Λευκός καπνός υψώθηκε από την καπνοδόχο της Καπέλα Σιξτίνα, κάτι που σημαίνει ότι εκλέχθηκε νέος πάπας από τους 133 καρδινάλιους εκλέκτορες.
Χιλιάδες άνθρωποι κατακλύζουν την πλατεία του Αγίου Πέτρου για να υποδεχτούν τον νέο πάπα
Χιλιάδες άνθρωποι κατακλύζουν την πλατεία του Αγίου Πέτρου και τους γύρω δρόμους για να μπορέσουν να λάβουν την ευλογία του νέου ποντίφικα ο οποίος αναμένεται να εμφανιστεί στον εξώστη του Αγίου Πέτρου σε περίπου μία με μιάμιση ώρα.
Ο 267ος πάπας της Ρωμαικαθολικής Εκκλησίας εξελέγη στην 4η ψηφοφορία των καρδιναλίων σήμερα το απόγευμα και ο λευκός καπνός που βγήκε από την καπνοδόχο της Καπέλα Σιξτίνα πιστοποιεί ότι έχει αποδεχθεί την εκλογή του και ότι έχει διαλέξει το νέο όνομα που θα χρησιμοποιεί ως ποντίφικας.
Πρέπει τώρα να διαπιστωθεί αν θα αρκεστεί στο να ευλογήσει το πλήθος ή θα απευθύνει και ένα σύντομο χαιρετισμό, χωρίς γραπτό κείμενο, όπως είχε κάνει το 2013 ο Φραγκίσκος.
Μία νέα δημοσίευση της ομάδας The Functional Reconstruction of Antikythera Mechanism – The FRAMe Project δημοσιεύθηκε πριν λίγες ημέρες στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό με αγνώστους κριτές Journal of Astronomical History and Heritage
Στην εργασία με τίτλο “RECONSTRUCTING THE ANTIKYTHERA MECHANISM’S CENTRAL FRONT DIAL PARTS – DIVISION AND PLACEMENT OF THE ZODIAC DIAL RING“,
με συγγραφείς τους Αριστείδη Βούλγαρη, Δρ. Χριστόφορο Μουρατίδη και Ανδρέα Βοσσινάκη, αναλύεται και παρουσιάζεται η ανακατασκευή και η βαθμονόμηση (θέση) των δύο μετρητικών ημερολογίων της κεντρικής πρόσθιας πλευράς του Μηχανισμού των Αντικυθήρων η οποία διασώζεται σήμερα σε ποσοστό περίπου 20-25% στο Θραύσμα C.
Σημαντικές πληροφορίες για τη συγγραφή της εργασίας αντλήθηκαν από έναν πάπυρο του 165-164 π.Χ. γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, ο οποίος παρείχε λεπτομερείς πληροφορίες για την Αστρονομία της εποχής εκείνης. Η μικρή χρονική διαφορά της ημερομηνίας της συγγραφής του παπύρου με την ημερομηνία έναρξης (βαθμονόμηση θέσης) των δεικτών του Μηχανισμού που εντόπισε η ομάδα The FRAMe Project 22-23 Δεκεμβρίου 178 π.Χ., οδήγησε σε τεκμηριωμένες εκδοχές για την ανακατασκευή της κεντρικής πρόσθιας όψης του Μηχανισμού.
Στην εργασία παρουσιάζονται πρωτότυπες φωτογραφίες και αξονικές τομογραφίες ακτίνων-Χ του Θραύσματος C, καθώς και οι μπρούτζινες ανακατασκευές της κεντρικής όψης αποκλειστικά βασιζόμενες στο αρχαίο πρωτότυπο.
Η εργασία επίσης δίνει απαντήσεις και διευκρινίσεις σχετικά με τις διαστασιολογικές μετρήσεις που γίνονται στο Θραύσμα C και δημοσιεύονται κατά καιρούς από άλλους ερευνητές:
Σήμερα, λόγω της μακροχρόνιας παραμονής τους μέσα στη θάλασσα (~2000 χρόνια), τα θραύσματα του Μηχανισμού των Αντικυθήρων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μπρούτζινα, αλλά έχουν πλήρως μετατραπεί σε ένα νέο υλικό, το οποίο ονομάζεται Ατακαμίτης (τρι-οξυχλωρίδιο του χαλκού).
Ο Ατακαμίτης δεν είναι μέταλλο, αλλά πετρώδες/ορυκτό υλικό, το οποίο έχει λιγότερο από τη μισή πυκνότητα του μπρούντζου.
Τα θραύσματα είναι επίσης παραμορφωμένα σε 3 διαστάσεις, έχουν σκευρώσει (από την απότομη αφυδάτωση κατά την ανάσυρση από τη θάλασσα των Αντικυθήρων) και είναι συρρικνωμένα.
Για το λόγο αυτό, οποιαδήποτε μέτρηση ακριβείας επάνω στα θραύσματα, εμπεριέχει το σφάλμα της παραμόρφωσης/συρρίκνωσης, καθιστώντας τις μετρήσεις ΜΗ αντιπροσωπευτικές ως προς το αρχαίο μπρούτζινο πρωτότυπο.
Αυτού του είδους οι μετρήσεις οδηγούν σε πλήρως εσφαλμένα συμπεράσματα για τη λειτουργικότητα του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, υποβαθμίζοντας αδικαιολόγητα την ποιότητα αυτού του μοναδικού αρχαίου Ελληνικού μηχανήματος και αδικώντας το ιδιαίτερα υψηλό κατασκευαστικό/μηχανολογικό επίπεδο του Αρχαίου Κατασκευαστή (το όνομα του οποίου δεν διασώζεται σήμερα…).
Στο τέλος της εργασίας (Appendix, σελ. 277), παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Πίνακας με τις 14 παραμέτρους που πρέπει να υιοθετήσει κάποιος για να κατασκευάσει ένα Research Quality μπρούτζινο μοντέλο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων.
Η τήρηση των παραμέτρων που υιοθετήθηκαν από την ομάδα The FRAMe Project προέκυψαν με βάση τα κατασκευαστικά χαρακτηριστικά του αρχαίου πρωτοτύπου και είναι εξαιρετικά κρίσιμη, διότι οποιαδήποτε απόκλιση από το πρωτότυπο (πχ. χρήση βιδών, ατσάλινων αξόνων κτλ.), αλλάζει άρδην το μηχανικό Status του γραναζωτού συστήματος – Μηχανισμός των Αντικυθήρων, και μπορεί να οδηγήσει σε μη αντιπροσωπευτικά συμπεράσματα σχετικά με τα όρια λειτουργικότητας και συμπεριφοράς του μηχανήματος,
(το 1990 ένα αεροσκάφος κινδύνευσε να πέσει λόγω τοποθέτησης κοντότερων βιδών κατά 2.5 χιλιοστά! στο παράθυρο του κυβερνήτη…
Η ομάδα The FRAMe Project ευχαριστεί την επιστημονική ομάδα των M. Edmunds, J. Seiradakis και X. Moussas (η οποία διερεύνησε τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων το 2004), για την άδεια χρήσης και τη διάθεση των RAW Volumes ακτινογραφιών (μέσω του κ. Ξ. Μουσά), καθώς και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, για την άδεια φωτογράφησης των Θραυσμάτων του Μηχανισμού των Αντικυθήρων.
Στα δικαστήρια τα φερόμενα ως μέλη της Εθνικιστική Νεολαίας Θεσσαλονίκης / EUROKINISSI
08/05/2025 15:12
Κακουργηματική ποινική δίωξη ασκήθηκε σε βάρος των 28 συλληφθέντων που φέρονται ως μέλη της Εθνικιστικής Νεολαίας Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων είναι και 13 ανήλικοι.
Η εισαγγελέας Ποινικής Δίωξης τους απήγγειλε σειρά κατηγοριών ενώ στη συνέχεια τους παρέπεμψε να απολογηθούν σε ανακρίτρια.
Οι κατηγορίες που βαραίνουν τα μέλη της Εθνικιστικής Νεολαίας Θεσσαλονίκης
Συγκεκριμένα οι κατηγορούμενοι (16 έως 28 ετών) διώκονται, κατά περίπτωση, για εμπορία ανθρώπων με στρατολόγηση ανηλίκων προς τέλεση εγκληματικών πράξεων, εγκληματική οργάνωση, διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων και βιαιοπραγιών με ρατσιστικά κίνητρα, προτροπή σε πράξεις βίας ή μίσους μέσω διαδικτύου.
Ληστεία κατά συρροή και ηθική αυτουργία στην προηγούμενη πράξη. Αδικήματα βίας με αφορμή αθλητικές εκδηλώσεις. Επικίνδυνη σωματική βλάβη και ηθική αυτουργία στην προηγούμενη πράξη, κατά συρροή. Απάτη με υπολογιστή κ.α.
Οι παραπάνω συνελήφθησαν χθες στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση. Σύμφωνα με την αστυνομία , οι εμπλεκόμενοι είναι 15 ενήλικες και 13 ανήλικοι, όλοι μέλη της Εθνικιστικής Νεολαίας Θεσσαλονίκης, μιας οργάνωσης με έντονη και πολυεπίπεδη εγκληματική δράση.
Η οργάνωση φέρεται να ξεκίνησε τη δράση της το 2019, να ανέστειλε προσωρινά τη λειτουργία της κατά την περίοδο της πανδημίας και να ανασυστάθηκε το 2024. Από τότε, μέλη της συμμετείχαν σε ληστείες, κλοπές, ξυλοδαρμούς, ρατσιστικές επιθέσεις, επεισόδια με τα ΜΑΤ και αναγραφή συνθημάτων που υποκινούσαν σε βία.
Η εγκληματική οργάνωση δρούσε υπό τον μανδύα ακροδεξιάς συλλογικότητας
ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
08/05/2025 15:31
Η σύλληψη ανηλίκων μελών ακροδεξιάς οργάνωσης στη Θεσσαλονίκη έρχεται να υπενθυμίσει μια μακρά και σκοτεινή ιστορία παρακρατικών ακροδεξιών οργανώσεων στην Ελλάδα, που ξεκινά από τον Μεσοπόλεμο και φτάνει μέχρι την πρόσφατη δράση της Χρυσής Αυγής και των ακροδεξιών οργανώσεων στη συμπρωτεύουσα.
Από τις πρώτες φιλοβασιλικές και αντικομμουνιστικές ομάδες, όπως η «Οργάνωση Χ» που ιδρύθηκε το 1941 και δραστηριοποιήθηκε με σχέδια κατάληψης της εξουσίας και καταστολής αντιπάλων, μέχρι τις μεταπολεμικές παρακρατικές οργανώσεις με στενές σχέσεις με το κράτος και τους μηχανισμούς εξουσίας, η ακροδεξιά στην Ελλάδα έχει αφήσει βαθιά ίχνη βίας και πολιτικής αστάθειας.
Σήμερα, η ανάδυση νεότερων μορφών ακροδεξιάς βίας, όπως η περίπτωση της σύλληψης ανηλίκων στη Θεσσαλονίκη, δείχνει ότι το φαινόμενο παραμένει ενεργό και ανησυχητικό, με ιστορικές ρίζες που συνδέονται με την παρακρατική δράση.
Σε αυτό το πλαίσιο η σύλληψη των ανηλίκων μελών της ακροδεξιάς οργάνωσης «Εθνικιστική Νεολαία Θεσσαλονίκης» ή «DEFEND SALONICA» φωτίζει με δραματικό τρόπο τη συνεχιζόμενη στρατολόγηση νεαρών από ακροδεξιά παρακρατικά δίκτυα, τα οποία λειτουργούν ως εγκληματικές οργανώσεις με ιεραρχία και συγκεκριμένη δράση, που περιλαμβάνει βίαιες επιθέσεις και ληστείες με ρατσιστικά κίνητρα.
Η εμπλοκή ανηλίκων σε τέτοιες δραστηριότητες αποκαλύπτει όχι μόνο την επικινδυνότητα της ακροδεξιάς και της πολιτικής βίας ως κοινωνικού φαινομένου, αλλά και την προσπάθεια διαιώνισης της βίας και του μίσους μέσω της νεολαίας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για στοχευμένη αντιμετώπιση της ακροδεξιάς ριζοσπαστικοποίησης και της παρακρατικής δράσης. Αυτή η εξέλιξη αναδεικνύει την ακροδεξιά όχι απλώς ως πολιτική ιδεολογία, αλλά ως οργανωμένη εγκληματική απειλή με βαθιά κοινωνική επίδραση και προεκτάσεις για τη δημόσια ασφάλεια.Ένα φαινόμενο που δείχνει παλιό στη χώρα μας.
Η πρώτη ακροδεξιά παρακρατική οργάνωση ήταν οι Επίστρατοι (1916), φιλοβασιλικές ομάδες απολυθέντων εφέδρων που λειτούργησαν ως παρακρατικός μηχανισμός στη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1922-1936, με την οικονομική και κοινωνική κρίση, εμφανίστηκαν διάφορα ακροδεξιά σχήματα με φασιστικό και εθνικοσοσιαλιστικό προσανατολισμό, που υποστηρίζονταν από αστικούς και μικροαστικούς κύκλους, πρώην στρατιωτικούς και πολιτικούς παράγοντες της εποχής.
Οι «Επίστρατοι»
Οι επίστρατοι, δηλαδή το σώμα των εφέδρων που δημιουργήθηκε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, αποτέλεσαν μια παρακρατική, φιλοβασιλική οργάνωση που έδρασε με βία και πολιτική καταστολή κατά των αντιπάλων της μοναρχίας στον Μεσοπόλεμο, με σημαντική επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής.
Οι «Επίστρατοι» ως παραστρατιωτική οργάνωση εμφανίστηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, με ρίζες στον Εθνικό Διχασμό (1915-1922) και ιδιαίτερη δράση από το 1916 έως το 1920. Ιδρύθηκαν τον Ιούνιο του 1916 ως «Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εφέδρων» (Π.Σ.Ε.) με σκοπό αρχικά την πρόνοια για τους εφέδρους και τις οικογένειές τους, αλλά στην πράξη αποτέλεσαν την πρώτη μαζική πολιτική οργάνωση που υποστήριζε τον βασιλιά Κωνσταντίνο και αντιμάχονταν τους φιλελεύθερους βενιζελικούς και την επέμβαση των Συμμάχων.
Η οργάνωση αναπτύχθηκε γρήγορα, φτάνοντας τα 200.000 μέλη, κυρίως από τη μεσαία τάξη, και λειτούργησε ως δύναμη άμυνας της μοναρχίας και υπεράσπισης της ουδετερότητας της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Επίστρατοι θεωρούνται πρόδρομοι φασιστικών κινημάτων στην Ελλάδα, καθώς υιοθέτησαν ακραίες εθνικιστικές και παρακρατικές πρακτικές.
Οι επίστρατοι λίγο πριν από τα γεγονότα του 1916
Η πιο κρίσιμη στιγμή της δράσης τους ήταν τα Νοεμβριανά του 1916, όταν αντιστάθηκαν στην απόβαση των αγγλογαλλικών δυνάμεων στον Πειραιά και την Αθήνα, υπερασπιζόμενοι τον βασιλιά και την πρωτεύουσα. Μετά την αποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων, εξαπέλυσαν βίαιους διωγμούς κατά των βενιζελικών, με πολλές επιθέσεις και θύματα, συμπεριλαμβανομένων προσφύγων από τη Μικρά Ασία.
Η δράση των Επιστράτων ήταν έντονα πολιτική και βίαιη, με στόχο την καταστολή των αντιπάλων τους και την ενίσχυση της μοναρχίας, ενώ η οργάνωση συνέχισε να δρα μέχρι το 1920, όταν οι βασιλικοί επανήλθαν στην εξουσία.
Η παρουσία τους στο Μεσοπόλεμο σηματοδοτεί μια περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων, που προετοίμασαν το έδαφος για τις μετέπειτα δικτατορίες στην Ελλάδα.
Είκοσι χρόνια μετά την οργάνωση των «επιστράτων», ο Μεταξάς γίνεται δικτάτορας
Κατά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, οι ακροδεξιές παρακρατικές οργανώσεις συνέχισαν να δρουν, πολλές φορές ως δωσιλογικές ομάδες ή ως μηχανισμοί τρομοκρατίας εναντίον πολιτικών αντιπάλων.
Η δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 αποτέλεσε κορύφωση της παρακρατικής δράσης της άκρας δεξιάς και προάγγελο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, όπου το παρακράτος της ακροδεξιάς ενσωματώθηκε στον κρατικό μηχανισμό.
Η Οργάνωση Χ
Η Οργάνωση Χ ήταν μια ένοπλη παραστρατιωτική, εθνικιστική και αντικομμουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1942 κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, υπό την ηγεσία του Κύπριου αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Γρίβα, γνωστού και ως «Διγενής». Αρχικά ξεκίνησε ως ομάδα αξιωματικών που αποσχίστηκαν από την οργάνωση «Άγνωστος Μεραρχία» και είχε στρατιωτική δομή με έδρα το σπίτι του Γρίβα στο Θησείο της Αθήνας.
Η Οργάνωση Χ είχε έντονα φιλοβασιλικό και αντικομμουνιστικό προσανατολισμό, με τα μέλη της, τους λεγόμενους «Χίτες», να υποστηρίζουν την επάνοδο του βασιλιά Γεωργίου Β’ και της εξόριστης κυβέρνησης.
Παρά την αρχική ρητορική περί αντίστασης, η δράση της ήταν κυρίως αντικομμουνιστική και συνεργαζόταν με τον δωσιλογικό κατασταλτικό μηχανισμό, με την ανοχή των γερμανικών κατοχικών αρχών.
Από το φθινόπωρο του 1943, η οργάνωση ενεπλάκη σε ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Αθήνα, ενώ συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα των Δεκεμβριανών του 1944, όπου δέχθηκε επίθεση από τον ΕΛΑΣ στο Θησείο.
Τα μέλη της οργάνωσης Χ κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης
Η Οργάνωση Χ είχε σχέδια για την κατάληψη της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών, με στόχο την εξόντωση αντιβασιλικών και κυρίως μελών του ΕΑΜ, μέχρι την επιστροφή του βασιλιά. Συνεργάστηκε με άλλες φιλοβασιλικές και αντικομμουνιστικές ομάδες, όπως η «Στρατιωτική Ιεραρχία» υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο, και είχε σημαντικό ρόλο στη μεταφορά βρετανικού οπλισμού σε αντιΕΑΜικές οργανώσεις.
Η οργάνωση εξέδιδε την «Εφημερίδα των Χιτών» και διατηρούσε γραφεία επιχειρήσεων, ασχολούμενη με συλλογή πληροφοριών, κατασκοπεία και φυγάδευση φιλοβασιλικών προς τη Μέση Ανατολή. Η ιδεολογία της ήταν εθνικιστική, αντικομμουνιστική και φιλοβασιλική, με θαυμασμό για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.
Μετά το 1974, παρά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, οι ακροδεξιές παρακρατικές ομάδες δεν εξαφανίστηκαν. Νεότερες οργανώσεις, συχνά με εθνικιστικό και νεοφασιστικό χαρακτήρα, δραστηριοποιήθηκαν στο περιθώριο, μερικές φορές υπό την ανοχή ή στήριξη κρατικών αρχών, όπως η Χρυσή Αυγή, που από τη δεκαετία του 2000 επεκτάθηκε και πολλαπλασίασε τις βίαιες ενέργειές της.
Η Χρυσή Αυγή
Η γνωστότερη ακροδεξιά οργάνωση που ανήκει σε αυτήν την κατηγορία είναι η Χρυσή Αυγή. Ως γνωστόν, πρόκειται για ακροδεξιά νεοναζιστική οργάνωση που αναπτύχθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, γνωστή για τη βίαιη δράση της και τα αιματηρά επεισόδια που προκάλεσε.
O Νίκος Μιχαλολιάκος, ηγέτης του νεοναζιστικού μορφώματος
Η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής αποτελεί μια ακραία νεοναζιστική και φασιστική πλατφόρμα που βασίζεται στον μιλιταρισμό, τον ακραίο εθνικισμό και τον ρατσισμό, προωθώντας την εθνική υπεροχή και την κάθαρση μέσω της βίας. Η απόρριψη της δημοκρατίας ως «τέκνο του καπιταλισμού» και ο θαυμασμός της για ολοκληρωτικά καθεστώτα αποκαλύπτουν την αντιδημοκρατική και αυταρχική φύση της, ενώ η εξύμνηση φασιστικών ηγετών και η χρήση παραστρατιωτικών ταγμάτων εφόδου υπογραμμίζουν τον παρακρατικό και εγκληματικό της χαρακτήρα. Η ρητορική της είναι γεμάτη από αντισημιτισμό, ρατσιστικές διακρίσεις και μισαλλοδοξία, με στόχο την εξόντωση της διαφορετικότητας και την επιβολή μιας ομοιογενούς, αποκλειστικής «φυλετικής» κοινότητας. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς ένα πολιτικό κόμμα, αλλά μια οργανωμένη εγκληματική οργάνωση που επιδιώκει την ανατροπή των δημοκρατικών θεσμών μέσω της βίας και της τρομοκρατίας, θέτοντας σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ιδεολογία της είναι βαθιά απάνθρωπη, επικίνδυνη και ασυμβίβαστη με τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής
Η «γραφική» αλλά συνάμα και επικίνδυνη πλευρά της Χρυσής Αυγής αποκαλύπτει τη διαχρονική προσπάθειά της να παρουσιαστεί ως μια «στρατιωτική» και «πειθαρχημένη» οργάνωση μέσα από οργανωμένες ασκήσεις και εκδηλώσεις που συχνά ξεπερνούσαν τα όρια του γελοίου και του επικίνδυνου.
Οι δήθεν στρατιωτικές ασκήσεις, με παρατεταγμένα μέλη να βαδίζουν με στρατιωτικό βηματισμό, φορώντας μαύρα ρούχα, αρβύλες και κρατώντας κοντάρια ή σημαίες με σβάστικες, δεν ήταν παρά μια φτηνή απομίμηση παραστρατιωτικών δομών που επιδίωκαν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να εντυπωσιάσουν τους οπαδούς τους. Η χρήση ναζιστικών συμβόλων όπως η σβάστικα, τα ναζιστικά χαιρετίσματα και οι κραυγές «αίμα-τιμή-Χρυσή Αυγή» αποτελούσαν μια ακραία επίδειξη μίσους και αναβίωσης ενός σκοτεινού παρελθόντος, που δεν έχει θέση σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Μέλη της Χρυσής Αυγής κρατούν ασπίδες κατά τη διάρκεια εθνικιστικής εκδήλωσης
Αυτές οι «εκδηλώσεις» δεν ήταν απλώς θεατρικές επιδείξεις, αλλά μέρος μιας οργανωμένης προσπάθειας να καλλιεργηθεί κλίμα φόβου και να προετοιμαστούν τα μέλη για βίαιες επιθέσεις, όπως αποδείχθηκε από τις παραστρατιωτικές εκπαιδεύσεις που περιλάμβαναν χρήση όπλων, καταρρίχηση και στρατιωτικά γυμνάσια σε απομονωμένες τοποθεσίες.
Η εικόνα της «στρατιωτικής πειθαρχίας» ήταν μια μάσκα για την εγκληματική δράση τους, που στόχευε στην επιβολή της βίας και του ρατσιστικού μίσους στους δρόμους της χώρας.
Η προσπάθεια να παρουσιαστούν ως «τάγματα εφόδου» με στρατιωτική δομή και εξοπλισμό δεν ήταν παρά η επιβεβαίωση της επικινδυνότητας και της παρακρατικής φύσης της οργάνωσης, που η ελληνική δικαιοσύνη έχει καταδικάσει ως εγκληματική.
Βανδαλισμοί σχολείου από μέλη της οργάνωσης
Συνολικά, η «γραφική» αυτή πλευρά της Χρυσής Αυγής δεν είναι απλώς μια παράξενη ή αστεία εκδήλωση πολιτικής ακρότητας, αλλά ένα επικίνδυνο σύμπτωμα ενός βαθιά ριζωμένου φασιστικού και παρακρατικού φαινομένου, που επιδιώκει να αναβιώσει με βίαιες και τρομοκρατικές μεθόδους το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης.
Τα κυριότερα αιματηρά επεισόδια που τις καταλογίζονται είναι, μεταξύ άλλων, η δολοφονία του Αλίμ Αμπντούλ Μάναν το 2011, ενός 21χρονου μετανάστη από το Μπανγκλαντές που δολοφονήθηκε με μαχαίρι σε ρατσιστική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας, η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν το 2013, ενός 27χρονου Πακιστανού μετανάστη που δολοφονήθηκε στα Πετράλωνα με επτά μαχαιριές από μέλη της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε ισόβια.
Η επίθεση στο Πέραμα (2013), όταν περίπου 50 χρυσαυγίτες επιτέθηκαν με λοστούς σε μέλη του ΚΚΕ που έκαναν αφισοκόλληση, γεγονός που καταδικάστηκε ευρέως, και η επίθεση στο Κερατσίνι (2015), όταν το Τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής επιτέθηκε σε μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ την ημέρα των εκλογών, τραυματίζοντας τέσσερα άτομα.
Το πιο καθοριστικό επεισόδιο ήταν η δολοφονία του ράπερ Παύλου Φύσσα από τον Γιώργο Ρουπακιά, στέλεχος της Χρυσής Αυγής, που προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη και οδήγησε σε μαζικές συλλήψεις της ηγεσίας της οργάνωσης και την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.
Η υπόθεση Κουσουρή
Η δολοφονική επίθεση εναντίον του Δημήτρη Κουσουρή είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές βίαιες ενέργειες της ακροδεξιάς παρακρατικής δράσης στην Ελλάδα, που αποκαλύπτει τη μέθοδο και το μίσος με το οποίο δρούσαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1998 και είχε στόχο τον Δημήτρη Κουσουρή, φοιτητή και ενεργό συνδικαλιστή με έντονη πολιτική δράση στην αριστερή νεολαία (Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση).
Η επίθεση ήταν προμελετημένη και δολοφονική, όχι απλή συμπλοκή, όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης.
Ο Κουσουρής δέχτηκε σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι και σώθηκε από τύχη, καθώς οι δράστες επιχείρησαν να τον σκοτώσουν. Μαζί του είχαν δεχτεί επίθεση και άλλοι συνδικαλιστές, όπως ο Ηλίας Φωτιάδης και ο Γιάννης Καραμπατσόλης, οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν ή να βοηθήσουν τον Κουσουρή.
Ο «Περίανδρος» και η δράση του
Ο «Περίανδρος» ήταν το ψευδώνυμο ενός εκ των βασικών δραστών της επίθεσης, ο οποίος παρέμεινε καταζητούμενος για επτά χρόνια από τις ελληνικές αρχές. Η επίθεση οργανώθηκε από μέλη της Χρυσής Αυγής, με στόχο να εκφοβίσουν και να καταστείλουν τη συνδικαλιστική και πολιτική δράση της αριστερής νεολαίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο λόγος για τον Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, που έμεινε γνωστός με το συγκεκριμένο ψευδώνυμο, ο οποίος καταδικάσθηκε για τη δολοφονική επίθεση το 1998 σε βάρος του Δημήτρη Κουσουρή και από τότε αποτελεί ανεπιθύμητο πρόσωπο για την ακροδεξιά οργάνωση.
Ο «Περίανδρος», ο οποίος υπήρξε δεξί χέρι του Νίκου Μιχαλολιάκου, κατηγορήθηκε το 1998 εκτός από τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Δημήτρη Κουσουρή και για επιθέσεις εναντίον του Ηλία Φωτιάδη και του τότε αδιόριστου εκπαιδευτικού Γιάννη Καραμπατσόλη, τον Ιούνιο του 1998.
Ο Αντώνης Ανδρουτσόπουλος με τον Νίκο Μιχαλολιάκο
Μερικά χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2013, ο Ανδρουτσόπουλος θα δηλώσει πως η Χρυσή Αυγή τον πρόδωσε και τον αποκήρυξε από τότε που πραγματοποίησε την εγκληματική απόπειρα, και έχει απειλήσει πολλές φορές με αποκαλύψεις για τις πρακτικές του ακροδεξιού κόμματος και τις «υπόγειες» διασυνδέσεις που διατηρεί.
Σε συνέντευξή του στη Realnews, το πρώην μέλος της Χρυσής Αυγής θα αποκαλύψει χαρακτηριστικά: «Με είχαν πεταμένο όλα αυτά τα χρόνια και ούτε που ασχολήθηκαν αν ζω ή πεθαίνω. Με άφησαν στη φυλακή, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσα μέσα από το κελί να διαχειριστώ το πολιτικό μου παρελθόν, και πόνταραν στην ανδρική μου τιμή ότι δεν θα αποκαλύψω ποιοι επιτέθηκαν στον φοιτητή».
Ακόμη, σε συνέντευξή του στο γαλλικό δίκτυο Canal+, ο «Περίανδρος» είχε δηλώσει πως ο Νίκος Μιχαλολιάκος θαύμαζε τον Χίτλερ, ενώ η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής ήταν ξεκάθαρα εθνικοσοσιαλιστική, αναφέρει η Εφημερίδα των Συντακτών: «Όταν τον ρωτούν για τις θέσεις της Χρυσής Αυγής, ο Ανδρουτσόπουλος απαντά αυθόρμητα στα αγγλικά: ”National Socialism” – και μεταφράζει ο ίδιος: ”Εθνικοσοσιαλισμός”».
Από τη συνέντευξη του Αντώνη Ανδρουτσόπουλου στο Canal+
Ο δημοσιογράφος τον ρωτά αν αληθεύει το γεγονός ότι ο Μιχαλολιάκος θαυμάζει τον Χίτλερ. «Φυσικά», απαντά ο «Περίανδρος». Και εξηγεί: «Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Μιχαλολιάκος προσέγγιζε τον κόσμο. Αλλά θα ήταν άδικο να τον κατηγορήσω, γιατί όλοι το κάναμε εκείνη την περίοδο. Δεν ήταν κάτι κρυφό, ήταν ο τρόπος να προσεγγίσουμε τον εθνικοσοσιαλισμό».
Η δολοφονική επίθεση στον Δημήτρη Κουσουρή αποτελεί πρόδρομο της βίαιης δράσης που ακολούθησε από τη Χρυσή Αυγή, η οποία κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το 2013 και άλλες αιματηρές επιθέσεις. Η υπόθεση αυτή φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο η οργάνωση λειτουργούσε ως παρακρατικός μηχανισμός, επιδιώκοντας την εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων.
Συνολικά, η επίθεση στον Δημήτρη Κουσουρή είναι μια από τις πρώτες και πιο χαρακτηριστικές αποδείξεις της εγκληματικής φύσης της Χρυσής Αυγής, που τελικά οδήγησε στη δικαστική της καταδίκη ως εγκληματικής οργάνωσης.
Πτώση της Χρυσής Αυγής
Η πτώση της οργάνωσης ξεκίνησε ουσιαστικά μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το 2013. Η δολοφονία αυτή προκάλεσε μεγάλη κατακραυγή και πίεση προς την τότε κυβέρνηση Σαμαρά, που οδήγησε σε αστραπιαίες συλλήψεις των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής και στην κατηγορία της ως εγκληματικής οργάνωσης.
Τα ηγετικά μέλη της Χρυσής Αυγής οδηγούνται στη Δικαιοσύνη
Η δίκη που ακολούθησε, με την κατάρρευση της «ομερτά» («σιωπή») της οργάνωσης, οδήγησε στην ιστορική καταδίκη της ηγεσίας και πολλών μελών, σηματοδοτώντας το τέλος της πολιτικής επιρροής της Χρυσής Αυγής.
Συνολικά, η βίαιη και εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, με αιματηρές επιθέσεις και δολοφονίες, καθώς και η δικαστική καταδίκη της αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Ελλάδας.
By Pantelis Savvidis Source: Thessaloniki Newspaper
In recent days, I caught a brief news item noting that some “nationalist Macedonians” paid tribute to the heroic sacrifice of the “dynamiters” of Thessaloniki—a reference to the well-known case of the “Boatmen,” who, in late April 1903, blew up the Ottoman Bank in Thessaloniki and planted bombs on the French ship Guadalquivir, at the Gasworks factory, and in railway installations.
At the time, they were considered Bulgarian nationalists. Today, they are claimed by Skopje, whose Prime Minister travels the world declaring that his country has made significant concessions in order to join the EU and should no longer be pressured. Mr. Mitskovski says other things as well—that the “Macedonian issue” is not over, nostalgically invoking the early 20th century. But the Bulgarian president responded firmly, stating that Skopje will not begin accession talks with the EU unless it honors its commitments. No one is pressuring them.
You cannot wish to join the European Union—where outdated nationalisms have long been relegated to the dustbin of history—and, in the same breath, claim that the issue which plunged the region into bloodshed in the early 20th century is still alive.
Historically, the “Boatmen”—so named for their escape to the “free and wild seas of illegality”—were not merely terrorists or nationalists. They were anarchists, expressing a uniquely Balkan nihilism influenced by radical European currents and deeply rooted in the national and social impasses of their era.
Coincidentally, in the same days, I attended a presentation at the ESHEMTH hall by Alexandros Tziolas, showcasing significant photographic and cinematic material from the Manakia brothers—the Greek Vlachs from Avdela who, beginning in 1905, crisscrossed the Balkans and documented with their camera and film the most important events of the first half of the 20th century.
Yannis Manakia, in fact, died in 1954 on the Thessaloniki waterfront while filming.
In the short tribute presented by Mr. Tziolas, we saw Reshid Pasha visiting Thessaloniki and Monastir—the two most important Balkan cities of that era—whose respective successor states, after liberation from Ottoman rule, made it their mission to denigrate and continue to disregard them.
With their characteristic professionalism, the Manakia brothers once called out to the Sultan—whom they served as official photographers—“Stand where you are!” in order to take his picture. This behavior brings to mind our own Yannis Kyriakidis.
The historical and ethnographic work of the Manakia brothers is monumental. Among the first photographs shown was The Gaze of Ulysses—the look of their centenarian mother at the loom—which inspired the title of the eponymous film by Theodoros Angelopoulos.
We are speaking of a time when population movement across the Balkans, within the framework of the Ottoman Empire, brought peoples and ethnicities with diverse characteristics into contact, creating a cultural dynamism that is now absent.
The map found in the archive of Alexandros Tziolas shows the Lake of Giannitsa where the battles took place during the Macedonian Struggle. Today it does not exist.
Thessaloniki was a major commercial and cultural hub of the Empire. Throughout all historical periods, the city played a pivotal role in developments. Its abandonment came at the hands of the national center following its liberation—a center from which the city had expected much.
In a map from Alexandros Tziolas’ archive, Lake Giannitsa is depicted—the site of battles during the Macedonian Struggle. Today, it no longer exists.
A brief glance through history reveals that contemporary Greek territory is under a peculiar Athenian occupation—an ancient dream of that city. The nation-state did not help; on the contrary, it stripped the Greek periphery bare.
A characteristic example from our time is the presidential decree concerning land plots in villages with populations under 2,000.
Until April 14, those who owned property within such settlements possessed legally complete and buildable plots. As of April 15, with one law and one article, their property was reclassified as farmland—unless it covers two acres. In plain terms, to build in a village today, one must own at least two acres!
The current government—and all past ones for that matter—for some inexplicable reason, wants to concentrate the country’s population in Attica. Those who cannot or will not settle in the Athenian cesspool are to be relocated to large towns or even cities. Soon it will be the towns’ turn to vanish.
The country’s population groans under the weight of poverty. A large portion lives below the poverty line, suffers from depression, and is ruled by a combination of political figures from across the spectrum, a small group of economic elites, and their obsequious agents in the media—who manage the people with utter disdain and complete lack of empathy for their tragic reality. A detail: many of these mediators once belonged to leftist currents.
Meanwhile, as the Athenian political system gazes at its own navel—or more accurately, wallows in the honey—Turkey is forging a significant arc of influence in the Balkans, stretching from the Adriatic to the Black Sea.
Athens’ ambition is not to play any regional role in its own neighborhood, but merely to be accepted as the best subcontractor of geopolitical management.
History has shown that Thessaloniki—with its heritage, position, and assets—can play the role of an active hub in the Balkans. Sadly, the so-called Athenian state refuses to recognize this role for the city.
Thessaloniki must foster its own leadership, its own strong bourgeoisie, and its own high-reach media in order to claim what everyone—except the Greek state—acknowledges it deserves.
Will it manage?
Instead of wandering like boatmen of hope, perhaps its people should dare to try something.
Η ηθοποιός Σαρλίζ Θερόν μεγαλώνει τον γιο της Τζάκσον ως κορίτσι. Οι ηθοποιοί του Χόλιγουντ – παγκόσμιας πολιτισμικής πρωτεύουσας – είναι οι «απόστολοι» της βαρβαρότητας, όπου γιατροί θα κατακρεουργούν ανήλικους, οι οποίοι τρέφονται με ορμόνες στην υπόλοιπη ζωή τους…
του Pierre–AlainDepauw
Ο γιος του δύο φορές βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι το τελευταίο παιδί διασημοτήτων που δήλωσε ανοιχτά ότι είναι τρανς. Στις 29 Απριλίου, ο Άαρον Ντε Νίρο συστήθηκε ως Airyn σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Them, όπου αποκάλυψε ότι είχε ξεκινήσει ορμονοθεραπεία το 2024 για να εμφανιστεί ως γυναίκα.
Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δήλωσε στο People ότι υποστηρίζει πλήρως την απόφαση του γιου του. « Αγάπησα και υποστήριξα τον Άαρον σαν τον γιο μου και τώρα αγαπώ και υποστηρίζω την Άιρυν σαν την κόρη μου », είπε. « Δεν βλέπω ποιο είναι το πρόβλημα. Αγαπώ όλα μου τα παιδιά .» Ο Ντε Νίρο έχει επτά παιδιά από τέσσερις διαφορετικές γυναίκες.
Ο γιος του, Άαρον, τους εξήγησε ότι ως άτομο μιγάδας, η τρέχουσα ταυτότητά του βασίζεται σε πολλές επιρροές. « Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος της μετάβασής μου [εννοεί την αλλαγή φύλου]οφείλεται επίσης στην επιρροή που άσκησαν πάνω μου οι μαύρες γυναίκες. Νομίζω ότι το να ασπάζομαι αυτή τη νέα ταυτότητα, ενώ παράλληλα είμαι πιο περήφανη για το χρώμα του δέρματός μου, με φέρνει πιο κοντά τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο .»
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο παππούς των Aaron/Airyn, Robert De Niro Sr., ήταν ιδιωτικά ομοφυλόφιλος, ένα θέμα που ο Robert De Niro έθεσε στο ντοκιμαντέρ του 2014 ” Remembering the Artist: Robert De Niro, Sr. ” .
Τα τρανς παιδιά του Χόλιγουντ
Η λίστα με τα τρανς παιδιά των σταρ του Χόλιγουντ συνεχίζει να μεγαλώνει. Για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα:
Η Σεραφίνα Ρόουζ Άφλεκ, κόρη του ηθοποιού Μπεν Άφλεκ και της ηθοποιού Τζένιφερ Γκάρνερ, αυτοπροσδιορίζεται ως τρανς (άνδρας).
Η Έμμε Μαριμπέλ Μουνίζ, κόρη της ηθοποιού Τζένιφερ Λόπεζ και του τραγουδιστή Μαρκ Άντονι, αυτοπροσδιορίζεται ως «ουδέτερη ως προς το φύλο». Η Τζένιφερ Λόπεζ έχει επίσης αναφερθεί στο παρελθόν στον «τσιμπολόγο» της Μπρέντον. («Το «τσιμπολόγημα» είναι ένας πρόσφατα επινοημένος όρος ουδέτερου φύλου για την ανιψιά ή τον ανιψιό.)
Η Σύνθια Νίξον, η ηθοποιός που είναι γνωστή για τον ρόλο της στη σειρά « Sex and the City», καυχιέται εδώ και καιρό για το τρανς παιδί της. Σε πρόσφατη διαμαρτυρία στη Νέα Υόρκη κατά του εκτελεστικού διατάγματος του Προέδρου Τραμπ που απαγορεύει τις χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου σε ανηλίκους, η ηθοποιός Σύνθια Νίξον δήλωσε ότι η κόρη της είναι τρανς, η ανιψιά της είναι τρανς, το παιδί της καλύτερής της φίλης είναι τρανς, η καλύτερη φίλη της κόρης της είναι τρανς και η ζωή της είναι γεμάτη με τρανς άτομα.
Η ηθοποιός Σαρλίζ Θερόν μεγαλώνει τον γιο της Τζάκσον ως κορίτσι, αφού φέρεται να της είπε ότι ένιωθε σαν γυναίκα σε ηλικία τριών ετών.
Ο σταρ του NBA, Ντουέιν Γουέιντ, και η ηθοποιός σύζυγός του, Γκαμπριέλ Γιούνιον, μεγαλώνουν τον γιο τους Ζάιον ως κορίτσι και άλλαξαν το όνομά του σε «Ζάγια».
Ο ηθοποιός Khary Payton ανακοίνωσε το 2020 ότι η 11χρονη κόρη του ήταν πλέον «ο γιος μου, ο Karter».
Η κόρη της τραγουδίστριας Cher δήλωσε ότι είναι τρανς το 2009, άλλαξε το όνομά της σε Chaz Bono και εξήγησε τη μετάβασή της στο ντοκιμαντέρ του 2011 ” Becoming Chaz “.
Ο γιος της ηθοποιού Τζέιμ Λι Κέρτις δήλωσε ότι είναι τρανς το 2021, αλλάζοντας το όνομά του σε Ρούμπι. Ο Τζέιμς Λι Κέρτις εξέφρασε την υπερηφάνειά του γι’ αυτό.
Το παιδί του ηθοποιού Μάρλον Γουέιανς αποκάλυψε ότι είναι τρανς (ο ίδιος περιέγραψε λεπτομερώς το ταξίδι του σε αρκετές συνεντεύξεις).
Η κόρη της ηθοποιού Busy Phillips χρησιμοποιεί αντωνυμίες «τρανς» από τότε που ήταν 10 ετών.
Το παιδί της ηθοποιού Σιγκούρνι Γουίβερ αυτοπροσδιορίζεται ως μη δυαδικό.
Ο ατιμασμένος τραγουδιστής R. Kelly έχει ένα παιδί που αυτοπροσδιορίζεται ως τρανς από τότε που ήταν 13 ετών.
Ο τραγουδιστής Τσέστερ Μπένινγκτον έχει ένα τρανς παιδί που ξεκίνησε ορμονοθεραπεία πέρυσι.
Το Χόλιγουντ βρίσκεται στην καρδιά σχεδόν κάθε νέου σταδίου της ΛΟΑΤΚΙ επανάστασης.
Η προεδρεύουσα της Προεδρίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Ζέλιγκα Τσβιγιάνοβιτς, τόνισε απευθυνόμενη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη επικρατεί δικτατορία.
Ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να προγραμματίσει επειγόντως ψηφοφορία για την έγκριση του Κρίστιαν Σμιτ ως Ύπατου Εκπροσώπου ή να βρεθεί άλλος υποψήφιος.
Ομιλία της Ζέλιγκα Τσβιγιάνοβιτς:
Ευχαριστώ για την ευκαιρία να απευθυνθώ σε εσάς σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, όχι μόνο για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αλλά και για την αξιοπιστία του διεθνούς συστήματος στο οποίο όλοι μαζί βασιζόμαστε.
Αν και αυτή τη στιγμή προεδρεύω της τριμελούς Προεδρίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, σήμερα απευθύνομαι σε σας με την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα ιδιότητα του Σέρβου μέλους αυτής της Προεδρίας. Σε αυτή τη θέση με εξέλεξαν οι πολίτες της Σερβικής Δημοκρατίας, μιας από τις δύο οντότητες που απαρτίζουν τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Η Συμφωνία του Ντέιτον δεν ήταν μια τέλεια λύση, αλλά αποτέλεσε μια τολμηρή διπλωματική πράξη που καθιέρωσε μια ισορροπία μεταξύ των τριών λαών και των δύο οντοτήτων εντός ενός κράτους. Αυτή η συμφωνία ήταν – και παραμένει – μια νομικά δεσμευτική διεθνής συνθήκη, καταχωρημένη στα χρονικά αυτού του Συμβουλίου. Το Παράρτημα 4 της αποτελεί το Σύνταγμά μας, ενώ το Παράρτημα 10 καθορίζει την εντολή του Ύπατου Εκπροσώπου.
Η συμφωνία καθιέρωσε ένα αποκεντρωμένο σύστημα βασισμένο στη συναίνεση, με σκοπό να μην επιτρέπεται σε καμία πλευρά – εγχώρια ή διεθνή – να κυριαρχήσει επί των άλλων. Ωστόσο, σήμερα είμαστε μάρτυρες της διατάραξης αυτής της ισορροπίας λόγω της ανεξέλεγκτης παρέμβασης ξένων παραγόντων, τόσο μέσω των ενεργειών διαφόρων Ύπατων Εκπροσώπων όσο και μέσω της δράσης ξένων δικαστών στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από εκεί που ξεκινά και το ίδιο το Ντέιτον: από το κράτος δικαίου. Το Παράρτημα 10 ορίζει ρητά ότι ο Ύπατος Εκπρόσωπος πρέπει να εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Αυτό δεν συνέβη ποτέ στην περίπτωση του Κρίστιαν Σμιτ. Τον επέλεξε ένα αυτοαποκαλούμενο Συμβούλιο για την Εφαρμογή της Ειρήνης (PIC) – μια άτυπη ομάδα χωρίς καταστατικό, χωρίς θεμελίωση σε κάποια διεθνή συνθήκη και χωρίς νομική βάση, και χωρίς καμία εξουσία να παραβλέψει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Ο Σμιτ δρα βάσει των λεγόμενων «εξουσιών της Βόννης», οι οποίες δεν περιέχονται σε κανένα νομικά δεσμευτικό διεθνές μέσο.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αρκεί το γεγονός ότι το PIC «ενημέρωσε» το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την επιλογή του και ότι η έγκριση δεν είναι απαραίτητη. Ωστόσο, αν η ψηφοφορία στο Συμβούλιο θεωρούνταν περιττή, δεν θα είχε ποτέ απαιτηθεί από το Παράρτημα 10.
Το Παράρτημα 10 καθορίζει επίσης σαφώς την εντολή του Ύπατου Εκπροσώπου. Η Συμφωνία του Ντέιτον δεν έδωσε στον Ύπατο Εκπρόσωπο την εξουσία να θεσπίζει νόμους, να αναστέλλει συντάγματα, να διώκει ποινικά εκλεγμένους αξιωματούχους και πολιτικά κόμματα ή να κυβερνά με διατάγματα.
Παρόλα αυτά, ο Κρίστιαν Σμιτ κάνει ακριβώς αυτό, όπως έκαναν και ορισμένοι από τους προκατόχους του, και μάλιστα όχι σε λίγες περιπτώσεις.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της συνεχιζόμενης κρίσης στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, της οποίας την κορύφωση βλέπουμε σήμερα. Όλα όσα προέκυψαν από αυτή την παρατυπία – την έλλειψη έγκρισης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις παράνομες υπερβάσεις της εντολής που καθορίζεται στο Παράρτημα 10 – είναι ελαττωματικά με τον ίδιο τρόπο. Κανένα νομικό σύστημα – εγχώριο ή διεθνές – δεν μπορεί να επιβιώσει αν οι ερμηνευτές των κανονισμών εξαιρούν τον εαυτό τους από την εφαρμογή τους.
Επιτρέψτε μου να αναφέρω εν συντομία μόνο μερικά από τα πολλά διατάγματα που ο Σμιτ επέβαλε παράνομα από τότε που ανέλαβε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη:
Αναίρεσε μονομερώς το Σύνταγμα της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για να επιβάλει μια κυβέρνηση της επιλογής του, αγνοώντας τα εκλογικά αποτελέσματα.
Τροποποίησε τον εκλογικό νόμο παρακάμπτοντας τις δημοκρατικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Παράτεινε την θητεία της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής χωρίς διαδικασία ενώπιον του αρμόδιου νομοθετικού σώματος.
Τροποποίησε τον Ποινικό Κώδικα με σκοπό την ποινικοποίηση της μη συμμόρφωσης με τα διατάγματα που ο ίδιος εξέδωσε. Αυτή η κίνηση στοχεύει κυρίως στην απομάκρυνση από την πολιτική ζωή του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας επειδή εκτέλεσε το συνταγματικό του καθήκον και κήρυξε νόμους που υιοθέτησε η Εθνική Συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας, καθώς και στον εκφοβισμό όλων των αξιωματούχων που θα τολμούσαν να αμφισβητήσουν την παράνομη εξουσία του.
Ανέστειλε τη χρηματοδότηση δημοκρατικά εκλεγμένων πολιτικών κομμάτων στη Σερβική Δημοκρατία από τον προϋπολογισμό, ακυρώνοντας έτσι την πολιτική βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων της.
Αξιότιμα μέλη του Συμβουλίου,
Τίποτα από τα παραπάνω δεν προβλέπεται από τη Συμφωνία του Ντέιτον, δεν είναι συμβατό με τη δημοκρατία και σίγουρα δεν αποτελεί κράτος δικαίου.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με δικτατορία – μια διακυβέρνηση μέσω διαταγμάτων, χωρίς έλεγχο από δικαστικά όργανα, χωρίς δικαίωμα ένδικου μέσου.
Αυτό που ξεκίνησε ως απλή υπέρβαση εντολής έχει εξελιχθεί σε ένα καθιερωμένο σύστημα καταστολής.
Κάθε τέτοια ενέργεια δικαιολογείται ως απαραίτητη για τη «λειτουργικότητα». Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν είναι μια «ενωμένη» Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αλλά μια βαθιά πολωμένη κοινωνία που δύσκολα μπορεί να επιβιώσει με ξένη παρέμβαση τέτοιου είδους και έντασης.
Όταν η Σερβική Δημοκρατία διαμαρτύρεται για αυτές τις παραβιάσεις, κατηγορείται αβάσιμα για αποσχιστισμό. Ωστόσο, η επιμονή στην τήρηση μιας διεθνούς συνθήκης δεν είναι αποσχιστισμός.
Αντίθετα με ορισμένες αφηγήσεις, η Σερβική Δημοκρατία δεν υπονομεύει τη Συμφωνία του Ντέιτον – την υπερασπίζεται. Με τα αιτήματά μας δεν αποδομούμε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αλλά αποκαθιστούμε τη νομιμότητα και την ισορροπία όπως αρχικά καθιερώθηκαν στο πλαίσιο του Ντέιτον.
Για τον λόγο αυτό, η Εθνική Συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας υιοθέτησε νόμους για την προστασία των δικαιωμάτων της που καθορίζονται στο πλαίσιο του Ντέιτον. Αυτά τα μέτρα δεν αποτελούν πρόκληση, αλλά μια νόμιμη απάντηση στην επίμονη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Η τρέχουσα κρίση δεν προκλήθηκε από τη Σερβική Δημοκρατία, ούτε είναι προς το συμφέρον της. Είναι συνέπεια της πιο επεκτατικής και αυταρχικής εκδήλωσης εξουσίας του Σμιτ, που συνοδεύεται από την παράνομη επιβολή πολλών διαταγμάτων.
Επομένως, η καταδίκη των ενεργειών της Σερβικής Δημοκρατίας χωρίς προηγούμενη εξέταση των παράνομων παρεμβάσεων του Σμιτ δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και μεροληπτική, με επικίνδυνες συνέπειες.
Επιτρέψτε μου να εκθέσω ξεκάθαρα τη θέση μας:
Παραμένουμε πλήρως δεσμευμένοι στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όπως ορίζεται στη Συμφωνία του Ντέιτον.
Όσον αφορά την εντολή του Ύπατου Εκπροσώπου, υποστηρίζουμε την επιστροφή στη νομική βάση του Παραρτήματος 10 και την προετοιμασία για το κλείσιμο του Γραφείου του Ύπατου Εκπροσώπου (OHR).
Απορρίπτουμε τις μονομερείς αποφάσεις που τροποποιούν τη συμφωνία ειρήνης, ποινικοποιούν την πολιτική συζήτηση, διώκουν πολιτικούς αντιφρονούντες μέσω εργαλειοποιημένης δικαιοσύνης, διακρίνουν πολιτικά κόμματα και παρακάμπτουν τη βούληση των ψηφοφόρων.
Η νομική επαναφορά στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη αποτελεί το λογικό επόμενο βήμα αν θέλουμε να αποτρέψουμε την κλιμάκωση και τις μελλοντικές κρίσεις.
Επομένως, με τον δέοντα σεβασμό, καλώ αυτό το Συμβούλιο να προβεί επειγόντως στα εξής βήματα:
Να προγραμματίσει επίσημη ψηφοφορία για την έγκριση του Κρίστιαν Σμιτ. Εάν δεν μπορεί να εξασφαλίσει υποστήριξη, ας βρούμε έναν άλλο υποψήφιο, που θα διοριστεί σύμφωνα με το Παράρτημα 10.
Να ζητήσει μια ανεξάρτητη νομική αξιολόγηση, υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας, για τη συμμόρφωση των λεγόμενων «εξουσιών της Βόννης» με το Παράρτημα 10 και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Να ενθαρρύνει όλους τους σχετικούς παράγοντες στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη να συμμετάσχουν σε διάλογο με σκοπό την πρόληψη περαιτέρω κρίσεων και την αποκατάσταση της λειτουργικής διακυβέρνησης.
Είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε σε αυτή τη διαδικασία εποικοδομητικά, διαφανώς και με καλή πίστη.
Κύριε Πρόεδρε, μέλη του Συμβουλίου,
Η Συμφωνία του Ντέιτον έθεσε τέλος σε έναν καταστροφικό πόλεμο και καθιέρωσε τη βάση της συνταγματικής μας τάξης, και απαιτεί τον σεβασμό όλων, και όχι την κατάχρηση και παραβίαση των προβλεπόμενων διαδικασιών της.
Πρέπει να εξασφαλίσουμε από κοινού ότι το μέλλον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δεν θα γραφτεί με διατάγματα, αλλά με το δίκαιο.
Τέλος, αν και σε κριτικό τόνο, επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ένα ζήτημα. Ως μέλος της Προεδρίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, αναγκάζομαι να απευθύνομαι απευθείας στις αποστολές σας λόγω των εμποδίων που θέτει το Υπουργείο Εξωτερικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αυτό το υπουργείο περιορίζει επιλεκτικά την διπλωματική μου αλληλογραφία, ενώ επιτρέπει στον Βόσνιο συνάδελφό μου ανεμπόδιστη πρόσβαση στα διπλωματικά κανάλια.
Αυτή η μεροληψία είναι εμφανής ακόμη και στη Μόνιμη Αποστολή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στον ΟΗΕ.
Τέτοιες ενέργειες απεικονίζουν καλύτερα την πραγματικότητα του κράτους που μας καλούν να αποδεχθούμε – ένα σύστημα όπου η εξουσία επικεντρώνεται, απαρνούνται τα συνταγματικά δικαιώματα και η βασική επικοινωνία χρησιμοποιείται ως πολιτικό μέσο.
άρθρο του Συντονιστή Εξωτερικής Πολιτικής του CHP İlhan Uzgel
«Το τίμημα μιας εξωτερικής πολιτικής με γνώμονα την εξουσία: Όχι «πολύτιμη μοναξιά», αλλά βαθιά απελπισία»
Η επιδέξια στρατηγική που ακολουθούν συντονισμένα η Ελλάδα και η ‘Νότια Κύπρος’ έχει οδηγήσει την Τουρκία σε απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά έχει επίσης φέρει τις χώρες της περιοχής του Κόλπου, όπου η Τουρκία προσπαθεί να ασκήσει επιρροή, πιο κοντά στην Ελλάδα και τη ‘Νότια Κύπρο’.
Η Τουρκία διανύει την πιο αδύναμη και ευάλωτη περίοδο στην ιστορία της εξωτερικής της πολιτικής. Έχω πει πολλές φορές τους λόγους για αυτό, αλλά αξίζει να τους επαναλάβω εν συντομία. Ο Erdoğan ξόδεψε τη δύναμη μιας χώρας όπως η Τουρκία για να παραμείνει στην εξουσία, αύξησε την εξάρτηση από το εξωτερικό με λανθασμένες οικονομικές αποφάσεις, περιόρισε το περιθώριο ελιγμών ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων λαθών, προσπάθησε να περισώσει την κατάσταση αντί να επιδείξει αξιοπρέπεια και συνέπεια, αποδυνάμωσε τους θεσμούς, έρχεται σε σύγκρουση με την ίδια του την κοινωνία, δεν (μπορεί να) αναπτύξει μια στρατηγική κ.λπ.
Εκτός από όλους αυτούς τους παράγοντες, όλοι οι συνομιλητές του έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο Erdoğan είναι ένας ηγέτης που είναι έτοιμος να κάνει κάθε είδους συμβιβασμούς τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Είναι αδιανόητο οι κύκλοι του Παλατιού να μη γνωρίζουν πόσο αυτή η εικόνα αποδυναμώνει τη θέση της Τουρκίας στο εξωτερικό. Ωστόσο, εξακολουθούν να μην εγκαταλείπουν τη θέση τους και δεν πρόκειται να το κάνουν.
Δεδομένου ότι η κυβέρνηση αυτή βρίσκεται στη ρίζα του προβλήματος, δεν θα υπάρξει λύση χωρίς αλλαγή κυβέρνησης.
Σε αυτό το άρθρο, θα παρουσιάσω τη μεταμόρφωση και την εφαρμογή των στρατηγικών εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας και της ‘Ε/Κ Διοίκησης’ και θα προσπαθήσω να διευκρινίσω την έλλειψη πολιτικής που βιώνουμε υπό το AKP. Ελπίζω ότι θα γίνει καλύτερα κατανοητό το πλαίσιο της απόφασης ορισμένων χωρών της Κεντρικής Ασίας να ανοίξουν πρεσβείες στη ‘Νότια Κύπρο’, καθώς και η αδυναμία της κυβέρνησης AKP.
Υπάρχουν μικρά και μεσαία κράτη στον κόσμο που ακολουθούν πολιτική ισορροπίας και μπλοκ. Ενώ χώρες όπως η Βραζιλία, η Νότια Αφρική και το Αζερμπαϊτζάν είναι κοντά στην πολιτική ισορροπίας, χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και ο Καναδάς ακολουθούν αυστηρή πολιτική μπλοκ, δηλαδή προσπαθούν να ενεργούν σε πλήρη αρμονία με το μπλοκ στο οποίο ανήκουν. Μπορεί να υπάρχουν βαθμοί σε αυτό, ανάλογα με την κυβέρνηση και την περίοδο. Για παράδειγμα, η Ουγγαρία έχει απομακρυνθεί από την πολιτική των μπλοκ με την κυβέρνηση Orban. Η γειτονική μας Ελλάδα και η ‘E/K Διοίκηση’ ακολουθούν εδώ και καιρό μια αυστηρότερη πολιτική μπλοκ. Παρακάτω θα συζητήσω πώς λειτουργεί αυτή η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής, χωρίς καμία ηθική αξιολόγηση.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΛΟΚ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ‘ΝΟΤΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ’
Η Ελλάδα και η ‘Νότια Κύπρος’, σε συντονισμό, έχουν πραγματοποιήσει μια στρατηγική στροφή από τη δεκαετία του 2010.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, απομακρύνθηκαν από τη Ρωσία και άρχισαν να στρέφονται προς τις ΗΠΑ.
Σε περιφερειακό επίπεδο, πλησίασαν το Ισραήλ, με το οποίο οι σχέσεις της Τουρκίας είχαν επιδεινωθεί.
Βελτίωσαν τις σχέσεις τους με την Αίγυπτο και τις χώρες του Κόλπου, με τις οποίες η Τουρκία βρισκόταν σε διαμάχη εκείνη την περίοδο, και οι δεσμοί αυτοί έγιναν μόνιμοι.
Τόσο η Ελλάδα όσο και η ‘Νότια Κύπρος’ ήταν μέλη της ΕΕ και είχαν την υποστήριξη της ΕΕ. Σε αυτό προστέθηκε η υποστήριξη των ΗΠΑ από έξω και χωρών της περιοχής, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ.
Ενώ η επιδέξια στρατηγική που ακολούθησαν οι δύο αυτές χώρες οδήγησε την Τουρκία σε απομόνωση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, έφερε επίσης τις χώρες του Κόλπου, όπου η Τουρκία προσπαθούσε να ασκήσει επιρροή, πιο κοντά στην Ελλάδα και τη ‘Νότια Κύπρο’. Το ότι πείστηκαν οι δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας να ανοίξουν πρεσβείες στη ‘Νότια Κύπρο’ και η δέσμευσή τους να μην αναγνωρίσουν την ‘ΤΔΒΚ’, που είδαμε τον Απρίλιο, ήταν συνέχεια αυτής της πολιτικής.
Δεν χρειάζεται να μας αρέσει, αλλά ήταν μια συνεκτική στρατηγική και απέφερε αποτελέσματα.
Πρώτα απ’ όλα, ενήργησαν με βάση μια συγκεκριμένη στρατηγική. Ξεκίνησαν από την πεποίθηση ότι, παρ’ όλες τις γεωπολιτικές μεταβολές στο παγκόσμιο σύστημα, η Δύση εξακολουθούσε να έχει καθοριστικό ρόλο στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Και οι δύο παράγοντες κατάφεραν να κατευθύνουν την ΕΕ, της οποίας ήταν μέλη, σύμφωνα με τις δικές τους πολιτικές. Σε αυτό πρόσθεσαν και τις ΗΠΑ. Η νέα πολιτική απαιτούσε από τη Ρωσία να αποσυρθεί, και πήραν αυτό το ρίσκο.
Σε περιφερειακό επίπεδο, προσέγγισαν το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Τον Μάιο του 2010, ένα μήνα μετά το περιστατικό του Mavi Marmara, ο Netanyahu βρισκόταν στην Αθήνα. Μετά από αυτό, οι σχέσεις άρχισαν να αναπτύσσονται ραγδαία, η Ελλάδα, η ‘Νότια Κύπρος’ και το Ισραήλ ξεκίνησαν μια διαδικασία στρατηγικού διαλόγου σε μορφή 3+1, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Καθιέρωσαν τον ίδιο μηχανισμό με την Αίγυπτο.
Στη συνέχεια, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συνήψαν στρατιωτική και ενεργειακή συνεργασία με την Ελλάδα και τη ‘Νότια Κύπρο’. Έχουν ξεκινήσει κοινές ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, στις οποίες συμμετέχουν και οι ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν συμφωνία ασφάλειας και συνεργασίας με τη ‘Νότια Κύπρο’ τον Νοέμβριο του 2018, ενώ η Γαλλία υπέγραψε συμφωνία τον Μάιο του 2019 που επιτρέπει τη χρήση των λιμανιών της ‘Νότιας Κύπρου’. Το 2019, οι ΗΠΑ ήραν το εμπάργκο όπλων που είχαν επιβάλει στη ‘Νότια Κύπρο’ από το 1987 και στα μέσα του 2024 ανακοίνωσαν ότι θα αναβάθμιζαν τις σχέσεις τους με τη ‘Νότια Κύπρο’ σε «στρατηγικό» επίπεδο.
Η Τουρκία παρακολούθησε επίσης με ανησυχία τη στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ. Καθώς οι ΗΠΑ ενίσχυαν τους δεσμούς ασφαλείας τους με την Ελλάδα, έστελναν επίσης ένα μήνυμα στην Τουρκία. Καθόριζαν τα όρια της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας έναντι της κυβέρνησης του ΑΚΡ και έδειχναν ότι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την Τουρκία αν χρειαζόταν.
Ιδιαίτερα, η βάση της Σούδας στην Κρήτη, η οποία ήταν πολύ σημαντική για τον αμερικανικό στόλο στη Μεσόγειο, ενισχύθηκε και εγκαταστάθηκαν συστήματα αεροπορικής άμυνας σε συνεργασία με τη Γερμανία. Αναβαθμίστηκαν επίσης οι βάσεις της Λάρισας και του Βόλου.
Για την Τουρκία, επεκτάθηκε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο έχει αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας αντιπαράθεσης λόγω της εγγύτητάς του στα σύνορα (οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι δεν πρόκειται για δική τους βάση, αλλά για στρατιωτικό κέντρο διανομής εφοδιασμού που χρησιμοποιείται με την άδεια της Ελλάδας). Η Ελλάδα συνήψε επίσης στρατιωτική συνεργασία με τη Γαλλία σε μια περίοδο που η Τουρκία είχε συγκρούσεις με τη Γαλλία στην Ανατολική Μεσόγειο (και την Αφρική). Πραγματοποιήθηκαν κοινές ασκήσεις, αγορά μαχητικών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων. Εν τω μεταξύ, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ ευχαρίστησε τις ελληνικές αρχές για τη μείωση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή.
Ωστόσο, η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών κάλυψε επίσης τους τομείς της ενέργειας, της τεχνολογίας και της πληροφορικής. Μεγάλες αμερικανικές εταιρείες όπως η Microsoft, η Pfizer, η Amazon, η Cisco, η JP Morgan Chase και άλλες επιβράβευσαν την Ελλάδα με την ίδρυση επιχειρησιακών βάσεων και την πραγματοποίηση επενδύσεων.
Τελικά, η Ελλάδα και η ‘Νότια Κύπρος’ έγιναν πιο αποτελεσματικοί δρώντες στην περιοχή, με περιορισμένη ικανότητα σε σχέση με την Τουρκία. Σε αυτή τη διαδικασία, η Ελλάδα και η ‘Νότια Κύπρος’ ξεκίνησαν πρώτα με χώρες με τις οποίες η Τουρκία είχε προβλήματα και στη συνέχεια εμβάθυναν τις σχέσεις τους με χώρες με τις οποίες η Τουρκία είχε καλές σχέσεις, όπως το Κατάρ και οι χώρες της Κεντρικής Ασίας. Από τη μία πλευρά, οι ‘Ε/Κ’ έπεισαν το Κατάρ, με το οποίο ο Erdoğan έχει πολύ στενές σχέσεις, στον τομέα της ενέργειας και έδωσαν στην αμερικανική ενεργειακή γίγαντα Exxon Mobil άδεια για γεωτρήσεις στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου, και από την άλλη, ανέπτυξαν τις σχέσεις τους με τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ Η ΤΟΥΡΚΙΑ;
Η κυβέρνηση του ΑΚΡ αρκέστηκε να παρακολουθεί τις αλλαγές στις περιφερειακές ισορροπίες και τις συνεργασίες της Ελλάδας και της ‘Νότιας Κύπρου’, οι οποίες επεκτάθηκαν σε συμμάχους που θεωρούσε στενούς. Άσκοπα, χαρακτήρισε την αποτυχία της «πολύτιμη μοναξιά». Ήταν μια βαθιά απελπισία που επέβαλε σε μια τεράστια χώρα.
Ως αντίδραση, εμπλέχθηκε στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη. Η κίνηση αυτή ήταν αναποτελεσματική για τους εξής λόγους:
Η Λιβύη ήταν μια διαιρεμένη χώρα, αντί να ωφελήσει την Τουρκία στους συσχετισμούς της Ανατολικής Μεσογείου, η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας στην Τρίπολη είχε ανάγκη την Τουρκία.
Στα τέλη του 2019, η Τουρκία υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας. Η Ελλάδα αντέδρασε αμέσως στα μέσα του 2020, υπογράφοντας συμφωνία με την Αίγυπτο για την ακύρωση των θαλάσσιων διεκδικήσεων της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο η αβεβαιότητα σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία, αλλά και η στενότερη προσέγγιση μεταξύ της Ελλάδας και της Αιγύπτου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνέβη κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην ιστορία της Τουρκίας και οι σχέσεις με την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τη Συρία, τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ επιδεινώθηκαν ταυτόχρονα. Αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί με καμία λογική εξωτερικής πολιτικής.
Ως αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης πολιτικής, της αδυναμίας καθορισμού ενός άξονα και μιας γραμμής και μιας σειράς λαθών, ήταν η Τουρκία που υποχώρησε. Η κυβέρνηση του AKP αναγκάστηκε να ρίξει τα μούτρα της και προσπάθησε να αποκαταστήσει πρώτα τις σχέσεις με τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία και, μετά το 2020, ταυτόχρονα με την Ελλάδα, την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Ωστόσο, δεν ήταν δυνατό να ανατραπούν οι απώλειες.
Ο διορισμός του Hakan Fidan ως T/Yπουργού Εξωτερικών δεν οδήγησε σε σημαντική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική του AKP.
Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ακόμη καταφέρει να καθορίσει πού βλέπει η Τουρκία τον εαυτό της στο διεθνές σύστημα, πώς ορίζει τον ρόλο και τη θέση της. Αντίθετα, έχει προσπαθήσει να μην αναφερθεί στις ήττες που έχει υποστεί, προτιμώντας να κλείσει τα αυτιά της στις κριτικές.
Όσο συνεχίζεται αυτό, θα έχουμε περισσότερα προβλήματα.
‘Αρθρο γνώμης του Διευθυντή της εφημερίδας Milliyet, Őzay Şendir, για την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, κ. Γιώργου Γεραπετρίτη, στην Κωνσταντινούπολη.
«Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης υπηρετεί τη χώρα του με τη διαδικασία του διαλόγου και τη θετική ατζέντα ως πατριώτης που γνωρίζει ότι μια Ελλάδα που έχει λύσει τα προβλήματά της με την Τουρκία είναι πλουσιότερη και ασφαλέστερη. «Για πρώτη φορά αισθάνομαι ότι έχουμε έναν πολύ καλά δομημένο διάλογο. Ο σταθερότερος τρόπος επικοινωνίας που έχει δημιουργηθεί σε σχέση με το παρελθόν με κάνει πιο αισιόδοξο για το μέλλον», δήλωσε ο Έλληνας υπουργός. «Δεν νομίζω ότι απειλούμαστε από την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. Το κύριο σημείο στην ήπειρο αυτή τη στιγμή και το μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή είναι ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας».
Ο διευθυντής της εφημερίδας κ.Şendir επισημαίνει στο άρθρο του: « Έχω βρεθεί πολλές φορές στον ίδιο χώρο με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, αλλά χθες ήταν η πρώτη φορά που κατάφερα να συνομιλήσω μαζί του. Στο τέλος της συζήτησης, η οποία διήρκεσε περίπου δύο ώρες, δύο σκέψεις σχηματίστηκαν στο μυαλό μου.
Την πρώτη σκέψη την έγραψα ως τίτλο, αλλά πρέπει να την εξηγήσω: Ο υπουργός Γεραπετρίτης δεν λέει κάτι διαφορετικό για τα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας από αυτούς που είναι κατά της Τουρκίας. Ως πατριώτης που γνωρίζει ότι μια Ελλάδα που έχει λύσει τα προβλήματά της με την Τουρκία είναι και πιο πλούσια και πιο ασφαλής, υπηρετεί τη χώρα του με μια διαδικασία διαλόγου και μια θετική ατζέντα. Αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική στάση από εκείνους που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την εχθρότητα προς την Τουρκία ως μοχλό πίεσης για να προωθήσουν την προσωπική τους καριέρα.
Αυτή η διαφορετική στάση αντανακλάται και στον τρόπο που μιλάει για τα ίδια προβλήματα. Στην Ελλάδα, το «διεθνές δίκαιο» είναι η λέξη στα χείλη όσων προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα αντιτουρκικά αισθήματα για την προσωπική τους εξέλιξη.
Ο υπουργός Γεραπετρίτης είναι επισκέπτης καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο London School of Economics, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λίγοι τόσο εντός του Υπουργικού Συμβουλίου όσο και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο γνωρίζουν τόσο καλά το διεθνές δίκαιο όσο αυτός. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «διεθνές δίκαιο» σαν «γεμάτο πιστόλι» πάνω στο τραπέζι, αλλά τη βγάζει από τη φαρέτρα του όταν εξηγεί τη θέση της χώρας του. Δεν είναι ονειροπόλος αλλά ρεαλιστής, δεν αναφέρεται στους στρατούς ως λύση στα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Αντιθέτως, προτρέπει τα μέσα ενημέρωσης και την ακαδημαϊκή κοινότητα των δύο χωρών (σ.σ. να ενημερώνουν την κοινή γνώμη), τονίζοντας ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται δηλητηριώδης γλώσσα.
Η δεύτερη σκέψη μου ήρθε στο μυαλό μετά την αποχώρηση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη: «Επέστρεφα στην Άγκυρα από την Αθήνα μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών Hakan Fidan. Ο Hakan Fidan είναι ένας άνθρωπος που δίνει σημασία στην εγκαθίδρυση σχέσης εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη θέση του, και όταν εγκαθιδρύσεις μια σχέση εμπιστοσύνης, τα υπόλοιπα γίνονται ευκολότερα. Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας στο αεροπλάνο, ένιωσα ότι η γνώμη του υπουργού Fidan για τον Έλληνα ομόλογό του ήταν πολύ θετική. Ο υπουργός Εξωτερικών είχε πολύ δίκιο, ο υπουργός Γεραπετρίτης είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να μιλήσεις με καλή πίστη ακόμα και όταν έχετε διαφορετικές απόψεις. Είναι ένα πρόσωπο που δεν έχει κρυφή ατζέντα, που δεν σκέφτεται να χρησιμοποιήσει τη θέση του για να μεταπηδήσει σε άλλη θέση.
Ας μιλήσουμε για αυτά που συζητήσαμε:
«Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης δήλωσε ότι θα συναντηθεί με τον ομόλογό του Hakan Fidan στη Σύνοδο Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Αττάλεια αυτό το μήνα και δήλωσε ότι θα εργαστούν για να προγραμματίσουν μια συνάντηση Μητσοτάκη-Erdoğan στο μέλλον. Ωστόσο, ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε ότι οι ανειλημμένες υποχρεώσεις και τα προγράμματα των δύο ηγετών καθιστούν δύσκολο τον προγραμματισμό και τόνισε ότι θα εργαστούν για μια επίσκεψη στην Άγκυρα στο εγγύς μέλλον.
Στο σημείο αυτό, στην ερώτηση αν η επίσκεψη αναβλήθηκε λόγω της σύλληψης του Imamoğlu, ο κ. Γεραπετρίτης απάντησε: «Δεν είχε οριστεί κάποια ημερομηνία ώστε να χρειαστεί να αναβληθεί».
Δηλώνοντας αισιόδοξος για τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας μετά την έναρξη συνομιλιών ως συνέχεια του Συμφώνου Συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ των δύο χωρών το 2023, ο υπουργός επισήμανε ότι έχει δημιουργηθεί ένα καλό πλαίσιο επικοινωνίας. «Έχουμε εγκαθιδρύσει αμοιβαία, άμεση και πολυεπίπεδη επικοινωνία», ανέφερε ο κ. Γεραπετρίτης, προσθέτοντας ότι ο ίδιος βρίσκεται σε άμεση επαφή με τον υπουργό Εξωτερικών κ. Fidan, όπως πράττουν και άλλοι υπουργοί που βρίσκονται σε άμεση επαφή με τους Τούρκους ομολόγους τους. «Για πρώτη φορά αισθάνομαι ότι έχουμε έναν πολύ καλά δομημένο διάλογο και οι δύο πλευρές εργάζονται οργανωμένα για να δημιουργήσουν μια θετική ατζέντα. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται σε συγκεκριμένα περιοδικά διαστήματα και τίθεται μια προθεσμία. Η σταθερή επικοινωνία που έχει δημιουργηθεί σε σχέση με το παρελθόν με κάνει πιο αισιόδοξο για το μέλλον».
Ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε: «Αυτό που πετύχαμε τα τελευταία δύο χρόνια είναι πολύ σημαντικό. Είναι σημαντικό να μπορούμε να επικοινωνούμε σε επίπεδο αμοιβαίας εμπιστοσύνης.Αλλά θα έλεγα ότι αυτό που δεν έχει καν ξεκινήσει είναι ο διάλογος για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. Κατά την άποψή μου, πρόκειται σίγουρα για ένα ευαίσθητο ζήτημα προκειμένου να επιτευχθεί μια μακροχρόνια ειρήνη και ευημερία στην περιοχή μας. Πρόκειται για ένα ζήτημα στο οποίο έχει σημειωθεί λιγότερη πρόοδος μέχρι στιγμής, αλλά η πιο σταθερή επικοινωνία μας έχει ξεκινήσει εδώ και λιγότερο από δύο χρόνια και νομίζω ότι έχουμε σημειώσει καλή πρόοδο, σε μια δύσκολη εποχή εξαιτίας των συγκρούσεων στη διεθνή σκηνή και στην ευρωπαϊκή ήπειρο».
«Σε αυτό το σημείο της ομιλίας, υπενθύμισα ότι υπάρχουν πρόσωπα που αντιτίθενται στο διάλογο με την Τουρκία τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Ν.Δ. Ο Υπουργός κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ότι την πολιτική την καθορίζει ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης και την εφαρμόζουν από κοινού. Φαίνεται ότι το υπουργικό συμβούλιο του Έλληνα Πρωθυπουργού στηρίζει αυτή την άποψη, εκτός από μια παραφωνία», σημειώνει ο διευθυντής της εφημερίδας.
«Όσον αφορά τη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών σε στρατιωτικό επίπεδο, έχουμε ήδη συνεργασία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, οι δύο χώρες είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ. Υπάρχει όμως κάτι κρίσιμο που είναι και ο λόγος που κάποιες φορές δεν υποστηρίζουμε την Τουρκία σε στρατιωτικούς οργανισμούς ή στη συμμετοχή της σε αμυντικά προγράμματα. Η Τουρκία εξακολουθεί να απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα και αυτό το ζήτημα μας εμποδίζει να εμπλακούμε σε μεγαλύτερη στρατιωτική συνεργασία. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που έρχεται από το παρελθόν. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή, όταν οι διμερείς μας σχέσεις φτάσουν σε πιο προχωρημένο στάδιο».
Αναφερόμενος στην αύξηση των αμυντικών δαπανών λαμβάνοντας υπόψη τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, ο υπουργός τόνισε: «Πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε βιώσιμες αμυντικές δυνατότητες». Επισήμανε επίσης ότι η Ελλάδα δεν έχει ισχυρή αμυντική βιομηχανία σε σύγκριση με την Τουρκία. «Δεν νομίζω ότι απειλούμαστε από την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. H Τουρκία έχει μια ισχυρή στρατιωτική βιομηχανία. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πιο δαπανηρό να προμηθεύεσαι αμυντικά υλικά από το εξωτερικό. Αυτή τη στιγμή, το κύριο θέμα στην ευρωπαϊκή ήπειρο και το μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή είναι ο πόλεμος μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Είναι σημαντικό να είμαστε μαζί σε αυτή την κατάσταση. Η Τουρκία είναι επίσης σύμμαχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια. Η κατάσταση αυτή φέρνει την Τουρκία πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Δημοσίευσε ο X-Raytor την Πέμπτη 08.05.2025 στις 06:00
Αρχηγική εμφάνιση Δένδια
Οι συνθήκες τα έφεραν έτσι και χτες στη Βουλή ο Νίκος Δένδιας ανέλαβε την υπεράσπιση της κυβέρνησης απέναντι στις επιθέσεις που εξαπέλυσε η αντιπολίτευση. Η «βεντάλια» άνοιξε και επεκτάθηκε μέχρι τα Τέμπη και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας φρόντισε να βγει «μπροστά». Στους διαδρόμους της Βουλής, πάντως, η εκτίμηση «γαλάζιων» και μη ήταν σαφής: Ο Δένδιας έκανε μια αρχηγική εμφάνιση, κρατώντας μεν αποστάσεις από το εμπρηστικό στυλ πολλών συναδέλφων του για τα Τέμπη, αλλά άφησε και μια «τοσοδούλα» αιχμή για τον Γιώργο Γεραπετρίτη και τα περί διαπραγμάτευσης με την Τουρκία.
Το έχουμε ξαναπεί άλλωστε: Οι πολιτικές εξελίξεις δεν μοιάζουν τόσο μακρινές και όλοι οι ομαδάρχες της ΝΔ παίρνουν από τώρα θέση για το μέλλον…
«Μαζεμένος» ο επίμονος Κυρανάκης
Κομμένα τα είδα τα φτερά του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στη χθεσινή του συνέντευξη στο Open, μετά το «στοπ» του Μαξίμου στην τρομερή ιδέα του να επιδοτούνται οι γλεντζέδες του Παρασκευοσαββατοκύριακου που θέλουν να επιστρέφουν στο σπίτι τους με ταξί. Στις επίμονες ερωτήσεις του Στάθη και του Κολοκυθά για το αν αποσύρει την ιδέα του, ο Κυρανάκης προσπάθησε να κάνει ελιγμό. Προσπάθησε να ερμηνεύσει τα λόγια του Μαρινάκη ως όχι κάθετα αρνητικά και είπε πως η επιδότηση μπορεί να προέρχεται από χρήματα των κλήσεων που επιβάλλονται σε οδηγούς.
Ο Παύλος Μαρινάκης, βέβαια, είχε δηλώσει κατά λέξη: «Δεν θα πληρώσει προφανώς ο Έλληνας φορολογούμενος, δεν θα επιδοτείται τέλος πάντων κάποιος για να πίνει, προφανώς. Θα κάνει το υπουργείο μια σειρά από πράγματα, που ήδη κάνει. Και έχει κάνει πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια και στα τρένα και στα υπόλοιπα, ούτως ώστε, για παράδειγμα, να διευρύνεται το ωράριο του μετρό. Αλλά αυτό δεν θα γίνει. Δεν πρόκειται να προχωρήσει». Είχε βάλει δηλαδή οριστική «ταφόπλακα» στην ιδέα του αναπληρωτή υπουργού μεταφορών. Τώρα γιατί επιμένει ο Κυρανάκης να μιλάει για κάτι που θα βοηθήσει τις πλατφόρμες μετακίνησης, δεν θα το απαντήσω εγώ…
Και μια σωστή σκέψη του
Επειδή δεν είμαι κανένας εμμονικός και αναγνωρίζω τα θετικά, στην ίδια συνέντευξη ο Κυρανάκης είπε και πως έχει ήδη ζητήσει να μελετηθεί εάν μπορεί το μετρό και το τραμ στην Παραλιακή να λειτουργούν σε 24ωρη βάση το Σάββατο. Αυτό είναι πράγματι μια καλή ιδέα, αρκεί να μην υπάρχει ζήτημα ασφάλειας και συντήρησης των συρμών. Αντί, όμως, να ξεκινήσει από εκεί, έσπευσε να ανοίξει πόλεμο με τους ταξιτζήδες και να προκαλέσει τον κόσμο. Στην πολιτική οι παρορμήσεις δεν φέρνουν καλό…
Σχεδιάζεται περικοπή χρηματοδότησης στα πανεπιστήμια
Είναι σαφές πια πως ο σχεδιασμός της κυβέρνησης πάει πιο πέρα από το θέμα της «βίας και της ανομίας» στα πανεπιστήμια. Άκουσα με προσοχή τον Μάκη Βορίδη, που ως συνήθως αποκαλύπτει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Ο υπουργός Μετανάστευσης, που έχει και ιδία εμπειρία περί της βίας στα πανεπιστήμια (ουδείς ξεχνά την περίφημη φωτογραφία με το τσεκούρι), είπε πως η κυβέρνηση έχει έναν έμμεσο τρόπο να πιέσει τις πρυτανείες να κάνουν ό,τι τους ζητείται: «Ο τρόπος συνδέεται κυρίως με τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων», είπε και συμπλήρωσε πως πρέπει να ενεργοποιηθούν διατάξεις που «προβλέπουν την σύνδεση της αξιολόγησης του πανεπιστημίου, άρα και της χρηματοδότησης του, με τις πολιτικές που ενισχύουν την ασφάλεια και την προστασία της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης».
Απλά να σημειώσω εδώ πως το ίδιο έκανε ο Τραμπ στην Αμερική…
Επικίνδυνη εξαγγελία για συλληφθέντες
Κάθε μέρα που περνά πάντως η κυβέρνηση βγάζει και έναν ακόμα λαγό από το καπέλο της για τα πανεπιστήμια. Η Σοφία Ζαχαράκη το υπονόησε, αλλά ο Παύλος Μαρινάκης το είπε ευθέως: Αν συλληφθεί φοιτητής σε επεισόδια εντός ή εκτός σχολής, θα αναστέλλεται η φοιτητική του ιδιότητα. Το νέο αυτό «φρούτο» προφανώς προέκυψε επειδή η κυβέρνηση θέλει να παρακάμψει τις καθυστερήσεις στη δικαιοσύνη. Προσέξτε όμως πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η εξαγγελία. Θα φτιάξω ένα σενάριο: Γίνονται επεισόδια, συλλαμβάνεται ένας φοιτητής και αναστέλλεται η φοιτητική του ιδιότητα. Μετά από χρόνια ο φοιτητής αθωώνεται στα δικαστήρια τελεσίδικα. Μέχρι τότε ο άνθρωπος αυτός θα έχει αποκλειστεί από την εκπαίδευση και άρα από το μέλλον του.
Επιμένει ο Φάμελλος για την Ομάδα Αλήθειας
Να αυξήσει την πίεση προς την κυβέρνηση και τη ΝΔ για την Ομάδα Αλήθειας έχει σκοπό ο Σωκράτης Φάμελλος. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που αναμένεται να δεχτεί και αγωγή από τους Μπένο και Δογάνη, τώρα προτίθεται να καταθέσει και επίκαιρη ερώτηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη για το συγκεκριμένο θέμα. Θυμίζω πως ο Φάμελλος κατέθεσε προ ολίγων ημερών μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ σχεδιάζουν επίσης να προσφύγουν στον Νικήτα Κακλαμάνη προκειμένου να κινήσει διαδικασίες για έλεγχο από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής για τα οικονομικά των κομμάτων.
Ο Δούκας στην «Απανεμιά»
Άνθρωπος μου βρέθηκε την Δευτέρα το βράδυ σε γνωστή μπουάτ των Αθηνών, όπου τραγουδούσε ο Μπάμπης Στόκας. Η «Απανεμιά» είναι κλασικό στέκι των φίλων της μουσικής και κατά καιρούς φιλοξενεί γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής. Ο φίλος μου μού είπε λοιπόν ότι εκεί ήταν ο Χάρης Δούκας, ο οποίος πήγε διακριτικά και κάθισε περίπου μία ώρα, ενώ είχε και μία σύντομη συνομιλία με τον καλλιτέχνη. Τον δήμαρχο Αθηναίων τον είχα πετύχει και εγώ σε μουσική σκηνή λίγο παλιότερα και συγκεκριμένα όταν πήγε να δει τους Άγαμους Θύτες, αφού έχει φιλία με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη.
Άλλα λέει οι Ζωή, άλλα οι μισοί ψηφοφόροι της
Στο άκουσμα του ονόματος του Αλέξη Τσίπρα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου «εκπυρσοκροτεί». Σε κάθε συνέντευξή της τον στολίζει με ουκ ολίγα επίθετα και χαρακτηρισμούς. Τι για πραξικόπημα είπε, τι για καταστολή, τι για εξαπάτηση. Ωστόσο την ώρα που η Ζωή Κωνσταντοπούλου εξαπολύει μύδρους εναντίον της, σχεδόν το 43% των ψηφοφόρων της, σύμφωνα με την έρευνα της Opinion Poll, βλέπουν θετικά μια πιθανή επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού σε πρωταγωνιστικό ρόλο…
Το νερό νεράκι, αλλά έρχονται οι αυξήσεις
Είδα, στο μεταξύ, χθες την εν χορώ πρόσκληση της ηγεσίας του ΥΠΕΝ για την ανάγκη μιας «Υδάτινης Συμμαχίας». Συγκεκριμένα, σε «πανστρατιά» για τη λειψυδρία κάλεσε πολίτες και φορείς ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, μιλώντας χθες το πρωί στο πρώτο workshop της σειράς «Υδάτινες Συμμαχίες / Γνώση-Λύση-Δράση για το μέλλον του Νερού», που διοργανώνουν το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ), η ΕΥΔΑΠ, το Ινστιτούτο ΤΕΕ-ΤΜΕΔΕ και το Ινστιτούτο «We are Greece».
Πάντως το στίγμα το έδωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ, Χάρης Σαχίνης. Αφού υπεραμύνθηκε της παρέμβασης για «συγκέντρωση» των ΔΕΥΑ, ώστε να υπάρξει μια λογική κι όχι υπερβολικη επιβάρυνση, ανά τόπο και με αναλογικό τρόπο, των καταναλωτών από τα έργα και τις παρεμβάσεις, εξέφρασε την άποψη ότι σύντομα ο Ρυθμιστής, δηλαδή η ΡΑΑΕΥ, θα αποφανθεί επί των τιμών του νερού.
Εν αναμονή για τις ακριβείς τιμές του νερού
Ο κ. Σαχίνης, όπως είπε, αναμένει να εφαρμοστεί το ρυθμιστικό πλαίσιο που ακολουθεί διεθνείς πρακτικές για την ανάκτηση κόστους, κάτι που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι ο Ρυθμιστής αναμένεται να εγκρίνει τις επενδύσεις που έχει προτείνει η ΕΥΔΑΠ, αλλά και τις λειτουργικές δαπάνες, δίνοντας το νούμερο για το επιτρεπόμενο έσοδο της εταιρείας. Όπως είπε η Αρχή εξετάζει τα στοιχεία που έχουμε στείλει, αλλά δε σημαίνει ότι θα τα δεχτεί όλα. Οψόμεθα λοιπόν για τις τιμές.
Εν τω μεταξύ σε δυο χρόνια μάλλον νερό δε θα υπάρχει, οπότε προετοιμαστείτε τόσο για επιβαρύνσεις για τη σπατάλη αλλά και για μια σειρά έργων. Το πλαίσιο, όπως είπε ο κ. Σαχίνης υπάρχει από το νόμο του 1993. Για να δούμε λοιπόν τι μας περιμένει;
Στο Ευρωκοινοβούλιο τα νερά
Πάντως το Ευρωκοινοβούλιο (ΕΚ) ενέκρινε τις συστάσεις του ενόψει της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για την ανθεκτικότητα των υδάτων, που αναμένεται να ανακοινωθεί από την Επιτροπή πριν το καλοκαίρι του 2025. Στην έκθεσή τους, που εγκρίθηκε με 470 ψήφους υπέρ, 81 κατά και 92 αποχές, οι ευρωβουλευτές επιθυμούν μια φιλόδοξη στρατηγική ώστε η ΕΕ να διαχειριστεί αποδοτικά τους υφιστάμενους και τους μελλοντικούς υδάτινους πόρους και να δώσει αποτελεσματικές απαντήσεις στις τρέχουσες προκλήσεις του τομέα. Το κείμενο αναφέρει ότι το νερό δεν είναι μόνο απαραίτητο για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων, αλλά και κρίσιμης σημασίας για τις προσπάθειες της Ευρώπης για την οικονομία, την ανταγωνιστικότητα και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.
Στόχοι για την αποδοτική χρήση των υδάτων αποτελούν η μείωση της ρύπανσης και βελτίωση της ετοιμότητας για την αντιμετώπιση καταστροφών, Οι ευρωβουλευτές ζητούν από την Επιτροπή ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα καθορίζει τομεακούς στόχους για την αποδοτική χρήση των υδάτων και την άντληση νερού από επιφανειακή ή υπόγεια πηγή βάσει εκτιμήσεων κινδύνου. Η ΕΕ πρέπει να καταβάλει περισσότερες προσπάθειες για τη μείωση της ρύπανσης των υδάτων από φαρμακευτικά προϊόντα, χημικά φυτοφάρμακα και λιπάσματα, ανθεκτικά στα αντιβιοτικά βακτήρια, μικροπλαστικά και χημικές ουσίες, όπως και να καταργήσει σταδιακά τα «παντοτινά χημικά» (PFAS), σύμφωνα με την έκθεση.
Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου «MOVE ON UP – An innovative digital approach to promote engaging physical activity in people with Parkinson’s (Μια καινοτόμα ψηφιακή προσέγγιση για την προώθηση της συμμετοχής στη σωματική δραστηριότητα σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον)» θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για την φυσική κατάσταση των εφήβων, την Παρασκευή 9 Μαΐου 2025 και ώρα 19:00, στο Ολυμπιακό Μουσείο (Γ΄ Σεπτεμβρίου & Αγίου Δημητρίου), στη Θεσσαλονίκη. Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν και θα συζητηθούν οι στόχοι του έργου MOVE ON UP, που υλοποιείται από το Τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ.
Το έργο MOVE ON UP υλοποιείται με τη συμμετοχή πέντε εταίρων από πέντε ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τους συντελεστές του έργου, τα διαδικτυακά προγράμματα άσκησης έχουν αναδειχθεί ως ένας ελκυστικός τρόπος για τα άτομα με νόσο του Πάρκινσον (PwP) να παραμένουν σωματικά και πνευματικά ενεργά, ιδιαίτερα μετά την πανδημία του κορωνοϊού. Οι πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις έχουν καταστήσει την εξειδικευμένη φροντίδα πιο προσβάσιμη για τα άτομα με Πάρκινσον, ενώ ο συνδυασμός άσκησης/φυσικοθεραπείας με γνωστική εκπαίδευση έχει δείξει ότι μπορεί να βελτιώσει τόσο τα σωματικά όσο και τα γνωστικά αποτελέσματα.
Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις βρίσκονται ακόμη σε σχετικά πρώιμο στάδιο ανάπτυξης· αν και πολλά υποσχόμενες, απαιτούνται περαιτέρω βελτιώσεις στον σχεδιασμό, την παιχνιδοποίηση, τη συχνότητα, την ένταση και την ποικιλία των συνεδριών άσκησης, με τη συμμετοχή των ασθενών στο επίκεντρο της διαδικασίας σχεδιασμού, ώστε να ενσωματωθούν οι ψηφιακές θεραπείες στο σύστημα υγείας.
Το έργο MOVE ON UP στοχεύει στην ανάπτυξη, εφαρμογή και αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας ενός εβδομαδιαίου ψηφιακού προγράμματος άσκησης για 50 άτομα με Πάρκινσον, καθώς και ενός 28ωρου ψηφιακού πολυεπιστημονικού προγράμματος εκπαίδευσης για 100 επαγγελματίες υγείας και φροντιστές. Το πρόγραμμα άσκησης θα χρησιμοποιήσει το μοντέλο COM-B ως μετα-πλαίσιο για τη βελτίωση των επιπέδων σωματικής δραστηριότητας, των κινητικών συμπτωμάτων, της ισορροπίας, της φυσικής λειτουργίας και της ποιότητας ζωής.
Το πρόγραμμα εκπαίδευσης θα αναπτύξει γνώσεις και δεξιότητες και θα αντιμετωπίσει τα αντιλαμβανόμενα εμπόδια στην ψηφιακή μετάβαση. Το έργο θα ακολουθήσει μια μεθοδολογία μικτής προσέγγισης, με πέντε πακέτα εργασίας βασισμένα στις οδηγίες ADDIE και στο εγχειρίδιο “Be Healthy, Be Mobile”. Η εξειδικευμένη κοινοπραξία περιλαμβάνει οργανισμούς από την Πορτογαλία, την Ελλάδα, τη Μάλτα και την Ιταλία, και συντονίζεται από τη Σχολή Υγείας και Επιστημών του Egas Moniz στην Πορτογαλία.
Το έργο MOVE ON UP έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην επίτευξη βασικών στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης που σχετίζονται με την υγεία, όπως η διασφάλιση υγιούς ζωής και η προώθηση της ευημερίας για όλους σε όλες τις ηλικίες, καθώς και στη δημιουργία βιώσιμων πόλεων και κοινοτήτων. Μπορεί επίσης να υποστηρίξει την εφαρμογή των προτεινόμενων πολιτικών δράσεων που περιγράφονται στο Παγκόσμιο Σχέδιο Δράσης για τη Σωματική Δραστηριότητα 2018–2030.
Διάρκεια προγράμματος Moveonup: 1/1/2025 – 31/12-2027
Περισσότερες πληροφορίες για το έργο MOVE ON UP είναι διαθέσιμες από την ιστοσελίδα του έργου: http://moveonup.csd.auth.gr/
28 Απριλίου 2025 | Brad Smith – Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Microsoft
Φωτογραφία: μια σύνθετη εικόνα παρουσιάζεται στον αριστερό μισό ορίζοντα της πόλης με τον ήλιο να δύει, βάφοντας τα ψηλά κτήρια με πορτοκαλί φως, ενώ στα δεξιά απεικονίζεται ένας καλλιτεχνικός σχεδιασμός κυκλώματος σε μαύρο και χρυσό, συμβολίζοντας τη σύγκλιση του αστικού βίου με την τεχνολογική πρόοδο.
Η τεχνητή νοημοσύνη έχει αιχμαλωτίσει τη φαντασία του κοινού – και δικαίως. Μεταμορφώνει τον τρόπο που εργαζόμαστε, δημιουργούμε, μαθαίνουμε και αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Όμως ενώ η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα, βρισκόμαστε ταυτόχρονα στο κατώφλι ενός άλλου τεχνολογικού ορίζοντα: της κβαντικής πληροφορικής. Μια τεχνολογία που για δεκαετίες ανήκε στη σφαίρα της θεωρίας, η κβαντική τεχνολογία πλησιάζει πλέον την πρακτική εφαρμογή, με βαθύτατες συνέπειες για τον κόσμο, αλλά και για την ανταγωνιστικότητα και την ασφάλεια των ΗΠΑ. Καθώς η βασική έρευνα και οι ιδιωτικές επενδύσεις επιταχύνονται, ένας νέος παγκόσμιος αγώνας δρόμου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Τώρα είναι η στιγμή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους να επενδύσουν στις δυνάμεις τους, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην κβαντική εποχή.
Οι κβαντικές τεχνολογίες αξιοποιούν τη μυστηριώδη και πανίσχυρη συμπεριφορά των σωματιδίων σε ατομικό επίπεδο, προσφέροντας ανεπανάληπτες δυνατότητες στην υπολογιστική ισχύ, τις επικοινωνίες και την ανίχνευση.
Ένας μόνο πλήρως ανεπτυγμένος κβαντικός υπολογιστής θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερη υπολογιστική ισχύ απ’ ό,τι όλοι οι σημερινοί υπολογιστές μαζί.
Όπως και η τεχνητή νοημοσύνη, έτσι και η κβαντική πληροφορική έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να μεταμορφώσει ολόκληρους τομείς της οικονομίας, αλλά και να επιλύσει προβλήματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν άλυτα – ανοίγοντας νέους δρόμους στην επιστήμη, την ιατρική και την τεχνολογία. Οι δυνατότητες στους τομείς της χημείας, της ανακάλυψης φαρμάκων, των νέων υλικών, της ενέργειας και της γεωργίας προσφέρουν ελπίδα για την αντιμετώπιση μερικών από τις καθοριστικές προκλήσεις της εποχής μας.
Η πρόσφατη καινοτομία της Microsoft στον χώρο της κβαντικής τεχνολογίας έρχεται να εμπλουτίσει τη ραγδαία πρόοδο στην επιστήμη του κβαντικού κόσμου. Η ανάπτυξη του νέου μας κβαντικού τσιπ βασισμένου στα λεγόμενα «ψευδοσωματίδια Μαϊοράνα» δημιουργεί πιο σταθερά qubits, λιγότερο ευάλωτα στη διαταραχή. Αυτή η προσέγγιση υπόσχεται να ξεπεράσει ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην κβαντική πληροφορική: τη δυνατότητα κατασκευής συστημάτων που είναι τόσο αποδοτικά όσο και κλιμακώσιμα. Πιστεύουμε πως πρόκειται για μια εξέλιξη που μπορεί να επιταχύνει την πορεία προς πρακτικές εφαρμογές.
Οι χώρες σε όλο τον κόσμο αναγνωρίζουν τη σημασία της κβαντικής τεχνολογίας για την οικονομική τους ανταγωνιστικότητα και ασφάλεια. Κατά την ακρόασή του για την επιβεβαίωση της τοποθέτησής του, ο Michael Kratsios, νέος Διευθυντής του Γραφείου Επιστήμης και Τεχνολογικής Πολιτικής του Λευκού Οίκου, τόνισε εύστοχα ότι «η μορφή της παγκόσμιας τάξης θα καθοριστεί από το ποιος θα ηγηθεί στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης, της κβαντικής, της πυρηνικής και άλλων κρίσιμων αναδυόμενων τεχνολογιών». Δεν προκαλεί έκπληξη ότι την τελευταία δεκαετία οι κυβερνήσεις διεθνώς διοχετεύουν τεράστιους πόρους στον άκρως ανταγωνιστικό παγκόσμιο κβαντικό αγώνα. Η Κίνα, συγκεκριμένα, επιδιώκει να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεσία μέσω μαζικών επενδύσεων σε υποδομές, έρευνα και κατάρτιση ανθρώπινου δυναμικού.
Η μακροχρόνια ηγεσία της κυβέρνησης Τραμπ στην κβαντική επιστήμη
Από τα πρώτα βήματα της κβαντικής επιστήμης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγούνται στην έρευνα και την ανάπτυξη της τεχνολογίας αυτής. Αν και οι περισσότεροι συμφωνούν πως η Αμερική διατηρεί ακόμη το προβάδισμα, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο μιας στρατηγικής έκπληξης – ή το ενδεχόμενο η Κίνα να έχει ήδη φτάσει την Αμερική. Το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντέξουν ούτε να μείνουν πίσω, ούτε –πολύ περισσότερο– να χάσουν αυτόν τον αγώνα.
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει πλήρη επίγνωση της εθνικής αναγκαιότητας και των κινδύνων που συνεπάγεται μια πιθανή καθυστέρηση. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Πρόεδρος Τραμπ έθεσε τα θεμέλια για τη διαρκή ηγεσία των ΗΠΑ στις κβαντικές επιστήμες. Αυτό περιλάμβανε την ψήφιση του «Νόμου Εθνικής Πρωτοβουλίας για την Κβαντική Τεχνολογία» τον Δεκέμβριο του 2018 (ο οποίος βρίσκεται τώρα σε φάση επανεξέτασης για επανακύρωση), επιταχύνοντας έτσι την έρευνα και ανάπτυξη. Η κυβέρνηση εγκαινίασε επίσης το Εθνικό Γραφείο Συντονισμού για την Κβαντική (NQCO) εντός του OSTP. Το γραφείο αυτό ανέλαβε τον συντονισμό των σχετικών δράσεων μεταξύ των ομοσπονδιακών φορέων, λειτουργώντας ως κεντρικό σημείο επαφής για τις ομοσπονδιακές πρωτοβουλίες και προωθώντας την ενημέρωση του κοινού και την πρώιμη εφαρμογή των κβαντικών τεχνολογιών. Όλες αυτές οι ενέργειες ανέδειξαν τη δέσμευση της κυβέρνησης να διατηρήσει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία και να ενισχύσει την καινοτομία.
Τον περασμένο μήνα, ο Πρόεδρος Τραμπ υπογράμμισε ότι οι πρωτοβουλίες της πρώτης του θητείας «έθεσαν τα θεμέλια για την εθνική κυριαρχία στην κβαντική τεχνολογία» και ανέθεσε στον νεοδιορισθέντα διευθυντή Kratsios να «χαράξει την πορεία προς τα επόμενα σύνορα της επιστήμης». Για να ανταποκριθούμε στη συγκυρία, απαιτείται ένα νέο κύμα αποφασιστικής δράσης – βασισμένο στις ίδιες αρχές που στήριξαν την αμερικανική υπεροχή στον επιστημονικό τομέα τον προηγούμενο αιώνα.
Αξιοποιώντας την αμερικανική κληρονομιά στην επιστημονική καινοτομία
Τα τελευταία 80 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγήθηκαν παγκοσμίως στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μετασχηματιστικών προϊόντων και δυνατοτήτων. Αυτό το οικοσύστημα επιστήμης και τεχνολογίας, χρηματοδοτούμενο κυρίως από ομοσπονδιακούς πόρους, αποτελεί ουσιαστικά τη «χρυσή χήνα» της Αμερικής: παράγει τεράστιο πλούτο και κοινωνικά οφέλη, υποστηρίζοντας την επιστημονική πρόοδο που με τη σειρά της ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη, αυξάνει το προσδόκιμο ζωής και ενδυναμώνει τη διεθνή επιρροή των ΗΠΑ. Σε πολλές πτυχές, αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έδιναν πάντα προτεραιότητα στη δημόσια χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας. Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομοσπονδιακή στήριξη της έρευνας στα αμερικανικά πανεπιστήμια και κολέγια ήταν περιορισμένη, ενώ τα περισσότερα ερευνητικά ιδρύματα βασίζονταν σε φιλανθρωπικές χορηγίες ή στη χρηματοδότηση από ιδιωτικές επιχειρήσεις – συχνά με ίδιον όφελος. Έτσι, η «έρευνα από περιέργεια», η οποία αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ανακάλυψης και της καινοτομίας, εμποδιζόταν συστηματικά.
Αυτή η πραγματικότητα άλλαξε ριζικά μετά τον πόλεμο, όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναγνώρισε τη στρατηγική σημασία της επιστημονικής έρευνας. Τον Νοέμβριο του 1944, ο Πρόεδρος Franklin D. Roosevelt απευθύνθηκε στον Διευθυντή του Γραφείου Επιστημονικής Έρευνας και Ανάπτυξης, Vannevar Bush, ζητώντας του να μελετήσει πώς η επιτυχής εφαρμογή της επιστήμης στα προβλήματα του πολέμου θα μπορούσε να μεταφερθεί στην ειρηνική εποχή, καθώς και να υποβάλει προτάσεις για μια εθνική πολιτική για την επιστήμη. Η πρωτοβουλία αυτή οδήγησε στη δημιουργία πολλών από τα ερευνητικά ιδρύματα και τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς που επί δεκαετίες προωθούν την αμερικανική καινοτομία.
Η αμερικανική καινοτομία βασίστηκε σε δύο κρίσιμους πυλώνες: πρώτον, στη βασική έρευνα, η οποία υποστηρίζεται από δημόσια χρηματοδότηση και εκτελείται κυρίως σε πανεπιστήμια και εθνικά εργαστήρια, και δεύτερον, στις ιδιωτικές επενδύσεις στην ανάπτυξη προϊόντων από εταιρείες κάθε μεγέθους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα, έχουν καταφέρει να συνδυάσουν αποτελεσματικά αυτούς τους δύο τομείς.
Αυτός ο συνδυασμός έχει οδηγήσει σε εντυπωσιακές ανακαλύψεις με βαθιές συνέπειες για την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής. Πρωτοποριακές θεραπείες κατά του καρκίνου, το λέιζερ, η μαγνητική τομογραφία (MRI), οι οθόνες αφής, το GPS, το διαδίκτυο και η τεχνητή νοημοσύνη αποτελούν μόνο μερικά παραδείγματα επιτυχιών που προέκυψαν από ομοσπονδιακή επένδυση στην έρευνα. Αυτές οι καινοτομίες όχι μόνο βελτίωσαν τη ζωή των ανθρώπων, αλλά δημιούργησαν νέες βιομηχανίες και εκατομμύρια θέσεις εργασίας.
Για να διατηρήσουν την ηγεσία τους στην κβαντική τεχνολογία, οι ΗΠΑ θα χρειαστούν αυτόν τον εξαιρετικό συνδυασμό δημόσιων και ιδιωτικών πόρων περισσότερο από ποτέ – ιδιαίτερα καθώς η Κίνα εντείνει τις δικές της επενδύσεις στον τομέα.
Η επιδίωξη της Κίνας για κβαντική υπεροχή
Από τουλάχιστον το 2000, η Κίνα έχει εντάξει την κβαντική τεχνολογία στον πυρήνα της εθνικής τεχνολογικής στρατηγικής της και έχει επενδύσει μαζικά για να κυριαρχήσει στις σχετικές επιστήμες. Κατά το διάστημα αυτό, η δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας και ανάπτυξης από την Κίνα αυξήθηκε κατά 16 φορές, τοποθετώντας τη στη δεύτερη θέση παγκοσμίως – πίσω μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κίνα ξεπέρασε την Ιαπωνία το 2009 και, από το 2013, ξεπέρασε τη συνολική δαπάνη των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ε&Α.
Η κλίμακα και ο προσανατολισμός της κινεζικής προσπάθειας συνεχίζουν να επιταχύνονται. Μόνο το περασμένο έτος, η Κίνα ανακοίνωσε αύξηση 10% στις δημόσιες δαπάνες για Ε&Α, με αναφορές να δείχνουν πως η κρατική χρηματοδότηση για την κβαντική έρευνα αγγίζει τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια – περισσότερο από το διπλάσιο των δεσμεύσεων της ΕΕ και οκταπλάσιο των σχεδίων των ΗΠΑ. Επιπλέον, νωρίτερα φέτος, η Κίνα ξεκίνησε κρατικά υποστηριζόμενο επενδυτικό ταμείο ύψους 1 τρισεκατομμυρίου γουάν (περίπου 138 δισεκατομμύρια δολάρια), με στόχο τη στήριξη έργων μακροπρόθεσμου και υψηλού ρίσκου, συμπεριλαμβανομένης της κβαντικής πληροφορικής.
Εκτός από τη χρηματοδότηση της έρευνας, η Κίνα δίνει έμφαση και στην ανάπτυξη εγχώριων υποδομών. Η δημιουργία του Εθνικού Εργαστηρίου για τις Κβαντικές Πληροφορίες, με χρηματοδότηση άνω του 1 δισ. δολαρίων, σε συνδυασμό με άλλα έργα όπως ο δορυφόρος Micius και το δίκτυο Beijing–Shanghai backbone, δείχνουν την πρόθεση του Πεκίνου να κυριαρχήσει στην κβαντική τεχνολογία. Η κινεζική κυβέρνηση ελπίζει πως η θεσμική αυτή υποδομή θα προσφέρει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην ανάπτυξη και μαζική εφαρμογή της κβαντικής τεχνολογίας. Επιπλέον, την τελευταία πενταετία, η Κίνα έχει εθνικοποιήσει συστηματικά τις προσπάθειες στον κβαντικό τομέα, δημιουργώντας ένα κυβερνητικά συντονισμένο μοντέλο για τη μετατροπή των επιστημονικών ανακαλύψεων σε πρακτικές εφαρμογές.
Η σημασία της ομοσπονδιακής «ερευνητικής τριάδας»
Απέναντι στις συντονισμένες προσπάθειες της Κίνας, η διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στον τομέα της κβαντικής τεχνολογίας προϋποθέτει συνεχή στήριξη από το σύνολο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Σε μεγάλο βαθμό υπό το συντονισμό του Γραφείου Επιστήμης και Τεχνολογικής Πολιτικής του Λευκού Οίκου (OSTP), η αμερικανική ισχύς βασίζεται σε τρεις βασικούς ομοσπονδιακούς φορείς που αποτελούν τον κινητήριο μοχλό της τεχνολογικής της υπεροχής: το Υπουργείο Άμυνας (DOD), το Υπουργείο Ενέργειας (DOE) και το Ίδρυμα Εθνικής Επιστήμης (NSF). Αυτή η «ερευνητική τριάδα» διαθέτει τη θεσμική αρμοδιότητα και τα νομοθετικά εργαλεία για την προώθηση της έρευνας και ανάπτυξης στον κβαντικό τομέα, όπως προβλέπεται από το Κογκρέσο. Συνιστά ένα ανθεκτικό επιστημονικό και τεχνολογικό οικοσύστημα, το οποίο λειτουργεί ως οχυρό απέναντι σε απειλές για την τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ. Ίσως περισσότερο και από οποιαδήποτε στρατιωτική ικανότητα, αυτή η τριάδα έχει συνεισφέρει καίρια στη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών τον τελευταίο αιώνα.
Κάθε σκέλος αυτής της τριάδας συνεισφέρει μοναδικά και συμπληρωματικά στη διασφάλιση της αμερικανικής τεχνολογικής υπεροχής:
Το Υπουργείο Άμυνας (DOD), μέσω των στρατιωτικών εργαστηρίων και της αμυντικής βιομηχανίας, παρέχει σταθερή βάση για την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την κυριαρχία στο πεδίο της μάχης. Πολλές τεχνολογίες που άλλαξαν τον κόσμο –το διαδίκτυο, το GPS, η φωνητική αναγνώριση– ξεκίνησαν ως στρατιωτικά ερευνητικά έργα που στη συνέχεια απέκτησαν μαζική πολιτική χρήση.
Το Υπουργείο Ενέργειας (DOE), μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου εθνικών εργαστηρίων και πανεπιστημιακών συνεργασιών, διασυνδέει τις ερευνητικές προσπάθειες με τοπικές και πολιτειακές κοινότητες. Το DOE δραστηριοποιείται σε κρίσιμα ζητήματα εθνικής ασφάλειας, όπως η διατήρηση του πυρηνικού οπλοστασίου, η ενεργειακή ασφάλεια και η καινοτομία, καθώς και η ανάπτυξη συστημάτων υπερυπολογιστικής ισχύος.
Το Ίδρυμα Εθνικής Επιστήμης (NSF) αποτελεί τον πιο ισχυρό πυλώνα για την ανάπτυξη ανθρώπινου κεφαλαίου στον τομέα STEM. Χρηματοδοτεί τη μετάφραση της βασικής έρευνας σε εφαρμογές, ενώ υποστηρίζει με επιδοτήσεις την είσοδο Αμερικανών φοιτητών στους επιστημονικούς κλάδους από την προσχολική ηλικία έως τα μεταπτυχιακά. Επιδόματα για πρακτική άσκηση σε πανεπιστημιακά εργαστήρια επιτρέπουν σε νέους επιστήμονες να εκπαιδευτούν δίπλα σε κορυφαίους ερευνητές, οι οποίοι διαφορετικά δεν θα είχαν τους πόρους για να τους υποδεχτούν.
Τρεις στρατηγικές δράσεις για τη διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στην κβαντική τεχνολογία
Για να κερδηθεί ο αγώνας της κβαντικής τεχνολογίας, η Αμερική πρέπει να επενδύσει εκ νέου στα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της: την ανθρώπινη ευφυΐα, το ερευνητικό πάθος και την επιχειρηματική της τόλμη. Όλες αυτές οι αξίες ενσαρκώνονται στις τρεις μεγάλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες της ερευνητικής τριάδας. Η ενεργοποίηση και των τριών είναι απαραίτητη για την επιτυχία στην ανάπτυξη των τεχνολογιών επόμενης γενιάς. Πιο συγκεκριμένα, η στρατηγική πρέπει να εστιάσει σε τρεις άξονες:
Προώθηση της καινοτομίας μέσω ισχυρής δημόσιας χρηματοδότησης για κβαντική έρευνα και ανάπτυξη.
Αυτό σημαίνει ανανέωση και διεύρυνση των ομοσπονδιακών προγραμμάτων που στηρίζουν βασική και εφαρμοσμένη έρευνα στα πανεπιστήμια, τα εθνικά εργαστήρια και τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας.
Ανάπτυξη εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού στον κβαντικό τομέα.
Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει υποτροφίες, πρακτική άσκηση, πανεπιστημιακές συνεργασίες και στήριξη σε διδακτορικά προγράμματα, με στόχο τη δημιουργία μιας νέας γενιάς επιστημόνων, μηχανικών και τεχνικών στον ταχύτατα αναπτυσσόμενο αυτό τομέα.
Ενίσχυση της ασφάλειας της εφοδιαστικής αλυσίδας για την κβαντική τεχνολογία.
Η Αμερική πρέπει να διασφαλίσει τον έλεγχο και την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής της αλυσίδας, συμπεριλαμβανομένων κρίσιμων πρώτων υλών, μικροεπεξεργαστών, εξειδικευμένου λογισμικού και συστημάτων κρυπτογράφησης, ώστε να αποτρέψει την εξάρτηση από εχθρικά ή ασταθή εξωτερικά δίκτυα.
Αυτές οι τρεις στρατηγικές κινήσεις απαιτούν στενή συνεργασία μεταξύ του DOD, του DOE και του NSF. Η συλλογική τους δράση θα καθορίσει αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διατηρήσουν το προβάδισμα απέναντι στον παγκόσμιο ανταγωνισμό στον 21ο αιώνα.
1. Αύξηση της χρηματοδότησης για την κβαντική έρευνα και ανάπτυξη
Για να διασφαλιστεί η ηγετική θέση των ΗΠΑ στην κβαντική επιστήμη, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να δώσει προτεραιότητα στη στοχευμένη και σταθερή χρηματοδότηση της κβαντικής τεχνολογίας. Σύμφωνα με έρευνα του Information Technology and Innovation Foundation (ITIF), μιας δεξαμενής σκέψης με έδρα την Ουάσιγκτον, το συγκεντρωτικό χρηματοδοτικό μοντέλο της Κίνας ενδέχεται να προσφέρει συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι της κατακερματισμένης προσέγγισης των ΗΠΑ, όπου οι αντικρουόμενες προτεραιότητες καθυστερούν τη συστημική πρόοδο.
Καταρχάς, είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κερδίσουν την «κούρσα του κβαντικού τομέα» χωρίς σημαντική και διαρκή δημόσια χρηματοδότηση. Αν και η ομοσπονδιακή επένδυση στην κβαντική επιστήμη διπλασιάστηκε από το 2019 ως το 2022 (από $456 εκατ. σε $1,041 εκατ.), η τάση αυτή αντιστράφηκε κατά την τελευταία τριετία της κυβέρνησης Μπάιντεν, με τη σχεδιαζόμενη χρηματοδότηση για το 2025 να πέφτει στα $998 εκατ. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ χάνουν όχι μόνο το προβάδισμα έναντι άλλων χωρών, αλλά και σε σχέση με τις ίδιες τους τις προηγούμενες επιδόσεις.
Το πρώτο και πιο κρίσιμο βήμα που πρέπει να αναλάβει η επόμενη διοίκηση είναι η πλήρης χρηματοδότηση όλων των προγραμμάτων έρευνας και επιχορήγησης στις βασικές επιστήμες, όπως αυτές αναπτύσσονται μέσω του DOD, των εθνικών εργαστηρίων του DOE και του NSF. Όπως αναφέρθηκε, αυτή η «ερευνητική τριάδα» αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της αμερικανικής τεχνολογικής υπεροχής και δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος στον κβαντικό τομέα χωρίς νέα επένδυση στις κρίσιμες αυτές δυνατότητες.
Σε σχέση με τις κβαντικές επιστήμες ειδικότερα, το Κογκρέσο πρέπει να επανακυρώσει τον Νόμο Εθνικής Κβαντικής Πρωτοβουλίας (National Quantum Initiative Act) και η νέα διοίκηση να εξασφαλίσει ότι όλα τα επιμέρους προγράμματα θα χρηματοδοτούνται επαρκώς. Αυτό περιλαμβάνει τα Quantum Leap Challenge Institutes του NSF, αλλά και τα Εθνικά Κέντρα Κβαντικής Πρωτοβουλίας του DOE, τα οποία ήδη αποφέρουν καρπούς, καθώς κάθε δολάριο δημόσιας επένδυσης κινητοποιεί πρόσθετες επενδύσεις από τον ιδιωτικό τομέα. Η επέκταση αυτών των δοκιμασμένων προγραμμάτων θα ενίσχυε την καινοτομία σε ολόκληρη τη χώρα και θα εδραίωνε την ηγεσία των ΗΠΑ στις τεχνολογίες στρατηγικής σημασίας.
Παράλληλα, απαιτείται ενίσχυση των προγραμμάτων αξιολόγησης και επικύρωσης της τεχνολογικής προόδου από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, ώστε να εντοπίζονται οι επιστημονικές ανακαλύψεις που αξίζουν συνεχή υποστήριξη. Η Πρωτοβουλία Κβαντικής Αξιολόγησης της DARPA (QBI) αποτελεί τη ναυαρχίδα τέτοιων προσπαθειών και πρέπει να επεκταθεί, καθώς οι επενδύσεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα αρχίζουν να αποδίδουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.
2. Προώθηση της ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού και ταλέντου
Η νίκη στον κβαντικό αγώνα απαιτεί πρόσβαση στο κορυφαίο ανθρώπινο ταλέντο παγκοσμίως. Αν και οι ΗΠΑ εξακολουθούν να προσελκύουν υψηλά εξειδικευμένους επιστήμονες, η εγχώρια δεξαμενή ταλέντων είναι σε κρίσιμη κατάσταση και απαιτεί άμεση παρέμβαση. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το εργατικό δυναμικό STEM των ΗΠΑ ανέρχεται στα 36,8 εκατομμύρια, με 43% των κατόχων διδακτορικού τίτλου να είναι αλλοδαποί. Αυτό το ποσοστό αναμένεται να αυξηθεί, καθώς χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία παράγουν πολλαπλάσιο αριθμό αποφοίτων σε επιστημονικά πεδία σε σύγκριση με τις ΗΠΑ (2 εκ. στην Κίνα, 2,5 εκ. στην Ινδία, έναντι 900.000 στις ΗΠΑ το 2000).
Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι Ινδία και Κίνα είναι οι βασικές χώρες καταγωγής των αλλοδαπών επιστημόνων STEM που εργάζονται στις ΗΠΑ (29% και 12% αντίστοιχα). Το θετικό είναι ότι πολλοί ξένοι φοιτητές επιλέγουν να παραμείνουν στις ΗΠΑ μετά την αποφοίτησή τους, ενισχύοντας το οικοσύστημα καινοτομίας. Μεταξύ 2018–2021, το 37% των κατόχων διδακτορικού τίτλου ήταν κάτοχοι προσωρινής βίζας, κυρίως από την Κίνα και την Ινδία. Πάνω από 70% εξ αυτών δήλωσαν πρόθεση να παραμείνουν στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το State of U.S. Science and Engineering Report (2024), το ποσοστό παραμονής μετά από 5 χρόνια ήταν 71% και μετά από 10 χρόνια 65%.
Στον κβαντικό τομέα συγκεκριμένα, η παγκόσμια ζήτηση για θέσεις εργασίας υπερβαίνει τη διαθέσιμη δεξαμενή ταλέντου με αναλογία 3 προς 1. Η ΕΕ έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση εξειδικευμένου προσωπικού, ακολουθούμενη από την Ινδία, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν σοβαρή έλλειψη ταλέντου έτοιμου για την κβαντική εποχή, ιδιαίτερα καθώς άλλες χώρες εντείνουν τις επενδύσεις σε εθνικά προγράμματα και πανεπιστημιακά κέντρα αριστείας.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει δράση με στόχο την κάλυψη αυτού του κενού. Μια χρήσιμη ιστορική αναλογία είναι ο Νόμος Εθνικής Αμυντικής Εκπαίδευσης του 1958 (National Defense Education Act), που ψηφίστηκε μετά την πρόκληση του Σπούτνικ. Αυτός ο νόμος προσφέρει ένα μοντέλο για το πώς στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις στην τεχνική εκπαίδευση μπορούν να καλύψουν στρατηγικά ελλείμματα ταλέντου σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Προς μια εθνική στρατηγική για το ταλέντο στην κβαντική εποχή: Εκπαίδευση, ενίσχυση δεξιοτήτων και διεθνής συνεργασία
Η διατήρηση και ενίσχυση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στις κβαντικές επιστήμες δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μια εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού. Αυτό απαιτεί δράσεις σε όλο το φάσμα: από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση έως την ανώτατη, από την επαγγελματική κατάρτιση έως τη μετανάστευση υψηλής εξειδίκευσης και τη διεθνή συνεργασία.
1. Καθολική εισαγωγή εκπαιδευτικών προγραμμάτων STEM σε όλες τις βαθμίδες
Η δημιουργία μιας ισχυρής εγχώριας δεξαμενής ταλέντου ξεκινά από τη βάση: την εκπαίδευση στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες στο δημοτικό και το γυμνάσιο. Αυτή η πρώιμη εξοικείωση καθορίζει την είσοδο των νέων σε πανεπιστημιακές κατευθύνσεις STEM και, μετέπειτα, σε αντίστοιχα επαγγέλματα. Η διοίκηση Τραμπ μπορεί να αξιοποιήσει τη δυναμική του NSF για την υλοποίηση τέτοιων προγραμμάτων – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη National Q-12 Education Partnership, η οποία έχει ήδη σχεδιαστεί για την προώθηση της κβαντικής τεχνολογίας στα σχολεία Κ-12.
2. Επιχορηγήσεις για έρευνα και εκπαίδευση στην κβαντική επιστήμη
Οι υποτροφίες και τα επιδοτούμενα προγράμματα πρέπει να επεκταθούν όχι μόνο στα παραδοσιακά πανεπιστήμια αλλά και στα κοινοτικά κολλέγια και επαγγελματικά προγράμματα – βασικούς πυλώνες για χιλιάδες Αμερικανούς. Το 2021, η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποστήριζε μόλις το 15% των φοιτητών πλήρους φοίτησης σε μεταπτυχιακά STEM, μειωμένο από 21% το 2004. Πρέπει να ενισχυθούν πρωτοβουλίες όπως:
NSF Research Experiences for Undergraduates (REU) & Teachers (RET)
Next Generation Quantum Leaders Pilot Program, προβλεπόμενο στον CHIPS and Science Act
National Quantum Virtual Laboratory, που εξασφαλίζει προσβασιμότητα και κοινές ερευνητικές υποδομές
Αυτές οι πρωτοβουλίες δεν ενδυναμώνουν μόνο το εγχώριο δυναμικό, αλλά αποτρέπουν και τη «διαρροή εγκεφάλων» προς ανταγωνιστικές χώρες.
3. Ανάπτυξη και επανακατάρτιση του υπάρχοντος εργατικού δυναμικού
Η Αμερική δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε απόφοιτους διδακτορικών. Ο ευρύτερος κβαντικός οικοσυστημικός χώρος χρειάζεται τεχνικό και επιστημονικό προσωπικό σε όλη την αλυσίδα αξίας. Το NSF μπορεί να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε προγράμματα ενηλίκων, επανακατάρτισης και επαγγελματικής εξέλιξης ώστε να βοηθήσει εργαζόμενους να ενταχθούν σε ρόλους σχετικούς με την κβαντική τεχνολογία.
4. Τα πανεπιστήμια ως τοπικοί κόμβοι καινοτομίας
Τα ερευνητικά πανεπιστήμια λειτουργούν ως οικονομικοί επιταχυντές, γεννώντας νέες εταιρείες τεχνολογίας και χιλιάδες ποιοτικές θέσεις εργασίας. Η παρουσία FFRDCs (ομοσπονδιακά χρηματοδοτούμενα ερευνητικά κέντρα) και UARCs (πανεπιστημιακά συνδεδεμένα κέντρα έρευνας) ενισχύει τα τοπικά οικοσυστήματα, προσελκύει επενδύσεις και οδηγεί σε οργανική ανάπτυξη δεξιοτήτων στις τοπικές αγορές εργασίας.
5. Στοχευμένη μετανάστευση υψηλής εξειδίκευσης και διεθνής συνεργασία
Η Αμερική οφείλει να συνεχίσει να προσελκύει τα καλύτερα μυαλά του κόσμου. Αυτό σημαίνει:
Δημιουργία fast-track διαδρόμων μετανάστευσης για εξειδικευμένα άτομα με κβαντικές δεξιότητες
Επέκταση του αριθμού θεωρήσεων για διδακτορικούς STEM αποφοίτους εκπαιδευμένων σε αμερικανικά ιδρύματα
Χρηματοδότηση διεθνών ερευνητικών συμπράξεων με στρατηγικούς συμμάχους
Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι η Δανία, η οποία μέσα από διαχρονική συνεργασία δημόσιου, ιδιωτικού και ακαδημαϊκού τομέα έχει δημιουργήσει έναν δυναμικό κόμβο κβαντικής καινοτομίας. Το Microsoft Quantum Lab στην Κοπεγχάγη αποτελεί κομμάτι αυτού του οικοσυστήματος και πρόκειται σύντομα να επεκταθεί με νέο ερευνητικό κέντρο αιχμής, ενισχύοντας τη διασύνδεση ΗΠΑ–Νορδικής περιοχής.
3. Διασφάλιση της εφοδιαστικής αλυσίδας για τις κβαντικές τεχνολογίες
Η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην κβαντική τεχνολογία δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς ασφαλή, αξιόπιστη και εσωτερικά ελεγχόμενη εφοδιαστική αλυσίδα. Η επαναπατρισμένη παραγωγή (onshoring) κρίσιμων τεχνολογιών και εξαρτημάτων είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ανεξαρτησία των ΗΠΑ στο πεδίο αυτό. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει ηγετικό και οργανωτικό ρόλο, ευθυγραμμίζοντας τις ενέργειές της με συγκεκριμένους στρατηγικούς στόχους.
Η νέα κυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να αναθέσει στην Επιτροπή Συμβούλων της Εθνικής Κβαντικής Πρωτοβουλίας (National Quantum Initiative Advisory Committee) τη σύνταξη εθνικής στρατηγικής για τη μείωση κινδύνων στην εφοδιαστική αλυσίδα της κβαντικής τεχνολογίας. Ο στόχος αυτής της στρατηγικής θα είναι η αύξηση της ανεξαρτησίας, η διαθεσιμότητα βασικών εξαρτημάτων, η μείωση του κόστους και η προσφορά κινήτρων στον ιδιωτικό τομέα για να επενδύσει εντός των ΗΠΑ στην κατασκευή και συναρμολόγηση κβαντικών εξαρτημάτων.
Βασικοί άξονες για την ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας
Διαφοροποίηση πρώτων υλών και εξαρτημάτων
Τα Υπουργεία Εμπορίου και Ενέργειας μπορούν να αναλάβουν άμεσο ρόλο μέσω μακροπρόθεσμων κρατικών συμβάσεων αγοράς και στρατηγικών επενδύσεων.
Εξαρτήματα-κλειδιά: ψυγεία αραίωσης (dilution refrigerators), υπεραγώγιμα καλώδια, ενισχυτές, κυκλοποιητές, αποσβεστήρες, λέιζερ και οπτικές ίνες με κατάλληλες προδιαγραφές για τις κβαντικές τεχνολογίες.
Δημιουργία εξειδικευμένων εγχώριων εγκαταστάσεων
Εργοστάσια για την κατασκευή, συναρμολόγηση, πρωτοτυποποίηση και πακετάρισμα εξαρτημάτων και συστημάτων, όπως:
Κρυογενικά συστήματα
Κβαντικά λέιζερ
Τσιπ ακριβείας
Η εγχώρια παραγωγή αυτών των κρίσιμων συστατικών μειώνει τον κίνδυνο διακοπής και ενισχύει τη στρατηγική αυτονομία.
Επαναπατρισμός προηγμένων τεχνολογιών για την κβαντική βιομηχανία
Οι ΗΠΑ πρέπει να αναπτύξουν σχεδιασμό και παραγωγή:
προηγμένων λέιζερ και οπτικών συστημάτων
ενισχυτών, μικροεπεξεργαστών και τσιπ
ηλεκτρονικών κρυογενικής τεχνολογίας
μετρολογίας για τον χαρακτηρισμό κβαντικών τσιπ
3D πακεταρίσματος και ολοκλήρωσης κβαντικών εξαρτημάτων
Αυτές οι δυνατότητες δεν είναι απλώς τεχνολογική ανάγκη – είναι γεωοικονομική ασπίδα.
Ο δρόμος προς τα εμπρός
Στην αρχή της δεύτερης του θητείας, ο Πρόεδρος Τραμπ υπέγραψε προεδρικό διάταγμα για την ενίσχυση της αμερικανικής ηγεσίας στην τεχνητή νοημοσύνη. Ήρθε η ώρα να κάνει το ίδιο και για την κβαντική τεχνολογία.
Μια νέα εθνική πρωτοβουλία για τις κβαντικές τεχνολογίες θα πρέπει να περιλαμβάνει:
Πλήρη και σταθερή χρηματοδότηση
Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού και δεξιοτήτων
Ασφάλεια και επαναπατρισμό της εφοδιαστικής αλυσίδας
Αυτές οι στρατηγικές ενέργειες δεν θα ενισχύσουν απλώς την εθνική ασφάλεια και την ανταγωνιστικότητα των ΗΠΑ έναντι αντιπάλων. Θα γίνουν κινητήρια δύναμη για την εσωτερική καινοτομία, την απασχόληση και την οικονομική ευημερία της επόμενης τεχνολογικής εποχής.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
άρθρο
