Αρχική Blog Σελίδα 875

Reuters: ΗΠΑ και Ουκρανία υπογράφουν τη συμφωνία για τα ορυκτά -Το ανακοινώνει απόψε ο Τραμπ στο Κογκρέσο

0

 

Ντόναλντ Τραμπ και Βολοντίμιρ Ζελένσκι / Φωτογραφία: AP Photo/Ben Curtis
04/03/2025  21:19
Έτοιμοι για υπογραφή της συμφωνίας για τα ορυκτά είναι ΗΠΑ και Ουκρανία, σύμφωνα με το Reuters.

Μετά τη δημόσια αναδίπλωση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι «η Ουκρανία είναι έτοιμη να υπογράψει τη συμφωνία για τα ορυκτά και την ασφάλεια ανά πάσα στιγμή και με οποιαδήποτε μορφή», όπως απαιτούσε ο Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται ότι η περίφημη συμφωνία για τις σπάνιες γαίες, που ακυρώθηκε μετά τον έντονο διάλογο Τραμπ-Ζελένσκι, είναι επί θύραις.

Η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και η Ουκρανία σχεδιάζουν να υπογράψουν την πολυσυζητημένη συμφωνία για τα ορυκτά μετά την καταστροφική συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο την Παρασκευή, κατά την οποία ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποπέμφθηκε από το κτίριο, δήλωσαν στο πρακτορείο τέσσερις άνθρωποι που γνωρίζουν την κατάσταση.

Στην ομιλία στο Κογκρέσο θα ανακοινώσει τη συμφωνία ο Τραμπ, σύμφωνα με το Reuters
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είπε στους συμβούλους του ότι θέλει να ανακοινώσει τη συμφωνία στην ομιλία του στο Κογκρέσο το βράδυ της Τρίτης, ανέφεραν τρεις από τις πηγές, προειδοποιώντας ότι η συμφωνία δεν έχει ακόμη υπογραφεί και η κατάσταση μπορεί να αλλάξει.

Ο Λευκός Οίκος δεν ανταποκρίθηκε αμέσως σε αίτημα για σχολιασμό.

Η συμφωνία τέθηκε σε αναμονή την Παρασκευή μετά από μια επεισοδιακή συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο μεταξύ του Τραμπ και του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που είχε ως αποτέλεσμα την ταχεία αποχώρηση του Ουκρανού ηγέτη από τον Λευκό Οίκο. Ο Ζελένσκι είχε ταξιδέψει στην Ουάσιγκτον για να υπογράψει τη συμφωνία.

Στη συνάντηση αυτή, ο Τραμπ και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς επιτέθηκαν στον Ζελένσκι, λέγοντάς του ότι θα έπρεπε να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ για την υποστήριξή τους αντί να ζητά πρόσθετη βοήθεια μπροστά στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Ο Τραμπ δήλωσε έκτοτε πως ο Ζελένσκι πρέπει να πει ότι μετάνιωσε.

«Τζογάρεις με τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο», είπε ο Τραμπ.

Αμερικανοί αξιωματούχοι μίλησαν τις τελευταίες ημέρες με αξιωματούχους στο Κίεβο για την υπογραφή της συμφωνίας για τα ορυκτά και προέτρεψαν τους συμβούλους του Ζελένσκι να πείσουν τον Ουκρανό πρόεδρο να ζητήσει ανοιχτά συγγνώμη από τον Τραμπ, σύμφωνα με έναν από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Την Τρίτη, ο Ζελένσκι ανάρτησε στο X ότι η Ουκρανία ήταν έτοιμη να υπογράψει τη συμφωνία και χαρακτήρισε τη συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο «λυπηρή». Ο Βρετανός πρωθυπουργός χαιρέτισε τις δηλώσεις του Ζελένσκι.

«Η συνάντησή μας στην Ουάσιγκτον, στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή, δεν πήγε όπως έπρεπε», ανέφερε ο Ζελένσκι στην ανάρτησή του. «Η Ουκρανία είναι έτοιμη να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το συντομότερο δυνατό για να φέρει πιο κοντά τη διαρκή ειρήνη».

Ἑκατομμύρια «κατηγορῶ» κατά τῆς διεφθαρμένης ἐξουσίας

0

Ἕνωσις γιά τήν κάθαρση στό Σύνταγμα, τήν Θεσσαλονίκη καί τήν περιφέρεια ἀπό χιλιάδες Ἕλληνες καί Ἑλληνίδες

ΔΥΟ εἶναι τά κύρια μηνύματα ἀπό τίς χθεσινές μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, στήν δεύτερη ἐπέτειο τῆς τραγωδίας τῶν Τεμπῶν. Ἡ ἑνότης πολιτῶν καί τό «κατηγορῶ» κατά τῆς διεφθαρμένης ἐξουσίας πού μεταφράζεται σέ ἀπαίτηση γιά λειτουργία τῶν θεσμῶν καί ἀνάληψη τῆς εὐθύνης τῶν πράξεών τους, ἀπό τούς ἰθύνοντες τῆς Πολιτείας. Πολιτικούς καί ὑπηρεσιακούς. Ὑπῆρχε ὀργή στίς χθεσινές συγκεντρώσεις.

Ὀργή, ἡ ὁποία μοιραίως ἐστρέφετο κατά τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά ἀφοροῦσε τό σύνολον τῶν δυσλειτουργιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους. Δυσλειτουργιῶν, πού ὁδήγησαν στό δυστύχημα. Δυσλειτουργιῶν, πού δέν ἔχουν ἐπιτρέψει, δύο χρόνια τώρα, νά καταλογισθοῦν εὐθῦνες καί νά ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη. Ἀκόμη καί τό πόρισμα τῆς ΕΟΔΑΣΑΑΜ πού δημοσιοποιήθηκε προχθές, διαπιστώσεις περιέχει, ὡς ἐπί τό πλεῖστον.

Καί τό χειρότερο, ὅλα τά προβλήματα πού ὁδήγησαν στό δυστύχημα καί τούς τραγικούς θανάτους 57 νέων ἀνθρώπων παραμένουν. Οἱ κίνδυνοι ἐξακολουθοῦν νά ὑπάρχουν. Καί τό μέλημα τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νά μήν τῆς καταλογισθοῦν ποινικές εὐθῦνες. Αὐτό πού χθές ἐπεσήμαινε ἡ «Ἑστία», ὅτι δηλαδή ἡ Κυβέρνησις ἔχει περιορίσει τήν «ἄμυνά» της στόν ἰσχυρισμό ὅτι τά μέλη της ἦσαν «ἁπλοί» παρατηρητές στόν τόπο τῆς τραγωδίας, ἐξοργίζει τούς πολῖτες ἀκόμη περισσότερο!

Καί τοῦτο ἔρχεται νά προστεθεῖ στήν συσσωρευμένη ὀργή ἀπό τίς καθυστερήσεις τοῦ Κράτους, τίς καθυστερήσεις τῆς Δικαιοσύνης καί τήν ἐπιπολαιότητα τῆς Κυβερνήσεως πού ἔκανε μιάν Ἐξεταστική Ἐπιτροπή στήν Βουλή, ἡ ὁποία «ἔκλεισε» ὅπως-ὅπως τήν ὑπόθεση, χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό ζήτημα, στίς συνειδήσεις τῶν πολιτῶν, παραμένει ἀνοικτό. Ἀργά ἐξύπνησαν οἱ ἰθύνοντες τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους. Ὅταν εἶδαν τίς πρῶτες συγκεντρώσεις τῆς 26ης Ἰανουαρίου. Πού, ὅπως καί οἱ χθεσινές, οὔτε κομματικά κατευθυνόμενες ἦσαν οὔτε καί κατάφερε νά τίς καπηλευθεῖ κανένα κόμμα. Καί ἄς ἀκουγόταν καί τότε καί τώρα τό σύνθημα πού καλοῦσε τήν Κυβέρνηση νά παραιτηθεῖ. Ναί, ἡ Κυβέρνησις φέρει τήν κυρία εὐθύνη γιά τήν διακυβέρνηση τῆς χώρας. Ὅμως τήν εὐθύνη γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία τῶν θεσμῶν τήν φέρει συλλογικῶς τό σύνολον τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Καί πρός αὐτόν ἀπευθύνεται ἡ φωνή τῆς κοινωνίας πού ζητεῖ κάθαρση. Ἀπευθύνονται ἀκόμη οἱ πολῖτες στήν ἡγεσία τῆς Δικαιοσύνης ἀπό τήν ὁποία ζητοῦν νά ἀρθεῖ στό ὕψος τῆς ἀποστολῆς της. Κάτι γιά τό ὁποῖο ὁ μέσος Ἕλλην δέν εἶναι πεπεισμένος. Καί γιά αὐτό βλέπουμε στίς δημοσκοπήσεις τῶν τελευταίων ἑβδομάδων νά ὑποχωρεῖ συνεχῶς ἡ ἐκτίμησις τήν ὁποία τρέφουν οἱ πολῖτες γιά τίς δικαστικές ἀρχές.

Ὅλοι λοιπόν πρέπει νά πάρουν τό μήνυμα τῆς χθεσινῆς συγκεντρώσεως.

Δυστυχῶς ὅμως οὐδείς δείχνει νά ἔχει τέτοια πρόθεση. Ὅλοι ἑρμηνεύουν τά γεγονότα μέ τόν τρόπο πού ἐξυπηρετεῖ τά συμφέροντά τους. Τά ὑποβαθμίζουν ὅμως ἔτσι σέ σέ μικροπολιτικό ἐπίπεδο καί χάνουν τήν οὐσία. Κάποιοι μπορεῖ νά ἐπικεντρωθοῦν στά ἐπεισόδια πού ἀκολούθησαν τήν μεγάλη συγκέντρωση στό Σύνταγμα καί νά θελήσουν ἔτσι νά ἀποπροσανατολίσουν τήν ὀπτική τῆς κοινωνίας.

Κάνουν ὅμως λάθος. Διότι στήν περίπτωση αὐτή, ἡ κοινωνία δέν ἦταν παρατηρητής. Ἦταν οὐσιαστικός συμμετέχων πού εἶδε πῶς καί γιατί ἐξελίχθηκαν τά πράγματα. Καί ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἀποτυχία τῆς Κυβερνήσεως εἶναι καί τό γεγονός ὅτι ἀπέτυχε νά ἀποτρέψει τά ἐπεισόδια καί ἄφησε περιθώριο σέ ὀλίγους «μπαχαλάκηδες» νά προσπαθήσουν νά ἀμαυρώσουν τήν ἡμέρα. Εἶναι ἀδιανόητο, μιά μικρή ὁμάς πού ἔχει δημιουργήσει τόσα ἐπεισόδια καί καταστροφές, νά μήν ἔχει κατασταλεῖ. Κάτι σημαίνει ὅμως καί τό γεγονός ὅτι αὐτοί οἱ κατ’ ὄνομα ἀναρχικοί χαρακτηρίζονται ἀπό τήν κοινωνία «γνωστοί ἄγνωστοι»…

estianews.gr

Έγκλημα στα Τέμπη: Παραιτήθηκε ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας ο Β.Παπαγεωργίου

1

Σε βάρος του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για την αλλοίωση του χώρου του εγκλήματος

Ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας Βασίλης Παπαγεωργίου υπέβαλε την παραίτηση του στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Στην επιστολή παραίτησής του προς τον πρωθυπουργό, ο κ. Παπαγεωργίου πως πρωταρχικός του σκοπός είναι η η διευκόλυνση του έργου της ελληνικής Δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών.

Παράλληλα, υπογραμμίζει πως θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποδείξει ότι καμία ευθύνη δεν είχε ως προς τις τυχόν επιχειρησιακές πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν το πεδίο του δυστυχήματος.

Σε βάρος του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για την αλλοίωση του χώρου του εγκλήματος.

Θεωρείται ότι ο χρόνος υποβολής της παραίτησης δεν είναι άσχετος με την αποχώρηση του υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου από την κυβέρνηση.

Η επιστολή παραίτησης

«Δια της παρούσης υποβάλλω την παραίτηση μου από τη θέση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, με πρωταρχικό σκοπό τη διευκόλυνση του έργου της ελληνικής Δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών.

Θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποδείξω ότι καμία ευθύνη δεν είχα ως προς τις τυχόν επιχειρησιακές πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν το πεδίο του δυστυχήματος».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/egklima-sta-tempi-paraitithike-o-genikos-grammateas-politikis-prostasias-o-v-papageorgiou/

Κεραυνός Τραμπ: Οι ΗΠΑ διακόπτουν κάθε βοήθεια στην Ουκρανία & καταγγέλλουν το καθεστώς Ζελένσκι ως «ολοκληρωτικό»

1

Έκτακτη σύσκεψη του προέδρου με τους υπουργούς Εξωτερικών, Άμυνας και τον αντιπρόεδρο Τ.Ν.Βανς – Δηλώσεις της επικεφαλής της NSA «τελειώνει» τον Ζελένσκι

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, συναντάται εκτάκτως αυτή την ώρα με τον αντιπρόεδρο Τ.Ν.Βανς, τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μ.Ρούμπιο και τον υπουργό Άμυνας, Π.Χέγκσεθ και ανακοινώνει την παύση, εκτός από την στρατιωτική (που «πάγωσε» προχθές μετά την προσβλητική συμπεριφορά του Ουκρανού προέδρου Β.Ζελένσκι στην κοινή τους συνάντηση), οποιασδήποτε άλλης αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία. 

Η απόφαση αυτή, αν υλοποιηθεί, αφορά τις πληροφορίες, την χρηματοδότηση της λειτουργίας του ουκρανικού κράτους, τις λιμενικές διευκολύνσεις κλπ..

Μετά από αυτές τις αποφάσεις είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το ουκρανικό καθεστώς θα μπορέσει να συνεχίσει τις εχθροπραξίες: Το 90% των στρατιωτικών πληροφοριών στο πεδίο της μάχης παρέχονται από τις ΗΠΑ, το 65% των ουκρανικών οπλικών συστημάτων είναι αμερικανικά και το 58% του ουκρανικού προϋπολογισμού χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ!

O Τραμπ κοινοποίησε ένα άρθρο του Associated Press στο οποίο ο Ζελένσκι λέει ότι το τέλος του πολέμου είναι «πολύ, πολύ μακριά», χαρακτηρίζοντας αυτή την δήλωσε ως «την χειρότερη δυνατή εξέλιξη»!

 Η ανάρτηση Τραμπ:

«Αυτή είναι η χειρότερη δήλωση που θα μπορούσε να κάνει ο Ζελένσκι και η Αμερική δεν θα το ανεχτεί για πολύ ακόμα! Είναι αυτό που έλεγα, αυτός ο τύπος δεν θέλει να υπάρξει Ειρήνη όσο έχει την υποστήριξη της Αμερικής και, η Ευρώπη, στη συνάντηση που είχε με τον Zelensky, δήλωσε ευθέως ότι δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά χωρίς τις ΗΠΑ – Πιθανώς δεν είναι και η καλύτερη δήλωση που θα έπρεπε να έχει γίνει για επίδειξη δύναμης απέναντι στη Ρωσία. Τι σκέφτονται;»

Το χειρότερο για το ουκρανικό καθεστώς είναι ότι πλέον οι ΗΠΑ καταγγέλλουν ευθέως ότι είναι δικτατορικό:

Συγκεκριμένα η διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ Tulsi Gabbard δίνει περιγραφή ολοκληρωτικού καθεστώτος για την ομάδα του Ζελένσκι και τα πεπραγμένα τους: «Οι εκλογές ακυρώθηκαν αναίτια στην Ουκρανία, τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται, οι εκκλησίες κλείνουν, η αντιπολίτευση φιμώνεται και επιβλήθηκε πλήρης κυβερνητικός έλεγχος των Μέσων Ενημέρωσης».

Παραιτείται ο Χ.Τριαντόπουλος από τη θέση του Υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας

2

«Για εμένα η πολιτική δεν είναι επάγγελμα και η καρέκλα δεν είναι αυτοσκοπός» είπε ο Χ.Τριαντόπουλος

Ο Χρήστος Τριαντόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργό. 

«Για εμένα η πολιτική δεν είναι επάγγελμα και η καρέκλα δεν είναι αυτοσκοπός. Υποβάλω σήμερα την παραίτηση μου από υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης» ανέφερε ο κ. Τριαντόπουλος.

Νωρίτερα, την παραίτησή του προς τον πρωθυπουργό από τη θέση του γενικού γραμματέα Πολιτικής Προστασίας είχε υποβάλει ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας Βασίλης Παπαγεωργίου.

Είναι προφανές ότι κ. Παπαγεωργίου, όπως ο υφυπουργός Χρήστος Τριαντόπουλος, υπέβαλε την παραίτηση για λόγους ευθιξίας, καθώς είναι υπό διερεύνηση, σημειώνουν κυβερνητικές πηγές και διευκρινίζουν πως δεν πρόκειται για καρατομηση.

Στην επιστολή παραίτησής του προς τον πρωθυπουργό, ο κ. Παπαγεωργίου αναφέρει πως πρωταρχικός του σκοπός είναι η η διευκόλυνση του έργου της ελληνικής Δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών.

Παράλληλα, υπογραμμίζει πως θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποδείξει ότι καμία ευθύνη δεν είχε ως προς τις τυχόν επιχειρησιακές πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν το πεδίο του δυστυχήματος.

Σε βάρος του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για την αλλοίωση του χώρου του εγκλήματος.

Η επιστολή παραίτησης

«Δια της παρούσης υποβάλλω την παραίτηση μου από τη θέση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, με πρωταρχικό σκοπό τη διευκόλυνση του έργου της ελληνικής Δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών.

Θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αποδείξω ότι καμία ευθύνη δεν είχα ως προς τις τυχόν επιχειρησιακές πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν το πεδίο του δυστυχήματος».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/paraiteitai-o-x-triantopoulos-apo-ti-thesi-tou-yfypourgou-politikis-prostasias/

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ”ΠΡΟΘΥΜΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ” ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΝΕΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ

1
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Η επίσημη ανακοίνωση του ΗΒ στην διάσκεψη των ”προθύμων ευρωπαϊκών χωρών” να συνεισφέρουν στην Ουκρανία, αναφέρει ότι ”θα συνεχιστεί η ροή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία για όσο είναι σε εξέλιξη ο πόλεμος”
Αυτό το σενάριο ενδεχομένως να φέρει επιδείνωση της εξέλιξης του Ρώσο Ουκρανικού πολέμου, χωρίς όμως να αντιστραφεί η επιχειρησιακή κατάσταση στην Ουκρανία
1. Η προώθηση οπλικών συστημάτων ”των προθύμων ευρωπαίων”  μέσα στην Ουκρανία από χώρες τις Δύσης ή θα καταστρέφονται εν τη γενέσει μόλις εισέρχονται στο έδαφος της Ουκρανίας, διαφορετικά θα προωθούντα κοντά  στην Γραμμή Επαφής με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την Ρωσική ενδοχώρα  όπως οι ATACMS, HIMARS κατά το παρελθόν
2. Το νέο δάνειο 2,6 δις λιρών που ανακοίνωσε ο Στάρμερ για την Ουκρανία για 5.000 αντιαεροπορικούς πυραύλους μπορεί πράγματι να αποτελεί σοβαρές εγγυήσεις ασφαλείας, μετά όμως την κατάπαυση του πυρός και μετά την ειρηνευτική διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κατά την εξέλιξη του πολέμου θεωρείται αδύνατο η Ρωσία να δεχθεί πυραυλικά συστήματα δίπλα στην Γραμμή Επαφής, εν είδει απειλής.
3. Η Ρωσία ενίσχυσε το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων αρχικά το 2022 με 300.000 εφέδρους από επιστράτευση και στην συνέχεια το 2024 με ενίσχυση του συνόλου στρατιωτικού προσωπικού κατά 180.000 φθάνοντας το 2 εκατ Ενεργού Στρατού, με σκοπό την επαύξηση της σκληρής ισχύος που ήδη διαθέτει και την ενίσχυση της αμυντικής οργάνωσης των 4 περιφερειών που έχει καταλάβει
4. Τα μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ όπως το Βέλγιο, η Δανία η Ολλανδία και η Νορβηγία έχουν δεσμευτεί να παράσχουν στην Ουκρανία περισσότερα από 60 αεροσκάφη F 16 τα οποία βρίσκονται στο έδαφος της Ρουμανίας εν αναμονή της πλαισίωσης τους με πιλότους.
Σε περίπτωση που τα αεροσκάφη εισέλθουν στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Ουκρανίας θα αποτελέσουν σημαντικό επιχειρησιακό στοιχείο διαφοροποίησης κάτι που θα αντιταχθεί άμεσα από την Ρωσία.
Εκτιμάται ότι στην παρούσα  φάση όλες οι υποσχέσεις για στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας (εν μέσω πολέμου), είναι ανέφικτες  έως αδύνατες είτε από τις ΗΠΑ είτε από το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη.
Αυτό που είναι εφικτό είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας με εξοπλισμούς στην Ουκρανία, σύμφωνα με το Σχέδιο του Στρατηγού Κιθ Κέλλογκ (υπεύθυνος του Τράμπ για την Ουκρανία), μετά όμως από οποιαδήποτε Συμφωνία Ειρήνης και φυσικά την Κατάπαυση του Πυρός – Εκεχειρία που και αυτό διαφαίνεται να απέχει κατά πολύ

Το «σκάκι» της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής μετάβασης, η Ουκρανία και ο παράγοντας Τουρκία

0

Οι κίνδυνοι και οι δυνατότητες της γεωπολιτικής μετάβασης της Ευρώπης στο μετα-αμερικανικό μοντέλο και πώς θα κρίνει τις εξελίξεις το Ουκρανικό ζήτημα. Μπορεί να «παρεισφρήσει» η Τουρκία μέσω ειδικής εταιρικής σχέσης στην ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια και ποιες οι συνέπειες; Ο Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστας Λάβδας μιλά στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη για τις ισορροπίες που αναζητούνται καθώς γίνεται πράξη η δρομολογούμενη ήδη από τις θητείες Ομπάμα σταδιακή απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη.

Ειδικά για το ζήτημα της Τουρκίας, ο κ. Λάβδας υποστηρίζει ότι όντως χρειάζεται μια ειδική σχέση, αλλά όχι αυτή που προωθεί η Άγκυρα.

Επί Τραμπ γινόμαστε μάρτυρες μίας επιταχυνόμενης και πολύ πιο ωμής, και υπ’ αυτή την έννοια πολύ πιο δυσάρεστης, αποδέσμευσης των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη και στρατηγικής μετατόπισής τους στον Ινδοειρηνικό, αναφέρει ο κ. Λάβδας τονίζοντας ότι βρισκόμαστε στη «στροφή» και για να προχωρήσει η διαδικασία αυτής της μετάβασης, πολλώ δε μάλλον να είναι επιτυχής, προϋπόθεση αποτελεί να κλείσει το κεφάλαιο του πολέμου στην Ουκρανία -το οποίο και εντάσσεται στους πολέμους των διαδόχων κρατών της Σοβιετικής Ένωσης, όπως επισημαίνει. Εφόσον το κεφάλαιο αυτό κλείσει, μπορεί να ανοίξει η συζήτηση για ένα νέο «συμβόλαιο» ΗΠΑ-Ευρώπης.

Έχοντας αποτυπώσει στο πρώτο σκέλος της συνέντευξης που παραχώρησε στο Liberal το τοπίο της μετεκλογικής Γερμανίας, τις ρίζες της ανόδου της AfD και τις προκλήσεις εν όψει για τον μελλοντικό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς και τους Σοσιαλδημοκράτες εντός και εκτός τειχών, ο κ. Λάβδας «αποκωδικοποιεί» το ταξίδι του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, στις Ηνωμένες Πολιτείες αναφερόμενος επίσης στην προσεχή επίσκεψη του Κιρ Στάρμερ στον Λευκό Οίκο -και ενώ μας έχει ήδη μιλήσει για το ταμπού της γερμανικής γεωπολιτικής σκέψης που «έσπασε» δύο φορές και συνειδητά ο Μερτς λέγοντας ότι ίσως χρειαστεί να αξιοποιήσει η Γερμανία την πυρηνική αποτροπή της Γαλλίας, αλλά και εκτός ΕΕ, της Βρετανίας.

Ακολουθεί το κείμενο της συνέντευξης:

Κύριε Λάβδα, με ποια στόχευση ήλθε ο Εμανουέλ Μακρόν ενώπιος ενωπίω με τον Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσινγκτον και τι μηνύματα έλαβε πριν παραλάβει την Πέμπτη τη σκυτάλη ο Κιρ Στάρμερ;

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες. Ο Τραμπ παρέλαβε ένα αδιέξοδο στο Ρωσο-ουκρανικό και μένει να διαπιστώσουμε πως θα το χειριστεί, πέρα από τις μεγαλεπήβολες δηλώσεις και τις πρώτες διαπραγματευτικές ομοβροντίες. Και, πέρα από το Ρωσο-ουκρανικό, προφανώς θα εξαρτηθεί και από τις δυο πλευρές η μετεξέλιξη της συμμαχίας. Όμως σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για άμεσο διαζύγιο από τις ΗΠΑ. Τα πραγματικά διακυβεύματα θα είναι η ειρήνη, η ασφάλεια και η ευημερία, προϋποθέσεις για τη συνέχιση του ευρωπαϊκού μοντέλου που έχουμε κάθε λόγο να υποστηρίξουμε καθώς μετεξελίσσεται. Παλαιότερες μεγάλες κρίσεις στις ευρωατλαντικές σχέσεις, όπως π.χ. εκείνη του 2003, τελικώς αντιμετωπίστηκαν. Κάποιοι και τότε καταστροφολογούσαν. Το γεγονός ότι σήμερα έχουμε προφανώς εισέλθει σε νέα περίοδο, ουσιαστικά με επιτάχυνση τάσεων αμερικανικής αποχώρησης και επιλεκτικής επανατοποθέτησης σε περιοχές του πλανήτη που ξεκίνησε σε εντελώς πρώτη μορφή επί Ομπάμα, δεν σημαίνει ότι η σχέση δεν μπορεί να φτάσει σε ένα νέο, περισσότερο αποστασιοποιημένο αλλά σταθερό, επίπεδο με ένα νέο «συμβόλαιο» Ευρώπης-ΗΠΑ. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο και σε αυτή την κατεύθυνση, όπως όλα δείχνουν, εργάζεται η Γαλλία σήμερα.

Οι γαλλικές πρωτοβουλίες, με τη σύγκληση δυο κύκλων διαβούλευσης με βρετανική συμμετοχή και, στη συνέχεια, με τις συνομιλίες Μακρόν-Τραμπ, προσέφεραν μια χρήσιμη γέφυρα Ευρώπης-ΗΠΑ στα πρώτα βήματα της νέας αμερικανικής προεδρίας. Έτσι θα αποτιμώνται και στο μέλλον.

Βεβαίως η μετριοπαθής γαλλική γέφυρα προς τις ΗΠΑ συνδυάστηκε με συγκλίσεις κύκλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και, σε δεύτερο χρόνο, ευρωπαϊκών μελών, που σήμαναν την προσωρινή σχετικοποίηση της θεσμικής δομής της ΕΕ απέναντι στις καλπάζουσες απαιτήσεις των ευρωπαϊκών, ευρωατλαντικών και ευρασιατικών διεθνών σχέσεων. Η πραγματική -παρότι σαφώς υπερβολική- έκπληξη πολλών νεοφώτιστων και βορειοανατολικών στην ΕΕ για τις δηλώσεις Τραμπ και Βανς κατέσησαν αναγκαίες αυτές τις κινήσεις. Από την πλευρά του, ο Κιρ Στάρμερ, μιλώντας μια ημέρα μετά τη συνάντηση και τις δηλώσεις Τραμπ-Μακρόν, τόνισε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι η Βρετανία θα αυξήσει περαιτέρω τις αμυντικές δαπάνες της αλλά και ότι το ΝΑΤΟ παραμένει για τη Βρετανία βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Διορθώνοντας έμμεσα τις υπερβολές στις πρόσφατες δηλώσεις του Μερτς στο Βερολίνο. Παράλληλα, με τη συζήτηση για τη νέα έμφαση στις ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες, οι μετοχές των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών του αμυντικού τομέα εκτινάχθηκαν από τις 17 Φεβρουαρίου (Rheinmetall, Dassault, Thales, Saab, Leonardo).

Ως αποτέλεσμα των διευθετήσεων που δρομολογούνται σε σχέση με την Ουκρανία, η Τουρκία φαίνεται να διεκδικεί ένα πεδίο συμμετοχής της στους σχεδιασμούς για την ευρωπαϊκή άμυνα. Σε τι προσβλέπει η Άγκυρα, πώς «μεταφράζονται» και ποιους αποδέκτες έχουν οι δηλώσεις Ερντογάν περί της Τουρκίας που «θα σώσει την Ευρώπη»;

Όπως προαναφέραμε, εάν δεν φύγουμε σύντομα από το αδιέξοδο στο Ρωσο-ουκρανικό, η Τουρκία πέρα από τον ρόλο διαμεσολαβητή ή και ειρηνευτικής δύναμης, θα επιχειρήσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα να προσφέρει στρατιωτικές δυνάμεις, κοινά γυμνάσια, συμμετοχή στους σχεδιασμούς της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανικής στρατηγικής (EDIS) και μετά και συμμετοχή στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων σε δομές παράλληλες με τις ενωσιακές.

Η πρόσληψη του κενού και η αίσθηση κρίσης που σέρνεται στην Ευρώπη εξαιτίας της λανθάνουσας διένεξης με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση για τον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, θεωρήθηκε παράθυρο ευκαιρίας από τον Ερντογαν για να πιέσει στην κατεύθυνση μιας ειδικής σχέσης με την ΕΕ. Προσέξτε όμως. Για τι είδους ειδική σχέση μιλάμε; Από χρόνια, τουλάχιστον από το 2015, κάποιοι εξηγούμε με άρθρα και αναλύσεις ότι χρειαζόμαστε μια περιεκτική σχέση με όρια και αιρεσιμότητα. Χρειαζόταν προτάσεις από εμάς. Δεν θα έπρεπε να είναι αποδεκτή από την Ελλάδα μια ειδική σχέση που θα επιτρέπει στην Τουρκία -εκτός πια ενταξιακής πορείας και προοπτικής- πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς να της επιβάλλει (α) στοιχειώδεις υποχρεώσεις για το Κράτος Δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα και (β) πλήρως διασαφηνισμένες υποχρεώσεις για τους όρους καλής γειτονίας και την απόρριψη προσφυγής στη βία ως μέσον επίλυσης διαφορών.

Πριν τη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, οι περισσότεροι διεθνείς αναλυτές συνέκλιναν στην άποψη ότι η ΕΕ δεν ήταν πια δυνατό να προσεγγίζει την τουρκική επιθετικότητα μόνον με μέσα ήπιας ισχύος. Η ΕΕ θα όφειλε να προκρίνει ένα συνδυασμό αποφασιστικότητας και ταυτόχρονης υποβοήθησης των όποιων τάσεων συνεργασίας.

Τώρα όμως, αντιλαμβανόμενη την αμηχανία της Ευρώπης, η Τουρκία ζητά κάτι άλλο: μια ειδική σχέση επικεντρωμένη στην άμυνα, τα εξοπλιστικά προγράμματα και την κοινή ασφάλεια. Ποια «κοινή» ασφάλεια, ποίων με ποίους; Εμείς ως Ελλάδα, αντί να έχουμε προωθήσει από χρόνια την ειδική περιεκτική σχέση στην οποία προαναφέρθηκα, απλώς παπαγαλίζαμε ότι «ευνοούμε την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας», μια ανέξοδη όσο και δυνητικά επικίνδυνη φούσκα της εξωτερικής πολιτικής.

Σήμερα, λοιπόν, φτάσαμε να είναι ήδη στη σκέψη ορισμένων νεοφώτιστων στην ΕΕ, κυρίως λόγω απειρίας ή ασχετοσύνης ή πιθανώς και κάποιων συμφερόντων που βλέπουν στην Τουρκία πεδίο συμπαραγωγής συστημάτων και κοινών πιλοτικών δοκιμών και εφαρμογών τους. Μια ειδική εταιρική σχέση της αναξιόπιστης όσο και αναθεωρητικής Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια θα ήταν για την Ελλάδα και για την Κύπρο αλλά και για την Ένωση συνολικά μία εξαιρετικά κακή εξέλιξη σε πολλά επίπεδα: στρατηγικό, πολιτικό, συμβολικό, επιχειρησιακό, εξοπλιστικό, καθώς και σε πεδίο εκ των υστέρων αναζήτησης πεδίων σύγκλισης.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει ήδη από χρόνια εστιαστεί στο πλαίσιο μιας ειδικής σχέσης ΕΕ-Τουρκίας, ανεξαρτήτως των εξελίξεων στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Για την ΕΕ, η μετεξέλιξη της τελωνειακής ένωσης πρέπει να αποτελέσει κομμάτι αυτής της συνολικής νέας προσέγγισης και όχι οριοθετημένο πεδίο πολιτικής το οποίο -εξ ορισμού- αποτελεί καταρχήν συμφέρουσα για την Άγκυρα διευθέτηση. Στο επίπεδο της συνολικής νέας σχέσης ΕΕ-Τουρκίας, παρότι είναι γνωστές και δεδομένες οι δυσκολίες που σχετίζονται με την υιοθέτηση μέτρων των οποίων η επιβολή είναι αυτόματη, θα πρέπει από την ελληνική πλευρά να υποστηριχθεί σθεναρά μια μορφή αποτελεσματικών και προβλέψιμων μηχανισμών αντίδρασης σε παραβιάσεις των όρων που προαναφέρθηκαν. Η ύπαρξη ενός μηχανισμού επιβολής μέτρων ή/και αναστολής δικαιωμάτων πρόσβασης που θα εμπεριέχει και χαρακτηριστικά αυτόματης ενεργοποίησης θα είναι αναγκαία για κάθε πλαίσιο ειδικής σχέσης στην περίπτωση της Τουρκίας.

Αναφέρεστε συχνά στο «αδιέξοδο» του Ρωσο-ουκρανικού ως κρίσιμου στοιχείου για τα επόμενα βήματα. Θα θέλατε να το εξηγήσετε αυτό περισσότερο; 

Όλα αυτά που συζητάμε προϋποθέτουν ότι ξεφεύγουμε από αυτό το αδιέξοδο, στο οποίο βρεθήκαμε στο τέλος του 2024 και βρισκόμαστε ακόμη, σε σχέση με τον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Διότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ό,τι και να λέμε για τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζέι Ντι Βανς αυτό το οποίο παρέλαβαν ήταν ένα αδιέξοδο.

Αδιέξοδο γιατί αυτός ο πόλεμος φαινόταν από την αρχή, αλλά το επιβεβαιώσαμε πλέον ξεκάθαρα ότι δεν μπορεί να κερδηθεί από καμία πλευρά, με δεδομένη πάντα τη στήριξη της Δύσης στην Ουκρανία. Ούτε είναι δυνατόν φυσικά η Δύση να αφήσει το Κρεμλίνο να καταλάβει το Κίεβο, θα οδηγούμασταν σε μία επικίνδυνη διεθνή αναμέτρηση. Ούτε όμως είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι με τη δυτική βοήθεια, όσο και αν κλιμακωθεί, θα μπορέσει η Ουκρανία να επικρατήσει και να ανακαταλάβει την Κριμαία, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος. Η Ουκρανία είναι μία κατεστραμμένη χώρα, υπάρχουν τεράστιες απώλειες ενώ τις τελευταίες ημέρες σε πολύ βαρύ κλίμα το Κοινοβούλιο στο Κίεβο αρχικά απέρριψε και, σε δεύτερη ψηφοφορία, τελικώς ενέκρινε ψήφισμα στήριξης του Ζελένσκι, του οποίου η θητεία έχει παραταθεί λόγω της επιβολής στρατιωτικού νόμου. Το αδιέξοδο είναι σαφές και υπό το πρίσμα του ότι οι πόλεμοι των διαδόχων κρατών της Σοβιετικής αυτοκρατορίας θα μπορούσαν να κρατήσουν πολλές δεκαετίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πλανήτης πρέπει να οδηγηθεί σε έναν πυρηνικό πόλεμο λόγω των πολέμων αυτών. Το επισημαίνω διότι παπαγαλίζουν πολλοί στην Ελλάδα ανόητες αναλογίες και μεταφορές που δείχνουν ακριβώς πόσο μικρή σχέση έχουν με αυτό που πραγματικά συμβαίνει σήμερα στις διεθνείς σχέσεις.

Εάν δεν ξεφύγουμε από αυτό το αδιέξοδο θα εμπλεκόμαστε όλο και βαθύτερα στη σύγκρουση και το ερώτημα τότε δεν θα είναι τι πολιτική θα ασκήσει ο Φρίντριχ Μερτς, αλλά σε ποιο βαθμό θα ξεμείνει η Ευρώπη με την «καυτή πατάτα» απέναντι σε μία πυρηνικά πανίσχυρη Ρωσία και με έναν Τραμπ, ο οποίος θα πάψει να συνεργάζεται με την ευρωπαϊκή πλευρά. Διότι, για να απαντήσω σε μία άλλη υποθετική ερώτηση που όμως την κρίνω απαραίτητη, ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το οποίο συμβαίνει τώρα είναι μία επιταχυνόμενη και πολύ πιο ωμή, και κατ’ αυτή την έννοια πολύ πιο δυσάρεστη, εκδοχή τάσεων που ξεκίνησαν στις δύο προεδρίες Ομπάμα και οι οποίες θεωρώ θα ξεκινούσαν ούτως ή άλλως. Μία σταδιακή απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ενδιαφέρον τους για τα ευρωατλαντικά και για την Ευρώπη και μία στρατηγική επικέντρωση όλο και περισσότερο στον Ινδοειρηνικό.

Γίνεται τώρα με επιταχυνόμενο όσο και άκομψο τρόπο από την αμερικανική πλευρά, ξεκίνησε ωστόσο παλαιότερα και αυτό είχε φανεί ξεκάθαρα από την πολύ προσεκτική αμερικανική αντίδραση στην κατάληψη της Κριμαίας. Αυτό που βλέπουμε τώρα, και είναι κάτι που κάποιοι το λέμε και το γράφουμε από την έναρξη της ρωσικής εισβολής το 2022, είναι ο αμερικανικός προβληματισμός για το τι είδους τακτοποίηση θα επιχειρήσει να φέρει στην περιοχή ο αμερικανικός παράγων πριν αποτραβηχτεί. Η τακτοποίηση που θα ήθελε ο Μπάιντεν είναι διαφορετική από αυτήν που θέλει ο Τραμπ, αλλά η αποχώρηση θα συμβεί και ο βαθμός εμπλοκής των ΗΠΑ θα αποτελεί ένα από τα αντικείμενα του νέου συμβολαίου ΕΕ-ΗΠΑ που είναι υπό διαμόρφωση.

Όπως εξηγούσαμε εδώ πριν ένα χρόνο, όταν ο πόλεμος στην Ουκρανία περιγράφεται ως παγκόσμια σύγκρουση μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, μεταξύ Καλού και Κακού, οι πραγματικές διαστάσεις διαστρεβλώνονται πλήρως και τα ουσιαστικά διακυβεύματα παρανοούνται. Σε συνδυασμό με τις μέτριες ως ατυχείς πολιτικές ηγεσίες οι οποίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, θυσιάζουν τον μακροπρόθεσμο ορίζοντα για το άμεσο συμφέρον ενώ σε πολλές περιπτώσεις απλώς δεν αντιλαμβάνονται τι πραγματικά συμβαίνει στο διεθνές περιβάλλον, οι υπεραπλουστεύσεις διαμορφώνουν συνθήκες κινδύνου γενικότερης ανάφλεξης. Ειδικά αν ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος δεν οδηγηθεί, αν όχι σε ειρήνευση ή ανακωχή, τουλάχιστον σε μια εκεχειρία διαρκείας.

Άρα, όλη η συζήτηση περί της γεωπολιτικής μετάβασης της Ευρώπης προϋποθέτει ότι βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο γιατί εάν συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την γεωστρατηγική εκκρεμότητα και αυτή την οικονομική αιμορραγία, που ταυτόχρονα είναι και κυριολεκτική αιμορραγία για την Ουκρανία και για τη Ρωσία, τότε όλα θα μπουν σε άλλη βάση συζήτησης. Διότι κάποια στιγμή η Ρωσία θα φθάσει σε μία κόκκινη γραμμή, κάποια στιγμή και η Δύση θα φτάσει σε μία κόκκινη γραμμή, και εκεί στην καλύτερη περίπτωση πάλι θα καθυστερήσουμε ένα χρόνο ή και εξάμηνο ή και παραπάνω και θα περιμένουμε, όπως περιμέναμε τον Μάρτιο – Απρίλιο του 2022 στη μεγάλη ευκαιρία που κακώς χάθηκε, να ξαναρχίσουμε από την αρχή μία συζήτηση. Η αμερικανική απομάκρυνση πρέπει να μας απασχολεί ως προς το τι μετάβαση θα πετύχει η Ευρώπη.

Διακρίνετε ότι μία τρόικα Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ θα βγει μπροστά σε αυτή τη διαδικασία μετάβασης;

Το τι είδους σχήμα συντονισμού της γεωπολιτικής αυτής μετάβασης θα επιλέξει η Ευρώπη είναι ένα ερώτημα το οποίο επίσης θα εξαρτηθεί από το εάν και πότε θα φύγουμε από αυτό το αδιέξοδο. Εάν εξακολουθήσουμε να βρισκόμαστε σε μία γεωπολιτική συγκυρία-αδιέξοδο που είναι επικίνδυνη, τότε σαφώς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί παρά να έχει το Ηνωμένο Βασίλειο συνεχώς στις συζητήσεις. Πρώτον γιατί είναι η μόνη άλλη, εκτός της Γαλλίας, πυρηνική δύναμη στην Ευρώπη. Δεύτερον γιατί είναι η μόνη άλλη σχετικά αξιόλογη συμβατική στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη με προβολή ισχύος και πέραν της Ευρώπης. Και τρίτον γιατί υπάρχουν και ορισμένοι πέραν της Γαλλίας που θα προτιμήσουν, εφόσον παραμείνουμε στο αδιέξοδο, να έχουν ένα αντίβαρο στην τεράστια γαλλική πλέον επιρροή στην Ευρώπη από στρατιωτική και πυρηνική άποψη.

Εάν φύγουμε από το αδιέξοδο, με μία εκεχειρία διαρκείας ή ακόμη καλύτερα με μία ειρήνευση, τότε τα σχήματα θα αρχίσουν να διαφοροποιούνται και να στρέφονται πάλι στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο μένουμε σε μία οιονεί σύγκρουση με τη Ρωσία τα σχήματα θα είναι και εξω-ενωσιακά, εξωθεσμικά. Δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί κανείς δεν είναι πραγματικά υπολογίσιμο μέγεθος στη σημερινή Ευρώπη εκτός από τη Γαλλία και τη Βρετανία. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Αλλά και όσο βρισκόμαστε εν μέσω του αδιεξόδου και αναζητείται η λύση του δεν πρέπει κάποιος να μιλήσει εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ναι, αυτό είναι σημαντικό που θέτετε. Αυτό κάνει η Γαλλία, λειτουργώντας ως γέφυρα αυτή τη στιγμή μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Άλλωστε όταν η Γαλλία εισηγούνταν την ανάγκη για μορφές μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας σε πολλές συγκυρίες (και μετά τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου 2016 πριν την έναρξη της πρώτης προεδρίας Τραμπ), οι υπόλοιποι κοίταζαν αλλού, βάσει της ορθής ή προβληματικής πρόσληψης των συμφερόντων του ο καθένας. Όμως σήμερα ούτως ή άλλως, δυστυχώς, από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία περιμέναμε την πρώτη προσέγγιση και τη βασική ατζέντα. Αυτό έκανε η Ευρώπη μέχρι τον Ιανουάριο, περιμένοντας συνεχώς τη γραμμή από τις ΗΠΑ. Και τώρα; Άλλη κυβέρνηση στις ΗΠΑ, άλλη γραμμή. Έτσι βλέπουν την Ευρώπη πολλοί στις ΗΠΑ αλλά και τον υπόλοιπο πλανήτη και είναι, βεβαίως, θλιβερό.

Αυτό άλλωστε είναι μια από τις παραμέτρους που οδήγησαν στο αδιέξοδο στο οποίο αναφέρομαι. Ούτε περίμενε κανείς ότι η Ουκρανία με την αντεπίθεση θα πετύχαινε κάτι, όπως δεν πέτυχε. Και δεν περίμενε κανείς επίσης ότι οι Ρώσοι θα προσπαθήσουν να φθάσουν σε μία συνολική σύγκρουση κάνοντας ότι μπορούν για να καταλάβουν το Κίεβο, αφού κατάλαβαν από τις πρώτες εβδομάδες μετά τα τέλη Φεβρουαρίου 2022 ότι αυτό θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, λόγω της σπουδαίας αντίστασης των Ουκρανών και της μεγάλης βοήθειας που τους παρείχε η Δύση. Αν δεν υπερβούμε το αδιέξοδο, θα χρειαστούμε εν πολλοίς εξωθεσμικές, εξω-ενωσιακές λύσεις που σημαίνει ενδεχομένως μία τρόικα Γαλλία-Βρετανία-Γερμανία ή ένα κουαρτέτο που να περικλείει και την Πολωνία ή ένα κουϊντέτο που θα περιλάβει και την Ιταλία. Η οποία θέλει επίσης με κάποιο τρόπο να παίξει ρόλο και ούτω καθεξής. Ο κίνδυνος εδώ, και το τονίζω και το επαναλαμβάνω, είναι η Τουρκία όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως.

Στη διευθέτηση του Ουκρανικού, θεωρείται πλέον δεδομένο το να χάσει τα ρωσοκρατούμενα εδάφη η Ουκρανία και να παραμείνει εκτός ΝΑΤΟϊκών δομών;

Ήταν αναμενόμενο από όλους τους σοβαρούς αναλυτές ότι η συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ εάν έφτανε να ακουμπήσει την Ουκρανία θα οδηγούσε σε σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Αυτή πρόκειται για μία εξαιρετικά σύνθετη συζήτηση και οι πράγματι γνώστες το έλεγαν και το έγραφαν. Ήταν μία συνειδητή επιλογή ότι θα φτάναμε στο ρίσκο μίας αναμέτρησης με τη Ρωσική Ομοσπονδία, με αυτή την κυβέρνηση στο Κρεμλίνο σε κάθε περίπτωση. Εάν άλλαζε το καθεστώς και ξαφνικά γινόταν μία φιλοδυτική χώρα η Ρωσία και ο διάδοχος του Πούτιν ενδιαφερόταν να ενισχύσει τις σχέσεις με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε θα κάναμε μία άλλη συζήτηση.

Αλλά γνωρίζαμε όλοι και περιμέναμε ότι ήδη από το Μαϊντάν και μετά οδεύαμε προς μία σύγκρουση, δεν ξέραμε όμως τι διαστάσεις θα έχει. Η πολύ χλιαρή αντίδραση της ώριμης σκέψης του Ομπάμα και των συνεργατών του όσον αφορά την κατάληψη της Κριμαίας καταδείκνυε ακριβώς το γεγονός ότι αφενός οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε φάση σταδιακής απομάκρυνσης από την Ευρώπη γιατί ο Ινδοειρηνικός είναι για εκείνες η ουσία μακροπρόθεσμα, αφετέρου αποκάλυπτε ότι ήταν και πολλοί προβληματισμένοι για το κατά πόσο ήταν σοφό ή μη να προκαλέσει κανείς τη Ρωσία για την Ουκρανία.

Σε γενικές γραμμές, οι απόψεις των πράγματι ειδικών στις διεθνείς σχέσεις -αλλά όχι των ιστορικών που συχνά υιοθετούν άλλη οπτική- συγκλίνουν σε αυτή τη γενική εκτίμηση, ότι η συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ, το οποίο βεβαίως παρέχει συνθήκες σταθερότητας εντός κάποιων πλαισίων, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να προκαλέσει κάποτε σύγκρουση με το επικίνδυνο και αυταρχικό Κρεμλίνο. Πολλοί, όπως ο Mearsheimer και ο Walt, επικεντρώνουν εκεί τη αιτιακή αλυσίδα, άλλοι -όπως ο Kupchan και η Stent που είχαν και συμβουλευτικούς ρόλους επί Ομπάμα- δίνουν έμφαση στην ανάγκη να υπάρχει πάντοτε και διέξοδος για την Ρωσία εφόσον επιθυμήσει στροφή στη διαπραγματευτική επίλυση. Στην αρθρογραφία και τα βιβλία σοβαρών συναδέλφων βλέπει κανείς τον προβληματισμό για τα όρια αυτής της πίεσης για την Ουκρανία. Γνωρίζαμε ότι αυτό θα οδηγήσει πιθανότατα σε σύγκρουση με τη Ρωσία. Θα ξαναπώ ότι αυτοί είναι πόλεμοι διαδόχων κρατών της Σοβιετικής Ένωσης, διότι περί αυτού πρόκειται μέχρι στιγμής, από τη Γεωργία μέχρι σήμερα, όταν απειλείται ο πυρήνας μιας ζώνης επιρροής. Ειδικά για την Ουκρανία που είχε συχνά διατυπωθεί από την Ρωσία ότι αποτελεί κόκκινη γραμμή. Δεν εισέβαλε σε χώρα της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ η Ρωσία το 2022 και οι αντιλήψεις για ντόμινο είναι, στην καλύτερη περίπτωση, εντελώς αφηρημένες υποθέσεις.

Με δυο λόγια, όπως κάθε γνώστης των διεθνών ισορροπιών αντιλαμβάνεται ήδη από τις ημέρες της δυστυχώς αποτυχημένης προσπάθειας να λήξει αυτή η μεγάλη σύγκρουση, τον Μάρτιο του 2022, ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί να έχει σαφείς νικητές και ηττημένους. Ενώ όσο διαρκεί προκαλεί αλυσιδωτές αρνητικές επιδράσεις στον ευρύτερο περίγυρο. Οι ΗΠΑ επιχειρούν σήμερα να ανακόψουν το στενό πλησίασμα Ρωσίας-Κίνας, ενώ η ΕΕ απλώς ακολουθούσε τυφλά την στρατηγική Μπάιντεν και βρίσκεται τώρα σε σύγχυση. Η Κίνα επωφελήθηκε, καθώς η σύγκρουση οδήγησε το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία σε αδιέξοδο και έσπρωξε ακόμη περισσότερο την Ρωσία στην αγκαλιά του Πεκίνου. Σήμερα, μετά τις πιέσεις του Τραμπ, οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ προβαίνουν διαδοχικά σε ανακοινώσεις για την αύξηση των αμυντικών δαπανών, προφανώς παρουσιάζοντας την εξέλιξη στους πολίτες τους και με στοιχεία κριτικής του προκλητικού πολιτικού λόγου που εκπέμπει ο Λευκός Οίκος τις τελευταίες εβδομάδες. Όμως η ουσία του ζητήματος είναι ότι η Ευρώπη όντως χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή στην άμυνά της, ότι το αδιέξοδο στην παρούσα φάση των πολέμων των διαδόχων του Σοβιετικού κόσμου πρέπει να αρθεί πριν μας απορροφήσει όλους, και ότι ένα νέο συμβόλαιο Ευρώπης-ΗΠΑ θα πρέπει να εισέλθει σταδιακά σε διαδικασία συζήτησης ώστε να αποκτήσει μορφή και περιεχόμενο. Ο «εξευρωπαϊσμός» της πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας αλλά ενδεχομένως και της Βρετανίας θα διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο σε αυτή τη συζήτηση, στην οποία, όπως είναι αναμενόμενο, τόσο ο Γαλλο-γερμανικός άξονας όσο και -εκτός ΕΕ- η Βρετανία θα έχουν ηγετική παρουσία. Οφείλουμε να κρατήσουμε την συστηματικά αναξιόπιστη Τουρκία έξω από αυτή τη συζήτηση.

Από την ελληνική σκοπιά; 

Από την ελληνική σκοπιά, μας ενδιαφέρει το τέλος ή το πάγωμα της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης και η διατήρηση στενών δεσμών, όπως πάντα, της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, μεταξύ άλλων χωρών. Ο υβριδικός πολυπολικός και ταυτόχρονα πολυκεντρικός κόσμος που αναδύεται είναι περισσότερο ρευστός και λιγότερο προβλέψιμος σε σχέση με το μεταπολεμικό παρελθόν, με ή χωρίς τον Τραμπ. Εισερχόμαστε σε μια εξαιρετικά ρευστή και επικίνδυνη περίοδο. Οφείλουμε να παρέμβουμε συστηματικά για τη διαμόρφωση ενός ειδικού καθεστώτος σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας και να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες της κάθε είδους επιπολαιότητας και ανευθυνότητας. Το εάν η Τουρκία μας επιτεθεί «μια νύχτα ξαφνικά» ή θα παραμείνει μια δομική αλλά κυμαινόμενη απειλή, δεν θα εξαρτηθεί καθόλου από το εάν θα έχει πάρει μαθήματα από την Ουκρανία και τη Ρωσία, όπως παραδόξως επαναλαμβάνουν κάποιοι, αλλά από τη συνολική αποτρεπτική ικανότητά μας, από τις ισορροπίες ισχύος, τις συμμαχίες μας, αλλά και τα παράθυρα ευκαιρίας που ενδεχομένως θα την αφήσουμε να θεωρήσει ότι διαμορφώνονται. Μακροπρόθεσμα, προφανώς και αυτονοήτως μας ενδιαφέρει η εκ νέου ενίσχυση του σεβασμού των κανονιστικών πλαισίων στις διεθνείς σχέσεις. Όμως αυτό δεν θα συμβεί αύριο το πρωϊ. Άλλωστε οι πόλεμοι των διαδόχων κρατών της Σοβιετικής αυτοκρατορίας που (καλώς ή κακώς) δεν είχαν εισέλθει στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ πριν το 2014 μπορεί να κρατήσουν πολλά χρόνια. Είναι στρατηγικό λάθος να καθορίσουμε τη στάση μας σε σχέση με αυτούς, σε ένα ευρωπαϊκό, ευρωατλαντικό και ευρασιατικό περιβάλλον που μετασχηματίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς.

* O Κώστας Α. Λάβδας είναι Καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, Senior Research Fellow στη London School of Economics και κάτοχος της Έδρας Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Καραμανλής» στο Fletcher School of Law and Diplomacy του Πανεπιστημίου Tufts στις ΗΠΑ. 

liberal.gr

Όσκαρ 2025: Ο θρίαμβος του “Anora” – Τα αναλυτικά αποτελέσματα

0

  AP Photo – Neon
Από David Mouriquand
Δημοσιεύθηκε 

Ο Σον Μπέικερ γράφει ιστορία καθώς η ταινία του “Anora” που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα σάρωσε, κερδίζοντας πέντε Όσκαρ, Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας.

Η 97η απονομή των βραβείων Όσκαρ ήταν πραγματικά απρόβλεπτη. Κυριάρχησε η ταινία Anora που πέρσι είχε κερδίσει και τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.

Η ταινία κέρδισε συνολικά πέντε Όσκαρ (από τις έξι υποψηφιότητες) και κατάφερε να νικήσει τα άλλα φαβορί όπως το The Brutalist, το Wicked και το Emilia Pérez για να κερδίσει το βραβείο καλύτερης ταινίας. Και δεν υπήρξε λευκός καπνός για το Conclave, το οποίο πήγε σπίτι του μόνο με ένα Όσκαρ – καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου.

Ο σκηνοθέτης Σον Μπέικερ, γνωστός για την τολμηρή, ανεξάρτητη κινηματογράφησή του, χάραξε το όνομά του στα βιβλία της ιστορίας, καθώς πήρε προσωπικά τέσσερα Όσκαρ – καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και καλύτερου μοντάζ – και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πήρε ποτέ τέσσερα Όσκαρ σε μια βραδιά για την ίδια ταινία.

Sean Baker wins Best Director for Anora
Sean Baker wins Best Director for AnoraAP Photo

Ο μόνος άλλος άνθρωπος που κέρδισε ποτέ τέσσερα Όσκαρ σε μια βραδιά ήταν ο Walt Disney το 1952, αλλά οι νίκες του ήταν για διαφορετικά έργα.

Sean Baker and his four Oscars
Sean Baker and his four OscarsAP Photo

Κατά την παραλαβή του βραβείου Καλύτερης Σκηνοθεσίας, ο Μπέικερ ενθάρρυνε τον κόσμο να στηρίξει τους απειλούμενους ανεξάρτητους κινηματογράφους και εξέφρασε με πάθος την αγάπη του για την “εμπειρία κοινότητας που δεν έχεις στο σπίτι”.

“Παρακαλώ προσπαθήστε να παρακολουθείτε ταινίες στον κινηματογράφο”, είπε χαρακτηριστικά.

Adrien Brody and Mikey Madison win Best Actor and Best Actress
Adrien Brody and Mikey Madison win Best Actor and Best ActressAP Photo

Στην ταινία Anora δόθηκε επίσης το βραβείο καλύτερης ηθοποιού για τη Μάικι Μάντισον, η οποία κέρδισε την επικρατέστερη Ντέμι Μουρ (The Substance). Αυτή ήταν η πρώτη υποψηφιότητα της Μάντισον και η 25χρονη γίνεται η ένατη νεότερη γυναίκα που παίρνει το βραβείο.

Στο Anora, υποδύεται την ομώνυμη εργαζόμενη στο σεξ που ερωτεύεται τον γιο ενός Ρώσου δισεκατομμυριούχου. Στην ομιλία της, απέτισε φόρο τιμής στους εργαζόμενους στο σεξ – απηχώντας παρόμοια σχόλια που έκανε ο Σον Μπέικερ στις Κάννες όταν κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα.

Ο οικοδεσπότης Κόναν Ο’ Μπράιαν αστειεύτηκε για την επιτυχία της ταινίας καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς: “Υποθέτω ότι οι Αμερικανοί είναι ενθουσιασμένοι που βλέπουν κάποιον να στέκεται επιτέλους απέναντι σε έναν ισχυρό Ρώσο”.

Στην κριτική μας για την ταινία Anora, είχαμε γράψει: “Η ταινία είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ: “Η Μάντισον, την οποία είχαμε δει στο παρελθόν στις ταινίες Once Upon A Time In Hollywood και Scream, είναι μια αποκάλυψη εδώ. Της ανήκει κάθε σκηνή, πετυχαίνοντας την προφορά του Μπρούκλιν και διασκεδάζοντας απόλυτα με τις σπαρταριστές προσβολές. Δίνει μια ολοκληρωμένη ερμηνεία που θα πρέπει να την εκτοξεύσει στο αστέρι της Α-list – και τουλάχιστον σε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού”.

Mickey Madison and her Oscar for Anora
Mickey Madison and her Oscar for AnoraAP Photo

Το βραβείο καλύτερου ηθοποιού κέρδισε δικαιωματικά ο Έντριαν Μπρόντι για την ερμηνεία του στο αμερικανικό έπος του Brady Corbet The Brutalist, στο οποίο υποδύεται τον αρχιτέκτονα και επιζώντα του Ολοκαυτώματος László Tóth. Αυτό είναι το δεύτερο Όσκαρ για τον Μπρόντι. Το 2020 είχε λάβει βραβείο για την ερμηνεία του στον «Πιανίστα» και είχε γίνει τότε ο νεότερος νικητής Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού στην ιστορία σε ηλικία 29 ετών.

Με αυτή τη νίκη και νικώντας τον Τίμοθι Σαλαμέ (A Complete Unknown – που έφυγε με άδεια χέρια), παραμένει ο νεότερος ηθοποιός που κέρδισε ποτέ βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου. Ο Μπρόντι γίνεται επίσης ο πρώτος άνθρωπος που κερδίζει την κατηγορία του πρωταγωνιστή με τις δύο πρώτες του υποψηφιότητες.

Στην κριτική μας για την ταινία The Brutalist, είπαμε: “Ο Μπρίντι είναι ο καλύτερος παίκτης που έχω δει ποτέ: “Η ερμηνεία του ως επιζώντα του Ολοκαυτώματος είναι ωμή και συναρπαστική με τον τρόπο που οι ποικίλες αποχρώσεις της ταραχής και του πάθους διαπλέκονται ανά πάσα στιγμή”.

Μετακινηθείτε προς τα κάτω για τον πλήρη κατάλογο των νικητών – 17 από τους 23 που προβλέψαμε σωστά – όχι ότι κρατούσαμε λογαριασμό ή κάτι τέτοιο…

Adrien Brody and his Oscar for The Brutalist
Adrien Brody and his Oscar for The BrutalistAP Photo
Kieran Culkin and Zoe Saldaña winning Best Supporting Actor and Actress
Kieran Culkin and Zoe Saldaña winning Best Supporting Actor and ActressAP Photo

Ο Κίραν Κάλκιν κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία “Αληθινός πόνος ” – μια ανοιχτή και ξεκάθαρη υπόθεση, αν σκεφτεί κανείς ότι ο ηθοποιός έχει κερδίσει το βραβείο όλη την περίοδο των βραβείων στα πρόδρομα βραβεία για τον ρόλο του ως ανέμελος αλλά κατεστραμμένος Benji. Ο ίδιος μοιράστηκε ένα αστείο ανέκδοτο για το πώς η σύζυγός του (που ήταν παρούσα) υποσχέθηκε να του κάνει τέταρτο παιδί αν κέρδιζε ποτέ Όσκαρ. “Ας το σπάσουμε”, της είπε καθώς έφευγε από τη σκηνή. Χαριτωμένο.

Η Ζόι Σαλντάνα κέρδισε το βραβείο καλύτερης Β’ γυναικείας ερμηνείας για την Emilia Pérez. Είχε σαρώσει στα προκριματικά για τον ρόλο της ως δικηγόρος που τραγουδάει και χορεύει και βοηθάει ένα αφεντικό ενός μεξικανικού καρτέλ (Karla Sofía Gascón) να μεταβεί στο να γίνει γυναίκα και να εξαφανιστεί.

“Είμαι περήφανο παιδί μεταναστών γονέων”, είπε, προσθέτοντας ότι “ξέρει ότι δεν θα είναι η τελευταία” Αμερικανίδα Δομινικανής καταγωγής που θα κερδίσει Όσκαρ.

The winners of the 2025 acting categories
The winners of the 2025 acting categoriesAP Photo

Το αποτέλεσμα της βραδιάς δείχνει ότι η Εμίλια Πέρες και το Netflix πυροβόλησαν με επιτυχία τον εαυτό τους στα πόδια με το πλέον περίφημο σκάνδαλο με το tweet, το οποίο δυστυχώς κυριάρχησε στην εκστρατεία απονομής των βραβείων. Έχοντας αναδειχθεί επικεφαλής με 13 υποψηφιότητες φέτος, το ναρκω-μεταναστευτικό-μουσικό φιλμ αφήνει το Λος Άντζελες με μόνο δύο Όσκαρ.

Όπως είχαμε προβλέψει, η Ζόι Σαλντάνα κέρδισε το βραβείο καλύτερου δεύτερου γυναικείου ρόλου και το “El Mal” των Clément Ducol και Camille το βραβείο καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού.

Walter Salles accepts Best International Film for "I'm Still Here" from Brazil
Walter Salles accepts Best International Film for “I’m Still Here” from BrazilAP Photo

Δεν κέρδισε το βραβείο καλύτερης διεθνούς ταινίας, το οποίο πήγε στη Βραζιλία. I’m Still Here – η αληθινή ιστορία του Walter Salles και το συγκινητικό cri du coeur για την καταπίεση στη Βραζιλία της δεκαετίας του ’70. Αυτή η απώλεια για την Emilia Pérez έδειξε ότι η πτώση της ταινίας του Jacques Audiard είχε ολοκληρωθεί – ειδικά αφού η Emilia Pérezκέρδισε επτά Σεζάρ (τα Όσκαρ της Γαλλίας) πριν από δύο ημέρες.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά από ένα αμφίβολο μοτίβο για τις ταινίες του Netflix στα Όσκαρ. Άλλες πρόσφατες ταινίες από τον κολοσσό του streaming που είχαν πολλές υποψηφιότητες δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν με πολλές νίκες – βλ: The Irishman (μηδέν Όσκαρ για 10 υποψηφιότητες), Mank (δύο στις 10) και The Power of the Dog (μία στις 12). Καλώς ή κακώς, η Εμίλια Πέρες τους ενώνει.

Emilia Pérez director Jacques Audiard on the red carpet
Emilia Pérez director Jacques Audiard on the red carpetAP Photo

Αλλού, η λετονική ταινία Flow κέρδισε δικαίως το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, κερδίζοντας το φαβορί The Wild Robot και τη βαριά παραγωγή της Pixar Inside Out 2.

Πρόκειται για γαϊτανάκι για την ψυχή, καθώς το Flow ήταν μια από τις αγαπημένες μας ταινίες του 2024 και η νίκη του δεν θα μπορούσε να είναι πιο άξια. Επιπλέον, πρόκειται για μια ιστορική νίκη, καθώς είναι το πρώτο Όσκαρ της Λετονίας.

“Η σειρά σου, Εσθονία”, είπε ο Conan.

Coralie Fargeat on the red carpet
Coralie Fargeat on the red carpetAP Photo

Το Substance, μια από τις αγαπημένες μας ταινίες της περασμένης χρονιάς, κέρδισε μόνο ένα βραβείο: Το καλύτερο μακιγιάζ και χτένισμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία της Coralie Fargeat είναι το πρώτο body horror που είναι υποψήφιο για Καλύτερη Ταινία και μόλις το έβδομο horror συνολικά – μετά τον Εξορκιστή, τη Σιωπή των Αμνών, τα Σαγόνια του Καρχαρία, την Έκτη Αίσθηση, τον Μαύρο Κύκνο και το Get Out.

Δείτε τη συνέντευξή μας με τη σκηνοθέτη του The Substance, Coralie Fargeat, η οποία δυστυχώς δεν πήγε σπίτι της με το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας.

Η τελετή του Κόναν

Conan O'Brien on stage for a song and dance number
Conan O’Brien on stage for a song and dance numberAP Photo

Η τελετή ξεκίνησε με ένα μοντάζ ταινιών που κορυφώθηκε με μια πινακίδα “We (Heart) LA”, αναγνωρίζοντας την εκτεταμένη καταστροφή από τις πυρκαγιές στο Λος Άντζελες, οι οποίες ανάγκασαν την Ακαδημία να παρατείνει δύο φορές την περίοδο ψηφοφορίας και να αναβάλει την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων.

Ακολούθησε το “Somewhere Over The Rainbow” τραγουδισμένο από την Ariana Grande, μαζί με την Cynthia Erivo για ένα ντουέτο του “Defying Gravity”.

Ο κωμικός και παρουσιαστής late-night show Conan O’Brien παρουσίασε για πρώτη φορά τα Όσκαρ και παρουσιάστηκε ως εκκολαπτόμενος από την πλάτη της Demi Moore σε μια παρωδία του The Substance. Μια ωραία πινελιά. Δεν έχασε χρόνο για να βάλει ένα χτύπημα στο σκάνδαλο Karla Sofía Gascón (“Karla, αν γράφεις στο twitter για την τελετή, το όνομά μου είναι Jimmy Kimmel”), καθώς και ένα νεύμα προς το σκάνδαλο τεχνητής νοημοσύνης που επιχείρησε να πλήξει το The Brutalist (“Δεν χρησιμοποιήσαμε τεχνητή νοημοσύνη, απλά απασχολούμε μικρά παιδιά”) και ένα αστείο σχετικά με την εξαγορά του franchise του James Bond από την Amazon, ανακοινώνοντας ότι ο νέος 007 είναι το ανώτερο στέλεχος της Amazon, Steven Belsky.

Ο Κόναν έκανε εξαιρετική δουλειά, ειδικά όταν ήρθε μια σοβαρή στιγμή αφιερωμένη στις άγνωστες φωνές του κινηματογράφου, αυτές που “είναι αφοσιωμένες σε μια τέχνη (…) που έχει τη δύναμη να ενώνει”.

Κρίμα για ένα άκρως άθλιο κομμάτι με τον Άνταμ Σάντλερ ντυμένο με κουκούλα και σορτσάκι προς το τέλος του εναρκτήριου μονολόγου. Ο Κόναν έκλεισε επίσης το άνοιγμά του με ένα τραγουδιστικό και χορευτικό νούμερο με έναν Ντέντπουλ να κάνει πιρουέτες και ένα σάντουιτς του Ντιούν να παίζει ξυλάκια στο πιάνο. Δεν ήταν σπουδαίο, αλλά ήταν σύντομο. Οπότε αυτό είναι κάτι.

Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για ολόκληρη την τελετή, η οποία δεν πέρασε με τίποτα. Μόνο τα τέσσερα πρώτα βραβεία χρειάστηκαν περίπου μία ώρα για να απονεμηθούν. Συνολικά υπήρχαν 23 βραβεία και όλη η τελετή διήρκεσε σχεδόν τέσσερις ώρες. Τίποτα δεν χρειάζεται να διαρκεί τόσο πολύ.

Ένα σκετς σχετικά με την επιστροφή του κοινού στις αίθουσες με το “Cinemastreams” ήταν υπέροχο πάντως, όπως και η στιγμή που πετάχτηκε στα μισά της απονομής, όταν ο Conan είπε ότι ήταν καιρός να εμφανιστεί ο Kendrick Lamar για να πει στον Drake ότι είναι παιδόφιλος. Ο Conan ανέφερε ότι έχει πάρει δικηγόρο – οπότε ο πιστοποιημένος δικηγόρος του hip-hop μπορεί να πάει στην πόλη.

Αξέχαστες στιγμές

The "No Other Land" team accept Best Documentary
The “No Other Land” team accept Best DocumentaryAP Photo

Μια από τις πιο πολιτικές και δυνατές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ No Other Land κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ. Αυτό το βαθιά συμπονετικό και ισχυρό ντοκιμαντέρ δείχνει τη συνεργασία μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών κινηματογραφιστών για την καταγραφή της συστηματικής ισραηλινής καταστροφής παλαιστινιακών σπιτιών στη Δυτική Όχθη.

Οι κινηματογραφιστές Basel Adra, Rachel Szor, Hamdan Ballal και Yuval Abraham παρέλαβαν το βραβείο και ζήτησαν να τερματιστεί η “εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού”, αναφερόμενοι στην καταστροφή της Γάζας από το Ισραήλ, ενώ ζήτησαν επίσης να απελευθερωθούν οι Ισραηλινοί όμηροι.

“Γιατί; Δεν βλέπετε ότι είμαστε αλληλένδετοι;”, συμπλήρωσαν, σημειώνοντας ότι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι έφτιαξαν την ταινία μαζί. Επέκριναν επίσης την Αμερική ότι εμποδίζει τον δρόμο προς την ειρήνη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε στη Δυτική Όχθη παραμένει χωρίς αμερικανική διανομή και η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών δεν μπορεί να το δει. Ακόμη και μετά την εξασφάλιση της υποψηφιότητας για Όσκαρ για το No Other Land, κανένας μεγάλος διανομέας στις ΗΠΑ δεν αγόρασε το έργο. Ας ελπίσουμε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να βρουν μια σπονδυλική στήλη και να επιτρέψουν την πρόσβαση στο κοινό τους.

Αλλού, η Daryl Hannah ανέβηκε στη σκηνή για να απονείμει το βραβείο καλύτερου μοντάζ και ξεκίνησε την ομιλία της με το “Salva Ukraini!”. Μια ωραία πινελιά, όπως και η καρφίτσα του πρωταγωνιστή του “Brutalist” Guy Pearce με το σχήμα περιστεριού “Free Palestine” στο πέτο του.

Mick Jagger
Mick JaggerAP Photo

Ο Μικ Τζάγκερ των Rolling Stones εμφανίστηκε για να απονείμει το βραβείο για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι.

“Ο Bob Dylan δεν ήθελε να το κάνει, γιατί είπε ότι τα καλύτερα τραγούδια είναι στο A Complete Unkown και ότι έπρεπε να βρουν κάποιον νεότερο για να παρουσιάσει το βραβείο… Οπότε εδώ είμαι εγώ”, δήλωσε ο 81χρονος ροκάς.

Doja Cat on stage for the James Bond tribute
Doja Cat on stage for the James Bond tributeAP Photo

Υπήρξε ένα εντυπωσιακό αφιέρωμα στον Τζέιμς Μποντ, προφανώς για να σηματοδοτήσει το τέλος της εποχής Μπρόκολι και την (ανησυχητική) έναρξη της θητείας της Amazon, τώρα που η εταιρεία ξόδεψε 1 δισεκατομμύριο δολάρια για την απόκτηση του franchise. Οι σταθεροί ηγέτες της σειράς Barbara Broccoli και Michael G. Wilson, οι οποίοι ήταν παρόντες, θα μας λείψουν.

Προβλήθηκαν αποσπάσματα από τις 25 ταινίες, καθώς και ένα χορευτικό νούμερο με τη συμμετοχή της Margaret Qualley – η οποία θα μπορούσε να γίνει μια εξαιρετική γυναίκα Bond, τώρα που το σκέφτομαι. Η Lisa από τους Blackpink ερμήνευσε το “Live And Let Die”, ενώ ακολούθησαν οι Doja Cat με το “Diamonds Are Forever” και οι RAYE με το “Skyfall”.

Από αυτές τις τρεις, προτείνουμε τη RAYE ως την επόμενη καλλιτέχνιδα για το θέμα του Bond. Το άκουσες αυτό, Bezos;

Δυστυχώς, κανένα από αυτά τα μουσικά νούμερα δεν πλησίασε καθόλου την περσινή, γεμάτη Kenergy εμφάνιση ‘I’m Just Ken’ με μπροστάρη τον Ryan Gosling. Ίσως θα έπρεπε να είναι έτοιμος για μια μελωδία Bond…

Morgan Freeman paying tribute to Gene Hackman
Morgan Freeman paying tribute to Gene HackmanAP Photo

Υπήρξε επίσης ένα συγκινητικό αφιέρωμα από τον Morgan Freeman στον Gene Hackman.

“Αυτή την εβδομάδα η κοινότητά μας έχασε έναν γίγαντα”, είπε ο Freeman. “Κι εγώ έχασα έναν αγαπημένο φίλο, τον Τζιν Χάκμαν. Είχα την ευχαρίστηση να συνεργαστώ με τον Τζιν σε δύο ταινίες: Unforgiven και Under Suspicion. (…) Ο Τζιν μου είπε: ‘Δεν σκέφτομαι την κληρονομιά, απλά ελπίζω οι άνθρωποι να με θυμούνται ως κάποιον που έκανε καλή δουλειά. Τζιν, θα σε θυμούνται γι’ αυτό και για πολλά άλλα. Αναπαύσου εν ειρήνη, φίλε μου”.

Το αφιέρωμα αυτό προηγήθηκε της ενότητας “In Memoriam”, στην οποία συμμετείχαν η Maggie Smith, ο κινηματογραφιστής Dick Pope, ο Roger Corman, η Teri Garr, ο Bill Cobbs, η Anouk Aimée, ο James Earl Jones, ο Donald Sutherland, η Shelley Duvall και φυσικά ο David Lynch.

Cynthia Erivo on the red carpet
Cynthia Erivo on the red carpetAP Photo

Για να κλείσουμε με μια πιο ελαφριά νότα, τα νύχια της Cynthia Erivo του Wickedή ταν το κάτι άλλο… Το μεσαίο της δάχτυλο ήταν περιποιημένο με ένα ρολόι. Ένα πραγματικό ρολόι.

The nails... The nails...
The nails… The nails… AP Photo

Ακολουθεί ο πλήρης κατάλογος των φετινών νικητών των Όσκαρ:

Οσκαρικός απολογισμός

  • Anora – 5 Όσκαρ
  • The Brutalist – 3 Όσκαρ
  • Emilia Pérez, Dune: Part Two, Wicked – 2 Όσκαρ
  • Conclave, The Substance, A Real Pain, I’m Still Here – 1 Όσκαρ

Καλύτερη ταινία

  • Anora (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Ο Μπρουταλιστής
  • Ένας πλήρης άγνωστος
  • Conclave
  • Dune: Dune: Part Two
  • Emilia Pérez
  • Είμαι ακόμα εδώ
  • Nickel Boys
  • Η ουσία
  • Wicked

Καλύτερη σκηνοθεσία

  • Sean Baker – Anora (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Brady Corbet – The Brutalist
  • James Mangold – A Complete Unknown
  • Jacques Audiard – Emilia Pérez
  • Coralie Fargeat – Η ουσία

Καλύτερος ηθοποιός

  • Adrien Brody – The Brutalist (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Timothée Chalamet – A Complete Unknown
  • Colman Domingo – Sing Sing
  • Ralph Fiennes – Conclave
  • Sebastian Stan – The Apprentice

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία

  • Cynthia Erivo – Wicked
  • Karla Sofía Gascón – Emilia Pérez
  • Mikey Madison – Anora (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Ντέμι Μουρ – Η ουσία
  • Fernanda Torres – I’m Still Here

Καλύτερος β’ ανδρικός ρόλος

  • Yura Borisov – Anora
  • Kieran Culkin – A Real Pain (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Έντουαρντ Νόρτον – Ένας άγνωστος
  • Γκάι Πιρς – Ο Μπρουταλιστής
  • Τζέρεμι Στρονγκ – Ο μαθητευόμενος

Καλύτερος Β’ Γυναικείος Ρόλος

  • Monica Barbaro – A Complete Unknown
  • Ariana Grande – Wicked
  • Felicity Jones – The Brutalist
  • Isabella Rossellini – Conclave
  • Zoe Saldaña – Emilia Pérez (ΝΙΚΗΤΗΣ)

Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο

  • Anora (Sean Baker) (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • The Brutalist (Brady Corbet, Mona Fastvold)
  • Ένας πραγματικός πόνος (Jesse Eisenberg)
  • September 5 (Moritz Binder, Tim Fehlbaum, Alex David)
  • The Substance (Coralie Fargeat)

Καλύτερο προσαρμοσμένο σενάριο

  • A Complete Unknown (James Mangold και Jay Cocks)
  • Conclave (Peter Straughan) (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Emilia Pérez (Jacques Audiard, Thomas Bidegain, Léa Mysius και Nicolas Livecchi)
  • Nickel Boys (RaMell Ross και Joslyn Barnes)
  • Sing Sing (Clint Bentley, Greg Kwedar, Clint Bentley, Greg Kwedar, Clarence Maclin, John “Divine G” Whitfield)

Καλύτερη διεθνής ταινία

  • I’m Still Here (Βραζιλία) (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Το κορίτσι με τη βελόνα (Δανία)
  • Emilia Pérez (Γαλλία)
  • The Seed Of The Sacred Fig (Γερμανία)
  • Flow (Λετονία)

Καλύτερο ντοκιμαντέρ

  • Ημερολόγια Black Box
  • No Other Land (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Πόλεμος από πορσελάνη
  • Soundtrack για ένα πραξικόπημα
  • Ζαχαροκάλαμο

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων

  • Flow (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Inside Out 2
  • Απομνημονεύματα ενός σαλιγκαριού
  • Wallace & Gromit: Gromit: Vengeance Most Fowl
  • Το άγριο ρομπότ

Καλύτερη κινηματογράφηση

  • The Brutalist (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Dune: Part Two
  • Emilia Pérez
  • Maria
  • Nosferatu

Καλύτερο μοντάζ ταινιών

  • Anora (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Ο Μπρουταλιστής
  • Conclave
  • Emilia Pérez
  • Wicked

Καλύτερος σχεδιασμός παραγωγής

  • Ο Μπρουταλιστής
  • Conclave
  • Dune: Dune: Part Two
  • Nosferatu
  • Wicked (ΝΙΚΗΤΗΣ)

Καλύτερα οπτικά εφέ

  • Alien: Romulus
  • Better Man
  • Dune: Part Two (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Το Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων
  • Wicked

Καλύτερος ήχος

  • A Complete Unknown
  • Dune: (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Emilia Pérez
  • Wicked
  • Το άγριο ρομπότ

Καλύτερη πρωτότυπη μουσική

  • The Brutalist (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Conclave
  • Emilia Pérez
  • Wicked
  • Το άγριο ρομπότ

Καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι

  • ‘El Mal’, Emilia Pérez (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • ‘The Journey’, The Six Triple Eight
  • ‘Like A Bird’, Sing Sing
  • ‘Mi Camino’, Emilia Pérez
  • ‘Never Too Late’, Elton John: Never Too Late

Καλύτερος σχεδιασμός κοστουμιών

  • A Complete Unknown
  • Conclave
  • Μονομάχος ΙΙ
  • Νοσφεράτου
  • Wicked (ΝΙΚΗΤΗΣ)

Καλύτερο μακιγιάζ και χτένισμα

  • Ένας διαφορετικός άνθρωπος
  • Emilia Pérez
  • Nosferatu
  • Η ουσία (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Wicked

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους

  • Beautiful Men
  • Στη σκιά του κυπαρισσιού (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • Μαγικές καραμέλες
  • Wander To Wonder
  • Yuck!

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους ζωντανής δράσης

  • A Lien
  • Anuja
  • Δεν είμαι ρομπότ (ΝΙΚΗΤΗΣ)
  • The Last Ranger
  • Ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να παραμείνει σιωπηλός

Καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους

  • Θάνατος με αριθμούς
  • Είμαι έτοιμος, Διευθυντά
  • Incident
  • Όργανα μιας καρδιάς που χτυπάει
  • Το μοναδικό κορίτσι στην ορχήστρα (ΝΙΚΗΤΗΣ)

gr.euronews.com

Δ. Μάρδας: Ιστοσελίδες γνωριμιών: Κοινωνική προσφορά ή εκλεπτυσμένο trafficking

6

Δ. Μακροδημόπουλος: το μήνυμα των γερμανικών εκλογών

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Τώρα που η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) απογειώθηκε εκλογικά η συνέχεια είναι γνωστή: Θα αξιοποιείται ως φόβητρο για να λανθάνει ο νεοφιλελευθερισμός. Τώρα μάλιστα που η Ευρώπη εμφανίζεται φιλοπόλεμη με αφορμή την Ουκρανία οι κυρίαρχες ελίτ προβάλλουν και μια δεύτερη απειλή αποπροσανατολίζοντας τους λαούς από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Όμως το γεγονός ότι νέοι και ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου της εργασίας στρέφεται στην Ακροδεξιά δείχνει και το δρόμο αντιμετώπισης της Ακροδεξιάς. «Η δημοκρατία στην Ευρώπη, έλεγε ο Γερμανός Ούλριχ Μπεκ, ήρθε στον κόσμο ως “δημοκρατία της εργασίας” με την έννοια ότι η δημοκρατία βασίζεται στην εργασία με σκοπό τον βιοπορισμό….Ο πολίτης έπρεπε να κερδίζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τα προς το ζην, έτσι ώστε να δίνει νόημα και ζωή στα δικαιώματα που πηγάζουν από την πολιτική ελευθερία». Πώς θα ασκήσει τα δικαιώματα του όταν δεν μπορεί ή δυσκολεύεται να επιβιώσει;; Σε αυτό ακριβώς, στην αξιοποίηση του αισθήματος της ανασφάλειας εδράζεται η επιτυχία της Ακροδεξιάς.

Το 2014 ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είχε πει: «Η Μαρί Λεπέν ανήκει πλέον στην άκρα Αριστερά, το οικονομικό της πρόγραμμα είναι το πρόγραμμα του Ζαν -Λικ Μελανσόν» για να χαρακτηρίσει αργότερα ο σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ το οικονομικό πρόγραμμα της Λεπέν πανομοιότυπο με «μπροσούρα του Κομμουνιστικού Κόμματος» (1)  Την ίδια διαδρομή ακολουθεί και το AfD αξιοποιώντας την ανασφάλεια των εργαζομένων γιαυτό θριάμβευσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία όπου το πρόβλημα είναι οξύτερο. Ο δημοσιογράφος της Berliner Zeitung Μαξίμ Λέο, Ανατολικογερμανός στην καταγωγή, σε συνέντευξη τον Φεβρουάριο του 2020 με την ευκαιρία παρουσίασης βιβλίου του στην Αθήνα, είχε πει: « Δυστυχώς το δυναμικό της Ανατολικής Γερμανίας δεν χρησιμοποιήθηκε για να οικοδομήσει κάτι καινούργιο. Να το πω απλά: Αν έχετε δύο ομάδες ποδοσφαίρου και θέλετε να τις συγχωνεύσετε, αλλά αγνοείτε τους παίκτες της μιας ομάδας, τότε δεν θα καταλήξετε με την καλύτερη σύνθεση – και κυρίως οι παίκτες θα έχουν την αίσθηση ότι δεν είναι χρήσιμοι. Ο λόγος για τα πολλά προβλήματα που έχουμε σήμερα, και ειδικά την άνοδο του ακροδεξιού AfD στην Ανατολική Γερμανία, είναι αποτέλεσμα αυτού του αισθήματος: ότι οι άνθρωποι δεν είναι αρκετά καλοί για τη σημερινή πραγματικότητα». Γιατί δεν κατορθώνουν τα εμφανιζόμενα ως σοσιαλδημοκρατικά κόμματα να πείσουν, αλλά εξαφανίζονται ή απλά διατηρούν την ονομασία τους συμβιβαζόμενα με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Αυτό ήταν και το μήνυμα που έστειλαν οι τελευταίες γερμανικές εκλογές: Η κατάρρευση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) έστω με τον προσχηματικό τρόπο που συνέχιζε να υφίσταται. Είχε προηγηθεί η Γαλλία του Ζοσπέν, η Ιταλία όπου το ΚΚΙ είχα φθάσει να λάβει σε εκλογές 34,5% των ψήφων και σήμερα έπαψε να υφίσταται όπως και οι Σοσιαλδημοκράτες,  το είδαμε στη Βρετανία με το Εργατικό Κόμμα. Είναι χαρακτηριστικό: Όταν ρώτησαν τη Θάτσερ ποιο ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά της απάντησε: «Το νέο Εργατικό Κόμμα». Ο θρίαμβός της ήταν πως ακόμη και οι πολιτικοί εχθροί της (Τόνι Μπλερ) υιοθέτησαν τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές της. Το βλέπουμε και στη χώρα μας, όπου η Αριστερά έγινε σμπαράλια

Γιατί όμως; Ποιά είναι τα βαθύτερα αίτια της χρεοκοπίας της σοσιαλδημοκρατίας; Η σοσιαλδημοκρατία, μας λέει ο Ένζο Τραβέρσο, μπορούσε να υπερασπιστεί την ελευθερία, τη δημοκρατία και το κράτος πρόνοιας στις καπιταλιστικές χώρες μόνο επειδή υπήρχε η Σοβιετική Ένωση και επειδή ο ίδιος ο καπιταλισμός είχε υποχρεωθεί να μετασχηματισθεί στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου για να αντιμετωπίσει το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού. Το είχε πει και η Ρόζα Λούξεμπουργκ από τα τέλη του 19ου αιώνα. «Το μεταρρυθμιστικό έργο», έγραψε, που εκπροσωπούσαν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα ρεφορμιστικά κόμματα που πρόβαλλαν τις μεταρρυθμίσεις έναντι της Επανάστασης «δεν διαθέτει καμία δική του κινητήρια δύναμη, ανεξάρτητη από την επανάσταση… Σε κάθε ιστορική περίοδο, το μεταρρυθμιστικό έργο πραγματώνεται μόνο στα πλαίσια της κοινωνικής μορφής που δημιούργησε η τελευταία επανάσταση» Γιαυτό η διάλυση της ΕΣΣΔ συμπαρέσυρε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Το πρόβλημα για τους λαούς είναι ότι οι αποφάσεις που τους αφορούν λαμβάνονται από “πάνω” ερήμην τους και όχι από τους ίδιους.  Γι’ αυτό το κεφάλαιο και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, συρρικνωμένη στην εκλογική διαδικασία, στην ψήφο ως “λευκή επιταγή” στους κυβερνώντες, μπορούν και πάνε χέρι χέρι. Ο Χανς Κέλσεν, από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του δικαίου του 20ου αιώνα, σημείωνε ότι μια δημοκρατία θεμελιωμένη στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς προϋποθέτει πάντα έναν ανώνυμο και σιωπηλό λαό. Για να προσθέσει: «Καμιά από τις υφιστάμενες “αντιπροσωπευτικές” δημοκρατίες δεν είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική». Σήμερα όμως η εξέλιξη της τεχνολογίας δίνει τη δυνατότητα οι αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα να λαμβάνονται με τη συμμετοχή όλων των πολιτών. Δεν προσφέρεται η τεχνολογία μόνον για αύξηση της ανεργίας και για φονικότερους πολέμους. Μπορεί να απογειώσει τη δημοκρατία στα όρια της άμεσης δημοκρατίας. Κανείς όμως δεν μιλάει για αυτή τη δυνατότητα.

(1) Πέτρου Παπακωνσταντίνου, “Το γκρίζο κύμα”. Εκδ. Τόπος

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

25/2/2025

 

 

Δ. Τσαϊλάς: το Πρόδηλο Πεπρωμένο με τον Τραμπ και ο Παγκόσμιος Αντίκτυπος

0
President Donald Trump stands before British Prime Minister Keir Starmer arrives at the White House, Thursday, Feb. 27, 2025, in Washington. (AP Photo/Evan Vucci)

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Καμία χώρα δεν έπαιξε τόσο αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της τρέχουσας παγκόσμιας τάξης όπως οι ΗΠΑ. Η Αμερική, που πιστεύει ότι η πορεία της θα διαμορφώσει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας, έχει αποφασίσει να παίξει έναν παράδοξο ρόλο στην ιστορία. Επηρεάζει αποφασιστικά τα γεγονότα μέσω του «Πρόδηλου πεπρωμένου». Η εξωτερική της πολιτική επιδιώκει να διαδώσει αξίες που πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι θέλουν να υιοθετήσουν. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πρόεδροι των ΗΠΑ προσπάθησαν να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία. Ο Τραμπ, από την άλλη πλευρά, οδηγεί τις ΗΠΑ από έναν μονοπολικό κόσμο σε μια εποχή «χάους» ασκώντας ανεμπόδιστο ιμπεριαλισμό υπό το σύνθημα «να κάνει τη χώρα του μεγάλη ξανά».

Ο ιμπεριαλισμός, της Κίνας και της Ρωσίας, βασίζεται στην επέκταση και την κατοχή άλλων χωρών, αγνοώντας τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Η προσάρτηση εδαφών από την Κίνα και οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της κατοχής της Ουκρανίας, καταδεικνύουν την επιστροφή σε μια εποχή χάους όπου ο ιμπεριαλισμός υπερισχύει του διεθνούς δικαίου. Η επιρροή του Τραμπ σε αυτό το πλαίσιο, υπονοώντας την παράδοση της Ουκρανίας στη Ρωσία, θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο καμπής στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Ανάλυση

Εκτιμάται ότι δεν είναι μόνο μια στρατηγική στροφή του Τραμπ προς τη Ρωσία, αλλά πίσω από μια τέτοια αλλαγή θα μπορούσαν να πηγάζουν διάφοροι παράγοντες όπως παρακάτω:

  1. Γεωπολιτική Μόχλευση: Η Ρωσία, παρά τους οικονομικούς της περιορισμούς, παραμένει βασικός παίκτης λόγω της γεωγραφικής της θέσης, των στρατιωτικών της δυνατοτήτων και των φυσικών πόρων. Η ευθυγράμμιση με τη Ρωσία θα μπορούσε να είναι μια προσπάθεια αντιστάθμισης της Κίνας ή αποδυνάμωσης της στρατηγικής συνοχής της Ευρώπης.
  2. Εξουσιαστική Ευθυγράμμιση: Ο Τραμπ έχει δείξει μια συγγένεια με τους ισχυρούς ηγέτες, συχνά θαυμάζοντας τις συγκεντρωτικές δομές εξουσίας τους. Το στυλ διακυβέρνησης του Πούτιν μπορεί να είναι πιο ελκυστικό για τον Τραμπ από τα δημοκρατικά πλαίσια της Ευρώπης.
  3. Διαταραχή της Συμμαχίας: Ο Τραμπ ήταν από καιρό σκεπτικιστής για τις συνεργασίες του ΝΑΤΟ και των διατλαντικών, θεωρώντας τις ως επαχθείς και όχι επωφελείς. Η ενίσχυση των δεσμών με τη Ρωσία μπορεί να εξυπηρετήσει τον στόχο του να μειώσει τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη.
  4. Προσωπικά και πολιτικά συμφέροντα: Η ιστορία του Τραμπ με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρηματικών συμφερόντων και των υποτιθέμενων πολιτικών διασυνδέσεων, θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα να βλέπει τη στρατηγική ευθυγράμμιση με τη Ρωσία ως έναν τρόπο αποδυνάμωσης θεσμών που θεωρεί αντίπαλους, όπως η ΕΕ ή η κοινότητα πληροφοριών των ΗΠΑ.
  5. Η αποσταθεροποίηση ως στρατηγική: Η Ρωσία διαπρέπει στο να σπέρνει διχόνοια στα δημοκρατικά έθνη. Εάν ο Τραμπ επωφεληθεί από την πολιτική αστάθεια -τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό- η φιλία με τη Ρωσία μπορεί να είναι περισσότερο για τη διατήρηση ενός κλίματος χάους που εξυπηρετεί τις προσωπικές του πολιτικές φιλοδοξίες.

Τέλος είναι σημαντικό να προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω, καταστάσεις όπως το Brexit και η άνοδος των εθνικιστών στη Γερμανία που ευθυγραμμίζονται με ευρύτερες ανησυχίες για τη ρωσική παρέμβαση. Η στάση του Τραμπ θα μπορούσε να είναι η συνέχεια αυτής της ευρύτερης τάσης αποδυνάμωσης των ευρωπαϊκών ελίτ και της καθεστηκυίας τάξης που κυριαρχούν ακόμη στην Ευρώπη για την αναμόρφωση των παγκόσμιων πολιτικών συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων του φιλελεύθερου εθνικισμού.

Συμπεράσματα

Από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η σύγκρουση έχει αναδιαμορφώσει την παγκόσμια πολιτική, τις στρατιωτικές στρατηγικές και τις διεθνείς συμμαχίες. Η Δύση προσπάθησε να αποδυναμώσει και να διχάσει τις ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ στοχεύει επίσης να αμφισβητήσει το καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν. Εάν ο Πούτιν καταφέρει να βγει από αυτή την κρίση, το 2025 θα μπορούσε να γίνει μια κομβική χρονιά στην παγκόσμια ιστορία.

Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό λόγω της ανθεκτικότητας της Ουκρανίας και της δυτικής στρατιωτικής υποστήριξης. Η αποτελεσματικότητα των σύγχρονων όπλων, σε συνδυασμό με τη στρατηγική άμυνα της Ουκρανίας, έχει προκαλέσει σημαντική ζημιά στα ρωσικά στρατεύματα. Παρά τις προσπάθειες της Ρωσίας να διατηρήσει τις επιθετικές της ικανότητες, η παρατεταμένη μάχη έχει αποδυναμώσει τη συνολική στρατιωτική της δύναμη και την παγκόσμια θέση της.

Ο πόλεμος οδήγησε σε αυξημένες κυρώσεις, διπλωματική απομόνωση και εσωτερική δυσαρέσκεια στη Ρωσία. Τα δυτικά έθνη έχουν εκμεταλλευτεί τους οικονομικούς περιορισμούς για να ακρωτηριάσουν τις οικονομικές δυνατότητες της Ρωσίας, ενισχύοντας παράλληλα την υποστήριξή τους στην Ουκρανία. Η σύγκρουση έχει προσφέρει στην εσωτερική πολιτική σταθερότητα της Ρωσίας, με αυξανόμενη αντίσταση από τον πληθυσμό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πολιτικές προσωπικότητες έχουν υιοθετήσει διαφορετικές στάσεις για τον πόλεμο, επηρεάζοντας τόσο τις εσωτερικές όσο και τις διεθνείς πολιτικές. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πρότεινε να τερματιστεί ο πόλεμος μέχρι το Πάσχα και μάλιστα να γιορταστεί στο Κρεμλίνο. Τέτοιες δηλώσεις έχουν εγείρει ανησυχίες για την ευθυγράμμισή του με τα ρωσικά συμφέροντα, καθώς η προσέγγισή του θα μπορούσε ενδεχομένως να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ, να αποδυναμώσει τη συνοχή της ΕΕ και να μειώσει την αμερικανική παγκόσμια επιρροή.

Ο πόλεμος έχει επιταχύνει τις αλλαγές στη δυναμική της παγκόσμιας ισχύος. Ενώ τα δυτικά έθνη ενισχύουν τις συμμαχίες τους, η Κίνα έχει τοποθετηθεί ως βασικός παράγοντας στην παγκόσμια διπλωματία, αξιοποιώντας τη σύγκρουση για να επεκτείνει την επιρροή της. Η αποδυνάμωση των δυτικών θεσμών θα μπορούσε να διευκολύνει τη μεγαλύτερη κυριαρχία της Κίνας και της Ρωσίας, αλλάζοντας την ισορροπία της παγκόσμιας ισχύος. Καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, το αποτέλεσμα θα διαμορφώσει το γεωπολιτικό τοπίο για τα επόμενα χρόνια. Το αν η Ρωσία θα εμφανιστεί περαιτέρω αποδυναμωμένη ή θα διατηρήσει την επιρροή θα καθορίσει το μέλλον της παγκόσμιας ασφάλειας, των συμμαχιών και των δημοκρατικών αξιών.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security (INIS), του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

Μονόδρομος για τη χώρα μια νέα πολιτική με μια νέα κυβέρνηση

8

Από τις στήλες αυτές αναδείχθηκε για πρώτη φορά ο προβληματισμός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη ό,τι ήταν να δώσει το έδωσε και μια νέα πολιτική –μετά την εκλογή Τραμπ– με μια νέα κυβέρνηση ήταν αναγκαίες. Η αναγκαιότητα αυτή άρχισε να εκδηλώνεται με σαφήνεια και από άλλα ΜΜΕ μετά τις τεράστιες διαδηλώσεις σε όλον τον κόσμο με αφορμή τα Τέμπη, αλλά όχι μόνο για τα Τέμπη.

Τα Τέμπη ήταν αποτέλεσμα συσσωρευμένων παθογενειών της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, τις οποίες ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν θέλησαν να αγγίξουν. Ίσως και να τις επιδείνωσαν. Όμως είναι αυτές οι τεράστιες παθογένειες που κρατούν την χώρα καθηλωμένη.

Στο μέσον της θητείας της κυβέρνησης επήλθαν σαρωτικές αλλαγές στον κόσμο, απέναντι στις οποίες η Ελλάδα είτε δεν μπορεί να προσαρμοστεί (λόγω ιδεοληψιών του πρωθυπουργού της), είτε δεν γίνεται αποδεκτή από τον πυρήνα που διαμορφώνει τις εξελίξεις (λόγω αφελούς διπλωματικής έκθεσής της το προηγούμενο διάστημα). Η εξωτερική πολιτική της χώρας υπήρξε παιδαριωδώς ιδιοτελής τα τελευταία χρόνια, γι’ αυτό απαιτείται νέα κυβέρνηση.

Παρά την εμμονή του –λόγω εξουσιομανίας– να παραμείνει στην κυβέρνηση, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα τα καταφέρει. Και αν τα καταφέρει, επειδή οι διεθνείς πόλοι διαμόρφωσης πολιτικής δεν δίνουν καμιά σημασία στον ελληνικό παράγοντα, θα προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στον τόπο. Είναι εθνική ανάγκη η παραίτηση της κυβέρνησης και η αναζήτηση πολιτικής διεξόδου.

Απονομιμοποίηση Μητσοτάκη

Η άμεση προσφυγή στις κάλπες βρίσκει ένα αποδιαρθρωμένο πολιτικό σύστημα και, μάλλον δεν ενδείκνυται. Τα κόμματα δεν είναι, ακόμη, οργανωμένα μετά το σοκ των μνημονίων που υπέστησαν. Ούτε μια κυβέρνηση τεχνοκρατών αποτελεί λύση. Μια κυβέρνηση τεχνοκρατών δεν έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση και δεν μπορεί να προβεί σε μεγάλες αλλαγές και επιλογές κατευθύνσεων που είναι άμεσα αναγκαίες.

Η επιλογή είναι μια πολιτική κυβέρνηση με βασικό πυρήνα τη ΝΔ που κέρδισε τις εκλογές, άρα, τύποις θα διαθέτει την δεδηλωμένη νομιμοποίηση, με τη συμμετοχή, όμως, ικανών στελεχών της αντιπολίτευσης καθολικά αποδεκτών.  Και τέτοια πρόσωπα υπάρχουν. Αυτήν τη στιγμή η δυναμική και του διεθνούς αλλά και του ευρωπαϊκού συστήματος  λειτουργεί σαν να μην υπάρχει Ελλάδα. Η χώρα έχει περιθωριοποιηθεί και κανείς δεν σκέφτεται να την καλέσει σε καμιά από τις διασκέψεις που διαμορφώνουν το μέλλον της Ευρώπης και του κόσμου. Η συμμετοχή της στο επικείμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είναι θεσμική.

Εκτός αμυντικής αρχιτεκτονικής

Φανταστείτε μια νέα αρχιτεκτονική ευρωπαϊκής ασφαλείας στην οποία θα συμμετέχουν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Τουρκία και θα είναι εκτός η Ελλάδα. Υπενθυμίζω ότι στρατηγικός στόχος της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ ήταν η διασφάλιση της ακεραιότητας της χώρας και δευτερευόντως τα οικονομικά οφέλη. Το αποκαλούμενο και δόγμα ένταξης περιλάμβανε και την αρχή ότι η χώρα θα επεδίωκε να συμμετάσχει στον, κάθε φορά, διαμορφούμενο σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής σύγκλισης ώστε να επηρεάζει τις αποφάσεις.

Με τις τρέχουσες εξελίξεις η χώρα κινδυνεύει να μείνει εκτός κάθε αμυντικής αρχιτεκτονικής της Ένωσης. Στον εξωτερικό κύκλο που θα ανήκει θα είναι αποδέκτης αποφάσεων ενός πυρήνα, στον οποίο θα συμμετέχει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Τουρκία. Αν, δηλαδή, χρειάζεται κάτι από πλευράς αμυντικής υποστήριξης η χώρα, θα το ζητά από ένα διευθυντήριο, στο οποίο θα συμμετέχει η Τουρκία αλλά όχι η Ελλάδα! Η Αθήνα, θα ζητά από την Άγκυρα να εγκρίνει πολιτικές και υποστήριξη που θα κατευθύνεται εναντίον της. Βιασμός της λογικής.

Υπάρχει, πάντα, και η άποψη που υποστηρίζει ότι η Τουρκία που θα συμμετέχει σε έναν τέτοιο πυρήνα ευρωπαϊκής ασφάλειας θα είναι διαφορετική. Κανείς αναλυτής δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει από αξιώσεις της, τις οποίες θεωρεί ζωτικές, για να συμμετάσχει στον πυρήνα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Αντιθέτως, θέλει να συμμετάσχει στον πυρήνα της Ευρώπης για να ενισχύσει τις αξιώσεις της και να αποδυναμώσει την ελληνική και κυπριακή επιρροή.

Νέα πολιτική από νέα κυβέρνηση

Αυτές τις εξελίξεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη τις παρακολουθεί από μακριά. Και καθώς έχει εξασθενίσει δεν βρίσκει κανέναν υποστηρικτή στην ΕΕ, στον οποίο θα μπορούσε, έστω και παρακλητικά, να απευθυνθεί.  Επιδείνωσε, όμως, ο κ. Μητσοτάκης τη διεθνή θέση της χώρας και με την επίδειξη ελάχιστης διπλωματικότητας, καθώς διαχειριζόταν τις διεθνείς εξελίξεις. Αυτήν τη στιγμή οι σχέσεις της Αθήνας είναι επικίνδυνα διαταραγμένες με τη Μόσχα, το κλίμα που εισπράττεται από την Ουάσιγκτον είναι απορριπτικό της κυβέρνησης Μητσοτάκη (φρόντισε γι’ αυτό ο επικεφαλής της) και αδιάφορο για τον ρόλο της χώρας, ενώ στην ΕΕ κανείς δεν θυμάται ότι υπάρχει και η Αθήνα.

Μια νέα, λοιπόν, κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει βαρύτητα στην αποκατάσταση των διαταραγμένων σχέσεων της χώρας με διεθνείς δρώντες – ο κ. Μητσοτάκης είναι “κόκκινο πανί”, δεν μπορεί να το κάνει. Χρειάζεται σύγκλιση με τις ΗΠΑ στην οικονομία και στην άμυνα ως αποτρεπτικού παράγοντα, όχι ως εξαγορά προστασίας. Χρειάζονται κινήσεις για ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, αναγκαίες συνταγματικές αλλαγές και επιτέλους να τεθεί επί τάπητος και το δημογραφικό. Η λύση της ελληνοποίησης μεταναστών δεν μπορεί να είναι η μοναδική.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του SLpress.gr η Τουρκία καλπάζει δημογραφικά και η Ελλάδα βουλιάζει. Η μόνη ελπίδα που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι το Κουρδικό. Αν στην Τουρκία προχωρήσουν οι αλλαγές που σηματοδοτούν οι εξελίξεις στο Κουρδικό θα έχουμε σε βάθος χρόνου μια άλλη Τουρκία. Αλλά μέχρι τότε τα αποτελέσματα της εξάρτησης της χώρας θα είναι μη αντιστρεπτά. Εκείνο που κατάφερε μέχρι σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι να δορυφοροποιήσει τη χώρα απέναντι στην Τουρκία και να εξαρτάται η αμυντική κάλυψή της από αποφάσεις της Άγκυρας.

Είναι ο ορισμός του οξύμωρου! Ο κ. Μητσοτάκης έχει μια τελευταία ευκαιρία να προσφέρει στη χώρα. Ας την σκεφθεί δρομολογώντας ο ίδιος τις εξελίξεις.

slpress.gr