Αρχική Blog Σελίδα 933

«Ο Τζορτζ Σόρος είχε διοργανώσει τις διαδηλώσεις στην Αλβανία- τώρα αποδείχθηκε!»

Από
anixneuseis
-
0

 

«Μια ματωμένη παλάμη» το  παλαιό σύνθημα της οργάνωση του Σόρος που κυκλοφορεί σε διαδηλώσεις τώρα και στη Σερβία

Η σερβική εφημερίδα ‘Alo!’ σε δημοσίευμά της αναφέρεται στο αμερικανικό “Fox News” το οποίο σχολίασε τις δηλώσεις του Ιλίρ Μέτα, όταν ήταν πρόεδρος της Αλβανίας.

Σε αυτές ο επικεφαλής του αλβανικού κράτους και πολιτικός αντίπαλος του νυν πρωθυπουργού Έντι Ράμα είχε κατηγορήσει τον Τζορτζ Σόρος ότι εμπλέκεται σε συνωμοσία για την ανάληψη των κρατικών δεσμών και την αποσταθεροποίηση της χώρας, γράφει η Alo!.

Στο βίντεο βλέπουμε τον Σόρος να απευθύνεται προσωπικά σε συνάντηση της οργάνωσης Mjaft, μπροστά στο ίδιο σύμβολο, καθώς και τις ταραχές που ακολούθησαν τις ενέργειές τους σε αυτή τη χώρα.

Σημειώνεται ότι τότε επικεφαλής της οργάνωσης Mjaft στην Αλβανία ήταν ο νυν δήμαρχος Τιράνων, Έριον Βελιάι, ο οποίος προσχώρησε αργότερα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα.

«Ο Αλβανός πρόεδρος κατηγόρησε τον δισεκατομμυριούχο, αριστερό Τζορτζ Σόρος, ότι εμπλέκεται στις τοπικές εκλογές, τις οποίες αποκαλεί «φάρσα», μέρος μιας συνωμοσίας για την ανάληψη όλων των διασυνδέσεων του αλβανικού κράτους», ανέφεραν τα ΜΜΕ.

Τότε ο Αλβανός πρόεδρος  δεν παρείχε κανένα στοιχείο που να υποστηρίζει αυτούς τους ισχυρισμούς.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι ο πρόεδρος απηύθυνε κατηγορίες στη διεθνή κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ και των ΗΠΑ, προτρέποντας τους διπλωμάτες να μην είναι ανόητοι και να μην παίζουν με το αλβανικό σύνταγμα.

Ο Μέτα ήταν πρόεδρος της Αλβανίας μέχρι το 2022.

Το κίνημα Mjaft! στην Αλβανία είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση που στοχεύει να ευαισθητοποιήσει για τα πολλά πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αλβανία. Ο οργανισμός χρηματοδοτείται εν μέρει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η σημερινή ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, είναι ένα ενθαρρυντικό βήμα για την αποφυλάκιση του έγκλειστου στις αλβανικές φυλακές Ιλίρ Μέτα.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

«Η Ιταλία με τον Τραμπ θα γίνει γέφυρα στην Ευρώπη»

Από
anixneuseis
-
0

«Η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτιζα Μελόνι, προσγειώθηκε γύρω στις 23.30 τοπική ώρα (6.30 π.μ. σήμερα) στην Joint Base Andrews, στο Μέριλαντ.

Η πρωθυπουργός αναχώρησε χθες για να μεταβεί στην Ουάσιγκτον, όπου σήμερα θα συμμετάσχει στην τελετή ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ και της δεύτερης κυβέρνησής του.

Μια σύντομη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Μελόνι σήμερα θα ήταν πιθανή. Πηγές από την Ουάσιγκτον πρόσθεσαν ότι ο Έλον Μασκ θα μπορούσε επίσης να είναι παρών στην περίσταση», γράφει το ιταλικό πρακτορείο Ansa.

Ansa

Η Μελόνι επισκέφτηκε τον Τραμπ στο κτήμα του Mar-a-Lago στη Φλόριντα νωρίτερα αυτό το μήνα, αποσπώντας επαίνους από τον νέο πρόεδρο, ο οποίος την αποκάλεσε «φανταστική γυναίκα».

Ο Τραμπ έσπασε το προηγούμενο και κάλεσε αρκετούς ξένους ηγέτες στην τελετή ορκωμοσίας. Ορισμένοι δεν θα παρευρεθούν για λόγους ασφαλείας και έστειλαν διπλωμάτες.

Εκτός από την Μελόνι, ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι, ένας άλλος ισχυρός υποστηρικτής του Τραμπ, δήλωσε ότι θα παρευρεθεί. Ωστόσο, ένας άλλος υποστηρικτής του Τραμπ, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, δεν θα το κάνει, δήλωσε ο εκπρόσωπός του αυτή την εβδομάδα.

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ επίσης δεν θα παραστεί, παρά την πρόσκληση, αλλά στέλνει απεσταλμένο.

Οι υποστηρικτές της Μελόνι ελπίζουν ότι η συντηρητική Ιταλίδα ηγέτης θα έχει προνομιακή πρόσβαση στον Τραμπ τα επόμενα τέσσερα χρόνια και θα γίνει γέφυρα μεταξύ Ουάσιγκτον και Ευρώπης.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Πολιτική συσπείρωση για την ανάκαμψη της χώρας

Από
anixneuseis
-
7
του Παντελή Σαββίδη
Αν και γνωρίζω ότι θα αντιδράσετε αρνητικά, η καλύτερη επιλογή που είχε η χώρα, σήμερα, για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν ο Βενιζέλος.
Θα μπορούσε να βοηθήσει την χώρα και τυπικά και άτυπα.
Δεν υπάρχουν πολλοί Έλληνες με τις ικανότητες του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Στην αυτοκριτική που θα κάνουμε στο μέλλον θα το αναγνωρίσουμε.
Συλλαμβάνει τις εποχές, το στίγμα τους και προτείνει λύσεις. Αυτήν την ικανότητα δεν την έχουν πολλοί.
Σήμερα, όπως επισημαίνει και ο Γιάννης Μαγκριώτης σε ένα άρθρο του που ανήρτησαν οι Ανιχνεύσεις, ένα κόμμα του 28% κατέχει και ελέγχει όλους τους θεσμούς της χώρας.
Του το δίνει το δικαίωμα το Σύνταγμα. Ναι. Αλλά η Αριστοτελική μεσότης και όχι η πολιτική αλαζονεία επιβάλλουν μια ισορροπία στους θεσμούς. Η κυβέρνηση ελέγχει την εκτελεστική εξουσία, την πλειοψηφία της βουλής, την δικαστική εξουσία, το σύνολο των ΜΜΕ και την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Δεν θα χαρεί τον έλεγχό τους για πολύ. Το διεθνές περιβάλλον αλλάζει.
Η επόμενη πολιτική κίνηση του Βενιζέλου πρέπει να είναι η επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη και η ανάληψη υπερπολιτικού ρόλου για την ανάκαμψη της πόλης. Είναι καιρός να αντισταθούμε στον αθηναϊκό ισοπεδισμό.
Η πόλη έχει εύπορους πολίτες που υπο ορισμένες προϋποθέσεις μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο αστικής τάξης. Ο Βενιζέλος θα μπορούσε να δώσει το πολιτικό στίγμα. Το υπόλοιπο πολιτικό της προσωπικό είναι χαμηλών προσδοκιών και, συνήθως, παίζει το ρόλο της αθηναϊκής φρουράς. Είναι υπεργολάβοι, για να γίνει κατανοητότερο.
Ο Βενιζέλος πρέπει να ενθαρρυνθεί να επιστρέψει. Και στον Σχοινά πρέπει να γίνει ένα άνοιγμα. Οι δύο τους μπορεί να αποτελέσουν έναν πρώτο υπερπολιτικό πόλο που θα αναδείξει την πόλη και την Ελλάδα μέσα απο την παρουσία τους στη Θεσσαλονίκη.
Να αρχίσει μια προσπάθεια η Θεσσαλονίκη να διαδραματίσει τον ρόλο ενός δεύτερου πόλου όχι ανταγωνιστικού αλλά συμπληρωματικού της Αθήνας. Ένα ρόλο παρόμοιο με του Μιλάνου στην Ιταλία ή της Βαρκελώνης στην Ισπανία.
Είναι καιρός να αφυπνισθεί η κοινωνία της και όσοι απο τους ενεργούς πολίτες της ανησυχούν.
Μια τέτοια ανάδειξη θα ωφελήσει ολόκληρη τη χώρα.
Και ο Καραμανλής απο την Θεσσαλονίκη ξεκίνησε και η οικογένεια είχε στενή σχέση με την Βόρειο Ελλάδα. Απο την εποχή του θείου του έχει να δει σοβαρή επένδυση η Θεσσαλονίκη. Πρέπει να υποστηρίξει την προσπάθεια.
Αν δεν υπερβούμε τις συνήθεις πεπαλαιωμένες φοβίες μας η παρακμή όλης της χώρας βαίνει επιταχυνόμενη. Βρισκόμαστε στον πάτο σε όλα και με την βοήθεια των εκμαυλισμένων ΜΜΕ παρουσιάζεται μια εικόνα ευημερίας. Οι νέοι προλετάριοι των 800 ευρώ πληθύνονται και θα αποτελέσουν το νέο υποκείμενο της αλλαγής.
Κάποιος ικανός νους πρέπει να τα συλλάβει όλα αυτά, να τα αποκωδικοποιήσει και να τα κάνει προτάσεις πολιτικής.

Κλέβοντας νερό: Ο κρυφός πόλεμος του Ισραήλ στη Συρία, τον Λίβανο και την Ιορδανία

Από
anixneuseis
-
0

Εκμεταλλευόμενος το χάος μετά την πτώση της Δαμασκού, η κατάληψη του φράγματος Al-Mantara της Συρίας από το Ισραήλ δείχνει τη μακροχρόνια σιωνιστική στρατηγική για την εξασφάλιση περιφερειακής κυριαρχίας των υδάτων, επιδεινώνοντας τις εντάσεις σε μια ήδη κατάξηρη Δυτική Ασία.

Mohamad Hasan Sweidan

14 Ιανουαρίου 2025

Photo Credit: The Cradle

Στις αρχές Ιανουαρίου, λιγότερο από ένα μήνα αφότου οι δυνάμεις των ανταρτών κατέλαβαν τη Δαμασκό και ανέτρεψαν τη συριακή κυβέρνηση, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής ξεκίνησαν μια αδιαμφισβήτητη προέλαση που εκτείνεται κοντά στο φράγμα Al-Mantara – μια κρίσιμη πηγή νερού για τη Deraa και το μεγαλύτερο φράγμα στην περιοχή, που βρίσκεται στη δυτική ύπαιθρο της Κουνέιτρα.

Τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι τα ισραηλινά τανκς και τα στρατεύματα δημιούργησαν στρατιωτικά φυλάκια, ύψωσαν χωμάτινους τύμβους και επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς στην τοπική μετακίνηση, επιτρέποντας την πρόσβαση μόνο σε συγκεκριμένες, προκαθορισμένες ώρες.

Γεωπολιτική του νερού

Οι φυσικοί πόροι έπαιζαν πάντα κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της γεωπολιτικής, και μεταξύ αυτών, οι πηγές γλυκού νερού γίνονται όλο και πιο αμφισβητούμενες. Ενώ το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο κυριαρχούν στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα, ο απαραίτητος ρόλος του νερού στη γεωργία, τη βιομηχανία και την καθημερινή ζωή το καθιστά εξίσου κρίσιμο παράγοντα για την παγκόσμια σταθερότητα.

Καθώς οι πόροι του γλυκού νερού σπανίζουν, ο κίνδυνος σύγκρουσης για αυτόν τον πολύτιμο πόρο κλιμακώνεται, απειλώντας την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική σταθερότητα.

Ιστορικά, τα έθνη συναγωνίζονταν για τον έλεγχο των πλούσιων σε νερό εδαφών για να εξασφαλίσουν εμπορικούς δρόμους, να δημιουργήσουν συμμαχίες και να οδηγήσουν την τεχνολογική πρόοδο. Οι αρχαίοι πολιτισμοί στο λίκνο του πολιτισμού, όπως οι Σουμέριοι και οι Βαβυλώνιοι, ήκμασαν αξιοποιώντας τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη. Αντίθετα, οι περιοχές με φτωχούς πόρους συχνά υστερούσαν σε ανάπτυξη, περιορίζοντας την πολιτική και τεχνολογική τους πρόοδο.

Σήμερα, η λειψυδρία συνεχίζει να διαμορφώνει τις περιφερειακές πολιτικές στρατηγικές. Η λεκάνη του ποταμού Νείλου χρησιμεύει ως αξιοσημείωτο παράδειγμα, όπου η Αίγυπτος, το Σουδάν και η Αιθιοπία βρίσκονται σε μια διαμάχη για το Μεγάλο Αιθιοπικό Φράγμα Αναγέννησης (GERD).

Αυτό το έργο, η μεγαλύτερη πρωτοβουλία υδροηλεκτρικής ενέργειας της Αφρικής, έχει εντείνει τις διπλωματικές εντάσεις με την Αίγυπτο, η οποία βασίζεται στον Νείλο για το 90 τοις εκατό του γλυκού νερού της.

Η περιοχή της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής (WANA) αντιμετωπίζει απαράμιλλη λειψυδρία, με το 83 τοις εκατό του πληθυσμού της να βρίσκεται υπό ακραία υδατική πίεση. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων, 12 από τις 17 χώρες με τη μεγαλύτερη πίεση στο νερό παγκοσμίως βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή, με το Κατάρ, το Ισραήλ και τον Λίβανο να κατατάσσονται στις τρεις πρώτες θέσεις.

Επιπλέον, περίπου το 40 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού εξαρτάται από ποτάμια που διασχίζουν διεθνή σύνορα, καθιστώντας τη διασυνοριακή διαχείριση των υδάτων μια κρίσιμη γεωπολιτική πρόκληση. Η πρόσφατη ισραηλινή εισβολή στο φράγμα Al-Mantara δείχνει ξεκάθαρα αυτήν την πραγματικότητα.

Η παγκόσμια ζήτηση νερού προβλέπεται να αυξηθεί κατά 20-25 τοις εκατό έως το 2050, ασκώντας τεράστια πίεση σε περιοχές όπως το WANA. Μέχρι τα μέσα του αιώνα, το 100 τοις εκατό του πληθυσμού της περιοχής θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ακραίο στρες στο νερό, αποσταθεροποιώντας περαιτέρω τις πολιτικές σχέσεις και αυξάνοντας τον κίνδυνο διακρατικών συγκρούσεων για τους κοινούς υδάτινους πόρους.

Τέτοιες εντάσεις είναι ήδη εμφανείς στο Ισραήλ και τη Συρία, όπου ο έλεγχος των ζωτικών πηγών νερού έχει γίνει σημείο ανάφλεξης.

Η πραγματικότητα και οι φιλοδοξίες του Ισραήλ για το νερό

Το άνυδρο κλίμα της Παλαιστίνης και οι περιορισμένοι φυσικοί υδατικοί πόροι έχουν διαμορφώσει εδώ και καιρό την προσέγγιση του κράτους κατοχής στη διαχείριση των υδάτων, καθώς οι έρημοι αποτελούν περισσότερο από το ήμισυ της επικράτειάς του.

Οι βασικές πηγές γλυκού νερού της χώρας περιλαμβάνουν τη Θάλασσα της Γαλιλαίας, τον ποταμό Ιορδάνη και τους υδροφόρους ορίζοντες κατά μήκος της ακτής και των βουνών.

Ωστόσο, οι τεχνολογικές εξελίξεις στην αφαλάτωση και την επαναχρησιμοποίηση των λυμάτων έχουν βοηθήσει το Ισραήλ να μειώσει την εξάρτησή του από φυσικές πηγές νερού. Μέχρι το 2018, το Ισραήλ επαναχρησιμοποιούσε το 87% των επεξεργασμένων λυμάτων του, κυρίως για γεωργικούς σκοπούς.

Ωστόσο, αυτές οι καινοτομίες έχουν περιορισμούς. Η αφαλάτωση και η επεξεργασία των λυμάτων είναι δαπανηρές και δεν μπορούν να αντισταθμίσουν πλήρως τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η άνοδος της θερμοκρασίας, η μείωση των βροχοπτώσεων και η συρρίκνωση των ρυθμών αναπλήρωσης του υδροφόρου ορίζοντα επιδεινώνουν τη λειψυδρία του Ισραήλ, όπως και η μείωση της στάθμης του νερού και η αυξανόμενη αλατότητα της λίμνης Kinneret και η περαιτέρω ερημοποίηση στα νότια της χώρας.

Για να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, το Ισραήλ έχει εργαστεί για τη συλλογή και επεξεργασία περίπου 94%, το 87% των οποίων επαναχρησιμοποιείται, κυρίως για τη γεωργία. Συνολικά, μεταξύ 2000 και 2018, το μερίδιο της γεωργίας στις απολήψεις γλυκού νερού μειώθηκε από 64 σε 35 τοις εκατό των συνολικών απολήψεων νερού.

Αυτές οι προκλήσεις ανάγκασαν το Ισραήλ να στραφεί σε περιφερειακές πηγές νερού, όπως ο ποταμός Yarmouk στην Ιορδανία και ο ποταμός Litani στο Λίβανο, για να συμπληρώσει τις ανάγκες του.

Το νερό ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της στρατηγικής του Ισραήλ από τις πρώτες ημέρες του σιωνιστικού ιδεολογικού κινήματος.

Από τότε που ιδρύθηκε το κράτος μέσα από πολέμους, κατοχές και διαπραγματεύσεις με γειτονικά αραβικά κράτη, η πρόσβαση στο νερό ήταν στρατηγική προτεραιότητα για το Ισραήλ. Αυτή η στρατηγική περιστρεφόταν γύρω από τη μεγιστοποίηση της χρήσης του νερού εντός και εκτός των συνόρων του, ακόμη και σε βάρος της ασφάλειας του νερού των γειτονικών χωρών.

Οι πρώτοι σιωνιστές ηγέτες, όπως ο Chaim Weizmann, τόνισαν τη σημασία του νερού από περιοχές όπως το πρόσφατα κατεχόμενο όρος Hermon στη Συρία και ο ποταμός Litani του Λιβάνου για την άρδευση και την οικονομική ανάπτυξη.

Ο ιδρυτής του σύγχρονου Σιωνισμού, Theodor Herzl, τόνισε εξαρχής την ανάγκη για το εβραϊκό κράτος να συμπεριλάβει τον νότιο Λίβανο, εν μέρει λόγω του περιορισμού των ζωτικών πηγών νερού. Το Σιωνιστικό κίνημα άσκησε τρομερή πίεση κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής διάσκεψης του 1919 στο Παρίσι, επιδιώκοντας να προσαρτήσει τις πηγές του ποταμού Ιορδάνη, του ποταμού Λιτάνι και της πεδιάδας Χαουράν στη Συρία στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, αυτά τα αιτήματα απορρίφθηκαν από τη γαλλική πλευρά, η οποία είχε την εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο βάσει της Συμφωνίας Sykes-Picot του 1916.

Το 1941, ο Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν, ο οποίος αργότερα έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, αποκάλυψε ξεκάθαρα ότι το μελλοντικό ισραηλινό κράτος ποθούσε τον ποταμό Λιτάνι, λέγοντας: «Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ποταμός Λιτάνι πρέπει να βρίσκεται εντός των συνόρων του εβραϊκού κράτους για να διασφαλίσει βιωσιμότητα.”

Μετά το 1948, το Ισραήλ κρατικοποίησε τους υδάτινους πόρους του και ξεκίνησε φιλόδοξα έργα, όπως ο Εθνικός Μεταφορέας Νερού, για τη μεταφορά νερού από τον βορρά στον άνυδρο νότο.

Μελέτες νερού που διεξήχθησαν κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 δείχνουν ότι το έργο Johnston του Ισραήλ το 1953 αγνόησε τα πολιτικά όρια των χωρών της λεκάνης του ποταμού Ιορδάνη, θεωρώντας τη Θάλασσα της Γαλιλαίας φυσική δεξαμενή νερού ποταμού. Το Τελ Αβίβ έχει σχεδιάσει να εκτρέψει προς όφελός του την πορεία των υδάτων του ποταμού Ιορδάνη και ουσιαστικά έχει αρχίσει να εφαρμόζει αυτά τα σχέδια μέσω της ισραηλινής εταιρείας Mekorot από το 1953.

Αυτές οι προσπάθειες συνίσταντο στην εκτροπή των υδάτων του Ιορδάνη και των παραποτάμων του προς τη Θάλασσα της Γαλιλαίας, η οποία οδήγησε σε μείωση της στάθμης των υδάτων της Νεκράς Θάλασσας και συρρίκνωση των περιοχών της καθώς στέγνωσε λόγω της εκτροπής των παραποτάμιων ρεμάτων για αρδευτικές χρήσεις και αγροτική επέκταση.

Επιπλέον, ο υψηλός ρυθμός εξάτμισης που προκύπτει από τις υψηλές θερμοκρασίες στην περιοχή της κοιλάδας του Ιορδάνη συνέβαλε στην επιτάχυνση της πτώσης της στάθμης του νερού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η στάθμη του νερού της Νεκράς Θάλασσας είχε φτάσει λιγότερο από 410 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, γεγονός που απειλεί σοβαρά την ύπαρξή της ως μοναδικού φυσικού πόρου.

Ο πόλεμος του 1967 σηματοδότησε ένα σημείο καμπής, καθώς το Ισραήλ απέκτησε τον έλεγχο σε πλούσια σε νερό εδάφη όπως η Δυτική Όχθη, η Γάζα και τα Υψίπεδα του Γκολάν. Αυτές οι περιοχές παρέχουν πλέον σημαντικό μέρος της παροχής νερού του Ισραήλ.

Ωστόσο, αυτός ο έλεγχος έγινε σε βάρος των γειτονικών κρατών και των Παλαιστινίων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρούς περιορισμούς στην πρόσβαση στο νερό.

Για παράδειγμα, η παλαιστινιακή κατά κεφαλήν κατανάλωση νερού είναι κατά μέσο όρο μόλις 20 κυβικά μέτρα ετησίως, σε σύγκριση με τα 60 κυβικά μέτρα του Ισραήλ.

Η ισραηλινή κυβέρνηση ρυθμίζει αυστηρά τη χρήση του νερού της Παλαιστίνης, απαγορεύοντας τη γεώτρηση νέων πηγαδιών και επιβάλλοντας πρόστιμα για υπέρβαση των ποσοστώσεων, ενώ οι ισραηλινοί οικισμοί δεν αντιμετωπίζουν τέτοιους περιορισμούς. Το αποτέλεσμα είναι μια τρομερή ανισότητα στην πρόσβαση στο νερό, καθώς η παλαιστινιακή γεωργία παραμένει καθυστερημένη και αναποτελεσματική, ενώ οι εβραϊκοί οικισμοί στα παλαιστινιακά εδάφη απολαμβάνουν σύγχρονα συστήματα άρδευσης.

Χάρτης των πηγών νερού του Ισραήλ και της ισραηλινής επέκτασης στη Συρία.

Η ανησυχητική πραγματικότητα στη νότια Συρία

Η εισβολή του Ισραήλ στη νότια Συρία υπογραμμίζει τις συνεχιζόμενες φιλοδοξίες του για το νερό. Οι αναφορές δείχνουν ότι το Τελ Αβίβ ελέγχει τώρα το 40 τοις εκατό των κοινών υδάτινων πόρων της Συρίας και της Ιορδανίας.

Μετά την κατάληψη του φράγματος Al-Wehda στη λεκάνη Yarmouk τον Δεκέμβριο, οι ισραηλινές δυνάμεις προχώρησαν στη συνέχεια στο φράγμα Al-Mantara.

Η λεκάνη Yarmouk είναι μια στρατηγικής σημασίας περιοχή, που αποτελεί μέρος των φυσικών συνόρων μεταξύ Συρίας και Ιορδανίας. Η κύρια πηγή νερού της λεκάνης, ο ποταμός Yarmouk, υποστηρίζει γεωργικές εκτάσεις και παρέχει πόσιμο νερό σε κοινότητες στις περιοχές Deraa και Suwayda της Συρίας, καθώς και στη βόρεια Ιορδανία.

Ο ποταμός καλύπτει μια απόσταση 57 χιλιομέτρων, 47 χιλιόμετρα από τα οποία βρίσκονται εντός της συριακής επικράτειας, ενώ τα υπόλοιπα αποτελούν μέρος των συνόρων Συρίας-Ιορδανίας. Στις όχθες του, η Συρία έχει κατασκευάσει μια σειρά από φράγματα, με πιο χαρακτηριστικό το φράγμα Yarmouk, εκτός από το μεγαλύτερο φράγμα Al-Wahda, το οποίο έχει χωρητικότητα αποθήκευσης 225 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Αυτά τα φράγματα χρησιμοποιούνται για την άρδευση τεράστιων εκτάσεων γεωργικής γης, που υπολογίζονται σε περίπου 13.640 εκτάρια, εκτός από την παροχή πόσιμου νερού στα γύρω χωριά μέσω μεγάλων δικτύων άντλησης όπως η «Γραμμή Thawra», η οποία εκτείνεται από τη λεκάνη απορροής μέχρι την πόλη Deraa. και την ύπαιθρο, μέχρι την ύπαιθρο της Suwayda.

Αυτή η ζωτική υδάτινη οδός, ωστόσο, έχει γίνει θύμα της ευρύτερης στρατηγικής του Τελ Αβίβ για την εξασφάλιση περιφερειακής κυριαρχίας των υδάτων.

Παρά αυτές τις προκλήσεις, οι πρόσφατες ενέργειες του Ισραήλ στη νότια Συρία αποτελούν παράδειγμα μιας συνεπούς στρατηγικής για την αντιμετώπιση της έλλειψης νερού μέσω της περιφερειακής επέκτασης.

Η πολιτική αναταραχή στη Συρία έδωσε μια ιστορική ευκαιρία στο κράτος κατοχής να προωθήσει αυτές τις φιλοδοξίες.

Συγκεκριμένα, τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη Δυτική Ασία δείχνουν μόνο ότι ο πρωταρχικός αποτρεπτικός παράγοντας κατά της εκμετάλλευσης των λιβανικών υδάτινων πόρων από το Ισραήλ ήταν πάντα η αποτελεσματική αντίσταση. Μέχρι τις μεγάλες στρατηγικές οπισθοδρομήσεις που αντιμετώπισε ο Άξονας της Αντίστασης, αυτή η αντίσταση κατάφερε να αποτρέψει το Ισραήλ από το να επαναλάβει τα κέρδη του στα χωρικά ύδατα στην περιοχή.

Σήμερα, με την κατάληψη του ελέγχου κρίσιμης υδάτινης υποδομής, οι φιλοδοξίες του Ισραήλ αποτελούν άμεσες απειλές για τη Συρία, την Ιορδανία και τον Λίβανο. Ωστόσο, καθώς η περιοχή αντιμετωπίζει επιταχυνόμενες κρίσεις, η σοβαρότητα αυτής της στρατηγικής που βασίζεται στο νερό κινδυνεύει να επισκιαστεί από ευρύτερες γεωπολιτικές ανησυχίες. Είναι όλο και πιο προφανές ότι η δίψα του Ισραήλ για υδάτινους πόρους δεν έχει όρια.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα εκείνες του The Cradle.

thecradle.co

Γιάννης Μαγκριώτης: η προσχηματική συζήτηση για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας

Από
anixneuseis
-
2
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού

Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει συνήθως αυτά που σκέφτεται ο Πρωθυπουργός και αρέσουν στους οπαδούς του κόμματος, αλλά δεν τα λέει ο ίδιος δημόσια, για επικοινωνιακούς λόγους. Για την υποψηφιότητα του κ. Τασούλα είπε πολύ απλά: Το ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα θεωρούν ότι, μόνο ένα δικό τους στέλεχος μπορεί να είναι συναινετικό για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ δεν μπορεί να είναι συναινετικό ένα στέλεχος της ΝΔ.

Το ουσιαστικό όμως ερώτημα δεν είναι αυτό, αλλά το εξής  και δεν το έθεσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης: Γιατί η ΝΔ, του 28%, των τελευταίων εκλογών, να έχει όλους τους θεσμούς της εξουσίας; Έχει την κυβέρνηση, έχει την δικαστική ηγεσία, αφού το υπουργικό συμβούλιο τους επέλεξε, όρισε όλες τις ανεξάρτητες αρχές, θα έχει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Η απάντηση, που πολύ πιθανόν θα έδιναν τα στελέχη της ΝΔ, θα ήταν: Επειδή το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών και το νέο Σύνταγμα μας το επιτρέπει,  απάντηση που όσο είναι αληθινή, άλλο τόσο είναι αλαζονική και τους εκθέτει.
Τον πλειοψηφικό εκλογικό νόμο τον ψήφισε μόνη της η ΝΔ, την τροποποίηση του Συντάγματος την ψήφισαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλήθεια γιατί;
Μέχρι σήμερα το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα ψήφιζε Πρόεδρο του αντίπαλου κόμματος, γιατί ήθελε να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές ή ήθελε να συγκρατήσει ψηφοφόρους του αντίπαλου κόμματος.
Το ΠΑΣΟΚ το 1995 ήθελε να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές, όπως και η Πολιτική Άνοιξη και επέλεξαν ένα συντηρικο πολιτικό, τον Κωστή Στεφανόπουλο.
Οι, Κώστας Καραμανλής, Αλέξης Τσίπρας και Κυριάκος Μητσοτάκης ήθελαν να συγκρατήσουν ψήφους του αντίπαλου κόμματος ή την ανοχή τους, γιαυτό πρότειναν Πρόεδρο του αντίπαλου κόμματος ή του πολιτικού χώρου του αντίπαλου κόμματος.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά την τροποποίηση του Συντάγματος του 1986 και την αφαίρεση των ουσιαστικών αρμοδιοτήτων του , πρέπει να κάνει μεγάλη προσπάθεια για να μην είναι πετυχημένος Πρόεδρος.
Τελικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως ο εκάστοτε Πρωθυπουργός σε κάθε εκλογή Προέδρου, έκανε την επιλογή που συνέφερε αυτόν προσωπικά και το κόμμα του.
Αφού ο Κώστας Καραμανλής τον διευκόλυνε και δεν ήθελε να γίνει, όπως δήλωσε, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάτι που θα μπορούσε να το πετύχει σε αυτή την συγκυρία, όπως και το 2015, και δεν βρέθηκαν 10 βουλευτές της ΝΔ να τον πείσουν, όπως εκείνοι που τον έπεισαν να διεκδικήσει την ηγεσία της ΝΔ, τότε τα χέρια του Πρωθυπουργού ήταν λυμένα.
Ο Πρωθυπουργός πλέον είχε δύο επιλογές, με βάση το δικό του συμφέρον και το συμφέρον της ΝΔ.
Σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πρωθυπουργού και της ΝΔ είναι η μετακίνηση δεξιότερα των ψηφοφόρων, κάτι που συμβαίνει σε όλες τις Δυτικές Δημοκρατίες.
Αυτό μπορούσε να το λύσει με έναν Υποψήφιο κομματικό, με καθολική κομματική αποδοχή και δεξιό προφίλ. Το βιογραφικό του Κώστα Τασούλα, κάλυπτε και τα δύο κριτήρια.
Η άλλη επιλογή δεν ήταν η σημερινή Πρόεδρος, η οποία στηρίζοντας, πέραν των αρμοδιοτήτων της τον Πρωθυπουργό, στις δύσκολες επιλογές του, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, έγινε το πρόσωπο για να εκφραστεί η εσωκομματική αντιπολίτευση στο Πρωθυπουργό και ταυτόχρονα δημιούργησε επιφυλάξεις στην αντιπολίτευση, με αποτέλεσμα την χαμηλή δημοτικότητά της.
Η άλλη επιλογή ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος θα μπορούσε να ψηφιστεί με ευρύτερη πλειοψηφία και να ενισχύσει το κεντρώο προφίλ του Πρωθυπουργού.
Όμως, τα κέρδη του Πρωθυπουργού και της ΝΔ θα ήταν μικρότερα, γιατί μπορεί να τον ψήφιζαν, έστω και χωρίς ενθουσιασμό, όλοι οι βουλευτές της ΝΔ και οι διαγραμμένοι της, όμως δεν θα σταματούσε η διαρροή σε δεξιότερα κόμματα της ΝΔ, ενώ το τακτικό εκλογικό όφελος από το κέντρο και την κεντροαριστερά θα ήταν μικρότερο.
Μια παράμετρος που μπορούσε να γύρει υπερ της επιλογής του Βαγγέλη Βενιζέλου ήταν η κυβερνητική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής με την ΝΔ, μετά τις εθνικές εκλογές.
Αυτή την επιλογή την “έκαψε”, με δήλωσή του ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης, με απόλυτο τρόπο, την Δευτέρα 13/1/25, το πρωί, μετά το διήμερο που προηγήθηκε, όπου μεγάλο μέρος ΜΜΕ την εμφάνιζε ως την επικρατέστερη.
Στον πόλεμο τακτικής των κομμάτων ο Πρωθυπουργός κέρδισε γιατί είχε δύο εναλλακτικές επιλογές και το Σύνταγμα μαζί του, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης έδειξαν ότι δεν είχαν καμία.
Ουσιαστικά παγιδεύτηκαν από  την δήλωση του Πρωθυπουργού, λίγο μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές: Είναι ασέβεια προς το πρόσωπο της προέδρου της Δημοκρατίας η συζήτηση για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η δήλωση αυτή περιείχε ασέβεια για το πρόσωπο της Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και σαφές μήνυμα ότι δεν θα την προτείνει.
Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, αντί να του θέσουν δημόσια και με επιμονή, για να τον εκθέσουν πολιτικά, το ερώτημα: Γιατί άλλαξε θέση και δεν στηρίζει μια νέα προεδρία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, την οποία εύρισκε πολύ καλή πριν τις ευρωπαϊκές εκλογές, αλλά και στο διάγγελμα της υποψιότητας Κώστα Τασούλα, αποδέχτηκαν την θέση του περί ασέβειας και ακόμη χειρότερο ότι, αυτός έχει το δικαίωμα να πει, όποτε το αποφασίσει, το όνομα του νέου ή της νέας Προέδρου.
Έτσι, στο τέλος ο Πρωθυπουργός θα περάσει με επιτυχία την πρότασή του, και τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης έμειναν να μαλώνουν για τις δικές τους κομματικές υποψιότητες, που μπορεί να έχουν καλύτερο ακαδημαϊκό και πολιτικό βιογραφικό από του Κώστα Τασούλα, αλλά ο κ. Τασούλας θα είναι ο επόμενος πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός και η ΝΔ θα είναι δημοσκοπικά κερδισμένοι.

 

 

Ό,τι και να κάνει ο Τραμπ δεν υπάρχει πια δρόμος για το MAGA

Από
anixneuseis
-
0

20/01/2025

EPA/ALLISON DINNER
slpress.gr
Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ και του Ίλον Μασκ στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ κλείνει μια εποχή χωρίς να ανοίξει μια άλλη. Οι δύο δισεκατομμυριούχοι υπόσχονται να βγάλουν τις Ηνωμένες Πολιτείες από την καταιγίδα εκκαθαρίζοντας το παλιό, φθαρμένο σύστημα και εγκαθιστώντας ένα νέο. Νέοι Ρήγκαν στο προσκήνιο…

Εμπρός, λοιπόν, με έναν άλλο κύκλο αμερικανικού μεγαλείου. Αμήν! Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο… Ισχυρές δυνάμεις εργάζονται εναντίον του. Βαθιά ρήγματα διατρέχουν τις ΗΠΑ. Η διχόνοια εντός της κοινωνίας εμποδίζει να δημιουργηθεί στοιχειωδώς συναίνεση για την αντιμετώπιση προβλημάτων. Δεν είναι ακόμη πρωί στην Αμερική. Αργεί να ξημερώσει (αν ξημερώσει…).

Σίγουρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια εξέγερση. Ο Τραμπ και ο Μασκ είναι τα οχήματα μιας ετερογενούς εξέγερσης ενάντια σε ορισμένους πυλώνες της κατεστημένης εξουσίας: οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς και αυτοκρατορικούς. Υπάρχει λαϊκή οργή για δεκαετίες αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού που έχουν κάνει το αμερικανικό όνειρο απρόσιτο στους περισσότερους. Υπάρχει η απόρριψη του φιλελεύθερου-προοδευτικού πολιτιστικού μοντέλου, που αγκαλιάστηκε από το μεγαλύτερο μέρος του κατεστημένου, που βασίζεται σε έναν ισχυρισμό ηθικής, εκπαιδευτικής και ταξικής υπεροχής και θεωρείται όλο και πιο ακραίο και αντιαμερικανικό.

Υπάρχει μια βίαιη σύγκρουση μέσα στις οικονομικές αρχηγεσίες με βάση καθαρά τα συμφέροντα τους. Μεταξύ των παλαιών και νέων ψηφιακών – τεχνολογικών κολοσσών. Πολλοί από αυτούς αποφάσισαν ότι η υποστήριξη και η προβολή της κουλτούρας woke πυροβολούσε τα πόδια τους και αποφάσισαν να την καταργήσουν.

Η εστίαση μόνο σε αυτά τα στοιχεία οδηγεί εσφαλμένα να σκεφτεί κανείς ότι ο στόχος είναι οι Δημοκρατικοί. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο βαθιά. Η εξέγερση είναι ενάντια σε ορισμένους πυλώνες με τους οποίους λειτουργούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχει ο αγώνας ενάντια στον τρόπο που λειτουργεί οργανωτικά το κράτος, δηλαδή κατά της τεχνοκρατίας, την κυβέρνηση των ειδικών, που σήμερα κατηγορείται ότι αποτελεί το έρμα της χώρας και απόλυτη απουσία δημοκρατικού ελέγχου.

Σε συνδυασμό με αυτό, υπάρχει δυσπιστία προς τα πανεπιστήμια, στο εκπαιδευτικό σύστημα που μορφώνει την τεχνοκρατική άρχουσα τάξη το οποίο υποτίθεται ότι βασίζεται στην αξιοκρατία: ένας μηχανισμός επιλογής των υψηλότερων IQ, που εφευρέθηκε από τις οικογένειες πατρικίων για να εξασφαλίσουν καλές θέσεις για τα παιδιά τους, εμποδίζοντας την κοινωνική ανέλιξη των υπολοίπων. Τέλος, υπάρχει η ρητή απόρριψη της λυτρωτικής αποστολής της Αμερικής: η απεριόριστη αυτοκρατορία δεν οδήγησε σε τελικό θρίαμβο αλλά σε ατελείωτους πολέμους. Δεν είναι αποκήρυξη της εξαίρεσης ή του απομονωτισμού (δεν υπάρχει), αλλά μάλλον για μια αυτοκρατορική αξίωση για σεβασμό και για έναν στενότερο ορισμό των εθνικών συμφερόντων.

Θα είναι επιτυχής η εξέγερση; Δύσκολα αυτά τα τέσσερα χρόνια. Η ξεκάθαρη εκλογική νίκη του Τραμπ οδήγησε πολλούς να μιλήσουν για επανευθυγράμμιση. Με αυτή την ορολογία δείχνουν ότι έχει γεννηθεί μια σταθερή πλειοψηφία με την οποία μπορεί να θεμελιωθεί εκ νέου η χώρα. Σε τελική ανάλυση, οι Ρεπουμπλικάνοι κέρδισαν τη λαϊκή ψήφο για πρώτη φορά από το 2004, οι Δημοκρατικοί περιορίζονται σε λίγες (αν και εύπορες) αστικές και προαστιακές κομητείες, και από το 1928 δεν έχουν συμμετάσχει στις εκλογές περισσότεροι ψηφοφόροι του Grand Old Party αναφορικά με τους Δημοκρατικούς αντίπαλους ψηφοφόρους.

Ωστόσο, η επιτυχία του Τραμπ δεν ήταν καθολική. Το περιθώριο στη λαϊκή ψήφο είναι το μικρότερο στην πρόσφατη μνήμη. Αν 250.000 ψηφοφόροι ψήφιζαν διαφορετικά στα Midwest States, η αντίπαλος θα είχε κερδίσει. Καθοριστικός παράγοντας ήταν περισσότερο η απόρριψη των Δημοκρατικών παρά ο ενθουσιασμός για τους Ρεπουμπλικάνους. Δεδομένης της έκτασης της αποτυχίας του παλιού μοντέλου, θα μπορούσε να ήταν θρίαμβος. Δεν ήταν.

Οι ΗΠΑ δεν είναι έξω από την καταιγίδα. Οι κοινωνίες και οι θεσμοί κατακερματίζονται. Οι ιδρυτικές αξίες του έθνους, από την ελευθερία της έκφρασης μέχρι την κοινή λογική, αποτελούν αντικείμενο πολύ όξινης διαμάχης. Η συναίνεση για τον αμερικανικό τρόπο ζωής έχει καταρρεύσει. Πολλοί αναδύονται, πολεμούν μεταξύ τους. Το κλίμα είναι τόσο τοξικό που είναι αδύνατο να μιλήσουμε καν για πολιτική.

Φανταστείτε να συμφωνήσετε σε ένα εθνικό πρόγραμμα ανανέωσης. Η επανάσταση και η ηρεμία της χώρας με αυτές τις καταστάσεις, αν είναι ακόμα δυνατό, θα χρειαστούν χρόνια. Οι ΗΠΑ είναι στο μάτι της καταιγίδας. Στο μάτι της εξέγερσης. Και αυτό είναι ότι το περισσότερο επικίνδυνο έρχεται σε ένα κόσμο γεμάτο αβεβαιότητες.

slpress.gr

 

Η ώρα της μεγάλης αλλαγής για την Αμερική: Ο πόλεμος με το “βαθύ κράτος”, η δίωξη των μεταναστών, η σύγκρουση με όλους… Η ανάλυση του Μιχάλη Ιγνατίου (video)

Από
anixneuseis
-
0

Σε 24 ώρες η υπερδύναμη θα έχει νέο Πρόεδρο, τον Ντόναλντ Τράμπ. Φυσικά αυτή δεν είναι μία νέα είδηση. Θα έχει τον πιο απρόβλεπτο Πρόεδρο, που ήδη έφτασε στην αμερικανική πρωτεύουσα για να αλλάξει τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινώντας από τις ρίζες της. Δεν θέλει να αφήσει τίποτα όρθιο.

Αλλά υπάρχουν αυτοί που επιμένουν και σήμερα ότι θα το πράξει διαφορετικά από την προηγούμενη φορά, όταν οι πράξεις που ακολουθούσαν τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του παραλίγο να τον στείλουν στη φυλακή.

Είναι ο νέος Πλανητάρχης και κέρδισε τις εκλογές με το σπαθί του. Οι Δημοκρατικοί έχασαν εντελώς το δρόμο τους, άφησαν να τους ελέγχει και να τους καθοδηγεί μία ισχνή μειοψηφία. Έχασε τις αρχές του το Δημοκρατικό Κόμμα. Και αυτό το εκμεταλλεύθηκε ο πανέξυπνος Ντόναλντ Τραμπ. Πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες τα δικαιούται τα εύσημα ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Στις 11.59 απόψε αλλάζουν όλα στο Λευκό Οίκο, έστω και αν δεν θα έχει ορκιστεί ο νέος Πρόεδρος και τυπικά παραμένει Πρόεδρος ο Τζο Μπάιντεν. Βρεθήκαμε χθες το βράδυ στο Λευκό Οίκο. Όλα τα γραφεία χωρίς ούτε ένα άνθρωπο. Τα μάζεψαν και έφυγαν. Η εντολή του Ντόναλντ Τραμπ είναι ότι δεν θα μείνει στο Λευκό Οίκο ούτε ένας από τους προηγούμενους.

Μάλιστα, υπάρχει ένα τμήμα στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Αμερικανικής Προεδρίας, που θα έλεγα ότι έχει την ευθύνη της μετάβασης σε θέματα ύψιστης εθνικής ασφάλειας και εθνικής απειλής και κινδύνου. Παραμένουν πάντα για 3-4 μήνες μέχρι να αναλάβουν οι επόμενοι. Τους είπαν να μην βρίσκονται στα γραφεία τους το πρωί, από τα ξημερώματα της Δευτέρας.

Ήθελα να κάνω αυτή τη μικρή (παραπάνω) περιγραφή για να τονίσω βασικά ότι τα πρώτα κτυπήματα θα τα δεχθεί το βαθύ κράτος στις 12 τα μεσάνυχτα. Τον ακούμε, τα λέει δημόσια, θεωρεί με τη διάλυση αυτού του ονομάζει βαθύ κράτος θα αλλάξει η πορεία της υπερδύναμης. Θα αποκτήσει ξανά την αίγλη της.

Αυτό που φροντίζει να μην το διευκρινίζει είναι το πως θα μετατραπεί η Αμερική στη μία και μόνη υπερδύναμη, όταν δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πολέμους.

Τι περιμένουμε από αύριο Δευτέρα, τις πρώτες απογευματινές ώρες όταν καθίσει στο Όβαλ Όφις;

Ένα σωρό εκτελεστικά διατάγματα που ακούμε ότι θα περιλαμβάνουν ακόμα και την Ουκρανία. Θα ξεκινήσει φυσικά απο τους παράτυπους μετανάστες, τους οποίους χαρακτηρίζει λαθρομετανάστες και απειλή για την Αμερική.

Θα συνεχίσει με τα δικαιώματα των ατόμων τρανς, με το περιβάλλον, το διεθνές εμπόριο και με το Τικ Τοκ. Διότι μπορεί να είναι ο νέος Πρόεδρος, αλλά δεν ξεχνά πως ταυτόχρονα είναι και επιχειρηματίας.

Τα πρώτα διατάγματα θα προκαλέσουν πόνο και θα επηρεάσουν εκατομμύρια ανθρώπους, και στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο.

Οι αποφάσεις του για το μεταναστευτικό θα επηρεάσουν 11 εκατομμύρια ανθρώπους. Πολλοί εξ αυτών βρίσκονται παράνομα στην Αμερική 20 και 30 και περισσότερα χρόνια. Τα παιδιά τους που έχουν γεννηθεί εδώ είναι δικαιωματικά Αμερικανοί πολίτες. Ο κ. Τραμπ υποσχέθηκε να καταργήσει τη νομοθετική ρύθμιση.

Θα επιβάλει δασμούς. Πρώτα στο Μεξικό και τον Καναδά και μετά θα επιχειρήσει τη μεγάλη εμπορική σύγκρουση με την Ευρώπη.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα δούμε πολλά και ότι θα παρακολούθησουμε ανατρεπτικά επεισόδια. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι μιλούμε για ανθρώπους.

Κλείνοντας, βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μία πολιτική τραγωδία. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν που προσπάθησε για τόσους μήνες να πετύχει την απελευθέρωση των ομήρων, τους βλέπει να βαδίζουν τον δρόμο της ελευθερίας αλλά να λαμβάνει τα εύσημα ο νέος Πρόεδρος Τραμπ.

Συνέβη και το 1981, με τον Τζίμι Κάρτερ και τον Ρόναλντ Ρίγκαν με τους Αμερικανούς ομήρους στην Τεχεράνη.

* Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

Ο Μασκ, ο Τραμπ και το νέο υπερόπλο της Αδελφότητας των Ολιγαρχών

Από
anixneuseis
-
2
AP

 

Σήμερα, η Αδελφότητα των Τεχνοφεουδαρχών διαθέτει ένα ολοκαίνουργιο υπερόπλο που οι προκάτοχοί τους των επιχειρηματικών κολοσσών και της Wall Street δεν είχαν.

«Πώς καταφέρνει ο πλούτος να πείθει τη φτώχεια να χρησιμοποιεί την πολιτική της ελευθερία για να διατηρεί τον πλούτο στην εξουσία;» Θέτοντας αυτό το καίριο ερώτημα το 1952, ο σοσιαλιστής Ουαλός Άνιουριν Μπέβαν συνέλαβε το μεγαλύτερο παράδοξο της αστικής δημοκρατίας. Σήμερα, στην εποχή του Ίλον Μασκ, του Πίτερ Τίελ και των λοιπών μελών της τεχνο-ολιγαρχικής αδελφότητας της Big Tech, το παράδοξο του Μπέβαν έχει πάρει νέα συγκλονιστική τροπή.

Παρατηρώντας την περίτεχνη συνωμοσία αυτής της αναδυόμενης αδελφότητας που στοχεύει στην μεγιστοποίηση πλούτου και εξουσίας των μελών της από τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, μόνο αηδία μπορείς να νιώσεις. Πάμπλουτοι άντρες με προϊστορία σαδιστικής συμπεριφοράς απέναντι στις μητέρες των παιδιών τους – τύποι οι οποίοι με ενθουσιασμό προωθούν συγγραφείς που εκθειάζουν τα βασανιστήρια και την καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος – άρπαγες που τσεπώνουν δισεκατομμύρια από τις κυβερνητικές και στρατιωτικές προμήθειες, την ώρα που πασχίζουν να καταργήσουν κοινωνικά προγράμματα τα οποία προσφέρουν μια υποτυπώδη αρωγή στους φτωχούς – όλοι αυτοί έχουν κατασκηνώσει στο Μαρ-α-Λάγκο, στο θέρετρο του Τραμπ στο Μαϊάμι – όπου φιλώντας το δαχτυλίδι του νέου τους νονού ετοιμάζονται να αποκτήσουν άμεση πρόσβαση στην αμερικανική κρατική εξουσία.

Από τη σκοπιά τους, το πάρε-δώσε που σύναψαν με τον Ντόναλντ Τραμπ ήταν μια ιδιοφυής επιχειρηματική κίνηση: Έδωσαν εκατομμύρια και έλαβαν δισεκατομμύρια. Πράγματι, για μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που επένδυσαν στην επανεκλογή του Τραμπ, μέσα σε λίγα λεπτά από τη νίκη του, συγκέντρωσαν επιπλέον πλούτο ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Παραδείγματος χάριν, η αξία της Palantir του Τίελ εκτινάχθηκε κατά 23%, ενώ η Tesla του Μασκ είδε τη μετοχή της να ανεβαίνει κατά 40% και να φτάνει χρηματιστηριακή αξία σχεδόν μεγαλύτερη, συνολικά, εκείνης της υπόλοιπης παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας!

Για μερικά ψίχουλα προεκλογικής στήριξης στον Τραμπ, η Τεχνοφεουδαρχική Αδελφότητα ετοιμάζεται να λάβει τρία εκπληκτικά δώρα: Τεράστιας αξίας κυβερνητικά συμβόλαια. Ανεξέλεγκτη κερδοφορία μετά την χαλάρωση (ίσως και κατάργηση) κανονισμών για προϊόντα μεγάλης επικινδυνότητας για το ευρύ κοινό (π.χ. αυτόνομα οχήματα, ανεξέλεγκτα ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, μαζική αύξηση της κατανάλωσης βρώμικης ηλεκτρικής ενέργειας). Και, τέλος, γιγαντιαία διαπραγματευτική δύναμη, με τη βούλα του κράτους, στις συναλλαγές τους με τους εργαζόμενους, τους προμηθευτές, τους ανταγωνιστές, την κοινωνία ολόκληρη.

Το ότι οι ευρύτερες φιλοδοξίες τους είναι άκρως ανησυχητικές για το 99,99% της Ανθρωπότητας είναι αυταπόδεικτο – το βγάζουν βούκινο οι ίδιοι: Το αγαπημένο βιβλίο του Τίελ, μαθαίνουμε, είναι, «Το Κυρίαρχο Άτομο» («The Sovereign Individual»). Οι συγγραφείς του, Τζέιμς Ντέιλ Ντέιβιντσον και Γουίλιαμ Ρις-Μογκ, παρομοιάζουν κυριολεκτικά και χωρίς την παραμικρή δόση ειρωνείας την Αδελφότητα των Τεχνοφεουδαρχών με τους… θεούς του Ολύμπου, υποστηρίζοντας ότι και έχουν δικαίωμα και πρέπει να κυριαρχούν στον πλανήτη! «Διαθέτοντας πολύ μεγαλύτερους πόρους και πέρα από την εμβέλεια πολλών μορφών καταναγκασμού, το κυρίαρχο άτομο θα επανασχεδιάσει τις κυβερνήσεις και θα αναδιαμορφώσει τις οικονομίες», διακηρύσσουν. Όσο για τον ίδιο τον Τίελ, η εξήγησή του για τον λόγο που αγαπά τόσο πολύ αυτό το άθλιο βιβλίο είναι ότι προσφέρει μια «ακριβή» πρόβλεψη για «ένα μέλλον που δεν περιλαμβάνει τα ισχυρά κράτη που μας κυβερνούν σήμερα». Αυτό που παρέλειψε βέβαια να πει ο Τίελ είναι ότι το όνειρό του δεν αφορά έναν κόσμο στον οποίο η υπερβολική εξουσία έχει ατονήσει, αλλά ένα μέλλον στο οποίο άνθρωποι σαν κι αυτόν την μονοπωλούν. Τουλάχιστον είναι αρκετά ειλικρινής για να αναγνωρίσει ότι η δική του εκδοχή της ελευθερίας είναι ασύμβατη με τη δημοκρατία.

Αλλά είναι κάτι από αυτά πραγματικά καινούργιο; Όσο καταδικαστέες κι αν είναι οι πρακτικές και οι πεποιθήσεις της Αδελφότητας των Τεχνοφεουδαρχών, είναι λάθος να παραδινόμαστε σε μια απερίσκεπτα αισιόδοξη ανάμνηση του παρελθόντος όπου, το παρόν φαντάζει χειρότερο από το προχθές, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια σύνοψη του παρελθόντος μας.

Θυμάμαι πως, μετά τους Δίδυμους Πύργους, όταν ο Τζορτζ Μπους παραβίασε τη Σύμβαση της Γενεύης, ακόμη και το Αμερικανικό Σύνταγμα, νομιμοποιώντας τα ατελείωτα βασανιστήρια στο Γκουαντάναμο, αμερικανοί προοδευτικοί φίλοι θρηνούσαν «την απώλεια της αθωότητας της Αμερικής», όπως μου έλεγαν. Δεν μπορούσα να συμφωνήσω μαζί τους. «Τότε χάθηκε η «αθωότητα» της Αμερικής;», τους ρώτησα. Δεν είχε ήδη χαθεί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στη δεκαετία του 1860; Ή στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο; Ή κατά την διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης που γέννησε την οικονομία των γκάγκστερ; Κι αν όχι τότε, δεν χάθηκε στη Χιροσίμα; Με τον Μακαρθισμό; Το Βιετνάμ; Τη δολοφονία των Κένεντι, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Μάλκολμ Χ; Τις βομβιστικές επιθέσεις στην Οκλαχόμα; Σίγουρα, μια αθωότητα που χάνεται τόσο εύκολα μπορεί να ανακτηθεί εξίσου εύκολα! Δεν κάνουμε το ίδιο λάθος και τώρα, όταν μας εκπλήσσει που ένα μάτσο τεχνο-ολιγάρχες εντείνουν την διαπλοκή τους με την κυβέρνηση; Ή μήπως πραγματικά πιστεύει κανείς ότι οι τεχνοφεουδάρχες, π.χ. Γκέιτς και Μπέζος, δεν είχαν τα πλοκάμια τους βαθιά στον Λευκό Οίκο επί Μπάιντεν;

Βεβαίως και το έχουμε ξαναδεί το έργο! Κι όχι μόνο στο πρόσφατο παρελθόν. Στα τέλη του 19ου Αιώνα, ο Τζον Ρόκφελερ, ένας από τους πρώτους ληστές-βαρόνους της Αμερικής, ήταν επικεφαλής δυναστείας (με γιο μεγιστάνα των ΜΜΕ και εγγονό που θα γινόταν Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ) που κάνει τον Μασκ να μοιάζει ερασιτέχνης,. Ο Τόμας Έντισον εκτέλεσε δημοσίως έναν άμοιρο ελέφαντα στο Κόνι Άιλαντ της Νέας Υόρκης, προκαλώντας του φρικτή ηλεκτροπληξία με το εναλλασσόμενο ρεύμα (AC) του Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ για να επηρεάσει την κυβέρνηση υπέρ του δικού του συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος (DC) δυσφημίζοντας το εναλλασσόμενο ρεύμα που προσέφερε η εταιρεία του Γουέστινγκχαουζ. Ο Χένρι Φορντ αγόρασε εφημερίδα για να πιέσει δημάρχους και δημοτικά συμβούλια να αποσύρουν τα τραμ από τους δρόμους των πόλεων για να δώσουν τη θέση τους στα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία της Φορντ.

Τότε, οι μεγαλο-καπιταλιστές δεν είχαν βέβαια τη δύναμη του διαδικτύου, αλλά είχαν άλλους τρόπους να διαμορφώνουν το πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό μας περιβάλλον. Έχουμε ξεχάσει πώς οι ολιγάρχες, π.χ. οι αδελφοί Κοχ, ξόδεψαν δεκαετίες χρηματοδοτώντας το Δίκτυο Άτλας και την Εταιρεία Μοντ Πελερέν για να μετατρέψουν τον νεοφιλελευθερισμό σε παγκόσμιο δόγμα που μεταμφιέζει τον σκληρό ταξικό πόλεμο κατά της πλειοψηφίας ως εκστρατεία υπέρ της ελευθερίας; Ή πώς η Goldman Sachs «εφοδίασε» την κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον με τον δικό της διευθύνοντα σύμβουλο για τη θέση του Υπουργού Οικονομικών ο οποίος κατάργησε όλους τους κανονισμούς που εμπόδιζαν την αλητεία της Wall Street και, έτσι, έφεραν το Κραχ του 2008;

Όλα αυτά είναι γνωστά. Ωστόσο, σήμερα, η Αδελφότητα των Τεχνοφεουδαρχών διαθέτει ένα ολοκαίνουργιο υπερόπλο που οι προκάτοχοί τους των επιχειρηματικών κολοσσών και της Wall Street δεν είχαν. Πρόκειται για μια μορφή κεφαλαίου που δεν υπήρχε ποτέ μέχρι πρόσφατα: το νεφοκεφάλαιο, το οποίο, φυσικά, δεν ζει στα… σύννεφα, αλλά εδώ κάτω, στη Γη, αποτελούμενο από δικτυωμένα μηχανήματα, φάρμες διακομιστών, πύργους κινητής τηλεφωνίας, λογισμικό, αλγόριθμους που καθοδηγούνται από την τεχνητή νοημοσύνη – και βέβαια αμέτρητα χιλιόμετρα καλωδίων οπτικών ινών στους πυθμένες των ωκεανών μας.

Σε αντίθεση με το παραδοσιακό κεφάλαιο, από τις ατμομηχανές μέχρι τα σύγχρονα βιομηχανικά ρομπότ που είναι παραχθέντα μέσα παραγωγής, το νεφοκεφάλαιο δεν παράγει εμπορεύματα. Αντίθετα, αποτελείται από μηχανές που κατασκευάζονται έτσι ώστε να τροποποιούν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αυτά τα παραχθέντα μέσα τροποποίησης της συμπεριφοράς μάς εκπαιδεύουν να τα εκπαιδεύουμε να καθορίζουν τι θέλουμε. Και, όταν το… θέλουμε, οι ίδιες μηχανές μας το πωλούν απευθείας, παρακάμπτοντας τις αγορές. Υπό αυτό το πρίσμα, το νεφοκεφάλαιο επιτελεί πέντε ρόλους που μέχρι πρότινος ήταν πέρα από τις δυνατότητες του κεφάλαιου:

  • Τραβάει την προσοχή μας.
  • Κατασκευάζει τις επιθυμίες μας.
  • Μας πουλάει, απευθείας, έξω από κάθε αγορά, αυτό που μας έκανε να θέλουμε.
  • Καθοδηγεί την προλεταριακή εργασία μέσα στους χώρους εργασίας. Και, τέλος,
  • Αποσπά από εμάς μαζική δωρεάν εργασία για να συντηρεί το τεράστιο δίκτυο μηχανών τροποποίησης της συμπεριφοράς στο οποίο ανήκει με την ελεύθερη εθελοντική μας εργασία. Πως; Καθώς δημοσιεύουμε κριτικές, βαθμολογούμε προϊόντα, ανεβάζουμε βίντεο, αντιδράσεις και φωτογραφίες, βοηθάμε στην αναπαραγωγή του νεφοκεφάλαιου χωρίς να αμειβόμαστε για την εργασία μας.

Στην ουσία, το νεφοκεφάλαιο έχει μετατρέψει όλους μας σε σύγχρονους δουλοπάροικους, ενώ στα εργοστάσια και στις αποθήκες, οι ίδιοι αλγόριθμοι που τροποποιούν τη συμπεριφορά μας και μας πουλάνε προϊόντα χρησιμοποιούνται – συνήθως από ψηφιακές συσκευές δεμένες στους καρπούς των εργαζομένων – για να τους αναγκάζουν να δουλεύουν πιο γρήγορα, να τους κατευθύνουν, και να τους παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ιδιοκτήτες αυτού του νεφοκεφάλαιου, η νεφελώδης Αδελφότητα Τεχνοφεουδαρχών τύπου Μασκ, Τίελ, Μπέζος, Ζούγκεμπεργκ, Γκέιτς, Google κλπ απολαμβάνουν μια ασύλληπτη μέχρι τώρα δύναμη να αποσπούν ανυπολόγιστες ποσότητες δωρεάν εργασίας από όλους σχεδόν, πλέον των υπεραξιών των προλετάριων που εξάγουν ως προσόδους από τους υποτελείς καπιταλιστές (στα εργοστάσια των οποίων παράγονται τα εμπορεύματα που διατίθενται μέσω, π.χ. της Amazon ή της Skroutz). Ιδιαίτερα τώρα που έχουν αγοράσει μια θέση στο προεδρικό τραπέζι του Τραμπ, η δύναμή τους είναι τέτοια που ένας Τζον Ντ. Ροκφέλερ, ένας Χένρι Φορντ, ακόμη κι ο (ακόμη ενεργός) Ρούπερτ Μέρντοκ, θα έδιναν το δεξί τους για να την έχουν.

Επιστρέφοντας στο καίριο ερώτημα του Μπέβαν, σήμερα είναι ευκολότερο από ποτέ να κατανοήσουμε πώς ο πλούτος πείθει τη φτώχεια να παραιτηθεί από την ελευθερία της και, ως αποτέλεσμα, να υπηρετεί δουλικά την Αδελφότητα των Ολιγαρχών: το κλειδί σε αυτή την κατανόηση είναι το νεφοκεφάλαιο, το υπερόπλο της Αδελφότητας των Μασκ, Μπέζος, Τίελ, Ζούκεμπεργκ κλπ, το οποίο τους εξοπλίζει με την εξουσία να διαμορφώνουν αυτόματα και άμεσα τη συμπεριφορά μας. Μπροστά σε αυτή την γιγαντιαία εξουσία, η πρόσβαση ενός Μασκ ή ενός Τίελ στον Λευκό Οίκο του Τραμπ δεν είναι παρά ένα ακόμα μπόνους. Σε αυτό το νέο τεχνοφεουδαρχικό πλαίσιο, τίποτα λιγότερο από μια πολιτική επανάσταση δεν μπορεί να αποκαταστήσει οποιαδήποτε ελπίδα για κυριαρχία επί της ζωής μας, πόσο μάλλον ελπίδα για κάποιας μορφής δημοκρατίας.

*Το άρθρο αποτελεί ελληνική απόδοση άρθρου του συγγραφέα που δημοσιεύτηκε στη Le Monde την 4-1-2025.

news247.gr

 

Στον Τζορτζ Σόρος απονέμεται το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο Σόρος αναγνωρίζεται για το έργο του στη διάρκεια της ζωής του, βοηθώντας στη δημιουργία πιο δίκαιων και ελεύθερων κοινωνιών.

4 Ιανουαρίου 2025

πηγή: opensocietyfoundations.org

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ—Το ‘Ιδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας με υπερηφάνεια ανακοινώνει ότι ο Τζορτζ Σόρος έλαβε σήμερα το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, την υψηλότερη πολιτική διάκριση στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επιζών της κατεχόμενης από τους Ναζί Ουγγαρίας και στη συνέχεια της κομμουνιστικής καταστολής, ο Σόρος έχει συνεισφέρει περισσότερα από 32 δισεκατομμύρια δολάρια για την προώθηση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο. Οι πρώτες του εμπειρίες διαμόρφωσαν τη δια βίου αποστολή του να υποστηρίξει την ανοιχτή κοινωνία και να καταπολεμήσει την καταπίεση σε μια τεράστια γκάμα τόπων—είτε αυτό σήμαινε υπεράσπιση της μειονότητας Ροχίνγκια, είτε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στο πολιορκημένο Σεράγεβο είτε καταπολέμηση των διακρίσεων κατά των Ρομά της Ευρώπης.

Ξεκινώντας το 1979 με υποτροφίες για Μαύρους Νοτιοαφρικανούς φοιτητές υπό το απαρτχάιντ, ο Σόρος πρωτοστάτησε σε μια νέα, ευρέως πλέον υιοθετημένη προσέγγιση για τη φιλανθρωπία της άμεσης συνεργασίας με τις τοπικές κοινότητες. Προβλέποντας την πτώση του κομμουνισμού, ίδρυσε το πρώτο του ίδρυμα στην Ουγγαρία και επεκτάθηκε για να υποστηρίξει τη δημοκρατική μεταρρύθμιση σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. Την επόμενη δεκαετία, τα Ιδρύματα αναπτύχθηκαν για να εργάζονται σε περισσότερες από 100 χώρες για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης. Υποστήριξε την εκπαίδευση, ιδρύοντας το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, με την πεποίθηση ότι η κριτική σκέψη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μιας ανοιχτής κοινωνίας. Η διεύρυνση της πρόσβασης του κοινού σε πληροφορίες και ιδέες ήταν πάντα κεντρικό στοιχείο της φιλανθρωπίας και της φιλοσοφίας του – προωθώντας το μέσω συζητήσεων, τεχνών και πολιτισμού. Οι προσπάθειές του περιλαμβάνουν τη δημιουργία υποτροφιών, υποτροφιών, μεταφράσεων και ντοκιμαντέρ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σόρος έχει προωθήσει τη φυλετική δικαιοσύνη, επένδυσε σε προσεγγίσεις πολιτικής για τα ναρκωτικά που ενημερώθηκαν από δεδομένα δημόσιας υγείας, έφερε επανάσταση στη φροντίδα στο τέλος της ζωής και συνέβαλε στην επίτευξη μιας από τις πιο σημαντικές νίκες πολιτικών δικαιωμάτων στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία – το ορόσημο Supreme του 2015 Δικαστική υπόθεση που διασφαλίζει την ισότητα του γάμου και στις 50 πολιτείες.

«Ως μετανάστης που βρήκε την ελευθερία και την ευημερία στην Αμερική, με συγκινεί βαθιά αυτή η τιμή», σημείωσε ο Τζορτζ Σόρος. «Την αποδέχομαι εξ ονόματος των πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο με τους οποίους τα Ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας έχουν κάνει κοινό σκοπό τα τελευταία 40 χρόνια».

Σήμερα, τα Ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας υποστηρίζουν ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και έργα που υποστηρίζουν τις δημοκρατίες παγκοσμίως, παρά τις αυξανόμενες προκλήσεις. Τα τελευταία χρόνια, ο Σόρος ανταποκρίθηκε στις παγκόσμιες κρίσεις από τον COVID-19 έως την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ προειδοποίησε για απειλές από ψηφιακές πλατφόρμες και εξτρεμισμό.

«Το μετάλλιο σηματοδοτεί τη δια βίου δέσμευση του Τζορτζ Σόρος για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισότητας και της δικαιοσύνης», δήλωσε ο Binaifer Nowrojee, πρόεδρος του Open Society Foundations. «Ο Τζορτζ είναι πάντα θαρραλέος στον αγώνα για ανοιχτή κοινωνία χωρίς φόβο ή εύνοια. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να προωθήσει τη δική του φωνή, αλλά να σταθεί ως σύμμαχος όσων αποκλείονται ή δεν ακούγονται».

Τα παιδιά και τα εγγόνια του Σόρος θα παραστούν στην τελετή του Λευκού Οίκου. Ο πρόεδρος του Open Society Foundations Alex Soros θα αποδεχθεί το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας εκ μέρους του πατέρα του.

opensocietyfoundations.org

Κ. Κυριακόπουλος: ο κ. Σαμαράς ΔΕΝ πρέπει να επιτρέψει στον κ. Μητσοτάκη να κεφαλαιοποιήσει το λάθος

Από
anixneuseis
-
0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, προβλέψιμος ων παρά τους συνήθεις πέτσινους λεονταρισμούς του και επιβεβαιώνοντας πλήρως όλα αυτά τα οποία θεωρούνταν εν πολλοίς αναμενόμενα, κλιμακώνει τον πολιτικό του βηματισμό υπό το κράτος της προσωπικής πολιτικής του ανασφάλειας, για πιθανές ανατροπές που θα μπορούσαν να ανασυνθέσουν ευρύτατα το ψηφιδωτό της αποκαλούμενης «δεξιάς πολυκατοικίας», αποστερώντας του έτσι το «δικαίωμα» της ανεμπόδιστης νομής της και κυρίως της ολοκληρωτικής της καθυπόταξης, με σκοπό την εξυπηρέτηση των προσωπικών πολιτικών του φιλοδοξιών και σχεδίων.

Την ίδια στιγμή, φαίνεται να υποδέχεται με εμφανή αμηχανία τις διαφαινόμενες ανατροπές στην Ευρωπαϊκή και την διεθνή σκακιέρα, με κορυφαία εξ αυτών την ολική επαναφορά Τραμπ και την συνακόλουθη δραστική μετατόπιση της Αμερικανικής γεωστρατηγικής στον αστερισμό του απρόβλεπτου.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που οδηγεί σε ολοκληρωτική και βίαιη κατάρρευση το μοντέλο του woke γιουσουφακισμού στο οποίο προσάρμοσε και εν τέλει ενσωμάτωσε πλήρως τους πρωθυπουργικούς εκλογικούς τακτικισμούς, ενώ όλα δείχνουν ότι επιταχύνεται ο πολιτικός χρόνος εντός του οποίου οι «δεδομένοι» όλων των αποχρώσεων, θα κληθούν να προσέλθουν στο ιδιότυπο «ταμείο» που θα «χρηματοδοτήσει» με θύματα και γεωπολιτικές Ιφιγένειες τις νέες περιφερειακές ισορροπίες.

Έτσι… Η περεταίρω ενίσχυση της αβεβαιότητας για το πολιτικό του μέλλον μέσα σε αυτό το περιβάλλον των θεμελιωδών ανατροπών, είναι η κρίσιμη παράμετρος που καθηλώνει τον κ. Μητσοτάκη ολοκληρωτικά στην απέλπιδα αναζήτηση μιας ουσιαστικά ανύπαρκτης «Ευρωπαϊκής απάντησης» στην λαίλαπα Τραμπ, γεγονός που τον καθιστά επιρρεπή ακόμη και σε εκδηλώσεις φαιδρού μικρομεγαλισμού, που δυστυχώς προσαυξάνουν το βέβαιο Εθνικό κόστος.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της χώρας, επιστρατεύονται τα τελευταία αποθέματα «ασφαλείας» που θα μπορούσαν να προσφέρουν μια σχετική τόνωση στην ταυτοτική αξιοπιστία ενός παραπαίοντος πρωθυπουργού, ο οποίος επιδιώκει μια όπως – όπως επανασυσπείρωση της «παράταξης» που τον ανέδειξε, προκειμένου να την χρησιμοποιήσει στην συνέχεια ως όχημα που θα του εξασφαλίσει την πολυπόθητη πολιτική του μακροημέρευση.

Ήταν λοιπόν απολύτως αναμενόμενο, ότι οι διαδικασίες που σχετίζονται με την προεδρική εκλογή, θα αποτελούσαν μέρος μιας αλληλουχίας φτηνών τακτικισμών στην υπηρεσία αυτής ακριβώς της επιδίωξης. Από αυτήν την άποψη, η επιλογή Τασούλα, ΚΑΙ μεταξύ των αναμενομένων ήταν, αλλά ΚΑΙ ουσιαστική στροφή στο ισχύον σύστημα των κυρίαρχων πολιτικών αντιλήψεων του συγκεκριμένου πρωθυπουργού ΔΕΝ συνιστά. 

Ήταν ένας ακόμη τακτικισμός σκοπιμότητας από τους ελάχιστους διαθέσιμους που έχουν απομείνει στην πρωθυπουργική φαρέτρα. Ένας τακτικισμός στον οποίο κατέφυγε χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, με μοναδική επιδίωξη να καταφέρει να ανακόψει την δυναμική την οποία θα μπορούσαν να προσλάβουν οι διεργασίες που συντελούνται στα Δεξιά της ΝΔ και κυρίως το πιθανό ενδεχόμενο να υπάρξει πολιτική πρωτοβουλία από τον κ. Σαμαρά, η οποία θα μπορούσε πραγματικά να σαρώσει, υφαρπάζοντας την παραδοσιακή εκλογική βάση της ΝΔ, ή ακόμη και διευρύνοντας έτι περεταίρω την πολιτική της απήχηση μέσα στην κοινωνία.

Ο τακτικισμός αυτός, προς ώρας τουλάχιστον φαίνεται να αποδίδει. Περιορισμένα και επισφαλώς αλλά πάντως αποδίδει. Ο βασικότερος λόγος, είναι το γεγονός ότι ο κ. Σαμαράς ως ο μόνος ικανός να φέρει σε πέρας το βαρύ όσο και σύνθετο καθήκον της γενικευμένης πολιτικής ανασύνταξης του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, δεν έχει σταθμίσει επαρκώς τις πραγματικές πολιτικές του δυνατότητες, πρωτίστως για δύο λόγους

Ο πρώτος είναι το σύνδρομο της ΠΟΛ.ΑΝ, το οποίο φαίνεται ότι παραμένει ενεργό και ότι υπάρχουν στο εγγύς περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, άνθρωποι που φροντίζουν να το υπενθυμίζουν αναπαράγοντας ατολμία, αναποφασιστικότητα και ενδεχομένως ακόμη και ηττοπάθεια, γεγονός που περιορίζει δραστικά το εύρος των πολιτικών πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να αναληφθούν.

Ο δεύτερος, είναι η μονόπλευρη υπερεκτίμηση έως απολυτοποίηση του ειδικού βάρους που μπορεί να έχει ο πολιτικός μηχανισμός σε επίπεδο κορυφής σε ότι αφορά στην ανάληψη στοχευμένων πρωτοβουλιών και φυσικά η παράλληλη με αυτό, σταθερή υποτίμηση μιας στοχευμένης οργανωτικής πολιτικής με στόχο την δημιουργία ενός ευρύτατου μηχανισμού, ενός πραγματικού δικτύου πολιτικής μάχης, που θα μπορούσε να κινητοποιήσει δυνάμεις σε ολόκληρη την επικράτεια και εν τέλει να κάνει την διαφορά.

Είναι φανερό ότι ο πρώην πρωθυπουργός οφείλει να επανεκτιμήσει την στάση του και πάνω απ’ όλα οφείλει να αντιστοιχίσει συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες, που επείγει να αναληφθούν, με τον σκληρό πυρήνα της πολιτικής κριτικής που έχει ασκήσει, απέναντι στους καταστροφικούς χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, διευκολύνοντας έτσι την πολιτική έκφραση – ΚΑΙ σε επίπεδο εκλογικό – μιας δυναμικής ικανής να συμβάλλει καταλυτικά – μεταξύ άλλων – ΚΑΙ στην γεωστρατηγική ανασύνταξη της χώρας.

Η στήριξη που προσέφερε ο πρώην πρωθυπουργός στην επιλογή Τασούλα, ήταν μια λάθος επιλογή. Όχι γιατί ο κ. Τασούλας δεν θα μπορούσε να εξασφαλίζει αυτοτελώς την πολιτική στήριξη της ευρύτερης παράταξής του, αλλά διότι στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία και με το σύνολο της ηττοπαθούς κυβερνητικής στρατηγικής ατζέντας (η οποία τοποθετήθηκε στο επίκεντρο της κριτικής του κ. Σαμαρά) να παραμένει ανοικτό, δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον για ΠΟΛΙΤΙΚΗ στήριξη του κ. Τασούλα. Μιλάμε για ΕΚΛΟΓΙΚΗ στήριξη μιας καταφανώς εργαλειοποιημένης πρωθυπουργικής επιλογής, στην οποία κατέφυγε ο κ. Μητσοτάκης, όχι για να στηρίξει τον θεσμό (τον οποίο άλλωστε ο ίδιος γελοιοποίησε με την προηγούμενη επιλογή του) αλλά για να ισχυροποιήσει την δική του θεσμική θέση, επικαλούμενος επικοινωνιακά την αποδοχή και εν τέλει την παμψηφία εκ μέρους του συνόλου της «πολυκατοικίας».

Πρόκειται λοιπόν για ένα πολιτικό δεκανίκι, το οποίο ΔΕΝ έπρεπε να προσφέρει ο πρώην πρωθυπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και στον πρωθυπουργό που τον απέπεμψε. Η απόφασή του αυτή, ΔΕΝ παραδειγματίζει… ΔΕΝ αποπνέει συγκεκριμένο μήνυμα πολιτικής αμφισβήτησης… ΔΕΝ καταδεικνύει την οδό την οποία θα πρέπει να διαβεί η εκλογική βάση του κόμματός του, εάν θέλει να παρέμβει πρωταγωνιστικά στην κατεύθυνση της ανάκτησης της αξιοπρέπειας της χώρας.

Ο κ. Σαμαράς, δεν πρέπει να επιτρέψει στον κ. Μητσοτάκη να κεφαλαιοποιήσει την συγκεκριμένη πολιτική αστοχία. Εάν λοιπόν εννοεί πραγματικά αυτά τα οποία σπεύδει ακόμη και τώρα να διαμηνύσει, οφείλει να ουδετεροποιήσει χωρίς ταλαντεύσεις αυτόν τον λαθεμένο πολιτικό χειρισμό και να τον αποσυνδέσει πλήρως και εμπράκτως από την αδιαπραγμάτευτη πολιτική αποφασιστικότητα την οποία θα πρέπει να επιδείξει ΤΩΡΑ και εν μέσω κρίσιμων και εξαιρετικά σημαντικών περιφερειακών εξελίξεων.

Ο κ. Σαμαράς, εάν αυτό που έχει στο μυαλό του είναι να διαδραματίσει ρόλο στις εξελίξεις, τότε θα πρέπει να εγκαταλείψει τα συμπλέγματα της ηττοπάθειας που έρχονται από το παρελθόν. Και με εργαλείο, όχι μονάχα την πολιτική ανασύνταξη της παράταξής του αλλά προσβλέποντας στην πανεθνική ανασύνταξη  του συνόλου των υγιών πατριωτικών δυνάμεων που διαχέονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, θα πρέπει να προετοιμάζεται με τον πολιτικό του μηχανισμό, με την πολιτική του διακήρυξη, και κυρίως με ένα ολοκληρωμένο οργανωτικό επιτελείο, προκειμένου να βγει μπροστά, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την ανάδειξη του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, να αποδομήσει πλήρως και να σαρώσει ολοκληρωτικά την εθνικά επικίνδυνη ατζέντα Μητσοτάκη, αποστερώντας του οριστικά την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Ο κ. Σαμαράς είναι πρώην πρωθυπουργός και ως τέτοιος οφείλει να κάνει την διαφορά, πρωτίστως στο επίπεδο της αποφασιστικότητας και της ευθύνης.

Κάτι τρέχει;

Από
anixneuseis
-
1
Screenshot
του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχει, γενικώς, ένα αναθεωρητικό κλίμα στην περιοχή μας αλλά με την προεδρία Τράμπ γίνεται παγκόσμιο.
Στην γειτονιά μας ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας ήταν και παραμένει ένα διαρκές πρόβλημα.
Τα μέτωπα στην Μέση Ανατολή τον επέτειναν και τον επέκτειναν.
Με τον Τράμπ η αμφισβήτηση της κυριαρχίας κρατών γίνεται κάτι σαν business as usual.
Ορέξεις ανοίγουν και αμφισβητείται το status quo και στην Ευρώπη. Η σλοβακική ηγεσία δήλωσε σήμερα ότι δεν πρέπει να αποκλείεται η έξοδος της χώρας απο το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.
Και όλα αυτά χωρίς, ακόμη, να ειρηνεύσει το ουκρανικό μέτωπο που κρατά δεσμευμένες τις δυνάμεις της Μόσχας.
Στη Βοσνία, το κεντρικό κράτος δεν λειτουργεί. Υπάρχει μια εικονική σταθερότητα αλλά τίποτε δεν εγγυάται την διατήρησή της. Και οι τρείς συνιστώσες (Μουσουλμάνοι, Σέρβοι και Κροάτες) περιμένουν να πάρει ο άλλος την πρωτοβουλία για να αρχίσει η ένταση.
Στο Κοσυφοπέδιο η ισορροπία Σέρβων και Αλβανών είναι λεπτή.
Στα Σκόπια η εθνικιστική κυβέρνηση Μίτσκοσκι υποχωρεί απο προβλέψεις της Συμφωνίας της Αχρίδας με τους Αλβανούς.
Και εν μέσω αυτής της συγκυρίας, κάποιοι κύκλοι απο τα γειτονικά Σκόπια, στο γύρισμα της χρονιάς ανήρτησαν την φωτογραφία που βλέπετε.
Δεν θέλω να σας τρομοκρατήσω, ίσως, να πρόκειται για εθνικιστικές ακρότητες. Αλλά αν δεν είναι τέτοιες και έχουν πυρήνα καθοδήγησης; Θα αφεθούμε στην τύχη για την εκτίμηση ή θα δοθεί μια υπεύθυνη απάντηση;
Θέλει προσοχή και ετοιμότητα.
Το αθηναϊκό κράτος είναι ολοένα και λιγότερο παρών στον βορειοελλαδικό χώρο. Ακόμη και η στρατιωτική αναδιοργάνωση που επιχειρεί είναι προβληματική. Στην Θράκη προπηλακίζονται υπάλληλοί του απο ακραίους μειονοτικούς που συνομιλούν με την Άγκυρα και η Αθήνα δεν αντιδρά.
Το τουρκικό κεφάλαιο αναζητά ευκαιρία να ελέγξει οικονομικά τον βορειοελλαδικό χώρο.
Και ένα ερώτημα διακρίνεται στα χείλη όλων: υπάρχει κάποιος να μας προστατεύσει; Θα ενδιαφερθεί το κράτος για την Βόρεια Ελλάδα ή την έχει εγκαταλείψει;
ΥΓ: οι …σκοτεινές δυνάμεις που μου έστειλαν την φωτογραφία δίνουν προσοχή στην επέκταση και αναδιαμόρφωση της παραλίας όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Και επειδή έχουν πληροφορίες ότι κάτι τέτοιο τεκταίνεται την έχουν πάρει στα σοβαρά. Μου είπαν, ακόμη, πως τα Ελληνικά Πετρέλαια έχουν πάρει, ήδη, άδεια για εγκατάσταση πλατφόρμας LNG, 3 χιλιόμετρα απο την ακτή της Θεσσαλονίκης, δηλαδή μέσα στον κόλπο. Στην Αλεξανδρούπολη ανάλογη εγκατάσταση βρίσκεται στα 17 χιλιόμετρα απο την ακτή, κάτι που αποτελεί και ευρωπαϊκή σχετική ρύθμιση. Ποιός δίνει άδειες και γιατί έξω απο το ευρωπαϊκό πλαίσιο;

Stealing water: Israel’s covert war on Syria, Lebanon, and Jordan

Από
anixneuseis
-
0

Taking advantage of the chaos following Damascus’s fall, Israel’s seizure of Syria’s Al-Mantara Dam showcases the long-standing Zionist strategy to secure regional water dominance, exacerbating tensions across an already parched West Asia.

Mohamad Hasan Sweidan

JAN 14, 2025

Photo Credit: The Cradle

At the beginning of January, less than a month after rebel forces seized Damascus and toppled the Syrian government, Israeli occupation forces launched an unchallenged advance extending to the vicinity of the Al-Mantara Dam – a critical water source for Deraa and the largest dam in the region, located in the western countryside of Quneitra. 

Reports indicate that Israeli tanks and troops established military outposts, erected earth mounds, and imposed stringent restrictions on local movement, allowing access only during specific, pre-determined times. 

Geopolitics of water

Natural resources have always played a pivotal role in shaping geopolitics, and among them, freshwater sources have become increasingly contested. While oil and gas dominate global headlines, the indispensable role of water in agriculture, industry, and daily life makes it an equally critical factor in global stability. 

As freshwater resources grow scarcer, the risk of conflict over this precious resource escalates, threatening economic development and social stability.

Historically, nations have vied for control over water-rich territories to secure trade routes, forge alliances, and drive technological advances. Ancient civilizations in the Cradle of Civilization, like the Sumerians and Babylonians, flourished by harnessing the Tigris and Euphrates rivers. In contrast, resource-poor regions often lagged in development, limiting their political and technological progress.

Today, water scarcity continues to shape regional political strategies. The Nile River Basin serves as a notable example, where Egypt, Sudan, and Ethiopia are locked in a dispute over the Grand Ethiopian Renaissance Dam (GERD). 

This project, Africa’s largest hydropower initiative, has heightened diplomatic tensions with Egypt, which relies on the Nile for 90 percent of its fresh water. 

The West Asia and North Africa (WANA) region faces unparalleled water scarcity, with 83 percent of its population under extreme water stress. According to the World Resources Institute, 12 of the 17 most water-stressed countries globally are located in this region, with Qatar, Israel, and Lebanon ranking as the top three. 

Additionally, about 40 percent of the global population depends on rivers that cross international borders, making transboundary water management a critical geopolitical challenge. The recent Israeli incursion at the Al-Mantara Dam starkly illustrates this reality.

Global water demand is projected to rise by 20–25 percent by 2050, placing immense pressure on regions like WANA. By mid-century, 100 percent of the region’s population could face extreme water stress, further destabilizing political relationships and heightening the risk of inter-state conflicts over shared water resources. 

Such tensions are already apparent in Israel and Syria, where control over vital water sources has become a flashpoint.

Israel’s water realities and ambitions

Palestine’s arid climate and limited natural water resources have long shaped the occupation state’s approach to water management, as deserts constitute more than half of its territory. The country’s key freshwater sources include the Sea of Galilee, the Jordan River, and aquifers along the coast and mountains. 

However, technological advancements in desalination and wastewater reuse have helped Israel reduce its dependence on natural water sources. By 2018, Israel was reusing 87 percent of its treated wastewater, primarily for agricultural purposes.

Yet, these innovations come with limitations. Desalination and wastewater treatment are costly and cannot entirely offset the effects of climate change. Rising temperatures, declining rainfall, and shrinking aquifer recharge rates are exacerbating Israel’s water scarcity, as are the declining water levels and increasing salinity of Lake Kinneret and further desertification in the south of the country. 

To address these challenges, Israel has worked on collecting and treating about 94 percent of wastewater, 87 percent of which is reused, primarily for agriculture. Overall, between 2000 and 2018, agriculture’s share of freshwater withdrawals declined from 64 to 35 percent of total water withdrawals. 

These challenges have compelled Israel to turn to regional water sources, such as the Yarmouk River in Jordan and the Litani River in Lebanon, to supplement its needs. 

Water has been a cornerstone of Israel’s strategy since the early days of the Zionist ideological movement. Since the state was founded through wars, occupations, and negotiations with neighboring Arab states, access to water has been a strategic priority for Israel. This strategy revolved around maximizing the use of water within and beyond its borders, even at the expense of the water security of neighboring countries.

Early Zionist leaders, such as Chaim Weizmann, highlighted the importance of water from areas such as the recently occupied Mount Hermon in Syria and Lebanon’s Litani River for irrigation and economic development. 

The founder of modern Zionism, Theodor Herzl, stressed from the outset the need for the Jewish state to include southern Lebanon, in part because of its containment of vital water sources. The Zionist movement exerted tremendous pressure during the 1919 peace conference in Paris, seeking to annex the sources of the Jordan River, the Litani River, and the Hauran Plain in Syria to Palestine. However, these demands were rejected by the French side, which had the mandate over Syria and Lebanon under the 1916 Sykes-Picot Agreement.

In 1941, David Ben-Gurion, who later became Israel’s first prime minister, clearly revealed that the future Israeli state coveted the Litani River, saying: “We must remember that the Litani River must be within the borders of the Jewish state to ensure its viability.”

Post-1948, Israel nationalized its water resources and launched ambitious projects, such as the National Water Carrier, to transport water from the north to the arid south. 

Water studies conducted during the 1930s and 1940s indicate that Israel’s 1953 Johnston Project ignored the political boundaries of the Jordan River Basin countries, considering the Sea of ​​Galilee a natural reservoir of river water. Tel Aviv has planned to divert the course of the Jordan River waters to its advantage, and has actually begun implementing these plans through the Israeli company Mekorot since 1953.

These efforts consisted of diverting the waters of the Jordan River and its tributaries to the Sea of ​​Galilee, which led to a decrease in the Dead Sea’s water levels and shrinkage of its areas as it dried up due to the diversion of tributary streams for irrigation uses and agricultural expansion. 

In addition, the high rate of evaporation resulting from high temperatures in the Jordan Valley region contributed to accelerating the decline in the water level. By the early 1990s, the water level of the Dead Sea had reached less than 410 meters below sea level, which seriously threatens its existence as a unique natural resource.

The 1967 war marked a turning point, as Israel gained control over water-rich territories like the West Bank, Gaza, and the Golan Heights. These areas now provide a significant portion of Israel’s water supply. 

However, this control has come at the expense of neighboring states and Palestinians, who face severe restrictions on water access. For example, Palestinian per capita water consumption averages just 20 cubic meters annually, compared to Israel’s 60 cubic meters.

The Israeli government strictly regulates Palestinian water use, prohibiting the drilling of new wells and imposing fines for exceeding quotas, while Israeli settlements face no such restrictions. The result is a terrible inequality in access to water, as Palestinian agriculture remains backward and inefficient, while Jewish settlements in Palestinian territories enjoy modern irrigation systems.

Map of Israel’s water sources and Israeli expansion in Syria.

The alarming reality in southern Syria

Israel’s incursion into southern Syria highlights its ongoing water ambitions. Reports indicate that Tel Aviv now controls 40 percent of Syria and Jordan’s shared water resources. Following its takeover of the Al-Wehda Dam in the Yarmouk Basin in December, Israeli forces then advanced to the Al-Mantara Dam. 

The Yarmouk Basin is a strategically critical area, forming part of the natural border between Syria and Jordan. The basin’s primary water source, the Yarmouk River, supports agricultural lands and provides drinking water to communities in Syria’s Deraa and Suwayda regions, as well as northern Jordan. 

The river covers a distance of 57 kilometers, 47 kilometers of which are within Syrian territory, while the remainder forms part of the Syrian–Jordanian border. On its banks, Syria has built a number of dams, most notably the Yarmouk Dam, in addition to the larger Al-Wahda Dam, which has a storage capacity of 225 million cubic meters.

These dams are used to irrigate vast areas of agricultural land, estimated at approximately 13,640 hectares, in addition to supplying the surrounding villages with drinking water through major pumping networks such as the “Thawra Line,” which extends from the basin to the city of Deraa and its countryside, all the way to Suwayda’s countryside.

This vital waterway, however, has become a casualty of Tel Aviv’s broader strategy to secure regional water dominance.

Despite these challenges, Israel’s recent actions in southern Syria exemplify a consistent strategy of addressing its water shortages through regional expansion. The political turmoil in Syria provided a historic opening for the occupation state to advance these ambitions. 

Notably, the events unfolding in West Asia only go to show that the primary deterrent against Israel’s exploitation of Lebanese water resources has always been effective resistance. Until the major strategic setbacks faced by the Axis of Resistance, this resistance managed to prevent Israel from replicating its territorial water gains in the region. 

Today, by seizing control of critical water infrastructure, Israel’s ambitions pose direct threats to Syria, Jordan, and Lebanon. Yet, as the region faces accelerating crises, the severity of this water-driven strategy risks being overshadowed by broader geopolitical concerns. It is increasingly evident that Israel’s thirst for water resources knows no bounds.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.

thecradle.co

1...932933934...3,038Σελίδα 933 από 3,038