Πρώτη φορά μία αμερικανική κυβέρνηση παραδέχεται την αλήθεια για την ουκρανική σύγκρουση
Ως πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ δια αντιπροσώπων χαρακτήρισε την σύγκρουση στην Ουκρανία ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μ.Ρούμπιο!
Είναι η πρώτη φορά που μία αμερικανική κυβέρνηση παραδέχεται επισήμως τι πραγματικά συμβαίνει στην Ουκρανία και για ποιο λόγο αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο για τον πλανήτη.
«Ειλικρινά, είναι ένας πόλεμος αντιπροσώπων μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων: Των Ηνωμένων Πολιτειών, που βοηθούν την Ουκρανία, και της Ρωσίας».
Πρόσθεσε μάλιστα ότι «Ο πόλεμος αυτός πρέπει να τερματιστεί».
Το ότι στην δήλωσή του τόνισε το γεγονός πως Ρωσία και ΗΠΑ είναι πυρηνικές δυνάμεις, δείχνει και το σκεπτικό της κυβέρνησης Τραμπ.
Δεν μπορούν οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις στον κόσμο να βρίσκονται σε πολεμική αντιπαράθεση. Είναι επικίνδυνο.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο κάνει μια εξαιρετικά σημαντική παραδοχή.
Αυτός ο πόλεμος χαρακτηρίζεται πλέον ως πόλεμος με αντιπροσώπους, κάτι που προφανώς έτσι είναι και το γνώριζαν όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αλλά επειδή δεν υπήρχε επίσημη παραδοχή, χαρακτηρίζονταν ως «ρωσόφιλοι» ή και «ψεκασμένοι» (στην Ελλάδα).
Ως εκ τούτου, έμμεσα λέει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται (ή τουλάχιστον ήταν με τον Μπάιντεν) σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Αυτό επίσης σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επιστρέψουν στην υποστήριξη της Ουκρανίας, τουλάχιστον όχι όπως πριν.
Αυτός είναι και ο σκοπός για τον οποίο ο Μάρκο Ρούμπιο προχώρησε σε αυτή την δήλωση.
Οι ΗΠΑ δεν θα προσφέρουν ξανά την βοήθεια που έδιναν πριν στην Ουκρανία.
Θα την προστατέψουν αν υπογράψει την συμφωνία για τα ορυκτά αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα την στηρίξουν για να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας επ’ αόριστον, κάτι που επιθυμεί αντιθέτως το κονκλάβιο των Βρυξελλών και η Βρετανία.
Πολλοί είχαν την απορία γιατί ο Μάρκο Ρούμπιο εμφανίστηκε με έναν σταυρό στο μέτωπο αλλά η εξήγηση είναι απλή:
Πρόκειται για την «Ash Wednesday» των Καθολικών, όπου κατά την παράδοση βάζουν στο μέτωπό τους στάχτη και ο Μάρκο Ρούμπιο είναι Καθολικός στο θρήσκευμα.
Για να μην χρησιμοποιηθούν στην Ουκρανία κατά της Ρωσίας
(Aνανέωση από αρχική δημοσίευση: 05/03, 22.35):
Για πρώτη φορά μετά τον Β’ΠΠ οι ΗΠΑ απέκλεισαν την Βρετανία από την ροή στρατιωτικών πληροφοριών σε οποιαδήποτε σημείο του κόσμου θεωρούν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από την Ουκρανία κατά της Ρωσίας και να υπονομεύσουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες!
Πρόκειται για πρωτοφανή απόφαση που δείχνει ότι ο Ν.Τραμπ είναι αποφασισμένος «να το πάει μέχρι τέλους» και να μην επιτρέψει στον Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργό της Βρετανίας (τον οποίο «λούζει» με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς ο Ε.Μασκ και έχει ζητήσει την παραίτησή του) «να πάρει ανάσα»
Ο Ν.Τραμπ δεν ξεχνά ότι ο Κιρ Στάρμερ είχε στείλει δήθεν «ακτιβιστές» να πλήξουν την προεκλογική του προσπάθεια σε μία αδιανόητη επέμβαση της Βρετανίας στην εσωτερική αμερικανική πολιτική.
Η διακοπή ροής στρατιωτικών πληροφοριών στην Βρετανία, που έχει προνομιακό καθεστώς στην αποδοχή πάσης φύσεως στρατιωτικών πληροφοριών από τις ΗΠΑ, «σφραγίζει» την πιθανότητα να μπορέσουν οι Ουκρανοί να στοχοποιήσουν ρωσικούς στόχους και τους οδηγούν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, ενισχύοντας τις ειρηνευτικές προσπάθειες του Ν.Τραμπ.
Ήδη η Washington Post, επικαλούμενη έναν Ουκρανό στρατιωτικό αξιωματικό αποκάλυψε ότι: «Τον τελευταίο μήνα, τουλάχιστον μία από τις ουκρανικές ομάδες που είναι υπεύθυνες για την πολλαπλή εκτόξευση πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς από αμερικανικά συστήματα HIMARS δεν έχει λάβει συντεταγμένες για πλήγματα σε απόσταση μεγαλύτερη των 40 μιλίων (περίπου 64 χιλιόμετρα) πίσω από τη γραμμή επαφής», αναφέρει το αμερικανικό έντυπο.
Το «πάγωμα» στην ανταλλαγή πληροφοριών που αποφάσισε ο Τραμπ και επιβεβαίωσε η CIA, περιλαμβάνει τη διακοπή αποστολής δεδομένων στόχευσης που οι αμερικανικές υπηρεσίες κατασκοπείας παρέχουν στο Κίεβο, ώστε να μπορεί να εκτοξεύει σε ρωσικούς στόχους πυραύλους που του παρέχουν οι Αμερικανοί και ουκρανικής κατασκευής μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς, δήλωσαν Ουκρανοί αξιωματούχοι.
iEpikaira.- Η πολυσυζητημένη έκθεση της ισραηλινής «επιτροπής Nagel» για την άμυνα και την στρατηγική ασφαλείας του Ισραήλ -η οποία ιδρύθηκε το 2023 από την κυβέρνηση Νετανιάχου-, προειδοποίησε για τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας και το ενδεχόμενο ισραηλοτουρκικής θερμής αντιπαράθεσης με φόντο τις εξελίξεις στο πεδίο της Συρίας. Η έκθεση της επιτροπής ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «η απειλή από τη Συρία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο από την ιρανική απειλή» και υπογράμμισε ότι το Ισραήλ οφείλει να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο η Τουρκία να μετατραπεί σε στρατηγική απειλή.
«Αντισυμμαχία στον Σουλτάνο»
Η «Israel Hayom» αναφερόμενη στην εν λόγω έκθεση αποκάλυψε ότι το Ισραήλ σχεδιάζει να αντιδράσει στην τουρκική επεκτατικότητα χτίζοντας μια «Αντι-συμμαχία στον Σουλτάνο» στην οποία θα συμμετέχουν Ελλάδα-Κύπρος-Κουρδιστάν (sic). Συγκεκριμένα έγραψε (08/01/25) ότι εκτός των δημοσίων δηλώσεων υπέρ των Κούρδων «το Ισραήλ ενισχύει τους δεσμούς του με τους ιστορικούς αντιπάλους της Τουρκίας. Τους τελευταίους μήνες, το Ισραήλ υπέγραψε μια σειρά αμυντικών συμφωνιών με την Ελλάδα και την Κύπρο, συμπεριλαμβανομένης μιας συμφωνίας 2 δις ευρώ για προμήθεια προηγμένων συστημάτων ραντάρ και αναχαίτισης για την Ελλάδα. Η Κύπρος έχει ήδη παραλάβει συστοιχία πυραύλων αεράμυνας ισραηλινής κατασκευής Barak MX…». Με άλλα λόγια είναι ξεκάθαρο πέραν πάση αμφιβολίας ότι το «τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν» όπως αυτό έχει ήδη αναλυθεί στο παρόν βήμα από το 2019 παίρνει πλέον σάρκα και οστά…
Ελληνισμός ως προκεχωρημένο φυλάκιο
Tο γνωστό εβραϊκό think tank BESA (Begin Sadat Center for Strategic Studies) το οποίο επηρεάζει άμεσα την ισραηλινή εξωτερική πολιτική ανέφερε από το 2019 ότι: «Οι ΗΠΑ παρέχουν ήδη σημαντική υποστήριξη τόσο στους Κούρδους της Συρίας όσο και στον αναδυόμενο «Ιστορικό Άξονα» Ελλάδας – Ισραήλ – Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Κούρδοι, και ο προαναφερθείς συνασπισμός της Ανατολικής Μεσογείου, έχουν κοινό συμφέρον να αμφισβητήσουν τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της Τουρκίας και να προστατεύσουν την κυριαρχία τους. Αυτοί οι παράγοντες – ίσως υπό την καθοδήγηση της Ουάσιγκτον – πρέπει να σφυρηλατήσουν ένα συνεκτικό σχέδιο και να κάνουν ό,τι πρέπει για να υλοποιηθεί.»
Ως εκ τούτου το iEpikaira στην ίδια ανάλυση επισήμανε τότε ότι: «Όπως οι Κούρδοι εργαλειοποιήθηκαν για τη δημιουργία ουδέτερης ζώνης [buffer zone ή μάλλον buffer state] μεταξύ Ισραήλ και της Τουρκίας… κάτι παρόμοιο επιχειρείται ήδη στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Η δημιουργία δηλαδή μιας «ομπρέλας» ή «ζώνη περίσφιξης/αποκλεισμού», ενός ισχυρού νοητού «αναχώματος» στην Τουρκία, αποτελούμενο από την Κρήτη, την Κύπρο και την Βόρεια Συρία – Κουρδιστάν.» Με άλλα λόγια ο Ελληνισμός μετατρέπεται σε προκεχωρημένο φυλάκιο έναντι του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού.
Η «παγίδα του Θουκυδίδη»
Μια άλλη σημαντική πτυχή της «έκθεσης Nagel» σχολιάστηκε από το «All Israel News» το οποίο ανέφερε (07/01/25) ότι «η Τουρκία είναι… ανταγωνιστής στην παγκόσμια αγορά εξαγωγών όπλων. Η ανεπτυγμένη βιομηχανία της χώρας της επέτρεψε να προσφέρει προηγμένες στρατιωτικές λύσεις, συχνά σε χαμηλές τιμές με γρήγορη προσφορά, γεγονός που την θέτει σε άμεσο ανταγωνισμό με τις αμυντικές εταιρείες του Ισραήλ.» Η Τουρκία διέπραξε το μοιραίο λάθος να αυξήσει το αποτύπωμά της (υπερεπέκταση) και ταυτόχρονα να κάνει άλματα στην αμυντική βιομηχανία γεγονός που την έφερε σε ευθεία αντιπαράθεση με το Ισραήλ και όχι μόνο. Αναλυτές επισήμαναν εδώ και χρόνια τον κίνδυνο που διατρέχει η γείτονα με τις επιτυχίες της να αυτοεγκλωβιστεί στην «παγίδα του Θουκυδίδη» (1, 2, 3, 4).
Η τακτική υποχώρηση των Κούρδων
Στις 27/02/25 ο φυλακισμένος κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν, μετά από 41 χρόνια ένοπλης πάλης κατά της Τουρκίας, με ποταμούς αίματος, κάλεσε το ΡΚΚ να καταθέσει τα όπλα του. Το ερώτημα βέβαια είναι πώς αποφασίστηκε ο αφοπλισμός και ποιό είναι το αντάλλαγμα της εκεχειρίας για τους Κούρδους; Είναι τουλάχιστον παράδοξο μετά από τόσες θυσίες, έτσι ξαφνικά οι Κούρδοι να παίρνουν μια τέτοια απόφαση. Εκτίμησή μας είναι ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να πέσουν σε άλλη μια παγίδα και ότι πρόκειται για «λευκό αφοπλισμό/παράδοση» ο οποίος αποτελεί μια πολύ καλά σχεδιασμένη τακτική υποχώρηση -ενδεχομένως σε συνεννόηση με τους στρατηγικούς τους συμμάχους ΗΠΑ/Ισραήλ-, η οποία θα φέρει την Τουρκία προ τετελεσμένων.
Προς επίρρωση των ανωτέρω, ήρθε δημοσίευμα του «Reuters» (28/02/25) επικαλούμενο τέσσερις πηγές με γνώση του θέματος, σύμφωνα με το οποίο το ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ πιέζει για να διατηρήσει η Ρωσία τις βάσεις της στη Συρία, ως αντιστάθμισμα στην τουρκική διείσδυση. Το Ισραήλ κοινοποίησε τις απόψεις του μέσω μιας «λευκής βίβλου» σε ανώτατους αξιωματούχους των ΗΠΑ. Το ερώτημα βέβαια είναι εάν αυτή η «βίβλος» για το μέλλον της Συρίας έχει σχέση και με τον «λευκό αφοπλισμό/παράδοση» του ΡΚΚ; Και εξηγούμε την συλλογιστική μας: Εάν το Ισραήλ έφτασε στο σημείο να πιέζει τις ΗΠΑ για να κρατήσουν οι Ρώσοι τις βάσεις τους στη Συρία, πόσο πιθανό είναι να άφησε έτσι απλά τους στρατηγικούς συμμάχους του στην περιοχή, τους Κούρδους, να παραδώσουν τα όπλα, έστω κι αν αυτό αφορά όσους βρίσκονται εντός Τουρκίας;
Ελληνοτουρκικός πόλεμος
Εν μέσω του ορυμαγδού των ως άνω εξελίξεων και ως επιστέγασμα των προβληματισμών μας, έρχεται και η ανοικτή δήλωση ενός αμερικανού πρώην αξιωματούχου και απόστρατου αξιωματικού, του Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ, ο οποίος αποκάλυψε (13/02/25) ότι: «Έχουμε στοιχεία ότι το Ισραήλ προσπαθεί να προκαλέσει ελληνοτουρκικό πόλεμο…» και ότι «υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι είναι στρατηγική του Ισραήλ, να εξαπολύσει τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων, ώστε οι Τούρκοι να στραφούν εναντίον τους, οπότε σε αυτό το σημείο θα έχουμε μια συνταγή για την απόλυτη καταστροφή την οποία φυσικά θα επωφεληθεί στο έπακρο το Ισραήλ, και δεν νομίζω ότι κανείς αυτήν την στιγμή σκέφτεται προσεκτικά στην Ουάσιγκτον αυτό το ενδεχόμενο…».
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει (24/02/25), ο Ελληνισμός είναι πολύ εύκολο να εμπλακεί σε ένα «proxy war», όταν οι διεθνείς δρώντες το αποφασίσουν για τους δικούς τους λόγους, και δυστυχώς απ’ ότι προκύπτει από την ανάγνωση των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή μας, βρισκόμαστε πολύ κοντά σε αυτήν την δεινή πραγματικότητα, διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που παρασκηνιακά επιδιώκουν να «κοντύνουν» την Τουρκία. Στο ερώτημα, γιατί δεν πυροδοτήθηκε νωρίτερα ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας -όταν για παράδειγμα το 2019 διαφαινόταν αυτό το ενδεχόμενο-, η απάντηση κρύβεται στους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς τρίτων στην περιοχή μας όπως αυτοί αναλύθηκαν ήδη στο iEpikaira (25/02/25).
Την «ερεθίζουν» χωρίς να την συνετίζουν
Σχεδόν ταυτόχρονα με τον ΜακΓκρέγκορ, ο εβραϊκής καταγωγής, πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών και ειδικός σε θέματα της Μέσης Ανατολής, Μάικλ Ρούμπιν, σε μια ιδιαίτερα καυστική ανάλυση στο «geopolitico.gr» (28/02/25), κατακεραυνώνει τις πολιτικές Ερντογάν στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ενώ παράλληλα στηλιτεύει την υποχωρητικότητα/κατευνασμό των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, τις οποίες παροτρύνει σε μια πιο επιθετική (sic) στάση. Δημιουργεί κλίμα προειδοποιώντας με νόημα ότι: «αν η Ελλάδα συνεχίσει να σφάλλει από την πλευρά της υποταγής, θα χάσει το μισό Αιγαίο όπως η Κύπρος έχει χάσει-προσωρινά-το 38% της Κύπρου» ενώ ταυτόχρονα παροτρύνει τονίζοντας ότι «η ώρα είναι τώρα να προχωρήσουμε στη διπλωματική επίθεση» προτείνοντας συγκεκριμένες δράσεις για μέγιστη διπλωματική πίεση έναντι της Τουρκίας. Απορίας άξιον βέβαια γιατί δεν απευθύνεται στην διοίκηση Τραμπ πρωτίστως ή στην ηγεσία του ΝΑΤΟ και αρκείται σε υποδείξεις κυρίως προς την ελληνική πλευρά;
Γιατί για παράδειγμα δεν προτείνει στους αγγλοσάξονες να εγκαταλείψουν την «παραδοσιακή» ουδετερότητα και το γνωστό «δόγμα Λούνς», όταν τίθενται θέματα ασκήσεων (πχ άσκηση «Ηνίοχος 2023») ή άλλων δραστηριοτήτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με μόνη -μεροληπτική- εξαίρεση όταν πρόκειται για ζητήματα που συνδέονται με την Ουκρανία, οπόταν το «δόγμα Λούνς» πάει στον κάλαθο των αχρήστων, προς ικανοποίηση των ευρύτερων σχεδιασμών τους (βλ. Αλεξανδρούπολη και όχι μόνο). Υπενθυμίζεται ότι ο Ολλανδός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λούνς (1971-1984) μοίρασε τον Μάιο του 1980 έγγραφο προς την βορειοατλαντική συμμαχία με το οποίο ζήτησε να μην περιλαμβάνονται στην κατανομή συμμαχικών πιστώσεων «αμφισβητούμενες περιοχές διότι δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα στο ΝΑΤΟ». Εμμέσως δηλαδή ξεκαθαρίστηκε ότι το ΝΑΤΟ/ΗΠΑ δεν θα εμπλέκονται στις διμερείς διαφορές των Συμμάχων, ευνοώντας φυσικά τις τουρκικές αναθεωρητικές επιδιώξεις (βλ. iEpikaira, 11/05/23).
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά για να μας προβληματίσουν, ο στενός τέως σύμβουλος του προέδρου Τραμπ και ιδεολογικός καθοδηγητής του κινήματος MAGA, με συνέντευξηπου παραχώρησε στην «Καθημερινή» (17/02/25) προειδοποιεί: «τώρα βρίσκεστε στο τόξο της αστάθειας, μεταξύ της Ουκρανίας και της Τουρκίας και με απασχολεί πολύ η Τουρκία» και θυμίζει πως -όχι τυχαία βεβαίως- τον Δεκέμβριο του 2024 κυκλοφόρησε φωτογραφία του με μπλουζάκι «Free Constantinople» (Ελευθερώστε την Κωνσταντινούπολη). Άλλος ένας ισχυρός παράγοντας και opinion maker που «ερεθίζει» την Τουρκία ενώ επισημαίνει ότι η Ελλάδα διατρέχει κίνδυνο «να κατακτηθεί σε 10 χρόνια από τώρα» και επιμένει ότι δεν υπερβάλλει αφού είναι προφανές, λέει, «πώς γίνεται να μην το βλέπουμε;» ότι ένας πόλεμος έρχεται από την Ουκρανία προς τα Βαλκάνια και ένας άλλος από τη Συρία και την Τουρκία.
Κανείς δεν θέλει να «λερώσει τα χέρια του» με την Τουρκία. Γιατί άλλωστε να το κάνουν, εφόσον υπάρχουν αναλώσιμοι για να κάνουν την δουλειά; Ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων (proxy war) εργαλειοποιείται καθ’ όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας και η Ελλάδα έχει τις δικές της τραγικές εμπειρίες. Η «γοητεία» του στα μυαλά των πολεμοχαρών έγκειται στο γεγονός ότι εξασφαλίζει ένα ισχυρό αντίκτυπο με σχετική ατιμωρησία. Τί είναι άλλωστε ένας πόλεμος για τα συμφέροντά σου, όταν άλλοι χύνουν το αίμα τους, δρομολογώντας τις δικές σου επιδιώξεις; Αλλά όπως επεσήμανε και ο μεγάλος θεωρητικός του πολέμου Παναγιώτης Κονδύλης: «Ίσως να θεωρεί κανείς «απάνθρωπα» και λυπηρά αυτά τα δεδομένα· αν όμως ασκεί εθνική πολιτική αγνοώντας τα, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου τη λύπη για την ηθική κατάπτωση των άλλων θα τη διαδεχθεί ο θρήνος για τις δικές του συμφορές.»
Η Βασιλική Κόκκαλη βρισκόταν στο βαγόνι 3 και κατάφερε να επιζήσει. Δύο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών επιζώντες και συγγενείς θυμάτων μιλούν στην Deutsche Welle και τη Μαρία Ρηγούτσου.
H Βασιλική Κόκκαλη, επιζήσασα στο δυστύχημα των Τεμπών το 2023Εικόνα: Maria Rigoutsou/DW
Η συνάντηση με την κυρία Βασιλική Κόκκαλη έγινε στο σπίτι της κόρης της σε ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης. Χειμαρρώδης και οργισμένη, με έναν λόγο σαφή και δομημένο. «Κανείς δεν μπορεί να με κοροϊδέψει εμένα, γιατί τα έζησα», λέει και συμπληρώνει με πικρία πως «μου στέρησαν μια μεγάλη χαρά που είχα: το διάβασμα». Η Βασιλική Κόκκαλη έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά την όρασή της. Ακόμα, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με τα πόδια της και τη σπονδυλική στήλη, ενώ καταστράφηκε το διάφραγμα στη μύτη. Παρόλο που βρισκόταν στο βαγόνι 3 την ώρα του δυστυχήματος και είδε και έζησε όσα τραγικά συνέβησαν εκείνο το βράδυ, δεν την κάλεσαν για κατάθεση. Παίρνοντας η ίδια την πρωτοβουλία και μέσω του δικηγόρου της ανάγκασε τις αρχές τελικά να την καλέσουν για κατάθεση.
Είμαι η Βασιλική Κόκκαλη, συνταξιούχος. Είμαι μία εκ των επιζώντων. Βρισκόμουν στο τρίτο βαγόνι. Ταξίδευα. Δεν καθόμουνα στη θέση στην οποία έγραφε το εισιτήριό μου. Είχα πάει λίγο πιο πίσω, γιατί βρήκα πρίζα για να φορτίσω το κινητό μου. Δεν πρόλαβα στην ουσία να καθίσω στο κάθισμά μου, έβγαλα το παλτό μου και ετοιμαζόμουν να πάρω την κόρη μου τηλέφωνο για να της πω ότι θα καθυστερήσουμε. Με το που ξεκινάει το τρένο, σε πολύ λίγο χρόνο, φεύγω με δύναμη στο απέναντι κάθισμα. «Τι είναι αυτό;», σκέφτηκα. Επανέρχομαι στη θέση μου. Δεν προλαβαίνω να ακουμπήσω την πλάτη μου. Έρχεται δεύτερο φρενάρισμα. Ξανά φεύγω πάλι μπροστά. Επανέρχομαι. Και τρίτο φρενάρισμα. Στο τρίτο φρενάρισμα έφυγα με το κεφάλι και βρέθηκα έξω στο χώμα, εγκλωβισμένη. Ήμουνα ανάσκελα, έβλεπα το βαγόνι που καιγόταν με τα παιδιά. Εγώ παρέμεινα εγκλωβισμένη εκεί, αλλά και άλλοι. Ήταν η Ιφιγένεια Μήτσκα, το κοριτσάκι από τα Γιαννιτσά. Κάποια στιγμή με ρώτησε «Θα βγούμε;». Λέω «κοριτσάκι μου, θα βγούμε, θα έρθει βοήθεια. Δεν μπορεί σε ένα τέτοιο δυστύχημα να μην εμφανιστεί βοήθεια». Εμένα ήρθαν δύο φοιτητές και με βοηθήσανε, τράβηξαν πράγματα, αυτοί με σήκωσαν. Άρχισα να ψάχνω το κινητό μου, γιατί ήταν σκοτάδι. Το βαγόνι είχε διαλυθεί εντελώς. Δεν υπήρχε. Στην ουσία δεν μπορούσες να περπατήσεις. Έφευγες με την κλίση που είχε πάρει, έφευγες κάτω… Έβαλα έναν φοιτητή και έσπασε το παράθυρο, το μικρό που είναι τελευταίο στο βαγόνι πίσω-πίσω και λέω θα τους βγάζουμε από δω, θα μείνω κι εγώ, δεν θα κατέβω, θα βοηθάω με τον φακό μου, κάτι άλλο δεν μπορώ να κάνω.
Πότε ήρθαν τα σωστικά συνεργεία;
Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ήρθαν. Πρέπει να έμεινα 35 με 40 λεπτά μέσα στο βαγόνι. Μέσα στο βαγόνι δεν μπορούσες να πάρεις αναπνοή. Ήταν απίστευτη η οσμή. Δεν ήτανε μυρωδιά φωτιάς, δεν είχε να κάνει αυτό με τη συνηθισμένη φωτιά, με βαλίτσες που καίγονται, με πλαστικά, με καλώδια. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν χημικό, δηλαδή ένιωθες να καίγεται το εσωτερικό σου. Ήταν απίστευτο. Κι επειδή εγώ έχω ήδη πρόβλημα με αλλεργίες στο αναπνευστικό από παιδί, έμεινα και έβγαζα το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο για να βοηθήσω με τον φακό. Έπαιρνα αναπνοή και το ξαναέβαζα μέσα. Δεν άντεχα άλλο. Κάποια στιγμή είπα: «Παιδιά εγώ τέλος, αν παραμείνω άλλα πέντε λεπτά, θα μείνω κι εγώ με τους υπόλοιπους εδώ μέσα».
Κάποια στιγμή όμως ήρθαν σωστικά συνεργεία, σωστά;
Εργασίες διάσωσης στο σημείο της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα ΤέμπηΕικόνα: George Kidonas/InTime News/AP/picture alliance
Όταν κατέβηκα εγώ, μετά από 40 λεπτά περίπου, κάτω από το βαγόνι, γιατί δεν άντεχα άλλο μέσα, με πλησίασε ένας ο οποίος φορούσε ένα παντελόνι με διακριτικά κάτω, φωσφοριζέ μπλε, μπλε με κίτρινο. Δεν είχε τίποτε μαζί του. Ούτε φορεία, ούτε εξοπλισμό. Τίποτε. Ένας. Αυτός λοιπόν ήρθε λες και πήγαινε εκδρομή, ας πούμε. Μου λέει «Να σας βοηθήσω να ανεβείτε στον δρόμο;». Λέω «Εμένα; Όχι». «Εγώ», λέω, «βγήκα, μπείτε μέσα. Μέσα υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δύο, το λιγότερο τρεις επιζώντες, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι». Και το παράπονό μου ακόμη και σήμερα είναι ότι δεν υπήρξε βοήθεια. Εγώ μπορώ να δεχτώ, ας πούμε, ότι το δυστύχημα ήταν ανθρώπινο λάθος, να το πω κι έτσι, που δεν ήταν ανθρώπινο λάθος με όλες αυτές τις παραλείψεις, έτσι; Αλλά ας πούμε ότι αυτό ήταν ανθρώπινο λάθος, η συνέχεια; Αυτό το δυστύχημα ήταν ένα συνεχόμενο έγκλημα.
Και θέλω να πω και κάτι ακόμα πάνω σε αυτό. Έβγαιναν οι επιζώντες για να ανέβουν στον δρόμο από τη μεριά που ήταν οι γραμμές – κάποιοι βγήκανε και από την άλλη πλευρά από τα χωράφια – και οι διασώστες δεν κατέβαιναν να τους βοηθήσουν, τους πετάγανε σκοινιά να σκαρφαλώσουν. Μάλιστα κάποιος μου είπε ότι τους δίνανε και φορεία-σκαφάκια για να βάλουν πάνω τραυματίες. Τραγικό. Δηλαδή δεν κατέβαιναν αυτοί που έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους και κάνανε τη δουλειά τη δική τους οι φοιτητές. Δηλαδή τον ρόλο του διασώστη τον είχαν οι φοιτητές.
Κάνοντας τον απολογισμό τώρα, δύο χρόνια μετά, τι θα λέγατε; Πώς το βιώσατε αυτά τα δύο χρόνια;
Πάρα πολύ δύσκολα. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε, με την έννοια του ότι άφησαν ανθρώπους να πεθάνουν αβοήθητοι. Αυτή η κοπέλα που ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη.
Γιατί το λέτε αυτό;
Θα σας πω. Αυτή η κοπέλα η οποία ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη, η Ιφιγένεια, και θα έχω και θα το λέω και θα το φωνάζω μέχρι να πεθάνω. Η κοπέλα ζούσε. Μπήκε ο φίλος της με ένα παιδί του Εμπορικού Ναυτικού και την απεγκλώβισαν από το σημείο που ήταν εγκλωβισμένη. Τράβηξαν λαμαρίνες. Το βγάλανε το κορίτσι και το πήγανε στα παράθυρα, εκεί που κατεβαίναμε εμείς. Αλλά επειδή ήταν πολύ μεγάλο το ύψος και η κοπέλα είχε χάσει τις αισθήσεις της, τη βάλανε δίπλα στα παράθυρα και ζήτησαν βοήθεια. Βγήκαν έξω και ζήτησαν βοήθεια για να την απεγκλωβίσουν. Μόνο που δεν πήγανε ποτέ. Η κοπέλα βρέθηκε δύο μέρες μετά. Γιατί να βρεθεί δύο μέρες μετά; Έπρεπε να πάει ειδική μονάδα. Πώς να βγάλεις ένα κορίτσι, το οποίο δεν έχει τις αισθήσεις του, από ένα παραθυράκι χωρίς εξοπλισμό, χωρίς τίποτε. Τέσσερα μέτρα ύψος από το σημείο που είχε γείρει το βαγόνι, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βγεις από την άλλη μεριά του βαγονιού 3.
Από εκεί και πέρα το κράτος πώς σας βοήθησε; Είχατε ψυχολογική υποστήριξη; Είχατε οικονομική υποστήριξη;
Δεν είχαμε. Δεν είχαμε βοήθεια. Και όχι μόνο δεν είχαμε βοήθεια. Μας έχουν δημιουργήσει και ένα σωρό εμπόδια και προβλήματα. Γιατί δηλαδή εγώ προσπαθώ μήνες τώρα να πάρω γνωματεύσεις, να τις δώσω στον ανακριτή μήνες τώρα. Γνωματεύσεις για τον τραυματισμό μου. Προσπαθώ να πάρω γνωμάτευση από την ομάδα ψυχοθεραπείας που είχαμε. Εκείνο το βράδυ μας βλέπανε οι ειδικευόμενοι. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι είχα χτυπήσει στο κεφάλι και πολλά άλλα. Στα πόδια, στη σπονδυλική στήλη.
Ψυχολογική υποστήριξη δεν είχατε;
Είχαμε τους πρώτους μήνες. Αυτό, και έκριναν κάποια στιγμή στους πέντε μήνες, δεν θυμάμαι τώρα πέντε, πεντέμισι μήνες, ότι πλέον λήγει το πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται άλλο αυτό και το σταματήσανε. Μετά ο καθένας μόνος του αν μπορεί να πληρώνει ψυχολόγο. Του δικαιολογούν μέχρι 200 ευρώ τον μήνα. Αλλά ρωτάνε αν έχουμε να τα δώσουμε, με τόσες υποχρεώσεις;
Ας πάμε τώρα στο κομμάτι το πιο νομικό. Πόσον καιρό μετά σας κάλεσαν για κατάθεση;
Δεν μας κάλεσαν ποτέ για κατάθεση. Είχαν καλέσει δύο μόνο από τους επιζώντες, με τους οποίους τύγχανε να είμαστε στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας, αυτούς τους δύο. Και τέλος. Και ειδικά ας πούμε από το βαγόνι 3, που ήταν από τα πρώτα βαγόνια που θα μπορούσαν να πάρουν αξιόλογες μαρτυρίες, δεν καλέσανε κανέναν.
Πως ξέρετε ότι δεν τους καλέσανε;
Οι δικηγόροι βλέπουν τις δικογραφίες, δεν τους καλέσανε. Εγώ έμαθα ότι πάει να κλείσει εσπευσμένα ο φάκελος της προανακριτικής. Και 12 η ώρα τη νύχτα είπα στον δικηγόρο μου ότι εγώ θα δώσω κατάθεση. Όπως και να έχει δηλαδή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην δώσω κατάθεση. Δεν πήγα να τους πω ότι θέλω να καταθέσω. Πήγα σε ένα ίντερνετ-καφέ, γιατί δεν είχα ίντερνετ. Έκανα μία υπεύθυνη δήλωση, πώς το λένε, μέσω gov.gr, που θεωρείται επίσημο έγγραφο. Την έστειλα με e-mail το ίδιο βράδυ στον δικηγόρο και την επόμενη μέρα την πήγε ο δικηγόρος στον εφέτη ανακριτή, οπότε αναγκάστηκε μετά να με καλέσει.
Δηλαδή ήταν δική σας η πρωτοβουλία;
Ναι, ναι, ναι, όπως πρωτοβουλία ήταν και άλλων παιδιών, τα οποία ακόμη δεν τα έχει καλέσει για κατάθεση.
Δεν υπάρχει περίπτωση μια τέτοια έκρηξη, μια τέτοια φωτιά να οφείλεται ούτε σε λαδάκια που λένε αυτοί, ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Και γιατί το λέω; Γιατί όταν κατέβηκα εγώ από το βαγόνι, τριάντα πέντε λεπτά μετά, ήρθε ένα παλικάρι, από το μπροστινό μέρος του τρένου. Το παλικάρι αποδείχτηκε ότι πέθανε μετά, στην πορεία. Γλίτωσε τις συγκρούσεις, γλίτωσε την πρώτη φωτιά. Έτρεχε από τα πρώτα βαγόνια προς το 3 πανικόβλητος και ζητούσε βοήθεια για το κορίτσι του. Έλεγε «Η κοπέλα μου έχει χτυπήσει σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με, δεν είχε έρθει διασώστης», έλεγε. Δεν είχε έρθει διασώστης, δεν είχε έρθει κανείς. Γύρισε ξανά το παιδί πίσω τρέχοντας. Δεν είχε κάτι. Δεν φαινόταν να είναι τραυματισμένος.
Βγήκανε κι από το βαγόνι 2, βγήκανε κι από το βαγόνι 1, γλίτωσαν. Βγήκανε πάρα πολλοί άνθρωποι, γιατί άνοιξε τρύπα και πέρασαν από κάτω. Δηλαδή με τη σύγκρουση και με την έκρηξη που έγινε άνοιξε τρύπα κάτω στο πάτωμα και πέρναγαν από κάτω, και από το κυλικείο γλίτωσαν.
Αλλά αυτό που λέω τώρα είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήρθε, ζήτησε βοήθεια που απαιτεί κάποιον χρόνο αυτό για να διασχίσεις την απόσταση από τα πρώτα βαγόνια, να έρθεις πίσω. Ήρθε τρέχοντας και ζήτησε βοήθεια. Έφυγε, γύρισε πίσω. Επίσης τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να βλέπω, δεν ήθελα να ανοίγω τηλεόραση, δεν ήθελα να έχω επαφή με το αντικείμενο και περίπου 10 μέρες μετά άνοιξα τηλεόραση και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τον άνθρωπο αυτόν στους νεκρούς, και μάλιστα απανθρακωμένο. Και λέω, «Δεν γίνεται ρε παιδιά», λέω στην κόρη μου, «όχι, όχι, όχι», της λέω. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάηκε, και αυτός τελικά βρέθηκε έξω από το τρένο μετά την έκρηξη.
Το καταθέσατε αυτό;
Όταν το είπα στον εφέτη ανακριτή, μου λέει «Όχι, τι είναι αυτά, είστε σίγουρη;». Όπως μου είπε και «με την Ιφιγένεια μιλούσες μαζί της, αλλά αυτή πέθανε», μου λέει «από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα». «Όχι, δεν πέθανε από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα», του λέω. «Τώρα, βγάλτε μου την ιατροδικαστική έκθεση της κοπέλας και πείτε μου από τι πέθανε; Έχω δικαίωμα να μάθω». Και όταν έβγαλε την ιατροδικαστική, μετά από μεγάλη πίεση, γυρίζει και μου λέει ότι πέθανε «από εσωτερική αιμορραγία». «Μπράβο», λέω, «την αφήσανε να πεθάνει; Τα θερμά μου συγχαρητήρια». «Εγώ», λέω, «ξέρω από τι πέθανε η κοπέλα». Δεν ήξερα τα αίτια, αλλά ξέρω σίγουρα ότι δεν πέθανε ακαριαία. Ξέρω σίγουρα ότι ζούσε δύο ώρες μετά. Και αν υπήρχε άμεση επέμβαση των σωστικών συνεργείων, η κοπέλα ίσως να ζούσε.
Μου είπατε κάποια στιγμή, εκτός ηχογράφησης, ότι τα συμπεράσματά σας βασίζονται στην κοινή λογική
Δύο χρόνια ταλαιπωρείστε αφάνταστα. Πού βρίσκετε αυτή τη δύναμη να μιλάτε και να παλεύετε έτσι;
Μαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα ΤέμπηΕικόνα: ARIS MESSINIS/AFP
Εγώ προσωπικά είμαι θυμωμένη. Απίστευτα θυμωμένη. Δεν μου έχει φύγει ο θυμός ούτε για πέντε λεπτά και δεν θέλω να μου φύγει. Θέλω κάποιος να πληρώσει γι’ αυτό. Δεν γίνεται δηλαδή να γίνεται κάτι τόσο τραγικό και να βγαίνουν να μας κοροϊδεύουν – γιατί μας κοροϊδεύουν. Ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί; Δεν γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βγαίνουν στην τηλεόραση και να με κοροϊδεύουν, γιατί ήμουν εκεί, τα είδα, τα έζησα. Δεν μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει.
Πώς σας κοροϊδεύουν;
Αυτό που μου κακοφαίνεται πιο πολύ είναι το γεγονός που λένε ότι δεν υπήρξε κανένα περίεργο υλικό. Είχε μια μυρωδιά ο χώρος. Τι να πω τώρα, πώς ήταν τα παλιά καθαριστήρια που έμπαινες μέσα και μύριζαν.. Ναι, αυτό το πράγμα 100-200 φορές πάνω. Δηλαδή πνιγόμουν, δεν μπορούσες να ανασάνεις.
Υπάρχει κάτι που θέλετε ιδιαιτέρως να ακουστεί μέσω της συνέντευξής σας;
Το ευρωπαϊκό παράδοξο, ως άκρον άωτον της υποταγής και της ανοησίας:
«500 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ζητούν
από 300 εκατομμύρια Αμερικανούς να τους προστατεύσουν
από 140 εκατομμύρια Ρώσους»
Ντόναλντ Τουσκ
Η Δύση του ΝΑΤΟ και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, υπό την καθοδήγηση του παρακμασμένου και γι’ αυτό επικίνδυνου αμερικανισμού[1] ηττήθηκε στρατηγικά στην Ουκρανία και γι’ αυτό προσπαθεί να αμυνθεί με την ουκρανοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ρωσία άντεξε και η Ευρωπαϊκή Ένωση βαριά ταπεινωμένη οδηγείται στην υποτιθέμενη νέα καπιταλιστική ανασυγκρότησή της, αντί να επιλέξει την προοδευτική αντικαπιταλιστική και αντιηγεμονική αναγέννησή της. Οι trumpισμένες Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής λοξοκοιτάζοντας με φθόνο την ηγεμονικά ανερχόμενη Κίνα, πουλάνε κάλπικη φιλία στην Ρωσία, με την ψευδαίσθηση πως θα διασπάσουν το Σύμφωνο της Σαγκάης και τους BRICS+ από την μια και την προσδοκία, από την άλλη, πως θα καταφέρουν με τους ανιστόρητους και γι’ αυτό ‘πρόθυμους ευρωπαίους εταίρους τους’ να ετοιμάσουν ‘σε πέντε χρόνια’, όπως δήλωσε ο, ακόμα υπουργός άμυνας της Γερμανίας, Πιστόριους, πόλεμο με την Ρωσία. Η θολή ακόμα εικόνα που ‘φιλοτεχνεί’ ο αγγλοσαξονικός άξονας, ‘το πολεμικό κόμμα της Ουάσιγκτον’ με το αθεράπευτα ρωσοφοβικό Ενωμένο Βασίλειο, δείχνει τις μελλοντικές σάλπιγγες της κόλασης να ηχούν οι μεν στον πόλεμο των ΕΠΑ ενάντια στην Κίνα και οι δε της ‘Ευρωπαϊκής Συμμαχίας’, που θα έχει στο μεταξύ υποκαταστήσει την διαλυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, ενάντια στην Ρωσία. Πρόκειται για την πιο ανιστόρητη σύλληψη πολιτικής, επειδή παραγνωρίζει τον παράγοντα γεωγραφία που θέλει την Ευρώπη[2] και την Ασία σε σχέση αναγκαστικής ειρηνικής συμβίωσης, του τύπου των σιαμαίων αδελφών. Το γεγονός μάλιστα πως ένα μεγάλο κομμάτι της Ρωσίας ανήκει στην ευρωπαϊκή ήπειρο επιβάλλει την καλλιέργεια σχέσεων καλής γειτονίας και αμοιβαίας συνεργασίας. Αντίθετα, η γεωγραφία, ως αμείλικτος παράγοντας πολιτικής, επιβάλλει η Ευρώπη να χωρίζεται από την Αμερική με έναν ολόκληρο Ωκεανό. Πρόκειται για μια πολιτική που παραγνωρίζει επίσης πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες, και κύρια η γερμανική, αναπτύχθηκαν χάρη στα ορυκτά καύσιμα που έρρεαν, με σχετικά φτηνότερες, από τα αμερικάνικα, τιμές, άφθονα από την Ρωσία, τα οποία όταν διακόπηκαν για την ‘ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία’[3], η οποία αντικαταστάθηκε από την ενεργειακή εξάρτησή της από τα κατά πολύ ακριβότερα αμερικάνικα ορυκτά καύσιμα, με κατάληξη την οικονομική ύφεση της Γερμανίας και της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή ιστορία διδάσκει πως το συμφέρον της Ευρώπης, ακόμα και σε συνθήκες καπιταλισμού, εξυπηρετείται καλύτερα με σχέσεις συνεργασίας και καλής γειτονίας παρά με εμφύλιους, ή με κατακτητικούς πολέμους κατά τη Ρωσίας για την ηγεμόνευση επί της ανθρωπότητας. Η απόπειρα της ευρωπαϊκής ενότητας με στόχο τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με αυτόν τον σκοπό ξεκίνησε, μέχρι που αυτή η διαδικασία, αντί να περάσει υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, κατάληξε υπό αμερικανικό έλεγχο, κύρια δια του ΝΑΤΟ, γεγονός που προτεκτορατοποίησε την Ε.Ε και την στράτευσε υπέρ του αμερικανικού ηγεμονισμού που θα καταλήξει, αν δεν αναλάβουν οι ίδιοι οι λαοί της Ε.Ε. τις ευθύνες της ανεξάρτητης πορείας της, με την διάλυσή της για αν ελέγχεται ευκολότερα, από κοινού ή και κατά μόνας, από τους επίδοξους ηγεμόνες του πλανήτη.
Έτσι η νέα επιθετικότητα της Ευρώπης που θεμελιώθηκε πρόσφατα, την Κυριακή 2 Μαρτίου 2025, προφανώς καθ’ υπόδειξη του ηγεμόνα και με πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Ενωμένου Βασιλείου, κατά της Ρωσίας, με σύμβολό της τον, αχυράνθρωπο του Μπάιντεν και του ΝΑΤΟ, νεκροθάφτη της Ουκρανίας, νεοναζιστή Volodymyr Zelensky, μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε μια αξιολύπητη φαντασίωση που μετατρέπει την κατεχόμενη, από τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και το ΝΑΤΟ, Ευρώπη, σε ρόλο μιας «οιονεί Ουκρανίας», σε ρόλο λαγού που τάχα κινδυνεύει από την ρωσική αρκούδα, η οποία ‘ειρήσθω εν παρόδω’ το μόνο κακό που μπορεί να κάνει είναι να προσφέρει φτηνά ορυκτά καύσιμα για την λειτουργία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, σε αντίθεση με τα αντίστοιχα πανάκριβα του ιμπεριαλιστικού trumpιστάν. Έτσι, Trump και Starner, για να προλάβουν το ξύπνημα της Ε. Ε. και τις πρωτοβουλίες του Μακρόν, που υποτίθεται ότι λειτουργεί ως εκπρόσωπος της Ε.Ε., σκαρώνουν το αφήγημα που παρουσιάζει τον πόλεμο ως ειρηνευτικό εγχείρημα, με ενορχηστρωτή τον Στάρνερ, ο οποίος άρχισε να μιλάει για ‘ευκαιρία να ενωθούνε ξανά οι ευρωπαίοι υπό την ηγεσία της Αγγλίας’, μιας Ευρώπης που την μίσησαν και έκαναν ότι μπορούσαν να την διαλύσουν, με την βοήθεια των λοιπών ‘χρήσιμων ηλίθιων’ προδοτών της προοδευτικής ευρωπαϊκής αγωνιστικής παράδοσης και της μετακαπιταλιστικής προοπτικής της. Όμως για την πληρέστερη κατανόηση των σημερινών γεγονότων είναι χρήσιμο, στο σημείο αυτό να θυμηθούμε, ότι:
Α. «Η Ευρασία είναι η σκακιέρα πάνω στην οποία παίζεται ο αγώνας της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.[…] Η Ουκρανία, νέος και σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, είναι γεωπολιτικός άξονας. […] Χωρίς την Ουκρανία η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. […] Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας, με τον πληθυσμό των 52 εκατομμυρίων, τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και την πρόσβαση στην Μαύρη Θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτόματα τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώσει την Ευρώπη με την Ασία», αλλά για να μην συμβεί αυτό η Αμερική θα πρέπει να αποφασίσει:
«Τι είδους Ευρώπη θα έπρεπε να προτιμά και επομένως να προωθεί η Αμερική;
Τι είδους Ρωσία είναι προς το συμφέρον της Αμερικής και τι και πόσα μπορεί να κάνει η Αμερική γι’ αυτό;
Ποιες είναι οι προοπτικές για την εμφάνιση στην Κεντρική Ευρασία νέων ‘Βαλκανίων’ και τι θα έπρεπε να κάνει η Αμερική για να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους που θα προέκυπταν;
Τι ρόλο θα έπρεπε να ενθαρρυνθεί να επωμισθεί η Κίνα στην Άπω Ανατολή και ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του ρόλου, όχι μόνο για τις Ενωμένες πολιτείες , αλλά επίσης και για την Ιαπωνία;
Ποιοι νέοι ευρασιατικοί συνασπισμοί είναι δυνατοί και ποιοι θα ήταν πιο επικίνδυνοι για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τι πρέπει να γίνει για να αποκλειστούν»[4];
Β. Πως η Δύση, ενώ δεσμεύτηκε το 1990, να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ στις πρώην χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας ‘ούτε κατά μια ίντσα’ αθέτησε την δέσμευσή της. Το 1999 το ΝΑΤΟ της Δύσης ισοπέδωσε την Σερβία με την σύμφωνη γνώμη των ‘πρόθυμων συμμάχων’ που είναι και μέλη της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τέλος το ίδιο έκανε και με την συμφωνία του Μινσκ, 2015, για την μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και γέμισε όλες τις πρώην σοβιετικές χώρες που συνορεύουν με την Ρωσία, κι’ όχι μόνο, με στρατιωτικές βάσεις, δυνητικά και με πυρηνικά όπλα, δημιουργώντας στην Ρωσία πρόβλημα ασφάλειας των συνόρων της. Έτσι αντί ο λαγός να φοβάται την αρκούδα, οι συνθήκες που δημιούργησαν τα σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία της Αμερικής επιδίωξαν, η αρκούδα να φοβάται τον λαγό, γεγονός που θα ανάγκαζε κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της να πάρει τα μέτρα της για την προάσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας, και
Γ. «Η πραγματικότητα είναι ότι κατά την διάρκεια ολόκληρου του Ψυχρού Πολέμου, η Ευρώπη ήταν ντε φάκτο αμερικανικό προτεκτοράτο. […] Μια Ευρώπη στρατιωτικά αυτοδύναμη, μια ολοκληρωμένη πολιτική και οικονομική δύναμη σαν την Αμερική, θα έφερνε τις ΕΠΑ αντιμέτωπες με μια οδυνηρή επιλογή. Είτε να απαγκιστρωθούν εντελώς από την Ευρώπη, είτε να συμμεριστούν πλήρως με αυτήν τις ευθύνες της άσκησης της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μεν απαγκίστρωση της αμερικανικής δύναμης από την δυτική περιφέρεια της ευρασιατικής ηπείρου όμως θα ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη της Ευρασίας. […] Μια πολιτικά ισχυρή Ευρώπη, ικανή να συναγωνιστεί οικονομικά τις ΕΠΑ και χωρίς να εξαρτάται στρατιωτικά από αυτές θα αμφισβητούσε αναπόφευκτα την υπεροχή τους σε δυό περιοχές που είναι ζωτικές για την Αμερική από στρατηγικής άποψης, τη Μέση Ανατολή και την Λατινική Αμερική. […] Μια Ευρώπη γεμάτη αυτοπεποίθηση θα περιόριζε την παραδοσιακή κυριαρχία των ΕΠΑ στην περιοχή, αλλά και το εύρος της αμερικανικής υπεροχής κατά μεγάλο μέρος στον Ειρηνικό Ωκεανό»[5].
Αυτά τα λίγα, που προέρχονται από τον αρχιτέκτονα της στρατηγικής παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού, είναι αρκετά για να κατανοηθεί από όλους μας πως ο επίδοξος παγκόσμιος ηγεμόνας τρέμει την συνεργασία και πολύ περισσότερο τρέμει την ενότητα της Ευρώπης με την Ρωσία και την Ασία, όπως επίσης ότι και όσα συμβαίνουν σήμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα αυστηρών και λεπτομερών στρατηγικών προγραμμάτων κυριαρχίας από το ηγεμονικό κεφάλαιο και τους υπαλλήλους του, η επιτυχία των οποίων εξαρτάται από τον βαθμό του δικού μας αποπροσανατολισμού, που μας καθιστά αντικείμενα, κυνηγούς και φορείς κάλπικων, νόθων και ψευδών ταυτοτήτων. Ταυτοτήτων με την έννοια των ψευδαισθήσεων με τις οποίες ‘ανήκουμε’ σε θρησκείες και παραθρησκείες, σε κόμματα και φράξιες, σε ποδοσφαιρικές ομάδες και χουλιγκανικές συμμορίες, σε αρχηγούς και προστάτες κ. λπ., κ. λπ., φτάνει να μην ανήκουμε στον εαυτό μας, στο συλλογικό μας Εμείς ως έθνη και ως Ενωμένη Ευρώπη, για να γινόμαστε πνευματικοί ευνούχοι και εύκολη βορρά των πατριδοκάπηλων ηγεμόνων, των δημιουργών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Το ενδεχόμενο οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και τα έθνη να μην καταντούν λαγοί ή λιοντάρια και αρκούδες, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, θύτες και θύματα του χαοτικού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, των πολέμων και των κλιματικών κρίσεων φαίνεται πως δεν παίζει για την καπιταλιστική και ιδιαίτερα για την αμερικανική ελίτ. Το γεγονός όμως ότι άνθρωποι και λαοί, με πρώτους και καλύτερους τους ευρωπαίους, αναγκάζονται βίαια να ζουν σε συνθήκες ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων, οι οποίες προκαλούνται από έναν και μόνο λόγο, από τον βίαιο, άδικο και ιμπεριαλιστικό διεθνή καταμερισμό της εργασίας που καταλήγει στην ακραία ανισοκατανομή των μέσων παραγωγής κατά συνέπεια και του πλούτου, που χωρίζουν την ανθρωπότητα, στο 1% που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και στο 99% που φυτοζωεί στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως ένας κόσμος διαιρεμένος σε Αμερικανούς και μη, καταλήγει «στην ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση στην Ευρώπη και όχι μόνο, ότι η Αμερική εγκληματεί κατ’ επανάληψη στα παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν την μακροπρόθεσμη ποιότητα ζωής του ανθρώπινου γένους και τα οποία κατά συνέπεια θα έπρεπε να προκαλέσουν την θέσπιση αποδεκτών από όλους υπερεθνικών κανόνων συμπεριφοράς»[6], την στιγμή μάλιστα που στην θέση του «αμερικανικού πνεύματος που δείχνει σημεία κόπωσης και μαραζώνει τελματωμένο στο παρελθόν, ένα νέο ευρωπαϊκό όνειρο γεννιέται. Είναι το όνειρο που αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού, το όνειρο που υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση που αντιστοιχεί στην όλο και πιο διασυνδεόμενη και παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. Το όνειρο που τοποθετεί τις σχέσεις της κοινότητας πάνω από την ατομική αυτονομία, την πολιτισμική ποικιλομορφία πάνω από την αφομοίωση, την ποιότητα ζωής πάνω από την συσσώρευση πλούτου, την διατήρηση του περιβάλλοντος πάνω από την απεριόριστή αύξηση των υλικών αγαθών, τις βαθύτερες σχέσεις πάνω από τον ακατάπαυστο μόχθο, τις οικουμενικές ανθρώπινες αξίες και τα δικαιώματα της φύσης πάνω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την παγκόσμια συνεργασία πάνω από την μονομερή άσκηση της ισχύος»[7] Κι όλα αυτά επειδή «το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου, […] έχουμε γίνει ο πολιτισμός του θανάτου»[8]και όχι της ζωής και ενός καλύτερου μέλλοντος.
Αυτόν τον πολιτισμό της βίας, της αδικίας, της πείνας και του θανάτου προσπαθεί, δια του τραμπισμού, να επιβάλλει η συμμορία των μεγιστάνων αρχαγγέλων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ως κεντρικός πυρήνας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού, μέσω της αναδιάρθρωσης των σχέσεων εξουσίας στο εσωτερικό της ηγεμονικής πυραμίδας. Πρόκειται για μια διαδικασία που αναγκαστικά θα συνοδευτεί από αλλεπάλληλους οικονομικούς πολέμους, από θερμές αναδιατάξεις συνόρων, από καταστροφές οικονομιών και χωρών και από πλήρη διάλυση των σχέσεων εργασίας και φυσικά από τον παραμερισμό της καχεκτικής αστικής δημοκρατίας για χάρη ολοκληρωτικών καθεστωτικών συμμοριών που θα ενεργούν με βάση τις εντολές της κεντρικής ηγεμονικής εξουσίας.
Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, που όλο το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό ψάχνει να βρει προστασία στις αυλές των ανερχόμενων ηγεμόνων, δεν φαίνεται αυτή την στιγμή στον ορίζοντα καμιά δύναμη ικανή να αντισταθεί και να ματαιώσει τα διαπλεκόμενα και συγκρουόμενα ηγεμονικά σχέδια. Οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, ο φυσικός γκρεμιστής του εκάστοτε παλιού και χτίστης του κάθε φορά καινούργιου τελεί ακόμα υπό την ομηρία της μεσοβέζικής κοσμοαντίληψης περί ‘θεού/αυτοκράτορα’ και των εξουσιαστικών ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα που ψάχνουν να βρουν κάποια άγουρη και μονοδιάστατη ‘εργατική τάξη’ που θα πάρει την πολιτική εξουσία για να την παραδώσει στην ‘εξουσιαστική πρωτοπορία’, ή έστω ‘έναν Λένιν’ που θα αντικαταστήσει τον τσαρισμό, τον νεοτσαρισμό, τον ναζισμό, τον νεογερμανισμό, τον νεοηγεμονισμό, το αμερικανισμό και τον νεοφασισμό με κάποια ‘δικτατορία του προλεταριάτου’ σε βάρος της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.
Η ιστορία, όπως αυτή γράφεται μέχρι σήμερα, στον 21ο αιώνα, με πρωταγωνιστές τις σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες έχει ολοκληρώσει την ωρίμανση της αντίθεσης μεταξύ καθυστερημένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων και προχωρημένων αυτοδιεθυνόμενων παραγωγικών δυνάμεων και περιμένει από τις πολυδιάστατες δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού να ξυπνήσουν και να αναλάβουν τον ιστορικό τους ρόλο, πριν η μεγάλη επανεκκίνηση του καπιταλισμού ολοκληρώσει το μετανθρωπιστικό της όνειρο, με τίτλους ‘τέλους της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος’. Για να μην φτάσει, όμως η ανθρωπότητα στις πύλες της καπιταλιστικής κόλασης είναι επιτέλους ανάγκη η Ευρώπη να φύγει ΤΩΡΑ από το ΝΑΤΟ και η Αμερική να φύγει από την Ευρώπη, για να ανήκει η Ευρώπη στους Ευρωπαίους, συνθήκη ικανή και αναγκαία για την θεμελίωση ενός καλύτερου ειρηνικού κόσμου, του κόσμου της κοινωνικής ισότητας[9].
Το ζητούμενο ήταν πάντα και συνεχίζει να παραμένει οι επιστήμες και οι τεχνολογίες να πάψουν να είναι εργαλεία υποταγής της ανθρωπότητας στο κεφάλαιο και στις εκάστοτε εξουσίες και να μετατραπούν σε δυνάμεις της απελευθέρωσης του Ανθρώπου, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Αλλά γι’ αυτό πρέπει να πάψουμε όλοι μας να είμαστε πρόβατα θρησκευτικών ποιμνίων και οπαδοί εξουσιαστικών ιδεολογιών και να γίνουμε Πολίτες, υποκείμενα Πολιτικής, δημιουργοί Πολιτισμού και χτίστες ελευθέρων Άμεσων Δημοκρατικών Πολιτειών σε Τοπικό, Περιφερειακό, Εθνικό και Οικουμενικό επίπεδο[10]. Αυτός ο καλύτερος κόσμος είναι σήμερα εφικτός, υπό ένα και μοναδικό όρο, ότι για να είναι δικός μας θα τον δημιουργήσουμε εμείς και όχι οι αλλοτριωτές μας.
[9] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν-Ισότητα και αταξικός ουμανισμός. Δοκίμιο Πολιτικής Φιλοσοφίας της Πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.
[10] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
Ας αρχίσουμε με την συνάντηση της Παρασκευής, 28 Φεβρουαρίου, στον Λευκό
Οίκο.
Μη αποδεκτό ότι η πυγμαχία μεταξύ του Προέδρου Trump και του
Ουκρανού Ζελένσκυ, έλαβε χώρα σε δημόσια, ήτοι παγκόσμια θέα. Ο τύπος είναι
μέρος της ουσίας.
Πέραν όμως της θλιβερής διαπίστωσης, εμείς εκτιμούμε ότι ο κ.
Trump, ομιλούσε λογικά και ευρίσκετο εν δικαίω. Ήταν ο συνομιλητής του ο
οποίος, υπό την πίεση, εσωτερικών ή και άλλων εξωτερικών παραγόντων, δεν
ήθελε να αντιληφθεί τις στρατηγικές προτεραιότητες της Administration και το τί
αυτές σημαίνουν για την Ουκρανία και την κατάστασή της σήμερα. Ατυχώς οι
Ουκρανοί, εναπέθεσαν τις τύχες της χώρας στην Ουάσιγκτων και το Λονδίνο, ενώ
τώρα μόνο το δεύτερο, για δικούς του λόγους, επιμένει στην πολιτική της
μετωπικής αντιπαράθεσης με την Μόσχα, στο θέατρο επιχειρήσεων της
Ουκρανίας.
Είναι λογική η παρατήρηση Trump, ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να σύρει τα
πράγματα σε Τρίτο Π.Π. «Και εωρακώς μεμαρτύρηκε και αληθής η μαρτυρία
αυτού».
Είναι απογοητευτικό ότι η ΕΕ, με ή χωρίς το Η.Β., έμεινε για τρία χρόνια στη
γραμμή «υποστηρίζουμε μέχρι τέλους την Ουκρανία», χωρίς να καταθέσει έστω
ένα περίγραμμα ανακωχής αρχικά, και στην πορεία οριστικής συνθήκης ειρήνης.
Ήταν υποκρισία ή διανοητική νωθρότητα; Ή, ακόμη, σκοπιμότητα από τους
σημαιοφόρους του πολέμου;
Τα πρώτα ψήγματα ευθύνης και πραγματισμού φάνηκαν την Τρίτη, 25
Φεβρουαρίου στην συνέντευξη Macron στο Fox News, όταν ο Γάλλος Πρόεδρος
ξεδίπλωσε την θέση του για τον χρονισμό μιας ειρηνευτικής διαδικασίας.
Στο Λονδίνο. προχθές Κυριακή 02 Μαρτίου έλαβε χώρα ένας σπουδαίος αγώνας:
ο ΠΘ Κeir Starmer προσπαθεί να διαχειριστεί την διαφαινόμενη αποτυχία του Η.Β.
να συνεχίζει την διά της Ουκρανίας συμπίεση της Ρωσίας και, ως συνέπεια αυτής,
την υποβάθμιση της Γερμανίας και της σύνολης Ε.Ε.
Στον αγώνα αυτό, για κάποιο λόγο, έχει προσελκύσει και την Γαλλία, καλό αλλά
αδύναμο υποκατάστατο, μετά την στρατηγικά φρόνιμη και αναγκαία μεταστροφή
των ΗΠΑ. Tο Η.Β. , που εξ αρχής δεν υποστήριξε την ειρήνευση στην Ουκρανία , με
επιδεξιότητα μεταγγίζει την δική του πολιτική ως ευρωπαϊκή, και προσπαθεί να
αλλοιώσει εκ του πλαγίου την πολιτική Trump. Μέσα από πολυμερή σχήματα, θα
είναι παρόν και την επόμενη ημέρα στην Ουκρανία και θα επιδιώξει να φορέσει
στην ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας, ένδυμα βρετανικό.
Όπως και αν έχουν τα πράγματα, η Γερμανία θα αποκαταστήσει την σχέση της
φυσικής ανάγκης της, δηλ. να προμηθεύεται φθηνό φ.α. από την Ρωσία. Δεν
γίνεται αλλιώς για πολύ καιρό. Υπό την έννοια αυτή, η Γερμανία, αντικειμενικώς
εξυπηρετείται από τυχόν επιτυχία της επί του ουκρανικού πολιτικής Trump,
εφόσον όμως προκύψει κάποια κατανόηση μεταξύ Friedrich Merz και Donald
Trump.
Ως προς την Ελλάδα, η χώρα μας θα πρέπει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο
Trump, αξιοποιώντας τις περιφερειακές συμμαχίες της, να αναζητήσει
δημιουργικό τρόπο αποκαταστάσεως επικοινωνίας και συνεργασίας με την Ρωσία,
μη εξαιρουμένου του πολύ σοβαρού πεδίου των διορθόδοξων σχέσεων, να
αντιμετωπίσει ευθαρσώς τα συνεχή ολισθήματα των Βρυξελλών (Kaja Kallas), και
να εμβαθύνει στα Βαλκάνια, επ’ αμοιβαιότητι, την σχέση της με Βουλγαρία,
Σερβία, Ρουμανία, έξω από το στενό πλαίσιο της Ε.Ε.
Αλλά πάνω απ’ όλα να αποτρέψει την νόθευση της πολιτικής της Ε.Ε. σε θέματα
ασφάλειας και άμυνας, με την συμμετοχή παραγόντων εκτός Ε.Ε. αλλά εντός
ΝΑΤΟ.
Για να προκύψουν αυτά, πολλά απαιτούνται να γίνουν στο Μέγαρο Συγγρού.
Στράβων ο εξ Αμασείας
Αθήνα, 4 Μαρτίου 2025
Σημείωση Ανιχνεύσεων: ο Στράβων είναι μια συνάντηση πολιτών που κατά καιρούς αποστέλει άρθρα σε έναν κατάλογο αποδεκτών.
Δεν μπορεί να κυβερνήσει πια αυτή η κυβέρνηση, σε ανοιχτή σύγκρουση με το σύνολο σχεδόν του ελληνικού λαού.
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 5 Μαρτίου 2025
Από το 2010, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, παρά τις ενδεχόμενες διαφορές μεταξύ τους, ασκούν ακραία καταστροφικές πολιτικές που υπαγορεύουν άμεσα ξένες δυνάμεις και η εγχώρια ολιγαρχία, πολιτικές που βρίσκουν αντίθετη τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Ως αποτέλεσμα είχαμε κατά καιρούς τεράστιες διαδηλώσεις εναντίον αυτών των πολιτικών, από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, υπό τον υποτιθέμενο δημοκράτη Γιώργο Παπανδρέου (μέχρι και «αντιεξουσιαστή» αποκαλούσε τον εαυτό του ο άνθρωπος που έφερε το ΔΝΤ σε Ελλάδα και Ευρώπη) και, στη συνέχεια, όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και οι μικρότεροι σύμμαχοί τους), έως και η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Υποτίθεται ότι το Σύνταγμα προβλέπει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Στην πράξη όμως το δικαίωμα δεν μπορεί να ασκηθεί.
Μερικές δεκάδες άτομα, με την ταμπέλα συνήθως του «αντιεξουσιαστή» ή του «αναρχικού», ή και χωρίς καμιά ταμπέλα εμφανίζονται από το πουθενά (out of the blue) και ρίχνουν συνήθως μερικές βόμβες μολότοφ προς την κατεύθυνση των αστυνομικών ή αρχίζουν να κάνουν ζημιές σε διάφορα κτίρια. Η τόσο δραστήρια αστυνομία μας δεν συλλαμβάνει ποτέ κανέναν από αυτούς. Αυτό που κάνει είναι ότι επιτίθεται με δακρυγόνα εναντίον του συνόλου των διαδηλωτών σε όλη την γιγαντιαία πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας. Η αλόγιστη αυτή χρήση δακρυγόνων οδηγεί στη διάλυση των συγκεντρώσεων.
Η υπόθεση Marfin το 2011 και Μίκη-Γλέζου το 2012
Σε μερικές περιπτώσεις τα πράγματα γίνονται και πιο σοβαρά, όπως για παράδειγμα ο εμπρησμός της τράπεζας Marfin, στις 5 Μαΐου του 2010 που προκάλεσε τον θάνατο τριών αθώων ανθρώπων, χωρίς έως σήμερα οι αρμόδιες αρχές να διαπιστώσουν με βεβαιότητα την ταυτότητα των ατόμων που επετέθησαν και έκαψαν την τράπεζα. Σε συζήτηση που είχα κάποτε με τον πρώην υπουργό Άμυνας και παρολίγον διάδοχο του Ανδρέα Παπανδρέου, τον Γεράσιμο Αρσένη, σχετικά ακριβώς με αυτή την υπόθεση, ο εκλιπών, χωρίς και αυτός να είναι σε θέση να εντοπίσει τους ενόχους, μου συνέστησε πάντως πολύ εμφατικά να μην ξεχνάω ότι «υπάρχει και στην Ελλάδα βαθύ κράτος». (Για την υπόθεση της Marfin δες και τις ενδιαφέρουσες αναφορές του καθηγητή Διονύση Δρόσου στο άρθρο του για τη διαδήλωση της Παρασκευής.
Υπουργός Δημόσιας Τάξης (γιατί δεν είναι ασφαλώς Προστασίας του Πολίτη) ήταν τότε ο ίδιος που είναι και σήμερα, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης -ένας πολιτικός της πλήρους εμπιστοσύνης του ατλαντικού παράγοντα- που βλέπει επί των ημερών του, όχι μόνο τα τρένα να περνούν, αλλά και την εγκληματικότητα να εκτοξεύεται ακάθεκτη στη χώρα. Ο Χρυσοχοΐδης έμεινε, εκτός των άλλων, γνωστός στην ιστορία, για τη δήλωσή του ότι δεν ήξερε τι περιείχε το Μνημόνιο που ψήφισε, γιατί δεν το είχε διαβάσει καθώς ήταν απασχολημένος με πιο σοβαρά πράγματα. Ιδού τι του καταλόγιζε τότε η ακόμα αντιμνημονιακή Νέα Δημοκρατία, πριν και από τη δική της οβιδιακή μεταστροφή.
Ως αποτέλεσμα της δολοφονίας των τριών στη Marfin, «μούδιασε» το τεράστιο κύμα των ανθρώπων που είχε τότε κατέβει στην Αθήνα διαμαρτυρόμενο για τα μέτρα λιτότητας που είχε εξαγγείλει ο Παπανδρέου, και με ψυχολογία στα πρόθυρα της εξέγερσης. Όσο για τους αστυνομικούς που έβλεπαν έως τότε μάλλον με συμπάθεια τους διαδηλωτές, σκλήρυναν τη στάση τους. Προτού συμβεί αυτό δεν ήταν σίγουρο ότι θα αντιστέκονταν ακόμα και σε προσπάθεια εισόδου στη Βουλή, μαθαίνοντας όμως τους θανάτους ήταν έτοιμοι να «βαρέσουν στο ψαχνό» αν χρειαζόταν. Οπωσδήποτε τα γεγονότα αυτά βοήθησαν και διευκόλυναν την υιοθέτηση, πέντε μέρες αργότερα, του Μνημονίου (bail out) για τη σωτηρία, δηλαδή για την καταστροφή της Ελλάδας.
Σε μια άλλη περίπτωση, όταν πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος, τον Φεβρουάριο του 2012, διαμαρτυρόμενοι για το καταστροφικό πρόγραμμα «αναδιάρθρωσης» του ελληνικού χρέους (PSI) από την κυβέρνηση Παπαδήμου (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), τη μόνη αναδιάρθρωση χρέους στην παγκόσμιο ιστορία που έγινε υπέρ των πιστωτών και εις βάρος του οφειλέτη και που αφήρεσε από τη χώρα το «πυρηνικό όπλο» που είχε για τη ρύθμιση του χρέους της (υπαγωγή στο ελληνικό δίκαιο και τα ελληνικά δικαστήρια) , η Αστυνομία δεν χρειάστηκε καμιά αφορμή. Χτύπησε μαζικά με δική της πρωτοβουλία απευθείας την κορυφή της διαδήλωσης, μπροστά στη Βουλή, της οποίας ηγούντο δύο πολύ ηλικιωμένοι και άρρωστοι άνθρωποι, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, που θα μπορούσαν πολύ πιθανά να είναι ο θάνατός τους. Προφανώς αυτοί που διέταξαν αυτή την επίθεση ήθελαν να αποδείξουν ότι δεν θα τους σταματήσει τίποτα!
Την περασμένη Παρασκευή (28/2), ήταν τέτοια η οργή και η αποφασιστικότητα του πλήθους που αρκετοί διαδηλωτές, παρά τη μαζική χρήση δακρυγόνων δεν έλεγαν να φύγουν και επανήλθαν ξανά στο Σύνταγμα. Αυτό δεν είχε προβλεφθεί και όσοι κάνουν συνήθως τα επεισόδια είχαν ήδη αποχωρήσει από το Σύνταγμα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι αναγκάστηκε η Αστυνομία να επέμβει κατά των ειρηνικών διαδηλωτών άνευ προσχήματος. O λόγος; Φοβήθηκαν επανάληψη του κινήματος των Αγανακτισμένων που κατέλαβαν επί μήνες τμήμα της πλατείας Συντάγματος. Τρέμουν τη λαϊκή οργή και όσα ενδεχομένως θα αποκαλυφθούν στη συνέχεια.
Ο Μητσοτάκης έχασε το παιχνίδι
Κανένα αστυνομικό μέτρο δεν μπορεί όμως πλέον, να είναι αποτελεσματικό, απέναντι σε τόσο μαζική και τόσο βαθειά εξέγερση ενός ολόκληρου λαού. Η τυχόν ένταση της καταστολής από μια πανικόβλητη/αδίστακτη κυβέρνηση μόνο να χειροτερέψει μπορεί τα πράγματα. Η πάνδημη εξέγερση του ελληνικού λαού, δεν αφορά μόνο τους χειρισμούς για τα Τέμπη, αφορά ολόκληρο τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση, ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, το «καθεστώς» Μητσοτάκη. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη ούτε στις τρεις εξουσίες, περιλαμβανομένης μιας Δικαιοσύνης, την ηγεσία της οποίας διορίζει η κυβέρνηση, και που έχει φτάσει να μην εμπιστεύεται το 75-80% του ελληνικού λαού, ποσοστό που αμφιβάλλω αν έχει υπάρξει ποτέ σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου και που κανονικά θα επέβαλε την παραίτηση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, ακόμα και για λόγους ευθιξίας, αφού είναι επί των ημερών της που έφτασε σε αυτά τα ρεκόρ η δυσπιστία του ελληνικού λαού προς τη δικαιοσύνη που υποτίθεται δικάζει εν ονόματί του. Η ηγεσία της έχει μπει ήδη σε διάφορες δημόσιες διαμάχες, ακόμα και με αρχηγό κόμματος ή τους συγγενείς. Γιατί δεν μας λέει πως η ίδια εξηγεί αυτή την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στο θεσμό του οποίου άρχει;
Για τη Δικαιοσύνη αξίζει να παρακολουθήστε το απόσπασμα από τον εκπληκτικό λόγο ενός ιερέα στη Θεσσαλία. Είναι ιστορική παράδοση των ελληνικών λαϊκών ξεσηκωμών η συμμετοχή του κατώτερου, συνήθως όμως όχι του ανώτερου κλήρου.
Ο ελληνικός λαός αντελήφθη μέσω όλων των απίθανων που έπραξε και του είπε η κυβέρνηση με τα Τέμπη, ότι υπάρχει κάτι πολύ σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας και ότι αυτό το σάπιο δεν στέρησε απλώς τη ζωή από τα τουλάχιστο 57 θύματα της τραγωδίας, απειλεί να αρπάξει και να καταστρέψει τη δική του ζωή και όλη τη χώρα. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βιώνει άλλωστε μια ακρίβεια που τον εξοντώνει και την ταχεία αποσύνθεση του ΕΣΥ.
Σε αυτά όμως έρχεται να προστεθεί και η επιβεβαίωση μιας ακόμα πιο φρικτής και ανυπόφορης υποψίας. Δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση μπορεί να ασκεί μια πολιτική που μπορεί να αρέσει ή όχι. Δεν είναι μόνο το α’ ή το β΄ ζήτημα. Εδώ έχει τεθεί ζήτημα ηθικής ποιότητας, ηθικών ιδιοτήτων των διοικούντων το κράτος. Αν μπορούν να χειροκροτούν τον κ. Καραμανλή που αγνόησε τις προειδοποιήσεις, αν μπορούν να οργανώνουν επείγουσα σχεδόν στρατιωτική επιχείρηση που να οδηγεί στην μαζική καταστροφή αποδεικτικών στοιχείων, αν ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε τι είδους φορτίο μετάφερε και για λογαριασμό ποίου το μοιραίο τρένο, αν συμβαίνουν τα όσα περισσότερο από παράξενα συνέβησαν με τις ανακρίσεις, για να μη μιλήσουμε για τις υποψίες για τρεις θανάτους εμπλεκομένων ή σχετιζόμενων με την υπόθεση και δεκάδες άλλα γεγονότα και δηλώσεις που παρακολούθησε άναυδη όλη η χώρα, πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο Έλληνας πολίτης στο κράτος του; Πως να μην τρέμει για το τι μπορεί να συμβεί αύριο στον ίδιο και στη χώρα του;
Λόγοι ηθικής τάξης δεν μπορούν να επιτρέψουν την ανοχή των όσων συνέβησαν για τη συγκάλυψη των ευθυνών για τη σύγκρουση. Αλλά η ηθική είναι ο τρόπος επιβίωσης της κοινωνίας, ο τρόπος να μη γίνει Ζούγκλα.
Αν οι Έλληνες δεν τα είχαν νιώσει πόσο ζωτικής και γενικότερης σημασίας είναι αυτή η υπόθεση, δεν θα είχαν ξεσηκωθεί πραγματοποιώντας πιθανώς τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην ιστορία τους και μάλιστα όχι μόνο σε κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και σε όλο τον κόσμο, στο Τόκιο, στο Ρίο, στην Ισλανδία.
Η ίδια η κατάσταση τους υποχρέωσε να βγουν από την απάθεια και την αδράνεια μιας ολόκληρης δεκαετίας, προϊόν της βαριάς ήττας (όχι μόνο αντικειμενικής, αλλά επίσης και ηθικο-ψυχολογικής, λόγω της στάσης και συμπεριφοράς της ηγεσίας που εμπιστεύτηκαν) του 2015. Ο δεκαετής αυτός κύκλος μοιάζει να έκλεισε πια και η κυβέρνηση θα βρει τώρα πιθανότατα απέναντί της τον ελληνικό λαό, με πολύ μεγαλύτερη μαχητικότητα, όχι μόνο στο θέμα των Τεμπών, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα.
Η συγκάλυψη από την κυβέρνηση της υπόθεσης των Τεμπών έχει αποδειχθεί, και αυτό προτού καν χυθεί φως σε ουσιώδεις πτυχές της υπόθεσης. Η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και στις τρεις εξουσίες του έχει κλονισθεί συθέμελα. Αν όσα είναι γνωστά σήμερα ήταν γνωστά πριν από τις εκλογές το κυβερνών κόμμα δεν θα τις είχε ασφαλώς κερδίσει. Σήμερα, η δυσαρμονία ανάμεσα στη λαϊκή βούληση και την κυβέρνηση είναι περισσότερο από εμφανής, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο.
Η μόνη συνταγματικά και δημοκρατικά ορθή λύση του προβλήματος που έχει ανακύψει (και η μόνη εθνικά συμφέρουσα και ασφαλής σε μια περίοδο πρωτοφανούς γεωπολιτικής αστάθειας) είναι η παραίτηση της κυβέρνησης και η διεξαγωγή εκλογών.
Πόσο μάλλον που όλοι οι βουλευτές της ΝΔ υποστηρίζουν ακόμα τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τις κυβερνητικές πρακτικές, αλλά και ένα ολόκληρο σύστημα που φαίνεται ότι τις καλύπτει και τις υποστηρίζει, ένα σύστημα που ελέγχει σχεδόν τα πάντα: Βουλή, Πρόεδρο Δημοκρατίας, Δικαιοσύνη και ΜΜΕ, που είναι ήδη πάρα πολλά ακόμα κι αν θεωρήσουμε παντελώς αβάσιμες τις διατυπωθείσες υποψίες για ύπαρξη και δράση και άλλου τύπου μηχανισμών.
Δεν μπορεί να κυβερνήσει πια αυτή η κυβέρνηση, σε ανοιχτή σύγκρουση με το σύνολο σχεδόν του ελληνικού λαού. Και όσο θα γαντζώνεται στην εξουσία, τόσο θα χειροτερεύουν τα πράγματα, σε μια περίοδο εξαιρετικά επικίνδυνη για τη χώρα.
Είναι γεγονός ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν ικανοποιούν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Είναι γεγονός ότι χρειαζόμαστε μεγάλα κοινωνικά κινήματα και νέα πολιτικά υποκείμενα . Αλλά το ότι δεν μας ικανοποιεί η αντιπολίτευση δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιτραπεί σε μια κυβέρνηση όπως η σημερινή, με αυτές τις πολιτικές και προπάντων ηθικές ιδιότητες, να συνεχίσει ανενόχλητη το έργο της, με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα.
Όλοι οι Έλληνες χρειαζόμαστε τώρα οξυγόνο, είναι η Ελλάδα χρειάζεται οξυγόνο για να μην πάθει ηθική ασφυξία.
ΥΓ. Ακόμα μια φορά, η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε την πλήρη αδυναμία αυτού του οργάνου να εκπροσωπήσει αυθεντικά τον ελληνικό λαό, αλλά και την προθυμία με την οποία οι βουλευτές της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας ταυτίζονται με μια προδήλως εγκληματική κυβέρνηση, που αποδοκιμάζει πια η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Κανείς νοήμων Έλληνας δεν περιμένει η Προανακριτική που θα σχηματιστεί να κάνει τίποτα άλλο από συγκάλυψη, ενώ σοβαρά ερωτήματα εγείρονται και για τις επιλογές του ΠΑΣΟΚ και από τους ίδιους τους συγγενείς. Το μόνο θετικό είναι ότι τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης αποφάσισαν να συνεργαστούν καταθέτοντας πρόταση μομφής. Έχει γίνει πάντως πάλι περισσότερο από σαφές ότι αναγκαία (μπορεί όμως όχι και ικανή) συνθήκη για να επέλθει κάθαρση είναι η άμεση παραίτηση της κυβέρνησης και η διενέργεια εκλογών. Μια αλλαγή στο χώρο της δικαιοσύνης μοιάζει επίσης εντελώς απαραίτητη. Ολόκληρη η χώρα ασφυκτιά.
Με 85 υπογραφές η πρόταση δυσπιστίας: Κατατέθηκε η πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, που είχε προαναγγείλει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ν. Ανδρουλάκης, και την οποία συνυπογράφουν 85 βουλευτές του ΠαΣοΚ (33), του ΣΥΡΙΖΑ (26), της Νέας Αριστεράς (11), της Πλεύσης Ελευθερίας (6) οι ανεξάρτητοι βουλευτές-προσκείμενοι στο Κίνημα Δημοκρατίας (6) και οι ανεξάρτητοι Ευ. Αποστολάκης, Ιω. Σαρακιώτης και Μπ. Μπαράν.
Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση; Η κυβέρνηση, διά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ζήτησε να ξεκινήσει η συζήτηση αμέσως. «Βρισκόμαστε και πάλι εδώ με μία πολύ ενδιαφέρουσα και ετερόκλητη συμμαχία των προθύμων. Τέσσερα κόμματα. ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας μπορώ να το καταλάβω. Εξάλλου έχετε γεννηθεί από την ίδια κομματική μήτρα μαζί με δύο τρία άλλα κόμματα τα οποία προέκυψαν από τον πάλαι κραταιό ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εσείς όμως κύριε Ανδρουλάκη ουρά της κ. Κωνσταντοπούλου και του κ. Φάμελου και του κ. Χαρίτση;» ανέφερε ο πρωθυπουργός.
Πότε θα διεξαχθεί η ψηφοφορία; Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής άρχισε τριήμερη συζήτηση η οποία κορυφώνεται την τελευταία ημέρα με τις κεντρικές ομιλίες των πολιτικών αρχηγών και θα κλείσει με ονομαστική ψηφοφορία την Παρασκευή 7/3. ον Τραμπ
Ωρα αποφάσεων για την Ουκρανία
«Έτοιμος» o Ζελένσκι να διαπραγματευτεί: Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαίωσε ότι ο ουκρανός ομόλογός του, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, με τον οποίο ενεπλάκη σε σφοδρή λογομαχία την Παρασκευή στον Λευκό Οίκο, είναι «έτοιμος» να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία και να υπογράψει συμφωνία με την Ουάσιγκτον για τον ουκρανικό ορυκτό πλούτο.
Επίκειται συζήτηση αξιωματούχων: Μετά τις παραπάνω δηλώσεις ο προσωπάρχης του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι ο ίδιος και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Μάικ Γουόλτς «συζήτησαν τα επόμενα βήματα προς μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη» στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας που είχαν την Τετάρτη.
Έκτακτη Σύνοδος Κορυφής: Παράλληλα σήμερα στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των 27 κρατών – μελών της ΕΕ θα συζητήσουν την ευρωπαϊκή άμυνα και το ζήτημα της Ουκρανίας κατά την διάρκεια έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι ηγέτες μιλούν διαρκώς για κυριαρχία και άμυνα. Αξιωματούχοι ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δήλωσαν στο Politico ότι αναγνωρίζουν πως έχει φτάσει η στιγμή να γίνουν τα λόγια πράξεις, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο.
Όλα της Κεντροαριστεράς δύσκολα
Η πρόταση δυσπιστίας που έκανε το ΠαΣοΚ κάνει τον γύρω του κόσμου. Υπερβολές, θα σκεφτείτε, αλλά δείτε τι έγινε.
Ο επικεφαλής δικτύων νεολαίας του ΠαΣοΚ Γιώργος Τσούμας δημιούργησε ένα βίντεο, το οποίο έχει πλάνα από τα πρώτα λεπτά της τραγωδίας, αποτυπώνονται σε αυτό οι σκηνές πανικού στην κοιλάδα των Τεμπών κι εξηγεί πως φτάσαμε στο δυστύχημα με τα 57 θύματα. Παράλληλα, εξηγεί γιατί το ΠαΣοΚ κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας. Το βίντεο ο Τσούμας το έστειλε στη Διεθνή Ένωση Σοσιαλιστικών Νεολαιών, στην οποία μετέχει ως εκλεγμένο μέλος, και από εκεί σύντροφοί του σε όλο τον κόσμο το κοινοποίησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ενοχή Πισπιρίγκου πρότεινε η εισαγγελέας
Το κίνητρο για τη Μαλένα: Η εισαγγελέας, μετά από μαραθώνια αγόρευση όπου αποδέχθηκε τα στοιχεία του κατηγορητηρίου για τον θάνατο της 3,5 ετών Μαλένας, είπε πως κίνητρο της 36χρονης ήταν να εξασφαλίσει μία «ανέφελη σχέση» με τον Δασκαλάκη. Στη συνέχεια, η εισαγγελική λειτουργός πρότεινε την ενοχή της κατηγορουμένης και για τον θάνατο της Ίριδας.
Ασφυκτικός ο θάνατος: Σύμφωνα με την εισαγγελέα, η Πισπιρίγκου χρησιμοποίησε πανάκια για να επιφέρει ασφυκτικό θάνατο και στις δύο κόρες της. Προκειμένου δε να εξασφαλίσει ότι η Μαλένα δεν θα επανέλθει στην ζωή, καθυστέρησε 20 λεπτά να ειδοποιήσει τους γιατρούς.
Η συγκίνηση για τον Κούγια: «Ήταν σαν προστάτης μου. Είναι εδώ και θα είναι παρών πάντα και ακούει τα πάντα» είπε η Ρούλα Πισπιρίγκου για τον δικηγόρο της. «Δε θα φύγει ποτέ από τις αίθουσες. Η πρώτη αγκαλιά εκεί που πήγε ήταν με τους γονείς του και η δεύτερη με τα παιδιά μου. Θα παλέψει από εκεί για τη δικαίωση. Ευχαριστώ πολύ κύριε Κούγια».
ΤΟ ΒΗΜΑ
Για την Πέμπτη λοιπόν, ο κύριος Antonio Costa, συγκάλεσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να συζητηθεί η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Άμυνας, η ειρήνη στην Ευρώπη και η ασφάλεια της Ουκρανίας. Δήλωσε μάλιστα ότι θα εργαστεί με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κυρία Ursula von der Leyen και όλα τα κράτη μέλη ώστε να πάρουν αποφάσεις στις 6 Μαρτίου.
Αλλά αποφάσεις για την άμυνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της δεν μπορεί να παρθούν πριν τον προσδιορισμό των κοινών συμφερόντων τους, η προάσπιση των οποίων θα διαμόρφωνε και το δόγμα ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και εδώ ανακύπτουν ουκ ολίγα ερωτήματα:
Ποιες είναι οι απειλές κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κρατών μελών της; Συνιστά κάθε απειλή κατά κράτους μέλους αυτόχρημα απειλή κατά της Ένωσης; Είναι η κυριαρχία όλων αναμφισβήτητη και ενδεχόμενες παραβιάσεις της επιφέρουν αυτομάτως συνδρομή από όλους προς όλους;
Ποιες είναι οι συμμαχίες της Ένωσης και σε ποια πεδία αναφέρονται; Ποιες οι σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με άλλες χώρες, είτε ανήκουν στην Δύση, είτε όχι;
Στηρίζει το δόγμα ασφαλείας την διεθνή νομιμότητα και την τήρησή της ανυπερθέτως; Προκαλεί αντίθεση σε κάθε διεθνές έγκλημα, ακόμα και αν αυτουργός του είναι συνομιλητής ή και σύμμαχος της Ένωσης;
Πως κατανέμεται το βάρος της χρηματοδότησης της άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ποιες είναι οι πηγές της; Πως και πόσο αποζημιώνονται χώρες οι οποίες δαπανούν, εδώ και χρόνια, πάνω από τον μέσο όρο;
Ποια είναι η Ostpolitik της Ένωσης; Πριν προσδιοριστεί τι βάση μπορεί να έχει συζήτηση για/με την Ουκρανία;
Βεβαίως είναι απορίας άξιο πως μπορούν να παρθούν αποφάσεις, με την Γερμανία να εκπροσωπείται από το απερχόμενο Καγκελάριο κύριο Olaf Scholz, στερούμενο πολιτικής νομιμοποίησης. Εκτός αν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να κλήθηκε ακριβώς για να παραπέμψει τις αποφάσεις, με αυτό το πρόσχημα, σε μη θεσμικά κονκλάβια. Έτσι η αλλιώς, η Ελληνική παρουσία σ’ αυτό το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο βλάβης των εθνικών μας συμφερόντων, οφείλει να θέσει τα ερωτήματα αυτά, επιφυλασσόμενη για την συναίνεση μας σε προτεινόμενες αποφάσεις, πριν συμφωνηθούν συγκεκριμένες απαντήσεις με νόμιμο τρόπο. Αυτή είναι η ελάχιστη υποχρέωση του κυρίου Μητσοτάκη.
Έξι εβδομάδες μετά τη δεύτερη προεδρία του, ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε την πρώτη του μεγάλη ομιλία. Μιλώντας ενώπιον μιας κοινής συνόδου του Κογκρέσου αργά την Τρίτη, τόνισε μερικά από τα σχεδόν 100 εκτελεστικά διατάγματα που έχει υπογράψει, έκανε περικοπές στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και περιέγραψε το τολμηρό του όραμα για την αναμόρφωση των ΗΠΑ τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Ο Τραμπ ξεκίνησε εστιάζοντας σε ζητήματα πολιτιστικού πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης των προγραμμάτων DEI και της απαγόρευσης των τρανς αθλητών να ανταγωνίζονται. Συνέδεσε αυτά τα θέματα με την αποστολή του Υπουργείου Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας να μειώσει τις κρατικές σπατάλες, απαριθμώντας αυτά που ονόμασε προγράμματα «αφύπνησης» που είχαν αποχρηματοδοτηθεί. Τόνισε επίσης την επιτυχία της κυβέρνησής του στην ενίσχυση της ασφάλειας των συνόρων των ΗΠΑ και της επιβολής της μετανάστευσης, επισημαίνοντας το χαμηλό 25 ετών στις διελεύσεις των συνόρων κατά τον πρώτο μήνα της θητείας του και την ψήφιση πολλαπλών νομοσχεδίων για τη μετανάστευση από το Κογκρέσο.
Ο Τραμπ κατηγόρησε την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν για την οικονομική της πολιτική – όπως οι υψηλές τιμές των τροφίμων και οι ελλείψεις αυγών. Όσον αφορά την προσέγγισή του, ο Τραμπ υποστήριξε λαϊκίστικες οικονομικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της εξάλειψης των φόρων για τα φιλοδωρήματα, τις υπερωρίες, τα επιδόματα κοινωνικής ασφάλισης και τις πληρωμές αυτοκινήτων για οχήματα κατασκευής ΗΠΑ. Προέτρεψε επίσης το Κογκρέσο να παρατείνει τις φορολογικές του περικοπές του 2017 και διαβεβαίωσε ότι οι πρωτοβουλίες του DOGE θα εξοικονομήσουν χρήματα για τους φορολογούμενους.
Η ομιλία του Τραμπ έγινε κυρίως εν μέσω αναταραχής στην αγορά μετά τους νέους δασμούς που επιβλήθηκαν στον Καναδά, το Μεξικό και την Κίνα. Τη Δευτέρα, ο S&P 500 σημείωσε πτώση 1,2%, εξαλείφοντας τα κέρδη του από την ημέρα των εκλογών, ενώ ο Nasdaq υποχώρησε 0,4%. Ο Τραμπ ανακοίνωσε πρόσθετους αμοιβαίους δασμούς που θα τεθούν σε ισχύ στις 2 Απριλίου, αναγνωρίζοντας ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν βραχυπρόθεσμο οικονομικό πόνο και προτρέποντας τους Αμερικανούς αγρότες να «αντέξουν μαζί μου». Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, ο Τραμπ εξασφάλισε δασμολογικές ελαφρύνσεις από την Κίνα για τη γεωργική βιομηχανία πριν από τα ενδιάμεσα.
Όσον αφορά την Ουκρανία, ο Τραμπ μίλησε εκτενώς για τη διαμεσολάβηση μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, διαβάζοντας μια επιστολή του προέδρου Volodymyr Zelensky στην οποία ανέφερε ότι η Ουκρανία ήταν έτοιμη να διαπραγματευτεί και να δεσμευτεί για μια συμφωνία ορυκτών. Επέκρινε την Ευρώπη ότι ξοδεύει περισσότερα για το ρωσικό αέριο παρά για την άμυνα της Ουκρανίας και τόνισε τη σημασία της εμπλοκής και των δύο πλευρών στη διπλωματία. «Αν θέλετε να τερματίσετε τους πολέμους, πρέπει να μιλήσετε και με τις δύο πλευρές», είπε.
Ο Τραμπ υποστήριξε επίσης ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Γροιλανδία για «διεθνή παγκόσμια ασφάλεια». Απηύθυνε μια ανοιχτή πρόσκληση, λέγοντας ότι η Γροιλανδία θα ήταν ευπρόσδεκτη στις ΗΠΑ «αν το επιλέξετε», πριν προσθέσει λίγα λεπτά αργότερα, «νομίζω ότι θα το πετύχουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο». Ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας απέρριψε αυτή την ιδέα εν μία νυκτί.
Τι γίνεται με τους Δημοκρατικούς; Οι κομματικές εντάσεις φούντωσαν από την έναρξη της ομιλίας. Ο Δημοκρατικός βουλευτής Αλ Γκριν του Τέξας απομακρύνθηκε από την αίθουσα αφού φώναξε επανειλημμένα: “Δεν έχετε εντολή να κόψετε το Medicaid!” στον πρόεδρο. Οι δημοκρατικές διαμαρτυρίες έγιναν πιο συγκρατημένες. Πολλά μέλη εξέφρασαν σιωπηλά την αντίθεσή τους μέσω της ενδυμασίας τους – γυναίκες ντυμένες στα ροζ, ενώ οι άνδρες φορούσαν μπλε και κίτρινες γραβάτες για να υποστηρίξουν την Ουκρανία. Αργότερα, μια χούφτα μέλη αποχώρησαν, αποκαλύπτοντας μαύρα μπλουζάκια με τη λέξη «RESIST».
Μετά την ομιλία του Τραμπ, οι Δημοκρατικοί έκαναν έκκληση στον αμερικανικό λαό. Η γερουσιαστής του Μίτσιγκαν Elissa Slotkin κάλεσε για επιστροφή στον δικομματισμό και περιέγραψε βασικές προτεραιότητες πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του κόστους, της ενίσχυσης της εθνικής ασφάλειας –τόσο στα σύνορα όσο και στο εξωτερικό– και της υπεράσπισης της αμερικανικής δημοκρατίας. Επέκρινε τον Τραμπ ότι δίνει προτεραιότητα στους δισεκατομμυριούχους και ότι εγκατέλειψε τους συμμάχους των ΗΠΑ υπέρ των αυταρχικών ηγετών.
Η ομιλία του Σλότκιν ήταν συνοπτική, αν και πιθανότατα εκφωνήθηκε αφού πολλοί Αμερικανοί είχαν ήδη κλείσει τις τηλεοράσεις τους. Ωστόσο, ήταν η πρώτη φορά που οι Δημοκρατικοί περιέγραψαν επίσημα μια κομματική πλατφόρμα από τότε που έχασαν τον Λευκό Οίκο και τα δύο τμήματα του Κογκρέσου τον Νοέμβριο.
Ενας πόλεμος εξυπηρετεί για να καλύψει τις ευθύνες για την κατάρρευση της ευρωπαϊκής οικονομίας, την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, την ενίσχυση του φεντεραλιστικού μορφώματος, την παραμονή στην εξουσία των νάνων της πολιτικής. Αρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Κι επειδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, η ταινία τρόμου στην οποία πρωταγωνιστούν τα τσιουάουα της ευρωπαϊκής ένωσης, με επικεφαλής την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, φθάνει στο αποκορύφωμα της.
Όπως και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά και της ατελείωτης μεταναστευτικής κρίσης, η Ούρσουλα στο τέλος άλλης «μιας κρίσιμης» συνόδου κορυφής «των ευρωπαϊκών χωρών» στο Λονδίνο, το βράδυ της Κυριακής, έσπευσε να μιλήσει για την Ουκρανία, ενώ την Τρίτη ανακοίνωσε το σχέδιο ReArm για την ενίσχυση της άμυνας ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ “για εξοπλιστικές δαπάνες”, το οποίο θα συζητηθεί στην έκτακτη σύνοδο για την άμυνα που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις Βρυξέλλες .
Σε ότι αφορά τη σύνοδο της Κυριακής ήταν μιας σύνοδος όπου απουσίαζαν οι εκπρόσωποι 15 χωρών (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Κύπρος) από τα 27 κράτη μέλη και στην οποία συμμετείχαν πέντε κράτη που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κατά συνέπεια ούτε ευρωπαϊκή ήταν η σύνοδος (fake news), ούτε και υπήρξε συναίνεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο επί των αποφάσεων που ελήφθησαν, καθώς ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να αποκρύψει από την κοινή γνώμη, τη διάσταση απόψεων μεταξύ των 27.
Την ίδια στιγμή, παίζοντας με τους εφιάλτες του παρελθόντος και τους φόβους των Ευρωπαίων, η φον ντερ Λαιεν, ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει « επειγόντως τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης» για να «προετοιμαστούμε για τα χειρότερα», δίνοντας το τέμπο για την «έκτακτη» σύνοδο κορυφής «για την Ουκρανία» και την «ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα», της Πέμπτης.
Ωστόσο η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αν και μη εκλεγμένη από τους ευρωπαϊκούς λαούς, οι οποίοι αγνοούνται επιδεικτικά όταν πρόκειται για κρίσιμα θέματα που καθορίζουν τις τύχες τους, αποφασίζει «για τον επαναξοπλισμό της Ευρώπης» και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες με μια βιασύνη άνευ προηγουμένου που ως φαίνεται θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη γηραιά ήπειρο σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, παρόλο που δεν έχει καμία απολύτως αρμοδιότητα να το κάνει!
Κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας
Ο στόχος της φον ντερ Λαιεν, όπως και των μαϊντανών που την πλαισιώνουν, βλέπε Μακρόν, δεν είναι να σώσουν τον Ουκρανικό λαό από τον κακό Πούτιν, αλλά να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μια φανταστική κρίση μέσα από τις οποίες (βλέπε π.χ. κρίση Covid) τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση προοδεύει προς ένα μιλιταριστικό ολοκληρωτικό μόρφωμα, καταργώντας την κυριαρχία των Εθνών προς όφελος της όποιας ομοσπονδιοποίησης.
Σ αυτή τη φάση, πρόκειται για ένα συγκαλυμμένο πραξικόπημα που στην προκειμένη αποσκοπεί μεταξύ άλλων στην ενσωμάτωση της άμυνας των χωρών μελών, άρα και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, μέσα σε μια ευρωπαϊκή πτυχή που θα μετατρέψει τη χώρα μας (όπως και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές) σε μια άκρως φτωχοποιημένη επαρχία μιας πλήρως παρακμάζουσας αυτοκρατορίας που παραπλανητικά ονομάζεται ενωση.
Επιπροσθέτως, σε μια εποχή που οι Έλληνες φορολογούμενοι και η Ελλάδα αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα, θα κληθούν για άλλη μια φορά να πληρώσουν μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας του πολέμου, δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στη μαύρη τρύπα της Ουκρανίας για γαλλικό, γερμανικό αμερικανικό εξοπλισμό και πάνω απ όλα για μίζες. Μια ζοφερή και τρομερή εξέλιξη στην περίπτωση που πραγματοποιηθεί.
Η ανάμειξη λοιπόν της φον ντερ Λαιεν και της επιτροπής της, στις αμυντικές υποθέσεις σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο είναι παράνομη, πολύ σοβαρή κι εκτός των άλλων προμηνύει τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού σώματος στρατού -με ότι κι αν σημαίνει αυτό- σε μια Ευρώπη που απέδειξε πολλάκις πως δεν είναι άξια εμπιστοσύνης. Με λίγα λόγια, όποιος στην Ελλάδα συναινέσει σε απώλεια και εγκατάλειψη εθνικής αμυντικής κυριαρχίας, θα πρέπει να παραπεμφθεί σε δίκη για εσχάτη προδοσία!
Η άρνηση των Ευρωπαίων να βάλουν τέλος σ αυτόν τον πόλεμο είναι η οριστική απόδειξη για όλα τα παραπάνω: την επιχείρηση δηλαδή κατάργησης της εθνικής κυριαρχίας, την ενίσχυση της ομοσπονδοποίησης, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος κι ενδεχομένως την παραμονή στην εξουσία των γνωστών νάνων της πολιτικής, στην περίπτωση που κηρυχθεί εκ νέου η Ευρώπη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Για να γίνει πιο κατανοητό, οι φεντεραλιστές της Ευρωπαικής Ενωσης, παίζουν με τις τύχες μας και τους θανάτους στην Ουκρανία, για τα οποία ούτε καν ενδιαφέρονται. Σπρώχνουν τα λεφτά των φορολογουμένων εκεί που είναι το στόμα τους και το στόμα όσων εξυπηρετούν, επιδιώκοντας ομοφωνία μέσω των μέσων ενημέρωσης που ελέγχουν και χρηματοδοτούν για τον πόλεμο που τους ταΐζει. Το επίπεδο της ανεντιμότητας και της διαφθοράς τους είναι απλά αηδιαστικό. Αλλά χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, πρόκειται απλώς για προπαγάνδα. Βρώμικη προπαγάνδα.
Μέσα απ αυτό το πρίσμα όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια αποκτούν συνοχή: η προπαγάνδα, η λογοκρισία, τα αντιδημοκρατικά μέτρα και οι παράλογες αποφάσεις, οι αντιφάσεις κ.τ.λ
05/03/2025 13:39
Πώς ο νέος «Σερίφης» της Ουάσιγκτον, Ντόναλντ Τραμπ, επιχειρεί να αλλάξει το πολιτικό τοπίο των Βαλκανίων μέσα από την οριστική κατάργηση της USAID, μια από τις σημαντικότερες υπηρεσίες διεθνούς βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έμπειροι αναλυτές των βαλκανικών θεμάτων με τους οποίους συνομίλησε το iefimerida υποστηρίζουν πως πίσω από την εμμονή του νέου Αμερικανού προέδρου για το ολικό ξήλωμα της USAID κρύβεται και ένας ευρύτερος σχεδιασμός της νέας διοίκησης του Λευκού Οίκου για την αλλαγή των κέντρων εξουσίας των βαλκανικών χωρών που μέχρι σήμερα διατηρούσαν προνομιακές σχέσεις με τους παραδοσιακούς πολιτικούς παράγοντες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, αλλά και με το φιλανθρωπικό ίδρυμα του Τζορτζ Σόρος Open Society, θανάσιμο εχθρό του νέου πλανητάρχη. Σύμφωνα μάλιστα με την ανάγνωση Τραμπ, η USAID έχει διαδραματίσει έναν σκοτεινό ρόλο για λογαριασμό του Ουγγρο-Εβραίου επενδυτή Τζορτζ Σόρος, μέσω των συνεργασιών της με τις κυβερνήσεις της Αλβανίας, του Κοσόβου και με την πρώην κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ στη Βόρεια Μακεδονία, προωθώντας προοδευτικές πολιτικές που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ατζέντα Τραμπ.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει επίσης να αναλογιστεί κανείς ότι το συνολικότερο αφήγημα της αμερικανικής παρουσίας στα Βαλκάνια, που στηριζόταν διαχρονικά, όπως είναι γνωστό, στην ανάγκη ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή και ενίσχυε μέχρι σήμερα τις σχέσεις του αμερικανικού παράγοντα με τις εν λόγω κυβερνήσεις, τώρα τίθεται εν αμφιβόλω με τις ανορθόδοξες και, εν πολλοίς, αμφιλεγόμενες κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στην εξωτερική πολιτική. Συνεπώς, η αλλαγή στάσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με τη Ρωσία έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό και στις κυρίαρχες πολιτικο-οικονομικές ελίτ της Βαλκανικής Χερσονήσου, οι οποίες θεωρούν ότι, μετά τις παραχωρήσεις Τραμπ υπέρ της Ρωσίας στο Ουκρανικό, έρχεται και η δική τους σειρά.
Αξίζει, ακόμη, να σημειωθεί πως η Ρωσία διατηρεί ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, και ειδικότερα στη Βοσνία, η οποία αποτελεί το επίκεντρο της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια, κυρίως μέσα από την υποστήριξη που παρέχει η Μόσχα στις αυτονομιστικές σερβικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.
Η USAID στα Βαλκάνια
Στα Βαλκάνια, η USAID έχει επενδύσει σημαντικά ποσά για την προώθηση της δημοκρατίας και της ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης. Μάλιστα, κατά την περίοδο 2020-2024 η USAID έχει χορηγήσει περίπου 1,7 δισ. δολάρια στις έξι χώρες της περιοχής, με το Κοσσυφοπέδιο να λαμβάνει τα περισσότερα κονδύλια. Αυτά τα προγράμματα έχουν στόχο την ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών, την υποστήριξη των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών και την προώθηση της ευρωπαϊκής πορείας των χωρών της περιοχής, ενώ πολλά από αυτά τα προγράμματα έχουν, παράλληλα, την υποστήριξη του Τζορτζ Σόρος και του Ιδρύματός του, που, όπως φαίνεται, έχουν σημαντική παρουσία στα Βαλκάνια, υποστηρίζοντας ΜΚΟ και προγράμματα που προωθούν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, κόκκινο πανί για τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ αποτελούν οι ηγέτες της Αλβανίας και του Κοσόβου Έντι Ράμα και Άλμπιν Κούρτι αντίστοιχα.
Ειδικότερα, σύμφωνα με ανθρώπους του προεδρικού περιβάλλοντος, στο πρόσωπο των δύο αυτών ηγετών, αλλά και του πρώην πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας Ζόραν Ζάεφ, ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου βλέπει το μακρύ χέρι των Δημοκρατικών στην περιοχή, θεωρώντας τους παράλληλα ως πληρεξούσιους της πολιτικής Σόρος στη Βαλκανική. Σε αυτό το πλαίσιο, σίγουρα δεν έχουν περάσει απαρατήρητες από το επιτελείο Τραμπ και οι συχνές επισκέψεις του εμβληματικού στελέχους των Δημοκρατικών και πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον στην Αλβανία, παρέα με τους Ράμα και Σόρος.
Ράμα και Σόρος στην Αλβανία με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ και ηγέτη των Δημοκρατικών Μπιλ Κλίντον
Βέβαια, δεν αποτελεί μυστικό το ότι ο Έντι Ράμα και ο Άλεξ Σόρος, γιος του πασίγνωστου επενδυτή, έχουν καλλιεργήσει μια στενή φιλική σχέση, που έχει χαρακτηριστεί από τους ίδιους ως αδελφική. Αυτή η σχέση έχει οδηγήσει σε πολλές κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες. Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές αυτής της σχέσης είναι η υποστήριξη που παρέχει ο Άλεξ Σόρος στις πολιτικές πρωτοβουλίες του Ράμα στην Αλβανία.
Άλεξ Σόρος και Έντι Ράμα στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός
Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως η σχέση μεταξύ Ράμα και Σόρος έχει επηρεάσει την πολιτική σκηνή της Αλβανίας. Ο Ράμα έχει εφαρμόσει πολιτικές που θεωρούνται από ορισμένους ως ακραίες αριστερές, με την υποστήριξη του Σόρος. Αυτό έχει οδηγήσει σε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση, η οποία υποστηρίζει ότι η επιρροή του Σόρος στα εσωτερικά πράγματα της Αλβανίας αυξάνεται υπερβολικά.
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές αυτής της σχέσης μεταξύ Ράμα και Σόρος είναι η υποστήριξη που παρέχουν σε θρησκευτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες. Για παράδειγμα, έχουν αναφερθεί σχέσεις με τη μετριοπαθή ισλαμική σέκτα των Μπεκτασήδων στην Αλβανία, με την υποστήριξη του Σόρος. Μάλιστα, στο παρελθόν ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, όπως υποστηρίζεται, με την ενθάρρυνση του Σόρος έχει ανακοινώσει σχέδια για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου μουσουλμανικού κρατιδίου στα Τίρανα, με το Τάγμα των Μπεκτασήδων να παίζει κεντρικό ρόλο. Αυτό το κρατίδιο θα είναι ένα πνευματικό κέντρο, εμπνευσμένο από το πρότυπο του Βατικανού, με στόχο την προώθηση της θρησκευτικής ανεκτικότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης.
Η υποστήριξη Τραμπ στον Μπερίσα
Η στενή σχέση μεταξύ Ράμα και Σόρος έχει προκαλέσει την έντονη επίκριση από ορισμένα μέρη της αλβανικής πολιτικής σκηνής. Ο Σαλί Μπερίσα, ηγέτης της αντιπολίτευσης, έχει επικρίνει τον Ράμα για την επιρροή του Σόρος στην εσωτερική ζωή της Αλβανίας.
Ο Μπερίσα, πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Αλβανίας, έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν σοβαρά πολιτικά και νομικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων κατηγοριών για διαφθορά, με γνωστότερη την υπόθεση της Πυραμίδας που οδήγησε στην κατάρρευση ολόκληρου του αλβανικού κράτους στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Δεν είναι κρυφό πως ο γερόλυκος Αλβανός πρωθυπουργός έχει επιδιώξει να συνδέσει την πολιτική του τύχη με την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία. Ο Μπερίσα έχει επαινέσει την ηγεσία του Τραμπ, περιγράφοντάς την ως «θαύμα» και ως ελπίδα για την καταπολέμηση της «ακραίας αριστερής ατζέντας» και της επιρροής του Τζορτζ Σόρος στην Αλβανία.
Η στρατηγική του Μπερίσα να συνδέσει την τύχη του με τον Τραμπ δεν είναι νέα. Παλαιότερα είχε συνδέσει την πολιτική του τύχη με τη νίκη του Τζορτζ Μπους. Αυτή τη φορά η σχέση με τον Τραμπ φαίνεται να είναι πιο στενή, με τον Μπερίσα να επικαλείται την υποστήριξη του Τραμπ για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες περί διαφθοράς και να αμφισβητήσει την απόφαση που τον έχει κηρύξει «persona non grata» από τις ΗΠΑ.
Μια σημαντική κίνηση του Μπερίσα ήταν και η πρόσληψη του Chris LaCivita -ενός από τους συμβούλους της επιτυχημένης εκστρατείας του Τραμπ το 2024- για να ηγηθεί της εκλογικής εκστρατείας του κόμματός του στις επερχόμενες αλβανικές εκλογές της 11ης Μαΐου. Μάλιστα, η παρουσία του στενού συνεργάτη του Αμερικανού προέδρου στο επιτελείο Μπερίσα έχει πυροδοτήσει και τα σενάρια ενεργής εμπλοκής του περιβάλλοντος Τραμπ στο αλβανικό πολιτικό γίγνεσθαι μέσω της προσπάθειας επηρεασμού του αλβανικού εκλογικού σώματος.
Μάλιστα, ο LaCivita έχει επικρίνει τον πρωθυπουργό Έντι Ράμα περιγράφοντάς τον ως «κουκκίδα του Σόρος» και υποστηρίζοντας ότι ο Μπερίσα είναι ο αληθινός φίλος των ΗΠΑ στην Αλβανία.
Ο πόλεμος Τραμπ στην USAID
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε συνεργασία με τον Έλον Μασκ, έχει ξεκινήσει μια ολομέτωπη επίθεση κατά της USAID, με στόχο την πλήρη κατάργησή της. Αυτή η κίνηση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και έχει σημαντικές επιπτώσεις τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Τραμπ, από την αρχή της δεύτερης θητείας του, έχει επιδιώξει να αναθεωρήσει τη λειτουργία της USAID, υποστηρίζοντας ότι οι δαπάνες της δεν ευθυγραμμίζονται με τα αμερικανικά συμφέροντα. Η κυβέρνηση του Τραμπ έχει ανακοινώσει σχέδια για την υπαγωγή της USAID στο υπουργείο Εξωτερικών, με στόχο τη μείωση του μεγέθους του εργατικού δυναμικού της Υπηρεσίας και την αύξηση της αποτελεσματικότητας.
Παράλληλα, ο Τραμπ έχει διατάξει την παύση της εξωτερικής βοήθειας για 90 ημέρες, με ορισμένες εξαιρέσεις, και έχει προγραμματίσει την κατάργηση 2.000 θέσεων εργασίας. Ο Έλον Μασκ, ο οποίος έχει αναλάβει τον ρόλο του επικεφαλής της Υπηρεσίας Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας, έχει δηλώσει ότι εργάζεται για το κλείσιμο της USAID. Ο Μασκ έχει επικρίνει σκληρά την Υπηρεσία, την οποία περιέγραψε ως «εγκληματική οργάνωση» που δεν μπορεί να διορθωθεί. Η κριτική του Μασκ ξεκίνησε μετά από μια συνέντευξη του Μάικ Μπενζ ο οποίος περιέγραψε την USAID ως «βιτρίνα» της CIA.
Η απόφαση του Τραμπ και του Μασκ να κλείσουν την USAID έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Οι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος δεν έχει τη συνταγματική εξουσία να καταργήσει την USAID. Το μεγαλύτερο συνδικάτο κυβερνητικών εργαζομένων στις ΗΠΑ έχει μηνύσει την κυβέρνηση Τραμπ, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η διάλυση της USAID. Παράλληλα, η USAID έχει ανακοινώσει την απόλυση 1.600 υπαλλήλων της.
Πιθανή κατάργηση της USAID θα έχει βαθιές επιπτώσεις στα ανθρωπιστικά προγράμματα σε όλο τον κόσμο. Η USAID είναι υπεύθυνη για την υλοποίηση προγραμμάτων που παρέχουν φάρμακα, καθαρό νερό και άλλες βασικές υπηρεσίες σε φτωχές χώρες. Η μείωση των χρηματοδοτήσεων της USAID κατά 90% ή περισσότερο θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις σε αυτές τις κοινότητες.
Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος
της Μαρίας Δεναξά
ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
