργεί εξ ορισμού θεσμικό κίνδυνο. Το Σύνταγμά μας παρέχει όλες τις εγγυήσεις, ενώ και η Ιστορία δείχνει ότι τα πρόσωπα είναι εκείνα που τελικά δίνουν αξία στους θεσμούς.
Με δεδομένη, μάλιστα, την ενοποιητική αποστολή που έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πιστεύω ότι θα έπρεπε να ψηφίζεται για μία και μόνη 6ετή θητεία. Έτσι, η συζήτηση για ανανέωση της παραμονής του στο αξίωμα δεν θα άνοιγε, κάθε τόσο, τον χορό των αντιπαραθέσεων. Και ο θεσμός θα έμενε μακριά από τις κομματικές σκοπιμότητες. Πρόκειται για θέση που θα εισηγηθούμε στη Βουλή κατά την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση.
Με αίσθημα ευθύνης, ανακοινώνω ότι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα είναι ο Κωνσταντίνος Τασούλας, ο νυν Πρόεδρος της Βουλής και τρίτος τη τάξει πολιτειακός παράγων της χώρας. Η ευρεία αποδοχή του προκύπτει από το γεγονός ότι εξελέγη τρεις φορές Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με την ισχυρότερη πλειοψηφία στη Μεταπολίτευση: με 283, 270 και 249 ψήφους. Ενώ το ενωτικό πνεύμα και οι συνθετικές του αρετές έχουν, νομίζω, αποδειχθεί και από τον άψογο, κατά γενική ομολογία, τρόπο με τον οποίο διηύθυνε, έως τώρα, τις εργασίες της Βουλής σε ένα πολύ δύσκολο κομματικό τοπίο.
Ο Κώστας Τασούλας έχει επίσης υπηρετήσει τον τόπο ως Δήμαρχος, ως Βουλευτής επί 25 χρόνια, και ως Υπουργός. Γνωρίζει, λοιπόν, καλά το βάρος της ευθύνης που καλείται να αναλάβει. Ταυτόχρονα, η ηπειρώτικη καταγωγή του αλλά και τα μαθητικά του χρόνια στο Ίδρυμα Τοσίτσα, τον όπλισαν με τη δύναμη του αυτοδημιούργητου. Όπως πυροδότησαν και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική περιφέρεια, για τον κάθε πολίτη, στην κάθε γωνιά της επικράτειας.
Διαθέτει, ακόμη, μία πλούσια καλλιέργεια και βαθιά γνώση της ελληνικής Ιστορίας, αληθινό πατριωτισμό και έναν χαρακτήρα ακέραιο, με κοινωνική ευαισθησία και μία γνήσια απλότητα και σεμνότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι, αν και επί χρόνια παρών στην πρώτη γραμμή, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να φιλοτεχνήσει το δικό του επικοινωνιακό προφίλ. Όλα αυτά, συνεπώς, αποτελούν εγγυήσεις για μία εξαιρετική θητεία.
Από την πλευρά της, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, την οποία έχω ήδη ενημερώσει για την επιλογή μου, τίμησε την αποστολή της με συνέπεια και με αίσθημα ευθύνης. Κρατώντας πάντοτε ψηλά την εθνική αξιοπρέπεια, εισέφερε στον θεσμό ένα νέο, ανθρώπινο υπόδειγμα Προέδρου. Με προτάγματα πολιτισμού και επιστήμης, αλλά και αναπτύσσοντας μία ανεπιτήδευτη επικοινωνία με τους πολίτες.
Έκρινα, όμως, ότι κατά το επόμενο διάστημα και σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον, η πατρίδα χρειάζεται Πρόεδρο της Δημοκρατίας με μακρά διαδρομή στα κοινά και με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά. Σε κάθε περίπτωση, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αφήνει θετικό αποτύπωμα στην Ιστορία της χώρας. Ως Πρωθυπουργός και ως απλός πολίτης την τιμώ και θέλω να την ευχαριστήσω από καρδιάς.
Καλώ όλα τα κόμματα της Βουλής να αξιολογήσουν την υποψηφιότητα του Κώστα Τασούλα μέσα από ένα και μόνο πρίσμα: αυτό του κύρους και της εμπειρίας, της γνώσης αλλά και του χαρακτήρα, προκειμένου να αναδειχθεί σε πρώτο πολίτη. Κι αν η αμερόληπτη απάντηση σε αυτά τα κριτήρια είναι καταφατική, τους ζητώ να τον στηρίξουν. Θα είναι μία επιλογή ενότητας και προοπτικής για την Ελλάδα.
To προφίλ του υποψήφιου Προέδρου της Δημοκρατίας
Ο προταθείς για Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1959, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Από το 2000 εκλέγεται βουλευτής Ιωαννίνων με τη ΝΔ. Το 2007 ορίστηκε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, το 2010 εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδος της ΝΔ, το 2014 ορίστηκε υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού έως τον Ιανουάριο του 2015, ενώ το 2018 ορίσθηκε Γενικός Εισηγητής της ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Υπήρξε ιδιαίτερος γραμματέας του αειμνήστου Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα, επίτιμου προέδρου της ΝΔ από το 1981 έως το 1990 και ειδικός σύμβουλος στα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου και Γεωργίας (1989-1990).
Διετέλεσε πρόεδρος του Οργανισμού Προωθήσεως Εξαγωγών (Ο.Π.Ε.) από το 1990 έως το 1993.
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Κηφισιάς το 1990. Το 1994 εξελέγη δήμαρχος Κηφισιάς.
Τον Ιούνιο του 2013 ορίσθηκε Πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής».
Ως κράτος έχουμε περιέλθει σε μια παθητική κατάσταση, παρακολουθώντας, απλώς, τις εξελίξεις που θα μας επηρεάσουν άμεσα χωρίς να μπορούμε να παρέμβουμε. Ως κοινωνία υφιστάμεθα έναν καθημερινό μπούλινγκ να μην αντιδρούμε και έναν μιθριδατισμό παράδοσης στο μοιραίο λειτουργώντας και ως κεντρομόλα δύναμη σε οτιδήποτε προσπαθεί να ξεφύγει από την κυρίαρχη ιδεολογία στην οποία ο προσφάτως αποθανών Κ.Σημίτης συνέβαλε τα μέγιστα και όλοι οι διάδοχοί του συνέχισαν.
Το τέλος διακρίνεται και θα είναι οδυνηρό. Δεν υπάρχουν δυνάμεις να αντισταθούν. Κάποιες σκόρπιες εκλάμψεις μόνο.
Αντιθέτως η γειτονική δύναμη, η Τουρκία που αποτελεί υπαρξιακή κρατική απειλή για την Ελλάδα, ενισχύεται γεωπολιτικά και, μόνο, όσοι θέλουν να έχουν ψευδαισθήσεις δεν το διακρίνουν.
Σε αυτό το πλαίσιο μόνο επι μέρους ζητήματα μπορούμε να θέσουμε αφού για μια συνολικότερη πολιτική κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Υπήρξαν το τελευταίο διάστημα τρείς ειδήσεις που προκαλούν προβληματισμό. Δεν ξέρω αν υπάρχει μέρος της κοινωνίας που ανησυχεί ή προβληματίζεται αλλά στο μέτρο των μικρών δυνάμεών μας εμείς θα τα θέσουμε στην εμβέλεια που έχει ο δημόσιος λόγος μας.
Η μια είδηση ήταν η ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη της κ. Μαρίας Ζαχαράκη στο ιστολόγιο του Έθνους, ότι το Ίδρυμα Κότς θέλει να αγοράσει την βίλα Αλατίνι στη Θεσσαλονίκη για να την κάνει πολιτιστικό κέντρο μελέτης των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Η άλλη είναι δική μου πληροφορία από φίλη που επισκέφθηκε προσφάτως την Θράκη ότι οι κάτοικοι της περιοχής επιθυμούν πάση θυσία να βρούν τρόπο να φύγουν από την περιοχή.
Η τρίτη είναι ότι ο Φιντάν θέτει θέμα να περιληφθεί στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών η μειονότητα της Θράκης την οποία θεωρεί τουρκική. Υπάρχουν και άλλα. Ο Μπαχτσελί θέτει θέμα κατοχής των Δωδεκανήσων και ο Δένδιας στον ανασχηματισμό του στρατεύματος κλείνει μονάδες στα σύνορα και τις ανοίγει στην Πελοπόννησο!
Ποτέ δεν πίστεψα ότι αυτό το αθηναϊκό μόρφωμα που διοικείται από παρέες του κλεινού άστεως θέλησε να γίνει ελληνικό κράτος. Όσο περνά ο καιρός αυτό φαίνεται και από τον εξοβελισμό που επιχειρεί κατά του πολιτικού που το μεγάλωσε, του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Η Τουρκία αναπτύσσει μια εντυπωσιακά πολύπλευρη πολιτική με προβολή στοιχείων και ήπιας και σκληρής ισχύος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία για την κυριαρχία της στη Μέση Ανατολή. Είναι πασιφανής. Στα βαλκάνια που μας ενδιαφέρουν άμεσα, η Τουρκία έχει, ήδη, διεισδύσει και οικονομικά και πολιτιστικά και έχει διαμορφώσει και ελέγχει τζιχαντιστικούς πυρήνες με τους οποίους μπορεί να αποσταθεροποιήσει χώρες αν το θελήσει. μπορεί, δηλαδή, να προβάλλει αν θελήσει και σκληρή ισχύ.
Για την Τουρκία η Ελλάδα είναι μια περίπτωση που επιθυμεί διακαώς να ελέγξει. Το επιχειρεί εργαλειοποιώντας στοιχεία της μειονότητας. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να ελέγξει την Θράκη (σε μεγάλο βαθμό το έχει επιτύχει) αλλά το ενδιαφέρον της εστιάζεται και σε δύο άλλες περιοχές. Στα Δωδεκάνησα, τα οποία απείλησε άμεσα με τον Μπαχτσελί και στον ελλαδικό κορμό ως τη Θεσσαλονίκη.
Την σχέση της Θεσσαλονίκης με τα σύνορα της καρδιάς του την εκδήλωσε ο Ερντογάν.
Πρέπει και να την υλοποιήσει. Γι αυτό και η είδηση ότι ο όμιλος Κότς θέλει να αγοράσει την βίλα Αλατίνι πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν λέω να μας ανησυχήσει διότι ανησυχούν οι λαοί που έχουν όραμα. Στην Ελλάδα η κυρίαρχη ιδεολογία επέβαλε την αντίληψη του ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και δεν βαριέσαι…
Τι είδους σχέση θέλουμε με την γειτονική χώρα;
Είναι ευνόητο πως αν επικρατήσει η αντίληψη της άνευ όρων προώθησης των διμερών σχέσεων η Τουρκία έχει και την οικονομική δυνατότητα και την πολιτιστική διπλωματία και την ισχύ, αν χρειαστεί, να ελέγξει απολύτως το ελλαδικό μόρφωμα. Είναι θέμα χρόνου αν δεν τεθούν όροι να κατακλυσθεί η Θεσσαλονίκη από τουρκικά κεφάλαια και κάθε άλλου είδους παρουσία που ουσιαστικά θα παραδώσουν την πόλη στην Άγκυρα.
Αν πάλι όλα αυτά δεν μας ανησυχούν διότι είμαστε λαός και κυβέρνηση large καλώς. Δεν θα χαλάσουμε και την ζαχαρένια μας.
Για να σωθεί κάποιος πρέπει να το θέλει. Αν το κυρίαρχο σύστημα δεν το θέλει-που δείχνει να μην το θέλει- και οι υπάλληλοί του, διαμορφωτές της κοινής γνώμης επιμένουν στην μοναδική τους αλήθεια, καλώς. Ο γκρεμός είναι κοντά.
Με αυτές τα σκέψεις θα προσεγγίσουμε σήμερα Τετάρτη το θέμα που ανέκυψε με την βίλα Αλατίνι στην εκπομπή Πρίσμα της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης. Στις 9μμ.
Στη βίλα στεγάζεται σήμερα η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αλλά δεν έμαθα ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της.
Κατασκευάσθηκε από την οικογένεια Ντασώ (την μεγάλη γαλλοεβραϊκή οικογένεια η οποία αν δεν κάνω λάθος παράγει και τα Ραφάλ) αλλά δεν είμαι σίγουρος αν η βίλα ανήκει στην οικογένεια. Πάντως είναι σίγουρο ότι η Περιφέρεια νοικιάζει το κτήριο. Από ποιόν; Δεν φαίνεται να ανήκει και στο ΤΑΙΠΕΔ.
Ο προβληματισμός της ιδιοκτησίας γίνεται διότι αν ανήκει στην οικογένεια Ντασώ η πιθανή εξαγορά της από τον όμιλο Κότς είναι ευκολότερη. Η οικογένεια Κότς είναι και αυτή ντονμέδες.
Ορισμένοι φίλοι στο διαδίκτυο υποστήριξαν πως η οικογένεια Κότς δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με την κυβέρνηση Ερντογάν και αυτό είναι αλήθεια. Διακρίνεται, είπαν, και απο μια θετική διάθεση για την Ελλάδα. πιθανώς. Αλλά όταν πρόκειται για το συμφέρον του τουρκικού κράτους η υποχρέωση όλων των τούρκων ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας είναι να το υποστηρίξουν.
Δεν είμαι εξ ορισμού αντίθετος σε μια τουρκοελληνική συνεργασία την στιγμή, μάλιστα, που το αθηναϊκό μόρφωμα έχει εγκαταλείψει τις βόρειες περιοχές της χώρας. Δεν θα ήθελα να ζήσω, όμως σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο τουρκικός πολιτισμός και γενικότερα το τουρκικό μενταλιτέ.
Η σχέση της Τουρκίας με τη βίλα Αλατίνι εχει να κάνει με την εξορία στη Θεσσαλονίκη και την διαμονή του στη βίλα του Σουλτάνου Αμπντουλχαμίτ Β’. Η κόρη του, Σαντιγιέ Σουλτάν, έχει γράψει τα απομνημονεύματά της και κάνει αναφορά στην διαμονή τους στη βίλα.
Η καθηγήτρια του ΕΚΠΑ Αιμιλία Θεμοπούλου θα μας μιλήσει για την σχέση αυτή και την παραμονή του Αμπντουλχαμίτ Β΄στη Θεσσαλονίκη. Ο πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνταντινουπολιτών Νίκος Ουζούνογλου θα μας μιλήσει γενικά για την πολιτιστική διπλωματία της Τουρκίας και ο εκδότης Πέτρος Παπασαραντόπουλος θα θυμηθεί την ελληνοτουρκική προσέγγιση της δεκαετίας του 90 όταν στο ελληνικό σχήμα συμμετείχε και ο ίδιος και από την πλευρά της Τουρκίας συμμετείχε ο Ραχμί Κότς.
Τότε, 1997, στις Ανιχνεύσεις της ΕΡΤ3 είχα κάνει μια εκπομπή την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω:
Turkey's Foreign Minister Hakan Fidan speaks with U.S. Secretary of State Antony Blinken during a meeting with the foreign ministers of the Arab Contact Group on Syria in Jordan's southern Red Sea coastal city of Aqaba on December 14, 2024. ANDREW CABALLERO-REYNOLDS/Pool via REUTERS/File Photo
To address the issue of the YPG/SDF, Washington needs to employ a multi-faceted strategy that balances counterterrorism objectives with the need to maintain strong bilateral relations with Ankara.
The Biden administration has been clear in its support for the SDF, with its primary threat perception in Syria centered on ISIS. However, Trump’s return raises questions about how long Washington will continue its support.
If Erdogan manages to convince Trump that a joint force consisting of the Turkish military and Syrian groups loyal to Ankara can take on ISIS and contain the risk of a jihadist resurgence, it is likely that the SDF will lose US support.
The new Syrian administration will find itself torn between Washington’s and Ankara’s conflicting priorities. While Washington will hold leverage on critical issues, such as lifting sanctions, the new regime in Damascus may lean more toward Turkiye’s priorities.
Now that the Assad regime is gone and the Islamist-led government of Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) is in charge of Damascus, the fate of ISIS and Syria’s Kurds will greatly impact the nature of the new Syrian regime as well as future Turkish-American relations. The Syrian National Army (SNA), a rebel group supported by Turkiye, is currently confronting the Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF), a US-backed militia that played a critical role in defeating and containing ISIS. Ankara sees the SDF as an extension of Turkiye’s outlawed Kurdish Workers’ Party (PKK). While the US also designates the PKK as a terrorist organization, it considers the SDF as a separate entity, thus justifying its continued support to the SDF.
Throughout much of the Syrian civil war, which started in 2011, Kurdish militias prioritized controlling their own territory over fighting Assad. The US identified them as strategic allies in the fight against ISIS, which captured large swaths of territory in Syria and Iraq in 2014. Washington armed and trained the People’s Defense Units (YPG). After capitalizing on the chaos of Syria’s civil war and battle against ISIS, the SDF took control of 25 per cent to 30 per cent of northeastern Syria, including key oil fields and agricultural areas, granting them substantial leverage in the country’s geopolitical landscape.
Syrian Kurds, who at 2.5 million people make up about 10 per cent of the country’s population, carved out their own territory during the civil war and fear they may wind up worse off under the post-Assad government led by the HTS. In view of the new developments, they fear that the US would cease supporting them. These concerns are heightened by historical precedents where major powers have supported the Kurds for geostrategic purposes only to abandon them once their objectives were met.
US Navigation Between Syrian Kurds and Ankara
Navigating the YPG-PKK issue requires Washington to employ a multifaceted strategy that balances counterterrorism objectives with the imperative of maintaining strong bilateral relations with Turkiye. This involves continuous diplomatic engagement, strategic military cooperation and a nuanced understanding of the regional geopolitical landscape. The recent geopolitical shift in Syria adds new layers of complexity for Washington in terms of whether the YPG/SDF will be able to maintain its arms and autonomous status in a federative-decentralized constitutional framework.
Mazloum Abdi, head of the SDF, says he is prepared to dissolve his group, re-brand its 100,000-strong force and join a new Syrian army led by the post-Assad authorities in Damascus. But first he wants to negotiate rights for the Kurds who account for about 10 per cent of Syria’s population. “We want Syria to be decentralized, based on democratic pluralistic principles, with local councils sharing some of those powers in agreement with the central authority.”
The fall of the Assad regime has added a new layer of complexity for Washington regarding the status of its Syrian Kurdish allies (AFP).
While the US continues to collaborate with Kurdish forces in Syria and acknowledges their contributions to regional security, it stops short of formally endorsing Kurdish autonomy in the emerging Syrian political landscape. The US approach appears to focus on maintaining security and stability, countering ISIS resurgence and managing complex regional relationships rather than advocating for specific political arrangements within Syria. The Biden administration has quickly established dialogue with the HTS and wants to maintain leverage over the new regime in Damascus. A US delegation, led by Assistant Secretary of State for the Middle East Barbara Leaf, met with Ahmad al-Sharaa, the HTS leader.
The new government in Damascus is fully aware that its international legitimacy would be enhanced by Washington’s termination of the designation of the HTS as a Foreign Terrorist Organization and lifting sanctions imposed on Syria in order the start the reconstruction process.
Although the US lifted a bounty offered for the capture of HTS leader al-Sharaa, and the Department of Treasury issued a sanctions relief authorization to allow basic human needs into Syria for a six-month period, the tendency in Washington is to wait and see actions on the ground. Much will depend on whether and how much common ground can be found with the post-Assad regime.
If the regime were to perpetuate a civil war, establish a Sharia-based Islamist state or fail to protect the rights of women and ethnic minorities, Washington is unlikely to remove the HTS’s terrorist designation. In such a scenario, the HTS would also struggle to secure aid and investment necessary for rebuilding the country and facilitating the return of millions of Syrian refugees from the Middle East and Europe. Additionally, Washington’s consideration for lifting the terrorism designation and sanctions hinge on strategic issues such as making sure that Iran cannot use Syria as a land bridge to support of Hezbollah in Lebanon.
As for Turkiye, its priorities in Syria are twofold:
First, Ankara seeks the recognition of the YPG as an illegitimate entity by the HTS and its dissolution as an armed movement. Turkiye fears self-rule for Kurds in Syria could stoke separatist aspirations among its own, far larger Kurdish population. Turkiye is therefore determined to prevent an offshoot of the PKK – a group it has fought for 40 years – from becoming a dominant authority across its border. Although the SDF does not pose a direct military threat to Turkiye, its success would represent a political defeat for Ankara. Turkiye appears to be open to a future formula that would integrate the Kurdish forces into a Syrian army within the context of a unitary state framework, preserving Syria’s territorial integrity and national unity.
Second, Ankara is anxious to see the return of more than four million Syrian citizens who took refugee status in Turkiye since 2012. Ankara also appears to exploit the willingness of the jailed PKK leader Abdullah Ocalan, who is serving a lifetime sentence, to support disarming the PKK and its Syrian wing, the YPG, in return for a potential amnesty. For Erdogan, the ideal outcome would involve significant progress in repatriating Syrian refugees and the YPG-PKK laying down their arms.
However, whether Mazloum Abdi, the YPG leader, would heed Ocalan’s request for disarmament is far from certain since his Syrian organization maintains operational autonomy from the PKK and views the jailed PKK leader primarily as an honorary figurehead. Abdi has established himself as a charismatic military leader who has demonstrated impressive capabilities in the war against ISIS and has so managed to maintain CENTCOM’s support.
Washington’s Threat Perception: ISIS
The Biden administration has been clear about its support for the SDF and its prioritization of the ISIS threat. “The single biggest concern I have is the resurgence of ISIS,” US National Security Adviser Jake Sullivan stated on CNN on December 22. However, the return of President-elect Trump now raises questions about the future of Washington’s support. During his first term, Trump ordered US forces out of northern Syria, leaving the SDF vulnerable to a Turkish incursion. Turkiye, which maintains thousands of troops in northern Syria, has launched several offensives against Kurdish militants over the past decade. Senior US officials, including then-Defense Secretary Jim Mattis, resigned in protest over this decision.
On December 19, the Pentagon disclosed that approximately 2,000 soldiers are stationed in eastern Syria – more than double the previously reported 900 troops. The incoming Trump administration will face an early foreign policy test regarding the continuation of this troop presence in both Syria and Iraq. By September 2025, the US is set to reduce its coalition mission in Iraq, though some troops will remain for ongoing security cooperation. In Syria, US forces continue their mission without a specified end date. As the Assad regime was falling in December, Trump has again indicated his aversion to Washington’s continued presence in Syria. “THE UNITED STATES SHOULD HAVE NOTHING TO DO WITH IT…. DO NOT GET INVOLVED!” he posted in an all-caps blast on X.
It is reasonable to assume that President-elect Trump will be briefed by CENTCOM commanders about the strategic need to retain some troop presence in both Iraq and Syria to ensure that ISIS, which still carries a low-level insurgency, does not turn into a major threat once again. Because of high-profile terrorist attacks such as the recent one in New Orleans and previous ones in 2024 in Iran, as well as widely publicized foiled plots, much of the global media attention has now again focused on ISIS. “The New Orleans terrorist attack simply confirms what many in the counterterrorism community have been saying for the past year, which is that ISIS remains a stubborn and persistent threat and one which simply isn’t going to fade away,” said Colin Clarke of the Soufan Group, a consultancy that focuses on global security issues.
The Kurdish leadership is concerned that it may not be able to rely on Washington’s support in the foreseeable future (AFP).
The Pentagon is deeply concerned that ISIS in Syria has been slowly and patiently rebuilding. Over the past five years, as the group’s power ebbed and flowed in Syria, it has retained a steady presence in the central Badia desert, occasionally showing signs of resurgence. In January 2022, ISIS fighters stormed a prison in al-Hasakah, triggering a 10-day battle in which hundreds of ISIS militants were killed but hundreds were also freed from captivity.
The group still boasts several thousand fighters and will likely use the current chaos to recruit new members, potentially including hardline militants who were part of the broader HTS offensive but who disagree with leader al-Sharaa’s emphasis on moderation, inclusion and pragmatism. Since the fall of the Assad regime, the US military has conducted several bombing raids against ISIS positions in Syria. In the first wave in early December, B-52 bombers, F-15 fighters and A-10 Warthogs attacked 75 ISIS targets, including leaders, operatives and training camps. A week later US airstrikes killed another dozen ISIS fighters, targeting more operatives and training camps. And most recently, separate US and French missile strikes targeted ISIS positions in Syria. On December 26, the US Central Command announced the elimination of ISIS leader Abu Yusuf in Deir ez-Zor province in the latest round of precision strikes against the Islamic State’s leadership echelon.
The most glaring vulnerability today lies in the prison camps and detention centers where hundreds of ISIS fighters are held. About 9,000 ISIS militants remain in these camps and over 40,000 of their family members, including women and children, are being held in deplorable conditions. The camps are guarded by the SDF.
Will Erdogan Convince Trump to Leave Syria?
Despite the presence of ISIS in Syria, Ankara considers the American support for the SDF as unnecessary and holds Washington responsible for supporting a Kurdish terrorist group, violating its pledge to cease collaboration with this Kurdish militia. The US had indeed often tried to appease Turkish anger by portraying the military support for the Kurdish group as “temporary, tactical and transactional.” Given president-elect Trump’s preference for ending this involvement in Syria, it is possible that the Trump administration might leave the bulk of the counter-ISIS fight in Syria to the Turkish military. It is not difficult to imagine Turkish President Recep Tayyip Erdogan convincing Trump that in exchange for withdrawing US troops from Syria, the Turkish military will keep ISIS at bay.
Turkish Foreign Minister Hakan Fidan was the first senior foreign official to travel to Syria to meet with al-Sharaa, confirming what many already knew: Ankara wields the most influence with the HTS and will be the major power player in Syrian politics, shaping what comes next. Fidan said recently, “When you look at this from the perspective of US interests, when you do the math, is Turkiye more important, or is a terrorist group like the PKK important? Mr. Trump sees the math right away.”
The SDF leadership is deeply concerned about the possibility of losing Washington’s support, a prospect they view as existential. If Erdogan manages to convince Trump that a combination of Turkish troops in Syria, Turkish proxies like the Syrian National Army and the HTS itself can take the fight to ISIS and contain the Jihadist resurgence, the SDF will have lost its American support.
The new Syrian administration will be caught between the conflicting priorities of Washington and Ankara (AFP).
Conclusions
Despite such dynamics that favor Ankara, it is premature to conclude that the HTS will be controlled by Turkiye or that the United States will quickly withdraw its troops from Syria. As is often the case with the American political system, Damascus will likely receive mixed messages from Washington, reflecting internal deliberations and a potentially chaotic policy-making process. The Pentagon will most probably convince the White House that a quick American exit will be the wrong decision and offer a two-year process of incremental and conditional withdrawal from Syria. The new Syrian regime’s success in fighting ISIS, the status of the Kurds and other minorities and some basic gender rights based on good governance are likely to be the main American metrics for a full withdrawal.
The HTS will therefor find itself torn between the different priorities of Washington and Ankara. The State Department under the leadership of Marco Rubio and the Pentagon under the pressure of CENTCOM will probably insist on some operational autonomy to the YPG/SDF forces in their fight against ISIS with American military support for most of 2025 as a conditional benchmark for partial withdrawal. If the new Syrian military units prove able to effectively fight ISIS on their own, the US can complete its withdrawal at the end of 2026.
If this phased and conditional American exit becomes the Trump administration’s policy, we are likely to witness a clash of Turkish and American priorities in Syria. The reason is simple: Ankara will pressure al-Shaara to disband the Kurdish militia, end the Kurdish project of autonomy and impose central authority over northeast Syria’s rich oil, gas and agricultural resources.
The HTS, given its strong relations with Ankara and its natural inclination toward asserting full control over all militias in Syria, may lean toward aligning with Turkiye’s priorities. However, Washington retains significant leverage through critical issues such as the lifting of sanctions and the delisting of the HTS as a terrorist organization. As previously argued, these actions are pivotal for Syria to access foreign aid from international organizations such as the Word Bank, the European Union and the United Nations Development Program (UNDP). More importantly, it will be impossible for the new regime to receive foreign investment as long as sanctions are in place. The United States is also the largest donor of humanitarian assistance to the Syria crisis, allocating more than $17.8 billion since 2012 for humanitarian efforts in Syria and in neighboring states that host Syrian refugees.
Trump, for his part, will be under the pressure of the US Congress where Kurds have strong allies. Senator Lindsey Graham, a Republican from South Carolina, recently issued a stark warning on social media, threatening to push for economic sanctions against Turkiye if it attacked the Kurdish forces. He cautioned that such actions could “set in motion an ISIS jailbreak.” He added: “If Turkiye takes military action against Kurdish forces in Syria, it will jeopardize America’s interests dramatically.”
Similarly, Democratic Senator Chris Van Hollen stressed the importance of maintaining US support for Syria’s Kurds. “We should keep a clear-eyed focus on our national security interests, and at the top of that list is preventing a resurgence of ISIS. It’s going to be especially important that we continue to support our partners, the Syrian Kurds, and make it clear that we will not abandon.”
Adding to this dynamic, Mazloum Abdi, the YPG leader, has been reportedly invited to attend Trump’s inauguration on January 20.
The influential Israeli lobby in Congress is also staunchly pro-Kurdish. Similarly, support for Kurds in Israel cuts across an otherwise polarized political spectrum in a bipartisan way. Even the Israeli left that has been critical of Netanyahu believes the US should support the Kurds and that Israel should also help the Syrian Kurds.
As Haaretz argues: “Israel’s friends in the US Congress can be persuaded to push for a cease-fire or convince the Americans to stay in northern Syria and not forsake the Kurds when Donald Trump becomes president. And a lot more can be done in intelligence, cyberwar and arms.”
Ömer Taşpınar is a Non-Resident Researcher at the Emirates Policy Center (EPC). He is a Professor of Security Studies at the National War College (National Defense University, DC campus), a Senior Fellow at the Brookings Institution.
Disclaimer: The views and opinions expressed in the content are solely those of the authors and do not necessarily reflect the Emirates Policy Center’s position.
Ιστορικά πρωτοφανείς οι πυρκαγιές στην Καλιφόρνια δεν είναι παρά το προβλέψιμο και προβλεφθέν αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης και επιταχυνόμενης κλιματικής κρίσης, που θεωρείται ένας κύριος παράγοντας που προκάλεσε το πρόβλημα, χωρίς βέβαια να είναι και ο μόνος.
Αυτό που συνέβη στην Καλιφόρνια είχε ήδη προβλεφθεί ότι μπορούσε να συμβεί, ήταν το «χειρότερο δυνατό σενάριο», σύμφωνα με μια μελέτη από το NBC των εκθέσεων που συνετάχθησαν μετά από προηγούμενες καταστροφές (https://www.nbcnews.com/weather/wildfires/california-fires-foreseeable-worst-case-scenario-rcna186887).
Τις τελευταίες δεκαετίες, οι άγριες πυρκαγιές στις δυτικές ΗΠΑ έχουν γίνει μεγαλύτερες, πιο έντονες και πιο καταστροφικές, εξαιτίας ενός συνδυασμού παραγόντων όπως η ταχεία αστικοποίηση και η επιταχυνόμενη ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, που παρήγαγε «θερμότερες και ξηρότερες συνθήκες, με παρατεταμένες ξηρασίες που πιέζουν τη δασική βλάστηση και προκαλούν επιδημίες και θανάτους δένδρων, συσσωρεύοντας επιφανειακά καύσιμα», σύμφωνα με την Πέμπτη Εθνική Εκτίμηση για το Κλίμα (Fifth National Climate Assessment) της αμερικανικής κυβέρνησης, του Νοεμβρίου 2023. Η Εκτίμηση εκπονείται κάθε πέντε χρόνια από 14 διαφορετικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες των ΗΠΑ και συνεργάζονται για τη σύνταξή της οι κορυφαίοι Αμερικανοί κλιματικοί επιστήμονες.
Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με την Εκτίμηση, τα επιδεινούμενα περιστατικά ακραίας ζέστης και παρατεταμένων ξηρασιών οδήγησαν στην ενίσχυση ευρύτερων και πιο καταστροφικών πυρκαγιών. Στην περίπτωση των πυρκαγιών της Καλιφόρνια, ο συνδυασμός των παραπάνω αποτελεσμάτων της κλιματικής κρίσης με ισχυρότατους ανέμους (που μπορεί και αυτοί να είναι αποτέλεσμα της κρίσης αλλά δεν έχει αποδειχθεί) κατέστησαν την καταστροφή μη αντιμετωπίσιμη. (Για τη σχέση κλιματικής αλλαγής με τις πυρκαγιές στην Καλιφόρνια δες ενδεικτικά https://www.theguardian.com/commentisfree/2025/jan/11/los-angeles-fire-fossil-fuel-big-oil , https://www.npr.org/2025/01/10/nx-s1-5253063/a-new-study-explores-the-role-of-climate-change-in-worsening-fires, https://www.aljazeera.com/news/2025/1/11/is-climate-change-to-blame-for-the-california-wildfires).
Φυσικά, το πόσο καλά είναι προετοιμασμένο ένα κράτος και μια κοινωνία να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτής της κρίσης έχει μεγάλη σημασία. Όσο όμως καλά κι αν προετοιμαστούν, δεν μπορούν παρά να υποστούν τις όλο και πιο τρομακτικές συνέπειες της υπερθέρμανσης του πλανήτη εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας και ιδίως της χρήσης ορυκτών καυσίμων.
Καθώς οι φλόγες κατάπιναν ήδη την Καλιφόρνια, η NASA ανακοίνωνε στις 10 Ιανουαρίου ότι, μετά από 15 μήνες, με τον καθένα να σπάει ένα ακόμα ρεκόρ, από τον Ιούνιο του 2023 έως τον Αύγουστο του 2024, η παγκόσμια θερμοκρασία κατά το έτος 2024 ήταν 1,28 ° C πάνω από τη θερμοκρασία της περιόδου 1951-1980 και περίπου 1,47 ° C υψηλότερη από τον μέσο όρο της θερμοκρασίας στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (1850-1900) (https://www.nasa.gov/news-release/temperatures-rising-nasa-confirms-2024-warmest-year-on-record/).
«Ακόμα μια φορά το ρεκόρ θερμοκρασίας έσπασε. Το 2024 ήταν το θερμότερο έτος από το 1880, που αρχίσαμε να κάνουμε μετρήσεις», δήλωσε ο επικεφαλής της NASA Bill Nelson προσθέτοντας: «Μεταξύ των ρεκόρ θερμοκρασιών που μετράμε και των τωρινών πυρκαγιών που απειλούν τα κέντρα μας και την εργατική μας δύναμη στην Καλιφόρνια, ποτέ δεν υπήρξε περισσότερο σημαντικό να κατανοήσουμε τον πλανήτη μας που αλλάζει».
Ο πλανήτης αλλάζει, τα μυαλά μας όχι. Όπως υπογραμμίζουν οι ειδικοί και παρά τις προειδοποιήσεις και τις πρωτοβουλίες των επιστημόνων δεν έχουν ληφθεί αποτελεσματικά μέτρα ώστε να τηρηθεί η συμφωνία των Παρισίων που έθεσε ως στόχο να μην ξεπεράσει η θερμοκρασία του πλανήτη τον ενάμισι βαθμό πάνω από την προβιομηχανική εποχή.
Ουδέποτε ελήφθησαν στην πραγματικότητα σοβαρά μέτρα για να επιτευχθεί αυτή η επιδίωξη, που έμεινε κυρίως στα λόγια και τις διακηρύξεις. Μετά όμως το 2021 άρχισαν να εγκαταλείπονται ακόμα και τα λόγια, ή να δίνεται έμφαση στην «αποτροπή των συνεπειών» όχι της ίδιας της κλιματικής αλλαγής, υπό την πίεση των γιγάντων της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, αλλά και λόγω της πολεμικής ατμόσφαιρας που επικράτησε παγκοσμίως. Η σύνοδος του Μπακού για το κλίμα υπήρξε ένα φιάσκο, ενώ μετά την εκλογή Τραμπ έξι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες αποχώρησαν από την Zero Net Alliance, που είχαν δημιουργήσει για να βάλουν κάποιο χαλινάρι στις επενδύσεις για εξόρυξη ορυκτών καυσίμων (https://www.theguardian.com/business/2025/jan/08/us-banks-quit-net-zero-alliance-before-trump-inauguration).
Η εκλογή του Τραμπ, ο οποίος παρά τον συντριπτικό όγκο συσσωρευμένων επιστημονικών αποδείξεων λέει ότι δεν πιστεύει στην κλιματική αλλαγή, κινδυνεύει να αποτελέσει τη χαριστική βολή στις προσπάθειες της ανθρωπότητας να ανασχέσει την καταστροφή του γήινου κλίματος. Αρκετοί βέβαια αμφιβάλλουν για το κατά πόσο όντως δεν πιστεύει και εκτιμούν ότι το ενδιαφέρον του για τη Γροιλανδία και τον Καναδά έχει να κάνει ακριβώς με το ότι περιμένει να λειώσουν οι πάγοι στην Αρκτική.
Αναφερόμενος στην αύξηση της θερμοκρασία της Γης, ο Gavin Schmidt, διευθυντής του Ινστιτούτου Διαστημικών Σπουδών Goddard της NASA, εξήγησε ότι δεν θα βλέπουμε κάθε χρονιά νέα ρεκόρ, αφού η αύξηση της θερμοκρασίας επηρεάζεται και από περιοδικές διακυμάνσεις όπως τα φαινόμενα Εl Niño και La Niña. Ανεξαρτήτως όμως αυτών των διακυμάνσεων, βλέπουμε ήδη, υπογράμμισε, το αποτέλεσμα της αύξησης της θερμοκρασίας σε «ακραίες βροχοπτώσεις, καύσωνες και αυξημένο κίνδυνο πλημμυρών – και όσο οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου συνεχίζονται τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα χειροτερεύουν».
Οι μετρήσεις θερμοκρασίας της NASA, παρά κάποιες ελαφρές διαφορές, συγκλίνουν με αυτές του Berkeley Earth, της ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για την Κλιματική Αλλαγή “Κοπέρνικος”, της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου και της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), και όλες καταλήγουν ότι η θερμοκρασία του πλανήτη είναι η μεγαλύτερη από τότε που άρχισαν οι μετρήσεις. Οι μικρές διαφορές των μετρήσεων έχουν να κάνουν με διαφορετικές μεθοδολογίες και χρησιμοποιούμενα μοντέλα. Η ΝΟΑΑ π.χ. που ανακοίνωσε τις δικές της μετρήσεις επίσης στις 10 Ιανουαρίου υπολόγισε ότι η παγκόσμια θερμοκρασία της γήινης επιφάνειας ήταν 1,29 ° C πάνω από τον μέσο όρο του 20ου αιώνα και 1,47 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα.
Η NOAA μελέτησε επίσης τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που γίνονται πιο συχνά και καταστροφικά εξαιτίας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης που προκαλεί η χρήση ορυκτών καυσίμων. Η υπηρεσία εντόπισε 27 μεγάλες καταστροφές στις ΗΠΑ το 2024 που οφείλονταν στην κλιματική αλλαγή, μεταξύ των οποίων μία ξηρασία, μια πλημμύρα, μία μεγάλη δασική πυρκαγιά, δύο χειμερινές καταιγίδες, πέντε τροπικούς κυκλώνες και 17 ισχυρές καταιγίδες, η κάθε μία από τις οποίες στοίχισε πάνω από ένα δισ. δολλάρια. Στο σύνολό τους προκάλεσαν υλικές απώλειες 182,7 δισεκατομμυρίων δολλαρίων και στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστο 568 ανθρώπους. Για να πάρουμε μια ιδέα του ρυθμού επιτάχυνσης των φαινομένων αξίζει να σημειώσουμε ότι την περίοδο 1980 έως 2020 σημειώνονταν κατά μέσο όρο εννέα μεγάλες κλιματικές καταστροφές ετησίως, την τελευταία πενταετία όμως ο μέσος όρος ανέβηκε στις 23.
Η Rachel Cleetus, διευθύντρια Πολιτικής και επικεφαλής οικονομολόγος του προγράμματος για το κλίμα και την ενέργεια της Union of Concerned Scientists’ (UCS) υπογράμμισε σε μια δήλωσή της: «Τα ρεκόρ θερμοκρασίας της περασμένης χρονιάς και οι καταστροφές με απώλειες της τάξης των δισεκατομμυρίων συνιστούν τον ανησυχητικό προάγγελο αυτού που θα έρθει αν το έθνος αποτύχει να επενδύσει σε μια κλιματικά ανθεκτική οικονομία και να κάνει το δικό του μερίδιο σε ότι αφορά την μεγάλη μείωση των παγκόσμιων εκπομπών που παγιδεύουν τη θερμότητα. Είναι ο καιρός για αυτούς που αποφασίζουν σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης και της οικονομίας να αναγνωρίσουν τα συγκλονιστικά οικονομικά κόστη και τις ανθρώπινες απώλειες από την καύση ορυκτών καυσίμων και να δεσμευθούν στην οικοδόμηση μιας ισχυρότερης και ασφαλέστερης οικονομίας που να δουλεύει με καθαρή ενέργεια». Η Cleetus κατήγγειλε επίσης έντονα τις εταιρείες ορυκτών καυσίμων που μοιάζουν διατεθειμένες να πυρπολήσουν τον πλανήτη για να προστατεύσουν τα κέρδη τους και τους «ασπόνδυλους» πολιτικούς που έχουν στο τσεπάκι τους.
(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος
Ενώ ο Νετανιάχου αναμένεται να πάει στην Πολωνία στις 27 Ιανουαρίου, συζητείται αν θα τηρηθεί η απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίουγια σύλληψή του . Η ΕΕ ανακοίνωσε ότι υποστηρίζει την εφαρμογή αυτής της απόφασης από όλες τις χώρες της ΕΕ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ανακοίνωσε ότι είναι κατά της συμμετοχής του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στις εκδηλώσεις για την 80η επέτειο της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς στην Πολωνία λόγω του εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε εναντίον του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ).
Ο εκπρόσωπος Τύπου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανουάρ Ελ Ανούνι, σε δήλωσή του στην καθημερινή συνέντευξη Τύπου, δήλωσε την Παρασκευή: « Η ΕΕ υποστηρίζει το ΔΠΔ και τις αρχές που ορίζονται στο Καταστατικό της Ρώμης. Σεβόμαστε την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του δικαστηρίου. «Καλούμε όλα τα κράτη να συνεργαστούν πλήρως με το δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης εκτέλεσης των εκκρεμών ενταλμάτων σύλληψης».
Ο Ελ Ανούνι υπενθύμισε ότι όλες οι χώρες της ΕΕ είναι συμβαλλόμενα μέρη στο Καταστατικό της Ρώμης και δήλωσε ότι δεν είναι ακόμη σαφές ποιος αξιωματούχος από το Ισραήλ θα παραστεί στην εκδήλωση.
Ο πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα είχε ζητήσει από την κυβέρνηση να διασφαλίσει ότι ο Νετανιάχου θα παραστεί στην εκδήλωση χωρίς να συλληφθεί για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου και τον πρώην Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ Γιόαβ Γκάλαντ στις 21 Νοεμβρίου 2024, λόγω εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας.
Στη Γάζα πέθαναν 46 χιλιάδες άνθρωποι και τραυματίστηκαν 110 χιλιάδες άνθρωποι
Οι απώλειες ζωών συνεχίζουν να αυξάνονται στις επιθέσεις του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του παλαιστινιακού υπουργείου Υγείας στη Γάζα, 32 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 193 τραυματίστηκαν στις επιθέσεις που πραγματοποίησε ο ισραηλινός στρατός το τελευταίο 48ωρο.
Αναφέρθηκε ότι στον συνολικό απολογισμό των νεκρών προστέθηκαν 499 άτομα, των οποίων ο θάνατος επιβεβαιώθηκε από την επιτροπή δικαιοσύνης μετά τον φάκελο των αγνοουμένων.
Έτσι, ο αριθμός των θανάτων στη Γάζα αυξήθηκε σε 46 χιλιάδες 537 και ο αριθμός των τραυματιών αυξήθηκε σε 109 χιλιάδες 571.
Στην ανακοίνωση τονίστηκε ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν πτώματα κάτω από τα ερείπια και στην άκρη του δρόμου, αλλά λόγω του εμποδίου των ισραηλινών δυνάμεων, οι ομάδες ιατρικής και πολιτικής άμυνας δεν μπόρεσαν να φτάσουν στις σορούς.
1 εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν στο Άουσβιτς, ο Κόκκινος Στρατός τους έσωσε από τους Ναζί
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς απελευθερώθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945.
Το στρατόπεδο θεωρείται ένα από τα σύμβολα της γενοκτονίας κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους περίπου 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Υπολογίζεται ότι περίπου 1,1 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν μόνο στο Άουσβιτς.
Το βουλγαρικό κράτος σιωπά και δεν παίρνει θέση μετά τις απαιτήσεις κατά της Βόρειας Μακεδονίας και της Ουκρανίας απο τον αρχηγό του κόμματος της «Αναγέννησης»/«Vazrazhdane» Κωσταντίν Κοσταντίνοφ.
Την Πέμπτη ο Κοσταντίνοφ έγραψε στο Facebook ότι υποστηρίζει τις διεκδικήσεις του νεοεκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για τα εδάφη του Καναδά και τη Διώρυγα του Παναμά.
Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι δεν βλέπει «τίποτα πιο λογικό από την ένωση της Βουλγαρίας και της ‘Μακεδονίας’ σε ένα κοινό κράτος, καθώς και την επιστροφή της Νότιας Βεσσαραβίας πίσω στη Βουλγαρία».
Τα λόγια του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από τα υπουργεία Εξωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας και της Ουκρανίας .
Τα Σκόπια ισχυρίζονται ότι τέτοιες δηλώσεις «υπονομεύουν την κυριαρχία και τις σχέσεις καλής γειτονίας μας».
Το Κίεβο, από την άλλη, είπε για τον Κοσταντίνοφ ότι τα λόγια του «επιβεβαιώνουν τη συστηματική προπαγάνδα του για τις αφηγήσεις του Κρεμλίνου».
Μέρες μετά τις εκκλήσεις και των δύο πλευρών, η βουλγαρική κυβέρνηση σιωπά για το θέμα.
Η Svobodna Europa αποφάσισε να ρωτήσει ρητά ποια είναι η θέση των δύο θεσμών για τα λόγια του Κωσταντίνοφ, γιατί η αντίδρασή τους είναι αργή και τι τους εμποδίζει να αντιδράσουν.
Μέχρι τη δημοσίευση του άρθρου δεν υπήρξε απάντηση.
Δεν είναι η πρώτη τέτοια πράξη του Κοσταντίνοφ. Εδώ και χρόνια παίρνει προκλητικές θέσεις με εθνικιστικά μηνύματα σχετικά με τη Νότια Βεσσαραβία και τη Βόρεια Μακεδονία, μάλιστα τα Σκόπια τα χαρακτηρίζει ‘δεύτερο βουλγαρικό κράτος’ στα Βαλκάνια.
Το 2023 η πρεσβεία της Ουκρανίας καταδίκασε μια τέτοια δήλωση του και το 2022 οι επικεφαλής των οργάνων τοπικής αυτοδιοίκησης 16 οικισμών στην ουκρανική περιοχή της Οδησσού , όπου ζουν πολλοί Βούλγαροι, έστειλαν ανοιχτή επιστολή στο βουλγαρικό κοινοβούλιο. Σε αυτήν καταδίκασαν το κάλεσμα του Κωσταντίν Κωσταντίνοφ για βουλγαρική αυτονομία.
Από την αρχή του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Κοσταντίνοφ χρησιμοποίησε συχνά τους Βουλγάρους της Βεσσαραβίας ως μέρος της προπαγάνδας του.
Σε αρκετές περιπτώσεις, εκπρόσωποι της κοινότητας βγήκαν με θέσεις ότι δεν ήθελαν μια τέτοια αυτονομία και ότι ο Κοσταντίνοφ θα έπρεπε να φέρει την ευθύνη «χρησιμοποιώντας τους Ουκρανούς Βούλγαρους ως εργαλείο για να καλύψει τα βρώμικα πολιτικά του συμφέροντα».
Ο πρώην επικεφαλής του γραφείου της CIA για τη Μέση Ανατολή Γκράχαμ Φούλερ σχολίασε ότι ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ θα ήταν «καταστροφή», γράφει τουρκικό δημοσίευμα.
Ο Γκράχαμ Φούλερ, πρώην επικεφαλής του Γραφείου Μέσης Ανατολής της αμερικανικής μονάδας πληροφοριών της CIA , σχολίασε τα πρόσφατα μηνύματα που ανταλλάχθηκαν μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ σε πρόγραμμα στο YouTube στο οποίο συμμετείχε.
Μιλώντας στο κανάλι του YouTube «Dialogue Works», ο Φούλερ δήλωσε ότι ελπίζει ότι τα αμοιβαία «πολεμικά» μηνύματα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας ήταν μπλόφα, γιατί διαφορετικά θα ήταν καταστροφή για το Ισραήλ.
Ο τουρκικός στρατός είναι πολύ σοβαρή δύναμη
Ο Φούλερ είπε ότι δεν αποκλείει μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ, αλλά ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου ενεργεί απρόβλεπτα.
Ο Φούλερ επεσήμανε ότι μια σύγκρουση με την Τουρκία θα μπορούσε να ξεκινήσει ακόμη και αν ο ισραηλινός στρατός εξαπολύσει μια βαθιά επίθεση εναντίον της Συρίας και του Λιβάνου και είπε, «Ο τουρκικός στρατός είναι μια πολύ σοβαρή δύναμη».
Θα ήταν καταστροφή για το Ισραήλ
Υπογραμμίζοντας ότι ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ θα μπορούσε να οδηγήσει σε «καταστροφή» για το Ισραήλ, ο πρώην επικεφαλής του γραφείου της CIA για τη Μέση Ανατολή είπε τα εξής.
Η άποψή μου είναι ότι εάν το Ισραήλ υπερβεί τη θάλασσα στη Συρία και τον Λίβανο… ακόμη και η είσοδος στη Βηρυτό για άμεση εμπλοκή με την Τουρκία θα ήταν μεγάλη κίνηση.
Νομίζω ότι αυτό θα ήταν πιθανώς καταστροφικό στρατιωτικά. Ο τουρκικός στρατός είναι μια πολύ σοβαρή δύναμη. Είναι ίσως ο πιο σοβαρός στρατιωτικός αντίπαλος που μπορεί να αντιμετωπίσει το Ισραήλ στην περιοχή όσον αφορά τη συνολική στρατιωτική του ικανότητα.
Ίσως θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και το Ιράν, αλλά η Τουρκία θα ήταν σίγουρα πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό νομίζω ότι οι αμοιβαίες απειλές μέχρι τώρα ήταν μπλόφα. Ελπίζω να είναι μπλόφα, γράφει η τουρκική haber7.
Ενώ η Δύση παρακολουθεί με επιφυλακτική περιέργεια την εξέλιξη της κατάστασης στη Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου, μια τραγική πραγματικότητα λαμβάνει χώρα μακριά από τα φώτα των διεθνών μέσων ενημέρωσης: αυτή της Ροζάβα και του κουρδικού λαού.
Γράφει ο Τζάκομο Ρίτσιο στην ιταλική DifesaOnline
Μεταξύ της συνένοχης σιωπής των παγκόσμιων δυνάμεων και της βαρβαρότητας των ισλαμιστικών ομάδων της ομάδας Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (HTS), οπλισμένης και υποστηριζόμενης χωρίς πάρα πολλούς ενδοιασμούς από την Τουρκία , οι Κούρδοι βρίσκονται και πάλι στο επίκεντρο μιας κρίσης που κινδυνεύει να ακυρώσει το πείραμα του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού που οραματίστηκε ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ιστορικός ιδρυτής του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), ξεκινώντας από τα γραπτά του αναρχικού Murray Bookchin.
Γνωστή και ως Αυτόνομη Διοίκηση της Βορειοανατολικής Συρίας , η Ροζάβα αντιπροσωπεύει ένα μοναδικό παράδειγμα για την ταραγμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Μετά την έναρξη της συριακής σύγκρουσης το 2011, οι Κούρδοι εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας που άφησε το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ για να οικοδομήσουν μια ισότιμη και πολυεθνική κοινωνία, προωθώντας την ισότητα των φύλων, τον εθνοθρησκευτικό πλουραλισμό και τη συμμετοχική τοπική διακυβέρνηση.
Ωστόσο, αυτό το πείραμα – το οποίο έχει προσελκύσει την προσοχή διεθνών ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων και πολιτικών – παραμένει υπό συνεχή απειλή από εξωτερικές δυνάμεις.
Ειδικότερα, το επανειλημμένα ανακοινωθέν σχέδιο του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας 30 χιλιομέτρων κατά μήκος των νότιων συνόρων της Τουρκίας συνδυάζεται βολικά με τους επεκτατικούς στόχους των ένοπλων ισλαμιστικών ομάδων, υπό την ηγεσία της HTS, που επίσης ανέβηκε στην εξουσία χάρη στην οικονομική πολιτική της Άγκυρας και την υλικοτεχνική της υποστήριξη.
Οι ισλαμιστικές ομάδες βλέπουν τη Ροζάβα ως διπλό εχθρό
Μια ιδεολογική απειλή, που αναφέρθηκε πιο πάνω, και ένα γεωπολιτικό εμπόδιο που πρέπει να εξαλειφθεί για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος του συριακού εδάφους που βρίσκεται επί του παρόντος στα χέρια των Κούρδων, που περιλαμβάνει τα κοιτάσματα πετρελαίου Jarnof και Qahar (στο νότο του ίδιου) και εκείνων του φυσικού αερίου και του πετρελαίου μεταξύ Qamshili και Tal’Ads (που βρίσκονται στο βορειοανατολικό άκρο της Ροζάβα και θα εμπίπτουν στο προαναφερθέν buffer Τουρκικών περιοχών).
Η Τουρκία, από την πλευρά της, έχει επανειλημμένα δικαιολογήσει τις στρατιωτικές της εισβολές και τους βομβαρδισμούς της στη Ροζάβα -ειδικά στην περιοχή του Κομπάνι και στην περιοχή βόρεια του αυτοκινητόδρομου Μ4 μεταξύ των ποταμών Ευφράτη και Χαμπούρ – ως «αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις», κατηγορώντας τις Κουρδικές ΜονάδεςΛαϊκής Προστασίας (που σχηματίζονται από την ανδρική πτέρυγα YPG και τη γυναικεία πτέρυγα YPJ) που συνδέονται με το PKK, έναν παραστρατιωτικό πολιτικό σχηματισμό που η Τουρκία, η ΕΕ και άλλες δυτικές χώρες (βλ. κοινή θέση 2005/847/ΚΕΠΠΑ) θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση.
Οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας είναι ο κύριος σχηματισμός που ανήκει στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης αραβικές, ασσυριακές και άλλες εθνοτικές κοινότητες στις στρατιωτικές ομάδες της βόρειας Συρίας.
Οι SDF ιδρύθηκαν το 2015 και την τελευταία δεκαετία, επίσης χάρη στη βοήθεια των ΗΠΑ, έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην υποχώρηση του ISIS από τις θέσεις που απέκτησε κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου που ξεκίνησε το 2011, ουσιαστικά μειώνοντάς τον.
Με τη δικαιολογία να χτυπήσουν τις πολιτοφυλακές YPG και YPJ, αυτές τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου η τουρκική αεροπορία και το πυροβολικό στόχευσαν θέσεις των SDF κατά μήκος του Ευφράτη βόρεια του Σαρρίν.
Συγκεκριμένα, οι κουρδικές θέσεις που προστατεύουν τη γέφυρα Καρακόζακ βομβαρδίστηκαν επανειλημμένα, με στόχο να ανοίξουν την προέλαση των μονάδων HTS που επιφορτίστηκαν με την αποκοπή των γραμμών ανεφοδιασμού μεταξύ Κομπάνι και Σαρρρίν από το νότο, ενώ οι τακτικές τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί εδώ και μέρες στα σύνορα βόρεια του Κομπάνι, γνωστό ήδη το σκηνικό της ηρωικής κουρδικής αντίστασης το 2014 ενάντια στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους (όταν η Δύση έβλεπε ευνοϊκά τη θυσία των Κούρδων στο καταπολέμηση του ISIS).
Οι συγκρούσεις εντείνονται επίσης νότια του Σαρρίν, κοντά στο φράγμα Τισρίν και στο χωριό Al Moylh όπου έχουν καταγραφεί επιθέσεις με τουρκικής κατασκευής UAV, ενώ τα νοτιότερα σύνορα της Ροζάβα παραμένουν ανεπηρέαστα από τις επιθέσεις προς το παρόν, επίσης υπό το φως της μεγαλύτερης απόσταση από τα τουρκικά σύνορα και τη διασταύρωση μεταξύ των δυνάμεων της Άγκυρας και του HTS.
Τελικά, αν και η Ροζάβα έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι σταθεροποιητικός παράγοντας για την περιοχή, η αναγνώρισή της ως πολιτικού παράγοντα και η δυτική υποστήριξη στην έκκληση για κατάπαυση του πυρός υπό την αιγίδα του ΟΗΕ εξακολουθούν να φαίνονται σαν αντικατοπτρισμός.
Επίσης, λόγω της (εξαιρετικά παθητικής) πολεμικής κόπωσης της διεθνούς κοινότητας λόγω της ρωσικής επίθεσης κατά της Ουκρανίας και του ρόλου της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ και της Μεταναστευτικής Συμφωνίας με την ΕΕ, οι δυτικές δυνάμεις φαίνεται να θέλουν να υιοθετήσουν μια στρατηγική για τη Συρία περιμένοντας να καταλάβουν τι αντιμετωπίζουν με τη «νέα Συρία» που θα υπάρξει.
Εν τω μεταξύ, οι Κούρδοι της Ροζάβα δίνουν μια μάχη για την επιβίωσή τους, στη σιωπή της διεθνούς κοινότητας, και ετοιμάζονται να δώσουν ζωή σε ένα περαιτέρω κεφάλαιο στην ιστορία της αντίστασής τους.
Μια νέα μάχη στο Κομπάνι (και όχι μόνο) μας περιμένει και οι Κούρδοι θα πληρώσουν και πάλι το υψηλότερο τίμημα.
Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι τουρκικά αλιευτικά σκάφη ψαρεύουν παράνομα στο Αιγαίο, παραβιάζοντας τα δικά τους χωρικά ύδατα. Για το λόγο αυτό, αναφέρθηκε ότι γίνονταν συχνές μάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ψαράδων στη θάλασσα και σημειώνεται ότι η ποικιλότητα των ψαριών στο Αιγαίο κινδυνεύει λόγω της άμετρης αλιείας, γράφει τουρκικό δημοσίευμα.
Πόλεμος τσιπούρας
Σύμφωνα με την Esnonhaber, για το λόγο αυτό ξεσπούν συχνά συμπλοκές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ψαράδων και η κατάσταση αυτή χαρακτηρίστηκε από τους ψαράδες ως ακήρυχτος «Πόλεμος Τσιπούρας» .
24 ώρες στο σκάφος
Σύμφωνα με εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης Σκάι, το θέμα ήταν σε ντοκιμαντέρ του Γιάννη Σουλιώτη με τίτλο Πόλεμος της Τσιπούρας.
Το πρόγραμμα αναφερόταν στη δύσκολη καθημερινότητα των ψαράδων στη θάλασσα, το πειρατικό ψάρεμα Τούρκων στο Ανατολικό Αιγαίο και τις ανησυχίες των Ελλήνων ψαράδων για τη ζωή της θαλάσσιας ζωής στη θάλασσα, σημειώνει το τουρκικό δημοσίευμα.
«Το λιμενικό προστατεύει τα τουρκικά ψαράδικα»
Η ομάδα του ντοκιμαντέρ πέρασε 24 ώρες σε μια ελληνική ψαρόβαρκα στο πλαίσιο του προγράμματος, ενώ συμπεριέλαβε και τις στιγμές της συνάντησής τους με ένα τουρκικό ψαροκάικο.
Ο ψαράς Νίκος υποστήριξε ότι τα τουρκικά σκάφη ψάρευαν χωρίς προβλήματα συνοδευόμενα από τα σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής και ότι αν πλησίαζαν τα τουρκικά σκάφη, οι ομάδες της τουρκικής ακτοφυλακής οδήγησαν τα σκάφη τους κατευθείαν πάνω τους και τις απωθούσαν με τα απόνερα.
Υπεραλίευση από τους Τούρκους
Η Διευθύντρια Έρευνας του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» , Αναστασία Μήλιου, που ήταν φιλοξενούμενη στο ντοκιμαντέρ, δήλωσε ότι η ποικιλότητα των ψαριών στο Αιγαίο κινδυνεύει λόγω της πειρατικής αλιείας και της υπεραλίευσης από τους Τούρκους.
Η Μήλιου είπε χαρακτηριστικά:
Το κύριο πρόβλημα των ελληνικών θαλασσών είναι η υπεραλίευση. Η υπεραλίευση και η ανεξέλεγκτη αλιεία έχουν κάνει τις θάλασσές μας να αδειάζουν. Αυτό που συνέβη με τους Τούρκους είναι αντιφατικό, ειδικά από το 2019, γιατί τα τουρκικά σκάφη πάντα πλησίαζαν τη γραμμή των συνόρων, τώρα όχι μόνο μπαίνουν στο λιμάνι, αλλά και σε ρηχές περιοχές, σε λιβάδια Ποσειδωνίας,σε κοράλλια και παραγωγικά οικοσυστήματα, συνήθως σε περιόδους που στα ελληνικά αλιευτικά απαγορεύεται το ψάρεμα. Προκαλούν περαιτέρω εξάντληση των κατώτερων στρωμάτων. Οι αρχές δεν έχουν οδηγίες ή εξουσιοδότηση να μπλοκάρουν αυτά τα πλοία.
Μεταγωγικό αεροπλάνο που μετέφερε υλικοτεχνική υποστήριξη και στρατιωτικό εξοπλισμό των αμερικανικών δυνάμεων προσγειώθηκε στη βάση «Διεθνής Συνασπισμός» στη Χασάκα.
Οι ΗΠΑ, που ηγούνται του διεθνούς συνασπισμού κατά του ISIS, έχουν παράσχει υλικοτεχνικό και στρατιωτικό εξοπλισμό στη Ροζάβα.
Ένα φορτηγό αεροπλάνο που μετέφερε όπλα, υλικοτεχνική υποστήριξη και στρατιωτικό εξοπλισμό των αμερικανικών δυνάμεων, συνοδευόμενο από ελικόπτερα, προσγειώθηκε στη βάση Xerab al-Jair στην ύπαιθρο Ramilan, βόρεια της Χασάκα.
Οι αμερικανικές δυνάμεις ενίσχυσαν επίσης την ίδια βάση στις 8 Ιανουαρίου.
Ενώ το μεταγωγικό αεροπλάνο προσγειωνόταν, μαχητικά αεροσκάφη πετούσαν επίσης χαμηλά πάνω από την περιοχή.
Όπως σημειώνει το Rudaw οι ΗΠΑ είχαν 900 στρατιώτες στη Ροζάβα και τη Συρία. Ωστόσο, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (Πεντάγωνο) ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ο αριθμός αυτός έγινε 2.000.
