Αρχική Blog Σελίδα 936

Λουκάς Αξελός: εξαφάνιση ή ανάκαμψη της ιστορικής Αριστεράς;

Από
anixneuseis
-
1

17/01/2025

Δεν είναι λίγα τα στοιχεία που συνηγορούν ότι η ιδέα του “προωθητικού συμβιβασμού” με το κυρίαρχο οικονομικοπολιτικά  συγκρότημα εξουσίας ήταν ήδη ενεργοποιημένη από έναν ορισμένο κύκλο στελεχών που υπόγεια πάλευε επί είκοσι χρόνια να δικαιώσει το μεγάλο άλμα της συγκυβέρνησης 1989-1990 ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ενιαίου Συνασπισμού.

Να φέρει δηλαδή ομαλά πολιτικοϊδεολογικά εις πέρας, αυτό που ο κοινωνικός μεταμορφισμός στα χρόνια που ακολούθησαν από το 1974 είχε διαμορφώσει ως νέο, αριστερής κοπής, κοινωνικό μεσόστρωμα. Αυτό, δεν έγινε αποδεκτό από μερίδα κομμουνιστών και αριστερών σοσιαλιστών, που κυριαρχούνταν από μιαν κατ’ επίφασιν επαναστατικότητα και οδήγησε στην διάσπαση του ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα την δημιουργία (ενδεικτικά) του ΝΑΡ, της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης, αλλά και αρκετών άλλων ενδιάμεσων κύκλων της αριστεράς που κρατούσαν επιφυλακτική ή και εχθρική στάση απέναντι στον ελληνικό ιστορικό συμβιβασμό.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και της σύντομης διακυβέρνησής του, αποτέλεσαν επιβεβαίωση της πραγματικότητας ότι το Κιβώτιο ήταν άδειο και η παρουσίαση του δράματος επί της σκηνής, έδειξε σε όλους μας ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός.

Η αχίλλειος πτέρνα της Αριστεράς

Οι δομικές ανεπάρκειες που η Αριστερά έπρεπε να αντιμετωπίσει (και που δεν το έκανε όταν υπήρχαν κάποια περιθώρια), αποτελούσαν την αχίλλειό της πτέρνα, παίρνοντας κάτω από τους ασφυκτικούς πραγματικούς και χρονικούς όρους, τις διαστάσεις μιας ανίατης ασθένειας. Αυτή λοιπόν η προβληματική έως ανίατη περίπτωση, έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα σύνολο προβλημάτων που ήταν προφανές ότι την ξεπερνούσαν.

Αντί μιας προσπάθειας που θα έθετε σε συναγερμό τις κεραίες όλης της κοινωνίας για την συνεχώς βαθαίνουσα οικονομική εξάρτηση της χώρας, μιας λογικής που θα έβαζε φρένο στην ξέφρενη παροχολογία που ξεκίνησε την δεκαετία του ’80 επί ΠΑΣΟΚ και έσπασε όλα τα αρνητικά ρεκόρ, αντί της συνειδητοποίησης ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου, της Βορείου Ηπείρου ή του Πόντου αποτελούν αδιάσπαστα τμήματα του ελληνικού έθνους, αντί της συνειδητοποίησης της γεωπολιτικής μας ομηρίας, των ογκούμενων εθνικών κινδύνων και του σταθερά παρόντος τουρκικού αναθεωρητισμού.

Αντί της ανάδειξης και υπεράσπισης όλων όσων αποτελούσαν τίτλους τιμής και αξιακό της κώδικα (Εθνική Αντίσταση, υπεράσπιση εθνικού απελευθερωτικού αγώνα στην Κύπρο, υπεράσπιση απάντων των δημοκρατικών δικαιωμάτων, υπεράσπιση της αρχής ότι ελευθερία είναι το δικαίωμα του καθένα να σκέφτεται διαφορετικά, αντί της έμπρακτης επιβεβαίωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης στα υπαρκτά πεδία και της ενίσχυσης της πρωτοπόρας λογικής του 15% για την Παιδεία, αλλά – πάντα – στο πνεύμα του “πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα”).

Αντί της όρθωσης αναστήματος στο γενικευμένο μπάχαλο, της πρόταξης των αρχών και αξιών της αξιοκρατίας σε σχέση με το κυρίαρχο ρουσφέτι και την ρεμούλα, αντί της αναγνώρισης της αναγκαιότητας για μιαν εκπαιδευτική, πολιτιστική, οικονομική, πολιτική και στρατιωτική θωράκιση της χώρας, η Αριστερά γενικώς και κυρίως η κυβερνητική Αριστερά, θεώρησαν σκόπιμο να καταργήσουν την ίδια την λογική, το απόλυτα εμφανές, αγνοώντας τα. Και το χειρότερο, να αποσυμπλέξουν την ηθική από την πολιτική.

Η μετάλλαξη

Έτσι, λοιπόν, αυτό που επικράτησε ήταν η αστόχαστη και βουλιμική λογική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής έναν κατεξοχήν ανεπαρκή ιδεολογικά και ημιμαθή πολιτικά ηγέτη, περιβαλλόμενο από ένα πλήθος, επίσης ημιμαθών καρεκλοκένταυρων, που εκβίασε τα πράγματα σηκώνοντας την σημαία του φτηνού λαϊκισμού, προσχωρώντας στο στρατόπεδο της ασύστολης παροχολογίας, παρά το γεγονός ότι τα γεγονότα βοούσαν ότι το μήνυμα που χρειαζόταν να δοθεί στον λαό ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ότι δηλαδή ο δρόμος για την αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης ήταν αφάνταστα δύσκολος, ότι ήταν δρόμος που “απαιτούσε δάκρυα και αίμα”.

Σε κάθε περίπτωση και για το ότι ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ταυτίστηκε με το δοκιμασμένο παρελθόν όλων των κομμάτων που απαξίωσαν την κοινωνία, μπαίνοντας και αυτός πλησίστιος στον λιμένα των “παικτών του συστήματος”, δεν φταίει κανένας καπιταλισμός ή ιμπεριαλισμός. Η αποδεδειγμένα πολιτικά ανεπαρκής ηγετική ομάδα είχε εξαρχής έξω από τον πολιτικό της ορίζοντα κάτι τέτοιο, ανεξάρτητα από τον διανθισμένο και με αριστερές κορόνες πολιτικό της λόγο.

Σε τελευταία ανάλυση το βρίσκω “ταξικά ορθόν”, ότι έδρασε με αυτό τον συγκεκριμένο τρόπο, στον βαθμό που πάσχιζε  να εκφράσει τα νεόκοπα μεσοστρώματα, αντλώντας θέσεις, ιδέες και εμπειρία από τους μέχρι πρότινος κύριους εκφραστές της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, το σημιτικό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, την θέση των οποίων ζήλευε, ορεγόταν και εποφθαλμιούσε.

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ερήμην σημαντικού τμήματος μελών, στελεχών και ψηφοφόρων του, προσχώρησε στο στρατόπεδο του ιστορικού αναθεωρητισμού και της ντροπαλής έως πλήρους, απαξίωσης της ΕΑΜικής Εποποιίας. Υποβάθμιζε έως την εκμηδένιση τα εθνικά και τα γεωπολιτικά ζητήματα με το να έχει τοποθετήσει στα αζήτητα το υπ’ αριθμό ένα πρόβλημα της χώρας, αυτό δηλαδή που αφορά την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και κρατικής μας κυριαρχίας σε Ελλάδα και Κύπρο.

Έτσι έφτασε να ξεπουλά ανερυθρίαστα  (επαιρόμενη μάλιστα), το ζήτημα της Μακεδονίας, να υποτιμά θανάσιμα την σταθερά παρούσα τουρκική απειλή, να αντιλαμβάνεται το Κυπριακό σαν ένα “δυσάρεστο”, ξένο προς ημάς πρόβλημα, που…παραδόξως 3.000 χρόνια και πλέον μας ταλαιπωρεί και να υιοθετεί στο μεταναστευτικό, όπως ήδη αναφέρθηκα, μιαν αφόρητα ανεύθυνη και υποκριτική διεθνιστική -τάχα μου- στάση, ενώ – ταυτόχρονα – είχε και έχει ολοκληρωτικά προσχωρήσει στην λογική της πλήρους αποεθνικοποίησης, της κατάργησης των ελληνικών ταυτοτικών στοιχείων, την πλήρη υιοθέτηση της woke ατζέντας και ενός παράδοξου (;) ιδεολογικοπολιτικού ανταγωνισμού με την εξίσου αποεθνικοποιημένη δικαιωματική Δεξιά, που ένα αποτέλεσμά του είναι και η συγκρότηση και σταθερή πλέον παρουσία της νέας ή άκρας Δεξιάς στα πολιτικά μας δρώμενα.

Ασφαλώς αυτό που περιγράφω ως κυρίαρχη κατάσταση στους κόλπους της εμφανιζόμενης ως πλειοψηφικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως,  δηλαδή, ούτε αφορά, ούτε μπορεί να χρεωθεί και στην υπόλοιπη Αριστερά. Αυτήν, τουλάχιστον που δεν συμμετείχε του συμποσίου. Αυτό δεν θα ήταν απλώς άδικο. Θα ήταν, ακόμα χειρότερα, λάθος.

Εκείνο όμως που πρέπει να της χρεωθεί είναι, πλέον, της σε σημαντικό βαθμό μετάλλαξης και της ίδιας, η δομική της ανεπάρκεια να ερμηνεύσει τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις, η άρνησή της να ακολουθήσει ένα συνεπές, ρεαλιστικό, διαφορετικό από το κυρίαρχο μοντέλο πρόγραμμα και η παντελής αδυναμία της να υπερβεί την μεταφυσική των επαναστατικών της ονειρώξεων και βεβαιοτήτων, συνειδητοποιώντας την ανάγκη της δημιουργίας αξιόπιστων εργαλείων που θα ενισχύουν το ρεύμα αμφισβήτησης για το καλώς έχειν των πραγμάτων.

Ο Νεοφιλελευθερισμός και τα δίδυμα

Κάπως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και αποτελεί πλέον γεγονός ότι ανεξάρτητα από τον βαθμό παραδοχής και την επιχειρηματολογία, το σύνολο, σχεδόν, της Ελληνικής Αριστεράς εισπράττει την σημερινή κατάσταση ως έναν καταστροφικό σεισμό διαρκείας που εδώ και χρόνια αφήνει εξακολουθητικά ερείπια.

Σε αυτό το πρωτοφανές δράμα, οι ρόλοι – προφανώς – δεν είναι ίδιοι. Πρωταγωνιστής από την δεκαετία του 1970 είναι ο Νεοφιλελευθερισμός και συμπρωταγωνιστές από την δεκαετία του 1990 είναι οι δίδυμες κόρες του, Νέα Τάξη και Παγκοσμιοποίηση. Είναι όλα αυτά, μαζί και με άλλα (βαθιές κλιματικές αλλαγές, αλλά και κρίσιμες γεωπολιτικές ανακατατάξεις) που συνιστούν τις ποικίλες ανατροπές που είχαν προ πολλού ξεκινήσει στις σχέσεις παραγωγής – εργασίας και που επέβαλαν σε ολόκληρους κλάδους το προβάδισμα της πνευματικής απέναντι στην χειρονακτική εργασία με αποκορύφωμα την τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτό είναι το μείζον, το παγκόσμιο πρόβλημα θα έλεγα. Αλλά το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε γι’ αυτό, αλλά για να εντοπίσει και να περιγράψει τον ρόλο της Ιστορικής Αριστεράς μέσα σε αυτό. Και στο σημείο αυτό είμαι κατηγορηματικός. Η Ιστορική Αριστερά, ανεξάρτητα από τους αντικειμενικούς λόγους, είναι απολύτως υπεύθυνη για την κατάστασή της. Επιβεβαίωση αυτού είναι ότι ούτε όλη η Αριστερά και ούτε – κυρίως – όλοι οι αριστεροί βάπτισαν το ψάρι κρέας, υποτιμώντας αφόρητα την νοημοσύνη μας.

Το διαζύγιό της με την αλήθεια και την ηθική ήταν σε όλους γνωστό, κυκλοφορούσε από πόρτα σε πόρτα. Δεν αποτελεί, λοιπόν, υπόθεση εργασίας ότι η συγκεκριμένη Ιστορική Ελληνική Αριστερά έφθασε στον πάτο του βαρελιού, ότι ο «εξευτελισμός της είναι τέλειος». Είναι, φρονώ, σαφές ότι όχι μόνον «δεν μπόρεσε να κάνει τη ζωή της όπως ήθελε», αλλά την «εξευτέλισε» κι όλας.

Θα εξαφανιστεί ως ιστορικό υποκείμενο ή θα αντιδράσει; Το γάντι βρίσκεται στο πάτωμα. Θα βρεθεί, άραγε, κάποιος να το σηκώσει; Άδηλον. Οφείλει πάντως η ίδια να γνωρίζει ότι το τέλος της ιστορίας δεν ήρθε, ούτε προβλέπεται προσεχώς και αυτό είναι το μόνο για το οποίο είμαι βέβαιος.

slpress.gr

 

Ο ΥΨΗΛΟΣ ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΒΙΛΑΣ ΑΛΛΑΤΙΝΗ

Από
anixneuseis
-
3

 

Με αφορμή την επικαιρότητα και όσα γράφηκαν για την εμβληματική βίλλα

της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Φωτογραφία: O Aβδούλ Χαμίτ στο δρόμο για την προσευχή της Παρασκευής, μετά την καθιέρωση του Συντάγματος.

Η βίλλα Αλλατίνη, έργο οθωμανικού εκλεκτικισμού, ξεχώριζε στην ερημιά με το επιβλητικό μέγεθος και τον πλούσιο κήπο της. Σε αρκετή απόσταση βρίσκονταν οι μύλοι της οικογένειας με το λιμανάκι τους. Προς τη θάλασσα, ο τόπος ελεύθερος. Από εκεί έρχονταν και η μόνη όχληση, όταν το βράδυ οι βάρκες έπλεαν κοντά στην ακτή με παρέες νεαρών που τραγουδούσαν για κανένα κορίτσι, ή συνεπαρμένοι από την ομορφιά, για τον εαυτό τους.

Αν και ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, με το χρήμα να ρέει -καθώς όλες οι επιχειρήσεις των Αλλατίνη πήγαιναν καλά και οι σχέσεις τους με τον σουλτάνο πάντοτε άψογες- και με αρχιτέκτονα τον Ιταλό Ποζέλλι, που έπαιρνε τις καλύτερες παραγγελίες της εποχής, δεν ήταν γραφτό να φέρει τύχη στην οικογένεια που την έχτισε. Δυό χρόνια αφού ολοκληρώθηκε, το 1901, ο πατέρας Εμίλ απεβίωσε και λίγο αργότερα η βίλλα πουλήθηκε.

Η βίλλα Αλλατίνη φρουρούμενη.
Η βίλλα Αλλατίνη φρουρούμενη.

Στο τέλος Απριλίου του 1909, μετά το αποτυχημένο αντι-κίνημα του σουλτάνου,  ο Γάλλος στρατηγός που νοίκιαζε τη βίλλα έλαβε έκτακτη ειδοποίηση να τα μαζεύει. Εγκαταστάθηκε στρατιωτικό σώμα 200 ανδρών για να φυλάει την περιοχή και μπήκαν εργάτες για να κάνουν τις απαραίτητες μετατροπές. Ο Αβδούλ Χαμίτ έφτασε στον στρατιωτικό σταθμό το βράδυ της 28ης Απριλίου του 1909. Βγαίνει πρώτος, κατεβαίνει αφηρημένος, με βαθουλωμένα μάτια και τα μαλλιά του άβαφα. Φοράει περιποιημένη ρεντιγκότα. Ακολουθούν οι φύλακες, ένας από τους πρίγκηπες και από άλλα διαμερίσματα οι 13 γυναίκες από τις 500 του χαρεμιού του, που του επέτρεψαν να πάρει μαζί του. Ο έκπτωτος σουλτάνος δεν λέει κουβέντα. Φαίνεται φοβισμένος και μοιάζει να ρωτάει “πού με πάνε;”. Στέκεται. Ο αξιωματικός πλησιάζει και του δείχνει την έξοδο. Μπαίνουν στα ακριβά αυτοκίνητα που περιμένουν.  Ιππικό περικυκλώνει τα αυτοκίνητα και τα συνοδεύει σε όλη τη διαδρομή μέσα από την πόλη, μέχρι τη βίλλα Αλλατίνη. Οι σκοπιές είναι στη θέση τους και δεν μπορεί να πλησιάσει κανείς. Τα μεσάνυχτα όλα τα φώτα της βίλλας έχουν σβήσει και οι δημοσιογράφοι ξεκολλάνε από τα κάγκελα της περίφραξης.

Οι επόμενες ειδήσεις λένε ότι έφτασε άφραγκος και χωρίς αλλαξιές. Ο υπηρέτης του έτρεξε με έναν φρουρό να αγοράσει τα απαραίτητα. Το δωμάτιό του βλέπει στη θάλασσα. Στο δρόμο μαζεύεται πλήθος που θέλει να δει τον έκπτωτο σουλτάνο. Δεν τους κάνει τη χάρη. Κοιτάζει για λίγο από το παράθυρο την πόλη και κρύβεται πάλι.

Η βίλλα νοσοκομείο στη διάρκεια του Α’ Π.Π.

      Ο ιερός νόμος όριζε για τους έκπτωτους μονάρχες εκτέλεση ή εξορία. Για τον Αμπντούλ Χαμίτ η απόφαση ήταν εξορία στη Θεσσαλονίκη, όπου θα τέλειωνε τις μέρες του. Ο βουλευτής Θεσσαλονίκης, Εμμανουέλ Καράσο, που πήγε να του ανακοινώσει την απόφαση, τον βρήκε με τα μάτια υγρά να ρωτά αν θα ζήσει. Μην πιστεύοντας, ο Αβδούλ Χαμίτ παρακάλεσε τον διοικητή του τρίτου σώματος στρατού να τον λυπηθεί και να εγγυηθεί για τη ζωή του. Τα ίδια παρακάλια έκανε στον φύλακα στη διάρκεια της διαδρομής με το τρένο και τον έβαλε να ορκιστεί ότι δεν θα τον σκοτώσουν.

Μετά από λίγους μήνες εγκλεισμού, ο Αβδούλ Χαμίτ πέφτει σε κατάθλιψη. Δεν κοιμάται τα βράδια και κόβει βόλτες με τα ρούχα όλη τη νύχτα. Τον ακούν να μονολογεί και να κατηγορεί τον εαυτό του ότι βιάστηκε πολύ (με το αντι-κίνημα).

Τον Φεβρουάριο του 1910 οι πριγκήπισσες της οικογένειας και το χαρέμι του τον εγκαταλείπουν. Ειδικοί και μη ειδικοί αποφαίνονται ότι πάσχει από σύνδρομο καταδίωξης. Από φυσική άποψη πάσχει από αιμορροΐδες από την καθιστική ζωή και τα εκλεκτά εδέσματα που τρώει. Οι γιατροί διατάζουν ειδική δίαιτα. Υποχρεώνει τις έντεκα γυναίκες του χαρεμιού να τρώνε πρώτες το φαγητό της δίαιτας. Η κατάσταση δεν βελτιώνεται και του δίνουν καθαρκτικό. Ζητά δώδεκα δόσεις καθαρκτικού, να το πάρουν πρώτα οι γυναίκες. Τον κυριεύει η ιδέα ότι θα τον σκοτώσουν. Οι γυναίκες αποφασίζουν κι οργανώνουν τη φυγή τους. Δύο η ώρα το πρωί, ενώ ο Αβδούλ Χαμίτ κοιμόταν, το σκάνε για τον σταθμό, όπου μια κλινάμαξα τις περίμενε δύο ολόκληρες μέρες και επιστρέφουν στην Κωνσταντινούπολη.

Μοναχή-νοσοκόμα στο θερμοκήπιο της βίλλας, όπου ο Αβδούλ Χαμίτ καλλιεργούσε τα φυτά του.

Δυόμιση χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1912, από το φόβο μην πέσει ο έκπτωτος μονάρχης στα χέρια των Ελλήνων, γερμανικό πλοίο τον παρέλαβε με άκρα μυστικότητα και τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο παλάτι του Μπεηλέρμπεη, όπου πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου του 1918.

Η βίλλα Αλλατίνη δεν πρόλαβε να ησυχάσει. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατράπηκε σε νοσοκομείο και στην ευρύτερη περιοχή της, στο Καραμπουρνάκι, εγκαταστάθηκε η γαλλική αεροπλοΐα.

Το 1926 και για ένα χρόνο η βίλλα επιτέλεσε τον πιο ελπιδοφόρο ρόλο της, ως πρώτη έδρα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Άλλαξε ακόμα πολλές χρήσεις και δεν είναι πια πολυτελής, ούτε της φέρθηκε καλά ο χρόνος και οι διάφοροι ανακαινιστές. Διαβάζω τον κάπως βεβιασμένο διάλογο για το μέλλον της.

Οι Θεσσαλονικείς και οι Θεσσαλονικείς επιχειρηματίες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έχουν αποδείξει ότι δεν νοιάζονται για την πολιτιστική τους κληρονομιά. Λαμπρό παράδειγμα οι αναιμικές αντιδράσεις για τα αρχαία της Βενιζέλου, όταν θα έπρεπε να έχει βουλιάξει η Εγνατία.

Από τη συνοικία των Εξοχών, έμειναν από τύχη κάποια κτίρια, εγκλωβισμένα ανάμεσα σε πολυκατοικίες, όχι απαραίτητα τα καλύτερα από άποψη αρχιτεκτονική. Η βίλλα Αλλατίνη ως ιστορικό κτίριο, θα ήταν καλό να έχει δημόσια χρήση και να μπορεί να προστατευτεί με την τακτική, αναγκαία συντήρηση.

Η γαλλική αεροπλοΐκή βάση στο Καραμπουρνάκι, εποχή Α’ Π.Π.

Από όλες τις χρήσεις της, η πιο ενδιαφέρουσα δεν είναι το πλουσιόσπιτο με τα αμέτρητα δωμάτια, για λόγους επίδειξης ασφαλώς, αλλά η φιλοξενία του Πανεπιστημίου.

Σαν πρώτη ιστορική έδρα του Πανεπιστημίου μας, που στέγασε σε δύσκολους καιρούς τις ελπίδες για μόρφωση και προκοπή, θα άξιζε να μείνει κάτω από τη δική του αιγίδα. Το ότι ένας αυταρχικός ηγεμόνας έζησε εκεί τρεισήμισυ χρόνια εγκλεισμού, απομυθοποιούμενος και κατεδαφιζόμενος, είναι ενδιαφέρον ιστορικά, αλλά ένα μόνο επεισόδιο της ιστορίας του κτιρίου.

Το πιο ενδιαφέρον είναι να αντιληφθούμε την Τουρκοκρατία, όχι ως κακό όνειρο που πρέπει να ξεχαστεί, αλλά ως μια δυναμική φάση της ιστορίας του ελληνισμού, που επιβίωσε, δημιούργησε στο πλαίσιό της και ορθώθηκε για να ζήσει ελεύθερο βίο.

Την εποχή της Θεσσαλονίκης, ο Αβδούλ Χαμίτ για τη συνταγματική οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ήδη μια γραφικότητα. Δεν υπάρχει λόγος ο ένοικος της βίλλας Αλλατίνη να είναι κάτι περισσότερο από αυτό, εκατόν δώδεκα χρόνια αργότερα.

 

 

ΗΠΑ: Γκίμπσον, Σταλόνε και Βόιτ ειδικοί πρεσβευτές στο Χόλιγουντ!…

Από
anixneuseis
-
0

Με ένα μήνυμα-έκπληξη που δημοσιεύτηκε στο κοινωνικό του δίκτυο Truth Social , ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε:

«Είναι τιμή μου να ανακοινώσω ότι ο Jon Voight, ο Mel Gibson και ο Sylvester Stallone θα είναι ειδικοί πρεσβευτές σε ένα υπέροχο αλλά πολύ ταραγμένο μέρος, το Χόλιγουντ, την Καλιφόρνια».

Εξηγώντας την απόφασή του, ο Τραμπ συνέχισε:

Θα χρησιμεύσουν ως ειδικοί απεσταλμένοι μου σε μια προσπάθεια να βρω το Χόλιγουντ, το οποίο έχει χάσει πολλές δουλειές τα τελευταία τέσσερα χρόνια από ξένες χώρες, ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ, ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!

Αυτοί οι τρεις πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι θα είναι τα μάτια και τα αυτιά μου και θα κάνω ό,τι μου προτείνουν. Θα είναι και πάλι, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η χρυσή εποχή του Χόλιγουντ!

Και οι τρεις σταρ του Χόλιγουντ είναι βαφτισμένοι Καθολικοί και έχουν, σε διάφορους βαθμούς, ομολογήσει και υπερασπιστεί τις πεποιθήσεις τους στον Θεό και στις συντηρητικές αρχές γενικότερα.

Αυτές οι υποψηφιότητες έρχονται λίγες μέρες αφότου ο Γκίμπσον, γνωστός ως ειλικρινής καθολικός ηθοποιός και σκηνοθέτης, εμφανίστηκε στο δημοφιλές podcast Joe Rogan Experience, κάνοντας πρωτοσέλιδα για την υπεράσπιση της ανάστασης του Χριστού. Μίλησε επίσης για την κρίση μετά το Βατικανό Β’ εντός της Καθολικής Εκκλησίας, και αναφέρθηκε με ειλικρίνεια για τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η πίστη του στη ζωή του. Το σπίτι του Γκίμπσον ήταν επίσης ένα από τα πολλά που κάηκαν στις φωτιές που λυμαίνονταν το Λος Άντζελες, περιγράφοντάς το ως μια μορφή «κάθαρσης».

Ομοίως, ο Σταλόνε, ο οποίος μίλησε για την επιστροφή του στον Χριστιανισμό στις αρχές της δεκαετίας του 2000 μετά την απομάκρυνσή του στα νεανικά του χρόνια, ήταν επίσης πρόσφατα στην επικαιρότητα, καθώς δήλωσε για πρώτη φορά δημόσια ότι επέζησε μιας έκτρωσης.

Όσο για τον Βόιτ, μεγάλωσε ως Καθολικός και φοίτησε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής. Είναι γνωστός για τις συντηρητικές του απόψεις και για το ότι μιλάει ανοιχτά για την πίστη του στον Θεό.

Πηγή: www.lifesitenews.com

 

 

“NΕΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ”

Από
anixneuseis
-
0

Η Σαουδική Αραβία και το νέο ισλαμιστικό πρόβλημα των ΗΑΕ

Από
anixneuseis
-
0

Η πτώση του Άσαντ στη Συρία ενίσχυσε ένα διαφορετικό είδος απειλής.

 Kamran Bokhari 10 Ιανουαρίου 2025

Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία δημιούργησε ένα μοναδικό πρόβλημα για τα αραβικά κράτη, ιδιαίτερα τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Νιώθουν ανακούφιση που ο περιφερειακός και θρησκευτικός αντίπαλός τους, το Ιράν, έχασε τη δύναμή του και την επιρροή του στο Λεβάντε, αλλά η κατάρρευσή του ενίσχυσε τους σουνίτες ισλαμιστές στη Συρία, όπου το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι έχουν ξοδέψει πολλά χρόνια και ανείπωτα χρηματικά ποσά για την καταστολή του.

Τα σουνιτικά αραβικά κράτη θα πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν τους ισλαμιστές σε κρατικό επίπεδο.

Προς το παρόν, φαίνεται ότι θα προσπαθήσουν τουλάχιστον να παίξουν καλά. Στις 2 Ιανουαρίου, για παράδειγμα, μια αντιπροσωπεία της υπό διαμόρφωση κυβέρνησης της Συρίας που περιλάμβανε τον Υπουργό Εξωτερικών Asaad al-Shaibani, τον υπουργό Άμυνας Murhaf Abu Qasra και τον αρχηγό πληροφοριών Anas Khattab έφτασε στη Σαουδική Αραβία – το πρώτο ταξίδι αυτού του είδους με διοίκηση υπό την ηγεσία του Hayat Tahrir al-Sham (HTS). Οι συζητήσεις με τους ομολόγους τους επικεντρώθηκαν στο πώς το βασίλειο θα μπορούσε να βοηθήσει τη διαδικασία μετάβασης. Ξεχωριστά, οι Σαουδάραβες έστειλαν 60 φορτηγά και έξι αεροπλάνα φορτωμένα με βασικές προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, στεγάστρων και ιατρικής βοήθειας, για τον συριακό λαό.

Ήταν μια ενδιαφέρουσα κίνηση δεδομένου ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει, πόσο μάλλον να ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει, μια κυβέρνηση που δεν ηγείται ο Μπασάρ Άσαντ. Πριν από την εξέγερση που ανέτρεψε το καθεστώς του, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσπαθούσαν να συμφιλιωθούν με τον Άσαντ με την ελπίδα να τον απομακρύνουν από τη σφαίρα επιρροής του Ιράν. Είχαν αρχίσει να επιδιορθώνουν τους δεσμούς τους ήδη από το 2023, με τον Άσαντ να πραγματοποιεί επισκέψεις στα ΗΑΕ τον Μάρτιο και στη Σαουδική Αραβία τον Μάιο του ίδιου έτους. Η διαδικασία φαινόταν να πηγαίνει καλά: το Ριάντ άνοιξε ξανά την πρεσβεία του στη Δαμασκό τον Σεπτέμβριο – μόνο δύο μήνες πριν οι αντάρτες ξεκινήσουν την επίθεση που οδήγησε στην ανατροπή του Άσαντ.

Αυτή η απόφαση πιθανότατα επηρεάσθηκε από το γεγονός ότι το Ισραήλ υποβάθμιζε τη θέση του Ιράν στο Λεβάντε. Η σκέψη ήταν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να επιταχυνθούν οι προσπάθειες να εμπλακούν με τον Άσαντ, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία να αποστασιοποιηθεί από το Ιράν (κάτι που, κατά πάσα πιθανότητα, ήθελε να κάνει, αλλά δεν είχε την ικανότητα). Ωστόσο, το Ριάντ δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι το κενό που άφησε η υποχώρηση του Ιράν θα καλυπτόταν τόσο γρήγορα από την υποστηριζόμενη από την Τουρκία συμμαχία ανταρτών που ανέτρεψε τον Άσαντ.

Είναι λίγο Catch-22. Τα αραβικά κράτη πιστεύουν ότι πιέζονται από ριζοσπαστικές δυνάμεις και στις δύο πλευρές του γεωαιρετικού χάσματος. Από τη μία πλευρά, υπάρχει το Ιράν και οι σε μεγάλο βαθμό σιίτες ισλαμιστές σύμμαχοί του στο Ιράκ, τον Λίβανο, τη Συρία και, πιο πρόσφατα, την Υεμένη. Από την άλλη είναι μια ποικιλία από σουνιτικές ισλαμιστικές δυνάμεις, που κυμαίνονται από ομάδες τύπου Μουσουλμανικών Αδελφών μέχρι τους βαμμένους τζιχαντιστές. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατάφεραν γενικά να συγκρατήσουν τη σουνιτική απειλή εκ των έσω, ακόμη και κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, έτσι επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στους σιίτες από έξω.

Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ο σιιτικός ισλαμισμός, έχοντας αποκτήσει κράτος στο Ιράν μετά την επανάσταση του 1979, είχε ηγεμονικούς σχεδιασμούς που συγκρούονταν με τις φιλοδοξίες του ίδιου του Ριάντ.

Πολλές σουνιτικές ομάδες είχαν παρόμοια σχέδια, αλλά διασκορπίστηκαν και χωρίστηκαν και έτσι αντιμετωπίστηκαν πιο εύκολα. Κάποιοι, όπως το Ισλαμικό Κράτος και οι αντάρτες της Συρίας, ήταν πιο πεισματάρηδες, αλλά τελικά ηττήθηκαν και οι δύο. Σε διάφορους βαθμούς, η Συρία ήταν η αρένα στην οποία αυτές οι δύο απειλές πολέμησαν η μία την άλλη.

Οι σουνίτες ισλαμιστές είναι πλέον η πρώτη προτεραιότητα της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ, κάτι που εμπλέκει άλλους περιφερειακούς ανταγωνιστές. Η Τουρκία και το Κατάρ, για παράδειγμα, υποστηρίζουν τη νεοσύστατη συριακή κυβέρνηση και τις προσπάθειές της να εδραιώσει την εξουσία.

Τα καλά νέα για το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι είναι ότι η κατάσταση στη Συρία θα είναι ρευστή για χρόνια, επομένως έχουν λίγο χρόνο να σκεφτούν και λίγο χώρο για ελιγμούς. Ωστόσο, στο μεταξύ, ανησυχούν ότι η επιτυχία των ισλαμιστών στη Συρία θα μπορούσε να αναπαραχθεί σε μέρη όπως η Ιορδανία και η Αίγυπτος.

Θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν να συμβεί αυτό, φυσικά, και θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν τη Συρία να πέσει εξ ολοκλήρου στα χέρια της Τουρκίας και του Κατάρ.

Με τόσες λίγες επιλογές, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσπαθούν έτσι να δεσμεύσουν τη νέα συριακή κυβέρνηση, η οποία θα χρειαστεί όλη τη βοήθεια που μπορεί να λάβει μόνο και μόνο για να μπορέσει να κυβερνήσει τη χώρα και να διαχειριστεί τα πολλά προβλήματά της. Θα χρησιμοποιήσουν τη δύναμη των αντίστοιχων πορτοφολιών τους για να αποκτήσουν επιρροή και να διαμορφώσουν τη συμπεριφορά της κυβέρνησης.

Είναι μια λογική βραχυπρόθεσμη στρατηγική, ακόμα κι αν είναι χρόνια πίσω από την Τουρκία και το Κατάρ. Αλλά μακροπρόθεσμα, δεν έχουν λύση στο γεγονός ότι βρίσκονται παγιδευμένοι μεταξύ σιιτών ισλαμιστών, που υποστηρίζονται από το Ιράν, και σουνίτες ισλαμιστές, που υποστηρίζονται από την Τουρκία και το Κατάρ.

Η αντιμετώπιση του ενός ενδυναμώνει τον άλλο σε έναν κύκλο από τον οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει διαφυγή, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.

Kamran Bokhari
https://geopoliticalfutures.com
Ο Kamran Bokhari, PhD, είναι τακτικός συνεργάτης και πρώην ανώτερος αναλυτής (2015-2018) του Geopolitical Futures. Ο Δρ. Bokhari είναι τώρα ο Ανώτερος Διευθυντής, Ευρασιατικού Χαρτοφυλακίου Ασφάλειας & Ευημερίας στο New Lines Institute for Strategy & Policy στην Ουάσιγκτον, DC. Ο Δρ. Bokhari είναι επίσης ειδικός σε θέματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής στο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου της Οτάβα. Έχει υπηρετήσει ως Συντονιστής Σπουδών Κεντρικής Ασίας στο Ινστιτούτο Εξωτερικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ακολουθήστε τον στο X (πρώην Twitter) στο @Kamran Bokhari

geopoliticalfutures.com

Daily Mail: Από τις άγριες φήμες για την Άνιστον, ως τις δύο ηχηρές απουσίες -Τι τρέχει με τον γάμο των Ομπάμα;

Από
anixneuseis
-
0

 

Μπαράκ και Μισέλ Ομπάμα / Φωτογραφία: AP Photo
17/01/2025  12:21
Συνέχεια στο μυστήριο με τις δύο εκκωφαντικές απουσίες της Μισέλ Ομπάμα δίνει η Daily Mail, αναφέροντας και όλες τις άγριες φήμες που κυκλοφορούν.

Ακόμη και αυτή πριν από μερικούς μήνες που ήθελε ως τρίτο πρόσωπο στον γάμο των Ομπάμα την Τζένιφερ Άνιστον.

Η βρετανική εφημερίδα καταγράφει όλα όσα έχει πει η πρώην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα σε ό,τι αφορά τον γάμο της, τα δεδομένα, αλλά και τις φήμες, σε ένα δημοσίευμα με τίτλο «Άγριες φήμες για την Τζένιφερ Άνιστον. Οι σκληρές παραδοχές ότι δεν ήταν πάντα όλα εύκολα. Και τώρα η Μισέλ δεν θα εμφανιστεί στην ορκωμοσία του Τραμπ… Τι συμβαίνει λοιπόν με τον γάμο των Ομπάμα;».

Η Daily Mail αναφέρεται στην τελευταία τηλεοπτική εμφάνιση της Μισέλ Ομπάμα, σχολιάζοντας ότι ήταν πιο συγκρατημένη από ποτέ όταν ρωτήθηκε για τον σύζυγό της, Μπαράκ.

«Τα πηγαίνει καλά, τα πηγαίνει καλά», είπε. «Ναι, ναι. Εξακολουθεί να δουλεύει πολύ σκληρά, ξέρεις. Αλλά νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που θα κάνει πάντα». Και συνεχίζει το βρετανικό δημοσίευμα: «Πέρα από το να προσθέσει ότι είναι επικεντρωμένος στο τελευταίο του έργο, το Obama Presidential Center -ένα μουσείο και βιβλιοθήκη στο Σικάγο- και ότι είναι δύσκολο να του βρει χριστουγεννιάτικα δώρα, είχε λίγα να πει για τον σύζυγό της, με τον οποίο είναι παντρεμένη για πάνω από 30 χρόνια».

Και ακολούθως παραθέτει την ηχηρή απουσία της Μισέλ Ομπάμα από την κηδεία Κάρτερ. Γιατί ίσως η προαναγγελθείσα απουσία από την ορκωμοσία Τραμπ να μπορεί να εξηγηθεί, αλλά πώς να εξηγήσει κανείς την απουσία της από την κηδεία ενός πρώην Προέδρου, όπου παραδοσιακά παρίστανται ο νυν και οι προηγούμενοι Πρόεδροι με τις συζύγους τους.

Πόσω μάλλον όταν το πρόσωπο που κηδευόταν υπήρξε ένας Πρόεδρος των Δημοκρατικών και ένα άτομο που η ίδια με τον σύζυγό της λίγες ημέρες πριν σε κοινή δήλωση είχαν επαινέσει για την ενσάρκωση «της ακεραιότητας, του σεβασμού και της συμπόνιας». Πόσω μάλλον όταν το CNN, στη συνέχεια, αποκάλυπτε ότι η Μισέλ Ομπάμα είχε παραμείνει στη Χαβάη μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, ουσιαστικά παρατείνοντάς τες. Με βάση το εθιμοτυπικό, αν είχε παραστεί στην κηδεία, θα καθόταν δίπλα στον Τραμπ. Θα μπορούσε, ωστόσο, να αλλάξει θέση με τον σύζυγό της, στέλνοντας το δικό της σαφές μήνυμα, επισημαίνει η βρετανική εφημερίδα.

Η αλήθεια είναι ότι η Μισέλ Ομπάμα δεν έκρυψε ποτέ τα συναισθήματά της για τον Τραμπ. Από το ύφος της όταν του παρέδιδαν τη σκυτάλη στον Λευκό Οίκο το 2017, ως τις επικρίσεις της, τις καταγγελίες και τη δημόσια παραδοχή της ότι της ήταν δύσκολο να αντέξει την πρώτη ορκωμοσία του Τραμπ το 2017, ξεσπώντας σε δάκρυα, η πρώην Πρώτη Κυρία δεν έκρυψε ποτέ τα συναισθήματά της για τον νεοεκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ.

«Ωστόσο, όπως λένε επικριτές, σίγουρα θα μπορούσε να αφήσει στην άκρη τα συναισθήματά της για τον Τραμπ», συνεχίζει η Daily Mail. Και προσθέτει λίγο παρακάτω το δημοσίευμα: «Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά της και η απουσία της από την εκδήλωση οδήγησαν ορισμένους να αναρωτηθούν μήπως υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα εικασίες ότι δεν είναι ο Τραμπ αυτός τον οποίο θέλει να αποφύγει, αλλά ότι ίσως υπάρχει κάτι που αφορά τον γάμο της».

Τον περασμένο Οκτώβριο οι Ομπάμα γιόρτασαν 32 χρόνια γάμου, με τους δυο τους να τιμούν την επέτειο με λόγια αγάπης στα social media. «Δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο σύντροφο και φίλο για να περάσω τη ζωή μαζί του», έγραψε η Μισέλ Ομπάμα, με τον σύζυγό της να ανταποδίδει με την ίδια θέρμη.

Οι ντεντέκτιβ των social, ωστόσο, δεν πείστηκαν… Δεν είναι λίγες άλλωστε οι φόρες, επισημαίνει η Daily Mail, που η ίδια η Μισέλ Ομπάμα έχει αποδομήσει την εικόνα ενός αψεγάδιαστου γάμου.

Το 2022 είχε πει: «Ο κόσμος νομίζει ότι είμαι κακόβουλη, αλλά υπήρχαν δέκα χρόνια που δεν μπορούσα να αντέξω τον σύζυγό μου». Όταν ο Ομπάμα ρωτήθηκε για τα σχόλια αυτά έναν χρόνο μετά, είπε στο CBS: «Ας πω το εξής: Σίγουρα βοηθάει να μην είμαστε πλέον στον Λευκό Οίκο και να έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο μαζί».

Σε κάποια άλλη συνέντευξη η Μισέλ Ομπάμα είχε μιλήσει για τις διαφορετικές προσωπικότητές τους. «Ο Μπαράκ θέλει να μιλάει λογικά, και εγώ λέω “λογικά;”», είπε κάποτε στην Όπρα κατά τη διάρκεια συζήτησης, όπου αναγνώρισε ότι είναι πιο «εκρηκτική» από τον γνωστό για την ψυχραιμία του, Ομπάμα. «Μην έρθεις σε εμένα με λογική – είμαι θυμωμένη! Μην έρθεις με τις τρεις σου προτάσεις – καλύτερα να φύγεις και να με αφήσεις να ηρεμήσω!».

Η Daily Μail αναφέρεται και σε φήμες που ξέσπασαν πριν από μερικούς μήνες για την Τζένιφερ Άνιστον. Η ηθοποιός είχε διαψεύσει ως εντελώς ψευδή τον ισχυρισμό ενός αμερικανικού περιοδικού ότι ήταν σε σχέση με τον Ομπάμα.

Η φήμη ενισχύθηκε από τους παρουσιαστές ενός podcast οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι οι Ομπάμα «ζουν χωριστές ζωές», ενώ εκείνος και η Άνιστον είχαν μια έντονη σχέση. Η Άνιστον δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή: «Τον έχω συναντήσει μία φορά. Γνωρίζω τη Μισέλ περισσότερο από εκείνον».

Και δεν ήταν η μόνη φορά που φαίνεται ότι διακινήθηκαν ισχυρισμοί για έναν Ομπάμα με… μάτι που παίζει. Είχε συντελέσει σε αυτό και η εξομολόγηση, σε μια βιογραφία του Ομπάμα του 2017 από τον βραβευμένο με Πούλιτζερ συγγραφέα Ντέιβιντ Γκάροου, μιας πρώην συντρόφου του, ονόματι Σίλα Μιγιόσι Τζάγκερ, που υποστήριξε ότι μετά τον χωρισμό τους, και ενώ εκείνος ήταν με τη Μισέλ, μεταξύ 1991 και 1992 είχαν έρθει ξανά κοντά. «Πάντα ένιωθα άσχημα για αυτό», είχε πει η άλλοτε σύντροφος του Ομπάμα για εκείνη την -κατά τον ισχυρισμό της- αναθέρμανση της σχέσης τους.

Στα τέλη του 2013 το National Enquirer ισχυρίστηκε πως ο γάμος των Ομπάμα είχε καταρρεύσει, αφού η Μισέλ ανακάλυψε ότι οι σωματοφύλακες της Μυστικής Υπηρεσίας κάλυπταν τις απιστίες του Μπαράκ. Υποστήριξαν πως καβγάδιζαν ασταμάτητα μετά από μια φωτογραφία του Μπαράκ με την εντυπωσιακή ξανθιά πρωθυπουργό της Δανίας, Χέλε Θόρνινγκ-Σμιτ, κατά τη διάρκεια μνημόσυνου για τον Νέλσον Μαντέλα. Η Μισέλ εθεάθη στη φωτογραφία να κάθεται δίπλα του με μια κατσουφιασμένη έκφραση.

Η Daily Mail καταλήγει: «Όποια κι αν είναι η κατάσταση του γάμου τους, σίγουρα δεν θα βοηθήθηκε από το θέαμα του Τραμπ και του Ομπάμα να γελούν μαζί στην κηδεία του Τζίμι Κάρτερ».

Φωτογραφίες: Associated Press

iefimerida.gr

Αυτό είναι το πλήρες κείμενο της Συμφωνίας για τη Γάζα

Από
anixneuseis
-
0

ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΟΠΩΣ ΔΙΕΡΡΕΥΣΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ TIMES OF ISRAEL

Ακολουθεί το κείμενο της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που επιτεύχθηκε μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στις 15 Ιανουαρίου 2025. Αρκετά πρόσθετα παραρτήματα που περιλαμβάνουν χάρτες και άλλες λεπτομέρειες που περιγράφουν τις παραμέτρους της συμφωνίας δεν συμπεριλήφθηκαν στο αντίγραφο του κειμένου που έλαβαν οι Times of Israel, η αυθεντικότητα του οποίου επιβεβαιώθηκε από έναν Άραβα διπλωμάτη εξοικειωμένο με τις διαπραγματεύσεις.

Το παρακάτω κείμενο, με τίτλο Παράρτημα Ι, συμπληρώνει την ισραηλινή πρόταση για συμφωνία με τη Χαμάς, η οποία υποβλήθηκε στις 27 Μαΐου 2024 και παρουσιάστηκε δημόσια από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στις 31 Μαΐου 2024. Η πρόταση αυτή προβλέπει μια συμφωνία τριών φάσεων «για την ανταλλαγή ομήρων και κρατουμένων και την αποκατάσταση μιας βιώσιμης ηρεμίας» και προβλέπει την απελευθέρωση 33 ισραηλινών ομήρων σε πρώτη φάση. Στην ανακοίνωσή του για τη συμφωνία στις 15 Ιανουαρίου 2025, ο Μπάιντεν διευκρίνισε: «Αυτό είναι το ακριβές πλαίσιο της συμφωνίας που πρότεινα τον Μάιο».

 

 

Προσάρτημα I

Πρακτικές διαδικασίες και μηχανισμοί για την εφαρμογή της συμφωνίας για την ανταλλαγή ισραηλινών ομήρων και παλαιστινίων κρατουμένων και την επιστροφή σε μια βιώσιμη ηρεμία που θα επιτύχει μόνιμη κατάπαυση του πυρός μεταξύ των δύο πλευρών

1. Προετοιμασία του δεύτερου σταδίου:

  • Στόχος των μερών και των διαμεσολαβητών είναι να επιτευχθεί τελική συναίνεση για την εφαρμογή της συμφωνίας της 27ης Μαΐου 2024 για την ανταλλαγή ομήρων και κρατουμένων και την επιστροφή σε μια βιώσιμη ηρεμία που θα επιτύχει μόνιμη κατάπαυση του πυρός μεταξύ των μερών.
  • Όλες οι διαδικασίες του πρώτου σταδίου θα συνεχιστούν στο στάδιο 2 ενόσω συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για τους όρους εφαρμογής του σταδίου 2 και οι εγγυητές της παρούσας συμφωνίας θα εργαστούν για να εξασφαλίσουν ότι οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται έως ότου επιτευχθεί συμφωνία.

2. Απόσυρση των ισραηλινών δυνάμεων:

  • Απόσυρση των ισραηλινών δυνάμεων προς ανατολάς από πυκνοκατοικημένες περιοχές κατά μήκος των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας, συμπεριλαμβανομένης της Wadi Gaza (άξονας Netzarim και κυκλικός κόμβος του Κουβέιτ).
  • Οι ισραηλινές δυνάμεις θα αναπτυχθούν σε περίμετρο (700) μέτρων με εξαίρεση 5 εντοπισμένα σημεία που δεν θα αυξηθούν περισσότερο από (400) επιπλέον μέτρα που θα καθορίσει η ισραηλινή πλευρά, νότια και δυτικά των συνόρων, και με βάση τους χάρτες που συμφωνήθηκαν και από τις δύο πλευρές που συνοδεύουν τη συμφωνία.

3. Ανταλλαγή κρατουμένων:

  • Οι 9 άρρωστοι και τραυματίες από τον κατάλογο των 33 θα απελευθερωθούν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση 110 Παλαιστινίων κρατουμένων με ποινές ισόβιας κάθειρξης.
  • Το Ισραήλ θα απελευθερώσει 1.000 κρατούμενους στη Γάζα από τις 8 Οκτωβρίου 2023, οι οποίοι δεν συμμετείχαν στις 7 Οκτωβρίου 2023
  • Οι ηλικιωμένοι (άνδρες άνω των 50 ετών) από τη λίστα των 33 θα απελευθερωθούν με αντάλλαγμα ένα κλειδί ανταλλαγής 1:3 ισόβια κάθειρξη + 1:27 άλλες ποινές.
  • Οι Avera Mengistu και Hisham al-Sayed – θα απελευθερωθούν με κλειδί ανταλλαγής 1:30, καθώς και 47 κρατούμενοι Shalit.
  • Ένας αριθμός Παλαιστινίων κρατουμένων θα απελευθερωθεί στο εξωτερικό ή στη Γάζα βάσει καταλόγων που θα συμφωνηθούν μεταξύ των δύο πλευρών.

4. Διάδρομος Φιλαδέλφειας:

  • Η ισραηλινή πλευρά θα μειώσει σταδιακά τις δυνάμεις στην περιοχή του διαδρόμου κατά τη διάρκεια του σταδίου 1 με βάση τους συνοδευτικούς χάρτες και τη συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών.
  • Μετά την τελευταία απελευθέρωση ομήρων του πρώτου σταδίου, την 42η ημέρα, οι ισραηλινές δυνάμεις θα ξεκινήσουν την αποχώρησή τους και θα την ολοκληρώσουν το αργότερο την 50ή ημέρα.

5. Διέλευση των συνόρων της Ράφα:

  • Το πέρασμα της Ράφα θα είναι έτοιμο για τη μεταφορά αμάχων και τραυματιών μετά την απελευθέρωση όλων των γυναικών (πολιτών και στρατιωτών). Το Ισραήλ θα εργαστεί για την ετοιμότητα του περάσματος μόλις υπογραφεί η συμφωνία.
  • Οι ισραηλινές δυνάμεις θα ανασυνταχθούν γύρω από το πέρασμα της Ράφα σύμφωνα με τους συνημμένους χάρτες.
  • 50 τραυματίες στρατιωτικοί θα επιτρέπεται να περνούν καθημερινά συνοδευόμενοι από (3) άτομα. Κάθε μεμονωμένη διέλευση θα απαιτεί έγκριση από το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
  • Το πέρασμα θα πραγματοποιηθεί με βάση τις συζητήσεις του Αυγούστου 2024 με την Αίγυπτο.

6. Έξοδος ασθενών και τραυματιών αμάχων:

  • Όλοι οι άρρωστοι και τραυματίες Παλαιστίνιοι πολίτες θα επιτρέπεται να περάσουν μέσω του συνοριακού περάσματος της Ράφα, σύμφωνα με το άρθρο 12 της συμφωνίας της 27ης Μαΐου 2024.

7. Επιστροφή άοπλων εσωτερικά εκτοπισμένων (διάδρομος Netzarim):

  • Η επιστροφή συμφωνείται με βάση τα τμήματα 3-α και 3-β της συμφωνίας της 27ης Μαΐου 2024.
  • Την 7η ημέρα, οι εσωτερικά εκτοπισμένοι πεζοί θα επιτρέπεται να επιστρέψουν βόρεια, χωρίς να φέρουν όπλα και χωρίς έλεγχο μέσω της οδού Rashid. Την 22η ημέρα, θα τους επιτραπεί να επιστρέψουν βόρεια από την οδό Salah a-Din, χωρίς επιθεώρηση.
  • Την 7η ημέρα, τα οχήματα και οποιαδήποτε μη πεζή κυκλοφορία θα επιτρέπεται να επιστρέψουν βόρεια του διαδρόμου Netzarim μετά από έλεγχο οχημάτων που θα πραγματοποιηθεί από ιδιωτική εταιρεία που θα καθοριστεί από τους διαμεσολαβητές σε συγχρονισμό με την ισραηλινή πλευρά, βάσει συμφωνημένου μηχανισμού.

8. Πρωτόκολλο ανθρωπιστικής βοήθειας:

  • Οι διαδικασίες ανθρωπιστικής βοήθειας βάσει της συμφωνίας θα υπόκεινται στο ανθρωπιστικό πρωτόκολλο που έχει συμφωνηθεί υπό την εποπτεία των διαμεσολαβητών.
  • eftychidis.blogspot.com

Αλβανία: Εξαγοράζεται ο Τραμπ με την επένδυση του γαμπρού του στο νησί Σάσων;

Από
anixneuseis
-
0

Στην εκπομπή ‘Open’ του αλβανικού καναλιού News24 έγινε συζήτηση για την επένδυση του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ στο νησί Σάσων ή Σαζάν στα αλβανικά, καθώς η αλβανική κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως στις προθέσεις του Τζάρεντ Κούσνερ για τουριστική αξιοποίηση, καθώς χαρακτηρίστηκε ως στρατηγικός επενδυτής.

Ο δημοσιογράφος Άρμπερ Χιτάι κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην εκπομπή «Open» της  Ένι Βασίλι, εκτίμησε τη σοβαρότητα αυτού του έργου, τονίζοντας ότι οι ισχυρισμοί για οποιαδήποτε έκτακτη επιρροή στον Ντόναλντ Τραμπ, τον πεθερό του Κούσνερ, είναι αβάσιμοι.

«Δεν μπορείς να αγοράσεις τον Τραμπ, ο οποίος έχει μια περιουσία σχεδόν όσο ολόκληρος ο προϋπολογισμός της Αλβανίας. Δεν μπορείς να αγοράσεις καν πρόσβαση στον Τραμπ, είναι θέμα σύγκλισης συμφερόντων. Είναι σχεδόν αδύνατο πράγμα με έναν τέτοιο άνθρωπο», είπε ο Χιτάι.

Πρόσθεσε ότι η περίπτωση της επένδυσης στο νησί Σάσων θα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο του καθεστώτος του στρατηγικού επενδυτή, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει δοθεί στο παρελθόν για σοβαρά έργα.

«Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που έχει δοθεί η ιδιότητα του στρατηγικού επενδυτή και αυτή είναι από τις περιπτώσεις που είναι σοβαρή», κατέληξε ο δημοσιογράφος.

Στις πολιτικές συζητήσεις η παραχώρηση του νησιού Σάσων στον Τζάρεντ Κούσνερ τώρα έγινε λόγω της αλλαγής στο Λευκό Οίκο ενόψει της ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ. Η πρόταση του Κούσνερ είχε γίνει την περασμένη άνοιξη.

Ο Τραμπ είναι ιδεολογικός αντίπαλος του Τζορτζ Σόρος, καθώς ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα θεωρείται «μέλος» της ιδεολογικής ομάδας του Σόρος στα Βαλκάνια, όπως και άλλοι σημερινοί ηγέτες στην περιοχή. Η κίνηση για την παραχώρηση του νησιού Σάσων στον γαμπρό του Τραμπ για επενδύσεις, θεωρείται μάλλον ως ένα πολιτικό βήμα ‘ταπείνωσης’ ή υπαναχώρησης του Έντι Ράμα προς τον εκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ, ενόψει των αλβανικών εκλογών του Μαΐου.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Τι γίνεται με τη Βίλα Αλλατίνη; Μια πρόταση για τη μετατροπή της σε ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.

Από
anixneuseis
-
1

 Θεσσαλονίκη, 17.01.2025

Του Θράσου Ευτυχίδη

Η Βίλα Αλλατίνι είναι τριώροφο νεοκλασικό οικοδόμημα στην περιοχή Ντεπώ, στα ανατολικά του δήμου Θεσσαλονίκης και επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας. Ενα κόσμημα που χτίστηκε από την μεγάλη, ομώνυμη εβραϊκή οικογένεια.

Χτίστηκε το 1898 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι, ο οποίος σχεδίασε και τους Μύλους της οικογένειας Αλλατίνι που εγκαινιάστηκαν το 1890. Εκείνη την εποχή η περιοχή στην οποία βρίσκεται χτισμένη η Βίλλα ονομαζόταν συνοικία των “Εξοχών” ή “Πύργων”, και αποτελούσε το ανατολικότερο όριο της Θεσσαλονίκης.Κατά την αρχική περίοδο της χρήσης της, η βίλα αποτελούσε εξοχική κατοικία της Οικογένειας Αλλατίνι.

Μετά την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων, από το 1909 έως το 1911 χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ του Β’, ο οποίος αφού εκθρονίστηκε από τους Νεότουρκους διαβίωνε εκεί σε καθεστώς κατ’ οίκον περιορισμού.

Το 1926 στέγασε για ένα έτος τη Φιλοσοφική Σχολή, μοναδικό τμήμα του νεοσύστατου τότε Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης, ενώ κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (1940-1941) χρησιμοποιήθηκε σαν νοσοκομείο.

Στη Βίλα Αλλατίνι από το 1979 έδρευε η Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Το 2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη (ψήφιση του Ν.3852/2010) καταργήθηκε η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση και αντικαταστάθηκε από περιφερειακά αυτοδιοικητικά όργανα, ενώ ως σήμερα στη Βίλλα Αλατίνι έδρευε η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Μετά τη μετακόμιση των υπηρεσιών της Περιφέρειας στο νέο κτίριο στο ΦΙΞ στο εμβληματικό κτίριο, έμεινε να στεγάζεται το Γραφείο Περιφερειάρχη και το Περιφερειακό ταμείο.

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι φήμες ότι το κτίριο θα πωληθεί από το ΤΑΙΠΕΔ;;; πιθανότατα. Μάλιστα ως κύρια ενδιαφερόμενος σύμφωνα με ρεπορτάζ της Μαρίας Ζαχαράκης που δημοσιέυθηκε στο “ΕΘΝΟΣ”,  φέρεται ο Τούρκος μεγαλοεπιχειρηματίας Ραχμί Κοτς. Ο κ. Κοτς ενδιαφέρεται να μετατρέψει το κτίριο σε Πολιτιστικό Κέντρο Μελέτης των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων

Το θέμα ανέδειξε με αναρτήσεις του στο διαδίκτυο αλλά και εκπομπή στη δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης ο γνωστός δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης.

Αντιγράφουμε από την ανάρτηση του κ. Σαββίδη:

“Για την Τουρκία η Ελλάδα είναι μια περίπτωση που επιθυμεί διακαώς να ελέγξει. Το επιχειρεί εργαλειοποιώντας στοιχεία της μειονότητας. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να ελέγξει την Θράκη (σε μεγάλο βαθμό το έχει επιτύχει) αλλά το ενδιαφέρον της εστιάζεται και σε δύο άλλες περιοχές. Στα Δωδεκάνησα, τα οποία απείλησε άμεσα με τον Μπαχτσελί και στον ελλαδικό κορμό ως τη Θεσσαλονίκη.

Την σχέση της Θεσσαλονίκης με τα σύνορα της καρδιάς του την εκδήλωσε ο Ερντογάν.
Πρέπει και να την υλοποιήσει. Γι αυτό και η είδηση ότι ο όμιλος Κότς θέλει να αγοράσει την βίλα Αλατίνι πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν λέω να μας ανησυχήσει διότι ανησυχούν οι λαοί που έχουν όραμα. Στην Ελλάδα η κυρίαρχη ιδεολογία επέβαλε την αντίληψη του ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και δεν βαριέσαι…
Τι είδους σχέση θέλουμε με την γειτονική χώρα;
Είναι ευνόητο πως αν επικρατήσει η αντίληψη της άνευ όρων προώθησης των διμερών σχέσεων η Τουρκία έχει και την οικονομική δυνατότητα και την πολιτιστική διπλωματία και την ισχύ, αν χρειαστεί, να ελέγξει απολύτως το ελλαδικό μόρφωμα. Είναι θέμα χρόνου αν δεν τεθούν όροι να κατακλυσθεί η Θεσσαλονίκη από τουρκικά κεφάλαια και κάθε άλλου είδους παρουσία που ουσιαστικά θα παραδώσουν την πόλη στην Άγκυρα.”
Την ίδια στιγμή στη Θεσσαλονίκη, την προσφυγομάνα όπως επιμένουν να αποκαλούν οι πολιτικοί μας, δεν υπάρχει ένα “Μουσείο του Ελληνισμού της Ανατολής”. Μάλλον πουθενά στην Ελλάδα πέρα από μικρές αξιέπαινες ιδιωτικές προσπάθειες. Και μάλιστα όταν υπάρχουν άνθρωποι όπως ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φωτιάδης που είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν στην άμεση παραχώρηση του τεράστιου Αρχείου τους, αν και όταν δημιουργηθεί. Και φυσικά δεν είναι μόνο ο Φωτιάδης. Δεκάδες είναι οι φορείς και οι προσωπικότητες που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στον εμπλουτισμό του.
Η πρόταση μου – πρόσκληση είναι σαφής. Μια σύμπραξη επιχειρηματιών που οι ρίζες τους κρατούν από τις αλησμόνητες πατρίδες που θα προσχωρήσουν στην αγορά του κτιρίου και την μετατροπή του σε ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ. Πρόσκληση σε μεγαλοεπιχειρηματίες όπως οι κκ Σαββίδης, Μελισανίδης, Μαρινάκης κ.α. Την στήριξη του εγχειρήματος από το Δήμο Θεσσαλονίκης και τους Περιφερειακούς Δήμους του Πολεοδομικού Συγκροτήματος και τέλος τη στήριξη της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στο εγχείρημα.
Είναι απόλυτα βέβαιο ότι εκατοντάδες ιδιωτικοί και δημόσιοι φορείς του Ελληνισμού στην Ελλάδα και στη Διασπορά θα στηρίξουν το εγχείρημα.

«Κόλαση» στην τελευταία συνέντευξη Τύπου του Μπλίνκεν ως ΥΠΕΞ των ΗΠΑ -«Εγκληματία! Γιατί δεν είσαι στη Χάγη;» [βίντεο]

Από
anixneuseis
-
1

 

ΗΠΑ: Σφοδρές επικρίσεις για τη Γάζα κατά του Άντονι Μπλίνκεν στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου ως υπουργού Εξωτερικών
16/01/2025  23:00
Ένταση επικράτησε στην τελευταία συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο Άντονι Μπλίνκεν ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ο Άντονι Μπλίνκεν δέχθηκε σφοδρές επικρίσεις από δημοσιογράφους που έχουν ασκήσει δριμεία κριτική στην αμερικανική διπλωματία σε ό,τι αφορά τον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στη Γάζα.

Οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι τον διέκοψαν επανειλημμένα καθώς προσπαθούσε να υπεραμυνθεί των χειρισμών του στην κρίση, η οποία ξεκίνησε πριν από 15 μήνες με την άνευ προηγουμένου επίθεση της Χαμάς και τις επακόλουθες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

«Εγκληματία, η θέση σου είναι στη Χάγη» φώναζαν στον Μπλίνκεν 

Δείτε μερικά βίντεο που δημοσιεύθηκαν στα social media

 

«Εγκληματία! Η θέση σου είναι στη Χάγη», του φώναξε ο ανεξάρτητος δημοσιογράφος Σαμ Χουσέινι, υποδηλώνοντας ότι ο Μπλίνκεν θα έπρεπε να λογοδοτήσει ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ). Το προσωπικό ασφαλείας απομάκρυνε άρον-άρον τον Χουσέινι από την αίθουσα Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Γιατί συνεχίσατε να στέλνετε βόμβες (σ.σ. στο Ισραήλ) όταν είχαμε τη συμφωνία τον Μάιο;», φώναξε ο Μαξ Μπλούμενθαλ -ιδρυτής του ιστότοπου «The Grayzone», που έχει επικρίνει κατ’ επανάληψη την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε αρκετά θέματα-, προτού υποχρεωθεί κι εκείνος να εγκαταλείψει την αίθουσα.

Ο Άντονι Μπλίνκεν αντιμετώπισε επικρίσεις για την παροχή όπλων και τη διπλωματική υποστήριξη στο Ισραήλ από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος στη Γάζα, έναυσμα για τον οποίο αποτέλεσε η αιματηρή επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 με απολογισμό 1.200 νεκρούς και 251 ομήρους.

Έκτοτε, εξαιτίας των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων στον θύλακα έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 46.000 Παλαιστίνιοι, σύμφωνα με απολογισμό του υπουργείου Υγείας της Χαμάς.

Διαδηλωτές είχαν κατασκηνώσει επί μήνες έξω από το σπίτι του Μπλίνκεν στη Βιρτζίνια και έριχναν συχνά κόκκινη μπογιά στα αυτοκίνητα που μετέφεραν τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών ή μέλη της οικογενείας του.

iefimerida.gr

Γ. Παπαδημητρίου: Γερμανική οικονομία: Η «μεγάλη εικόνα»

Από
anixneuseis
-
0
Γιάννης Παπαδημητρίου

Σε ύφεση για δεύτερη χρονιά η γερμανική οικονομία, ωστόσο τα επί μέρους οικονομικά στοιχεία είναι ενθαρρυντικά. Η σύγκριση με το 2003 δεν ευσταθεί, σχολιάζει ο Γιάννης Παπαδημητρίου.

Σταθμός εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του ΑμβούργουΕικόνα: Marcu Brandt/dpa/picture-alliance 

Για δεύτερη συνεχή χρονιά το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) στη Γερμανία εμφανίζει αρνητικό δείκτη ανάπτυξης, όπως ανακοίνωσε την Τετάρτη η Γερμανική Στατιστική Υπηρεσία. Συγκεκριμένα,το σύνολο της αξίας των τελικών αγαθών και υπηρεσιών για το 2024 συρρικνώθηκε κατά 0,2%, ενώ μείωση κατά 0,3% είχε καταγραφεί και το 2023. Και δεν μιλάμε για το ονομαστικό ΑΕΠ, αλλά για αποπληθωρισμένες τιμές.

Η τελευταία φορά που το γερμανικό ΑΕΠ είχε καταγράψει αρνητικό πρόσημο επί δύο συνεχή έτη ήταν στην περίοδο 2002-2003. Την εποχή εκείνη η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ αναγκάστηκε να παρουσιάσει την «Ατζέντα 2010», επιβάλλοντας οδυνηρές μεταρρυθμίσεις και περικοπές, τις οποίες πλήρωσε στις εκλογές του 2005.

2024, όπως 2003;

Όλαφ Σολτς, Γκέρχαρντ Σρέντερ
Όλαφ Σολτς και Γκέρχαρντ Σρέντερ σε συνέδριο του SPD στο Μπόχουμ το 2003Εικόνα: Bernd Thissen/dpa/picture-alliance

Βρίσκεται λοιπόν η σημερινή Γερμανία στην ίδια αξιοθρήνητη κατάσταση, όπως το 2003; Αυτό υποστήριζε στη Βουλή, πριν από την ψηφοφορία του περασμένου Δεκεμβρίου για τη (μη) παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σολτς, ο επικεφαλής της χριστιανοδημοκρατικής αντιπολίτευσης Φρίντριχ Μερτς. Σε πρόσφατη συνέντευξή του επανήλθε στο ίδιο θέμα, για να ισχυριστεί ότι ο σοσιαλδημοκράτης Όλαφ Σολτς είναι «ο χειρότερος καγκελάριος στα 75 χρόνια της Ομοσπονδιακής Γερμανίας».

Τα οικονομικά στοιχεία μάλλον δεν δικαιολογούν έναν τόσο σκληρό αφορισμό. Η Γερμανία έχει 2,5 εκατομμύρια άνεργους, ενώ το 2003 είχε πάνω από 4 εκατομμύρια. Το δημόσιο έλλειμμα περιορίζεται σήμερα στο 2,6% του ΑΕΠ, κάτω από το όριο του Συμφώνου Σταθερότητας, ενώ το 2003 είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Οι πτωχεύσεις επιχειρήσεων μπορεί να φτάνουν τις 20.000 για το 2024 και να καταγράφουν ρεκόρ δεκαετίας, πλην όμως το 2002 είχαν ξεπεράσει τις 41.500.

Ένα πλεονέκτημα της σημερινής κυβέρνησης σε σύγκριση με το 2003 είναι ότι η Γερμανία έχει πλέον ξεπεράσει τα μεγάλα οικονομικά βάρη της ενοποίησης. Κατά συνέπεια, σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις του Χέλμουτ Κολ ή του Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Όλαφ Σολτς και ο διάδοχός του δεν χρειάζεται να μεταφέρουν κάθε χρόνο το 5% του δυτικογερμανικού ΑΕΠ στα ανατολικά κρατίδια της χώρας, εν είδει επιδότησης. Υπάρχει όμως και μία άλλη διαφορά σε σχέση με το μακρινό 2003 και αυτό είναι κάτι που θα το βρει μπροστά της οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από τις κάλπες της 23ης Φεβρουαρίου: ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί δεν απαιτούσαν τόσα πολλά από μία κυβέρνηση.

Όλοι απαιτούν χρήματα

Γερμανικό τρένο υψηλής ταχύτητας (ICE)
Δαπάνες δισεκατομμυρίων απαιτούνται για την πλήρη ψηφιοποίηση των σιδηροδρόμωνΕικόνα: Arnulf Hettrich/imageBROKER/picture alliance

Ο νέος καγκελάριος θα πρέπει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η «πράσινη μετάβαση» της οικονομίας, τις νατοϊκές αξιώσεις για αύξηση των αμυντικών δαπανών, τις συνέπειες των «τιμωρητικών δασμών» που εξαγγέλλει ο Ντόναλντ Τραμπ, τις δαπάνες για τον εκσυγχρονισμό απαρχαιωμένων υποδομών (μόνο η ψηφιοποίηση των Γερμανικών Σιδηροδρόμων αποτιμάται στα 69 δις ευρώ), τις νουθεσίες των βιομηχανικών λόμπι για στήριξη στον διεθνή ανταγωνισμό (πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 500 δις ευρώ), αλλά και τις εκκλήσεις των Ευρωπαίων εταίρων για μία πιο γενναιόδωρη συνεισφορά στο νέο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο 2028-2034 της ΕΕ (η σχετική διαπραγμάτευση αρχίζει το 2025).

Και όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν, θεωρητικά, χωρίς να περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες που αποτελούν τη μεγαλύτερη γραμμή πίστωσης του προϋπολογισμού, χωρίς να περιοριστεί η βοήθεια προς την Ουκρανία, χωρίς επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις, αλλά και χωρίς να συναφθούν νέα δάνεια- παρά μόνο εντός του περιορισμένου πλαισίου που προβλέπει το συνταγματικά κατοχυρωμένο «φρένο του χρέους».

Οι Γερμανοί διστάζουν να ξοδέψουν

Παραδοσιακός κουμπαράς
Το ποσοστό αποταμίευσης των Γερμανών είναι από τα υψηλότερα στον κόσμοΕικόνα: Silvia Marks/dpa/picture alliance

Στη δύσκολη αυτή συγκυρία η Γερμανία ζει «από τα έτοιμα». Ασφαλώς υπάρχουν πολλά «έτοιμα». Ο ιδιωτικός πλούτος φτάνει το ποσό-ρεκόρ των εννέα τρισεκατομμυρίων ευρώ και αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς οι Γερμανοί παίρνουν το «χάλκινο μετάλλιο» στην αποταμίευση παγκοσμίως (προηγούνται μόνο οι Ελβετοί και οι Ολλανδοί). Σημειωτέον, ωστόσο, ότι παράλληλα με τον ιδιωτικό πλούτο αυξάνεται και το ιδιωτικό χρέος, που φτάνει πλέον τα 2,15 τρισεκατομμύρια.

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Καθώς η ιρανική δύναμη υποχωρεί, η Τουρκία και οι Σουνίτες σύμμαχοί της καλύπτουν το κενό

Από
anixneuseis
-
0

 

Η περσινή ακολουθία γεγονότων έχει αλλάξει ουσιαστικά τη στρατηγική ισορροπία της περιοχής.

Jonathan Spyer The Jewish Chronicle
8 Ιανουαρίου 2025
Η νίκη της Hay’at Tahrir al-Sham στη Συρία ήταν αποτέλεσμα της στρατηγικής οξυδέρκειας και της ισλαμιστικής δέσμευσης του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παραπάνω. Η κυριαρχία της Άγκυρας στους Σύρους αντάρτες στα βορειοδυτικά της χώρας κατέστησε δυνατή την επίθεση του HTS.Shutterstock

Η περσινή χρονιά ήταν μια ιστορική χρονιά για τη Μέση Ανατολή. Ξεκίνησε με το Ισραήλ να εγκλωβίζεται στα αρχικά στάδια ενός πολέμου σε πολλά μέτωπα που απείλησε να μεταδοθεί σε μια ολική περιφερειακή πυρκαγιά. Με την έναρξη της ανοιχτής αντιπαράθεσης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν τον Απρίλιο, αυτό το ενδεχόμενο φάνηκε πιο κοντά από ποτέ.

Ωστόσο, μέχρι το τέλος του έτους, η εικόνα είχε αλλάξει σημαντικά. Από τον Ιούνιο και μετά, το Ισραήλ σημείωσε μια σειρά στρατηγικών επιτυχιών εναντίον του περιφερειακού μπλοκ υπό την ηγεσία του Ιράν, αφήνοντάς το μελανιασμένο και μειωμένο. Οι δολοφονίες των ηγετών της Χαμάς Ismail Haniyeh και του αρχιτέκτονα της 7ης Οκτωβρίου Yahya Sinwar, ο αποδεκατισμός της ανώτερης και μεσαίας ηγεσίας της Λιβανέζικης Χεζμπολάχ και η επιδρομή αντιποίνων της 26ης Οκτωβρίου που κατέστρεψε την ιρανική αεράμυνα αποκάλυψε ότι η συμμαχία πληρεξουσίων της Τεχεράνης να στερείται οποιασδήποτε συνεκτικής ανωτερότητας απο το Ισραήλ.

Η ιστορική προέλαση των Σύριων ανταρτών στη Δαμασκό στα τέλη Νοεμβρίου κατέστη δυνατή μόνο μετά από αυτή την προηγούμενη αποδυνάμωση του Ιράν και των πληρεξουσίων του. Η λιβανέζικη Χεζμπολάχ που υπήρχε πριν από τα μέσα του 2024 θα είχε προχωρήσει γρήγορα προς τα ανατολικά και σχεδόν σίγουρα θα είχε σταματήσει τη Hay’at Tahrir al-Sham κάπου γύρω από τη Χάμα. Αλλά μέχρι τον Νοέμβριο αυτή η οργάνωση δεν υπήρχε πλέον.

Αποτέλεσμα αυτής της αλληλουχίας γεγονότων είναι ότι η στρατηγική ισορροπία της περιοχής έχει αλλάξει ουσιαστικά. Τι μπορεί λοιπόν να φέρει το 2025 για τη Μέση Ανατολή;

Πρώτον, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η περιφερειακή συμμαχία υπό την ηγεσία του Ιράν έχει μειωθεί, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει εξαληφθεί. Η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της παραμένουν η κύρια απειλή για το Ισραήλ, τη Δύση και τις ελπίδες για περιφερειακή σταθερότητα. Οι συνεργάτες του Ιράν εξακολουθούν να ελέγχουν τον Λίβανο. Έχουν το πάνω χέρι στο Ιράκ, όπου οι σιιτικές πολιτοφυλακές είναι μια ισχυρή δύναμη εντός της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Shia al-Sudani. Οι ευθυγραμμισμένοι με το Ιράν Χούτι εξακολουθούν να ελέγχουν την πρωτεύουσα της Υεμένης και το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής της. Όπως έγινε ολοφάνερο τις τελευταίες εβδομάδες, οι Χούτι δεν υπόκεινται στις συνήθεις αναλύσεις κόστους-οφέλους με τις οποίες οικοδομείται η αποτροπή μεταξύ των κρατών. Αδιαφορώντας για τη μοίρα των δικών τους ανθρώπων, το 80% των οποίων εξαρτώνται από τη διεθνή βοήθεια, οι σιίτες ισλαμιστές της Υεμένης εμφανίζονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και να τρομοκρατούν τη ναυτιλία στον Κόλπο του Άντεν/Ερυθρά Θάλασσα.

Ομοίως, η άρνηση της Χαμάς να παραδοθεί, παρά τον αποδεκατισμό των δυνάμεών της στη Γάζα, είναι μαρτυρία της συνεχιζόμενης πίστης που μπορεί να εμπνεύσει το κίνημα μεταξύ των πιο αφοσιωμένων στελεχών του, και της συνεχιζόμενης ικανότητάς του να καταστέλλει κάθε αίσθημα αντίθεσης στην κυριαρχία του.

Και οι δύο αυτές συνεχιζόμενες εκστρατείες θα πρέπει να επαρκούν για να θεραπεύσουν οποιαδήποτε υπερβολική αισιοδοξία σχετικά με τις οπισθοδρομήσεις του Ιράν το 2024.

Η συμβατική κατωτερότητα της Τεχεράνης έχει αποκαλυφθεί. Αλλά η ικανότητά της να συνεχίσει να εξοπλίζει τη φτώχεια και τη συνεχιζόμενη ασυναγώνιστη δημοτικότητα και σφρίγος του πολιτικού Ισλάμ σε λαϊκό επίπεδο στον αραβικό κόσμο παραμένουν άθικτες.

Με την ορκωμοσία ενός νέου προέδρου των ΗΠΑ, το Ισραήλ είναι πιθανό να αναζητήσει υποστήριξη για μια αναζωογονημένη εκστρατεία κατά του Ιράν, με απώτερο στόχο τώρα την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος. Στο ισραηλινό πολιτικό κατεστημένο και στην ασφάλεια υπάρχει μια αυξανόμενη πεποίθηση ότι το ιρανικό καθεστώς είναι επί του παρόντος και πιο ευάλωτο από ποτέ άλλοτε, αλλά δυνητικά πιο επικίνδυνο.

Η ευαλωτότητά του προέρχεται από τα χτυπήματα που του προκλήθηκαν το δεύτερο εξάμηνο του 2024. Ο κίνδυνος είναι ότι με τη στρατηγική του αντιπροσώπου που έχει υποχωρήσει σοβαρά, το Ιράν μπορεί να στραφεί προς άλλα στοιχεία προβολής ισχύος. Το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων και το πυρηνικό έργο είναι οι άλλες δύο συνιστώσες. Φαίνεται να υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη άποψη στους ισραηλινούς ηγετικούς κύκλους ότι ο νέος προϊστάμενος στον Λευκό Οίκο θα συμφωνήσει σχετικά με την ανάγκη για μια νέα, προωθημένη στρατηγική κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι είναι πιθανό να φανεί κατά τη διάρκεια του 2025.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι το κύριο αποτέλεσμα της μείωσης της ισχύος του Ιράν στην περιοχή τον τελευταίο χρόνο, πέρα ​​από τον ανανεωμένη εκτίμηση και την επίγνωση των ισραηλινών ικανοτήτων και ισχύος, είναι η πρόοδος της Τουρκίας.

Η νίκη του HTS στη Συρία ήταν αποτέλεσμα της στρατηγικής οξυδέρκειας και της ισλαμιστικής δέσμευσης του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η κυριαρχία της Άγκυρας στους Σύρους αντάρτες στα βορειοδυτικά της χώρας κατέστησε δυνατή την επίθεση του HTS.

Το επόμενο έτος, η Τουρκία θα επιδιώξει να εδραιώσει τον έλεγχό της στη Συρία, εδραιώνοντας τον έλεγχο των HTS και των σουνιτών ισλαμιστών και συντρίβοντας εναλλακτικά κέντρα εξουσίας στη χώρα. Η κατάληψη της Δαμασκού από την Τουρκία/HTS είναι πιθανό να οδηγήσει σε αναζωπύρωση του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ στην περιοχή. Αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε σύγκρουση με σιιτικά στοιχεία, για παράδειγμα στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης σιιτικής κυριαρχίας στον Λίβανο και το Ιράκ. Πολλοί πρώην αξιωματούχοι του καθεστώτος Άσαντ έχουν φτάσει στον Λίβανο. Είναι πιθανό ότι μπορεί να επιδιώξουν να υποδαυλίσουν αναταραχή μεταξύ των μη σουνιτών υποστηρικτών του πρώην καθεστώτος ενάντια στους νέους κυβερνώντες.

Αλλά κάθε αντίληψη ότι η αναβίωση της τύχης του σουνιτικού ισλαμισμού αντιπροσωπεύει καθαρό κέρδος για τη Δύση και τους συμμάχους της θα πρέπει να απορριφθεί.

Η προέλαση της Τουρκίας και των συνεργατών της υψώνει ένα εναλλακτικό έμβλημα για το πολιτικό Ισλάμ στην περιοχή, με μεγαλύτερη ικανότητα και πολυπλοκότητα από το Ιράν, από πολλές απόψεις.

Εισάγει μια τρίτη εστίαση ισχύος, εκτός από το μπλοκ υπό την ηγεσία του Ιράν, και τη χαλαρή συμμαχία των ευθυγραμμισμένων με τις ΗΠΑ κρατών με επίκεντρο το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία.

Το 2025 θα υπάρξει ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των τριών μπλοκ, με τη στάση των ΗΠΑ και την έκταση της εμπλοκής τους, ίσως το βασικό στοιχείο που θα καθορίσει την εξέλιξη των γεγονότων. Δεδείτε – η διαδρομή απέχει πολύ από το τέλος.

Τζόναθαν Σπάιερ
Ο Jonathan Spyer επιβλέπει το περιεχόμενο του φόρουμ και είναι εκδότης του Middle East Quarterly. Ο κ. Spyer, δημοσιογράφος, γράφει για την Janes Intelligence Review, γράφει μια στήλη για την Jerusalem Post και είναι συνεργάτης στη Wall Street Journal και στο The Australian. Γράφει συχνά από τη Συρία και το Ιράκ. Έχει πτυχίο B.A. από το London School of Economics, M.A από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Λονδίνο και Ph.D. από το London School of Economics. Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων: The Transforming Fire: The Rise of the Israel-Islamist Conflict (2010) και Days of the Fall: A Reporter’s Journey in the Syria and Iraq Wars (2017).

meforum.org

1...935936937...3,038Σελίδα 936 από 3,038