Αρχική Blog Σελίδα 853

Κ. Λάμπος: η δίκη και ο θάνατος του ‘Σωκράτη’[1]

Από
anixneuseis
-
2

 

(Μύθος και πραγματικότητα)

Γράφει ο Δρ. Κώστας Λάμπος

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Είδα τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα σαν συμπτώματα

εκφυλισμού, σαν όργανα της ελληνικής αποσύνθεσης,

σαν ψευδοέλληνες, σαν ανθέλληνες».

Φρίντριχ. Νίτσε[2],

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»

Διονύσιος Σολωμός

«Ο χρόνος αποκαλύπτει τα πάντα και τα φέρνει στο φως»

Σοφοκλής

«Μελέτησε το παρελθόν αν θες να ορίσεις το μέλλον»

Κομφούκιος

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον»

Τζωρτζ Όργουελ

«Όσο οι νεκροί, τα λάθη και το ψέμα τους θα κυβερνούν τους ζωντανούς, οι ζωντανοί δεν θα ορίζουν την αλήθεια, την ζωή

και το μέλλον τους»

Σατσόκ Σοπμάλ

«Πάρτε από τους βωμούς του παρελθόντος τη φωτιά, όχι τις στάχτες»

Jean Jaures

Το λεγόμενο ‘σωκρατικό πρόβλημα’, με την έννοια της ποιας σχέσης μεταξύ του πραγματικού και του πλατωνικού Σωκράτη, ταλανίζει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, την παγκόσμια φιλοσοφία και μαζί της και την παγκόσμια πνευματική ζωή, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμα απαντηθεί, επειδή ο Πλάτωνας θα ήταν ξεβράκωτος και οι εξουσίες χωρίς ιδεολογία.

Ιστορικές πηγές για έναν λαλίστατο, ‘φιλόσοφο’ και μάλιστα ‘θεμελιωτή της φιλοσοφίας’, Σωκράτη, όπως τον παρουσιάζει ο Πλάτωνας δεν υπάρχουν. Βέβαια ούτε και για τον πραγματικό Σωκράτη υπάρχουν, πέρα από το γεγονός πως, ο Σωκράτης του μαρμαροτεχνίτη Σωφρονίσκου και της μαμής Φαιναρέτης, (490-399 π.χ.), μαρμαροτεχνίτης και ο ίδιος, έζησε τη ζωή του ως ένας μέσος, ασήμαντος, κοινός, χωρίς πλούτο και αιρετά πολιτικά αξιώματα, Αθηναίος Πολίτης, με τις όποιες αρετές και τα όποια ελαττώματά του.

Αυτός, ο πραγματικός Σωκράτης, δικάστηκε, καταδικάστηκε και θανατώθηκε για τα όποια υπαρκτά πολιτικά αδικήματα, για τα οποία η Ηλιαία τον έκρινε ένοχο. Το γεγονός πως αυτός ο Σωκράτης δεν άφησε κανένα γραπτό έργο, ούτε μια αράδα που να μας λέει κάτι για τα πιστεύω του, αλλά και κανένας σύγχρονός του ιστορικός δεν αναφέρει τίποτα γι’ αυτόν ως φιλόσοφο, δεν εμπόδισε, αλλά, μάλλον φαίνεται πως διευκόλυνε τον Πλάτωνα να αποσπάσει την ηθική και την εξουσία από την κοινωνία, για να θεμελιώσει με τους θεατρικούς μονο(δια)λόγους του, αυθαίρετα, ερήμην αλλά στο όνομα του Σωκράτη, την μεταφυσική ιδεολογία. Αυτή η ενέργεια του Πλάτωνα δίχασε συνειδητά την φιλοσοφία και την κατάντησε ευνούχο της τάξης του, της τάξης των ευγενών/ολιγαρχικών καθώς και της διαχρονικής ολιγαρχικής και ολοκληρωτικής εξουσίας που αναπαράγεται στην βάση του διχασμού της κοινωνίας σε τάξεις εχθρικές και ανταγωνιζόμενες για λογαριασμό της κοινωνικής ανισότητας, με όσα αυτά συνεπάγονται.

Ο ψεύτικος, ο ‘πλατωνικός, ο εικονικός Σωκράτης’, ο πλατΣωκράτης, το δημιούργημα του Πλάτωνα και ‘ελέω θεού και δαιμονίων φιλόσοφος’ αποτελεί έναν κακότεχνο μύθο που, επειδή φετιχοποιεί στην μορφή ‘ο θεός είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων’, δηλαδή απενοχοποιεί την εκάστοτε καταπιεστική, αντικοινωνική και εκμεταλλευτική εξουσία, εμφυτεύτηκε έντεχνα, ως μεταφυσική, εικονική πραγματικότητα, στο συλλογικό υποσυνείδητο, με συνέπεια να λειτουργεί ως διαχρονικά ψευδής και νόθα συνείδηση σε μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας. Κι’ αυτό προκειμένου να απομακρυνθεί η κοινωνία/ανθρωπότητα από την πρωταγόρεια αλήθεια, σύμφωνα με την οποία ‘ο άνθρωπος είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων’. Ψευδής συνείδηση, αλλά δια της βίας, του σκοταδισμού και της παραπλάνησης, έγινε  τόσο ‘δική μας’ που είμαστε ικανοί να σκοτώσουμε ή και να σκοτωθούμε για την υποτιθέμενη αληθινότητά της.

Στην πραγματικότητα δεν δικάστηκε και θανατώθηκε ο ‘πλατωνικός Σωκράτης’, που εμφανίστηκε ως μυθιστορηματικό πρόσωπο πολλά χρόνια μετά από τον θάνατο του πραγματικού Σωκράτη και συνεπώς τα όσα περιγράφει ο Πλάτωνας περί δίκης, απολογίας και θανάτου αποτελούν κατασκευή που αναφέρεται στον άχρονο φανταστικό Σωκράτη του Πλάτωνα, στον πλατωνικό Σωκράτη, τον πλατΣωκράτη. Το γεγονός όμως, πως μεταξύ των δύο ουδεμία άμεση και πραγματική σχέση υπήρξε, δείχνει πως όλα αυτά αποτελούν μυθιστορία, κοινώς παραμύθι του Πλάτωνα, που ως τέτοιο δημιουργεί, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ψευδείς εικόνες ζωής, νόθες συνειδήσεις, που εσκεμμένα, μεθοδικά και με δόλο εξυπηρετούν και αναπαραγόμενα αναπαράγουν, τις εκάστοτε εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές ολιγαρχικές εξουσίες, ανισότητες, ανταγωνισμούς, καταστροφικούς πολέμους που τελικά πήραν την μορφή του σκοταδιστικού θεοκρατικού Μεσαίωνα, της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας και απειλούν με την απόλυτη καταστροφή του πολιτισμού και της ζωής της ίδιας.

Έτσι αποτελεί μεγάλο μύθο ο ισχυρισμός ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε για τις φιλοσοφικές και τις πολιτικές ιδέες του, επειδή τάχα, παρ’ ότι ‘θεόσταλτος’, δεν πίστευε στους θεούς και απλά κατέκρινε το καθεστώς του δημοκρατικού πολιτεύματος, ονομάζοντας βλακώδη την εκλογή των αρχόντων από τους πολίτες, αλλά επειδή πίστευε και συνωμοτικά προσπαθούσε να επιβάλει την αντίληψη πως η πολιτική ως άσκηση εξουσίας δεν είναι υπόθεση γνώσης ή άγνοιας των πολλών, αλλά της θείας πρόνοιας αποκλειστικοί φορείς της οποίας φέρονται να είναι οι ‘ευγενείς’ ολιγαρχικοί ως κατ’ ανάγκην επαγγελματίες πολιτικοί, γιατί διαφορετικά θα κυβερνηθούν ‘δημοκρατικά από τους κατωτέρους τους’.

Ο πραγματικός Σωκράτης, όπως συνάγεται από τις ελάχιστες πηγές, συμμετείχε μεταξύ πολλών άλλων, ως ενεργός οπαδός, σε έναν κλειστό συνωμοτικό κύκλο ‘ευγενών’ ορκισμένων εχθρών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και καταδικάστηκε γιατί συνέπραξε με τους ολιγαρχικούς που την κατέλυσαν δυό φορές, με επικεφαλής τον Κριτία και τον Χαρμίδη, που ήταν θείοι του Πλάτωνα, αλλά και τον Αλκιβιάδη, τον Νικία, τον Λάχη και άλλους.

Οι εκ των υστέρων υποτιθέμενοι ‘μαθητές του Σωκράτη’, αφού τον ‘αγιοποίησαν’, για λόγους ιδεολογικοπολιτικούς προφανώς, αφιέρωσαν, κύρια μετά τον θάνατό του, την ζωή τους στην καταστροφή της Αθήνας και πήραν ενεργό μέρος σε πολλές προσπάθειες ανατροπής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Θεωρητικός εκφραστής και ιδεολογικός καθοδηγητής αυτής της συνομωσίας ήταν, σύμφωνα με όλες τις πηγές και τις ενδείξεις, ο ίδιος ο Πλάτωνας, πράγμα που με τις πολλές παράνομες ενέργειες τού ίδιου, των πλατωνιστών και των εκάστοτε εξουσιαστών, έμεινε μέχρι σήμερα, για πολλούς λόγους, ανομολόγητο και γι’ αυτό αποτέλεσε διαχρονικά την μαύρη σελίδα στην ιστορία της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας και της αρχαίας Ελλάδας.

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία, ξεκίνησε με τις μεταρρυθμίσεις του μυθικού Θησέα, γύρω στο 1000 π.χ., ο οποίος δρασκέλισε δυναμικά από την αγριότητα και την προϊστορία στην ιστορία και στον πολιτισμό, θεσμοθετώντας για πρώτη φορά την ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία των Πολιτών καταργώντας τις κοινωνίες των γενών και των φυλών. Αυτή η δημοκρατική τομή ολοκληρώθηκε σταδιακά και συνεχώς εξελισσόμενη κορυφώθηκε για εκατόν σαράντα συνεχή χρόνια, από το 462 της παλιάς χρονολόγησης (π. χ.), μέχρι το 322 π. χ., που ονομάστηκαν ‘Χρυσός Αιώνας’ και έλαμψε από το 461 π. χ., μέχρι το 429 π. χ., περίοδος που καταγράφτηκε στην ιστορία ως ‘Εποχή του Περικλή’. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία γνώρισε μόνο δύο βραχύβια διαλείμματα. Την ‘Αρχή των Τετρακοσίων’ πού κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα του 411 π. χ., που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου και ανέτρεψε τη δημοκρατική κυβέρνηση της αρχαίας Αθήνας και την αντικατέστησε με μια βραχύβια ολιγαρχία και το καθεστώς των ‘Τριάκοντα Τυράννων’ που το 404 π. χ., την εγκαθίδρυσε η Σπάρτη ανατρέποντας την δημοκρατική εξουσία, για μόλις οκτώ μήνες.

Η πόλη των Αθηνών και η Αθηναϊκή Δημοκρατία προσπαθούν, πέντε χρόνια μετά την ήττα τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, να ανασυγκροτηθούν για να ξαναβρούν τον ξεχωριστό, μεταξύ των υπόλοιπων Ελληνικών Πόλεων, βηματισμό τους και γι’ αυτό προσπάθησαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με την ολιγαρχία. Προφανώς υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο κατά την παράδοση ολιγαρχικός, θορυβώδης υβριστής, υπονομευτής και συκοφάντης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και μάλιστα σε συνθήκες πολέμου με την Σπάρτη, ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου οδηγήθηκε, αρχές του 399 π. χ., στο ελεύθερο και ανεξάρτητο κοινωνικό δικαστήριο, στην Ηλιαία, από τον ποιητή Μέλητο, τον βυρσοδέψη Άνυτο και τον ρήτορα και πολιτικό Λύκωνα με την κατηγορία ότι: «Αδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα δὲ δαιμόνια καινὰ εἰσηγούμενος,·ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος».

Το Δικαστήριο της Ηλιαίας, που απαρτιζόταν από 500 δικαστές οι οποίοι κληρώθηκαν από το σύνολο των άνω των 60 ετών ηλικιωμένων πολιτών, έκρινε τον Σωκράτη, με βάση τα στοιχεία που διέθετε, ένοχο με πλειοψηφία 281 έναντι 219 ψήφων. Στη δεύτερη ψηφοφορία, που αφορούσε την ποινή, η καταδίκη σε θάνατο ψηφίστηκε από 300 υπέρ έναντι 200 κατά της θανατικής καταδίκης. Η σχετικά ισχνή πλειοψηφία των καταδικαστικών ψήφων δεν δείχνει επηρεασμό των δικαστών, μάλλον το αντίθετο δείχνει, δεδομένης και της τότε ισχύουσας δικονομίας[3], πράγμα που δικαιολογείται, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες και την κρισιμότητα των στιγμών κατά την διεξαγωγή της πραγματικής δίκης. Όμως ο Πλάτωνας, που δεν βρίσκονταν κοντά στον ‘δάσκαλό του’[4] κατά τις τελευταίες στιγμές του, παρά τα όσα ψευδώς και με λεπτομέρεια υποστηρίζει στον Φαίδωνα, οι ολιγαρχικοί και οι ανά τον κόσμον διαχρονικοί απόγονοί τους αμφισβητούν μεθοδικά και στο διηνεκές την εγκυρότητα της καταδικαστικής απόφασης για τον ‘αθώο Σωκράτη του Σωφρονίσκου’, αποσκοπώντας στην διαχρονική αμφισβήτηση της ιδέας της άμεσης δημοκρατίας, κρύβοντας στοιχεία που θα άλλαζαν την στάση της κοινωνίας. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα που δείχνουν πώς χειραγωγείται η α-λήθεια, προκειμένου να επέλθει λήθη της πραγματικότητας, να χειραγωγηθούν οι κοινωνίες και να εκτραπεί η ιστορία από τον δρόμο της προόδου και της κοινωνικής ισότητας:

  1. Κάποιοι, καλοπροαίρετοι ή αφελείς, που αρκούνται μόνο στην ρηχή ανάγνωση των έργων του Πλάτωνα, ή σε όσα ακούνε από επαγγελματίες εξουσιοδίαιτους πλατωνιστές και έχουν ταυτιστεί ιδεολογικά με τον πλατωνισμό, φτάνουν στο σημείο να οργανώνουν, έναντι αμοιβής φυσικά, θεατρικές παραστάσεις με θέμα την ‘αυθεντική αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη[5], θεωρώντας μάλιστα τους εαυτούς τους σπουδαίους υπερασπιστές του ‘αθώου Σωκράτη’, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ή μήπως αντιλαμβάνονται, πως έτσι γίνονται κατήγοροι της ιδέας της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που ήταν και παραμένει ότι ανώτερο δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος σε θεσμικό επίπεδο οργάνωσης της κοινωνίας του, που περιμένει να καρπίσει ξανά στις σύγχρονες συνθήκες με υλικά τις σύγχρονες πολιτισμικές και επιστημονικοτεχνικές δυνατότητες για την ολιστική και δίκαιη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.
  2. Κάποιοι άλλοι λιγότερο καλοπροαίρετοι και προφανώς από υστεροβουλία οργάνωσαν ‘σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη στο πλαίσιο εκπαιδευτικών μαθημάτων, όπου και αθωώθηκε’[6].
  3. Επίσης στο Ελληνικό Μουσείο Μελβούρνης, ‘έγινε για πρώτη φορά στην Αυστραλία, η επανάληψη της δίκης του Σωκράτη και μάλιστα από διακεκριμένους νομικούς […], μαζί με 300 πολίτες που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση και ανέλαβαν τον ρόλο των ενόρκων, κλήθηκαν να δικάσουν εκ νέου, τον μεγάλο φιλόσοφο. […]. Στο τέλος της διαδικασίας, δικαστές και ένορκοι αθώωσαν για μια ακόμα φορά τον Σωκράτη’[7]. Από άλλη πηγή πληροφορούμαστε πως:
  4. Στην Αθήνα και μάλιστα σε χώρο του Ιδρύματος Ωνάση, τον Μάιο του 2012, πραγματοποιήθηκε ‘νέα δίκη του Σωκράτη’, στην οποία παραβρέθηκαν 2.227 άτομα, μεταξύ των οποίων και κάποιοι ‘διακεκριμένοι’ λόρδοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές του Δικαίου, πολιτικοί, ανώτατοι δικαστικοί και νομικοί από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, που ‘συγκεντρώθηκαν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για να επαναλάβουν την δίκη του Σωκράτη. Και σ’ αυτήν την δίκη ο Σωκράτης, αθωώθηκε»[8], αλλά όχι και τόσο πανηγυρικά, αφού ακόμα και μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια πλύσης εγκεφάλων ‘πέντε από τους δέκα δικαστές ψήφισαν υπέρ των Αθηναίων και οι άλλοι πέντε υπέρ του Σωκράτη, ενώ οι ένορκοι ψήφισαν 584 (70%) υπέρ του Σωκράτη και 282 (30%) υπέρ των Αθηναίων’[9]. Όταν όμως τέθηκε στο ‘δικαστήριο’, στους 2.227 παράγοντες της δίκης, το ερώτημα: «Αν σας έφερναν αδιάσειστα τεκμήρια ότι ο Σωκράτης ήταν ο αρχηγός του κόμματος των ολιγαρχικών της Αθήνας που εγκαθίδρυσε την Τυραννία των τριάκοντα με 1.800 δολοφονίες σε 9 μήνες και παρέδωσε την Αθήνα στους Σπαρτιάτες, αυτό θα σας έκανε να αλλάξετε γνώμη περί της αθωότητάς του»[10], τότε έγινε η πλήρης ανατροπή. Απάντησαν: ΝΑΙ 66% (1.470) και ΟΧΙ 34% (757), ποσοστά περίπου ίδια με αυτά της Ηλιαίας. Να σημειωθεί πως το 89%, δηλαδή οι 1.982, από τους 2.227 συμμετέχοντες δήλωσαν πως οι κατηγορίες κατά του Σωκράτη είχαν χαρακτήρα πολιτικής δίωξης. Το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο εύρημα, αυτής της παρωδίας δίκης, είναι πως 272, δηλαδή το 12% από τους συμμετέχοντες, θεωρούν, ακόμα και σήμερα, ότι ο πραγματικός Σωκράτης δεν δικάστηκε και καταδικάστηκε επειδή ήταν φιλόσοφος, που δεν ήταν, αλλά επειδή κατηγορήθηκε πως ‘ήταν ο πνευματικός ηγέτης των ολιγαρχικών της Αθήνας’[11], που επιδίωκαν και πραγματοποίησαν δυό φορές την βίαιη ανατροπή της Δημοκρατίας.

Πάντως από μια πρώτη ματιά και σύγκριση των τοτινών και των τωρινών αριθμητικών στοιχείων, προκύπτει μια κοινωνική σταθερά, που πρέπει να την κρατήσουμε, σύμφωνα με την οποία διαχρονικά, και υπό στοιχειώδεις συνθήκες ελευθερίας, υπάρχει ένας κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων, σε αναλογία της τάξης 70% προς 30%, μεταξύ δημοκρατικών και προοδευτικών από την μια και αντιδραστικών και ολιγαρχικών δυνάμεων από την άλλη πλευρά, η οποία όμως καταλήγει στο ‘διαχρονικό δημοκρατικό παράδοξο’, όπου σχεδόν πάντα η δημοκρατική πλειοψηφία του 70% περίπου να κυβερνιέται από μια μειοψηφία του 30%.

Όμως αυτή η διαρκής, με άπειρους τρόπους και εκατομμύρια κείμενα, αναμόχλευση της δίκης και της καταδίκης του Σωκράτη του Σωφρονίσκου και η ταύτισή του με τον πλατωνικό μύθο του πλατΣωκράτη δεν είναι τυχαία, αλλά σκόπιμη, και λειτουργεί ως οξυγόνο που κρατά ζωντανό τον πλατωνισμό ως ιδεολογία της εκάστοτε εξουσίας, κάτι που πολλοί το υποψιάζονται, αλλά λίγοι τολμούν να το εκφράσουν, για ευνόητους λόγους, ταμπού της εκάστοτε εξουσίας, η οποία καλά κρατεί και καλλιεργεί τον πλατωνισμό, ως ιερό δισκοπότηρο του διαχρονικού σκοταδιστικού και εξουσιαστικού ιερατείου.

Ο Βρετανός καθηγητής της Ελληνικής ιστορίας στη Σχολή Κλασσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Paul Cartledge, το τόλμησε και υποστηρίζει πως ‘η δίκη του Σωκράτη, ήταν νομικά άρτια και ο Σωκράτης δικαίως κρίθηκε ένοχος για ασέβεια’[12] και μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως εννοούσε και για ‘συνειδητή υπονόμευση της δημοκρατίας για λογαριασμό των ολιγαρχικών εχθρών της Αθήνας’. Ο Θουκυδίδης μάλιστα πιστεύει ότι η εχθρική στάση των ευγενών και των ολιγαρχικών ενάντια στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, σε συνδυασμό με την υποστήριξή τους προς την ολιγαρχική Σπάρτη και την εχθρική Περσία που κατάληγαν σε αντιδικίες, στάσεις και συγκρούσεις που μάστιζαν την Αθήνα, αλλά και με τα δεινά που ενέσκηψαν στην πόλη μετά τον μεγάλο λοιμό, είχαν σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει στην ήττα της Αθήνας από τη Σπάρτη.

Φαίνεται πως ο μαρμαροτεχνίτης Σωκράτης του Σωφρονίσκου ανήκε στους απολογητές ιδεολόγους των ολιγαρχικών και στους οργανωμένους ενεργούς αρνητές της Δημοκρατίας, αλλά η Αμνηστία του 403 π. χ., που προστάτευε αναδρομικά τους ολιγαρχικούς, μεταξύ των οποίων και ο Σωκράτης, από την κατηγορία της προδοσίας για την οποία πολλές φορές και από πολλούς κατηγορήθηκε, πριν από το 404-403 π. χ., και εξ’ αυτού του γεγονότος δεν μπορούσαν να του απαγγελθούν κατηγορίες για προδοτική συμπεριφορά κατά της Αθήνας και της Δημοκρατίας. Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος για τον οποίο ο Σωκράτης κατηγορήθηκε προσχηματικά για θρησκευτική τάχα ασέβεια και διαφθορά των νέων, πρόσχημα πίσω από το οποίο κρύβονταν οι πραγματικοί πολιτικοί λόγοι της δίωξης που στοιχειοθετούνταν από ενέργειες και πράξεις ανατροπής της Δημοκρατίας.

Ορκισμένοι εχθροί της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και της Αθήνας της ίδιας υπήρξαν πολλοί ολιγαρχικοί, αλλά σε δίκη παραπέμφθηκε μόνο ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου, προφανώς, επειδή ήταν, λόγω ‘βάναυσου επαγγέλματος’, τραχύ χαρακτήρα και εριστικής συμπεριφοράς αντιπαθής, ο πιο ανίσχυρος και ο πιο εκτεθειμένος, που δεν θα προκαλούσε κοινωνικές αντιδράσεις. Με άλλα λόγια η Αθηναϊκή Πολιτεία χρησιμοποίησε τον Σωκράτη, τον πιο αδύναμο κρίκο του κύκλου των ολιγαρχικών, ως εύκολο στόχο και ως εξιλαστήριο θύμα, για να μηνύσει στους εχθρούς της Δημοκρατίας πως ματαιοπονούν.

Οι ολιγαρχικοί αξιοποίησαν τον θάνατο του πραγματικού Σωκράτη για να συκοφαντήσουν την Δημοκρατία και ο Πλάτωνας υιοθέτησε τον Σωκράτη μετά τον θάνατο του, ως δάσκαλό του, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποια αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία για κάποιο δάσκαλο φιλόσοφο Σωκράτη. Ερήμην του, τον κατέστησε φωνή τού δημιουργού του και πρωταγωνιστή των ‘φιλοσοφικών διαλόγων του’, φορτώνοντας στο δημιούργημα του, τον δικό του ιδεαλισμό, την δική του εξουσιαστική ιδεολογία, η οποία, όπως δείχνουν τα πράγματα, ουδεμία σχέση είχε η ζωή του πλούσιου αριστοκράτη Πλάτωνα με τον ταπεινό ‘Βίο και την Πολιτεία’ του πραγματικού Σωκράτη του Σωφρονίσκου, πέρα από το γεγονός πως και οι δυό ανήκαν στο κόμμα των ολιγαρχικών και ήταν σφοδροί πολέμιοι της Δημοκρατίας.

Ένα σκόπιμο, συνειδητό και δόλιο πλατωνικό ψέμα παρουσιάζει τον Σωκράτη να απολογείται καθηλωτικά κατά της Δημοκρατίας, αλλά και του ίδιου του δικαστηρίου που τον καταδίκασε, ενώ είναι γνωστό, πως ο πραγματικός Σωκράτης, δεν απολογήθηκε και δεν υπερασπίστηκε με κανέναν τρόπο τον εαυτό του, με το να μην εκφωνήσει καμιά απολύτως απολογία ή έστω έναν λόγο υπεράσπισης του εαυτού του, στάση που προφανώς αντιστοιχεί ακόμη και σε έναν ιδιόμορφο, πνευματώδη, ανυπότακτο σκληρά εργαζόμενο και ιδεολογικά φανατισμένο μαρμαροτεχνίτη. Όλα όσα κυκλοφορούν σχετικά με την απολογία του Σωκράτη δεν είναι παρά ‘η απολογία του Σωκράτη’ που έγραψε ο Ξενοφώντας και στη συνέχεια μια ακόμα ‘απολογία του Σωκράτη’, που έγραψε ο Πλάτωνας. Απολογία του ίδιου του Σωκράτη του Σωφρονίσκου δεν υπάρχει, προφανώς γιατί δεν έγινε. Και οι δυό υποτιθέμενες ‘απολογίες του Σωκράτη’ γράφτηκαν από δυό ορκισμένους ολιγαρχικούς και υποτιθέμενους μαθητές του, με σκοπό να τον αποκαταστήσουν και να τον καταστήσουν σύμβολο, διαχρονικό κατήγορο της Δημοκρατίας και θεωρητικό απολογητή του πολιτικού φαντασιακού της παράταξης των ολιγαρχικών. Δημιούργησαν τον ιδεολόγο και προφήτη του ιδεαλισμού και της μεταφυσικής φιλοσοφίας, όπως την αντιλαμβάνονταν ο Πλάτωνας, αλλά με κάπως διαφορετικό τρόπο ο Ξενοφώντας και γι’ αυτό, οι δυό απολογίες, είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, γεγονός που αποκαλύπτει πώς ένα δόλιο ψεύδος μπορεί με την συνδρομή όλων των έκτοτε εξουσιών και των πνευματικών μισθοφόρων τους να καταστεί μια ‘νόθα παγκόσμια αλήθεια’, πνευματικός ευνουχιστής και εργαλείο υποδούλωσης της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας.

Κατασκευασμένες είναι επίσης και οι περιγραφές σκηνών περί συγκέντρωσης μαθητών του Σωκράτη στη φυλακή που με περισσή λεπτομέρεια έχουν περιγραφεί από τον Πλάτωνα, από τις οποίες όμως ο ίδιος απουσίαζε, έχουν εμπνεύσει πλατωνιστές, πλατωνίζοντες και πλατωνισμένους φιλοσοφούντες, ποιητές, μυθιστοριογράφους και ζωγράφους συνθέτοντας μια εικονική ζωή, τόσο διαφορετική από την ζωή του πραγματικού Σωκράτη, την οποία οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη, θεωρούν πραγματική, γιατί μόνο ταριχευμένος ο πλατωνισμός μπορεί να επιβιώνει ως ζόμπι ιδεολογία της εκάστοτε εξουσίας. Κάποιοι, νεωτερικοί ακόμα και σύγχρονοι, κατηγορούν τους Αθηναίους ως αχάριστους, επειδή και μετά την καταδίκη και θανάτωση του Σωκράτη του Σωφρονίσκου συνέχισαν να ζουν κανονικά, όπως και πριν[13], σαν να μην αντιλήφθηκαν πως ‘ο Σωκράτης θυσιάστηκε γι’ αυτούς»[14], χωρίς ωστόσο να γνωρίζουν αν μιλάνε για τον πραγματικό Σωκράτη ή για τον εικονικό, τον μυθιστορηματικό  πλατωνικό Σωκράτη.

Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να συγκρίνουν τον ‘πλατωνικό Σωκράτη’ με το νεότερο, άγνωστο ιστορικά, τεχνητό δημιούργημα της ρωμαϊκής εξουσίας, τον Ιησού[15], ο οποίος, σύμφωνα με τους δημιουργούς του, γιατί και αυτός δεν άφησε τίποτα που να μαρτυρεί την ύπαρξη και το έργο του, υποτίθεται πως «θυσιάστηκε για την σωτηρία της ανθρωπότητας», η οποία όμως ακόμα και βεβαίως εξαιτίας του, δεν κατάφερε να σωθεί από τις εκάστοτε εξουσίες που κατασκευάζουν φετίχ αχυροθεούς πνευματικής και κοινωνικής υποδούλωσής της και ομνύουν στο όνομά τους. Πρόκειται, όπως γίνεται αντιληπτό, για εξουσιαστικούς μύθους σκοπιμότητας και δόλου σε βαθμό κακουργήματος και εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, επειδή καταλήγουν μέσω των κοινωνικών ανισοτήτων σε θεσμούς, δομές, απάνθρωπους και καταστροφικούς πολέμους.

Βέβαια χωρίς την συμβολή διάφορων, ‘διάσημων’ κατά καιρούς ‘πνευματικών’ ανθρώπων, κατά κανόνα τσαρλατάνων του πλατωνικού κλίματος και πνεύματος, ο πλατωνικός μύθος δεν θα άντεχε στην βάσανο της έρευνας και στην φθορά του πανδαμάτορα χρόνου που σε όλα ρίχνει το εκτυφλωτικό του φως.

Ο Nietzsche λ. χ., που εκφράζει εναλλάξ το μίσος[16], αλλά και τον θαυμασμό του για τον πλατΣωκράτη, υποστηρίζει, ως υποτιθέμενος αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας, πως «ο Σωκράτης, συνειδητά επιζητούσε τον θάνατο. Ήθελε να φαίνεται ανώτερος από κάθε φόβο κι’ από κάθε ανθρώπινη αδυναμία γιατί ήθελε να κάνει πιστευτή την θεία αποστολή του». Αυτή όμως η διατύπωση του Νίτσε, λογικά, βεβαιώνει έμμεσα τον αναγνώστη του, ότι ο Σωκράτης οδηγήθηκε στην επιλογή του θανάτου του επειδή, εντελώς παράλογα, ο Πλάτωνας του φόρτωσε την πλάνη κάποιας ‘θείας αποστολής’, με άλλα λόγια ο Νίτσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, βγάζει τον ‘Σωκράτη του Πλάτωνα’ τρελό, γιατί αυτόν γνωρίζει από τους διαλόγους του Πλάτωνα και όχι τον πραγματικό Σωκράτη που θανατώθηκε για πολιτικά αδικήματα.

Διαβάζοντας γνωστό εγχειρίδιο φιλοσοφίας[17], αλλά και άλλες πηγές, προειδοποιούμαστε πως θα ήταν λάθος να φανταστεί κανείς ότι οι πλατωνικοί διάλογοι αναπαριστούν σκηνές πραγματικής ζωής. Έτσι διαπιστώνουμε ότι:

  1. Ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου υπήρξε ορκισμένος εχθρός της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και φίλος των ολιγαρχικών που δεν δίδαξε ποτέ και κανέναν συστηματικά, και μάλιστα τον ίδιον τον Πλάτωνα, στα λίγα τελευταία λίγα χρόνια που γνωρίστηκαν. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ πραγματικός μαθητής του Σωκράτη του Σωφρονίσκου, επειδή αυτός δεν ήταν παρά ένας απλός, φτωχός και προφανώς πνευματώδης μαρμαροτεχνίτης, αλλά φανατικός ολιγαρχικός μαζί με τον υποτιθέμενο μαθητή του. Αν μάλιστα δεχτούμε πως ο Πλάτωνας, που γεννήθηκε το 423, όπως υποστηρίζουν ιστορικοί της φιλοσοφίας, και όχι το 427, τότε το 407 που φέρεται να γνωρίστηκε με τον Σωκράτη ήταν μόλις 16 ετών, οπότε, και με δεδομένο ότι ο Σωκράτης δικάστηκε τον Γενάρη του 399, το χρονικό διάστημα που απομένει σε έναν ανήλικο για να έχει μαθητεύσει στον Σωκράτη, που δεν δίδασκε, είναι μηδαμινό.
  2. Γνωρίζει, ο Πλάτωνας, πως ο πραγματικός Σωκράτης δεν έγραψε τίποτα και συνεπώς δεν άφησε κανένα έργο που να μας κάνει γνωστές τις φιλοσοφικές απόψεις του, αλλά το αποσιωπά, επειδή ακριβώς τον βολεύει να χτίσει τον χαρακτήρα και τον μύθο του.
  3. Αποφασίζει να γράψει, για το υποτιθέμενο έργο του υποτιθέμενου ‘θεμελιωτή της φιλοσοφίας Σωκράτη’, μετά τον θάνατο του Σωκράτη και χωρίς αναφορά σε καμιά απολύτως πηγή, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν πηγές, εκτός από την κωμωδία ‘Νεφέλες’ του Αριστοφάνη.
  4. Επιλέγει να απουσιάζει ο ίδιος από τους διαλόγους του, αλλά όταν αποφασίζει να είναι παρών, τότε με ψευδώνυμο, όπως απουσιάζουν και όλοι οι υποτιθέμενοι καλεσμένοι σε αυτούς, με πρώτον και καλύτερο απόντα τον ίδιον τον Σωκράτη, αφού όλα τα έργα του Πλάτωνα γράφτηκαν μετά τον θάνατο και συνεπώς ερήμην του Σωκράτη, πράγμα που ακυρώνει την παραπλανητική προς τα πίσω αναχρονολόγησή τους σε χρόνους που δεν είχε γεννηθεί ακόμα ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας.
  5. Επιδιώκει συστηματικά να βρίσκει τρόπο να εκφραστεί μέσω υπαρκτών αλλά απόντων ή και των φανταστικών και ανύπαρκτων προσώπων των έργων του, όπως λ. χ. ο Τίμαιος, ο Αθηναίος Ξένος που ‘εμφανίζεται’ στους Νόμους, ο Ελεάτης Ξένος που ‘συμμετέχει’ στον Σοφιστή και στον Πολιτικό, αλλά πιθανότατα και με προσωπεία άλλων, όπως λ. χ. ο Καλλικλής.
  6. Δεν μας λέει τι πραγματικά είπε ο πραγματικός Σωκράτης, αλλά εκ δόλου τον εργαλειοποιεί μετά θάνατον, τον κάνει ήρωα σειράς θεατρικών έργων στην μορφή των διαλόγων του ιδίου, του ενός και του αυτού, με τους φανταστικούς συνομιλητές του.
  7. Δημιούργησε ένα προσωπείο, τον πλατωνικό Σωκράτη, στο στόμα του οποίου βάζει ενδεχόμενα μερικά από όσα κοινά και καθημερινά έλεγε ο πραγματικός Σωκράτης κι’ αυτά προφανώς παραφρασμένα, αλλά κύρια εκφράζει τις προσωπικές του και όχι τις απόψεις του Σωκράτη, όπως γίνεται φανερό στους μελετητές του σε διάφορα έργα του, όπως η Πολιτεία, ο Φαίδων, ο Φαίδρος, το Συμπόσιο κ.λπ.
  8. Δεν παραθέτει πουθενά ο ίδιος μια ολοκληρωμένη, συνεκτική και πειστική θεωρία των Ιδεών με την έννοια της φιλοσοφικής θεωρίας που να έχει αρχή, μέση και τέλος, που να μας εκθέτει τι είναι οι Ιδέες και πώς λειτουργούν, αλλά ούτε και παραπέμπει σε πηγές που να δείχνουν ότι ο Σωκράτης πίστευε στις Ιδέες, στη θεωρία των Ιδεών. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει αφιερώσει ούτε έναν διάλογο στη θεωρία των Ιδεών.
  9. Δείχνει να αγνοεί πως η θεωρία περί ‘αθάνατης ψυχής’ και ‘μετεμψύχωσης’ δεν αποτελεί θεωρία και μάλιστα Ιδεών, αλλά αναπόδεικτο και αφελή ισχυρισμό, πάνω στον οποίο προσπαθεί όπως-όπως να χτίσει μια άλλη θεωρία-μύθο, τον μύθο ότι ‘η γνώση είναι ανάμνηση από προηγούμενες ζωές της αθάνατης ψυχής’, η οποία υποτιθέμενη ‘αθάνατη ψυχή’ δια της υποτιθέμενης ‘μετεμψύχωσης’ μεταναστεύει από σώμα σε σώμα, όχι απαραίτητα ανθρώπινο, κουβαλάει μαζί τις μνήμες, λ. χ., φιδιών, γατών, γουρουνιών, φασιστών, γενοκτόνων, σκοταδιστών και λοιπών εγκληματιών και μακελάρηδων, λογικά ακατανόητων και επιστημονικά παντελώς αναπόδεικτων αναμνήσεων. Γνώση και ανάμνηση, όμως, χωρίς την διαρκή και μεταβαλλόμενη εμπειρία των αισθήσεων και επεξεργασία των ερεθισμάτων και πληροφοριών που μεταφέρουν από τον πραγματικό κόσμο δεν νοείται, εκτός αν αρνηθούμε την πραγματικότητα και αφεθούμε στις εξουσίες, τις ουσίες και τις ανοησίες που προκαλούν παραισθήσεις.
  10. Αδιαφορεί προκλητικά και κυνικά για τις αντιθέσεις τις αντιφάσεις και τις προκλήσεις των διάλογων του, που φτάνουν συχνά στο σημείο γελοιοποίησης των συνομιλητών του, ακόμα και του ίδιου του υποτιθέμενου δασκάλου του, όταν, στο ‘Συμπόσιο’, που γράφτηκε το 385 π. χ., δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Σωκράτη, τον παρουσιάζει ως παιδόφιλο και εραστή του Αλκιβιάδη[18] και στον Μενέξενο, βάζει τον Σωκράτη να εκφέρει τον πανηγυρικό της Αθήνας υπέρ των πεσόντων, σε μια μάχη που έγινε δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο τού Σωκράτη[19], ενώ γνώριζε πως στον πραγματικό δύσθυμο και ιδιότροπο Σωκράτη δεν άρεσαν τέτοιες ‘τιμές’ και φιοριτούρες, αλλά και οι Αθηναίοι δεν θα ανέθεταν ποτέ στον εριστικό, κακότροπο και αντιπαθή Σωκράτη να εκφωνήσει έναν τέτοιο πανηγυρικό λόγο, μιμούμενος ειρωνικά τον Περικλή.
  11. Αναιρεί την όποια αξία του ιδεαλιστικού φιλοσοφικού έργου του, όταν επιλέγει να κλείσει το πιο φιλόδοξο και πιο αντιπροσωπευτικό έργο του, την Πολιτεία, με ένα εντελώς παράλογο εφεύρημα, τον εσχατολογικό σκοταδιστικό μύθο για τον ‘γενναίο Ηρ’, που πεθαίνει στη μάχη, αλλά υποτίθεται ότι ανασταίνεται μετά από 12 μέρες για να διηγηθεί στους ανθρώπους όσα είδε στον άλλο κόσμο, όπως, λ. χ., τις υποτιθέμενες φρικτές τιμωρίες που περιμένουν τους άδικους και τις δήθεν επιβραβεύσεις των δικαίων. Την υποτιθέμενη μεταθανάτια εμπειρία του Ηρός την εξιστορεί στους συνομιλητές του ο Σωκράτης, παρεμβαίνοντας κάθε τόσο στην ιστορία και καταλήγοντας ότι ο μύθος αυτός ‘θα μπορούσε και εμάς να μας σώσει, φτάνει να τον πιστέψουμε’[20], όπως πιθανά θα έλεγε κάποια αγράμματη και βασανισμένη γριούλα σε δύσκολους καιρούς.
  12. Συνειδητά επιλέγει να εγκαταλείψει την φιλοσοφία ως γόνιμο έδαφος καλλιέργειας των επιστημών, απόκτησης γνώσης κοινωνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής ισότητας, για να καταλήξει η διδασκαλία του φυτώριο ευδοκίμησης σκοταδισμών, βίας και εξουσίας, όπου κάπου-κάπου εμφανίζονται τυχαία και σκόρπια κάποια όμορφα αυτοφυή πνευματικά άνθη, κράχτες που ομορφαίνουν την ασχήμια και κρύβουν τις κακοσμίες του πλατωνισμού’.

Αυτά, μεταξύ πολλών άλλων, είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν, πολλοί μελετητές του, τον πλατωνισμό ως την επιτομή της πιο σκοταδιστικής και εξουσιαστικής ιδεολογίας. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Πλάτωνας με την ιδεαλιστική φιλοσοφία του και με την εχθρότητά του εναντίον της Αθηναϊκής Δημοκρατίας έκανε άλμα προς το παρελθόν, την στιγμή ακριβώς που η Αθηναϊκή Δημοκρατία προσπαθούσε να κάνει ένα επόμενο βήμα προς ένα ακόμα καλύτερο μέλλον τόσο σε κοινωνικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, συνδυάζοντας την αναπτυξιακή με την κοινωνική πολιτική[21]. Οι σοφιστές, που προέρχονταν από την μεσαία τάξη, έκλωθαν όλο και αποφασιστικότερα την ιδέα της απελευθέρωσης των δούλων, της εξίσωσης ανδρών και γυναικών και της κοινωνικής ισότητας γενικά. Μάλιστα ο Γοργίας έγραψε σχετικό έργο με τίτλο. ‘Ελένης Εγκώμιο και υπέρ. Παλαμήδους Απολογία’[22] και της αναθεώρησης των σχέσεων της Αθήνας με τους συμμάχους της[23], αλλά και με την ανάπτυξη των δευτερογενών[24] παραγωγικών και τριτογενών οικονομικών δραστηριοτήτων άνοιγε νέους ορίζοντες προς την κατεύθυνση της ενότητας του Ελληνισμού.

Καταλήγοντας, μετά από βαθιά και με κριτική ματιά μελέτη του έργου του ίδιου του Πλάτωνα, των πλατωνιστών και των ελάχιστων που τόλμησαν να το αμφισβητήσουν, μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο πλατωνισμός δεν ανέκοψε μόνο την ορμή της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας με τις ολιγαρχικές μέχρι απολυταρχικές ιδέες του, αλλά εμπόδισε συνειδητά και την ανάπτυξη των επιστημών με τις μεταφυσικές αερολογίες του ανοίγοντας τον δρόμο για τον θεοκρατικό Μεσαίωνα και την σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια, κι’ ας είναι πικρή, για όλες τις εξουσίες και τους διαχρονικούς πολιτικούς ψεύτες. Καιρός να αναζητήσουμε με πάθος την πραγματική αλήθεια, την αλήθεια της ζωής, της άδολης αγάπης, της ελευθερίας, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινωνικής ισότητας, της ειρήνης και της ευτυχίας, κόντρα στις δυνάμεις του σκοταδισμού και στον πολιτισμό της κοινωνικής ανισότητας, του πολέμου και του θανάτου.

_______________________

https://professors-phds.com/70506-2/,

[1] Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Ο Πλατωνισμός ως διαχρονική εξουσιαστική ιδεολογία. Μια άλλη ανάγνωση της ιστορίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.

[2] Φρίντριχ. Νίτσε, Η γέννηση της τραγωδίας, ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 2009.

[3] Το δικονομικό σύστημα των Αθηνών, κατά την εποχή της δίκης του Σωκράτη, έφερε τα παρακάτω χαρακτηριστικά που αποτελούσαν εγγύηση ‘δίκαιης δίκης’:

  1. Οι δικαστές δεν ήταν επαγγελματίες δικαστές.
  2. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, δεν συνέρχονταν σε διάσκεψη.
  3. Δεν κατέγραφαν αιτιολογικό της απόφασής τους.
  4. Η ενδεχομένως λαθεμένη κρίση τους δεν υπόκειτο σε προσβολή με οποιοδήποτε ένδικο μέσον ενώπιον ανώτερου δικαστηρίου.
  5. Οι δικαστές ήταν πάρα πολλοί (501), έτσι που να συγκροτούν όντως ένα μεγάλο, αντιπροσωπευτικό και αξιόπιστο δείγμα της κοινής γνώμης.
  6. Κληρώνονταν την τελευταία στιγμή πριν από τη δίκη και εισέρχονταν αμέσως στο χώρο του δικαστηρίου, κι έτσι κανένας δεν μπορούσε να τους πλησιάσει και να τους επηρεάσει.
  7. Περιορίζονταν μόνο στο να ψηφίσουν, και μάλιστα στο πλαίσιο μυστικής ψηφοφορίας, έτσι που ήταν αδύνατο να μείνουν εκτεθειμένοι σε αντεκδικήσεις, αφού ήταν αδύνατο να βρεθεί τι είχε ψηφίσει καθένας τους.
  8. Με το να μην αιτιολογούν τη μυστική ψήφο τους είχαν ευρύτατα περιθώρια να κρίνουν με μέτρο τις αρχές της επιείκειας, στις οποίες ασφαλώς τους παρακινούσαν οι συναισθηματικές φορτίσεις που τους προκαλούσαν οι εκάστοτε κατηγορούμενοι, καθώς προσέρχονταν συνοδευόμενοι από τις γυναίκες και τα μικρά παιδιά τους. Με άλλα λόγια, οι δικαστές της Ηλιαίας ήταν κατά κανόνα αθωωτικοί, όμοια όπως κατά κανόνα είναι αθωωτικοί στην εποχή μας και οι ένορκοι, ιδίως όπως ήταν, όταν συγκροτούσαν το αμιγές ορκωτό κακουργοδικείο·και
  9. Οι διάδικοι, και ιδίως ο κατηγορούμενος, είχαν απεριόριστη ελευθερία λόγου, μέσα στον ίσο χρόνο που τους παρέχονταν, με μέτρο την κλεψύδρα (περίπου τρεις ώρες κάθε διάδικη πλευρά). Μπορούσαν να χλευάζουν ή και να καθυβρίζουν τους δικαστές, δίχως εκείνοι να έχουν εξουσία να τους διακόψουν. Μπορούσαν να υποβάλλουν ερωτήσεις στον αντίδικο, στους συνηγόρους του ή στους μάρτυρες, δίχως το δικαστήριο να έχει εξουσία ν’ απαγορεύσει κάποια ενοχλητική ερώτηση ως άσχετη. Εξάλλου, ενώ οι διάδικοι είχαν δικαίωμα ν’ απευθύνουν ερωτήσεις μεταξύ τους, αντιθέτως οι δικαστές δεν είχαν εξουσία να υποβάλλουν ερωτήσεις. Περιορίζονταν στο ν’ ακούνε και να ψηφίζουν δίχως προηγούμενη διάσκεψη, όπως έκαναν και στην εκκλησία του δήμου.

[4] Brun Jean, Σωκράτης, Ι. Ζαχαρόπουλος…, ο. π.

[5] Δανιήλ Ανθούλα, Αναπαράσταση της Δίκης του Σωκράτη στα Αρχαία Ελληνικά, https://www.fractalart.gr/diki-sokrati-archaia-ellinika/

[6] Καραμανώλη Εύα, Ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε για τον Σωκράτη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22.11.2010.

[7] Κατσαρέλη Σοφία, «Από το 399 π.Χ. στο 2015: Αθώος ο Σωκράτης στην επανάληψη της δίκης του», https://www.news247.gr/kosmos/apo-to-399-p-x-sto-2015-athoos-o-sokratis-stin-epanalipsi-tis-dikis-tou/

[8] Ανώνυμο, Η Δίκη του Σωκράτη, https://www.onassis.org/el/whats-on/new-trial-socrates

[9] Ό. π.

[10] Ό. π., 5η ερώτηση.

[11] Ό. π.

[12] Cartledge Paul, Ancient Greek Political Thought in Practice, Cambridge University Press, Publication, 2012 (Online) and 2009 (Print), αναφέρεται στο: Παπαγιαννίδου Μαίρη, Ο Σωκράτης ήταν πράγματι ένοχος, ΤΟ ΒΗΜΑ 14.06.2009.

[13] «Το πιο τρομερό στο θάνατο του Σωκράτη είναι ότι η Αθήνα εξακολούθησε τον δρόμο της σαν να μην συνέβη τίποτε». Tovar Antonio, Llorente Vida de Sócrates, Revista de Occidente, Madrid 1947.

[14] Brun Jean, Σωκράτης, Ι. Ζαχαρόπουλος…, ο. π., σελ. 121.

[15] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για την σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015, σελ. 221 κ. επ.

[16] Ο καθηγητής φιλοσοφίας Κυριάκος Κατσιμάνης κατέγραψε δέκα απαξιωτικές κατηγορίες του Νίτσε εναντίον του Σωκράτη, όπως μας τον παρουσιάζει ο Πλάτωνας: «1. Αυτοδίδακτος και απαίδευτος πληβείος. 2. Τέρας στη μορφή, τέρας στην ψυχή, 3. Ενσαρκωτής της παρακμής και της διαστροφής των αξιών. 4. Ψευδοελληνικός και ανθελληνικός. 5. Εχθρός και καταστροφέας της τραγωδίας. 6. Ακραίος ορθολογιστής και εχθρός του ενστίκτου. 7. Εισηγητής και θιασώτης μιας αλλόκοτης εξίσωσης: λογικό = αρετή = ευτυχία. 8. Αποτυχημένος αναμορφωτής του δημόσιου ήθους. 9. Συνειδητός αρνητής της ζωής. 10. Διαφθορέας του Πλάτωνα», Κατσιμάνης Κυριάκος Σ., Η γραφή του Νίτσε κατά Σωκράτη. Kαταγγελτικός λόγος και κριτικός αντίλογος, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2022, σελ. 39.

[17] Κάλφας Βασίλης και Ζωγραφίδης Γιώργος, Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, ΙΔΡΥΜΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ, Θεσσαλονίκη 2011.

[18] Πλάτων, Συμπόσιο. Ή περί έρωτος, Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 2007.

[19] Πλάτων, Μενέξενος, Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 2007, 240a-241e

[20] Πλάτων, Πολιτεία, 613e-621d

[21] «Στην εποχή που το αθηναϊκό κράτος ήταν ισχυρό, βοηθούσε τον φτωχό πολίτη. Η διαφορά της περιουσίας εξαλειφόταν ως έναν βαθμό από την κρατική εξουσία. Οι φτωχοί ενισχύονταν, οι πλούσιοι υποβάλλονταν σε διάφορες λειτουργίες, στην πληρωμή μεγάλων φόρων, στην χορήγηση αναγκαστικών δανείων κ.λπ. Όμως όταν το κύρος της Πόλης υποσκάφτηκε η διαφορά μεταξύ των περιουσιών μεγάλωσε απεριόριστα», Ινστιτούτο Ιστορίας Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας…, ό. π., σελ. 370.

[22] Dherbey Gilbert Romeyer, Οι σοφιστές…, ό. π., σελ. 5.

[23] «Ο Γοργίας κάλεσε όλους τους Έλληνες, με λόγο που εκφώνησε το 392 π. χ., στην Ολυμπία, εισάγοντας την ιδέα του Πανελληνισμού, να ενώσουν τις δυνάμεις τους εναντίον των Βαρβάρων», ό. π., σελ. 42.

[24] Από τον Λυσία γίνεται αναφορά για την ύπαρξη και λειτουργία βιοτεχνικής μονάδας στην Αθήνα που κατασκεύαζε ασπίδες και απασχολούσε 200 και πλέον εργάτες. Αντίστοιχες αναφορές για βιοτεχνίες με πολλούς εργαζόμενους στην αρχαία Αθήνα, συναντάμε συχνά στην αρχαία Ελληνική Γραμματεία.

Οι εισηγήσεις, τα όχι και τα ναι που μας έφεραν στο πρώτο μεγάλο βήμα μετά το Κραν Μοντάνα

Από
anixneuseis
-
0

Όσα συζητήθηκαν στη διάσκεψη και μας έφεραν στις ανακοινώσεις Γκουτέρες – Τα ναι και τα όχι που έπεσαν στο τραπέζι – Ικανοποιημένη η Κυβέρνηση από το αποτέλεσμα

Τα όσα λέχθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες στο Παλάτι των Εθνών, οι προτάσεις, οι κόκκινες γραμμές, τα όχι και τα ναι που έπεσαν στο τραπέζι κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας της Γενεύης, μας έφεραν στο αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε χθες το απόγευμα δια στόματος Αντόνιο Γκουτέρες. Ένα αποτέλεσμα που αφήνει ικανοποιημένη και ανακουφισμένη την Κυβέρνηση που δηλώνει έτοιμη να σηκώσει μανίκια και να ξεκινήσει δουλειά με το βλέμμα φυσικά στραμμένο στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

«Σήμερα έγινε ένα πρώτο σημαντικό, θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος, δεν είμαστε ακόμη εκεί αλλά από το 2017, και χρησιμοποιώ τα λόγια του ΓΓ, έγινε ένα πρώτο σημαντικό βήμα» είπε λίγη ώρα αργότερα ο Νίκος Χριστοδουλίδης και αφού πρώτα ενημέρωσε το Εθνικό Συμβούλιο.

«Αυτή η μεγάλη προσπάθεια φυσικά και δεν ολοκληρώνεται σήμερα, μπορώ να πω ότι αυτή η μεγάλη προσπάθεια ξεκινά σήμερα. Έχουμε πλάνο και τον σχεδιασμό για το πώς θα συνεχίσουμε αυτή την πορεία και σύντομα θα καλέσω ειδική συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου για να αξιολογήσουμε ακόμη περισσότερο, εις βάθος, όλα αυτά που προέκυψαν από τη διευρυμένη συνάντηση στη Γενεύη, αλλά και για το πώς κινούμαστε πολύ συγκεκριμένα μέχρι τα τέλη Ιουλίου που θα γίνει η νέα συνάντηση στη μορφή που είχαμε σήμερα» είπε ο Πρόεδρος. 

Πως φτάσαμε στις ανακοινώσεις

Νίκος Χριστοδουλίδης και Χακάν Φιντάν φαίνεται πως ήταν οι ρυθμιστές της όλης συζήτησης προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι η στάση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών ήταν τέτοια που «επέτρεψε» να βγει τελικώς άσπρος καπνός από τη διάσκεψη.

Οι συμμετέχοντες στην Ολομέλεια, πλην βεβαίως των Τατάρ και Φιντάν, αναφέρθηκαν στην ανάγκη διατήρησης της βάσης λύσης, δηλαδή σε Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τη συζήτηση άνοιξε ο Αντόνιο Γκουτέρες με μια εισαγωγική τοποθέτηση και εν συνεχεία το λόγο έλαβε ο Νίκος Χριστοδουλίδης ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη να γίνει συζήτηση ουσίας. Και δήλωσε ετοιμότητα για επανέναρξη των συνομιλιών, ετοιμότητα για ΜΟΕ και διαδικασίες που θα μας επαναφέρουν σε τροχιά λύσης.

Τον λόγο έλαβε εν συνεχεία ο Τατάρ με αναφορά σε δύο κυρίαρχες πλευρές, θέση που ουσιαστικά παραπέμπει σε δύο κράτη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητά εκ νέου τον λόγο για να κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Να πει δηλαδή ότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει αποδεκτό καθώς είναι έξω από τα όσα περιγράφουν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Εν συνεχεία τον λόγο έλαβαν οι δύο Υπουργοί Εξωτερικών. Υποστηρικτικός στις θέσεις Χριστοδουλίδη ήταν ο κ. Γεραπετρίδης ενώ ο κ. Φιντάν έκανε μία ιστορική αναδρομή -κυρίως- του προβλήματος. Ακολούθησε τοποθέτηση και του Βρετανού Υφυπουργού Ευρώπης.

Ακολούθως, τον λόγο έλαβε ξανά ο Γενικός Γραμματέας και τότε αναφέρθηκε στα τρία βήματα. Δηλαδή ΜΟΕ, απεσταλμένο και νέο ραντεβού. Όσον αφορά τα ΜΟΕ τοποθετήθηκαν εκτενώς οι δύο ηγέτες εκφράζοντας ο κάθε ένας τις δικές του θέσεις με τις διαφωνίες όπως τις γνωρίζουμε μέχρι σήμερα να κατατίθενται στο τραπέζι. Διαφορετικές απόψεις ακούστηκαν και στο θέμα της σύστασης επιτροπών. Η πρόταση Χριστοδουλίδη για Επιτροπή Νεολαίας βρήκε  αντίδραση από τον Ερσίν Τατάρ που έθεσε θέμα ποσόστωσης ωστόσο ο Πρόεδρος εισακούστηκε. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρότεινε και Επιτροπή Αλήθειας για την οποία ο Τατάρ παρέπεμψε μετά τη λύση, ενώ ο κατοχικός ηγέτης έφερε ένσταση και στην πρόταση για σύσταση Συμβουλευτικής Επιτροπής από την κοινωνία των πολιτών, αναφέροντας μάλιστα ότι αυτός είναι ο ηγέτης και ουδείς θα του υποδείξει τι θα κάνει και ποιες αποφάσεις θα λαμβάνει.

Στο πλαίσιο της διευρυμένης διάσκεψης, ο Ερσίν Τατάρ έθεσε και θέμα υδρογονανθράκων, με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη να απαντά ότι είναι έτοιμος να συζητήσει το θέμα, αλλά με την Τουρκία καθώς είναι θέμα κυριαρχίας. Περαιτέρω έβαλε στο τραπέζι και μία σειρά άλλων θεμάτων όπως ο ηλεκτρισμός, το νερό και ο τουρισμός, με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη να απνατά στον κατοχικό ηγέτη ότι αυτά δε μπορούν να γίνουν αποδεκτά καθώς παραπέμπουν σε λογική δύο κρατών.

Μεγάλο «αγκάθι» στη συζήτηση αποτέλεσε το θέμα διορισμού απεσταλμένου με τον Ερσίν Τατάρ να φέρει ενστάσεις, μέχρι να μεσολαβήσει ένας διάλογος στην τουρκική γλώσσα με τον Χακάν Φιντάν και να καταλήξουμε τελικώς στο διορισμό προσωπικού απεσταλμένου, όπως τον ανακοίνσε ο Γενικός Γραμματέας.

Πάντως, παρά τα όσα ακούστηκαν στο τραπέζι της διάσκεψης και όσα ανακοίνωσε εν συνεχεία ο Αντόνιο Γκουτέρες, σε ανακοίνωση που εξέδωσε αμέσως μετά το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφέρεται ότι «στο σημερινό περιβάλλον δεν υπάρχει κοινό έδαφος μεταξύ των μερών στο νησί για την τελική λύση του Κυπριακού».

cyprustimes.com

Ο Trump νόμιζε ότι ο Πούτιν θα είναι του χεριού του!… Τίποτε, ουσιαστικό, δεν συμφωνήθηκε

Από
anixneuseis
-
0
του Ελευθέριου Τζιόλα, πρώην Υπουργού
Μπορούμε ψύχραιμα να σταθμίσουμε και να βγάλουμε βασικά συμπεράσματα, από την πολυδιαφημισμένη σημερινή επικοινωνία. Καθώς και για την προεκλογική δέσμευση Trump ότι σε ”μία μέρα θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία”!
  • Η ρεαλιστική αποτίμηση της 90λεπτης διαπραγμάτευσης δεν έχει κανένα ουσιαστικό, μείζον ειρηνευτικό αποτέλεσμα στα πολεμικά μέτωπα. Στα μέτωπα: στην ξηρά, στον αέρα και στη θάλασσα, ο πόλεμος συνεχίζεται. (Μία ώρα μετά τις διαπραγματεύσεις, το Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων μετέδωσε ειδήσεις για βομβαρδισμούς στο Κίεβο!).
Η ειρωνεία είναι ότι ακόμα και στη θάλασσα (Μαύρη θάλασσα), όπου οι συγκρούσεις είναι περιορισμένες, η κατάπαυση θα περάσει μέσα από επιπλέον τεχνικές διαπραγμάτευσης. Δηλαδή, κατάπαυση ούτε και εκεί δεν έχει συμφωνηθεί!
  • Είναι προφανές ότι ο Πούτιν δεν επιθυμεί να απωλέσει το πλεονέκτημα που έχει -και σταδιακά βελτιώνει- στα πεδία της Ανατολικής Ουκρανίας, μετά μάλιστα και τις πρόσφατες επιτυχίες απώθησης των Ουκρανών από το Κούρσκ. Κι ο Trump το αποδέχθηκε (Από την αδυναμία του να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά; Από σκοπιμότητα; Από άλλες σημαντικότερες στοχεύσεις; Δεν έχει, επί του παρόντος σημασία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κατάπαυση στα μέτωπα δεν υπάρχει!…)
Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις ενεργειακές υποδομές -που προβάλλεται από την αμερικάνικη πλευρά ως επιτυχία (η μόνη, εξάλλου)- είναι χωρίς σοβαρό θετικό αντίκτυπο, αφού οι ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας έχουν στο μεγαλύτερο μέρος τους καταστραφεί!

Ο Τrump παθολογικά εξαρτημένος από τα μέσα επικοινωνίας (Truth Social κλπ) και την ”εικόνα του αποτελεσματικού προέδρου/ειρηνοποιού” παρουσιάζει -για ένα τόσο σκληρό και καταστροφικό πόλεμο!- τις δηλώσεις προθέσεων του ως επιτυχία! Να σημειώσουμε, χαρακτηριστικά, ότι αυτή η παθολογική στάση του να αυτοπροβάλλεται ως ένας ισχυρός, κορυφαίος παγκόσμιος παίκτης τον οδήγησε να ανακοινώσει στα social media ότι στο “προσεχές κοντινό μέλλον” -αν είναι δυνατόν να γράφεται κάτι τέτοιο!- ο Κινέζος πρόεδρος (δηλαδή, ο άλλος/δεύτερος μεγάλος παγκόσμιος παίκτης) θα (τον) επισκεφθεί τις ΗΠΑ...

  • Ο Ζελένσκι είχε ζητήσει πλήρη κατάπαυση για 30 ημέρες σε αέρα, ξηρά (και θάλασσα). Δεν πέτυχε τίποτα με τη διαμεσολάβηση Trump! Η θέση του περιέρχεται πλέον σε εφιαλτική ασφυξία, έχοντας, μάλιστα, αλλάξει τέσσερις φορές στρατιωτική ηγεσία!

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ξανά σε πλήρες αδιέξοδο, αυτοακυρωμένοι! Αφού, αστόχαστα, εδώ και πολλούς μήνες -και πιο καθαρά μετά την πλήρη αποτυχία της Ουκρανίας κατά τη λεγομένη θερινή αντεπίθεση το 2023 (αν δεν πάμε στα προ του πολέμου)- ενώ έβλεπαν και βλέπουν τις εξελίξεις δεν αναλάμβαναν, δεν αναλαμβάνουν καμία πραγματική πρωτοβουλία! Παραχωρώντας, την διαπραγμάτευση ειρήνης και τις πρωτοβουλίες στον Τrump, όταν μάλιστα γνώριζαν από τις μυστικές τους υπηρεσίες από τον Νοέμβριο 2024 ότι στην Ελβετία γίνονται συζητήσεις μεταξύ Ρώσων και ανθρώπων του Trump! Βρίσκονται, τώρα αμήχανοι παρατηρητές άγονων συσκέψεων. Στην πράξη εκτός πεδιάς, εκτός σκηνής για ζητήματα και εξελίξεις της δικής τους αυλής!

  • Ευρωπαίοι που προσφεύγουν, ούτως ειπείν, για ”στρατιωτική κάλυψη/προστασία” στην Τουρκία (του στρατού κατοχής στην Κύπρο, και των στρατιωτικών επεμβάσεων στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Αρμενία)!!

Τουρκία και Ευρωπαϊκή Άμυνα: Το σχέδιο του ΝΑΤΟ για Τουρκικό Σώμα Στρατού στη Γερμανία

Από
anixneuseis
-
9

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη* 

Αν σε κάποιος φαίνεται αδιανόητο σήμερα οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών να συνομιλούν με την Τουρκία για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η παραπάνω σκέψη είχε ζυμωθεί και διατυπωθεί στα κατεξοχήν αρμόδια ευρωπαϊκά think tanks από το 1972.

Ο βρετανός ταξίαρχος Anthony Heywood, ενώ εργαζόταν για το  NATO Defense College με έδρα τη Ρώμη, δημοσίευσε τον Οκτώβριο του 1972 άρθρο με τίτλο «Filling the Gap in the Central Region». Σε γενικές γραμμές η πρόταση του Heywood ήταν: εάν οι ΗΠΑ υποχρεωνόντουσαν να αποσύρουν αμερικανικές δυνάμεις από τη Δυτική Γερμανία, λόγω των εσωτερικών πιέσεων που είχε δημιουργήσει ο πολέμος στο Βιετνάμ, αυτές να αντικατασταθούν από τούρκους μισθοφόρους στρατιώτες. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα τουρκικό σώμα στρατού με τούρκο διοικητή, το οποίο σε καιρό ειρήνης θα υπαγόταν σε αμερικανική διοίκηση.

Σε μια αναλογία με τη σημερινή κατάσταση και στη λογική της εξωτερικής πολιτικής του «America First», ο Heywood θεωρούσε ότι η αμερικανική κοινή γνώμη πίστευε ότι η παραμονή αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη επηρεάζε αρνητικά το ισοζύγιο πληρωμών, προκαλώντας κρίση στην οικονομία των ΗΠΑ. Επίσης, ο αμερικανικός λαός φρονούσε ότι τα ευρωπαϊκά έθνη θα έπρεπε να μοιραστούν ένα μεγαλύτερο μέρος του κόστους, που αφορούσε στη δική τους άμυνα.

Οι Τούρκοι ήταν η καταλληλότερη επιλογή, σύμφωνα με τον Heywood, για τους παρακάτω λόγους:

    1. Οι Τούρκοι είναι παραδοσιακά υπέροχοι μαχητές-στρατιώτες, γνωστοί για τα κατορθώματά τους στον Πόλεμο της Κορέας (1950-53)
    2. Έχουν άφθονο εργατικό δυναμικό, ανεργία και οικονομικά προβλήματα
    3. Τουλάχιστον μισό εκατομμύριο συμπατριώτες τους εργάζονται στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας

Η πρόταση του βρετανού ταξίαρχου ήταν οι ΗΠΑ να προμηθεύσουν στο τουρκικό στρατιωτικό σώμα τα βαρέα όπλα, που θα άφηναν πίσω τους οι αμερικανικές δυνάμεις όταν θα εγκατέλειπαν τη Δυτική Γερμανία. Οι αμοιβές και τα επιδόματα των τούρκων μισθοφόρων θα καλύπτονταν από τις χώρες της Ευρώπης, ως ένδειξη προς τις ΗΠΑ ότι τα ευρωπαϊκά κράτη ήταν διατεθειμένα να πληρώσουν το μεγαλύτερο μερίδιο για τη δική τους άμυνα. Ο Heywood  θεωρούσε ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας θα ήταν πρόθυμη να καλύψει το μεγαλύτερο τμήμα των εξόδων. Επίσης, θα μπορούσαν να γίνουν οι απαραίτητες διευθετήσεις με τις ΗΠΑ, ώστε το τουρκικό σώμα στρατού που θα δημιουργούνταν να έχει πρόσβαση σε τακτικά πυρηνικά όπλα. Απώτερος στόχος του όλου εγχειρήματος ήταν οι ευρωπαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις να διαθέτουν την απαραίτητη αποτρεπτική ισχύ, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη σοβιετική απειλή.

O Heywood κατέληγε ότι η Τουρκία θα είχε οικονομικά οφέλη από την υλοποίηση της παραπάνω πρότασης, ενώ οι τούρκοι στρατιώτες θα έπρεπε να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους στη Γερμανία ανάμεσα σε μισό εκατομμύριο συμπατριώτες τους. Τέλος, θα ήταν λογικό η Τουρκία να στείλει ανθρώπινο δυναμικό στη Γερμανία, αφού θα βοηθούσε παράλληλα στην άμυνά των συμπατριωτών τους.

Μια παραλλαγή της πρότασης Heywood είχε υιοθετηθεί από τον επίσης βρετανό ταξίαρχο Kenneth Hunt, υποδιευθυντή του IISS[1] του Λονδίνου από το 1967 μέχρι το 1977, η οποία δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1973.[2] Η παραπάνω πρόταση κυκλοφόρησε στον βρετανικό και τουρκικό τύπο, φτάνοντας μέχρι και τον υπουργό των Εξωτερικών των ΗΠΑ Henry Kissinger, ο οποίος έδωσε άμεσα εντολή στους συνεργάτες του να ερευνήσουν εάν υπήρχε νατοϊκό σχέδιο, που προέβλεπε την αποστολή τουρκικών δυνάμεων στη Γερμανία.[3] Τελικά η πρόταση Heywood, βρέθηκε και μεταφέρθηκε στο State Department από τον Donald Rumsfeld, επικεφαλής της αμερικανικής μόνιμης αντιπροσωπίας στο ΝΑΤΟ και μετέπειτα υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ.[4]

Σήμερα ο τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Hakan Fidan μπορεί να υπερηφανεύεται στους Ευρωπαίους ότι «ο τουρκικός στρατός είναι ισχυρός με δοκιμασμένες δυνάμεις στο πεδίο της μάχης». «Πόσους τέτοιους στρατούς μπορείτε να βρείτε στην Ευρώπη;» ρώτησε ο ίδιος, όπως μεταδίδει από την Κωνσταντινούπολη ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ Μανώλης Κωστίδης.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι υποψήφιος διδάκτορας διπλωματικής ιστορίας της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ. Ακολουθεί η πρόταση Heywood από τα αμερικανικά αρχεία:

FILLING THE GAP IN THE CENTRAL REGION

When the current NATO strategic doctrine of flexible response was adopted in 1967, it was recognized that strong conventional forces must be retained as an essential part of the shield so as not to lower the nuclear threshold. Since 1967, many NATO governments have found it increasingly difficult to provide conventional forces up to the numbers requested by the NATO commanders.

In spite of increased spending by the Soviets on defense and constant improvements to the quality and effectiveness of the Warsaw pact forces facing SACEUR’s command, the contributions by the allies of conventional ground forces have diminished. Sometimes, this has been called “restructuring” but it has nevertheless reduced the ground forces in the central region to a level at which, in the words of General Bennecke, “they are just enough to do the job”. There are few reserves even at army group level and the policy of forward defense stretches resources to the limit.

The U.S. government, due to the Vietnam war, is facing pressures within the U.S.A. for the withdrawal of all or at least part of the 310,000 personnel in Europe. Besides the air force and navy, the U.S. Seventh army in the Federal Republic, the largest component, amounts to some 195,000 men and is organised into two corps. Fifth U.S. corps, 50,000 strong based on Frankfurt; seventh U.S. corps, 55,000 strong centred on Stuttgart and the Berlin Brigade. The corps include four and one third divisions of which two are armoured divisions and the others mechanised infantry. The other two thirds of one division are dual-based in the U.S.A. in addition, there are 2nd and 11th armoured cavalry regiments totalling 6,000 men patrolling the border to the east.

The continued presence of U.S forces in Europe is vital to NATO and president Nixon has stated that U.S forces will remain. However, it is unrealistic to suppose that the pressure of public opinion in the U.S.A may not in the future force the U.S.A. to reduce the current strength of the seventh army possibly by as much as the removal of one of the two corps. It has been said that unless the corps is disbanded, it will cost more to dual-base it in the U.S.A. leaving its heavy equipment in Germany so it can re-deploy in times of tension as is practised in the reforger exercise programme. Whether this dual-basing of so large a proportion of the operational strength is a credible deterrent is open to question.

U.S. public opinion is aware that the stationing of U.S. forces in Europe is adversely affecting the balance of payments causing crisis in the U.S economy and the people look to European nations to share a greater proportion of the cost of their own defence.

Currently the U.S army is recruiting a voluntary army and although pay and allowances have been increased and recruiting is satisfactory at present, officials and senior officers are not prepared to predict the re-enlistment rate or the effect of the removal next June of the “big stick” – the draft which has in the past enabled the navy and air force to fill their ranks with volunteers. It may well be that commitments will have to be cut when the ceiling up to which the army can recruit has been determined.

Should the axe fall on the seventh army, it would probably be politically impossible for the Federal Republic to raise an extra corps to fill the gap. However, there is one NATO country which could and that is Turkey. The Turks are traditionally wonderful fighting soldiers and their exploits in the Korean War are fresh in everyone’s memory. They have abundant manpower, unemployment and economic problems and no less than half a million of their nationals work in the Federal Republic.

The Turkish government might be invited to raise an additional army corps of, say, two mechanised infantry divisions and one armoured division with appropriate corps troops under a Turkish corps commander to be stationed in the Federal Republic and to be assigned in peacetime to central army group under the operational command of the U.S. General COMCENTAG. It would replace either fifth or seventh corps and enable the U.S to retain three “M Day” divisions at full strength thus dispensing with the dual-based ground forces which are of doubtful value. The armoured cavalry regiments should not be provided by Turkish units and the U.S must retain responsibility for patrolling the frontier.

The equipment for this Turkish corps including the tactical nuclear weapons under custodial arrangements could be provided at no cost by the U.S and the annual recurring costs of maintaining the corps (to include pay and allowances) could be met by the Euro-Group as an indication to the U.S. that the European nations are prepared to pay a higher share for their own defence. A very large proportion would doubtless be volunteered by the Federal Republic.

Besides the economic advantages accruing to Turkey, the stationing of Turkish forces in the Federal Republic would enable the Turkish army to provide “overseas service” as an inducement to recruitment and to rotate their forces in Turkey with those in Germany. The soldiers should feel at home in Germany amongst half a million of their fellow countrymen and it seems logical that Turkey should commit manpower in Germany to help in their defence.

Furthermore, the enlargement of the Turkish army by one powerful corps would provide a better career structure for officers and NCO’s, provide the army with experience in using more modern equipment, improve training and provide inducements for learning German and English and hopefull help morale already high in the Turkish army.

For NATO, the acquisition of a corps of fine fighting soldiers which could quickly be trained to a high standard and, by agreement, be maintained fully manned up to establishment would compensate for the loss of a U.S. corps. The presence of Turkish troops in the central region would add to NATO solidarity and yet maintain the essential presence of U.S forces in Europe, albeit at a lower strength.

[1] International Institute for Strategic Studies

[2] NARA, AAD, DS 1973 NATO 05559, PRESS REPORTS OF PLAN TO SEND TURKISH TROOPS TO GERMANY, 1973 November 19; Hunt, K. (1973). The Alliance and Europe: Part II: Defence with Fewer Men: Introduction. The Adelphi Papers, 13(98), 1–2. https://doi.org/10.1080/05679327308448301

[3] NARA, AAD, DS 1973 STATE 222908, PRESS REPORTS OF PLAN TO SEND TURKISH TROOPS TO GERMANY, 1973 November 12

[4] NARA, AAD, DS 1973 NATO 05792, PRESS REPORTS OF PLAN TO SEND TURKISH TROOPS TO GERMANY, 1973 November 29

LIVE / Κυπριακό: Πρόοδος μετά από 8 χρόνια – Νέα άτυπη πενταμερής τον Ιούλιο – Νέος απεσταλμένος του Γ.Γ. και συμφωνία σε 6 ΜΟΕ

Από
pcuser
-
2

Ανδρέας Πιμπίσιης

 Τελευταία Ενημέρωση: 18 Μαρτίου – 19:09

Ουσιαστική πρόοδο στο Κυπριακό για πρώτη φορά από το 2017 ανακοίνωσε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών με την ολοκλήρωση της άτυπης διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη. Ο Αντόνιο Γκουτέρες ανακοίνωσε συμφωνία σε έξι ΜΟΕ, διορισμό νέου προσωπικού απεσταλμένου και νέα πενταμερή στα τέλη Ιουλίου.

Σήμερα ήταν η πιο σημαντική πρόοδος από το 2017, είπε ο Γενικός Γραμματέας, Αντόνιο Γκουτέρες μετά την ολοκλήρωση της άτυπης διάσκεψης στη Γενεύη. Παράλληλα, επεσήμανε πως οι δύο πλευρές έδειξαν πρόθεση, ούτως ώστε να συνεχιστεί ο διάλογος.

Την ικανοποίησή του εξέφρασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, σε δηλώσεις του μετά την ολοκλήρωση της άτυπης διάσκεψης, που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είπε ότι «λαμβάνοντάς υπόψη τη δημόσια ρητορική που ακούγαμε από την άλλη πλευρά ερχόμενοι στη Γενεύη θέλω να εκφράσω την ικανοποίηση μου για το αποτέλεσμα, για το γεγονός ότι υπάρχουν εξελίξεις προς την ορθή κατεύθυνση μετά  από το 2017, όπως ο ίδιος ο ΓΓ των ΗΕ έχει δηλώσει κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε.

Σήμερα έγινε ένα πρώτο σημαντικό, θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος, δεν είμαστε ακόμη εκεί αλλά από το 2017, και χρησιμοποιώ τα λόγια του ΓΓ, έγινε ένα πρώτο σημαντικό βήμα

Αν κρατώ κάτι από τη Γενεύη, θα ήθελα να αναφερθώ ειδικότερα σε τρία θέματα, υπάρχουν και πολλά άλλα, επαναλαμβάνω, μπορούμε να τα συζητήσουμε στη συνέχεια, αλλά θα ήθελα να κρατήσω τρία ως τα πιο σημαντικά.

Το πρώτο είναι η απόφαση του ΓΓ για διορισμό ενός προσωπικού απεσταλμένου, που θα αγγίξει και το θέμα που προανέφερα που είναι ο μεγάλος μας στόχος για επάνέναρξη των συνομιλιών στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου.

Το δεύτερο, θεωρώ σημαντικό ότι σήμερα αποφασίσαμε ότι στα τέλη Ιουλίου θα γίνει νέα συνάντησης αυτής της μορφής, διευρυμένης μορφής, για να δούμε την πρόοδο που θα επιτευχθεί από σήμερα μέχρι τα τέλη Ιουλίου.

Τρίτο, και ιδιαίτερα σημαντικό, θεωρώ την κοινή επιστολή της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προς τον ΓΓ των ΗΕ, με κοινοποίηση σε μένα και στον κ. Τατάρ, μια επιστολή, τα γραπτά μένουν, που θεωρώ ότι καθορίζει χωρίς να επιτρέπει την οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία, αμφιβολία, διαφορετική προσέγγιση, τη θέση της ΕΕ σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού, κάτι που αγγίζει φυσικά και τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία και τις επιθυμίες της Άγκυρας.

Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου που ήταν μαζί μου στη Γενεύη. Αυτές τις μέρες έγινε ουσιαστική συζήτηση, έγινε ένας ανοικτός και ειλικρινής διάλογος, ακούστηκαν απόψεις, ιδέες, προσεγγίσεις, οι οποίες για μένα ήταν ιδιαίτερα βοηθητικές μέσα στο πλαίσιο των συναντήσεων που είχα και ειδικότερα σήμερα κατά τη διάρκεια της διευρυμένης διάσκεψης.

Την ίδια στιγμή θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους συνεργάτες μου, τον Υπουργό Εξωτερικών, την Υφυπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων, τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, όλη την ομάδα του Τύπου, το Διπλωματικό μου Γραφείο,  γιατί αυτό το διάστημα εργάστηκαν πολύ σκληρά, έτσι ώστε να καταλήξουμε σε αυτό που ανέφερα, ένα πρώτο θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών.

Αυτή η μεγάλη προσπάθεια φυσικά και δεν ολοκληρώνεται σήμερα, μπορώ να πω ότι αυτή η μεγάλη προσπάθεια ξεκινά σήμερα. Έχουμε πλάνο και τον σχεδιασμό για το πώς θα συνεχίσουμε αυτή την πορεία και σύντομα θα καλέσω ειδική συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου για να αξιολογήσουμε ακόμη περισσότερο, εις βάθος, όλα αυτά που προέκυψαν από τη διευρυμένη συνάντηση στη Γενεύη, αλλά και για το πώς κινούμαστε πολύ συγκεκριμένα μέχρι τα τέλη Ιουλίου που θα γίνει η νέα συνάντηση στη μορφή που είχαμε σήμερα.

Σαφή δέσμευση από αμφότερες τις πλευρές

Σε δηλώσεις του μετά την Ολομέλεια, ο κ. Γκουτέρες ανέφερε ότι έχει δεσμευτεί για την ασφάλεια και την ευημερία των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων και ότι σήμερα έγινε άλλη μια προσπάθεια να εξευρεθεί ένας δρόμος προς τα εμπρός. «Οι συζητήσεις διεξήχθησαν σε εποικοδομητικό κλίμα – με αμφότερες τις πλευρές να επιδεικνύουν σαφή δέσμευση για την επίτευξη προόδου και τη συνέχιση του διαλόγου», πρόσθεσε ο ΓΓ των ΗΕ.

Είπε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν για μια ομάδα πρωτοβουλιών για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και συγκεκριμένα, το άνοιγμα τεσσάρων σημείων διέλευσης, αποναρκοθέτηση, δημιουργία Τεχνικής Επιτροπής για τη Νεολαία, πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων στις περιοχές μεταλλείων, την παραγωγή ηλιακής ενέργειας στην νεκρή ζώνη και την αποκατάσταση νεκροταφείων

Στέκεται στην πρόοδο ο Γκουτέρες

Απαντώντας σε ερώτηση αν με βάση τις εξελίξεις αυτές είναι βέβαιος ότι οι δύο πλευρές θα μπορέσουν να προχωρήσουν σε ουσιαστικές συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού, ο κ. Γκουτέρες είπε ότι είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ακόμη και πριν το Κραν-Μοντανά το 2017 μέχρι τώρα, «δεν υπήρξε πραγματική πρόοδος σε οποιαδήποτε πτυχή», ενώ σήμερα «σημειώθηκε ουσιαστική πρόοδος».

Εξέφρασε την ελπίδα ότι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ή οι πρωτοβουλίες για οικοδόμηση εμπιστοσύνης μαζί με την απόφαση να γίνει σύντομα μια επόμενη συνάντηση και η αποδοχή από όλους διορισμού προσωπικού απεσταλμένου για την Κύπρο για να προετοιμάσει τα επόμενα βήματα, «επιδεικνύουν μια αίσθηση δέσμευσης και μια αίσθηση κατεπείγοντος που πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά σημαντικά».

«Είναι μια νέα ατμόσφαιρα», είπε ο κ. Γκουτέρες.

Ερωτηθείς εάν η τέως προσωπική του απεσταλμένη Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ θα συνεχίσει στη συγκεκριμένη θέση, ο κ. Γκουτέρες είπε ότι θα διορίσει νέο απεσταλμένο, αλλά δεν έχει ακόμη επιλεγεί.

Η ανάρτηση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου

Η ολομέλεια της διευρυμένης συνάντησης ολοκληρώθηκε. Για πρώτη φορά από το 2017, βρισκόμαστε σε μια πορεία θετικών εξελίξεων. Παραμένουμε δεσμευμένοι στη μεγάλη προσπάθεια για την επανένωση της Κύπρου, σύμφωνα με το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, τις αρχές και τις αξίες.

 

«Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος», δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης την Τρίτη εισερχόμενος στο κτίριο όπου θα πραγματοποιηθεί η Ολομέλεια της άτυπης διευρυμένης συνάντησης στο Palais des Nations, τα γραφεία των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, δηλώνοντας ότι είναι «έτοιμος».

Η Ολομέλεια, ξεκίνησε στη 13.00 (ώρα Κύπρου) και είναι το τελευταίο κομμάτι της άτυπης διευρυμένη συνάντησης την οποία συγκάλεσε ο ΓΓ των ΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες για να συζητηθεί ο δρόμος προς τα εμπρός όσον αφορά στο Κυπριακό.

Πρώτος αφίχθηκε στο κτίριο που θα πραγματοποιηθεί η ολομέλεια ο ΓΓ των ΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες ο οποίος χαιρέτισε μπαίνοντας στο κτίριο τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης. Συνοδευόταν από την Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Ρόζμαρι ΝτιΚάρλο και τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο, Κόλιν Στιούαρτ.

Ακολούθησε ο Βρετανός Υφυπουργός Ευρώπης, Στίβεν Ντάουτι με τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στην Κύπρο, Μάικλ Τέιθαμ.

Μετά αφίχθηκε ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης και ακολούθησαν ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ερσίν Τατάρ και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης.

Κληθείς από δημοσιογράφους για μια δήλωση, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είπε στα αγγλικά «όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος. Είμαι έτοιμος».

Τελευταίος έφτασε στο κτίριο ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.

Ακολούθως υπήρξε οικογενειακή φωτογραφία του ΓΓ των ΗΕ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη και στη συνέχεια οικογενειακή φωτογραφία των επικεφαλής των συμμετεχουσών αντιπροσωπειών, δηλαδή του Προέδρου Χριστοδουλίδη, του ΓΓ των ΗΕ, των Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, του Υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για την Ευρώπη του Ηνωμένου Βασιλείου και του Τουρκοκύπριου ηγέτη.

Αμέσως μετά άρχισαν οι εργασίες της Ολομέλειας της συνάντησης οι οποίες αναμένεται να διαρκέσουν τρεις ώρες.

Με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρακάθονται στις εργασίες της Ολομέλειας ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, η Υφυπουργός για Ευρωπαϊκά Θέματα, ο Διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής πλευράς, η Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κα Μαίρη Αν Σταυρινίδου και ο νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης.

https://www.philenews.com/politiki/article/1567130/kipriako-archise-i-olomelia-tis-pentamerous-sti-genevi-opou-iparchi-thelisi-iparchi-ke-tropos-lei-o-proedros-ikones/

Στις 3 – 4 Απριλίου η νέα συνάντηση Γεραπετρίτη – Φιντάν στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ

Από
pcuser
-
1

Συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον ΥΠΕΞ Τουρκίας, Χακάν Φιντάν πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της άτυπης διευρυμένης συνάντησης για το Κυπριακό που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη.

Διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι έγινε αποτίμηση της άτυπης διευρυμένης συνάντησης για το Κυπριακό και του τρόπου καλύτερης εφαρμογής των συμφωνηθέντων.

Αντικείμενο συζήτησης ήταν επίσης οι διεθνείς και περιφερειακές εξελίξεις, με επίκεντρο την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, περιλαμβανομένης της Συρίας.

Συζήτησαν επίσης, για το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, το οποίο θα διεξαχθεί εντός του Απριλίου, καθώς και για την επόμενη συνάντηση των δύο υπουργών, η οποία θα λάβει χώρα κατά τη Σύνοδο Υπουργών Εξωτερικών των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, στις 3-4 Απριλίου.

Κυπριακό: Νέα συνάντηση της άτυπης πενταμερής στα τέλη Ιουλίου – Τι συμφωνήθηκε

Παράλληλα, νέα άτυπη πενταμερής συνάντηση για το Κυπριακό θα πραγματοποιηθεί στο τέλος Ιουλίου στη Γενεύη, επισήμανε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες.

Σημείωσε ακόμη ότι θα ορίσει σύντομα ειδικό απεσταλμένο για το Κυπριακό, ενώ τόνισε πως οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε πρωτοβουλίες που θα βοηθήσουν να χτιστεί εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών.

Αποφασίστηκε το άνοιγμα τεσσάρων περασμάτων, σύσταση τεχνικής επιτροπής για τη νεολαία, πρωτοβουλία για το περιβάλλον και την κλιματική κρίση, με ηλιακή ενέργεια στην ουδέτερη ζώνη, αποκατάσταση νεκροταφείων.

Όπως επισήμανε δε, από το Κραν Μοντανά και μετά δεν υπήρχε ουσιαστική πρόοδος, ενώ σήμερα υπήρξε ουσιαστική πρόοδος.

O Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, χαρακτήρισε τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη «εποικοδομητικές», επισημαίνοντας ότι και οι δύο πλευρές επέδειξαν δέσμευση στην προσπάθεια για πρόοδο στις συνομιλίες.

Στην άτυπη συζήτηση συμμετείχαν οι επικεφαλής των πέντε αντιπροσωπειών: ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου για Ευρωπαϊκά Θέματα Στίβεν Ντόιτι.

Στη συνέχεια ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης θα ενημερώσει το Εθνικό Συμβούλιο.

Γκουτέρες για Κυπριακό: «Σήμερα υπήρξε ουσιαστική πρόοδος»- Τέλος Ιουλίου νέα πενταμερής

«Από την αρχή της θητείας μου, έχω δεσμευτεί για την ασφάλεια και την ευημερία των Κυπρίων, των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων», ανέφερε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες σε δήλωσή του μετά το τέλος της άτυπης διευρυμένης διάσκεψης για το Κυπριακό στη Γενεύη.

«Σήμερα ήταν μια ακόμη προσπάθεια να βρεθεί ένας δρόμος προς τα εμπρός», τόνισε. «Οι συζητήσεις αυτές διεξήχθησαν σε εποικοδομητική ατμόσφαιρα, με τις δύο πλευρές να επιδεικνύουν σαφή δέσμευση για πρόοδο και συνέχιση του διαλόγου».

Όπως επεσήμανε, Τατάρ και Χριστοδουλίδης συμφώνησαν στην ακόλουθες πρωτοβουλίες για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης: άνοιγμα τεσσάρων σημείων διέλευσης, αποναρκοθέτηση, δημιουργία τεχνικής επιτροπής για τη νεολαία, πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων στις περιοχές εξόρυξης, ηλιακή ενέργεια στη νεκρή ζώνη και αποκατάσταση των νεκροταφείων.

«Συμφωνήσαμε να έχουμε με αυτή τη μορφή την επόμενη συνάντηση στα τέλη Ιουλίου και θα διορίσω έναν προσωπικό απεσταλμένο για να προετοιμάσει τα επόμενα βήματα», τόνισε.

Όπως επεσήμανε, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι από το Κραν Μοντάνα από το 2017 μέχρι σήμερα, «δεν υπήρξε πραγματική πρόοδος σε καμία πτυχή».

«Σήμερα, υπήρξε ουσιαστική πρόοδος», υπογράμμισε. «Και ελπίζω ότι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ή οι πρωτοβουλίες για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, σε συνδυασμό με την απόφαση να υπάρξει πολύ σύντομα μια επόμενη συνάντηση και την αποδοχή από όλους του διορισμού ενός [προσωπικού] απεσταλμένου για την Κύπρο για την προετοιμασία των επόμενων βημάτων, καταδεικνύει την αίσθηση δέσμευσης και την αίσθηση του επείγοντος που πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά σημαντική. Πρόκειται για μια νέα ατμόσφαιρα».

Ερωτηθείς αν θα παραμείνει η Μαρία ‘Ανχελα Ολγκίν Κουεγιάρ ειδική απεσταλμένη, επεσήμανε: «θα διορίσω έναν νέο [προσωπικό] απεσταλμένο. Δεν έχει ακόμη επιλεγεί. Πριν από τη συνάντηση, δεν ήξερα καν αν θα μπορούσα να διορίσω απεσταλμένο».

Ν. Χριστοδουλίδης: Έγινε ένα πρώτο θετικό βήμα – Πού συμφωνήσαμε

Την ικανοποίησή του για το αποτέλεσμα των συζητήσεων με διευρυμένο σχήμα που πραγματοποιήθηκαν υπό τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ στη Γενεύη εξέφρασε ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης σε δηλώσεις του.

Όπως είπε, λαμβάνοντας υπόψη τη δημόσια ρητορική μέχρι τη Γενεύη, είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα «για το γεγονός ότι υπάρχουν εξελίξεις προς την ορθή κατεύθυνση μετά το 2017, όπως ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ δήλωσε».

«Σήμερα έγινε ένα πρώτο σημαντικό θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος, δεν είμαστε ακόμη εκεί, αλλά επαναλαμβάνω ότι από το 2017 έγινε ένα πρώτο σημαντικό βήμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

«Αν κρατώ κάτι από τη Γενεύη θα ήθελα να αναφερθώ ειδικότερα σε τρία θέματα:

  •  Πρώτον είναι η απόφαση του ΓΓ για διορισμό ενός προσωπικού απεσταλμένου που θα αγγίξει και το θέμα που είναι ο μεγάλος μας στόχος της επανέναρξης των συνομιλιών στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου.
  •  Δεύτερον θεωρώ σημαντικό ότι από σήμερα αποφασίσαμε ότι στα τέλη Ιουλίου θα γίνει μια νέα συνάντηση αυτής της διευρυμένης μορφής για να δούμε την πρόοδο που θα επιτευχθεί από σήμερα μέχρι τότε.
  • Τρίτον, είναι η κοινή επιστολή της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ με κοινοποίηση τόσο σε εμένα όσο και στον κ. Τατάρ».

Σημείωσε δε πως «τα γραπτά μένουν και θεωρώ ότι καθορίζει χωρίς να επιτρέπει την οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία, αμφιβολία, προσέγγιση τη θέση της ΕΕ σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού, κάτι που αγγίζει φυσικά και τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία και τις επιθυμίες της ‘Αγκυρας».

Ευχαρίστησε όλα τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, όπου σημείωσε ότι έγινε ουσιαστική συζήτηση και ειλικρινής διάλογος, ακούστηκαν απόψεις, ιδέες, οι οποίες ήταν για τον ίδιο ιδιαίτερα βοηθητικές.«Αυτή η μεγάλη προσπάθεια ξεκινά σήμερα», τόνισε. «Έχουμε και τον σχεδιασμό και το πλάνο για το πώς θα συνεχίσουμε αυτή την πορεία».

https://www.liberal.gr/amyna-diplomatia/stis-3-4-aprilioy-nea-synantisi-gerapetriti-fintan-sto-perithorio-tis-synodoy-toy

Ν. Χριστοδουλίδης για πενταμερής συνάντηση: Έγινε ένα πρώτο θετικό βήμα – Πού συμφωνήσαμε

Από
pcuser
-
1

Την ικανοποίησή του για το αποτέλεσμα των συζητήσεων με διευρυμένο σχήμα που πραγματοποιήθηκαν υπό τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ στη Γενεύη εξέφρασε ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης σε δηλώσεις του.

Όπως είπε, λαμβάνοντας υπόψη τη δημόσια ρητορική μέχρι τη Γενεύη, είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα «για το γεγονός ότι υπάρχουν εξελίξεις προς την ορθή κατεύθυνση μετά το 2017, όπως ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ δήλωσε».

«Σήμερα έγινε ένα πρώτο σημαντικό θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος, δεν είμαστε ακόμη εκεί, αλλά επαναλαμβάνω ότι από το 2017 έγινε ένα πρώτο σημαντικό βήμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

«Αν κρατώ κάτι από τη Γενεύη θα ήθελα να αναφερθώ ειδικότερα σε τρία θέματα:

  •  Πρώτον είναι η απόφαση του ΓΓ για διορισμό ενός προσωπικού απεσταλμένου που θα αγγίξει και το θέμα που είναι ο μεγάλος μας στόχος της επανέναρξης των συνομιλιών στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου.
  •  Δεύτερον θεωρώ σημαντικό ότι από σήμερα αποφασίσαμε ότι στα τέλη Ιουλίου θα γίνει μια νέα συνάντηση αυτής της διευρυμένης μορφής για να δούμε την πρόοδο που θα επιτευχθεί από σήμερα μέχρι τότε.
  • Τρίτον, είναι η κοινή επιστολή της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ με κοινοποίηση τόσο σε εμένα όσο και στον κ. Τατάρ».

Σημείωσε δε πως «τα γραπτά μένουν και θεωρώ ότι καθορίζει χωρίς να επιτρέπει την οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία, αμφιβολία, προσέγγιση τη θέση της ΕΕ σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού, κάτι που αγγίζει φυσικά και τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία και τις επιθυμίες της ‘Αγκυρας».

Ευχαρίστησε όλα τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, όπου σημείωσε ότι έγινε ουσιαστική συζήτηση και ειλικρινής διάλογος, ακούστηκαν απόψεις, ιδέες, οι οποίες ήταν για τον ίδιο ιδιαίτερα βοηθητικές.«Αυτή η μεγάλη προσπάθεια ξεκινά σήμερα», τόνισε. «Έχουμε και τον σχεδιασμό και το πλάνο για το πώς θα συνεχίσουμε αυτή την πορεία».

Γκουτέρες για Κυπριακό: «Σήμερα υπήρξε ουσιαστική πρόοδος»- Τέλος Ιουλίου νέα πενταμερής

«Από την αρχή της θητείας μου, έχω δεσμευτεί για την ασφάλεια και την ευημερία των Κυπρίων, των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων», ανέφερε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες σε δήλωσή του μετά το τέλος της άτυπης διευρυμένης διάσκεψης για το Κυπριακό στη Γενεύη.

«Σήμερα ήταν μια ακόμη προσπάθεια να βρεθεί ένας δρόμος προς τα εμπρός», τόνισε. «Οι συζητήσεις αυτές διεξήχθησαν σε εποικοδομητική ατμόσφαιρα, με τις δύο πλευρές να επιδεικνύουν σαφή δέσμευση για πρόοδο και συνέχιση του διαλόγου».

Όπως επεσήμανε, Τατάρ και Χριστοδουλίδης συμφώνησαν στην ακόλουθες πρωτοβουλίες για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης: άνοιγμα τεσσάρων σημείων διέλευσης, αποναρκοθέτηση, δημιουργία τεχνικής επιτροπής για τη νεολαία, πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων στις περιοχές εξόρυξης, ηλιακή ενέργεια στη νεκρή ζώνη και αποκατάσταση των νεκροταφείων.

«Συμφωνήσαμε να έχουμε με αυτή τη μορφή την επόμενη συνάντηση στα τέλη Ιουλίου και θα διορίσω έναν προσωπικό απεσταλμένο για να προετοιμάσει τα επόμενα βήματα», τόνισε.

Όπως επεσήμανε, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι από το Κραν Μοντάνα από το 2017 μέχρι σήμερα, «δεν υπήρξε πραγματική πρόοδος σε καμία πτυχή».

«Σήμερα, υπήρξε ουσιαστική πρόοδος», υπογράμμισε. «Και ελπίζω ότι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ή οι πρωτοβουλίες για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, σε συνδυασμό με την απόφαση να υπάρξει πολύ σύντομα μια επόμενη συνάντηση και την αποδοχή από όλους του διορισμού ενός [προσωπικού] απεσταλμένου για την Κύπρο για την προετοιμασία των επόμενων βημάτων, καταδεικνύει την αίσθηση δέσμευσης και την αίσθηση του επείγοντος που πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά σημαντική. Πρόκειται για μια νέα ατμόσφαιρα».

Ερωτηθείς αν θα παραμείνει η Μαρία ‘Ανχελα Ολγκίν Κουεγιάρ ειδική απεσταλμένη, επεσήμανε: «θα διορίσω έναν νέο [προσωπικό] απεσταλμένο. Δεν έχει ακόμη επιλεγεί. Πριν από τη συνάντηση, δεν ήξερα καν αν θα μπορούσα να διορίσω απεσταλμένο».

https://www.liberal.gr/diethni-themata/n-hristodoylidis-gia-pentameris-synantisi-egine-ena-proto-thetiko-bima-poy

«Πρέπει να στείλουμε στρατό στην Ουκρανία»; Το ερώτημα από τον Άγγελο Συρίγο και η απάντηση που δίνει

Από
pcuser
-
11

Με ανάρτηση του ο βουλευτής της ΝΔ και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, Άγγελος Συρίγος, θέτει το ερώτημα αν πρέπει η Ελλάδα να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία. Ο τρόπος που το θέτει εκπέμπει θετική απάντηση ,τουλάχιστον σε ότι τον αφορά. Την απάντηση του πρωθυπουργού θα την μάθουμε εν καιρώ.

Η ανάρτηση του Άγγελου Συρίγου:

«Έχουμε λόγο να στείλουμε στρατεύματα στην Ουκρανία; Στην περιοχή που γίνονται οι μάχες αυτή τη στιγμή μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών κατοικεί ελληνική μειονότητα, 100.000 άτομα. Κατάγονται από τα νησιά του Αιγαίου και την Ανατολική Θράκη. Πήγαν εκεί μετά τα Ορλωφικά το 1774 με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, εγκαταστάθηκαν σε συμπαγείς αριθμούς σε αυτά τα μέρη, είναι η μεγαλύτερη μειονότητα που υπάρχει. Θα προστατεύει αυτή τη μειονότητα από εκεχειρία η Τουρκία; Γιατί η Τουρκία είπε ότι θα πάει. Κι εμείς θα είμαστε εκτός;

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Ή θα μπεις στη διαδικασία να πεις “περνάω σε μια φάση στην οποία θα είμαι κράτος υποτελές στην Τουρκία” ή θα πεις “εγώ αντιστέκομαι σε αυτό” και αντιστέκομαι σημαίνει ότι απαιτεί θυσίες. Είμαστε ως κοινωνία έτοιμη να τις κάνουμε; Μόνο έτσι θα απαντήσουμε για το αύριο της χώρας».

https://www.militaire.gr/prepei-na-steiloyme-strato-stin-oykrania-to-erotima-apo-ton-aggelo-syrigo-kai-i-apantisi-poy-dinei/

Ο Πούτιν συμφώνησε να παύσουν οι επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές για 30 ημέρες – Ζητά πλήρη διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

Πούτιν και Τραμπ συμφώνησαν να δημιουργήσουν ομάδες εμπειρογνωμόνων για να διερευνήσουν και να προχωρήσουν στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης Κρεμλίνο:

ΟΡώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συμφώνησε την Τρίτη με την πρόταση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για την παύση των επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας και της Ρωσίας για 30 ημέρες και έδωσε την αντίστοιχη εντολή στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, σύμφωνα με το Κρεμλίνο.

Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Πούτιν υπογράμμισε ότι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την επίλυση της σύγκρουσης είναι η πλήρης διακοπή της ξένης στρατιωτικής βοήθειας και της παροχής πληροφοριών προς την Ουκρανία.

Επίσης, συμφώνησαν να παραμείνουν σε επαφή για την πρόοδο των συνομιλιών.

Ο Λευκός Οίκος από τη μεριά του ανέφερε ότι οι δύο πρόεδροι συζήτησαν για την ανάγκη να υπάρξει εκεχειρία, προσθέτοντας ότι η πρωτοβουλία για μια συμφωνία ειρήνης θα ξεκινήσει με την κατάπαυση του πυρός κατά ενεργειακών και άλλων υποδομών της Ουκρανίας.

Όσον αφορά την κατάπαυση του πυρός στη θάλασσα, ο Λευκός Οίκος σημειώνει ότι το θέμα θα συζητηθεί στις τεχνικές διαπραγματεύσεις που πρόκειται να ξεκινήσουν άμεσα στη Μέση Ανατολή.

Παράλληλα, οι δύο ηγέτες συζήτησαν για την ανάγκη να σταματήσει η προμήθεια της Ουκρανίας με όπλα στρατηγικής σημασίας, με την Ουάσιγκτον να δεσμεύεται ότι θα συνεργαστεί με άλλες δυνάμεις προκειμένου να διασφαλιστεί η ευρεία εφαρμογή αυτής.

Πηγή: skai.gr

Ξεκίνησαν διαδικασίες για τον δήμαρχο Ανατολικής Μάνης που «έστεψε» πρίγκιπα τον Παύλο Ντε Γκρες

Από
pcuser
-
0
Πρώτη ημέρα εργασιών της 28ης Συζήτησης Στρογγυλής Τραπέζης του Economist με την Ελληνική Κυβέρνηση, Τρίτη 2 Ιουλίου 2024. (ΝΙΚΗ ΠΑΤΕΡΑΚΗ/EUROKINISSI)

Τι είπε ο Βασίλης Σπανάκης για τον δήμαρχο Ανατολικής Μάνης, Πέτρο Ανδρεάκο, που προσφώνησε τον Παύλο Ντε Γκρες ως «πρίγκηπα Παύλο».

Όλες οι διαδικασίες που προβλέπει το Σύνταγμα και οι νόμοι του κράτος για την περίπτωση του δημάρχου Ανατολικής Μάνης, Πέτρο Ανδρεάκο, που προσφώνησε τον Παύλο Ντε Γκρες ως «πρίγκηπα Παύλο», κινήθηκαν σύμφωνα με τα όσα είπε ο υφυπουργός Εσωτερικών, Βασίλης Σπανάκης.

«Πιστεύοντας ότι εδώ μέσα βρισκόμαστε μόνο Έλληνες, έχει δικαίωμα ο καθένας μας να πιστεύει ό,τι θέλει. Όμως, εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι οι τίτλοι δεν πεθαίνουν και ακολουθούν τον άνθρωπο σε όλη του τη ζωή. Έτσι λοιπόν, υποδέχομαι τον πρίγκιπα Παύλο», ανέφερε ο δήμαρχος Ανατολικής Μάνης, με το σχετικό βίντεο να κάνει τον γύρο των social media.

Ο Βασίλης Σπανάκης ρωτήθηκε σχετικώς σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Real FM. «Ήδη αυτή τη στιγμή ο γραμματέας της Αποκεντρωμένης που έχει αρμοδιότητα έχει κινήσει την διαδικασία», ανέφερε ο Βασίλης Σπανάκης και εξήγησε ότι με βάση το Σύνταγμα δεν απονέμονται τίτλοι ευγενείας και διακρίσεις. «Έχουν υποχρέωση όλοι οι αυτοδιοικητικοί, όλοι πολίτες να εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τους νόμους», συνέχισε.

«Θα προχωρήσει (σ.σ. ο γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης) τις κατάλληλες διαδικασίες. Υπάρχει ο νόμος 3852 και ένας Κώδικας Δεοντολογίας και ο αρμόδιος θα κάνει τις διαδικασίες που προβλέπονται», τόνισε ο υφυπουργός Εσωτερικών.

Παράλληλα ανέφερε ότι «ζούμε στο 2025 και αγωνιζόμαστε για την Ελλάδα του μέλλοντος και των παιδιών και αυτή στιγμή οφείλουμε να εφαρμόζουμε το Σύνταγμα».

«Δεν νομίζω ότι όλα αυτά ευνοούν την πολιτική ζωή του τόπου», υπογράμμισε ο Βασίλης Σπανάκης.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

https://www.ieidiseis.gr/politiki/448077/xekinisan-diadikasies-gia-ton-dimarcho-anatolikis-manis-poy-estepse-prigkipa-ton-paylo-nte-gkres/

Στο στόχαστρο του ελληνικού FBI η εφοπλιστική οικογένεια Παπαδημητρίου – Η ξεχασμένη υπόθεση της Σχοινούσας

Από
pcuser
-
0

Ελεύθερος αφέθηκε μετά τη σύλληψή του ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Κατηγορίες και στη μητέρα του Δέσποινα με βάση τον νόμο περί αρχαιοτήτων.

Περιπέτειες με τον νόμο έχει η εφοπλιστική οικογένεια Παπαδημητρίου, καθώς ο εφοπλιστής Δημήτρης Παπαδημητρίου συνελήφθη για υπόθεση αρχαιοκαπηλίας.

Η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψή του χθες, Δευτέρα μετά από έρευνα στο σπίτι του, όπου βρέθηκαν βυζαντινές εικόνες που θεωρούνται αρχαιότητες και εμπίπτουν στις διατάξεις του νόμου περί αρχαιοτήτων. Πληροφορίες αναφέρουν πως σχηματίστηκε δικογραφία και για τη μητέρα του, Δέσποινα, καθώς εικόνες εντοπίστηκαν και στο σπίτι της.

Η νέα υπόθεση ήρθε στο φως μετά από καταγγελία που δέχτηκε το ελληνικό FBI για ύπαρξη Βυζαντινών εικόνων μεγάλης ιστορικής αξίας μέσα στο σπίτι του.

Ειδικοί που ασχολούνται με τα θέματα αρχαιοκαπηλίας κάνουν λόγο στο iEidiseis, για μία εθισμένη οικογένεια σε κειμήλια και αρχαιότητες.

Αστυνομικοί πραγματοποίησαν έρευνες και στα τρία σπίτια του εφοπλιστή, όπως και στο πατρικό της οικογένειας.

Οι κατηγορούμενοι φέρονται να ισχυρίστηκαν ότι η υπόθεση αφορά σε παλιότερο περιστατικό και ότι οι ίδιες εικόνες είχαν ελεγχθεί στο παρελθόν, με τις Αρχές να καταλήγουν τότε ότι δεν αποτελούν αρχαιότητες που εμπίπτουν στον σχετικό νόμο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μέλη της οικογένειας εμπλέκονται σε υπόθεση αρχαιοκαπηλίας, καθώς στο παρελθόν ενεπλάκησαν σε υπόθεση παράνομης διακίνησης αρχαιοτήτων στη Σχοινούσα το 2006. Η υπόθεση είχε προκαλέσει σάλο και στο εξωτερικό.

Όπως έγινε γνωστό ο εφοπλιστής αφέθηκε ελεύθερος.

Σύμφωνα με δικαστικούς κύκλους, είναι πολύ πιθανό, οι κατηγορίες για παραβίαση του νόμου περί αρχαιοτήτων να αφορούν τη μητέρα των εφοπλιστών, Δέσποινα Παπαδημητρίου, η οποία είναι υπέργηρη και άρα η ηλικία της μπορεί να αποτελέσει «ασπίδα» σε πιθανές δικαστικές διώξεις στο μέλλον.

Η υπόθεση της Σχοινούσας

Η υπόθεση παράνομης διακίνησης αρχαιοτήτων στη Σχοινούσα, με κεντρικά πρόσωπα τους εφοπλιστές Δέσποινα και Δημήτρη Παπαδημητρίου, αποκαλύφθηκε το 2006 και είχε διεθνή απήχηση.

ΙΝΤΙΜΕ
ΙΝΤΙΜΕ

Στη βίλα της Σχοινούσας και σε ακίνητα στο Ψυχικό είχαν εντοπιστεί το 2006, χιλιάδες αρχαία αντικείμενα, πολλά από τα οποία ήταν ενσωματωμένα σε κατασκευές ή αποθηκευμένα σε κιβώτια. Οι αρχαιότητες φέρονται να είχαν προέλευση από τον ελλαδικό χώρο και το εξωτερικό, ενώ μέρος τους αγοράστηκε από γνωστούς οίκους δημοπρασιών.

Οι Αρχές κατά τη διάρκεια των ερευνών τους εντόπισαν τρεις μαρμάρινες προτομές μέσα σε ξύλινα κιβώτια, ξύλινα, πήλινα και μαρμάρινα δάπεδα αποξηλωμένα από άγνωστα αρχαία κτίρια, αποτοιχισμένες τοιχογραφίες.

Η αθώωση και η αναίρεση από τον Άρειο Πάγο

Το 2022, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών τους αθώωσε για το κακούργημα της υπεξαίρεσης μνημείων μεγάλης αξίας. Ωστόσο, ο Άρειος Πάγος ανέτρεψε την απόφαση, κάνοντας λόγο για έλλειψη αιτιολόγησης και υπέρβαση εξουσίας από τους εφέτες. Η υπόθεση θα εκδικαστεί εκ νέου τον Δεκέμβριο με διαφορετική σύνθεση δικαστών.

Ο Άρειος Πάγος επισημαίνει ότι η αθωωτική απόφαση δεν έλαβε υπόψη το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων και αντιφάσκει με τα δεδομένα της υπόθεσης, κάνοντας λόγο για σοβαρές παραλείψεις των εφετών.

Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι αυτή δεν έχει την απαιτούμενη αιτιολογία που απαιτούν το Σύνταγμα και η ποινική νομοθεσία, καθώς «δεν συνεκτίμησε το περιεχόμενο ενός εκάστου εκ των εισφερθέντων αποδεικτικών μέσων και όλων των πραγματικών δεδομένων της προδικασίας και της ακροαματικής διαδικασίας» και έλαβε μόνο ορισμένα από αυτά κατ’ επιλογή.

Ακόμη, όπως έκρινε το ΣΤ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, η εφετειακή απόφαση «περιέχει κρίσεις οι οποίες δεν συνδέονται με το ερευνώμενο αδίκημα και ούτε τελούν σε λογική αλληλουχία με τα περιστατικά που φέρεται ότι αποδείχθηκαν, ενώ τμήματα των παραδοχών αντιφάσκουν μεταξύ τους δημιουργώντας ασάφεια στην αιτιολογία της αθωωτικής απόφασης».

Κατά τους αεροπαγίτες, η εφετειακή αθωωτική απόφαση εξαιτίας των αντιφατικών παραδοχών και των λογικών κενών που περιέχει καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς τους κατηγορουμένους. Ο Αρειος Πάγος, δηλαδή, αποδίδει ευθέως στους εφέτες «αρνητική υπέρβαση εξουσίας», ήτοι ότι παρέλειψαν να αποφασίσουν για ζητήματα για τα οποία είχαν υποχρέωση να αποφασίσουν.

Πώς αποκαλύφθηκε η υπόθεση της Σχοινούσας

Ήταν Απρίλιος του 2006 όταν η Ελληνική Αστυνομία σε συνεργασία με διεθνείς διωκτικές αρχές άρχισαν να ξεδοντιάζουν ένα από τα μεγαλύτερα -αν όχι το μεγαλύτερο- κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας σε όλον τον κόσμο.

Πρωταγωνιστές ήταν ο έμπορος τέχνης Ρόμπιν Σάιμς και ο Χρήστος Μιχαηλίδης, οι οποίοι είχαν αναπτύξει τον μεγαλύτερο «στρατό» εντοπισμού και διακίνησης αρχαίων αντικειμένων, με εμπιστευτικές αγοραπωλησίες σε πάμπλουτους συλλέκτες, ανεξέλεγκτες δημοπρασίες σε γνωστούς οίκους του εξωτερικού και συναλλαγές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

ΙΝΤΙΜΕ

Ένα κύκλωμα που περιελάμβανε σκαπανείς που έψαχναν σε χωράφια για αρχαία αντικείμενα, επιχειρηματίες που λειτουργούσαν ως «σύνδεσμοι» στο λαθρεμπόριο, νομιμοφανείς αρχαιοπώλες και κυρίως τους υπευθύνους μεγάλων γνωστών μουσείων σε όλον τον κόσμο.

H αντίστροφη μέτρηση για τον εντοπισμό των μελών της ομάδας είχε ξεκινήσει μετά την έφοδο της ΕΛ.ΑΣ. σε ακίνητα της εφοπλιστικής οικογένειας Παπαδημητρίου (η Δέσποινα Παπαδημητρίου είναι αδερφή του Χρ. Μιχαηλίδη) στη Σχοινούσα και στο Ψυχικό, την οποία ακολούθησε η ανακάλυψη εκατοντάδων αρχαίων αντικειμένων.

Η υπόθεση προκάλεσε σάλο και η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου, αφενός λόγω του όγκου και της τεράστιας αξίας των αρχαιοτήτων που βρέθηκαν στα δύο ακίνητα της οικογένειας Παπαδημητρίου και αφετέρου γιατί αδελφός της Δέσποινας Παπαδημητρίου ήταν, όπως προαναφέρθηκε, ο έμπορος τέχνης και αρχαιολογικών θησαυρών Χρήστος Μιχαηλίδης (σκοτώθηκε σε περίεργο δυστύχημα στην Ιταλία το 1999), ο οποίος μαζί με τον Ρόμπιν Σάιμς είχαν συνδεθεί με το σκάνδαλο του Μουσείου Γκετί.

Στην υπόθεση του Μουσείου Γκετί είχε εμπλακεί και η πρώην έφορος του μουσείου, Μάριον Τρου, η οποία κατηγορήθηκε ότι λειτουργούσε ως κλεπταποδόχος προϊόντων λαθρανασκαφής ή κλοπής.

Μάλιστα διαρκούσης της δίκης της Μάριον Τρου, είχε ταξιδέψει στην Ιταλία ο εισαγγελέας Ιωάννης Διώτης, ο οποίος τον Νοέμβριο του 2005, πριν αποκαλυφθεί η υπόθεση της Σχοινούσας, είχε παραλάβει φωτογραφίες αρχαίων αντικειμένων, τα οποία εκτίθεντο σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο και θεωρούντο προϊόντα λαθρανασκαφής ή κλοπής.

Η έρευνα των Αρχών οδήγησε σε κακουργηματικές διώξεις κατά μελών της οικογένειας Παπαδημητρίου.

Επτά μήνες μετά την αποκάλυψη του θησαυρού που έκρυβε η βίλα της Σχοινούσας και το σπίτι της οικογένειας Παπαδημητρίου στο Ψυχικό, η εισαγγελέας Πρωτοδικών Ελένη Ράικου άσκησε ποινική δίωξη κατά της Δέσποινας Παπαδημητρίου και κατά των παιδιών της Αλέξανδρου, Αγγελικής και Δημητρίου για υπεξαίρεση μνημείου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατΆ επάγγελμα και κατά συνήθεια και για αποδοχή και διάθεση μνημείων ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατΆ επάγγελμα και κατά συνήθεια.

Η υπόθεση ανατέθηκε σε τακτικό ανακριτή ο οποίος στο πλαίσιο της ανάκρισης κάλεσε τους κατηγορούμενους προς απολογία.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στη δικογραφία που έχει σχηματιστεί αναφέρονται κορινθιακά κιονόκρανα αξίας 25.000 ευρώ το κάθε ένα, μαρμάρινη προτομή του 1ου π.Χ. αιώνα αξίας 35.000 ευρώ, έτερη μαρμάρινη προτομή του 1ου αιώνα μ.Χ. αξίας 90.000 ευρώ, δύο φύλλα βημόθυρου (οι πόρτες της Ωραίας Πύλης) τέλη 7ου αρχές 8ου αιώνα μ.Χ. που απεικονίζουν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και η αξία τους ανέρχεται στα 50.000 ευρώ, καθώς και μαρμάρινη προτομή του 50-120 μ.Χ. αξίας 40.000 ευρώ.

Ο Ρόμπιν Σάιμς και ο Χρήστος Μιχαηλίδης γνωρίστηκαν το 1967, στην γκαλερί του Σάιμς στην Jermyn Street του Λονδίνου. Ο Μιχαηλίδης καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και σπούδαζε εκείνη την περίοδο Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο.

Ο Μιχαηλίδης ήταν για τον Σάιμς ο «δραστήριος, ωραίος Ελληνας», γλωσσομαθής, με ικανότητα στην προσέγγιση ανθρώπων που γνωρίζουν από αρχαιότητες και τηρούν τις αρχές της εμπιστευτικότητας. Υστερα από μια υπερκερδοφόρα πώληση χιλιάδων νομισμάτων της Αρχαίας Αιγύπτου, οι Σάιμς και Μιχαηλίδης άρχισαν να αποκτούν μεγάλη φήμη στον χώρο των συλλεκτών.

Όπως γράφει το «Βήμα», ένας από τους πιο στενούς «συνεργάτες» του διδύμου, κύριος «κόμβος» στο δίκτυο απόκτησης αρχαίων αντικειμένων, ήταν ο Ιταλός έμπορος Νίνο Σαβόκα που είχε έδρα στο Μπολτσάνο και στο Μόναχο.

H επίσημα «καταγεγραμμένη» σχέση του Σαβόκα με τον Σάιμς ήταν η αγοραπωλησία μιας αρχαίας κεφαλής, μάλλον του θεού Απόλλωνα, που αποκαλύφθηκε το 1995, από τον 58χρονο Ιταλό Πέτρο Κασάντα σε λαθρανασκαφή κοντά στον αρχαιολογικό χώρο των λουτρών του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου. Ο Σαβόκα πέθανε το 1998, σε ηλικία 48 ετών, στη διάρκεια μιας επιδρομής στο κατάστημά του από Ιταλούς καραμπινιέρους που συνεργάστηκαν με τη γερμανική αστυνομία.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/447874/synelifthi-melos-tis-efoplistikis-oikogeneias-papadimitrioy-gia-archaiokapilia/

Ν. Χριστοδουλίδης: Ικανοποίηση για το αποτέλεσμα- Σημαντικό θετικό πρώτο βήμα

Από
anixneuseis
-
0
1...852853854...3,038Σελίδα 853 από 3,038