Τι γίνεται καλά στην Ελλάδα για να είναι και οι δημοσκοπήσεις αξιόπιστες, αλλά αυτές έχουμε.
Όλες, όμως, καταγράφουν πάνω κάτω τις ίδιες τάσεις.
Φέρουν ακόμη και σήμερα, μετά τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής της, τη Νέα Δημοκρατία πρώτη και αυτό οφείλεται, μάλλον, στην απουσία συγκροτημένης αντιπολίτευσης.
Δυστυχώς, το πολιτικό δυναμικό δεν πείθει ότι μπορεί να συγκροτήσει ισχυρό αντιπολιτευτικό πόλο.
Όπως έχουν, όμως σήμερα τα πράγατα οι βασικές επιλογές γίνονται στην Ουάσιγκτον και δευτερευόντως στις Βρυξέλλες. Στην Αθήνα απομένει η διαιώνιση της αποικιακής δομής της χώρας. Οπότε δεν έχουν ανάγκη και αναλυτικών θέσεων τα κόμματα. Αρκεί οι ηγεσίες τους να επιλεγούν απο το διεθνές σύστημα.
Το δεύτερο που ξενίζει στον πίνακα είναι η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εκλογέων. Και το ερώτημα είναι που οφείλεται αυτή η αδυναμία.
Οφείλεται κυρίως, στο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει προτείνει τίποτε διαφορετικό απο τη Νέα Δημοκρατία. Οι κατά καιρούς μερικές αποκλίσεις απο την κυβερνητική πολιτική δεν περνούν ούτε ως υποσημειώσεις. Θέλει κάτι άλλο, ριζοσπαστικά άλλο η κοινωνία. Και αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν το προσφέρει.
Ποιό είναι αυτό; Αυτό που μεταπολιτευτικά προσέφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου και κέρδισε την λαϊκή εμπιστοσύνη.
Την δυναμική του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα εξαργύρωσαν αξιοποίησαν, μέχρι που την εκτόνωσαν, οι μετα ανδρεϊκές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι η άνοδος του κόμματοςτης κ. Κωνσταντοπούλου. Η άνοδος αυτή φαίνεται στο διαδίκτυο αλλά το διαδίκτυο δεν είναι ο καλύτερος δείκτης των προτιμήσεων της κοινωνίας. Στο διαδίκτυο πολλοί χρήστες του κάνουν ψυχανάλυση.
Όταν, όμως, η άνοδος αυτή καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις τότε κάτι σοβαρό συμβαίνει. Αν φυσικά οι δημοσκοπήσεις είναι έγκυρες και δεν αποβλέπουν να φοβίσουν την κοινωνία στη λογική: “κοιτάξτε, αν δεν ψηφίσετε Μητσοτάκη, θα σας προκύψει Κωνσταντοπούλου”.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της Κωνσταντοπούλου;
Οξύς, ριζοσπαστικός λόγος που αμφισβητεί το σύστημα.
Παρατηρώντας τον πίνακα διαπιστώνει κανείς ότι τα κόμματα με αντισυστημικό λόγο έχουν ένα ποσοστό 35% με 40%.
Σημαντικό ποσοστό για να χτυπήσει τον κώδωνα στους διαχειριστές του συστήματος ότι κάτι πολύ στραβό συμβαίνει στη χώρα.
Προσωπικά μου κάνει εντύπωση αλλά δεν μου προκαλεί καμιά ενόχληση το ότι το ΚΚΕ έχει αυξημένο, επίσης, ποσοστό σε μια εποχή που τα μαρξιστικά κόμματα πέρασαν ανεπιστρεπτί στο περιθώριο. Κάτι που δείχνει πως η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε διαφορά φάσης με τις παγκόσμιες αλλαγές.
Τις εξηγεί, όπως, είναι λογικό αυτές τις αλλαγές με τις δικές της προσλαμβάνουσες που ακόμη έχουν χαρακτηριστικά 19ου αιώνα.
Ο Συριζα βρίσκεται σε συνεχή πτώση κάτι που επιβεβαιώνει τις αρνητικές εντυπώσεις που άφησε στην κοινωνία η διακυβέρνησή του. Αν παρακολουθήσει κάποιος τις αντιιδράσεις και τις παρεμβάσεις μελών του στο κοινωνικό γίγνεσθαι θα διαπιστώσει ότι ο λόγος τους και η σκέψη τους παραμένουν ίδια. Απο την μεταπολίτευση ως σήμερα.
Τέλος, κύριο χαρακτηριστικό στο δημόσιο λόγο είναι η προσπάθεια όσων έχουν βήμα να πείσουν ότι θα είναι οι καλύτεροι υπηρέτες του συστήματος. Σε βάρος, ακόμη και των όποιων αξιών διαμόρφωσε η κοινωνία. Η διάθεση για πλούτο και δόξα κυριαρχούν στον δημόσιο χώρο.
ΥΓ: Η Κωνσταντοπούλου δηλώνει πως προετοιμάζεται να κυβερνήσει αλλά δύσκολα μπορεί να προκύψει κυβέρνηση με επικεφαλής την ίδια. Ο Ανδρουλάκης θα πρέπει να ξεφύγει απο την εσωστρέφεια που τον διακρίνει και να σταματήσει να ασχολείται με τα εσωτερικά του κόμματος και τις ισορροπίες. Να βγει στο εξωτερικό, να επιδιώξει επαφές με διεθνείς ηγέτες, ακόμη, και με την κυβέρνηση Τράμπ στο υψηλότερο επίπεδο μπορεί να το πετύχει. Το ιδιο και με την Ε.Ε. Δεν μπορείς να διεκδικείς την πρωθυπουργία της χώρας και να μην έχεις κάνει διεθνείς επαφές. Η ηγεσία μιας χώρας, ακόμη και του ελληνικού προτεκτορά του δεν είναι σύλλογος. Θέλει άλλες κινήσεις. Για να κάνει, όμως, αυτές τις επαφές πρέπει κάτι να πει στις συναντήσεις του. Και αυτό προϋποθέτει θέσεις. Έχει θέσεις το ΠΑΣΟΚ;
Ahmad Sharawi
