Αρχική Blog Σελίδα 848

Ο Τραμπ φιμώνει τη «Φωνή της Αμερικής» (VOA)

Από
anixneuseis
-
0

Ντάβιντ Ελ  

Ο πρόεδρος Τραμπ ανέστειλε τη χρηματοδότηση της Φωνής της Αμερικής (VOA) και του Radio Free Europe. Κριτική από τον Γενικό Διευθυντή της DW Πέτερ Λίμπουργκ.

Η έδρα της “Φωνής της Αμερικής” (VOA) στην ΟυάσινγκτονΕικόνα: Bonnie Cash/AFP/Getty Images

Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε στους εχθρούς της Αμερικής ένα «τεράστιο δώρο», δήλωσε ο Στίβεν Κάπους, επικεφαλής του Radio Free Europe / Radio Liberty (RFE/RL): «Οι ιρανοί Αγιατολάδες, οι κινέζοι κομμουνιστές ηγέτες και η Ρωσία και η Λευκορωσία πανηγυρίζουν τον θάνατο των ραδιοφωνικών σταθμών μετά από 75 χρόνια λειτουργίας. Το να δώσουμε στους αντιπάλους μας μια τέτοια νίκη τους κάνει πιο δυνατούς, και τις ΗΠΑ πιο αδύναμες».

Αφορμή για την αντίδραση του επικεφαλής του RFE η απόφαση του Λευκού Οίκου στις 14 Μαρτίου, σύμφωνα με την οποία ο Οργανισμός των ΗΠΑ για τα Παγκόσμια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (USAGM), αρμόδιος για ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς όπως η VOA, βρίσκεται από τη μια μέρα στην άλλη αντιμέτωπος με λουκέτο.

«Κίνα και Ρωσία πρόθυμες να καλύψουν το κενό»

Τα κεντρικά Radio Free Europe και Radio Liberty στην Πράγα
Τα γραφεία του Radio Free Europe / Radio Liberty στην ΠράγαΕικόνα: Stanislav Zbynek/CTK/picture alliance

Η «Φωνή της Αμερικής» αποτελεί μέρος του διεθνούς οργανισμού δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών μέσων DG8, στον οποίο ανήκει και η Deutsche Welle. Σε έκτακτη συνέντευξη Τύπου, ο Γενικός Διευθυντής της DW Πέτερ Λίμπουργκ επεσήμανε ότι η κυβέρνηση Τραμπ αποδυνάμωσε την ελευθερία και ενίσχυσε την απολυταρχία: «Η μέχρι στιγμής εμπειρία των συναδέλφων στην Ευρώπη είναι ότι μόλις δημιουργηθεί κενό, οι Κινέζοι και οι Ρώσοι το συμπληρώνουν, και αυτό είναι κρίμα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η Ευρώπη πρέπει να κάνει επειγόντως κάτι».

Μιλώντας στο δελτίο ειδήσεων DW News, ο Γενικός Διευθυντής της DW πρόσθεσε: «Εκατομμύρια ακροατές και τηλεθεατές σε αυταρχικά καθεστώτα βασίζονται στην πληροφόρηση των εν λόγω σταθμών. Και τώρα ο πρόεδρος Τραμπ τους γυρνά τη πλάτη. Δημιουργείται επομένως ένα τεράστιο πεδίο για παραπληροφόρηση και προπαγάνδα».

«Η ελευθεροτυπία δεν βρίσκεται στην ατζέντα Τραμπ»

Ο Γενικός Διευθυντής της DW Πέτερ Λίμπουργκ
Ο Γενικός Διευθυντής της DW Πέτερ ΛίμπουργκΕικόνα: Philipp Böll/DW

Σε ερώτηση για τα συμπεράσματα που εξάγει σχετικά με την παραδοσιακή δέσμευση των ΗΠΑ να στηρίζουν την ελευθεροτυπία διεθνώς, ο Πέτερ Λίμπουργκ δηλώνει στην τηλεόραση της DW: «Δεν φαίνεται να υπάρχει δέσμευση από τον πρόεδρο Τραμπ και την κυβέρνησή του για την υπεράσπιση ελευθερίας του Τύπου. Αυτό που επιδιώκει είναι δημοσιογράφους ή λεγόμενους δημοσιογράφους που δεν ασκούν κριτική στον ίδιο ή στην κυβέρνησή του. Η ελευθεροτυπία δεν βρίσκεται στην ατζέντα του. Γι’ αυτό νομίζω ότι οι διεθνείς ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί πρέπει να επιδείξουν ενότητα και να αναζητήσουν από κοινού λύσεις. Θεωρώ δεδομένο ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί υποστηρικτές της ελευθεροτυπίας παγκοσμίως. Πρέπει ωστόσο να δράσουμε άμεσα».

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

“NEOTΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
0

Μέ τήν ἀνοχή τῶν ΗΠΑ ἡ φυλάκισις Ἰμάμογλου

Από
pcuser
-
0
 Διαδηλωτές στήν Κωνσταντινούπολη διαμαρτύρονται μέ φωτογραφία τοῦ Ἰμάμογλου καί τῆς συζύγου του.

Ἐνήμερη ἡ ἀμερικανική πρεσβεία στήν Ἄγκυρα γιά τήν σύλληψη, τόν ἐγκλεισμό καί τόν ἀποκλεισμό τοῦ βασικοῦ ὑποψηφίου ἀντιπάλου τοῦ Ἐρντογάν ἀπό τίς ἐκλογές

ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΙΓΗ τοῦ «διεθνοῦς παράγοντος» ἠκολούθησε τήν σύλληψη τοῦ δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως καί βασικοῦ ἀντιπάλου τοῦ Ἐρντογάν γιά τήν προεδρία τῆς Τουρκίας Ἐκρέμ Ἰμάμογλου. Καί ἡ σιγή αὐτή ἐπιβεβαιώνει ἐμμέσως τά ἀναφερθέντα χθές τό πρωί ἀπό τόν τηλεοπτικό σταθμό «Σκάι», ὅτι γιά τήν πρωτοφανῆ ἐπιχείρηση συλλήψεως τοῦ Ἰμάμογλου ἦταν ἐνήμερη ἡ ἀμερικανική πρεσβεία στήν Ἄγκυρα.

Νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἰμάμογλου συνελήφθη γιά κατηγορίες πού τόν θέλουν νά ἔχει διαπράξει οἰκονομικές ἀτασθαλίες ἀλλά καί νά συνδέεται μέ τό ΡΚΚ (τήν κουρδική τρομοκρατία κατά τήν ἐπίσημη ἄποψη τῶν Τούρκων), μία μόλις ἡμέρα μετά τήν ἀκύρωση τοῦ πτυχίου του, κάτι πού τόν ἔθετε ἐκτός τῆς κούρσας γιά τίς ἑπόμενες προεδρικές ἐκλογές.

Αὐτή ἡ κατηγορία τῆς ἐμπλοκῆς σέ ὁμάδες πού κατηγοροῦνται γιά τρομοκρατικές δράσεις δικαιολογεῖ καί τήν ἐνημέρωση τῆς ἀμερικανικῆς, ἐνδεχομένως δέ καί ἄλλως πρεσβειῶν, μέ στόχο νά μήν δημιουργήσουν διεθνεῖς ἀντιδράσεις οἱ μεθοδεύσεις τοῦ Τούρκου Προέδρου Ἐρντογάν γιά ἐξάλειψη τοῦ κυριωτέρου ἀντιπάλου του. Καί ὅσον ἀφορᾶ στό πρῶτο εἰκοσιτετράωρο τοὐλάχιστον, ὁ στόχος αὐτός ἐπετεύχθη. Ἀπό τήν Εὐρώπη δέν θά μπορούσαμε νά περιμένουμε οὔτε ἄμεσα ἀντανακλαστικά, οὔτε καταδίκη πρακτικῶν πού ἐφαρμόζονται καί μέσα στούς κόλπους τῆς ΕΕ (ἰδέ Ρουμανία), ὅμως οἱ ΗΠΑ, ὑπό τήν Κυβέρνηση Τράμπ, ἄρχισαν νά γίνονται προσεκτικές σέ ζητήματα ἐλευθεριῶν.

Τό κατέστησε σαφές ἄλλως τε ὁ ἀντιπρόεδρος Βάνς, πού κατηγόρησε τήν Εὐρώπη γιά καταπίεση τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καί ἄλλων ἐκφάνσεων τῆς δημοκρατίας. Ὅταν ὅμως τίθενται ζητήματα τρομοκρατίας, ἡ ἀντιμετώπισις ἀλλάζει, καί ἄν μή τί ἄλλο γίνεται πολύ πιό προσεκτική. Στό σημεῖο αὐτό ἡ τουρκική πλευρά ἔχει δώσει μεγάλη προσοχή, καθώς ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν εὐελπιστεῖ ὅτι περί τά τέλη Ἀπριλίου (καί ἀφοῦ ἔχει δεχθεῖ τόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη) θά γίνει δεκτός ἀπό τόν Ντόναλντ Τράμπ στόν Λευκό Οἶκο. Δέν εἶναι ὅμως μόνον ἡ τρομοκρατία πού ἀποτελεῖ ἐν προκειμένῳ τό πρόσχημα, τό μόνο σημεῖο πού δεικνύει ὅτι ὁ Ἐρντογάν ἔχει «ἀνοικτή γραμμή» μέ τήν Οὐάσιγκτων καί οἱ περισσότερες ἐνέργειές του ἔχουν ὄχι ἁπλῶς ἀνοχή ἀλλά καί συναίνεση. Τοῦτο ξεκινᾶ ἀπό τίς «μεσολαβητικές» κινήσεις στήν Οὐκρανία καί φθάνει μέχρι τήν Συρία, ὅπου ἡ Τουρκία ἔχει στερήσει τόν μοναδικό σύμμαχο πού εἶχε τό ἐχθρικό πρός τίς ΗΠΑ καθεστώς τῆς Τεχεράνης.

Στήν παροῦσα συγκυρία, ἄν καί ὅλοι ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ κλιμάκωσις τῶν ἐνεργειῶν κατά τοῦ Ἐκρέμ Ἰμάμογλου καθοδηγεῖται ἀπό τόν Ταγίπ Ἐρντογάν, ὁ ἴδιος προσπαθεῖ νά παραμένει στό ἀπυρόβλητο. Τήν ἀκύρωση τοῦ πτυχίου τοῦ δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως τήν «διέπραξε» ἡ Σύγκλητος τοῦ Πανεπιστημίου καί τώρα τίς ἐνέργειες πού ὁδήγησαν στήν σύλληψή του, οἱ δικαστικές καί ἀστυνομικές ἀρχές. Ἡ προεδρία καί ἡ κυβέρνησις ὁμιλοῦν γιά «ἀνεξαρτησία τῆς δικαιοσύνης». Ἡ προεδρία μάλιστα, στήν μοναδική ἀνακοίνωση πού ἐξέδωσε μετά τήν σύλληψη Ἰμάμογλου, τονίζει ὅτι θά συνεχίσει νά ὑπερασπίζεται τόν Ἐρντογάν ἀπέναντι σέ αὐτό πού ὁ ἴδιος ἀποκάλεσε «παράλογη ἐκστρατεία δυσφημήσεως». Τό δέ ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης στήν δική του ἀνακοίνωση ὑποστηρίζει ὅτι «ἡ ἀπόπειρα συνδέσεως δικαστικῶν ἐρευνῶν καί ὑποθέσεων μέ τόν Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν εἶναι πρᾶξις τοὐλάχιστον θράσους καί ἀνευθυνότητος.»

Ἡ ἐπιχείρησις συλλήψεως τοῦ Ἰμάμογλου καί 105 ἀκόμη προσώπων (σέ πρώτη τοὐλάχιστον φάση) ἐκτυλίχθηκε χθές τό πρωί, μέ συμμετοχή 3.000 περίπου. Ταυτοχρόνως ἀπηγορεύθησαν γιά τέσσερεις ἡμέρες πάσης φύσεως συγκεντρώσεις καί διαδηλώσεις, ἔκλεισαν κεντρικοί σταθμοί τοῦ μετρό τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἐτέθησαν περιορισμοί στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. Τά μέτρα αὐτά δέν ἀπέτρεψαν πάντως ἑκατοντάδες πολῖτες πού συγκεντρώθηκαν διαμαρτυρόμενοι, συνεπλάκησαν μάλιστα μέ τήν ἀστυνομία μέ ἀποτέλεσμα νά ὑπάρξουν τραυματισμοί καί συλλήψεις.

Ἀντιδράσεις ὑπῆρξαν καί στήν Ἐθνοσυνέλευση, ὅπου ὁ Ὀζγκούρ Ἐζέλ, ἐπί κεφαλῆς τοῦ κεμαλικοῦ κόμματος στό ὁποῖο ἀνήκει καί ὁ Ἰμάμογλου, ἔκανε λόγο γιά «πολιτικό πραξικόπημα» καί ζήτησε ἀπό τούς πολῖτες νά ἀντισταθοῦν.

Ἐν τῷ μεταξύ ἐγνωστοποιήθη ἡ προφυλάκισις τοῦ Ἰμάμογλου, καθώς συμφώνως πρός τό Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης:

«Στό πλαίσιο τῆς ἐρεύνης, οἱ ὕποπτοι φέρονται νά ἔχουν διαπράξει τό ἔγκλημα τῆς συνδρομῆς σέ τρομοκρατική ὀργάνωση σέ “συνέργεια” καί “ἀδικήματα” στό πλαίσιο ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως πού συστάθηκε μέ σκοπό τό οἰκονομικό ὄφελος, συμπεριλαμβανομένων δωροδοκίας, ὑπεξαιρέσεως, χειραγωγήσεως προσφορῶν, διακεκριμένης ἀπάτης καί παράνομης ἀποκτήσεως προσωπικῶν δεδομένων».

Συμφώνως πρός πληροφορίες, ἡ ἔρευνα περιλαμβάνει ἐπίσης κατηγορίες γιά ὑποστήριξη τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων, μέ τόν Ἰμάμογλου καί ἄλλους ἕξι ὑπόπτους, ὅπως ὁ ἀναπληρωτής γενικός γραμματεύς τοῦ Δήμου Μαχίρ Πολάτ καί ὁ δήμαρχος Σισλί Ρεσούλ Ἐμράχ Σαχάν, νά κατηγοροῦνται γιά ὑποβοήθηση τοῦ PKK/KCK.

Ὁ Ἐκρέμ Ἰμάμογλου συνελήφθη σέ μιά αἰφνιδιαστική ἐπιχείρηση μεγάλης κλίμακος μαζί μέ ἀκόμη 105 «ὑπόπτους», μεταξύ τῶν ὁποίων ὑψηλόβαθμα στελέχη τοῦ Δήμου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἄλλοι δημόσιοι λειτουργοί. Ἡ ἐπιχείρησις ἐπραγματοποιήθη τίς πρῶτες πρωινές ὧρες, μέ τήν ἀστυνομία νά εἰσβάλει στό σπίτι τοῦ Ἰμάμογλου. Σέ βίντεο πού ἀνήρτησε ὁ ἴδιος λίγο πρίν ἀπό τήν σύλληψή του, ἐμφανίζεται νά βάζει τήν γραβάττα, λέγοντας: «Μιά χούφτα μυαλά, πού προσπάθησαν νά σφετερισθοῦν τήν θέληση τοῦ ἔθνους μας, χρησιμοποίησαν τούς ἀγαπητούς μου ἀστυνομικούς ὡς ὄργανο γιά αὐτό τό κακό. Δέν θά τά παρατήσω, θά συνεχίσω νά ἀγωνίζομαι».

«Ὑπάρχουν πολλές βρώμικες πληροφορίες πού κυκλοφοροῦν» ἀνέφερε στίς πρῶτες δηλώσεις της ἡ σύζυγος τοῦ Ἰμάμογλου, Ντιλέκ, ἡ ὁποία προσέθεσε: «Ὁ Ἐκρέμ ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του στόν λαό του, καί αὐτό τό ἔθνος μιά μέρα θά ζητήσει τόν λογαριασμό. Γιατί κανείς δέν θά σιωπήσει μπροστά σέ μιά τέτοια ἀδικία. Οἱ ἀστυνομικές δυνάμεις ἦρθαν τά ξημερώματα. Ἔχω μιά κόρη 13 ἐτῶν, ἡ ὁποία θά πάει σχολεῖο καί θά συνεχίσει τή ζωή της. Τήν ἔστειλα στό σχολεῖο». Μεταξύ τῶν συλληφθέντων περιλαμβάνονται ἐπίσης οἱ δήμαρχοι τῶν περιοχῶν Σισλί καί Μπεϊλικντουζού, ὁ σύμβουλος τοῦ δημάρχου Μουράτ Ὀνγκούν καί ὁ τραγουδιστής Ἐρτζάν Σάατσί. Ἡ τουρκική ἀστυνομία πραγματοποίησε μαζικές ἐπιχειρήσεις σέ διάφορες περιοχές τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ τούς ὑπόπτους νά ὁδηγοῦνται στήν Ἀστυνομική Διεύθυνση γιά ἀνάκριση καί τελικά πολλοί ἐξ αὐτῶν, ὅπως καί ὁ Ἰμάμογλου, νά κρίνονται προφυλακιστέοι. Παράλληλα, δρακόντεια μέτρα ἀσφαλείας ἐλήφθησαν μπροστά ἀπό τό κεντρικό κτήριο τοῦ Δήμου Κωνσταντινουπόλεως, ἐνῷ οἱ δρόμοι γύρω ἀπό τήν περιοχή Σαρατσχάνε ἔκλεισαν γιά τήν κυκλοφορία.

Ἀμέσως μετά τήν ἀπόφαση γιά προφυλάκισή του, ὁ Ἐκρέμ Ἰμάμογλου ἔστειλε μήνυμα στούς ὑποστηρικτές του μέ ἕνα ἰδιόχειρο σημείωμα πού ἀνήρτησε στά social media. Ὁ τουρκικός λαός θά δώσει τήν ἀπαραίτητη ἀπάντηση στά «ψέματα, τίς συνωμοσίες καί τίς παγίδες» ἐναντίον μου, ἀνέφερε σέ αὐτό.

estianews.gr

Το πρότζεκτ «Νέο Κράτος» του Ερντογάν πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του

Από
anixneuseis
-
0

Ahmet Karabay

Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που προπαθούν να καταλάβουν πού οδεύει η Τουρκία. Από τότε που ανέλαβε την εξουσία, το Κόμμα AKP του Ερντογάν θέτει τα θεμέλια για το καθεστώς που οραματίζεται. Το πολιτικό Ισλάμ, το οποίο χαρακτήρισε το «taqiyya» [το Taqiyya (تقية) είναι ένας ισλαμικός όρος που αναφέρεται στην πρακτική της απόκρυψης ή της άρνησης της πίστης σε καταστάσεις όπου ένας μουσουλμάνος βρίσκεται σε κίνδυνο δίωξης, βίας ή θανάτου]  ως σήμα κατατεθέν των Σιιτών, έχει πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο taqiyya στην ιστορία στην Τουρκία. Για αρκετό καιρό, κατάφεραν να πείσουν όχι μόνο τους πολίτες τους, αλλά και κορυφαίους ευρωπαίους πολιτικούς ότι ήταν δημοκράτες.

Καθώς εδραίωσαν τη δύναμή τους, άρχισαν να αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Με τον καιρό, έγιναν εχθρικοί με όλα τα χρώματα εκτός των δικών τους. Προσπάθησαν να αφομοιώσουν όλες τις άλλες ταυτότητες στη δική τους. Όσοι κάποτε επισκέπτονταν ταβέρνες και μιλούσαν για αδελφοσύνη, σταδιακά ενοχλήθηκαν από την απλή ύπαρξη τέτοιων τόπων.

Τα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν στις 17/25 Δεκεμβρίου (2013) θα είχαν ανατρέψει οποιαδήποτε κυβέρνηση οπουδήποτε στον κόσμο. Ωστόσο, στην Τουρκία, όσοι εμπλέκονται σε δωροδοκία και διαφθορά επιβραβεύτηκαν από την κοινωνία. Αυτοί που λένε, «Ο λόγος που φτάσαμε σε αυτό το σημείο είναι ότι οι έρευνες για τη διαφθορά και τη δωροδοκία της 17/25 Δεκεμβρίου δεν έγιναν δεκτές», κάνουν μια επιτόπια αξιολόγηση.

Οι Γάλλοι σοφοί κάποτε είπαν: «Αν κάνεις έναν κλέφτη να ξεχάσει ότι είναι κλέφτης, θα αρχίσει να σου δίνει μαθήματα ηθικής!». Η αντιπολίτευση πρέπει τώρα να αισθάνεται την αλήθεια αυτής της δήλωσης στον πυρήνα της.

ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΝΕΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ Ο ΕΡΔΟΓΑΝ

Από τότε που ανέλαβε την εξουσία, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εργάζεται για να μεταμορφώσει το κράτος. Μετά τις 15 Ιουλίου 2016, οι προσπάθειες αυτές εξελίχθηκαν σε μια νέα φάση. Οι προσπάθειές του να αναδιαμορφώσει το κράτος κλιμακώθηκαν στο επίπεδο της ίδρυσης ενός νέου. Όταν ένας από τους συμβούλους του Ερντογάν, ο Ayhan Oğan, δήλωσε σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα στις 3 Αυγούστου 2017, “Τώρα ιδρύουμε ένα νέο κράτος. Είτε το θέλετε είτε όχι, ο ιδρυτικός ηγέτης αυτού του νέου κράτους είναι ο Ταγίπ Ερντογάν”, πολλοί άνθρωποι δεν το πήραν στα σοβαρά.

Ο Ayhan Oğan δυσκολεύτηκε να πείσει όχι μόνο τον Aytuğ Atıcı του DEP αλλά και τον συντονιστή Ahu Özyurt. Όσοι ήταν στο στούντιο, όπως και οι θεατές στο σπίτι, τον απέρριψαν ως κάποιον που δεν ήξερε για τι μιλούσε. Ωστόσο, τόσο ο Ερντογάν όσο και η ομάδα του γνώριζαν ακριβώς τι έκαναν και ο Ογκάν γνώριζε καλά το νόημα πίσω από τα λόγια του.

İMAMOĞLU «ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ»

Όπως και οι προηγούμενοι χαλίφηδες, ο Ταγίπ Ερντογάν βλέπει τον εαυτό του ως τον 118ο χαλίφη και πιστεύει ότι έχει επιλεγεί για αυτή τη θέση με θεϊκή βούληση. Ως εκ τούτου, θεωρεί τον εαυτό του εκλεγμένο σε αυτόν τον ρόλο «ισόβια», όπως και οι 117 προκάτοχοί του.

Πριν από τρία χρόνια, στις 5 Ιανουαρίου 2022, είχα εξηγήσει με μεγάλη λεπτομέρεια ότι ο Ερντογάν δεν θα άφηνε αυτή τη θέση όσο ζούσε. Εκείνη την εποχή, πολλοί από τους αναγνώστες μου πιθανώς σκέφτηκαν, «Από πού προέρχεται αυτό τώρα;»

Από τότε που ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Ekrem İmamoğlu έβαλε το βλέμμα του στην προεδρία, οι προσπάθειες για την πτώση του έχουν ξεκινήσει. Οι σοσιαλδημοκράτες, οι κοσμικοί, ακόμη και οι αθώοι θρησκευόμενοι δεν συνειδητοποιούν ότι η στόχευση για τη θέση του χαλίφη θεωρείται «φίτνα» (στάση).

Αυτές οι ομάδες δεν γνωρίζουν ότι, σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, η τιμωρία για τη δημιουργία φίτνας είναι η εκτέλεση ή ο ακρωτηριασμός των χεριών και των ποδιών κάποιου με σταυρωτό τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η πιο ήπια τιμωρία είναι η εξορία.

Προκαλώντας τον Ερντογάν, ο Ιμαμόγλου έχει εμπλακεί σε εξέγερση. Η ποινή που του επιβάλλεται τώρα διώκεται ως «αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης» και ρίχνεται στη φυλακή.

Ακόμη και πριν από την απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με το δίπλωμά του, είχα ολοκληρώσει το άρθρο μου της 16ης Μαρτίου, με τίτλο «Ο İmamoğlu τελείωσε, ο Yavaş είναι ο επόμενος; Αλλά τι γίνεται μετά από αυτό;», λέγοντας: «Ξεχάστε όλα αυτά. Αντ’ αυτού θα πρέπει να συζητήσετε πού θα υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και ποιος θα επισκεφτεί τον Mansur Yavaş στη φυλακή».

Τώρα που έχουν χαρακτηρίσει τον Ekrem İmamoğlu ως «αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης», αυτό σημαίνει ότι ένας διαχειριστής θα διοριστεί στη θέση του στις αρχές της επόμενης εβδομάδας. Όταν ο δήμαρχος του Esenyurt, Ahmet Özer, απομακρύνθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν διαχειριστή, είχα προειδοποιήσει στις 31 Οκτωβρίου 2024, στο άρθρο μου «Trustee for Istanbul, Next Stop: CHP», ότι αυτή ήταν η αρχή της πολιορκίας κατά του İmamoğlu.

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ;

Μετά τη σύλληψη του İmamoğlu και περίπου 100 άλλων, ξέσπασαν διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Ενώ το γραφείο του κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης απαγόρευσε τις διαδηλώσεις για τέσσερις ημέρες, φοιτητές του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης εξακολουθούσαν να παραβαίνουν τα οδοφράγματα της αστυνομίας για να πραγματοποιήσουν πορεία. Παρόμοιες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.

Σε αντίθεση με τις προσδοκίες, η αστυνομία δεν απάντησε με υπερβολική βία. Ενώ σε ορισμένα μέρη χρησιμοποιήθηκαν δακρυγόνα, συνολικά, δεν χρησιμοποιήθηκε υψηλό επίπεδο βίας.

Ο λόγος για τον οποίο επιτρέπονται αυτές οι διαμαρτυρίες είναι απλός: Όταν οι δήμαρχοι του Esenyurt, του Beşiktaş και του Beykoz απολύθηκαν, υπήρξαν μερικές ημέρες διαμαρτυρίας και στη συνέχεια όλα ξεχάστηκαν. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι μετά την απομάκρυνση του İmamoğlu και την αντικατάστασή του από έναν διαχειριστή, οι διαδηλώσεις θα διαρκέσουν μόνο λίγες μέρες πριν περιοριστούν σε μια μικρή ομάδα ριζοσπαστών.

Και αν οι διαμαρτυρίες συνεχιστούν, οι υπηρεσίες πληροφοριών ξέρουν τι να κάνουν. Οι διαδηλώσεις γρήγορα θα κλιμακωθούν σε βία και θα παραμορφωθούν από τον αρχικό τους σκοπό. Στη συνέχεια, οι αξιωματούχοι θα στραφούν στο κοινό και θα πουν: “Βλέπετε; Σας είπαμε ότι ήταν αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης!”

Μόλις ο Ερντογάν εξαλείψει όλους τους εκλέξιμους υποψηφίους και καθαρίσει την πολιτική σκηνή, θα ζητήσει εκλογές τη στιγμή που θα κρίνει κατάλληλη.

ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΠΟΣΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΕΥΘΕΙ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Για αρκετό καιρό, η Κεντρική Τράπεζα διατηρεί ένα ασυνήθιστα υψηλό ποσό συναλλαγματικών αποθεμάτων. Τα 170 δισεκατομμύρια δολάρια που συσσωρεύτηκαν δεν προήλθαν από ξένες επενδύσεις ή εξαγωγές, αλλά συγκεντρώθηκαν μέσω υψηλών επιτοκίων – ουσιαστικά δανείστηκαν με τοκογλυφικά επιτόκια.

Μόνο στις 19 Μαρτίου, η Κεντρική Τράπεζα παρενέβη στις αγορές πουλώντας 8 δισ. δολάρια, σύμφωνα με το Bloomberg. Φαίνεται ότι είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν τη συναλλαγματική ισοτιμία κάτω από το κρίσιμο όριο των 40 TL ανά δολάριο ΗΠΑ.

Ακόμη και αυτός ο αριθμός από μόνος του είναι αρκετός για να διαταράξει πλήρως την οικονομική ισορροπία της Τουρκίας. Από σήμερα οι παραγωγοί αρχίζουν να αυξάνουν τις τιμές σε όλα. Ο στόχος για τον πληθωρισμό στο τέλος του έτους έχει ήδη βγει από το παράθυρο. Αν δεν ακολουθηθεί το λεγόμενο «Nas Economics», οι μειώσεις των επιτοκίων θα παραμείνουν για αρκετό καιρό.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι για άλλη μια φορά το βάρος θα πέσει στους πολίτες. Οι φτωχοί θα πληρώσουν το τίμημα για την ίδρυση του τουρκικού Ισλαμικού Κράτους.

politurco.com

«Ελλάδα η χώρα της δυστυχίας»: 81η σε επίπεδο χαράς – Μας πέρασε μέχρι και η αιματοκυλισμένη Λιβύη!

Από
pcuser
-
0
Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Οι Έλληνες νιώθουν κάθε μέρα που ξυπνάνε ένα πελώριο «μαύρο» να τους «σκεπάζει» την ζωή

Η Ελλάδα είναι «η χώρα της δυστυχίας» και επισήμως αφού βρίσκεται στην 81η θέση σε επίπεδο χαράς και την πέρασε μέχρι και η αιματοκυλισμένη Λιβύη που είναι διαλυμένη και διαιρεμένη σε δυτικό και ανατολικό τμήμα από το 2011 όταν ανατράπηκε ο Συνταγματάρχης Μ.Καντάφι!

Στην κορυφή της λίστας με τις πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο βρίσκεται για όγδοη συνεχή χρονιά η Φινλανδία.

Σύμφωνα με την έκθεση για την Παγκόσμια Ευτυχία του 2025, οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες, όπως η Δανία, η Ισλανδία και η Σουηδία, κατέλαβαν επίσης τις πρώτες θέσεις.

Προσοχή! Μιλάμε για χώρες που έχουν περιορισμένη ηλιοφάνεια και απίστευτο κρύο, πράγματα που δημιουργούν «κλειστές» κοινωνίες «μπλαζέ» ανθρώπων.

Χώρες οι οποίες στο παρελθόν αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα με υψηλά επίπεδα αυτοκτονιών.

Στα χρόνια των εθνοκτόνων Μνημονίων το πρόβλημα αυτό ήρθε στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα είναι 81η στη λίστα, αρκετές θέσεις πιο κάτω από πέρσι που ήταν στην 64η θέση, ενώ η Κύπρος στην 67η.

Δηλαδή σε σχέση με πέρσι οι Έλληνες πολίτες νιώθουν πολύ πιο δυστυχισμένοι

Αυτό από μόνο του καταρρίπτει το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη ότι τα πράγματα στη χώρα συνεχώς βελτιώνονται και πάνε καλύτερα.

Εκτός εάν η κυβέρνηση θέλει να υποστηρίξει ότι οι Έλληνες πολίτες δεν καταλαβαίνουν πόσο ευτυχείς είναι…

Οι κατατάξεις βασίστηκαν στον βαθμό ικανοποίησης που νιώθουν οι πολίτες των διάφορων χωρών.

Ακριβώς εδώ είναι και το πρόβλημα:

Οι Έλληνες πολίτες δεν νιώθουν καμιά ικανοποίηση με τη ζωή τους. Κάνουν δουλειές που δεν τους αρέσουν, πληρώνονται με πολύ χαμηλές αποδοχές και δεν υπάρχει κανένας σεβασμός απέναντι τους από το κράτος, το οποίο τους προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες και παροχές.

Πολύ γλαφυρά είχε εξηγήσει την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα ο διευθυντής του Pronews Τάσος Γκουριώτης στον Αντώνη Μυλωνάκη προ ημερών στην εκπομπή «Η Ώρα της Αλήθειας».

Αναφερόμενος στην οικονομική και κοινωνική κρίση της Ελλάδας είπε:

Μιλάω για την οικονομία και για την κοινωνική κρίση γιατί δεν είναι μόνο οικονομία είναι και η κοινωνική κρίση.

Εδώ έχουμε πλέον μία προϊούσα κατάρρευση μιας χώρας η οποία πραγματικά είναι κάθε πέρσι και καλύτερα και δεν έχει να κάνει με το ότι ήτανε καλύτεροι κάποιοι δείκτες πέρσι ή φέτος ή οτιδήποτε άλλο για μένα το πρόβλημα αυτή τη στιγμή της Ελλάδας είναι κυρίως κοινωνικό είναι σε όλα τα επίπεδα βλέπω μία παραίτηση από τον κόσμο και επειδή πλέον οι γενιές έρχονται και παρέρχονται δημοσιεύσαμε προχθές κάποια στοιχεία στο pronews.gr τα οποία είναι συγκλονιστικά.

Αυτό τώρα που το κάνει πιο έντονο είναι ότι υπάρχουν 1 εκατομμύριο λιγότεροι οι γηγενείς Έλληνες,  οι Έλληνες στο γένος που κατοικούν σε αυτή τη χώρα, και παρόλα αυτά οι μισθοί είναι χαμηλότεροι.

Κανονικά θα πρεπε να ταν υψηλότεροι έστω και με το ίδιο ΑΕΠ και όμως είναι πραγματικά χαμηλότεροι.

Τι σημαίνει χαμηλότεροι μισθοί; Σημαίνει χαμηλότερη αγοραστική δύναμη.

Είμαστε η τελευταία χώρα μας πέρασε και η Βουλγαρία σε αγοραστική δύναμη δεν μιλάω για την οικονομία της που είναι προτελευταία λέω σε αγοραστική δύναμη μιλάμε τα του Έλληνα να ζήσει να επιβιώσει και μας έχει περάσει και η Τουρκία εδώ και μερικά χρόνια μιλάμε πάντα για αγοραστική δύναμη.

Τα πράγματα δεν είναι μαύρα σαν το μπλουζάκι που φοράω τα πράγματα είναι σκούρα μαύρα και ο Έλληνας πλέον έχει κατάθλιψη σε μεγάλο βαθμό διότι όλα αυτά επιφέρουν ψυχολογικά προβλήματα μέσα σε όλα με αυτά που συμβαίνουν και πάλι καλά που δεν έχουνε αυτοκτονήσει ομαδικά.

Ειλικρινά σας μιλάω εμείς το τονίζουμε είναι η μαύρη μέρα που ξημερώνει γι αυτό κατέβηκαν στο δρόμο αυτή είναι η βαθύτερη αιτία και η αφορμή βέβαια είναι τα Τέμπη και
όσα έγιναν στα Τέμπη τα απίστευτα που έγιναν με αυτό το έγκλημα το οποίο συντελέστηκε ήταν απόρροια όλων αυτών που είπαμε αυτή τη στιγμή συν το ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο,  ζητάει οξυγόνο δεν είναι τυχαίο ότι ζήτησαν οξυγόνο, το οξυγόνο είναι κάτι το οποίο δίνει ζωή χωρίς οξυγόνο πεθαίνεις άρα σου λέει πεθαίνουμε δώστε μας οξυγόνο, θέλουμε οξυγόνο, τι άλλο ζήτησε ο κόσμος ζήτησε την αλήθεια λείπει η αλήθεια μεταξύ μας είναι απίστευτο αυτό το πράγμα».

Το top 20 των πιο ευτυχισμένων χωρών είναι:

1. Φινλανδία
2. Δανία
3. Ισλανδία
4. Σουηδία
5. Ολλανδία
6. Κόστα Ρίκα
7. Νορβηγία
8. Ισραήλ
9. Λουξεμβούργο
10. Μεξικό
12. Νέα Ζηλανδία
13. Ελβετία
14. Βέλγιο
15. Ιρλανδία
16. Λιθουανία
17. Αυστρία
18. Καναδάς
19. Σλοβενία
20. Τσεχία

Το Αφγανιστάν (νούμερο 147) είναι και πάλι το τελευταίο στην λίστα. Ακολουθούν: Η Σιέρα Λεόνε (νούμερο 146), ο Λίβανος (νούμερο 145), το Μαλάουι (νούμερο 144) και η Ζιμπάμπουε (νούμερο 143).

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/ellada-i-xora-tis-dystyxias-81i-se-epipedo-xaras-mas-perase-mexri-kai-i-aimatokylismeni-livyi/

«Μανιφέστο» Τσίπρα για την εξωτερική πολιτική – Οι 10 προτάσεις για μία «Νέα Εθνική Πυξίδα»

Από
pcuser
-
1

«Μεγάλος ηττημένος από τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι αναμφίβολα και η Ευρώπη» – «Η Ελλάδα πρωτοστάτησε στην ευρωπαϊκή αντιρωσική υστερία» – «Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης θα ήταν λογική για όσους κατοικούν στη Βαρσοβία ή τη Βαλτική, όχι στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο» – «Λαϊκή απονομιμοποίηση της κυβέρνησης από τις διαδηλώσεις – Διακυβεύεται και η εθνική ακεραιότητα»

Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με πολυδιάστατη στρατηγική και όχι πρόθυμος ακόλουθος είναι η απάντηση στις ραγδαίες γεωπολιτικές μετατοπίσεις, σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος σήμερα, Παρασκευή, το πρωί δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου που διευθύνει ένα εκτενές άρθρο για τις γεωπολιτικές εξελίξεις με τίτλο «Νέα Εθνική Πυξίδα». 

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρεται στον πόλεμο της Ουκρανίας επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, πως «εκτός από την Ουκρανία μεγάλος ηττημένος από τον πόλεμο αυτό είναι αναμφίβολα και η Ευρώπη».

Παράλληλα, ασκεί πολύπλευρη κριτική για τη στρατηγική της κυβέρνησης στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.

Ολόκληρο το άρθρο Τσίπρα ΕΔΩ

«Η Ευρώπη πυροβόλησε τα πόδια της»

Ο κ. Τσίπρας ασκεί κριτική στην προσέγγιση της Ε.Ε. πριν από την έναρξη του πολέμου. «Η ευρωπαϊκή προοπτική της Ουκρανίας και της Γεωργίας θα μπορούσε να είχε αποτελέσει από την αρχή τη βάση για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, με αναβαθμισμένο ρόλο για την Ε.Ε., αν είχε συνδεθεί με τη δέσμευση ότι οι χώρες αυτές δεν θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, παρουσιάστηκε ως προθάλαμος για ένταξη στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, με την Ε.Ε. να παραγνωρίζει ότι δεν μπορεί μονομερώς και χωρίς συνεννόηση με τη Ρωσία να οικοδομηθεί πανευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Η απόφασή της να μη φέρει αντίρρηση στην επιλογή των ΗΠΑ για την πολιτική ανοιχτών θυρών για την Ουκρανία και ιδιαίτερα η επιλογή της να πρωτοστατήσει στον πόλεμο, αντί να αναλάβει ρόλο διεκδίκησης μιας διπλωματικής λύσης για τον τερματισμό του, την οδήγησε σε καταστροφικές συνέπειες», συμπληρώνει σχετικά με τις ευθύνες της Ε.Ε.

Ο Αλέξης Τσίπρας επισημαίνει επιπλέον πως οι ΗΠΑ δεν πλήρωσαν το ίδιο κόστος με την Ευρώπη για τον πόλεμο στην Ουκρανία, παρά την αντίθετη ρητορική του προέδρου Τραμπ. «Τι πέτυχε λοιπόν η Ευρώπη από την επιμονή της να στηρίξει μέχρις εσχάτων τον πόλεμο έναντι της επιλογής να επιδιώξει διπλωματική λύση; Μάλλον να πυροβολήσει τα πόδια της», τονίζει.

Σχετικά με το πιο πρόσφατο ανακάτεμα της γεωπολιτικής τράπουλας, ο Α. Τσίπρας εκτιμά ότι, αφού οι ΗΠΑ κατάφεραν να «κόψουν» τη σύνδεση Ευρώπης – Ρωσίας,  τώρα συνειδητοποιούν ότι έκαναν ένα βήμα μπροστά αλλά δύο βήματα πίσω, οδηγώντας τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας. Και αποφασίζουν πλέον να εργαστούν για να επαναφέρουν τη Ρωσία, επιχειρώντας να «κόψουν» τη σύνδεσή της με τη Κίνα.

«Είναι συνεπώς επείγουσα και αναγκαία μια ριζική στροφή της πολιτικής της στο Ουκρανικό, με στόχο την ειρήνη και την οικοδόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Εξίσου επείγουσα και αναγκαία όμως είναι και μια γενναία επένδυση στην εσωτερική της οικονομία, με πόρους που θα υπερβαίνουν κατά πολύ τις δυνατότητες των προϋπολογισμών των εθνικών κρατών και άρα θα απαιτούν μεγάλης κλίμακας έκδοση κοινού χρέους.

Η έκδοση κοινού χρέους δεν πρέπει να αφορά αποκλειστικά την άμυνα, αλλά να χρησιμοποιηθεί και για τη στήριξη ευρωπαϊκών δημοσίων αγαθών – για την πράσινη μετάβαση, την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και την προώθηση πολιτικών συνοχής. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ε.Ε. σήμερα είναι η πολιτική της συνοχή, η απόκλιση μεταξύ των κρατών-μελών και οι μεγάλες ανισότητες εντός τους. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να προωθηθούν και ριζικές τομές για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής αγοράς που περιγράφονται στις Εκθέσεις Ντράγκι και Λέττα», αναφέρει επίσης ο Αλέξης Τσίπρας.

Κριτική στην κυβέρνηση

Στη συνέχεια, ασκεί κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Τα τελευταία πεντέμισι χρόνια, η κυβέρνηση της Ν.Δ. μάς έχει εκθέσει πολλαπλώς και σε οικονομικούς αλλά και σε γεωπολιτικούς κινδύνους», τονίζει ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει πως «η Ελλάδα παραδοσιακά, αν και χώρα του ΝΑΤΟ, ακόμη και την περίοδο Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο ζενίθ του Ψυχρού Πολέμου, είχε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ενωση και αργότερα παρέμεινε γέφυρα με τη Ρωσία, πρωτοστάτησε στην ευρωπαϊκή αντιρωσική υστερία».

«Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι και σε μια εύθραυστη περιοχή. Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας είναι δεδομένος. Συνεπώς η έκθεση της χώρας και η αδυναμία της πλέον να έχει στήριξη από παραδοσιακούς της συμμάχους δεν αποτελεί έναν θεωρητικό κίνδυνο. Αν η Τουρκία για τους δικούς της λόγους αποφασίσει αύριο να δημιουργήσει μια κρίση, το κρίσιμο ερώτημα είναι: ποιος θα είναι δίπλα μας;», διερωτάται στη συνέχεια.

Κατά τον Αλέξη Τσίπρα, «η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. θα ήταν λογική για όσους κατοικούν στη Βαρσοβία ή τη Βαλτική, όχι όμως για μας που κατοικούμε στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο».

Ο ίδιος εκτιμά στη συνέχεια πως «αντισταθμίζοντας τη λανθασμένη και αδιέξοδη στρατηγική της, η κυβέρνηση αναμένεται το επόμενο διάστημα –το έχει αρχίσει ήδη– να επιχειρήσει να στρέψει τη συζήτηση σε πολυετή και πολυδάπανα εξοπλιστικά προγράμματα, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ευρώπης. Θα επιχειρήσει μάλιστα να διαφημίσει ότι η εξαίρεση των εξοπλιστικών δαπανών από το έλλειμμά μας –αν και εφόσον εξασφαλισθεί–μας ευνοεί, ενώ στην πραγματικότητα το πρόβλημα της χώρας είναι το χρέος, που προφανώς από την αύξηση των δαπανών δεν θα μείνει αλώβητο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, ενώ στη συνέχεια προσθέτει:

«Σε μια κρίσιμη στιγμή αύριο, η Ελλάδα θα είναι μόνη, όσο πρόθυμη και αν υπήρξε στους συμμάχους της τα τελευταία έξι χρόνια. Το ερώτημα είναι πόσο ισχυρή είναι, όχι μόνο η αποτρεπτική της δύναμη, αλλά και η αποφασιστικότητά της, όπως δείξαμε το 2018 απέναντι στην προσπάθεια του ερευνητικού “Barbaros“ να εισέλθει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα. Εξίσου σημαντική, όμως, είναι η διπλωματική στρατηγική που πρέπει να διαθέτει η Ελλάδα ώστε να μη φτάσουμε σε σημείο σύγκρουσης. Δυστυχώς η κυβέρνηση της Ν.Δ. απέτυχε να προωθήσει μια αποτελεσματική στρατηγική, τόσο σε σχέση με την προοπτική προσφυγής στο Δικαστήριο της Χάγης όσο και επί του πεδίου σε σχέση με την ενεργειακή, αλλά ακόμη και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ».

Τι να κάνουμε; – 9+1 προτάσεις

Στο τελευταίο κεφάλαιο του μακροσκελούς «μανιφέστου» Τσίπρα, ο πρώην πρωθυπουργός αποπειράται να απαντήσει στο ερώτημα «τι να κάνουμε». Ακολουθεί ολόκληρο το απόσπασμα.

«Μπροστά λοιπόν στις τεκτονικές γεωπολιτικές μετατοπίσεις που λαμβάνουν χώρα στις μέρες μας, η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης της Ν.Δ., βρίσκεται σήμερα πολλαπλώς εκτεθειμένη. Η αλλαγή στρατηγικής είναι άμεσα αναγκαία με σκοπό την ανάκτηση του ρόλου της Ελλάδας ως πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας, όπως και την προάσπιση και επέκταση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, με διατήρηση της ειρήνης. Προφανώς δεν μπορεί να την επιτύχει η παρούσα κυβέρνηση. Αλλά η χώρα δεν μπορεί να συνεχίζει για πολύ να πορεύεται δίχως εθνική πυξίδα.

Είναι επείγον και αναγκαίο, άμεσα:

• Να μετατοπιστεί η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ, από τη βάση της λογικής του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και οφέλους.

• Να εξασφαλισθεί η ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε κάθε διεργασία που αφορά την επόμενη μέρα για την ευρωπαϊκή άμυνα και την ειρήνη στην Ουκρανία. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συντονισμό με την Κύπρο, να τεθούν στην Ε.Ε. αυστηρές προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η άρση του casus belli και το Κυπριακό, για την όποια συνεργασία της Ε.Ε. με την Τουρκία σε ζητήματα που αφορούν την ευρωπαϊκή άμυνα.

• Να επιδιωχθεί η αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία. Και η Ελλάδα να καταθέσει τις δικές της προτάσεις για τη νέα πανευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

• Να υποστηριχθεί η διασύνδεση της αναθεώρησης της Τελωνειακής Ενωσης Ε.Ε. – Τουρκίας (ή μιας ενδεχόμενης Συμφωνίας Επενδύσεων και Εμπορίου Ε.Ε.-Τουρκίας) με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Με σαφείς κόκκινες γραμμές την εδαφική ακεραιότητα και άμυνα των νησιών.

• Να αποφασισθεί η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο στα 12 ν.μ., με οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με τις εκεί όμορες χώρες.

• Να επιδιωχθεί η πραγματοποίηση Διάσκεψης Ε.Ε. – χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα, σε συντονισμό με την Κύπρο και χώρες της Συνόδου των Ευρωπαϊκών Χωρών του Νότου, να προωθήσει τον ρόλο και τις θέσεις της στην περιοχή (ελληνοτουρκικά, παλαιστινιακό, συριακό, λιβυκό).

• Να χαραχθεί νέος σχεδιασμός, σε συντονισμό με την Κύπρο, για τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ και του Πλαισίου Γκουτιέρες, αναμένοντας ενδεχόμενες πολιτικές εξελίξεις μετά τις επικείμενες εκλογές στα κατεχόμενα.

• Να επανενεργοποιηθούν τα βαλκανικά πολυμερή σχήματα συνεργασίας που ακυρώθηκαν μετά το 2019, εστιάζοντας και πάλι στον ηγετικό μας ρόλο στην περιοχή.

• Να προωθήσουμε Σχέδιο Δράσης για την αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας σε χώρες προτεραιότητας του Παγκόσμιου Νότου, με έμφαση στην οικονομική και πολιτιστική συνεργασία.

Και τελευταίο αλλά ίσως πιο επιτακτικό:

Η ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος θα πρέπει να περνά πρώτα από την άμεση ανασυγκρότηση και ενίσχυση της Εθνικής Αμυντικής μας Βιομηχανίας, που δυστυχώς σήμερα βρίσκεται σε πλήρη διάλυση.

Οταν οι γείτονες επενδύουν το 70% των εξοπλιστικών τους δαπανών στη δική τους Αμυντική Βιομηχανία και εξάγουν drowns, που αποτελούν το πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό πολεμικό υλικό, εμείς επιμένουμε να εξαγοράζουμε αμφίβολη προστασία με πανάκριβες αγορές, συνήθως αδιαφανείς, που επιπλέον δεν επιφέρουν και κανένα αντισταθμιστικό όφελος για την πολεμική μας βιομηχανία.

«Λαϊκή απονομιμοποίηση της κυβέρνησης – Διακυβεύεται και η εθνική ακεραιότητα»  

«Ο κόσμος και η Ευρώπη βρίσκονται μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές. Η Ελλάδα εξαιτίας των επιλογών της κυβέρνησης βρίσκεται πλέον μπροστά σε υπαρξιακούς κινδύνους. Η επιλογή του πρωθυπουργού να παραμείνει στη θέση του, παρά τη λαϊκή απονομιμοποίηση που επέφεραν οι πρωτοφανείς σε όγκο διαδηλώσεις ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, δεν οδηγεί σε αδιέξοδο μόνο τον ίδιο, την παράταξή του και την κοινωνία. Αυτό που διακυβεύεται με την παραμονή της κυβέρνησης και της πολιτικής της δεν είναι δυστυχώς μόνο η πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, αλλά και η εθνική ακεραιότητα.  Η διατήρηση της παρούσας καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής σωρεύει απειλές και εγκυμονεί σοβαρούς εθνικούς κινδύνους. Σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία απαιτείται άμεση αλλαγή στρατηγικής. Μια ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που θα βάζει πρώτα τα συμφέροντα της χώρας», αναφέρει ακόμη ο κ. Τσίπρας και προσθέτει:

«Ισχυρή Ελλάδα είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις. Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με μια πολυδιάστατη στρατηγική, ώστε να διεκδικεί τον ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής ακόλουθος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας».

https://www.kathimerini.gr/politics/563525992/manifesto-tsipra-gia-tin-exoteriki-politiki-oi-10-protaseis-gia-mia-nea-ethniki-pyxida/

Επιστρέψαμε, αλλά η Ελλάδα μάς τιμωρεί – Τέσσερις γιατροί μιλούν στην «Κ»

Από
pcuser
-
0

Είναι γιατροί, με μετεκπαίδευση στις ΗΠΑ. Επέστρεψαν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον γραφειοκρατικό Λεβιάθ

Εχουν πολλά κοινά στοιχεία οι τέσσερις γιατροί, την ιστορία –ή, μάλλον, την περιπέτεια– των οποίων αφηγείται η «Κ». Γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Σπούδασαν Ιατρική ή/και μετεκπαιδεύτηκαν στις ΗΠΑ. Απέκτησαν πολύτιμες γνώσεις και εμπειρία σε φημισμένα αμερικανικά πανεπιστημιακά νοσοκομεία και τίτλο εξειδίκευσης στην παιδιατρική γαστρεντερολογία ή την παιδιατρική ενδοκρινολογία κατόπιν πολύ αυστηρών εξετάσεων. Επέστρεψαν στην Ελλάδα με διάθεση να προσφέρουν, κάνοντας πράξη το περιβόητο brain gain, μολονότι είχαν τη δυνατότητα επαγγελματικής ανέλιξης στην Αμερική και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερες απολαβές. Το «νόστιμον ήμαρ» δεν ήταν ακριβώς όπως προσδοκούσαν.

Λαβύρινθος

Εδώ και δύο χρόνια έχουν υποβάλει εμπρόθεσμα όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά στη Διεύθυνση Υπηρεσιών Υγείας του υπουργείου Υγείας, ώστε να κατοχυρωθεί ο τίτλος εξειδίκευσής τους σύμφωνα με τις διατάξεις των σχετικών ΦΕΚ (Τεύχος Β΄ 3387/19.05.2023 και Τεύχος Β΄ 3356/19.05.2023) και, φυσικά, έχουν αποκτήσει την ειδικότητα της γενικής παιδιατρικής με εξετάσεις που διεξήχθησαν στη χώρα μας. Κι όμως έχουν μπει σε έναν γραφειοκρατικό λαβύρινθο, με τους «αρμοδίους» όχι μόνο να κωλυσιεργούν χωρίς λόγο, αλλά και να αρνούνται να τους ενημερώσουν για την εξέλιξη της διαδικασίας.

Η Φιλία Δημητριάδη αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2006. Ηθελε να γίνει παιδίατρος, όμως για την ειδικότητα υπήρχε αναμονή τουλάχιστον πέντε ετών. Εφυγε, λοιπόν, για τις ΗΠΑ, όπου απέκτησε και τη συγκεκριμένη ειδικότητα, και την εξειδίκευση της παιδιατρικής ενδοκρινολογίας από το St. Christopher’s Hospital for Children του Πανεπιστημίου Drexel, στη Φιλαδέλφεια. Τον 2015, μεσούσης της ελληνικής κρίσης, πέρασε ξανά τον Ατλαντικό. «Επέστρεψα τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς, λίγες ημέρες μετά την επιβολή των capital controls, έχοντας αρνηθεί πρόταση να γίνω επίκουρη καθηγήτρια. Οι συγγενείς και οι φίλοι με θεωρούσαν από απερίσκεπτη μέχρι τρελή. Γιατί το έκανα; Γιατί μόλις είχα παντρευτεί και με τον σύζυγό μου θέλαμε να φτιάξουμε την οικογένειά μας στην πατρίδα». Στη συνέχεια υπήρξε επιστημονική συνεργάτις του ακαδημαϊκού και καθηγητή Παιδιατρικής και Ενδοκρινολογίας Γεωργίου Χρούσου και πλέον εργάζεται στο «Μητέρα», ενώ διατηρεί και ιδιωτικό ιατρείο.

Επιστρέψαμε, αλλά η Ελλάδα μάς τιμωρεί – Τέσσερις γιατροί μιλούν στην «Κ»-1

Η αντιμετώπισή της από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του υπουργείου Υγείας την έχει πικράνει και την έχει θυμώσει μαζί. «Οταν πέρασε ο πρώτος χρόνος από την υποβολή των αιτήσεών μας χωρίς απάντηση, αρχίσαμε να ανησυχούμε. Σήμερα έχουμε απελπιστεί. Παρά τις επανειλημμένες, επίμονες προσπάθειες, τόσο τις δικές μας όσο και του νομικού μας εκπροσώπου, καθηγητή Διοικητικού Δικαίου Πάνου Λαζαράτου, δεν έχουμε λάβει καμία επίσημη, γραπτή ενημέρωση, ενώ, προφορικά και ανεπίσημα, από την προϊσταμένη της Διεύθυνσης Υπηρεσιών Υγείας Νικολέτα Νικήτα έχουμε ακούσει διάφορα “τέρατα”: ότι η πλήρης, διπλή πιστοποίησή μας στις ΗΠΑ δεν μπορεί να κατοχυρωθεί γιατί δεν υπάρχει διακρατική συμφωνία, ότι είναι ανεπαρκής η εξειδίκευσή μας, ότι θα χρειαστεί να εργαστούμε ένα χρόνο άμισθοι όταν ξεκινήσουν τα προγράμματα εξειδίκευσης στην Ελλάδα, μέχρι ότι πρέπει να δώσουμε ξανά εξετάσεις», συνεχίζει η κυρία Δημητριάδη.

«Εχουμε απευθυνθεί στους πάντες, από τον πρωθυπουργό και την ηγεσία του υπουργείου μέχρι το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας. Κανείς δεν έχει απαντήσει, ο ένας πετάει το μπαλάκι στον άλλον. Στην πραγματικότητα απαξιώνουν την πορεία μας. Θλίβομαι αφάνταστα κάθε φορά που ακούω από επίσημα χείλη λόγια παχυλά. “H Ελλάδα αλλάζει και σε περιμένει να επιστρέψεις” είναι το μότο της καμπάνιας “Brain Regain”. Εμείς επιστρέψαμε και βλέπετε τι μας περίμενε…».

Με προϋπηρεσία

Αριστούχος απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και η Μαρία Καράντζα, διευθύντρια σήμερα στην Κλινική Παιδιατρικής – Εφηβικής Ενδοκρινολογίας του νοσοκομείου «Μητέρα», έφυγε για τις ΗΠΑ το 1998, όπου επίσης ειδικεύτηκε στην παιδιατρική και εξειδικεύτηκε στην παιδιατρική ενδοκρινολογία, στο University of Southern California και στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Λος Αντζελες.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2005 διανύοντας έκτοτε ακόμη περισσότερα… χιλιόμετρα στο αντικείμενό της: ως ειδική συνεργάτις στην ομάδα του καθηγητή Γεωργίου Χρούσου στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», ως επιστημονικά υπεύθυνη του Ειδικού Κέντρου Εφηβικής Ιατρικής της UNESCO και ταυτόχρονα, για μία δεκαετία μέχρι το 2018, ως υπεύθυνη του ενδοκρινολογικού ιατρείου στη Μονάδα Μεσογειακής Αναιμίας του ίδιου νοσοκομείου.

«Ολα αυτά δεν θεωρούνται ικανοποιητική προϋπηρεσία;» αναρωτιέται η ίδια. «Το παράδοξο στη δική μου περίπτωση είναι ότι συμμετέχω, ως αναπληρωματικό μέλος, στην επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Υγείας που κρίνει ποιος μπορεί να πάρει την εξειδίκευση. Θεωρούμαι, δηλαδή, επαρκής για να κρίνω τους άλλους, αλλά όχι για να αναγνωριστεί η δική μου εξειδίκευση. Δεν είναι τρελό; Παρεμπιπτόντως έχουμε μάθει ότι η συγκεκριμένη επιστημονική επιτροπή έχει γνωμοδοτήσει θετικά για όλους μας. Δεν ξέρουμε, επομένως, πού κολλάει το πράγμα κι αυτό είναι ψυχοφθόρο. Ευθύνεται η τυπολατρία του ελληνικού Δημοσίου; Θέτουν διαρκώς εμπόδια ένα – δυο άτομα που επιδίδονται σε παιχνίδια εξουσίας; Δεν το αποκλείω. Είναι τραγελαφικό αυτό που συμβαίνει, ακόμη μία ελληνική πρωτοτυπία: κοντεύω να συνταξιοδοτηθώ και φοβάμαι ότι θα πάρω την εξειδίκευση μαζί με τη σύνταξη», λέει η κυρία Καράντζα.

«Νιώθω μεγάλο θυμό. Η κόρη μου γεννήθηκε στις ΗΠΑ και επιστρέψαμε γιατί θέλαμε να μεγαλώσει στον τόπο μας. Σήμερα σπουδάζει Ιατρική στο εξωτερικό και προσπαθώ να την αποτρέψω από το να κάνει το ίδιο λάθος με μένα: να γυρίσει».

Αντίστοιχη είναι η ιστορία του παιδιάτρου, γαστρεντερολόγου και ηπατολόγου Κωνσταντίνου Σιαφάκα, που σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα, έλαβε ειδικότητα Παιδιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Τέξας και εξειδίκευση Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας και Διατροφής από το Χάρβαρντ και το νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης.

«Συναισθηματικοί λόγοι με έφεραν πίσω στην Ελλάδα –η νοσταλγία για τη χώρα μου– σε μια εξαιρετική στιγμή της καριέρας μου, μόλις είχα γίνει επίκουρος καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου του Rochester της Νέας Υόρκης», εξηγεί. Σήμερα είναι διευθυντής Γαστρεντερολογικού Τμήματος στην Παιδιατρική Κλινική του νοσοκομείου ΙΑΣΩ.

«Αυτό που συμβαίνει ειλικρινά με εξοργίζει», τονίζει ο κ. Σιαφάκας. «Είμαστε απολύτως νόμιμοι. Τα ΦΕΚ δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση. Αναφέρουν με σαφήνεια ότι “ο τίτλος εξειδίκευσης στην Παιδιατρική Ενδοκρινολογία και την παιδιατρική γαστρεντερολογία χορηγείται χωρίς εξετάσεις σε παιδιάτρους οι οποίοι κατέχουν τίτλο εξειδίκευσης παιδιατρικής ενδοκρινολογίας και παιδιατρικής γαστρεντερολογίας από χώρες του εξωτερικού”. Χωρίς αστερίσκους. Επιστρέφοντας ξέραμε ότι θα έπρεπε να δώσουμε εξετάσεις και τις δώσαμε. Διερωτώμαι λοιπόν: αυτή είναι η προσπάθεια της Ελλάδας να αποτρέψει το brain drain; Εχουμε έρθει έτοιμοι από το εξωτερικό, έχουμε περάσει παγκοσμίως αναγνωρισμένες αξιολογήσεις. Δεν μπορεί η πολιτεία να μας απαξιώνει, να βρίσκει ποταπά προσκόμματα και να ζητάει από εμάς εξετάσεις για την αναγνώριση του τίτλου της εξειδίκευσης, ενώ τον έχει ήδη χορηγήσει χωρίς εξετάσεις σε άτομα με λιγότερα προσόντα. Κάποιοι στο υπουργείο Υγείας δεν εφαρμόζουν την αξιοκρατία. Από άγνοια; Από ευθυνοφοβία; Ή λόγω μικροπολιτικής επαγγελματικών φατριών;».

Ο θυμός και η στενοχώρια είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα και για τον παιδοενδοκρινολόγο Αριστοτέλη Παναγιωτόπουλο, που επέστρεψε οικογενειακώς στην Ελλάδα το 2020 «για να μεγαλώσει η κόρη μας στη χώρα μας, όχι στην ξενιτιά», όπως λέει.

Με πτυχίο Βιολογίας από το University of Massachusetts, Ιατρικής από το Ross University, μεταπτυχιακά και απόκτηση ειδικότητας από το Nassau University Medical Center και εξειδίκευση στην Παιδιατρική Ενδοκρινολογία από το State University της Νέας Υόρκης, ο κ. Παναγιωτόπουλος, που είναι διευθυντής της Παιδοενδοκρινολογικής Κλινικής και του Τμήματος Διαταραχών των Λιπιδίων στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, έχει έρθει επίσης αντιμέτωπος με τον παραλογισμό του ελληνικού Δημοσίου.

«Εχω περάσει πολλά αυτή την πενταετία. Πρώτα για να αναγνωριστεί το πτυχίο μου, μετά η ειδικότητα –με χίλια ζόρια και απανωτές εξετάσεις την πήρα– και τώρα για την εξειδίκευση· το κερασάκι στην τούρτα της ταλαιπωρίας. Υποψιάζομαι ότι κάποια σκοπιμότητα υπάρχει πίσω από όλο αυτό, ίσως επειδή είμαστε όλοι στον ιδιωτικό τομέα, λόγω “ανταγωνισμού” με συναδέλφους του ΕΣΥ. Είναι απαξιωτικό να μη μας δίνουν καν μια απάντηση, προσπαθώντας προφανώς να βρουν ή να επινοήσουν λόγους για να μας απορρίψουν. Ομως, όσο κι αν έχουμε κουραστεί, δεν θα σταματήσουμε μέχρι να βρούμε το δίκιο μας».

«Απαράδεκτο»

«Από το 2004 αγωνιζόμουν για να θεσπιστούν οι εξειδικεύσεις της παιδιατρικής στην Ελλάδα. Προετοίμαζα τα πάντα, έφταναν στο ΚΕΣΥ, εγκρίνονταν, μετά άλλαζε ο υπουργός και φτου κι απ’ την αρχή», λέει χαρακτηριστικά ο καθηγητής Γεώργιος Χρούσος. «Το 2023 η προσπάθεια ευοδώθηκε και βγήκαν τα σχετικά ΦΕΚ. Αλλά και πάλι, παρατράγουδα υπάρχουν. Συχνά από τους ίδιους τους γιατρούς, από τα μέσα, δηλαδή, για το μοίρασμα της “πίτας”. Ή από το υπουργείο, από “ασκήσεις εξουσίας” κάποιων στελεχών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και οι τέσσερις συνάδελφοι ασκούν χρόνια το επάγγελμα, είναι άξιοι, εμπειρότατοι και πληρούν όλες τις προϋποθέσεις. Αυτό που υφίστανται είναι απαράδεκτο από κάθε άποψη».

Κεντρική φωτογραφία: Η Φιλία Δημητριάδη, ο Κωνσταντίνος Σιαφάκας και η Μαρία Καράντζα, με σπουδές στις ΗΠΑ και μεγάλη εμπειρία σε αμερικανικά νοσοκομεία, επέστρεψαν στην Ελλάδα, αλλά στην προσπάθεια να κατοχυρωθεί ο τίτλος εξειδίκευσής τους, έχουν εισέλθει σε έναν γραφειοκρατικό λαβύρινθο. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Αποφοίτησε από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ. Είναι δημοσιογράφος στην Καθημερινή από το 2001. Έχει γράψει τα βιβλία: «Το άλλο μου ολόκληρο», μια προσωπική μαρτυρία για την απώλεια, την ποιητική συλλογή «Η γυναίκα στο ασανσέρ», τα μυθιστορήματα «Κέρμα στον αέρα» και «Με βλέπεις;»

https://www.kathimerini.gr/society/563525197/epistrepsame-alla-i-ellada-mas-timorei-tesseris-giatroi-miloyn-stin-k/

Foreign Affairs: Ο Ερντογάν αντιγράφει τον Πούτιν στον αυταρχισμό, αλλά μπορεί να το μετανιώσει -Ανάλυση

Από
anixneuseis
-
0

 

Οι πρόεδροι Τουρκίας και Ρωσίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντίμιρ Πούτιν / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Alexander Zemlianichenko, Pool
21/03/2025  10:51
Γενεές δεκατέσσερις περνά το Foreign Affairs τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με αφορμή τη σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου, μια «αυθάδη πράξη πολιτικής καταστολής», όπως λέει.

Στο άρθρο με τίτλο «η Τουρκία είναι τώρα δικτατορία» το αμερικανικό περιοδικό σημειώνει ότι το σχέδιο του Τούρκου προέδρου για να βγάλει τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης από το παιχνίδι ήταν «υπολογισμένο και εμπεριστατωμένο», αφού της σύλληψής του με κατηγορίες περί διαφθοράς και τρομοκρατίας είχε προηγηθεί η ανάκληση του πτυχίου του από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης – απόφαση που αν επικυρωθεί θα θέσει εκτός προεδρικής κούρσας τον Ιμάμογλου, ενώ οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Ιμάμογλου μπορούν να του στοιχίσουν και τον δημαρχιακό θώκο της οικονομικής πρωτεύουσας της Τουρκίας.

Όπως αναφέρει η συντάκτρια του άρθρου, Γκιονούλ Τολ, ανώτερη συνεργάτιδα της δεξαμενής σκέψης «Μiddle East Institute», που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, ο Ερντογάν εδώ και χρόνια παραμέριζε δυνητικά επικίνδυνους αντιπάλους και χειραγωγούσε τους κρατικούς θεσμούς για να εξασφαλίσει εκλογικά πλεονεκτήματα για το κόμμα του, αλλά μέχρι τώρα η αντιπολίτευση μπορούσε να κατεβάζει υποψήφιους που θα τον αμφισβητούσαν. Αλλά με την επιχείριση εξουδετέρωσης του Ιμάμογλου, στο πρόσωπο του οποίου το CHP έβλεπε τον άνθρωπο που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει στα ίσα τον Ερντογάν, «η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει τη γραμμή που χωρίζει το αυταρχικό σύστημα της Τουρκίας από μια πλήρη αυτοκρατορία ρωσικού τύπου, όπου ο πρόεδρος επιλέγει τους αντιπάλους του και οι εκλογές είναι καθαρά για το θεαθήναι».

Η πορεία του Ερντογάν προς την μονοκρατορία
Από το 2003 κρατά στα χέρια του τις τύχες της Τουρκίας -πρώτα ως πρωθυπουργός και εν συνεχεία ως πρόεδρος – ο Ερντογάν έχει διαλύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας εδραιώνοντας τον έλεγχό του σε ένα σύστημα μονοκρατορίας.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, που ο Ερντογάν συνέδεσε με τους Γκιουλενιστές, έθεσε υπό την εξουσία του το δικαστικό σώμα αντικαθιστώντας χιλιάδες δικαστές με δικούς του ανθρώπους, που επικυρώνουν τις κινήσεις του για καταστολή των αντιφρονούντων, φιμώνοντας τα ΜΜΕ -πλέον άνω του 90% ανήκουν σε φιλοκυβερνητικές επιχειρήσεις – και φυλακίζοντας ανεξάρτητους δημοσιογράφους.

Επίφαση δημοκρατίας
Αν και διεξάγονται εκλογές στην Τουρκία, το σύστημα λειτουργεί με μια επίφαση δημοκρατίας, που ευνοεί το AKP. Αντιπολιτευόμενα κόμματα είναι μεν ενεργά, ενίοτε δε υποψήφιοί τους επικρατούν σε αναμετρήσεις, αλλά η κυβέρνηση Ερντογάν ελέγχει το δικαστικό σώμα, φιμώνει τα ανεξάρτητα ΜΜΕ και χρησιμοποιεί τους κρατικούς θεσμούς ως όπλο για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους.

Μολαταύτα η κυριαρχία του Ερντογάν παραμένει ευάλωτη στο βαθμό που υποψήφιοι της αντιπολίτευσης μπορούν να την αμφισβητήσουν στις κάλπες. Συνήθως κερδίζει με μικρή διαφορά, όπως στις προεδρικές εκλογές του 2023 όπου επικράτησε του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αποσπώντας ποσοστό 52%. Ενίοτε έχει καταφύγει και σε πιο ακραία μέτρα για να διασφαλίσει το προβάδισμα του ίδιου και του κόμματός του, όπως στις δημοτικές εκλογές του 2019 στην Κωνσταντινούπολη, όπου αμφισβήτησε τη νίκη του Ιμάμογλου και οι Αρχές ακύρωσαν το αποτέλεσμα και διέταξαν επανάληψη των εκλογών- για να επικρατήσει εκ νέου ο υποψήφιος του CHP.

Ωστόσο, όπως σημειώνει το άρθρο του Foreign Affairs, η πιο επικίνδυνη τακτική του Ερντογάν είναι να στέλνει στη φυλακή τους ισχυρότερους αντιπάλους του, όπως ο χαρισματικός πρώην συμπρόεδρος του απαγορευμένου από τις τουρκικές Αρχές φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP) Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος από το 2016 παραμένει φυλακισμένος. Και ο Ιμάμογλου είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση το 2022 κατηγορούμενος για προσβολή εκλογικών αξιωματούχων, αλλά η υπόθεση εκκρεμεί στο εφετείο.

Άμεση απειλή για τον Ερντογάν ο Ιμάμογλου
Τον τελευταίο χρόνο ο Ερντογάν απομάκρυνε αρκετούς εκλεγμένους δημάρχους που ανήκουν σε κόμματα της αντιπολίτευσης και τους αντικατέστησε με διορισμένους από την κυβέρνησή του, ενώ στο σταυρόνημα των εισαγγελέων έχουν μπει δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και ο κορυφαίος επιχειρηματικός όμιλος της Τουρκίας.
«Αλλά η σύλληψη του Ιμάμογλου συνιστά σημαντική κλιμάκωση», αναφέρει το άρθρο, αφού οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, διαφθορά και συνδρομή τρομοκρατικής ομάδας (PKK) είναι πολύ πιο σοβαρές και επομένως έχουν πολύ μεγαλύτερες συνέπειες από τις κατηγορίες στην εκκρεμή υπόθεσή του το 2022. Και σε αντίθεση με τον Ντεμιρτάς, ο οποίος ήταν μεν δημοφιλής αλλά παρέμενε υποψήφιος ενός τρίτου κόμματος, ο Ιμάμογλου αποτελεί άμεση απειλή για την προεδρία του Ερντογάν.

Ο Ερντογάν αντιγράφει τον Πούτιν
Για την συντάκτρια του άρθρου προκειμένου να φθάσει στον στόχο του, δηλαδή την παραμονή του στην προεδρία, ο Ερντογάν ακολουθεί τα βήματα του Βλαντίμιρ Πούτιν. Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του η Ρωσία δεν ήταν το αυστηρά ελεγχόμενο απολυταρχικό καθεστώς που είναι σήμερα, η οικονομία της ευημερούσε και ο Πούτιν ήταν όντως δημοφιλής και ανεχόταν κάποιες αντιπολιτευόμενες φωνές. Αλλά όταν σταμάτησε η ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας στον απόηχο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 και ξέσπασαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, ο Πούτιν απάντησε με μέτρα καταστολής. Το 2020 εδραίωσε τον έλεγχό του με τροποποιήσεις του Συντάγματος, που του επιτρέπουν να παραμένει στο τιμόνι της Ρωσίας μέχρι το 2036, ενώ το καθεστώς του ενέτεινε τις συλλήψεις και τη φίμωση αντιφρονούντων, όπως του Αλεξέι Ναβάλνι.

Οι εκλογές στη Ρωσία είναι εικονικές, αφού αποκλείονται όλοι όσοι θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τον Πούτιν και επιτρέπεται η συμμετοχή σε ελάχιστους προσεκτικά επιλεγμένους για να συντηρείται η ψευδαίσθηση του ανταγωνισμού.

Κι όπως στην περίπτωση του Ρώσου προέδρου ο Ερντογάν ενέτεινε την καταστολή καθώς υποχωρούσε η δημοτικότητά του, ειδικά στις τάξεις των νέων, πολλοί εκ των οποίων απογοητευμένοι από τις αυταρχικές πολιτικές του, σκέφτονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό.

Πονοκέφαλος η πορεία της οικονομίας
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Ερντογάν είναι η ασθμαίνουσα οικονομία της Τουρκίας, καθώς η χώρα παλεύει με τον πληθωρισμό εδώ και μια επταετία.

Μετά από χρόνια ανορθόδοξων πολιτικών που υποστήριζε ο Ερντογάν και οι οποίες επιδείνωσαν την κρίση κατά την άποψη πολλών οικονομολόγων, ένας νέος υπουργός Οικονομικών εγκατέλειψε την παλιά προσέγγιση, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να επανεκκινήσει την οικονομία.

Ο κορυφαίος επιχειρηματικός όμιλος της χώρας, η Τουρκική Ένωση Βιομηχανίας και Επιχειρήσεων, επέκρινε ανοιχτά το νέο οικονομικό πρόγραμμα, για να δεχθεί τα πυρά το Ερντογάν ότι υπονομεύει την κυβέρνηση. Στο μεταξύ η δημοτικότητα του Τούρκου προέδρου έχει δεχθεί πλήγματα, κάτι που φάνηκε και στις δημοτικές εκλογές του περασμένου χρόνου, όπου το κυβερνών κόμμα υπέστη τις μεγαλύτερες ήττες στην ιστορία του.

Ο Ερντογάν θέλει να ανακτήσει τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης
Η καταστολή που εξαπέλυσε ο Ερντογάν τον τελευταίο χρόνο αποσκοπεί στο να φρενάρει αυτή την ανοδική πορεία της αντιπολίτευσης και του Ιμάμογλου, ο οποίος σόκαρε το 2019 το κυβερνών κόμμα αλώνοντας τον δήμο της Κωνσταντινούπολης, που ήλεγχε το AKP επί ένα τέταρτο του αιώνα – έναν δήμο που είχε χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για την ανάρρησή του στην εξουσία ο Ερντογάν.

Με την επανεκλογή του πέρυσι ο Ιμάμογλου απέδειξε ότι μπορεί να αναμετρηθεί στα ίσια με τον Ερντογάν, λόγος για τον οποίο το CHP ετομαζόταν να τον χρίσει σε δύο μέρες προεδρικο του υποψήφιο. Αλλά αν επικυρωθεί η ακύρωση του πτυχίου του, θα αποκλειστεί αυτομάτως από την κούρσα, ενώ με τις κατηγορίες περί τρομοκρατίας κινδυνεύει να χάσει τον δημαρχιακό θώκο. «Ο Ερνογάν δεν θέλει απλώς να προστατέψει την προεδρία, θέλει και να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη», σχολιάζει το άρθρο του Foreign Affairs, σημειώνοντας την τεράστια σημασία που είχαν για το σύστημα Ερντογάν οι οικονομικοί πόροι του μεγαλύτερου αστικού κέντρου της Τουρκίας, τους οποίους χρησιμοποιούσε επί δεκαετίες για το πελατειακό του δίκτυο. Η ανάκτησή της Κωνσταντούπολης θα μπορούσε να βοηθήσει τον Ερντογάν να διατηρήσει σε εποχές οικονομκής δυσχέρειας σε λειτουργία τον πολιτικό του μηχανισμό.

Κινήσεις υψηλού πολιτικού ρίσκου
Οι κινήσεις κατά του Ιμάμογλου εμπεριέχουν υψηλό πολιτικό ρίσκο για τον Ερντογάν. Αν τεθεί εκτός μάχης ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, ο Τούρκος πρόεδρος θα αντιμετωπίσει στις επόμενες εκλογές αντίπαλο της επιλογής του, διασφαλίζοντας στην πράξη την ισόβια εξουσία του. Ο ίδιος φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να ενεργεί ατιμωρητί κι ίσως έχει δίκιο, αφού η αντιπολίτευση και οι πολιτικοί θεσμοί στερούνται των μέσων για να τον περιορίσουν. Και παρά την οργή πολλών στην Τουρκία, η κοινή γνώμη αισθάνεται ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά, αφού την τελευταία φορά που ο Ερντογάν αντιμετώπισε μαζικές διαδηλώσεις το 2013, απάντησε με βαίη καταστολή.

Ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται και τη διεθνή συγκυρία καθώς με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο δεν φοβάται αμερικανικά αντίποινα. Τα ανοίγματα του προέδρου των ΗΠΑ προς τον Πούτιν τρόμαξαν τους Ευρωπαίους ηγέτες, που δείχνουν σε κάποιο βαθμό ανεκτικοί έναντι του Ερντογάν προκειμένου να εξασφαλίσουν ως σύμμαχο την Τουρκία έναντι της ρωσικής επιθετικότητας.

Αλλά είναι όντως ακλόνητη η θέση του Ερντογάν στην Τουρκία; Η απόπειρά του το 2019 να βγάλει εκτός παιχνιδιού τον Ιμάμογλου του γύρισε μπούμερανγκ, αφού στις επαναληπτικές εκλογές για τον δήμο της Κωνσταντινούπολης ο υποψήφιος του CHP επικράτησε με μεγαλύτερη διαφορά, καθώς πολλοί ψηφοφόροι εξοργίστηκαν με την παρέμβαση της κυβέρνησης, αναφέρει το άρθρο.

Και καταλήγει: «μπορεί ο Ερντογάν να φιλοδοξεί να είναι σαν τον Πούτιν, αλλά η Τουρκία δεν είναι Ρωσία. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, που διαθέτει πλούτο φυσικών πόρων, η οικονομία της Τουρκίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ξένες επενδύσεις. Οι επενδυτές ήδη φεύγουν καθώς η χώρα γίνεται πιο αυταρχική και μια διολίσθηση στην πλήρη απολυταρχία δύσκολα θα τους επαναφέρει. Η τουρκική οικονομία θα παρέμενε βυθισμένη στην κρίση. Και ακόμη και ένας τύραννος πρέπει να παρουσιάσει αποτελέσματα για να διατηρήσει τον έλεγχο της εξουσίας».

Με τη σύλληψη του Δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, η Τουρκία πλησιάζει περισσότερο σε πλήρη απολυταρχία

Από
anixneuseis
-
0

Yavuz Baydar

Έχοντας πλήρη επίγνωση των τεράστιων αλλαγών στην παγκόσμια πολιτική που τροφοδοτούν βαθύτερες αναταράξεις, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να καθαρίσει τους πιθανούς αντιπάλους του.

Τα ξημερώματα της 19ης Μαρτίου, ένα τεράστιο κύμα συλλήψεων σημειώθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα σε περισσότερα από 85 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία συνδέονται με τον Δήμο της Μείζονος Κωνσταντινούπολης, ήταν ο Ekrem İmamoğlu, ένας 53χρονος δημοφιλής πολιτικός από το κοσμικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, CHP, που θεωρείται ο πιο σοβαρός αντίπαλος του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις επερχόμενες εκλογές.

Η καταστολή σηματοδοτεί, χωρίς αμφιβολία, μια νέα δραματική κλιμάκωση στην Τουρκία που πλήττεται από κρίση, όπου η πολιτική μάχη γίνεται όλο και πιο ασύμμετρη, καθώς ο Ερντογάν λυγίζει τους μυς του για μια μη αναστρέψιμη αρπαγή εξουσίας. Ακολουθεί μια εξήγηση για το τι σημαίνουν αυτέςοι εξελίξεις και ποιες είναι οι συνέπειές τους.

Ήταν αναμενόμενη η καταστολή ή ήταν έκπληξη για το κοινό;

Ήταν, εδώ και αρκετό καιρό, «ανοιχτό μυστικό» ότι οι αρχές ήταν απασχολημένες με την προετοιμασία μιας συνολικής έρευνας, και ακόμη και ο ίδιος ο Ekrem Imamoğlu μίλησε πρόσφατα για μια κίνηση που στόχευε τον εαυτό του. Πιο πρόσφατα, η οικονομική αστυνομία (MASAK) εισέβαλε στα γραφεία που σχετίζονται με τον Δήμο της Μείζονος Κωνσταντινούπολης και τα υποκαταστήματα, κατασχώντας επιτραπέζιους υπολογιστές. Το ισχυρότερο σημάδι της επιχείρησης έλαβε χώρα προχθες, καθώς το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης ακύρωσε το δίπλωμά του, επικαλούμενο υποτιθέμενες παρατυπίες στη μετάθεσή του το 1990 από ιδιωτικό πανεπιστήμιο στη βόρεια Κύπρο στη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων. Η κατοχή πανεπιστημιακού πτυχίου αποτελεί προϋπόθεση για την υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές σύμφωνα με το τουρκικό δίκαιο. Έτσι, η καταστολή ήταν μόνο θέμα πότε, παρά εάν.

Έχουν πραγματική βάση οι κατηγορίες του Ερντογάν κατά του Ιμάμογλου;

Υπάρχουν δύο παράλληλες υποθέσεις, στις οποίες ο Imamoğlu και περίπου 100 άτομα είναι ύποπτοι. Η μια είναι μια μεγάλη έρευνα για δωροδοκίες, η οποία καταγγέλλει συνολικές δόλιες πράξεις, όπως παράνομη μεταφορά δωροδοκιών και μίζες κάτω από το τραπέζι που αποκτήθηκαν μέσω διαγωνισμών. Βλέποντας από τη δήλωση της εισαγγελίας, φαίνονται λεπτομερείς και μάλλον απτές για ανάλυση. Ενώ ο άλλος φάκελος βασίζεται σε υποτιθέμενη συνεργασία με αυτό που οι εισαγγελείς αποκαλούν «συνεργασία με τρομοκρατικά δίκτυα», όπως το KCK, ένα υποκατάστημα δικτύου του PKK, που ισχυρίζεται ότι απασχολεί τρομοκράτες ή υποστηρικτές. Αυτός ο φάκελος έχει καθαρά πολιτικά κίνητρα και όχι δικαστικά. Αλλά, συνολικά, και οι δύο ισοδυναμούν με μια κίνηση που στοχεύει να εμποδίσει τον Imamoğlu από οποιαδήποτε περαιτέρω πολιτική κίνηση αμφισβήτησης του Ερντογάν στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Κατά πάσα πιθανότητα, η διαδικασία έχει έναν ξεκάθαρο δρόμο: θα οδηγήσει με επιτυχία, στην καλύτερη περίπτωση, σε πολιτική απαγόρευση, αν όχι φυλάκιση. Η υπαγωγή της δικαστικής εξουσίας στην πολιτική εκτελεστική εξουσία στην Τουρκία μιλάει έντονα για μια τέτοια έκβαση.

Μπορεί ο Ιμάμογλου να κερδίσει τον Ερντογάν στις επόμενες εκλογές; Γι’ αυτό τον πολεμά ο Ερντογάν;

Σαφώς ναι. Για τον Ερντογάν, ως ισχυρό άνδρα της Τουρκίας, ο στόχος παραμένει αμετάβλητος. Δηλαδή, να δημιουργηθεί, όπως ο Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν, ο Λουκασένκο της Λευκορωσίας ή ο Πούτιν της Ρωσίας, ένα έδαφος για μια ισόβια προεδρία. Όπως όλοι, βλέπει μεγάλους κινδύνους να φύγει από την εξουσία, αγωνιώντας για τις συνέπειες. Έτσι, για τον Ερντογάν, ήταν ένα μοτίβο είτε να ενσωματώνει πιθανούς αντιπάλους στο κόμμα του είτε να τους φυλακίζει. Ένα τέτοιο πρόσωπο ήταν ο δημοφιλής Κούρδος πολιτικός Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή για περισσότερα από 8 χρόνια, παρά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ο επόμενος είναι ο Imamoğlu, ο οποίος, μαζί με τον εθνικιστή δήμαρχο της Άγκυρας, Mansur Yavaş, φαίνεται να είναι  “κεφάλι με κεφάλι” με τον Ερντογάν, σύμφωνα με αξιόπιστες έρευνες. Αλλά ακόμη και τότε, αν «το σύστημα» – η αυταρχική δομή που βασίζεται στην ενότητα των εξουσιών – γενικά θα επέτρεπε στον Imamoğlu να διεκδικήσει τη νίκη μέσω της κάλπης είναι ένα άλλο ανοιχτό ερώτημα.

Τι μπορεί να κάνει τώρα ο Imamoğlu;

Είναι βέβαιο ότι θα ασκήσει έφεση στην «υπόθεση διπλώματος», αλλά το πώς θα εξελιχθούν οι τρέχουσες έρευνες για «οργανωμένο έγκλημα» και «υποβοήθηση και υποκίνηση τρομοκρατίας» μένει να φανεί: μπορούν να διαρκέσουν καιρό. Το πιθανότερο είναι, δεδομένης της συγκυρίας, να προφυλακιστεί. Ένα αποτέλεσμα είναι ότι θα του επιβληθεί απαγόρευση πολιτικής δραστηριότητας για μερικά χρόνια. Το πιο άμεσο είναι ότι, δεδομένης της υποτιθέμενης σύνδεσης με «τρομοκρατική δραστηριότητα», θα διοριστεί κυβερνητικός διαχειριστής στη θέση του ως δήμαρχος, αφαιρώντας του τον τίτλο. Κάποιοι υποστηρίζουν, αισιόδοξα, ότι θα αναδειχθεί ισχυρότερος υποψήφιος για την κούρσα, άλλοι έχουν αντίθετη άποψη. Μια πηγή – ένας έμπειρος πολιτικός της κεντροδεξιάς – μου είπε σήμερα το πρωί ότι το μεγαλύτερο λάθος του Imamoğlu ήταν ότι ενήργησε βιαστικά. «Είναι μόλις 53 ετών», είπε η πηγή. «Έχει τον χρόνο απέναντι σε έναν ηλικιωμένο πρόεδρο, θα μπορούσε να είχε επικεντρωθεί στην τρέχουσα δουλειά του και να περίμενε τη σειρά του».

 

Θα μπορούσαμε τώρα να δούμε άλλον υποψήφιο από την αντιπολίτευση;

Όπως είναι σαφές, ο Ερντογάν θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να τεθεί αντιμέτωπος με πιο αδύναμους, προβλέψιμους υποψηφίους. Η πιο πιθανή φιγούρα είναι, όπως εξελίσσονται τώρα τα πράγματα, ο Mansur Yavaş, ένας χαμηλού προφίλ πολιτικός στην Άγκυρα, με παρελθόν από τους Γκρίζους Λύκους, του MHP. Εκτός από αυτόν, δεν φαίνεται να φαίνεται άλλο όνομα.

Αυτή η κίνηση θα βλάψει τον Ερντογάν πολιτικά και εκλογικά ή όχι απαραίτητα;

Υπάρχει μεγάλη δόση ευσεβών πόθων μεταξύ των επικριτών του σχετικά με τον «αυτοτραυματισμό», καθώς υπάρχει επίσης μια οιονεί ανάλυση για τον Ερντογάν μπλεγμένη στον «φόβο». Αυτά μπορεί να είναι παραπλανητικά για να δούμε την αντικειμενική πραγματικότητα. Έχοντας καθιερώσει σχεδόν πλήρη έλεγχο στον κρατικό μηχανισμό, τη δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης, ο Ερντογάν συνεχίζει να έχει αυτοπεποίθηση, κυρίως υπολογίζοντας στη διεθνή συγκυρία ότι έχει στραφεί ακόμη περισσότερο προς όφελός του. Είχε χάσει κάποια ποσοστά έγκρισης από πέρυσι, αλλά τα έχει ξαναβρεί κυρίως χάρη στις κινήσεις του για τη Συρία.

Εσωτερικά κατάφερε να μπει σφήνα μεταξύ των δύο μεγάλων πλευρών της αντιπολίτευσης, του CHP και του φιλοκουρδικού Κόμματος DEM, προσφέροντας ένα «καρότο» στο τελευταίο, σε μια σειρά κινήσεων για τη βελτίωση των συνθηκών του φυλακισμένου ηγέτη του PKK, Οτσαλάν. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικές του επιθέσεις στοχεύουν στο να κρατήσουν και τα δύο κόμματα αποδυναμωμένα και απομακρυσμένα το ένα από το άλλο. Στις μέρες μας οι Κούρδοι ονειρεύονται την «ειρήνη», έναν αμφίθυμο όρο υπό τις παρούσες συνθήκες, καθώς το κοσμικό τουρκικό τμήμα οδηγείται όλο και περισσότερο σε αμυντική θέση. Η στρατηγική του Ερντογάν στη «διακυβέρνηση του χάους» φαίνεται μέχρι στιγμής να είναι επιτυχημένη.

 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Από
anixneuseis
-
7

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η γεωπολιτική αξία μιας πόλης αποτιμάται από τη γεωγραφία της. Και η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε μια περιοχή που της δίνει γεωπολιτικά πλεονεκτήματα. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι στα ρωμαϊκά, βυζαντινά και οθωμανικά χρόνια η πόλη διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο. Συμβασιλεύουσα  την έλεγαν οι βυζαντινοί.

Το νεοελληνικό κράτος την απαξίωσε. Η άνοδος του Κέντρου προϋπέθετε την υποβάθμιση και της Θεσσαλονίκης. Ακόμη και αν απέβαινε σε βάρος του εθνικού συμφέροντος.

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε μια θέση που μπορεί να εξυπηρετήσει και τις τρείς κορυφές του γεωπολιτικού τριγώνου που την περιβάλλει. Τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο. Μια κρίσιμη γεωγραφική περιοχή που επηρεάζει παγκόσμιες εξελίξεις.

Τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να αποτελέσουν ενδοχώρα της Θεσσαλονίκης αν η Αθήνα είχε βαλκανική πολιτική. Δυστυχώς, είναι ηχηρά απούσα. Στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσαν να καταλήγουν οδοί από τη Μέση Ανατολή. Και από τις χώρες του Καυκάσου η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να αποτελέσει σταθμό και κρίσιμο σταυροδρόμι τόσο ενεργειακό όσο και εμπορικό. Αλλά όλα αυτά χρειάζονται όραμα και σχεδιασμούς και τέτοιες νοοτροπίες δεν ενδημούν στην Αθήνα.

Η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε κέντρο Αμερικανικού ενδιαφέροντος μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου καθώς θέλησαν να ελέγξουν τις μεταβάσεις των σοσιαλιστικών κρατών της περιοχής και την πορεία τους προς την Δημοκρατία. Ενθάρρυναν και βοήθησαν και οικονομικά πρωτοβουλίες που ανελήφθησαν στην Θεσσαλονίκη για την παροχή τεχνογνωσίας στις βαλκανικές χώρες. Αλλά, δυστυχώς, η Αθήνα δεν ήθελε να ανταποκριθεί.

Στο ιστορικό ξενοδοχείο Βιέννη στεγάστηκε η έδρα του Οργανισμού Ανασυγκρότησης των Βαλκανίων στη Θεσσαλονίκη

Τα πρώτα εκείνα χρόνια της μετάβασης η Ελλάδα είχε εκπονήσει ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης των Βαλκανίων. Και ενώ η Θεσσαλονίκη ήταν η καταλληλότερη πόλη ώστε σ αυτήν να βρίσκονται οι υπηρεσίες που θα υλοποιούσαν το σχέδιο, οι σημαντικότερες αρμοδιότητες μετατέθηκαν στην Αθήνα. Ο τότε βρετανός επίτροπος αρμόδιος για τις εξωτερικές σχέσεις Κρις Πάτεν  είχε δηλώσει ότι «ο ρόλος της Θεσσαλονίκης είναι εξαιρετικά περιθωριακός, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της ελληνικής κυβέρνησης».

Οι εργασίες περιορίζονται σε μία χαλαρή παρακολούθηση των δραστηριοτήτων της υπηρεσίας, η οποία αναπτύσσεται κυρίως στο Κόσοβο και δευτερευόντως στην τότε ΠΓΔΜ, επισήμανε ο επίτροπος.

Γιατί; Διότι η Αθήνα προτιμά να χάσει η Ελλάδα μια διεθνή υπηρεσία ή έναν διεθνή θεσμό παρά να τον πάρει άλλη πόλη πλην αυτής.

Αυτό, δυστυχώς, είναι και το πνεύμα που κυριαρχεί και σήμερα. Ό,τι γίνεται στην περιφέρεια συντελείται με το σταγονόμετρο. Ενώ πέφτουν αφειδώς δισεκατομμύρια την πρωτεύουσα της οποίας η θέση δεν εξυπηρετεί τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες. Με τη βία δεν μπορείς να βάλεις μια πόλη στον χάρτη.

Δυστυχώς, η αδιαφορία για τον γεωπολιτικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη ή η Αλεξανδρούπολη ή, ακόμη, και η Καβάλα και η Ηγουμενίτσα είναι εμφανής.

Μετρό Θεσσαλονίκης: μόλις 9 χιλιόμετρα μετά απο 40 χρόνια

Μόλις 9 χιλιόμετρα μετρό άλλαξαν την εικόνα και τη νοοτροπία της πόλης. Φαντάζεστε αν αυτά τα 40 χρόνια που άρχισε η περιπέτεια υπήρχε σήμερα ολοκληρωμένο αυτό το μέσο μεταφοράς τι δυναμική θα προσέδιδε στην πόλη;

Κατά καιρούς έχουν κατατεθεί αρκετά σχέδια αναβάθμισης βορειοελλαδικών περιοχών αλλά συναντούν την αδιαφορία της Αθήνας. Η διασύνδεση των λιμένων Ηγουμενίτσας Θεσσαλονίκης, Καβάλας και Αλεξανδρούπολης, η σύνδεση της Αλεξανδρούπολης με την Κεντρική Ευρώπη, η αναβάθμιση του λιμένος της Θεσσαλονίκης, το ενδιαφέρον για τον κάθετο διάδρομο 10 (Θεσσαλονίκη, Σκόπια, Βελιγράδι, Βουδαπέστη) κα.

Η αδιαφορία δημιουργεί τις προϋποθέσεις να επιχειρούν να αναλάβουν άλλες βαλκανικές πόλεις τον ρόλο που αναγνωριζόταν από όλες στη Θεσσαλονίκη αλλά το ελληνικό κράτος δεν ήθελε.

Αντί του κάθετου διαδρόμου 10 η Βουλγαρία, κυρίως, αλλά και η Αλβανία καθώς και άλλες χώρες ευνοούν την ανάπτυξη του οριζόντιου διαδρόμου 8 που θα ενώνει τα βουλγαρικά λιμάνια Μπουργκάς και Βάρνας στη Μαύρη Θάλασσα με τα Σκόπια και το Δυρράχιο. Και θα το πετύχουν αν η Αθήνα συνεχίσει να αδιαφορεί. Εκτός από το0 οδικό προβλέπεται και σιδηροδρομικό δίκτυο αλλά εκεί η Ελλάδα βρίσκεται σε αρχέγονη εποχή.

Το Δυρράχιο προσπαθεί να ανταγωνιστεί τη Θεσσαλονίκη ως λιμάνι. Μεγάλες οδικές αρτηρίες ενώνουν την πόλη με την Πρίστινα. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα μπορούσε να αναβαθμιστεί με την κατασκευή του προβλήτα 6 ο οποίος συζητείται από τη δεκαετία του 70 και μια, αστείου κόστους και σχεδιασμού, σύνδεσή του με την Εγνατία, ενώ ένας αξιόπιστος σιδηρόδρομος  θα του προσέθετε εκθετική αξία. Αλλά κανείς υλοποιήσιμος σχεδιασμός δεν υπάρχει παρά το γεγονός ότι δισεκατομμύρια εισρέουν από την Ευρώπη στα κρατικά ταμεία.

Για να διαδραματίσει μια πόλη γεωπολιτικό ρόλο δεν αρκεί η τοποθεσία της. Πρέπει να παρέχει και εκείνες τις διευκολύνσεις από άποψη υποδομών αλλά και ποιότητας ζωής που να την κάνουν ελκυστική.

Στην Θεσσαλονίκη υπάρχει ένας ευρωπαϊκός θεσμός, το CEDEFOP, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πέραν των υπηρεσιών που προσφέρει αλλά μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή του. Τα Φεστιβάλ Κινηματογράφου και ντοκυμαντέρ ονομάζονται Θεσσαλονίκης αλλά, απλώς, πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη, η έδρα τους και η δραστηριότητά τους βρίσκονται στην Αθήνα; Γιατί; Πως θα αποκτήσει μια πόλη εμβέλεια αν υπονομεύεται από το κράτος στο οποίο ανήκει;

CEDEFOPθα μπορούσε να προσφέρει υπεραξία στην Θεσσαλονίκη. Κανείς δεν ασχολείται μαζί του

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είχε μια δυναμική αλλά και αυτή υπονομεύθηκε από την Αθήνα. Το σαθρό επιχείρημα ήταν «μπορεί η Αθήνα να μην έχει διεθνή έκθεση»; Γιατί να μην μπορεί; Τι γίνεται στο εξωτερικό; Αντί να βοηθήσουν την ΔΕΘ, την υπονομεύουν και επιχειρούν να διαμοιράσουν τα ιμάτιά της αθηναϊκά τρωκτικά σε συνεργασία με την ντόπια φρουρά τους.

Παλαιότερα η Θεσσαλονίκη είχε μια μικρή, έστω, αστική τάξη που ενδιαφερόταν για την ύπαρξη και το μέλλον της. Είχε έναν Βελλίδη με πανεθνική εμβέλεια που τον άκουγαν τα αθηναϊκά κέντρα. Σήμερα και αυτό το είδος εξέλιπε. Όπως και η δημοσιογραφία που θα μπορούσε  να διαμορφώσει εξελίξεις.

Κάτι πάει να γίνει με έναν νέο σύγχρονο κέντρο το THESS INTEC. Αν προχωρήσει θα είναι μια σημαντική ενέργεια. Αλλά χρειάζονται πολλές ακόμη για να ανασάνει η πόλη οξυγόνο.

Πάντως, η κίνηση άμεσης προτεραιότητας είναι να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη ολόκληρη η διεύθυνση βαλκανικών υποθέσεων. Για να αποκτήσει η χώρα βαλκανική πολιτική.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” στις 15 Μαρτίου 2025

 

With the Mayor of Istanbul arrested, Turkey inches closer to a full-fledged autocracy

Από
anixneuseis
-
0

Yavuz Baydar

Fully aware of the massive changes in global politics that feed deeper turbulence, Turkish president Erdoğan takes the opportunity to cleanse his potential contenders.

20 March

In the early hours of March 19, a massive arrest wave took place in Istanbul. Among more than 85 people, most of them linked with the Municipality of Greater Istanbul, was Ekrem İmamoğlu, a 53-years old popular politician from the secular main-opposition party, the CHP, seen as the most serious challenger to President Recep Tayyip Erdoğan, in the upcoming elections.

The crackdown marks, without a doubt, a new dramatic escalation in crisis-ridden Turkey, where the political battle becomes increasingly assymmetrical, as Erdoğan flexes his muscles for an irreversible power grab. Here is an explainer in what the development signifies and what its consequences are.

  • Was the crackdown expected, or has it come as a surprise for the public?

It was, for some time, an “open secret” that the authorities have been busy preparing a comprehensive probe, and even Ekrem Imamoğlu himself lately talked about a move targeting himself. Most recently, financial police (MASAK) raided the offices related to the The Greater Istanbul Municipality and branches, confiscating desktops. The strongest sign of the operation took place yesterday, as the University of Istanbul annulled his diploma, citing alleged irregularities in his 1990 transfer from a private university in northern Cyprus to its faculty of business administration. Having a university degree is a prerequisite for candidacy in presidential elections under Turkish law. So, the crackdown was only a matter of when, rather than if.

  • Have Erdoğan’s accusations against Imamoğlu any real basis?

There are two parallel cases, in which Imamoğlu and about 100 people, stand as suspects. One is a large graft probe, which alleges comprehensive fraudulent acts, such as illegally tranferring bribes and under-the-table kickbacks acquired through tenders. Seen from the statement from the office of prosecution, they seem detailed and rather tangible to analyse. Whereas the other file is based on alleged cooperation with what prosecutors call “cooperation with terror networks” such as KCK, a network branch of the PKK, claiming employment of terrorists or sympathisers. This file is purely politically motivated, rather than a judicial one. But, overall, both amount to a move aimed at blocking Imamoğlu from any further political move to challenge Erdoğan in the next presidential elections. In all likelihood, the process has a clear path: it will succesfully lead to, at best, a political ban, if not imprisonment. The subordination of the judiciary under the political executive in Turkey speaks strongly for such outcome.

  • Can Imamoğlu beat Erdoğan in the next elections? Is this why Erdoğan is fighting him?

Clearly so. For Erdoğan, as Turkey’s strongman, the objective remains unchanged. That is, to establish, like Aliyev of Azerbaijan, Lukashenko of Belarus or Putin of Russia, a ground for a lifetime presidency. Like all of them, he sees great risks to leave power, anxious of consequences. So, for Erdoğan, it has been a pattern of either integrating potential rivals into his party, or imprison them. One such figure was the popular Kurdish poltician Selahattin Demirtaş, who has been in prison for over 8 years, despite the ruling of the European Court. Next figure is Imamoğlu who, along with the nationalist mayor of Ankara, Mansur Yavaş, seems head-to-head with Erdoğan, according to reliable surveys. But even then, whether or not “the system” — the autocratic structure based on unity of powers — in general would have allowed Imamoğlu to claim victory through ballotbox is another open question.

  • What can Imamoğlu do now?

It is certain, he will appeal the “diploma case”, but how the current probes of “organised crime” and “aiding and abetting terror” will develop remains to be seen: they can drag over time. Most likely, given the conjuncture, he will be held in pre-detention. One outcome is that he will be handed a ban on political activity for some years. The more immediate one is that, given the alleged linkage to “terrorist activity”, a government trustee will be appointed in his post as mayor, stripping him of his title. Some argue, optimistically, that he will emerge as a stronger candidate for the race, others have the opposite view. One source — an experienced politician in the centre-right — told me this morning, that Imamoğlu’s greatest mistake was acting hastily. “He is only 53 years old”, the source said. “He has the time vis a vis an aging president, he could have focused on his current work, and waited for his turn.”

  • Could we now see another candidate from the opposition?

As it is clear, Erdoğan will do his outmost to run against a weaker, predictable candidates. The most likely figure is, as things develop now, Mansur Yavaş, a low-profile politician in Ankara, with a background from Grey Wolves, of MHP. Other than him, there doesn’t seem to be any other name visible.

  • Will this move harm Erdoğan politically and electorally or not necessarily?

There is a high dosage of wishful thinking amongst his critics about “self-harm”, as there is also a quasi-analysis about Erdoğan tangled up in “fear”. These may be misleading to see the objective reality. Having established nearly full control over the state apparatus, judiciary and the media, Erdoğan continues to be confident, especially counting on the international conjuncture as having turned even more to his favour. He had lost some percentages of job approval as of last year, but has regained them mainly thanks to his moves about Syria.

Domestically he has managed to drive a wedge between the two major flanks of the opposition, CHP and pro-Kurdish DEM Party, by offering a “carrot” to the latter, in a series of moves to improve conditions of the jailed PKK leader Öcalan. In reality, his political attacks aim at keeping both parties weakened, and distanced from each other. Nowadays Kurds dream about “peace”, an ambivalent term under current conditions, as the secular Turkish segment is driven more and more into a defensive position. Erdoğan’s strategy in “ruling by chaos” seems so far to be a succesful one.

Χάρης Τοπαλίδης: η κρίση εμπιστοσύνης του πολιτικού συστήματος, το τέλος της ηγεμονίας Μητσοτάκη, οι δυνάμεις του «προοδευτικού τόξου»

Από
anixneuseis
-
2

του Χάρη Τοπαλίδη

Η κρίση προσανατολισμού του διεθνούς (Δυτικού) πολιτικού συστήματος 

(ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)

Η υπόθεση των Τεμπών εμφάνισε στον καθρέπτη για πρώτη φορά τόσο αντιπροσωπευτικά τις κύριες παθογένειες του μεταπολιτευτικού Ελληνικού κράτους.

Ανέδειξε κατ’ αρχήν τη σαθρή φεουδαρχική του οργάνωση, καθώς κατέδειξε με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο, ότι δεν υπάρχουν δομικά στην αρχιτεκτονική και στην οργάνωση των Εξουσιών του οι έλεγχοι και οι ισορροπίες που απαιτούνται για τη στοιχειώδη εύνομη λειτουργία ενός φιλελεύθερου κράτους, ανεξάρτητα και πέρα από την ύπαρξη οποιασδήποτε αντιπολίτευσης, αξιόπιστης ή μη, κατ’ αντιδιαστολή με τους προηγηθέντες διθυραμβικούς κομπασμούς των επιφανών Συνταγματολόγων που το εισηγήθηκαν και το εγγυήθηκαν.

Αρκούσε ένας βολονταριστής Πρωθυπουργός, πρωτοστάτης των συμφερόντων των αγορών και του παγκοσμίου συμφέροντος (!!!), να αναλάβει σε όλους σχεδόν τους τομείς άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής, την πρωτοβουλία να ξεπεράσει, για ιδιοτελείς πολιτικούς σκοπούς, τα εσκαμμένα της Δημοκρατίας της Μεταπολίτευσης, τα οποία όπως αποδεικνύεται τώρα ήταν μάλλον απόρροια πολιτικής συναίνεσης παρά καλά εδραιωμένων θεσμικών ισορροπιών, για να αποκαλυφθεί εντέλει, ότι ο βασιλιάς, το Κράτος, είναι γυμνός. Από τη μυστική διπλωματία και την ιδιωτική εξωτερική πολιτική, από τον ασφυκτικό έλεγχο της Δικαιοσύνης, των Ανεξάρτητων Αρχών και των ΜΜΕ, από την μεθοδευμένη καταπάτηση κάθε ατομικού και συλλογικού δικαιώματος στη διαχείριση της πανδημίας και της εσωτερικής ασφάλειας (π.χ. υποκλοπές), από τη χωρίς όρια και ελέγχους υποστήριξη των καρτέλ και της ολιγαρχίας, ως τη μονοκομματική εκλογή ΠτΔ, το επιτελικό Κράτος έλεγξε ως δια αεροπειρατείας το σύνολο των θεσμών εξουσίας και των προβλεπόμενων αντιβάρων της. Δημιούργησε έτσι ένα αδιαφανές πλέγμα νεοπαγών και πυκνών διασυνδέσεων εξουσίας, ισχυρότερων από τις θεσμικές λειτουργίες της Δημοκρατίας, που συνιστούν ένα νέο βαθύ κράτος. Σε αυτό το έδαφος ευδοκίμησε η επί σχεδόν 6 έτη πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη στην κοινωνία.

Από την άλλη πλευρά, η κοινωνική αντίδραση που εκδηλώθηκε στην κατάσταση των πραγμάτων που οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών και στη συγκάλυψή του, ήταν πρωτοφανής, τόσο ως προς τον όγκο και τη δυναμική της, όσο, και κυρίως, ως προς τον ακηδεμόνευτο κομματικά χαρακτήρα της. Η κοινωνική αφύπνιση την οποία προκάλεσε ο χωρίς θεσμικά όρια πολιτικός βολονταρισμός του Πρωθυπουργού, πρωταθλητή του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού κατά τα άλλα, και η σοκαριστική συνειδητοποίηση σε ευρεία και σωρευτική κλίμακα, ότι η κοινωνία και η ίδια η ζωή είναι έρμαιο των διαθέσεων των αγορών όπως εκφράζονται από την προσωπική πρωθυπουργική εξουσία, αναδύθηκε ερήμην των κοινοβουλευτικών πολιτικών δυνάμεων εξουσίας που εκπροσωπούν την πρόοδο. Τι σημαίνει αυτή η πρωτοφανής στην έκτασή της δυσαρμονία του κοινού αισθήματος με τις τελευταίες; Καθώς όλες οι παράμετροι του εγκλήματος σχετίζονται με την προφανή ανικανότητα και ιδιοτέλεια του επιτελικού κράτους αλλά και με τις υπέρτερες μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας, η δυσαρμονία αυτή αποκαλύπτει κατ’ αρχήν, για πρώτη φορά τόσο γλαφυρά, πόσο ευρεία και ουσιαστική ήταν η μνημονιακή, νεοφιλελεύθερης κοπής, συναίνεση της αντιπολίτευσης με τις πολιτικές της συμπολίτευσης, στην περίοδο της ηγεμονίας Μητσοτάκη. Αποκαλύπτει πόσο αυτή πληγώνει τη χώρα και την κοινωνία. Τόσο ώστε επέτρεψε δια των παραλείψεών της την άλωση από αυτόν όλων των – ούτως ή άλλως ανεπαρκών – συνταγματικών οχυρώσεων της Δημοκρατίας. Καθώς η αποστασιοποίηση της κοινωνίας από τις προοδευτικές κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας  υποδηλώνει τη ρήξη της με αυτή τη μνημονιακή συναίνεση, που φτάνει τώρα στα όριά της, γιατί απειλείται πλέον η ύπαρξή της, το πολιτικό πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας εισέρχεται πλέον στον αστερισμό της βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα. Η κρίση αυτή εκδηλώνεται τόσο με το θορυβώδες τέλος της ηγεμονίας Μητσοτάκη όσο και με την κρίση εμπιστοσύνης των προοδευτικών αντιπολιτευόμενων κοινοβουλευτικών κομμάτων σε σχέση με τις ανάγκες και τα προτάγματα της κοινωνίας. Υπάρχει εναλλακτική προοδευτική διέξοδος στην κρίση ή το μέλλον μας επιφυλάσσει μια ακόμη πιο συντηρητική διαχείρισή της;

Η κρίση προσανατολισμού του διεθνούς (Δυτικού) πολιτικού συστήματος

Οι εξελίξεις αυτές, ενώ υποδηλώνουν την ασφυκτική κατάσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας από άποψη οξυγόνου δεν λαμβάνουν χώρα εντούτοις σε ένα απομονωμένο πολιτικό εργαστήριο. Συναρθρώνονται με ιστορικά σημαντικές διεθνείς εξελίξεις που αλλάζουν ριζικά το διεθνές σύστημα που δημιουργήθηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ως προς τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και ως προς τους οικονομικούς και πολιτικούς προσανατολισμούς των κοινωνιών. Κύριο χαρακτηριστικό τους στη Δύση είναι η ρωγμή που δημιουργείται σε αυτό το σύστημα από τη χωρίς όρια σύγκρουση στις ΗΠΑ μεταξύ των δυνάμεων που υποστηρίζουν τον Πρόεδρο Τραμπ και αυτών που εκπροσωπούν τους σχεδιασμούς του βαθέως κράτους των ΗΠΑ, όπως αυτοί αποτυπώνονται στο Πρόγραμμα του Δημοκρατικού Κόμματος και στην Ατζέντα του Νταβός.

Αντιδιαστέλλονται ειδικότερα στη σύγκρουση αυτή, αντίστοιχα, η πολυκεντρική και η μονοπολική διάρθρωση της παγκόσμιας ισχύος – με ότι αυτό σημαίνει για τον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας και το διεθνή ρόλο της Ε.Ε.-, η εθνική και η παγκόσμια διακυβέρνηση – με ότι αυτό σημαίνει για τις ταυτότητες και τον δικαιωματισμό-, ο προστατευτισμός και το παγκοσμιοποιημένο διεθνές εμπόριο, η μεγαλύτερη ή μικρότερη απορρύθμιση των κανόνων και περιορισμών στις αγορές, τα κλειστά ή ανοικτά σύνορα στη μετανάστευση, και, τέλος, η επιστροφή στα ορυκτά καύσιμα και η πράσινη ανάπτυξη. Κοινός παρονομαστής των αντιμαχομένων μπλοκ είναι εντούτοις η ολιγαρχική διάρθρωση της οικονομίας. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις ευρέως δημοσιευθείσες κατά τον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ εκτιμήσεις όσον αφορά τη διακομματική κατανομή του πλούτου, ο Τράμπ εκφράζει το 30%, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα το 70%. Προγραμματικά, στην αναγέννηση της εθνικής βιομηχανίας που προωθείται με τη συμφωνία των δισεκατομμυριούχων υποστηρικτών του πρώτου (Ε. Μασκ κλπ) αντιδιαστέλλεται η Ψηφιακή και Πράσινη Ατζέντα του δεύτερου, που αναγορεύει το κεφάλαιο σε απόλυτη ατμομηχανή της ανάπτυξης συντριπτικά σε βάρος της εργασίας.

Η ρωγμή αυτή συνιστά μια τομή και για τα πολιτικά συστήματα της Ε.Ε. Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ ταυτίστηκαν άκριτα με όλα τα προτάγματα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ως της νέας Μέκκας του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Προωθώντας την νεοφιλελεύθερης έμπνευσης Ψηφιακή και Πράσινη Ατζέντα χωρίς καμία ρύθμισή της, που να συνάδει με το μεταπολεμικό κοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης, ενέτειναν την ολιγαρχική διάρθρωση της οικονομίας, και οδήγησαν σε τέτοια διεύρυνση των ανισοτήτων (ως οργανική συνέπεια της αρχιτεκτονικής αυτής της Ατζέντας), ώστε να εκδηλωθεί η εκρηκτική εμφάνιση ενός υπερσυντηρητικού πολιτικού ρεύματος που δεν είχαμε ξαναδεί από την εποχή του Μεσοπολέμου. Για το λόγο αυτό, είναι τουλάχιστον υποκριτική, η ανησυχία αυτών των ελίτ για τη διαφαινόμενη σήμερα μετατόπιση της κοινωνίας προς την ακροδεξιά – ενώ δεν προτίθενται να αλλάξουν στρατηγικά την πολιτική που την προκαλεί – αν δεν υποκρύπτει την πρόθεσή τους να εφαρμόσουν ακόμη πιο αυταρχικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές, με οδηγό την πολιτική ορθότητα (που οι ίδιες μεσσιανικά κατέχουν).

Οι δυνάμεις της προόδου

Με αυτές τις ελίτ και τις προαναφερθείσες πολιτικές τους, εκτός της φυσιολογικής πολιτικής ταύτισης της ΝΔ, συνέπλευσαν στρατηγικά και όλες οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου (Κεντροαριστερά και Αριστερά). Γιατί η σύμπλευση αυτή ήταν ακριβώς η αναγκαία συνθήκη για την επίδειξη από αυτές της ικανότητας της κυβερνησιμότητας (αναγνωρισιμότητας από αυτές τις ελίτ) ιδίως υπό τις συνθήκες των δεσμεύσεων των Μνημονίων. Σε αυτή την αναγκαιότητα στηρίζεται η συναίνεσή τους με τους μεγάλους μνημονιακούς άξονες της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενώ η αντιπολιτευτική διαφοροποίησή τους αφορούσε εν πολλοίς στην ορθολογικότερη διαχείρισή τους με μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία. Η προκύπτουσα κατ’ αυτό τον τρόπο απουσία αντιπολίτευσης για μια δομικά εναλλακτική πολιτική, συνέβαλε και αυτή, καθοριστικά στην ηγεμονία Μητσοτάκη κατά την προηγούμενη εξαετία, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στη δυνατότητα που απέκτησε ο τελευταίος, να τις εγκαλεί για απόκλιση από τη γραμμή της «σταθερότητας» του συστήματος, αλλά και να προπαγανδίζει προκλητικά ότι μετά από αυτόν το χάος. Έτσι, όμως, οι προοδευτικές δυνάμεις εξουσίας εξομοιώθηκαν με τις συστημικές, και χρεώνονται σήμερα και αυτές τη φθορά και την κρίση του συστήματος, διαψεύδοντας την ιστορική προγραμματική επαγγελία τους ότι εκφράζοντας τα συμφέροντα των δυνάμεων της εργασίας, εκπροσωπούν το μέλλον και τον κόσμο που έρχεται, δηλαδή την προοδευτική τους ταυτότητα.

Σταχυολογώντας, ενδεικτικά, τις πτυχές της συναίνεσης αυτών των δυνάμεων με τη ΝΔ που ενίσχυσαν την ηγεμονία της καθώς και τις μάχες οπισθοφυλακής στις οποίες περιορίστηκαν, διαπιστώνουμε:

  • ότι η υπεράσπιση εκ μέρους τους των συμφερόντων των δυνάμεων της εργασίας συνοψίζεται χαρακτηριστικά ως έκκληση προς τις δυνάμεις του κεφαλαίου, να είναι δίκαιες (π.χ. δίκαιη πράσινη ανάπτυξη – βλ. υποστήριξη Ατζέντας Νταβός, δεικτών ESG κλπ)!!!
  • την προσχώρησή τους στην αστική λογική ότι οι αγορές είναι φυσικός θεσμός και το φύλο κοινωνική κατασκευή ενώ η κοινωνική ιστορία και η επιστήμη υποστηρίζουν το αντίθετο.
  • την υποκατάσταση των κοινωνικών αγώνων από πολιτισμικούς πολέμους με περιεχόμενο την αντικατάσταση των συλλογικών ταυτοτήτων από εξατομικευμένες δικαιωματιστικές ταυτότητες (αριστερά του life style), σαν οι παραγωγικές σχέσεις να είναι φυσικός θεσμός που δεν επιδέχεται αλλαγή και να έχουν επίσης εξατομικευθεί.
  • την προσχώρησή τους στον απώτατο στόχο των αγορών, την παγκόσμια διακυβέρνηση, παραβλέποντας το ιστορικό γεγονός ότι ενώ οι κοινωνικοί αγώνες δεν γνωρίζουν σύνορα, η Δημοκρατία είναι μέχρι σήμερα συνυφασμένη με το εθνικό κράτος, του οποίου αποτελεί κατάκτηση.

Μπροστά στην κρίση προσανατολισμού του διεθνούς (Δυτικού) πολιτικού συστήματος αλλά και την κρίση εμπιστοσύνης του μεταπολιτευτικού μας συστήματος, το μήνυμα της συγκλονιστικά ακηδεμόνευτης κοινωνικής αντίδρασης στην σημερινή κατάσταση των πραγμάτων είναι ότι η μνημονιακή συναίνεση της αντιπολίτευσης με τη συμπολίτευση, στη βάση της πολιτικής ορθότητας και της κοινής διαχείρισης μνημονίων, που χαρακτήρισε την εξαετία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει φθάσει στα όριά της, καθώς η συνέχισή της σηματοδοτεί ένα αδιέξοδο. Γιατί δεν μπορεί να εξασφαλίσει στοιχειωδώς τις λύσεις που χρειάζεται απεγνωσμένα η κοινωνία και η χώρα. Το τέλος της ηγεμονίας Μητσοτάκη στην κοινωνία και η εμφανής αδυναμία της διεκδίκησής της από τις κοινοβουλευτικές προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας οδηγεί το πολιτικό μας σύστημα σε ένα νέο αστερισμό. Είτε οι τελευταίες θα επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητα, τα Προγράμματα και τη σχέση τους με την κοινωνία, υπερβαίνοντας τον εαυτό τους, ή νέες πολιτικές δυνάμεις θα εμφανιστούν, που είναι και το πιθανότερο, για να εκφράσουν προοδευτικά τα αιτήματα των εκατομμυρίων ανθρώπων που συμμετείχαν αυθόρμητα στις λαϊκές συγκεντρώσεις. Από την έκβαση αυτής της εξελικτικής διαδικασίας θα εξαρτηθεί αν είμαστε μπροστά σε μια προοδευτική αναγέννηση ή σε ακόμη πιο αυταρχικές και ολιγαρχικές διεξόδους διακυβέρνησης.

Η διευρυνόμενη ρωγμή στο διεθνές (Δυτικό) πολιτικό σύστημα και η απομυθοποίηση της μέχρι σήμερα κρατούσας πολιτικής ορθότητας συνιστά σήμερα μια μοναδική ιστορική ευκαιρία για τον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής φυσιογνωμίας των δυνάμεων της προόδου και την ανάδειξη μιας δομικά εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

ethnos.gr

1...847848849...3,038Σελίδα 848 από 3,038