Αρχική Blog Σελίδα 889

Κ. Κυριακόπουλος: αντιπολίτευση ευκαιρίας που αναπαράγει την κυβερνητική φαυλότητα δεν αποτελεί πολιτική διέξοδο

4

του Κ. Κυριακόπουλου

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να πέσει χθες. Το πέρασμά της από την κυβερνητική εξουσία, διέψευσε κάθε προσδοκία. Το σημαντικότερο όμως όλων, είναι το γεγονός ότι τροφοδότησε και συντήρησε στο μέγιστο βαθμό, μια πρωτοφανή εκφυλιστική νοσηρότητα που εκμαύλισε πλήρως το πολιτικό σκηνικό…

Η ανυπαρξία σοβαρής πολιτικής προσωπικότητας ικανής να μετουσιώσει την αναγκαία πολιτική απάντηση στο φαύλο κατεστημένο του Μητσοτακισμού, είναι το επονείδιστο προϊόν αυτής ακριβώς της εκφυλιστικής διεργασίας…

Δυστυχώς για τον τόπο μας, το κακό δεν τελειώνει εκεί… Φτηνοί καιροσκόποι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης, επενδύουν τα ρέστα τους σε έναν εξ ίσου φτηνό αντιπολιτευτικό λόγο ο οποίος πουλάει επειδή ακριβώς απευθύνεται σε μια κοινωνία πολιτικά ανώριμη και εξ αυτού του λόγου πρόθυμη να τον αποδεχτεί και να τον αναπαράξει…

Αυτή η αντιπολίτευση αναπαράγει την κυβερνητική φαυλότητα και ο τόπος δεν οδηγείται παρά στην απαξίωση και οσονούπω στην καταστροφή…

Το μεγάλο πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το εάν θα πέσει σαν ώριμο σύκο το φαύλο Μητσοτακικό καθεστώς… Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτό που θα το αντικαταστήσει, αναμένεται να είναι χειρότερο και πολύ πιο επικίνδυνο εάν δεν κάνουμε κάτι…

Πολιτικά ανώριμη κοινωνία στους δρόμους, σημαίνει κοινωνία πρόθυμη να ενδώσει ακόμη και στον φανφαρόνικο τυχοδιωκτισμό, χωρίς συναίσθηση του τιμήματος…

Η εποχή που πανηγύριζε ο ΣΥΡΙΖΑ την εκλογική του νίκη, δεν είναι μακριά. Ας αναλογιστούμε όλοι μας τι έφεραν αυτοί οι πανηγυρισμοί και για ποιον ακριβώς λόγο δεν απετέλεσαν την αναγκαία πολιτική απάντηση στην φαυλότητα του ΓΑΠ που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου…

Ποια είναι η λύση;;; Ένα σοβαρό δημοκρατικό πατριωτικό κίνημα αποφασισμένο να σεβαστεί την πατρίδα μας, την κοινωνία της, τις διαχρονικές ανάγκες του χιλιοπροδομένου λαού της…

Το ‘χουμε;;; Δυστυχώς κύριοι… Δεν το ‘χουμε…  Και θα το πληρώσουμε αυτό εάν δεν σηκωθούμε από τον καναπέ για να χτίσουμε αυτό που λείπει από τον τόπο…

Κ. Κυριακόπουλος

Πολιτικό καύσιμο την ευρεία αναθεωρητική ατζέντα του Τραμπ

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ευρώπη, φαίνεται ότι έχει απωλέσει την ιδιότητα του συμπρωταγωνιστή – συνδιαμορφωτή στα περιφερειακά τεκταινόμενα – ακόμη και σε εκείνα που την αφορούν άμεσα – και αυτή η απώλεια τείνει να καταστεί μη αναστρέψιμη στην περίπτωση που ευοδωθούν τελικά οι σχεδιασμοί Τραμπ αναφορικά με την νέα Ευρασιατική Αρχιτεκτονική, την νέα Αρχιτεκτονική ασφαλείας, αλλά και ευρύτερα με την νέα ισορροπία της ισχύος στο διεθνές σύστημα…

Οι συστημικοί αναλυτές από όλο το πολιτικό φάσμα, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να αποδώσουν αυτήν την εξέλιξη, σε μια υποτιθέμενη απροθυμία ή ακόμη και αμέλεια των Ευρωπαίων ηγετών να λάβουν υπ’ όψιν τους και κατ’ επέκταση να αποκωδικοποιήσουν έγκαιρα και σωστά, τα μηνύματα τα οποία εξέπεμπαν οι κύκλοι του Αμερικανικού κατεστημένου που στήριξαν την επανεκλογή Τραμπ στην Αμερικανική προεδρία.

Η συγκεκριμένη αξιολόγηση είναι εξαιρετικά επιεικής και φυσικά ΔΕΝ επιβεβαιώνεται ΟΥΤΕ από τις εξελίξεις και τις υποτιθέμενες πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται, αλλά ΟΥΤΕ και από την αλληλουχία των σπασμωδικών αντιδράσεων πανικού στις οποίες καταφεύγει, χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη, η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, είτε στο σύνολό της, είτε με τις αυθαίρετες, βεβιασμένες, αποσπασματικές και εν τέλει διχαστικές πρωτοβουλίες Μακρόν.

Δεν πρόκειται λοιπόν για αμέλεια ή για απροθυμία πολιτικών ηγετών που μπορούσαν μεν, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο απλώς ολιγώρησαν και δεν ασχολήθηκαν με αυτό που έπρεπε να ασχοληθούν, την ώρα που είχαν την υποχρέωση να το κάνουν.

Η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, ευνουχισμένη πλήρως σε ένα νοσηρό περιβάλλον που συντήρησε τον παρασιτισμό και την αναπαραγωγή χαρτογιακάδων, επιβεβαίωσε και συνεχίζει να επιβεβαιώνει με τον πλέον απόλυτο τρόπο, ότι ΔΕΝ έχει την δυνατότητα να αναβαθμίσει την πολιτική της σκέψη και συνακόλουθα να εναρμονίσει την συνολική της στάση και τακτική, ενσωματώνοντας στους σχεδιασμούς της τις προκλήσεις της νέας εποχής και αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει τυχαία. Δεκαετίες ολόκληρες, η πραγματικότητα η οποία καταγράφεται στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, συντηρεί και αναπαράγει:

  • Σοβαρότατο έλλειμμα πολιτικών ηγετών… 
  • Προκλητικότατο πλεόνασμα εκφυλιστικών συμπεριφορών… 
  • Κυριαρχία του γεωπολιτικού παρασιτισμού… 
  • Απόλυτη ανυπαρξία σοβαρής στρατηγικής σκέψης… 
  • Ανισομέρεια… Ανταγωνιστικές πολιτικές. Και φυσικά… 
  • Κατάφορα υποτελείς σχέσεις μεταξύ χωρών – μελών πολλαπλών ταχυτήτων…

Πρόκειται για ένα καταστροφικό μείγμα δεδομένων, αντιλήψεων, επικίνδυνων πρακτικών αλλά και θεσμικών αγκυλώσεων, που τροφοδότησε λογικές παραλυτικού εφησυχασμού και εν τέλει συνέβαλε στην σταδιακή αποδόμηση του γεωπολιτικού status το οποίο ανέδειξε την μεταπολεμική Ευρώπη σε πρωταγωνιστικό δρώντα της ψυχροπολεμικής εποχής.

Η δεύτερη εκλογή Τραμπ, έφερε την Ευρώπη και πρωτίστως την Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία στο σύνολό της, αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα την οποία δυσκολεύεται να αντιληφθεί και αποδεικνύεται στην πράξη πλήρως ανέτοιμη αλλά και ανίκανη να την διαχειριστεί σοβαρά, υπεύθυνα, με δυναμισμό, με αποφασιστικότητα και πάνω απ’ όλα αποπνέοντας σταθερά και έναντι πάντων, το κύρος το οποίο οφείλει να αποπνέει ένας σοβαρός γεωπολιτικός δρων, τον οποίο υποχρεούνται να υπολογίζουν οι πάντες και ουδείς έχει την δυνατότητα να αγνοεί.

Επιχειρώντας να καταγράψουμε ορισμένες μόνο από τις κρίσιμες παραμέτρους οι οποίες συνθέτουν αυτήν την νέα πραγματικότητα, θα μπορούσαμε ενδεικτικά να αναφέρουμε τις εξής:

  • Α. Εγκαινιάζεται μια νέα αντίληψη για τους όρους που διαμορφώνουν το ισοζύγιο της Ισχύος, για τις μεθόδους που αφορούν στην διαχείριση των προκλήσεων που σχετίζονται με την νέα Αρχιτεκτονική ασφαλείας, αλλά και μια παράλληλα νέα ανάγνωση των σύνθετων γεωπολιτικών δεδομένων που φαίνεται να κυριαρχούν σήμερα στο διεθνές σύστημα…
  • Β. Υιοθετούνται διαφορετικοί ρυθμοί αλλά και μια εντυπωσιακή αποφασιστικότητα αναφορικά με την διαδικασία της λήψης των αποφάσεων που σχετίζονται με την διαχείριση ανταγωνιστικών αντιθέσεων ή ακόμη και σοβαρών περιφερειακών συγκρούσεων…
  • Γ. Προωθείται ένας ριζικός ανασχεδιασμός παρεμβάσεων με πρόθεση να επιδράσουν καταλυτικά στην Αρχιτεκτονική της παγκόσμιας σκακιέρας, αλλά και μια νέα αντίληψη αναφορικά με την ανάθεση των ρόλων στο πλαίσιο ενός πλήρως επικαιροποιημένου μοτίβου αναγκών, προτεραιοτήτων και στρατηγικών ιεραρχήσεων…
  • Δ. Κυριαρχεί η τάση για επιθετική ενσωμάτωση της διάχυτης πλέον ηγεμονικής αντίληψης, που βάζει την σφραγίδα της στην Αμερικανική Εξωτερική πολιτική και ενισχύει φαινόμενα αναθεωρητικής προσέγγισης του συνόλου των θεσμικών και συστημικών κεκτημένων, πάνω στα οποία στήριξε την μεταπολεμική και μεταψυχροπολεμική της στρατηγική η συλλογική Δύση…

Στο περιβάλλον αυτής της νέας πραγματικότητας, οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιχειρούν να οργανώσουν την δική τους γεωπολιτική περπατησιά ως δήθεν «απάντηση» στον απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζει η νέα Αμερικανική διοίκηση και το επιχειρούν αρνούμενοι να κοιτάξουν κατάματα την νέα πραγματικότητα που έχει ήδη διαμορφωθεί. Πιο συγκεκριμένα…

  • Α. Από τα κρίσιμα δεδομένα που συνθέτουν αυτήν την νέα πραγματικότητα, το πρώτο πράγμα το οποίο αρνούνται πεισματικά να συνειδητοποιήσουν οι απερχόμενοι αλλά και οι σε αποδρομή ευρισκόμενοι ηγέτες της ΕΕ, , είναι τον δυναμισμό με τον οποίο εμφανίζονται και διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστικό στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης, οι πολιτικές δυνάμεις του Ευρωσκεπτικισμού και πάνω απ’ όλα τα κόμματα της ταυτοτικής Δεξιάς, τα οποία διεκδικούν αδιαπραγμάτευτα και με απαιτήσεις, κυβερνητικό ρόλο στο νέο πολιτικό σκηνικό.
  • Β. Το δεύτερο πράγμα το οποίο επίσης αρνούνται να αποδεχτούν, είναι το γεγονός ότι η δυναμική άνοδος του Ευρωσκεπτικισμού και κυρίως της ταυτοτικής Δεξιάς στην Ευρώπη, είναι προϊόν των δικών τους καταστροφικών πολιτικών και άλλων επιλογών, που μετέτρεψαν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σε θερμοκοιτίδα παραγωγής πολιτικών εκτρωμάτων, θεσμικού εκφυλισμού, πολιτισμικών και αξιακών εκβιασμών, επιδιώκοντας έτσι να ευνουχίσουν την φυσιογνωμία των κοινωνιών και να στραγγαλίσουν την αξιοπρέπεια και τα πρωτογενή δικαιώματα των λαών τους.
  • Γ. Με το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα να έχει παραδοθεί ήδη στην περιδίνηση της θεσμικής του αποδόμησης και με την παρατεταμένη στρατηγική του ανυπαρξία να «μεγαλουργεί», οι αυτοκαταστροφικοί χαρτογιακάδες της Ευρώπης, αρνούμενοι να αποτιμήσουν τις τριτοκοσμικού χαρακτήρα συνέπειες των επιλογών τους, επιμένουν να θεωρούν ότι η Ευρώπη την οποία απαξίωσαν, παραμένει κρίσιμη συνιστώσα ισχύος στον στρατηγικό σχεδιασμό της συλλογικής Δύσης.

Να λοιπόν γιατί έχασαν και τα αυγά αλλά και τα καλάθια, όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ταπείνωση και την απόλυτη απαξίωση που τους προσέφερε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, ο οποίος μεταξύ άλλων φρόντισε να καταστήσει σαφές, ότι για την νέα Αμερικανική εξωτερική πολιτική, η ΕΕ όπως την κατήντησαν, ΔΕΝ αποτελεί συνιστώσα ισχύος, αλλά ένα περιφερειακό ισοδύναμο, με δευτερεύοντα ρόλο στην νέα συστημική Αρχιτεκτονική.

Είναι λοιπόν φανερό γιατί ΑΥΤΗ η Ευρώπη με ΑΥΤΟΥΣ τους πολιτικούς ηγέτες, που πρωτοστάτησαν στην εκβιαστική ενσωμάτωση εκφυλιστικών ιδεολογημάτων στην πολύπλοκη Ευρωπαϊκή κουλτούρα, ενώ δεν δίστασαν την κρίσιμη ώρα να προσφέρουν τους λαούς και τον τόπο τους, βορά στον Αμερικανικό γεωπολιτικό εκβιασμό, επιμένει σήμερα να εκλαμβάνει τις εξελίξεις στην Ουκρανία ως ένα ιδιότυπο Ευρωπαϊκό στοίχημα το οποίο θα πρέπει να κερδίσει με κάθε κόστος και αδυνατεί να κατανοήσει ότι για την νέα Αμερικανική Εξωτερική πολιτική, η Ουκρανία πλέον δεν είναι παρά μια γεωπολιτική Ιφιγένεια που αναμένεται να θυσιαστεί, προκειμένου να εξασφαλιστούν ευρύτερα γεωστρατηγικά οφέλη…

Και το πρόβλημα ΔΕΝ είναι εάν συμφωνούμε ή εάν καταδικάζουμε αυτήν την επιλογή. Το πρόβλημα είναι ότι ως Ευρώπη αδυνατούμε να την κατανοήσουμε και εξ αιτίας των πολιτικών που υπονόμευσαν την Ευρωπαϊκή θεσμική υπόσταση και ισχύ, δεν έχουμε και απολύτως καμιά δυνατότητα παρέμβασης στον σκληρό πυρήνα των επιλογών της νέας Αμερικανικής διοίκησης.

Γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω…

Διότι απλούστατα, για την νέα Αμερικανική διοίκηση, η αναβίωση του Ηγεμονισμού φαίνεται ότι είναι μια διαδικασία ΜΗ αναστρέψιμη και η πληρέστερη έκφραση αυτού του Ηγεμονισμού στο περιβάλλον ενός πολυπολικού και με διάχυτα τα νεοαυτοκρατορικά χαρακτηριστικά κόσμου, προϋποθέτει τρία πράγματα:

1. Την αντικατάσταση μέρους ή του συνόλου των κανόνων και των παραδοχών που κυριάρχησαν στις παραδοσιακές συμμαχικές δομές ή στην καλύτερη περίπτωση διασφάλιση της οργανικής συνύπαρξής τους με έναν νέο επικαιροποιημένο, άτυπο μεν αλλά σε κάθε περίπτωση ισχυρό κώδικα συμπόρευσης, προκειμένου να είναι στους πάντες ξεκάθαρο το ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν την σχέση…

2. Τον ριζικό επαναπροσδιορισμό των συντεταγμένων στρατηγικού ενδιαφέροντος στην διεθνή σκακιέρα, ούτως ώστε να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα νέα δεδομένα, οι αναδυόμενοι κίνδυνοι, οι νέες δυνατότητες και να αναπροσαρμόζονται αντίστοιχα οι τακτικές και η στρατηγική διαχείριση των προκλήσεων. Και φυσικά…

3. Την ανάθεση ρόλων ούτως ώστε το περιφερειακό παίγνιο να καταστεί ευέλικτο και κυρίως διαχειρίσιμο, στο πλαίσιο ενός ενιαίου, ολοκληρωμένου και ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού, γεγονός που προϋποθέτει την υπέρβαση των παραδοσιακών (δηλαδή των υπαρχόντων) σχημάτων και την εισαγωγή μιας νέας αντίληψης που θα εξασφαλίζει την αποτελεσματική διαχείριση της περιφερειακής στρατηγικής.

Το Ουκρανικό αναδεικνύεται σε θρυαλλίδα ανατροπών στην κυρίαρχη στρατηγική σκέψη των ΗΠΑ…

Όχι μονάχα επειδή η κορύφωσή του συντελείται σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία φαίνεται ότι το μεταψυχροπολεμικό status έχει κατακτήσει ορισμένα κρίσιμα standards, τα οποία προσφέρονται για την εξαγωγή σχετικά ασφαλών συμπερασμάτων αναφορικά με την πραγματική κατάσταση του μεταψυχροπολεμικού κόσμου στο επίπεδο της ισχύος, αλλά κυρίως διότι αυτά τα συμπεράσματα υπήρξαν εξόχως αποκαλυπτικά και η ανάγκη της έγκαιρης όσο και εποικοδομητικής αξιοποίησής τους, θα πρέπει να θεωρείται εξαιρετικά επείγουσα. Καταγράφουμε:

Α. Η αλήθεια για την πραγματική εικόνα των Ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς και η ικανότητα των Ρώσων επιτελών να διαχειριστούν επιτυχώς ακόμη και τα αυτονόητα στο επίπεδο των συμβατικών επιχειρήσεων, απομυθοποιήθηκε πλήρως. Η δυνητική μετάπτωση της Ρωσίας σε παρακολούθημα της Κινεζικής στρατηγικής και η απόλυτη εξάρτησή της από περιφερειακές δυνάμεις (Β. Κορέα, Ιράν, Τουρκία κλπ) προκειμένου να μπορέσει να διαχειριστεί στοιχειωδώς τις άμεσες και παράπλευρες απαιτήσεις της στρατιωτικής σύγκρουσης, είναι εξελίξεις αρκούντως αποκαλυπτικές γι’ αυτό που συμβαίνει πραγματικά στην μέχρι πρότινος συστημική υπερδύναμη και αυτές οι εξελίξεις δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες από τους Αμερικανούς στρατηγιστές. 

Και μπορεί ο Ρώσος πρόεδρος να επιδίδεται ήδη σε πρόβα πανηγυρισμών για την «νίκη» του σε βάρος της Ουκρανίας, αλλά πλέον οι πάντες είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα του πολέμου, βρίσκει μια Ρωσία γεωπολιτικά αποδυναμωμένη και περισσότερο ευάλωτη σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν και αυτή είναι μια κατάσταση την οποία επιχειρεί να «δεσμεύσει» ο Τραμπ, πριν αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να την εκποιήσει ο Πούτιν στους Κινέζους, με δέλεαρ την Ρωσική πυρηνική «προίκα».

Ο Τραμπ λοιπόν, προσφέρει στον Πούτιν αυτά που θα ήθελε να ακούσει, διότι αυτό που αποσκοπεί είναι να εμποδίσει την εργαλειοποίηση μιας πυρηνικής δύναμης από την Κίνα ή στην καλύτερη περίπτωση να την ενσωματώσει σε έναν πρόσθετο αναχωματικό δακτύλιο της Δυτικής Αρχιτεκτονικής… Τόσο απλά…

 

Προφανώς, ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει εάν το παιγνίδι αυτό θα του βγει, διότι, μεταξύ άλλων, ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει, εάν υπάρχουν και ποιο είναι το περιεχόμενο πιθανών παρασκηνιακών συνομιλιών μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας…

Το μόνο βέβαιο είναι ότι για να ενδώσει ο Πούτιν, θα πρέπει τα κίνητρα να είναι ισχυρά και αδιαφιλονίκητα… Τόσο για τον ίδιο, όσο και το υπερφίαλο ρωσικό αφήγημα το οποίο έχει υποστεί πρωτοφανές στραπάτσο στους Ουκρανικούς λασπότοπους…

Β. Η Ευρώπη, σ’ ένα πρωτοφανές κρεσέντο νηπιακής έως παντελώς ανύπαρκτης στρατηγικής σκέψης, έπεισε εαυτόν ότι κινδυνεύει από μια πιθανή Ρωσική εισβολή στα εδάφη της, εγκλωβίστηκε σε αυτό το σαθρό και ανυπόστατο αφήγημα και παρέδωσε τα πάντα και πρωτίστως την ίδια την αξιοπρέπεια των ηγετών της στο επιτελείο του Μπάιντεν, προκειμένου να αντιμετωπίσει προκαταβολικά την παραμύθα της επικείμενης Ρωσικής εισβολής, από μια Ρωσία ανίκανη να υπερασπιστεί σε τακτικό επίπεδο, ακόμη και το προαύλιο του Κρεμλίνου από τους Ουκρανούς κομμάντο. Είναι φανερό ότι μια Ευρώπη που την μετέτρεψε σε κουρελόπανο ο Μπάιντεν, δεν θα μπορούσε ποτέ να την πάρει στα σοβαρά ένας θρασύς και εξαιρετικά αποφασιστικός Τραμπ. 

Άλλωστε οι πρωτοβουλίες Μακρόν και κυρίως η επιταχυνόμενη προσπάθειά του να αναβιώσει μια στρατηγικού χαρακτήρα Γαλλοβρετανική προσέγγιση, επιβεβαιώνουν ότι η Ευρώπη έχει πάψει πλέον να συμπεριφέρεται ως πρωταγωνιστικός δρων και μεταλλάσσεται σταδιακά σε διαφιλονικούμενο οικόπεδο με αβέβαιη την μελλοντική της φυσιογνωμία.

 

Γ. Η Τουρκία επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά ότι είναι ένας γεωπολιτικός δρων με φιλοδοξίες, με αποφασιστικότητα, με θράσος, με νεοαυτοκρατορικές βλέψεις και κυρίως με ανύπαρκτη μπέσα. Σε αυτήν την Τουρκία, ουδείς μπορεί να επενδύσει με εμπιστοσύνη εάν θέλει να κοιμάται με το κεφάλι του ήσυχο.

Δ. Η «προτιμησιακή» μετατόπιση με την οποία ερωτοτροπεί ο μετασοβιετικός κεντρασιατικός χώρος ο οποίος σταδιακά άρχισε να εγκαταλείπει την επισφαλή Ρωσική πατρωνία και να αναζητεί ασφαλέστερο καταφύγιο στο περιβάλλον του Τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού. Πρόκειται για μια μεταστροφή με εξαιρετική γεωπολιτική σημασία, την οποία μόνον αφελείς στρατηγιστές θα μπορούσαν να αγνοήσουν και από αυτήν την άποψη, η Αμερικανορωσική επαναπροσέγγιση που προσβλέπει – σύμφωνα πάντα με τους σχεδιασμούς του Τραμπ – σε έναν ελεγχόμενο επιμερισμό ρόλου σε μια Ρωσία αποκομμένη πλήρως από την Κινεζική επιρροή, είναι φανερό ότι αποσκοπεί στο ροκάνισμα του Τουρκικού πατήματος και της δυνατότητας της Τουρκίας να παγιώσει τον γεωπολιτικό έλεγχο στην ευρύτερη περιοχή του κεντρασιατικού χώρου.

Ε. Το Ιράν το οποίο θεώρησε ότι οι εξελίξεις στο Ουκρανικό, δημιουργούσαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να ενεργοποιήσει την Χαμάς και να αντιμετωπίσει το Ισραήλ θυσιάζοντας μέχρι και τον τελευταίο Άραβα αφελή που έκανε το λάθος να επενδύσει στην πατρωνία του, το απετόλμησε αλλά τελικά ταπεινώθηκε. Τα παραστρατιωτικά του δεκανίκια αποδεκατίστηκαν και το θεοκρατικό του καθεστώς, έχει οδηγηθεί στα πρόθυρα της κατάρρευσης, μετά από κάμποσους ανέξοδους λεονταρισμούς και φλύαρες μεγαλοστομίες.

Στ. Οι Χούθι κλιμάκωσαν τις παρεμβάσεις τους επί Μπάιντεν αποδεικνύοντας ότι έχουν την δυνατότητα να συμπεριφέρονται ως παράγοντας αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, φαίνεται όμως ότι επί Τραμπ – προς το παρόν τουλάχιστον – μπορούν να εκλαμβάνονται ως ένα εξαιρετικά χρήσιμο διαπραγματευτικό εργαλείο που πιέζει υπολογίσιμα και με κόστος την Αίγυπτο προκειμένου να αποδεχτεί τον ρόλο που της επιφυλάσσεται στο πλαίσιο της περιφερειακής πρότασης Τραμπ για την αποσυμφόρηση του Ισραήλ και την προώθηση των ευρύτερων περιφερειακών σχεδίων.

Αυτά λοιπόν είναι τα δεδομένα…

Και αυτά τα δεδομένα, τροφοδοτούν – αυτήν την περίοδο τουλάχιστον – με ανεξάντλητο πολιτικό καύσιμο την ευρεία αναθεωρητική ατζέντα του Τραμπ. Εμπόδιο ή έστω πρόσθετη δυσκολία στην επιθετική προώθηση αυτής της ατζέντας, είναι οι περιφερειακές συγκρούσεις οι οποίες αισθάνεται να του δεσμεύουν πολύτιμο διπλωματικό – και όχι μόνο – κεφάλαιο, ενώ παράλληλα δημιουργούν ευνοϊκά πεδία για το ξεδίπλωμα της στοχευμένης αντεπίθεσης εκ μέρους του κορυφαίου στρατηγικού ανταγωνιστή των ΗΠΑ δηλαδή της Κίνας. Στην ζυγαριά κόστους – οφέλους…  

Η Ουκρανία είναι η Ιφιγένεια που θα παραμείνει δεδομένη, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα αφανιστεί και το γνωρίζει καλά. Δεν τον απασχολεί λοιπόν η κακομεταχείριση της Ουκρανίας και ο απόλυτος εξευτελισμός του Ζελένσκι… Διαπιστευτήρια στον Πούτιν με σκοπό την γεωπολιτική του ακύρωση είναι όλα αυτά…

Η Ε.Ε είναι κομπάρσος με μηδενικό ρόλο στον σχεδιασμό του Τραμπ. Μια πρόκληση ήταν αρκετή για να καθηλωθούν οι “ηγέτες” της σε εσωστρέφεια προσπαθώντας εναγωνίως να αποδείξουν ότι η Ε.Ε δεν είναι ελέφαντας του παραμυθιού…

Ο Βανς την προκάλεσε, την ξεφτίλισε, την καθήλωσε και τώρα την άφησε να ψάχνει να βρει γωνία στο δεκάρικο, με την πολιτική αβεβαιότητα να διαχέεται και να απειλεί την ίδια της την υπόσταση…

Αυτό που σίγουρα κατάφερε ο Τραμπ είναι να τροφοδοτεί με αφορμές τον πολιτικό πουριτανισμό, για να μπορεί να κάνει ανενόχλητος το παιγνίδι του… Ευκολάκι…

Καλά τα κατάφερε…  Οι πάντες ασχολούνται με τον καθωσπρεπισμό και ουδείς προβληματίζεται σοβαρά για το πού πάει το πράγμα…

Θα επανέλθουμε αναγκαστικά…

Αγαθάγγελος Γκιουρτζίδης: Τραμπ VS Ζελένσκι: Μια κόντρα που έρχεται από παλιά…

1

Γιατί «πετάνε» τον Ιβαν Σαββίδη από το λιμάνι Βόλου;

0

Κυβέρνηση και Υπερταμείο ακύρωσαν τον διαγωνισμό που είχε κερδίσει ο Ιβάν Σαββίδης. Οργιάζουν τα σενάρια και οι φήμες για εξωχώρια -οικονομικά, ακόμη και στρατιωτικά- συμφέροντα, που ήθελαν να βγει ο Σαββίδης από το παιχνίδι στον γεωστρατηγικής σημασίας οικονομικό δρόμο Ινδία – Μέση Ανατολή – Ευρώπη (με τον Βόλο να παίζει ιδιαίτερο ρόλο), παρατηρεί η «Εφημερίδα των Συντακτών».

Για ασυνήθιστη κίνηση που χρήζει πολλών και διαφορετικών ερμηνειών, κάνει λόγο ο ιστότοπος, mononews.gr. Η ακύρωση του διαγωνισμού για την πώληση του 67% του ΟΛΒ, του λιμανιού του Βόλου, προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και πολλά ερωτηματικά. Πολλώ δε μάλλον που ο διαγωνισμός αυτός είχε ως νικητή τον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), ο οποίος ελέγχει (κατέχει το 72% του μετοχικού κεφαλαίου) ο επιχειρηματίας, Ιβάν Σαββίδης.

Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης στις ΗΠΑ

Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, όπως αναφέρει το site, η κυβέρνηση κάνει μια κίνηση καλής θέλησης προς το νέο σύστημα εξουσίας των ΗΠΑ, παίρνοντας το λιμάνι του Βόλου από τα χέρια του Ι. Σαββίδη. Άλλωστε, ουδέποτε ήθελαν οι Αμερικανοί να ανήκουν τα δύο στρατηγικά λιμάνια της Θεσσαλονίκης και του Βόλου στον ομογενή από το Ροστόφ, τη στιγμή που το λιμάνι του Πειραιά ανήκει στους Κινέζους.

Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, πραγματοποιεί ταξίδι στις ΗΠΑ, όπου θα μείνει για 48 ώρες. Κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλος Μαρινάκης, τη Δευτέρα θα είναι κανονικά στο γραφείο του, το ταξίδι του δεν σχετίζεται με τα καθήκοντά του, ο λόγος που το κάνει, είναι για ιατρικούς-οικογενειακούς λόγους, και είναι προσωπικό θέμα.

Ταυτόχρονα, πάντως, στις ΗΠΑ μεταβαίνει και ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, προκειμένου να μετάσχει σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, του οποίου η Ελλάδα εξελέγη μη μόνιμο μέλος. Στην αρχή της εβδομάδος, μάλιστα, έχει «κλείσει», σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Εξωτερικών, συνάντηση με τον Αμερικανό ομόλογό του, Μάρκο Ρούμπιο, στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, καθώς και συναντήσεις με την ελληνική Ομογένεια στις ΗΠΑ. Να σημειωθεί πως ο Ρούμπιο ήδη συναντήθηκε με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, προ ημερών στη Διάσκεψη του Μονάχου.

Το «επιχείρημα» για την ακύρωση του διαγωνισμού

Βέβαια, δεν είναι μόνο το «αμερικανικό σενάριο» που αναπτύσσεται. Στα ΜΜΕ κυκλοφορεί και η εκτίμηση -η οποία πάντως συγκεντρώνει λιγότερες πιθανότητες- ότι ισχυρό ευρωπαϊκό λόμπι των Βρυξελλών πίσω από την αιφνίδια απόφαση του Υπερταμείου, όπως αναφέρει ο ιστότοπος, ieidiseis.gr, ο οποίος προσθέτει ότι οι Γάλλοι της CMA που είναι συνεταίροι με τον Σαββίδη στη Θεσσαλονίκη, είναι γνωστό ότι βρίσκονται σε ανοικτή προστριβή με την Ομάδα του Ελληνορώσου επιχειρηματία.

Ο διαγωνισμός, πάντως, είχε ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ ήταν ο Δημήτρης Πολίτης. Τώρα, σημειώνει ο δημοσιογράφος της «Εφσύν», Απόστολος Λυκεσάς, ενάμιση χρόνο μετά, κυβέρνηση και Υπερταμείο έκαναν γνωστό ότι τον ακυρώνουν. Σε ανακοίνωση του «Υπερταμείου/Growthfund» (!!!) αναφέρεται ότι η απόφαση ελήφθη ομοφώνως διότι «λόγοι δημοσίου συμφέροντος επιτάσσουν την αναπροσαρμογή της στρατηγικής αξιοποίησης του λιμένα, ώστε να διασφαλιστεί η βέλτιστη ανάπτυξή του προς όφελος της εθνικής οικονομίας και της τοπικής κοινωνίας. Οι υποδομές του Λιμένα Βόλου ενισχύονται με σημαντικά έργα αποκατάστασης και αναβάθμισης ύψους 9 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) μετά και την κακοκαιρία “Daniel”, γεγονός που μεταβάλλει την οικονομική και λειτουργική αξία του λιμένα».

Και προσθέτει η εφημερίδα: Πάντως, η γνωστοποίηση των κυβερνητικών προθέσεων δεν ξεκαθαρίζει αν θα γίνει άλλος διαγωνισμός, αν και σε μια ερμηνεία της υπονοεί ότι η απόφαση είναι να παραμείνει το λιμάνι σε δημόσιο έλεγχο. Είναι εξάλλου ο δεύτερος διαγωνισμός μετά το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης που ακυρώνεται.

Για το Υπερταμείο, λοιπόν, σχολιάζει η «Εφσυν», έχουν «μεταβληθεί ουσιωδώς οι οικονομικές και οι τεχνικές παράμετροι του διαγωνισμού», έτσι ώστε να «προκρίνει τα ελληνικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου»! Δηλαδή, αίφνης το Υπερταμείο είδε το φως το αληθινό. Κι όμως ήταν μόλις πριν από 1,5 χρόνο, στις 28.9.2023, που το ΤΑΙΠΕΔ γνωστοποιούσε ότι ανακήρυσσε προτιμητέο επενδυτή τον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ Α.Ε.), για την απόκτηση 67% των μετοχών του ΟΛΒ Α.Ε. έναντι τιμήματος 51 εκατ. ευρώ. Η ανακοίνωση συνοδευόταν από διθυραμβικές μεγαλοστομίες ότι η εξέλιξη «αποδεικνύει την πίστη της επενδυτικής κοινότητας στις προοπτικές ανάπτυξης του λιμένα Βόλου, της Μαγνησίας και της ελληνικής οικονομίας συνολικά» κι ακόμη ότι «αποτελεί, επίσης, ψήφο εμπιστοσύνης στις διαδικασίες του ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο λειτουργεί με διαφάνεια, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, για την αξιοποίηση κρίσιμων περιουσιακών στοιχείων προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας».

Λιμένες Θεσσαλονίκης και Βόλου

Η απόφαση έρχεται λίγες μέρες μετά την έγκριση του master plan του ΟΛΘ για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Δεύτερο επίκαιρο ζήτημα είναι η εμφάνιση της οικογένειας Ντρέιφους που επιθυμεί να αγοράσει το 21% των μετοχών του ΟΛΘ, με την πλευρά Σαββίδη να «αμύνεται» με νύχια και δόντια.

Το 2023, πάντως, σημειώνει ο δημοσιογράφος, Βασίλης Κανέλλης, στο mononews.gr, ανακήρυξε τον ΟΛΘ ως προτιμητέο επενδυτή διότι είχε προσφέρει 51 εκατ. ευρώ. Η κοινοπραξία που ήρθε δεύτερη, η «Goldair Cargo A.E. – Goldair Handling Α.Ε.» είχε προσφέρει 26 εκατ. ευρώ με πολλούς τότε να αναρωτιούνται αν το τίμημα που έδωσε ο Ιβάν Σαββίδης ήταν υπερβολικό και αρκετοί να το χαρακτηρίζουν εξωφρενικό.

Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία τα 51 εκατ. που είχαν δοθεί ήταν σχεδόν 15 φορές πάνω από τον τζίρο του ΟΛΒ, με βάση τα αποτελέσματα του 2023 που ήταν 5,7 εκατ. ευρώ. Επίσης, τα EBITDA ήταν 1,69 εκατ., επομένως το τίμημα που είχε προσφέρει ο Σαββίδης ήταν 45 φορές υψηλότερο ενώ ως προς τα προ φόρων κέρδη (περίπου 700 χιλ. ευρώ) ήταν πάνω από 107 φορές.

Ενάμιση χρόνο μετά, συνεχίζει το site, κι ενώ ο διαγωνισμός βρισκόταν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μετά από προσφυγή που είχε καταθέσει η κοινοπραξία «Goldair Cargo A.E. – Goldair Handling Α.Ε.» με επικεφαλής τον Καλλίνικο Καλλίνικο, έρχεται η απόφαση της κυβέρνησης να τον ακυρώσει και να εκκινήσει από την αρχή ένα σχέδιο αξιοποίησης του λιμανιού. Ενας διαγωνισμός που είχε μεν κατακυρωθεί στον Ιβάν Σαββίδη, αλλά δεν είχε εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ, ώστε να περάσει οριστικά στα χέρια του, θα μπορούσε να καθυστερήσει για πολύ καιρό και θα ήταν μια κρίσιμη εκκρεμότητα, την οποία δεν ήθελε η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του Υπερταμείου, με τη νέα διοίκηση που αποτελείται από τον CEO, Γιάννη Παπαχρήστου και τον αναπληρωτή CEO, Παναγιώτη Σταμπουλίδη (ο οποίος έχει τη διαχείριση του χαρτοφυλακίου του παλιού ΤΑΙΠΕΔ και είναι μέλος του δ.σ. του ΟΛΘ), η ματαίωση του διαγωνισμού γίνεται για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ετσι προχώρησε στην ακύρωση του διαγωνισμού που ανοίγει το δρόμο ενδεχομένως για έναν νέο, όταν ολοκληρωθούν και τα έργα αποκατάστασης ύψους 9 εκατ. ευρώ. Σίγουρα όχι νωρίτερα από τις επόμενες εθνικές εκλογές…

neostrategy.gr

Πολλά ερωτήματα από την αιφνιδιαστική αναχώρηση του Κ.Μητσοτάκη στις ΗΠΑ – Έλλειμμα πληροφόρησης

1

Τι λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τι ισχύει

Σοβαρά ερωτήματα προκύπτουν από την αιφνιδιαστική αναχώρηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για τις ΗΠΑ, ένα ταξίδι που φέρεται να διαφεύγει του θεσμικού του ρόλου καθώς όπως αναφέρεται αφορά «προσωπική του υπόθεση».

Είναι όμως έτσι; Από το 1974 έως και σήμερα ποτέ πρωθυπουργός δεν έχει απουσιάσει και μάλιστα επί τριήμερο, κάπου στο εξωτερικό, για ιδιωτική του υπόθεση, χωρίς να έχουν δοθεί συγκεκριμένες εξηγήσεις.

Αυτή τη φορά όμως ο πρωθυπουργός θα απουσιάζει για πάνω από τρεις ημέρες (επιστρέφει την Δευτέρα), χωρίς να ανακοινωθεί καν ο προορισμός που θα βρίσκεται εντός των ΗΠΑ.

Εάν πρόκειται για ιδιωτικού τύπου επίσκεψη, άσχετα από το αν αφορά ιατρικούς ή άλλους λόγους, δεν νοείται ένας πρωθυπουργός να απουσιάζει επί τριήμερο από τη χώρα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ουσιαστική ενημέρωση για τα του ταξιδιού αυτού. Αυτά ούτε στις «μπανανίες» δεν γίνονται.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ανέφερε ότι «επιβεβαιώνω το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ για ιατρικούς-οικογενειακούς λόγους για 48 ώρες. Τη Δευτέρα θα είναι κανονικά στα καθήκοντα του».

Έτσι εδώ προκύπτουν συγκεκριμένα ερωτήματα:

Τι αφορά η επίσκεψη αυτή; Υπάρχει προγραμματισμός να δει Αμερικανούς αξιωματούχους στις ΗΠΑ; Συνδέεται η επίσκεψη αυτή με τις μάλλον άστοχες -για ακόμη μια φορά- δηλώσεις του ότι «Δεν μπορεί να υπάρξει λύση στην Ουκρανία χωρίς την Ουκρανία», δε μια περίοδο όπου ο Ζελένσκι έχει γίνει το «κόκκινο» πανί για τον Αμερικανό προέδρου Ντ.Τραμπ.

Στην Ελλάδα υπάρχει κενό αυτή την περίοδο αναφορικά με τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Ο πρώην πρέσβης Τζορτζ Τσούνης έχει αναχωρήσει από τη χώρα ενώ η νέα Αμερικανή πρέσβης θα έρθει τον Απρίλιο. Σαφώς και υπάρχουν και στελέχη της πρεσβείας που χειρίζονται τα διάφορα θέματα, δεν έχουν όμως τη βαρύτητα της παρουσίας ενός πρεσβευτή.

Το κενό αυτό στην εκπροσώπηση των ΗΠΑ δημιουργεί απουσία επαφών, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Τώρα ο πρωθυπουργός ο οποίος είναι ο επικεφαλής της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας απουσιάζει επί τριήμερο χωρίς κανείς να δίνει εξηγήσεις, για την απουσία του αυτή.

Η πρωθυπουργία, ως θεσμός, δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός. Τα πάντα και οι πάντες οφείλουν να βρίσκονται σε απόλυτη διαύγεια. Στην περίπτωση όμως αυτή η αιφνιδιαστική αυτή αναχώρηση μόνο διαυγής δεν είναι και δεν νοείται να είναι.

Θα υπάρξει συνδυασμός της ιδιωτικής επίσκεψης με άλλου είδους επαφών; Τι είδους επαφές θα είναι αυτές και που και με ποιους;

Ερωτήματα που πρέπει και επιβάλλεται να απαντηθούν, γιατί όπως αναφέρθηκε στον θεσμικό ρόλο του πρωθυπουργού δεν υπάρχουν ιδιωτικά ζητήματα όταν πρόκειται για επισκέψεις στο εξωτερικό.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/polla-erotimata-apo-tin-aifnidiastiki-anaxorisi-tou-k-mitsotaki-stis-ipa-elleimma-pliroforisis/

Ανησυχεί η κυβέρνηση για πιθανές αποκαλύψεις του Ε.Μασκ για τις «αμαρτίες» της USAID σε Ελλάδα και Κύπρο

1

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

«Φωτιές» έχουν «ανάψει» οι ερωτήσεις των Κυπρίων ευρωβουλευτών Γεάδη Γεάδη και Φειδία Παναγιώτου προς τον επικεφαλής της DOGE για τον ρόλο της USAID στην προώθηση του σχεδίου Ανάν

Μεγάλη είναι η ανησυχία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και σε πολλά ΜΜΕ για τις έρευνες που πραγματοποιεί ο στενότερος συνεργάτης του Αμερικανού προέδρου Ν.Τραμπ, για τις χρηματοδοτήσεις της USAID, σε όλο τον κόσμο και φυσικά και στην Ελλάδα, με σκοπό την προώθηση της woke όπως και της διεθνιστικής ατζέντας.

Μόνο για το 2022 είναι γνωστό ότι η USAID μοίρασε σε διάφορους «προορισμούς» στην Ελλάδα 31 εκατομμύρια δολάρια και είναι σίγουρο πως παρόμοια ποσά έδωσε και τα υπόλοιπα χρόνια για την εξυπηρέτηση της πολιτικής Μπάιντεν.

Την οποία πολιτική όλως τυχαίως υποστήριζαν τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ ασχέτως αν αυτή ήταν ωφέλιμη για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα ή όχι.

Υπενθυμίζεται η έκθεση του Μεσογειακού Παραρτήματος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ (πρακτικά η νυν αμερικανική κυβέρνηση) που καταγράφει τους ελληνικούς θεσμούς, τις επιχειρηματικές ενώσεις  και τα Ιδρύματα που προωθούν στην Ελλάδα τη WOKE ατζέντα.

Η έκθεση αναφέρει ότι ότι η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα (επί κυβέρνησης Τ.Μπάιντεν) έχει στενή συνεργασία και αποφασιστικό ρόλο στη χρηματοδότηση τους , σε ευθυγράμμιση με την ελληνική κυβέρνηση, κάτι «που πρέπει να σταματήσει αμέσως».

Επίσης στρέφεται και κατά του Κ.Μητσοτάκη γιατί , υπέκυψε στις πιέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (επί υπουργίας  Άντονι Μπλίνκεν) να περάσει τον γάμο και την υιοθεσία μεταξύ ατόμων ΛΟΑΤΚΙ+.

Η έκθεση αυτή προφανώς έχει ταξιδέψει στα “κεντρικά” του Κόμματος για να τεθεί υπόψιν των κυβερνητικών αρμοδίων.

Στο μεταξύ στην Κύπρο κινητοποιήθηκαν οι ευρωβουλευτές Γεάδης Γεάδης του ΕΛΑΜ και ο ανεξάρτητος Φειδίας Παναγιώτου, οι οποίοι ρωτούν τον Έλον Μασκ αν η USAID χρηματοδότησε το 2004 την προώθηση του εθνοκτόνου σχεδίου Ανάν και φυσικά τα χρήματα αυτά που κατέληξαν.

 

 

 

 

Φυσικά θεωρείται βέβαιο ότι κάποια στιγμή ο Έλον Μασκ θα αποκαλύψει πολλά «άπλυτα» και στα δύο ελληνικά κράτη.

Δεν θα τα κρύψει καθώς πιστεύει πάρα πολύ στην πρακτική του «όλα στο φως».

Το «φως» όμως θα πονέσει πολλά «μάτια» και στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/anisyxei-i-kyvernisi-gia-pithanes-apokalypseis-tou-e-mask-gia-tis-amarties-tis-usaid-se-ellada-kai-kypro/

Οι αμερικανορωσικές συνομιλίες για το ουκρανικό: Το άκρον άωτον του παραλόγου

1

Σκεφθείτε τον Τραμπ να συζητά με τον Ερντογάν την επίλυση του κυπριακού χωρίς την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Μετά το πρώτο σοκ που υπέστη η Ευρώπη από την ομιλία του αμερικανού αντιπροέδρου στην πρόσφατη διάσκεψη για την ασφάλεια στο Μόναχο, ακολούθησε ένα δεύτερο πολύ μεγαλύτερο σοκ με τη συνάντηση των υπουργών εξωτερικών Ρωσίας και ΗΠΑ στο Ριάντ, χωρίς τη συμμετοχή της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τραμπ και Πούτιν δηλαδή αποφασίζουν μεταξύ τους για την Ουκρανία, μετά από τρία χρόνια πολέμου τον οποίο η Ρωσία προκάλεσε με την εισβολή της στην Ουκρανία παραβιάζοντας κατάφωρα το διεθνές δίκαιο. Και σε αυτόν τον πόλεμο τον οποίο οι ΗΠΑ επιδίωξαν από την πρώτη στιγμή, ενέπλεξαν και την Ευρώπη με απώτερο σκοπό να προκαλέσουν την οικονομική κατάρρευση της Ρωσίας.

Και όλως ξαφνικά η Ρωσία βρίσκει στο πλευρό της με την επανεκλογή του Τραμπ έναν απροσδόκητο σύμαχο για να ολοκληρώσει έναν πόλεμο που άρχισε η ίδια, προκαλώντας μία άνευ προηγουμένου αιματοχυσία με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Ουκρανίας, αλλά και την οικονομική αφαίμαξη της Ευρώπης.

Και ο κόσμος παρακολουθεί το άκρον άωτον του παραλόγου: ΗΠΑ και Ρωσία να συνομιλούν απευθείας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία χωρίς την Ουκρανία και χωρίς την Ευρώπη. Και όχι μόνο. Ο νεοκλεγείς αμερικανός πρόεδρος να αποκαλεί τον Ζελένσκι δικτάτορα και να υποστηρίζει δημόσια ότι ή Ουκρανία άρχισε τον πόλεμο!

Όλοι εσείς λοιπόν που αναφέρεστε στο Θουκυδίδη και υποστηρίζετε τον τρόπο επίλυσης του ουκρανικού ζητήματος που χρησιμοποιεί ο Τραμπ, δηλαδή να συζητά απευθείας με τον Πούτιν χωρίς την παρουσία της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάνετε λάθος!

Και για να αντιληφθείτε το λάθος σας, σκεφθείτε τον Τραμπ να συζητά με τον Ερντογάν την επίλυση του κυπριακού χωρίς την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εν ολίγοις, ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο Τραμπ για να επιλύσει το ουκρανικό ζήτημα είναι αντιδημοκρατικός, αυταρχικός και προσβλητικός τόσο για την Ουκρανία όσο και για την Ευρωπαΐκή Ένωση, ενώ παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές και αξίες του διεθνούς δικαίου.

Και όσοι πιστεύετε ότι με ηγέτες τύπου Τράμπ και Πούτιν ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος, τότε πλανάσθε πλάνην οικτράν!

*Ο κ. Ευάγγελος Στεργιούλης είναι διδάκτωρ κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και ε.α. υποστράτηγος της ελληνικής αστυνομίας.

 

https://www.huffingtonpost.gr/entry/oi-amerikanorosikes-senomilies-yia-to-oekraniko-to-akron-aoton-toe-paraloyoe_gr_

Η Τουρκία καταγγέλλει Ελλάδα και Κύπρο στον ΟΗΕ για «παραβίαση» του εναέριου χώρου του ψευδοκράτους

0

Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ, πρέσβης Αχμέτ Γιλντίζ, διαβίβασε στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, επιστολή του Μεχμέτ Ντάνα – ο οποίος υποστηρίζεται ότι εκπροσωπεί το ψευδοκράτος – με ισχυρισμούς για «παραβιάσεις του εναέριου χώρου», ζητώντας την κυκλοφορία της ως επίσημου εγγράφου της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Στην επιστολή του, ο κ. Ντάνα ισχυρίζεται ότι το 2024 υπήρξαν «παραβιάσεις του εναέριου χώρου» του ψευδοκράτους από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα. Χαρακτήρισε αυτές τις ενέργειες ως «πρόκληση και κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας» του ψευδοκράτους, υποστηρίζοντας ότι «απειλούν την ασφάλεια της διεθνούς πολιτικής αεροπορίας και θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των επιβατών».

Μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά σε πτήσεις αεροσκαφών που «δεν απάντησαν στις κλήσεις του Κέντρου Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας» του παράνομου αεροδρομίου της κατεχόμενης Τύμπου, «παραβιάζοντας» – κατά τον ισχυρισμό – κανόνες της διεθνούς πολιτικής αεροπορίας που αφορούν την ασφάλεια πτήσεων.

Στην επιστολή αναφέρεται, εξάλλου, ότι υπάρχουν «δύο ανεξάρτητα αυτοδιοικούμενα κράτη στην Κύπρο το καθένα με κυριαρχία και δικαιοδοσία στο έδαφός του». Σύμφωνα με τον κ. Ντάνα, οποιαδήποτε πτήση στον «εναέριο χώρο» του ψευδοκράτους «πρέπει να έχει την έγκριση των αρμόδιων αρχών του και ζητούν άμεση παύση των προκλητικών ενεργειών».

Ο κ. Ντάνα καλεί τα Ηνωμένα Έθνη και τη διεθνή κοινότητα «να μην συγχωρούν αυτές τις παραβιάσεις που μπορεί να προκαλέσουν ένταση στην περιοχή και να θέσουν σε κίνδυνο ζωές», υποστηρίζοντας ότι αυξάνουν την ένταση στην περιοχή.

protothema.gr

Αλβανία: ο Τραμπ τραβά το «χαλί» κάτω από τον Ράμα, ο Μπερίσα στην Αθήνα

0

Προ ημερών, στο κέντρο της Αθήνας έλαβε χώρα μια κλειστή συνεστίαση μεταξύ σημαινόντων Βορειοηπειρωτών και εκπροσώπων του Τύπου. Αναπόφευκτα, η συζήτηση οδηγήθηκε στις βουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου στην Αλβανία και στο ποια έκβαση αναμένεται –θεωρητικώς– να ωφελήσει περισσότερο τους Έλληνες (επισήμως Ελληνική Εθνική Μειονότητα) που διαβιούν επί χιλιετίες στη συγκεκριμένη γωνιά της Βαλκανικής χερσονήσου.

«Δεν λέω ότι ο Μπερίσα θα είναι ο καλύτερος για εμάς και τα θέματά μας, λέω ότι οποιοσδήποτε εκτός του Ράμα θα είναι σίγουρα καλύτερος για εμάς», σχολίασε ένας εκ των συνδαιτυμόνων που έχει προσωπική πείρα και άριστη γνώση περί των αλβανικών ζητημάτων.

Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου, ο Σαλί Μπερίσα θα πραγματοποιήσει προεκλογική ομιλία στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ο κ. Μπερίσα δεν είναι μια οποιαδήποτε πολιτική προσωπικότητα. Διατέλεσε πρόεδρος και πρωθυπουργός της Αλβανίας, είναι αρχηγός του κεντροδεξιού Δημοκρατικού Κόμματος (από το οποίο διεγράφη το 2022 και την ηγεσία του οποίου ανέλαβε ξανά το 2024), είναι γαλλόφωνος, ήταν εκ των προσωπικών γιατρών του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα, κηρύχθηκε persona non grata (ανεπιθύμητο πρόσωπο) στις ΗΠΑ, έχει κατηγορηθεί για διάφορα και μόλις τον περασμένο Νοέμβριο ολοκληρώθηκε ο κατ’ οίκον περιορισμός που του είχε επιβληθεί. Πλέον, σε ηλικία 80 ετών, επιδιώκει την επιστροφή του στην πρωθυπουργία ύστερα από 12 έτη.

Πέραν του ότι πολλοί από τους εν Ελλάδι Αλβανούς διαβιούντες θεωρούνται φιλικά προσκείμενοι προς το Δημοκρατικό Κόμμα –και άρα υπάρχουν χαρακτηριστικά πολιτικής κινητοποίησης–, η ομιλία Μπερίσα εντάσσεται και στο πλαίσιο να πειστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι Αλβανοί της διασποράς να γραφτούν στην πλατφόρμα της επιστολικής ψήφου και να ασκήσουν με αυτόν τον τρόπο το εκλογικό τους δικαίωμα στις προσεχείς εκλογές. Το περασμένο έτος, ο Αλβανός πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, πραγματοποίησε ανάλογες ομιλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία ελληνικών υπουργείων, διαμένουν νομίμως περί τους 450.000 Αλβανούς, με τις αρχές των Τιράνων να θεωρούν τον αριθμό μεγαλύτερο. Μέχρι στιγμής, 69.000 εξ αυτών έχουν εγγραφεί στην πλατφόρμα για την επιστολική ψήφο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιστολική ψήφος αφορά όλα τα μέλη της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας που είναι εγγεγραμμένα στους εκλογικούς καταλόγους αλλά και τους Αλβανούς που διαμένουν στην Ελλάδα (ή στο εξωτερικό). Η πλατφόρμα εγγραφής θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 4 Μαρτίου.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Μπερίσα είχε καταγγείλει τη σύλληψη και τη φυλάκιση (syri.tv) του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας και νυν ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Φρέντι Μπελέρη, κάνοντας λόγο για προβοκάτσια και υπόθεση στημένη από το καθεστώς Ράμα.

«Μούδιασμα»

Οπωσδήποτε, το πολιτικό κλίμα στο διάβα για τις ενδέκατες βουλευτικές εκλογές μετά την πτώση του ολοκληρωτικού καθεστώτος Χότζα είναι ιδιαίτερο. Και αυτό διότι ορισμένα γεγονότα έχουν προκαλέσει μούδιασμα και εκνευρισμό στον κ. Ράμα, ο οποίος κυβερνάει τη χώρα αδιαλείπτως από το 2013.

Το πρώτο γεγονός αφορά την πρόσληψη του Κρις Λατσίβιτα ως επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Δημοκρατικού Κόμματος. Πρόκειται για έναν εκ των βασικών συμβούλων και διαμορφωτών της προεκλογικής εκστρατείας του Αμερικανού πρόεδρου, Ντόναλντ Τραμπ. Το μήνυμα που κόμισε ο Λατσίβιτα στην Αλβανία δεν επιδέχεται παρερμηνειών.

«Βρισκόμαστε εδώ επειδή θέλουμε να βοηθήσουμε στην εκλογή ενός πρωθυπουργού (σ.σ.: Μπερίσα) που είναι πραγματικός φίλος των ΗΠΑ και που θα συνεργαστεί με επιτυχία με τον πρόεδρο Τραμπ», δήλωσε ο Αμερικανός σύμβουλος και πρόσθεσε: «Ο σημερινός πρωθυπουργός (σ.σ.: Ράμα) δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μαριονέτα του Τζορτζ Σόρος. Δεν μπορείς να είσαι μαριονέτα του Τζορτζ Σόρος και φίλος των ΗΠΑ. Απλώς δεν είναι δυνατόν».

Το δεύτερο γεγονός ήταν η σύλληψη του σοσιαλιστή δημάρχου των Τιράνων, Εριον Βελιάι, στενού φίλου του κ. Ράμα και κατά ορισμένους πιθανού διαδόχου του στην ηγεσία του κόμματος.

Οργισμένη αντίδραση

Η οργισμένη αντίδραση του Αλβανού πρωθυπουργού, ο οποίος πληροφορήθηκε τη σύλληψη Βελιάι κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης στο Instagram, είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Πηγές από τα Τίρανα υπογράμμιζαν στο «Μανιφέστο» ότι η σύλληψη του δημάρχου –για τον οποίο υπήρχαν αιτιάσεις σχετικά με τον αποτεφρωτήρα της πόλης και το σκάνδαλο 5D– φημολογούνταν επί ημέρες. Παρ’ όλα αυτά, η σύλληψη αλλά και το διαφορετικό κατηγορητήριο ξάφνιασαν.

Στην αρχή, ο κ. Ράμα επιχείρησε να υπερασπιστεί τον δήμαρχο ενθυμούμενος το τεκμήριο της αθωότητας που τόσο προκλητικά είχε «ξεχάσει» στην υπόθεση Μπελέρη, κατηγορώντας παράλληλα την Ειδική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος (SPAK). Εν συνεχεία, ο Αλβανός πρωθυπουργός φέρεται να υποστήριξε ότι η σύλληψη είναι δείγμα της ανεξαρτησίας της αλβανικής Δικαιοσύνης.

Έμπειροι παρατηρητές των εσωτερικών εξελίξεων στην Αλβανία εξηγούσαν στο «Μανιφέστο» ότι, παρά τα γεγονότα, ακόμα δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις ήττας του κ. Ράμα. Από τις αντιδράσεις του ιδίου, πάντως, φαίνεται ότι ανησυχεί πάρα πολύ για το πολιτικό μέλλον του.

tomanifesto.gr

Συνταγματάρχης ΜακΓκρέγκορ: Έχουμε στοιχεία ότι το Ισραήλ προσπαθεί να προκαλέσει ελληνοτουρκικό πόλεμο

3

Αναπαράγουμε εδώ το παρακάτω άρθρο λόγω της μεγάλης σημασίας του ζητήματος που θίγει και όχι γιατί κατ’ ανάγκην συμφωνούμε με όσα συγκεκριμένα αναφέρει.

Άλλωστε, η πρόκληση έντασης με την Τουρκία μπορεί να προέλθει όχι μόνο από την εδώ πλευρά του Αιγαίου, αλλά και αν πεισθεί η απέναντι ότι η εδώ ετοιμάζει κάτι. Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε κράτη και κυβερνήσεις που να μην παραπαίουν.

Έχουμε πάντως αναφερθεί εκτεταμένα στα άρθρα μας στο παρελθόν στον ρόλο που έπαιξε το Ισραήλ (με την τεράστια επιρροή του από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά, περριλαμβανομένων των ΜΜΕ και του ελληνικού “βαθέος κράτους”) στις τυχοδιωκτικές πολιτικές των “τριγωνικών” δήθεν “συμμαχιών” και του EastMed που, ενώ δεν είχαν εξαρχής την παραμικρή πιθανότητα ευόδωσης, ως προς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, θα μπορούσαν να έχουν και τελικά είχαν καταστροφικές συνέπειες για αυτά τα συμφέροντα.

Στην κατάσταση που βρίσκονται η χώρα και η Κύπρος και στην γενικότερη πρωτοφανή παγκόσμια αστάθεια και αβεβαιότητα, είναι ακόμα πιο σημαντική η επίδειξη προσοχής για να μην έχουμε καμμιά καινούρια καταστροφή.

Δ.Κ.

Του Γερβάσιου Καψάλα
17 Φεβρουαρίου 2025

Σε συνέντευξή του την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου, ο Αμερικανός συνταγματάρχης και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος (επί Τραμπ Α΄) Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ (Douglas Macgregor) ανέφερε εν παρόδω τα εξής:

“…Έχουμε αποδείξεις για το ότι οι Ισραηλινοί συνεργάζονται στενά με τους Έλληνες, και οι Έλληνες φαίνεται να είναι προετοιμασμένοι για πόλεμο με τους Τούρκους, και υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι είναι στρατηγική του Ισραήλ να εξαπολύσει τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων ώστε οι Τούρκοι να στραφούν εναντίον τους, οπότε έχουμε έχουμε εδώ μια συνταγή για καταστροφή. Και δεν νομίζω ότι κανείς σκέφτεται προσεκτικά αυτή τη στιγμή στην Ουάσιγκτον….”

Από το 21.29

Στο πρωτότυπο:

“…There’s so much that can go wrong at this point, it’s hard to estimate and then we do see a lot of evidence for the Israelis working closely with the Greeks and the Greeks seem to be prepared for a war with the Turks and there are people suggesting that it is Israeli strategy to unleash the Greeks against the Turks that the Turks turn on them so we have we have a recipe here for disaster and I don’t think anybody’s thinking it through carefully right now in Washington…”

Κάτι τέτοιο μοιάζει εκ πρώτης όψεως θεοπάλαβο. Ας συνυπολογίσουμε όμως μια σειρά από στοιχεία.

Πρώτον, ποιος ομιλεί. Σταχυολογούμε από τη Wikipedia: «Ο Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ (γενν. 1947) είναι απόστρατος συνταγματάρχης του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος. Ο ΜακΓκρέγκορ, αξιωματικός του Κλάδου Τεθωρακισμένων, ήταν ηγετική μορφή σε μια πρώιμη μάχη αρμάτων μάχης στον Πόλεμο του Κόλπου και κορυφαίος σχεδιαστής του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ το 1999. Μετά την απόσυρσή του από τον στρατό το 2004, ο ΜακΓκρέγκορ κατέστη πιο ενεργός πολιτικά. Το 2020, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ τον πρότεινε ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Γερμανία, αλλά η αμερικανική Γερουσία μπλόκαρε τον διορισμό. Στις 11 Νοεμβρίου του 2020, εκπρόσωπος του Πενταγώνου ανακοίνωσε ότι ο ΜακΓκρέγκορ είχε προσληφθεί ως ανώτερος σύμβουλος του εκτελούντος χρέη υπουργού Άμυνας, μια θέση που κατείχε για λιγότερο από τρεις μήνες. Ο Τραμπ τον διόρισε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο της Στρατιωτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ».

Συνεπώς, ο ομιλητής μόνο τυχαίος δεν είναι -και μάλιστα, διορισμένος σε πολιτικές θέσεις από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ. Όταν αναφέρει «έρχονται σε εμάς πολλές αποδείξεις», είναι εύλογο να εικάσουμε ότι δεν τα βγάζει από την κοιλιά του.

Δεύτερον, παρατηρείται σε σκανδαλώδη βαθμό εσχάτως μια υπερπροσπάθεια (και υπερεπιτυχία) του μηχανισμού του Ισραήλ για πρωτοφανή επιρροή στην Ελλάδα, και μάλιστα σε κάθε επίπεδό της -το κυβερνητικό, το πολιτικό, το επιχειρηματικό, το στρατιωτικό, το δημοσιογραφικό, το επίπεδο των διαμορφωτών γνώμης. Μιλάμε για μια κατάσταση όπου ο αχανής χώρος δεξιότερα του κέντρου, καθώς και οι Έλληνες πολεμικάριοι, αμυντικάριοι, γεωπολιτικάριοι κλπ. έχουν επιδοθεί σε πρωτόφαντο έρωτα με το Ισραήλ και με την πρόσδεσή μας σε αυτό, φαντασιώνονται συντριβή και εκμηδένιση της Τουρκίας από το παντοδύναμο Ισραήλ, σε σημείο που να λένε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Μπίμπι ο Νετανιάχου θα μας δώσει την Πόλη (καλά, ας πάρει πρώτα επιτυχώς τη Γάζα…). Όταν μιλάμε για «πρωτοφανή» επιρροή, σημειωτέον ότι η Ελλάδα ήταν ήδη δεμένη γερά στο άρμα του Ισραήλ από το 2009, με κάθε κυβέρνηση έκτοτε να το προχωράει ακόμη παραπέρα. Αλλά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο διαπιστώνονται υπερωρίες -και επιτυχίες-  εντελώς άλλης κλάσης και κατηγορίας. Είναι δυσεξήγητες οι υπερωρίες: γιατί τόση υπερπροσπάθεια, όταν τη χώρα «την έχεις» ήδη, διακομματικά και κλειδωμένα χωρίς επιστροφή; Μέσα στην παράνοια αυτής της πραγματικότητας, οι «πολλές αποδείξεις» που αναφέρει ο Αμερικανός συνταγματάρχης και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος του Τραμπ δίνουν μια άλλη προοπτική.

Τρίτον, οι «πολλές αποδείξεις» που αναφέρει ο Αμερικανός στρατιωτικός προϋποθέτουν ένα αρχιτεκτόνημα προβοκατσιών όπου, όμως, θα είναι η Ελλάδα που θα αναλάβει κάποια μοιραία πρωτοβουλία έναντι της Τουρκίας. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι το Μέγαρο Μαξίμου (που δεν αποτελεί το μοναδικό κέντρο εξουσίας στη χώρα…) δεν έχει απολύτως καμία όρεξη να ξεκινήσει αυτοβούλως ένα θερμό επεισόδιο, πόσω δε μάλλον έναν πόλεμο, με τη γείτονα. Ο διάολος όμως έχει πολλά ποδάρια, και το υποθετικό αυτό ενδεχόμενο δεν θα είναι η πρώτη φορά που κάποιοι θα αναλάβουν πρωτοβουλίες βασισμένοι σε υποσχέσεις και εγγυήσεις που τους έχουν δοθεί, καθώς και σε μια στρεβλή ανάγνωση της πραγματικότητας: υπάρχουν προηγούμενα. Ο δικτάτωρ Δημήτριος Ιωαννίδης, άλλωστε, δεν ήταν φοροτεχνικός στο Περιστέρι.

Αν είναι να πάρουμε τα λόγια του Αμερικανού πρώην στρατιωτικού και κυβερνητικού αξιωματούχου τοις μετρητοίς, όπως φρονώ πως θα οφείλαμε διότι ούτε τυχαίος είναι, ούτε τυχαία τα λέει, τότε θα άξιζε να σπεκουλάρουμε ως προς το με τι θα μπορούσε να μοιάζει η έκβαση του σεναρίου που περιγράφει και για το οποίο έχει «πολλές αποδείξεις».

Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αρκούντως στριμωγμένη από τη δεξιά και εθνικιστική πτέρυγα του πολιτικού φάσματος, με κόμματα να αυγαταίνουν συνεχώς στα ποσοστά τους, σε μια εποχή που η νέα αμερικανική κυβέρνηση δίνει το πράσινο φως σε εθνικιστικά μορφώματα και «στροφές» πανευρωπαϊκά. Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια -ναι, αυτή που συναρτάται με τουρκικό casus belli- αποτελεί άλλωστε ένα «αδιαπραγμάτευτο και μονομερές δικαίωμά μας» που θα το «αξιοποιήσουμε όποτε το κρίνουμε σκόπιμο», αλλά και μια «εκκρεμότητα» αφού ήδη επεκτάθηκαν τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο, κάτι που δεν ξεχνά να υπενθυμίζει τόσο η κυβέρνηση όσο και ο Νίκος Δένδιας προσωπικά. Πόσο θεοπάλαβο θα ήταν άραγε να φανταστούμε την προσφορά μιας… ρητορικής χείρας βοηθείας από το Ισραήλ στην ελληνική κυβέρνηση, ως ανταπόκριση στην άπλετη στήριξη της δεύτερης στο πρώτο -πόσω δε μάλλον την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει «πατήματα» στην κυβέρνηση Τραμπ όπου και όπως μπορεί: «κηρύξτε 12 μίλια βρε κουτά, τώρα είναι η ώρα, θα σας στηρίξουμε παντί τρόπω και κυρίως στις ΗΠΑ, άλλωστε χρειάζεστε και δεξιά/εθνικιστική/πατριωτική στροφή για λόγους πολιτικής επιβίωσης, μη φοβάστε τίποτα, εμείς είμαστε εδώ και είμαστε παντοδύναμοι, ένα τηλέφωνο από Τελ Αβίβ στον πρόεδρο Τραμπ και όλα κομπλέ, άλλωστε ξεκίνησε η εποχή των πανευρωπαϊκών πατριωτικών στροφών. Προχωράτε, we’ve got your back, τώρα ή ποτέ».

Πηγή: konstantakopoulos.gr

The Economist: Το δίλημμα της Ευρώπης σε έναν κόσμο που καταρρέει

2

Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί γρήγορα στη νέα πραγματικότητα και να μάθει πώς να αντιδρά με πυγμή σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες. Διαφορετικά, κινδυνεύει να βρεθεί ανυπεράσπιστη στη νέα διεθνή αταξία, τονίζει το βρετανικό περιοδικό 

 

Ητελευταία εβδομάδα ήταν η πιο ζοφερή για την Ευρώπη από την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος.

Η Ουκρανία εγκαταλείπεται, η Ρωσία αποκαθίσταται και οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται αξιόπιστος σύμμαχος σε περίπτωση πολέμου. Οι συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια είναι τεράστιες, αλλά ακόμα δεν έχουν γίνει πλήρως αντιληπτές από τους ηγέτες και τους πολίτες της ηπείρου.

Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί γρήγορα στη νέα πραγματικότητα και να μάθει πώς να χρησιμοποιεί ισχύ σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες. Διαφορετικά, κινδυνεύει να βρεθεί ανυπεράσπιστη στη νέα διεθνή αταξία.

Μιλώντας στο Μόναχο την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, Τζ. Ντ. Βανς, χαρακτήρισε την Ευρώπη «παρηκμασμένη και αντιδημοκρατική», προϊδεάζοντας για τη νέα δυναμική στις διατλαντικές σχέσεις.

Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν αποκλειστεί από τις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, που ξεκίνησαν επίσημα στις 18 Φεβρουαρίου στο Ριάντ.

Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από την Ουκρανία, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τον πόλεμο. Χαρακτήρισε τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι «δικτάτορα» και τον προειδοποίησε ότι «αν δεν κινηθεί γρήγορα, δεν θα του μείνει χώρα».

Η Ουάσιγκτον ενδέχεται να επιβάλει στην Ουκρανία μια εκεχειρία με ελάχιστες εγγυήσεις ασφαλείας και περιορισμένο δικαίωμα επανεξοπλισμού.

Ομως, η μεγαλύτερη απειλή για την Ευρώπη δεν περιορίζεται στην Ουκρανία. Ο Τραμπ φαίνεται αποφασισμένος να αποκαταστήσει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, εγκαταλείποντας την πολιτική απομόνωσης που ακολουθούσαν οι ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες.

Χωρίς να υπάρχει εμφανές γεωπολιτικό όφελος για την Αμερική, η Ουάσιγκτον προωθεί την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, έκανε λόγο για «ιστορικές οικονομικές και επενδυτικές ευκαιρίες» στις συναντήσεις στο Ριάντ.

Η στάση του Τραμπ δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες για τη δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Η ανησυχία αφορά τόσο τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας όσο και την πιθανότητα πλήρους αποχώρησης από την Ανατολική Ευρώπη, αφήνοντας την περιοχή εκτεθειμένη στη ρωσική επιθετικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι οι αμερικανικές προτεραιότητες στην Ασία, αλλά το γεγονός ότι ο Τραμπ αντιμετωπίζει τη στρατηγική σχέση με την Ευρώπη ως συναλλαγή. Αν μια ευρωπαϊκή χώρα δεχθεί επίθεση και ζητήσει αμερικανική βοήθεια, η πρώτη αντίδραση του Τραμπ θα είναι να αναρωτηθεί «τι θα κερδίσει από αυτό».

Η αποτροπή του ΝΑΤΟ βασίζεται στη βεβαιότητα ότι μια επίθεση εναντίον ενός μέλους της Συμμαχίας θα προκαλέσει άμεση αντίδραση από όλους. Η αβεβαιότητα που δημιουργεί η στάση του Τραμπ διαβρώνει τη συνοχή της Συμμαχίας και αφήνει την Ευρώπη επικίνδυνα εκτεθειμένη.

Μπορεί η Ευρώπη να υπερασπιστεί τον εαυτό της;

Η πραγματικότητα για την Ευρώπη είναι σκληρή: είναι μια γερασμένη και υπερχρεωμένη ήπειρος με αναιμική ανάπτυξη, που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Την ίδια στιγμή, οι παγκόσμιοι κανόνες για το εμπόριο, τα σύνορα, την άμυνα και την τεχνολογία καταρρέουν. Αν η Ρωσία εισβάλει στις Βαλτικές χώρες ή χρησιμοποιήσει κυβερνοεπιθέσεις και προπαγάνδα για να αποσταθεροποιήσει την ανατολική Ευρώπη, ποια θα είναι η ευρωπαϊκή απάντηση;

Μέχρι στιγμής, η αντίδραση είναι εσωστρεφής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναντήθηκαν εσπευσμένα στο Παρίσι στις 17 Φεβρουαρίου, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να αναδείξουν τις διαφορές τους.

Τρία χρόνια μετά την εισβολή της Ρωσίας, η Ευρώπη δεν έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες όσο απαιτείται. Παραμένει εγκλωβισμένη σε μια παρωχημένη αντίληψη περί διεθνών συνθηκών και κοινών αξιών, την ώρα που ο κόσμος αλλάζει ριζικά.

Η Ευρώπη πρέπει να ξαναμάθει να αποκτά και να ασκεί ισχύ, ακόμα και αν χρειαστεί να συγκρουστεί με συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ.

Βραχυπρόθεσμα, η Ευρώπη χρειάζεται έναν κοινό εκπρόσωπο για διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία, τη Ρωσία και την Αμερική. Πρέπει επίσης να αυστηροποιήσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ακόμα κι αν οι ΗΠΑ τις χαλαρώσουν.

Μια ριζοσπαστική κίνηση θα ήταν η εκμετάλλευση των 210 δισ. ευρώ ρωσικών κεφαλαίων που έχουν παγώσει στις ευρωπαϊκές τράπεζες, ώστε να χρηματοδοτηθεί η ουκρανική άμυνα και να καλυφθεί το πιθανό κενό από τη μείωση της αμερικανικής βοήθειας.

Μεσοπρόθεσμα, απαιτείται μαζική στρατιωτική κινητοποίηση. Αν η Ευρώπη δεν μπορεί να βασιστεί στην Αμερική, πρέπει να αποκτήσει τα δικά της μέσα στρατηγικής μεταφοράς, εφοδιαστικής αλυσίδας και επιτήρησης.

Θα πρέπει επίσης να εξεταστεί η χρήση των πυρηνικών όπλων της Βρετανίας και της Γαλλίας ως αποτρεπτικού μηχανισμού.

Ολα αυτά απαιτούν τεράστιες δαπάνες. Οι αμυντικές δαπάνες πρέπει να αυξηθούν στο 4-5% του ΑΕΠ, επίπεδα που ήταν φυσιολογικά κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η δημοσιονομική επανάσταση που απαιτείται σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να μειώσει κοινωνικές δαπάνες και να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να ενισχύσει την ανάπτυξη.

Η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Ανγκελα Μέρκελ, συνήθιζε να λέει ότι η Ευρώπη αντιπροσωπεύει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ, αλλά το 50% των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών – μια ισορροπία που πλέον δεν είναι βιώσιμη.

Ο κόσμος που γνώριζε η Ευρώπη καταρρέει. Η παλιά τάξη πραγμάτων έχει τελειώσει. Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί πριν να είναι αργά.

Ενα νέο όνειρο για μια παλιά ήπειρο

Ο εφιάλτης που έχουν προκαλέσει ο κ. Πούτιν και τώρα ο κ. Τραμπ μπορεί τελικά να αναγκάσει την Ευρώπη να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται.

Η σχολαστική εμμονή της με διαδικασίες και ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της ευρωζώνης, της Ε.Ε. και πολλών άλλων, επιβραδύνει τη λήψη αποφάσεων, παραλείπει βασικούς παράγοντες όπως η Βρετανία και δίνει βάρος σε χώρες όπως η Ουγγαρία, που θέλει να σαμποτάρει την ευρωπαϊκή άμυνα, ή η Ισπανία που διστάζει να επανεξοπλιστεί.

Ολα αυτά ακούγονται εξωπραγματικά. Το ΝΑΤΟ υπήρξε η πιο επιτυχημένη συμμαχία στον κόσμο και την εξαφάνισή του είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς.

Ο κόσμος που γνώριζε η Ευρώπη καταρρέει. Η παλιά τάξη πραγμάτων έχει τελειώσει. Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί πριν να είναι αργά.

Πηγή: The Economist/Καθημερινή

 

Ρήγμα στην G7 προκαλεί ο Τραμπ για την Ουκρανία -Αντιτίθεται στον όρο «ρωσική επιθετικότητα»

0

 

Οι πρόεδροι Ουκρανίας και ΗΠΑ, Βολοντίμιρ Ζελένσκι και Ντόναλντ Τραμπ / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Julia Demaree Nikhinson
20/02/2025  18:30
Πλήρη ανατροπή έχουν προκαλέσει οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς ΗΠΑ και Ευρώπη απομακρύνονται όλο και περισσότερο.

Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και η Ευρώπη κινούνται, πλέον, προς διαφορετικές κατευθύνσεις σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της Ρωσίας και την προσέγγιση του τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ, όπως μεταδίδουν οι Financial Times, αντιτίθενται σε διατύπωση που αποκαλεί τη Ρωσία «επιτιθέμενη» (aggressor) σε μια δήλωση της G7 για την τρίτη επέτειο της πλήρους εισβολής της Μόσχας στην Ουκρανία, απειλώντας να εκτροχιάσουν μια παραδοσιακή επίδειξη ενότητας, σύμφωνα με πέντε δυτικούς αξιωματούχους που έχουν γνώση του θέματος.
Η συμμετοχή του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε μια εικονική σύνοδο κορυφής της G7 τη Δευτέρα δεν έχει επίσης ακόμη συμφωνηθεί, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.

Η διαφωνία έρχεται αφού ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε την Ουκρανία για τον πόλεμο, χαρακτήρισε τον Ζελένσκι «δικτάτορα» και πρότεινε να προσκληθεί η Ρωσία ξανά στην G7.

Οι Αμερικανοί απεσταλμένοι έχουν αντιταχθεί στη φράση «ρωσική επίθεση» και σε παρόμοιες περιγραφές που έχουν χρησιμοποιηθεί από τους ηγέτες της G7 από το 2022 για να περιγράψουν τη σύγκρουση, δήλωσαν οι δυτικοί αξιωματούχοι.

Οι κορυφαίες οικονομίες του κόσμου εκδίδουν παραδοσιακά δήλωση υποστήριξης στις 24 Φεβρουαρίου, την ημέρα κατά την οποία ξεκίνησε η εισβολή πλήρους κλίμακας πριν από τρία χρόνια.

«Είμαστε ανένδοτοι ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Δεν είναι το ίδιο», δήλωσε στους Financial Times αξιωματούχος που έχει ενημερωθεί για το θέμα.

«Οι Αμερικανοί μπλοκάρουν αυτήν τη διατύπωση, αλλά εξακολουθούμε να το επεξεργαζόμαστε και ελπίζουμε σε μια συμφωνία», πρόσθεσε ο αξιωματούχος.

Εκπρόσωπος Κομισιόν στον Τραμπ: Η Ουκρανία είναι δημοκρατία, η Ρωσία του Πούτιν όχι

Αιχμηρή ήταν η απάντηση που έδωσε νωρίτερα ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, κληθείς να σχολιάσει τον χαρακτηρισμό «δικτάτορας» που απέδωσε ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

«Η Ουκρανία είναι μία δημοκρατία, η Ρωσία του Πούτιν όχι» είπε σήμερα ο Στεφάν ντε Κιρσμάκερ, εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την επίμαχη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ.

«Ο Ζελένσκι έχει εκλεγεί νόμιμα με διαδικασία ελεύθερων, δίκαιων και δημοκρατικών εκλογών» πρόσθεσε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, κατά τη διάρκεια ενημέρωσης των συντακτών.

Ο Τραμπ σκέφτεται ήδη τον διάδοχο του Ζελένσκι
Μετά την αναπάντεχη, δριμεία επίθεση του Τραμπ στον Ζελένσκι, στην οποία τον αποκάλεσε «δικτάτορα» -επικαλούμενος ότι στην Ουκρανία δεν έχουν γίνει εκλογές-, αναλυτές έχουν ήδη ξεκινήσει τις εκτιμήσεις για το ποιος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Ουκρανίας.

Ήδη, βρετανικά ΜΜΕ αναφέρονται σε ενδείξεις ότι ο Τραμπ θα προτιμούσε στη θέση του Ζελένσκι τον στρατηγό Ζαλούζνι, πρώην επιτελάρχη των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.