Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μιλά στην κάμερα του Geopolitico.gr και τον διευθυντή σύνταξης Χρήστο Κωνσταντινίδη για την ημέρα μνήμης της 19ης Μαΐου.
Μία πολύ δυνατή ομιλία πραγματοποίησε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης για την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου σε εκδήλωση για τη 19η Μαΐου εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμος Παραλιμνίου – Δερύνειας σε συνεργασία με τον Ποντιακό Σύλλογο “Τεμέτερον” Αμμοχώστου, το Σωματείο Δράσης “Νίκος Καπετανίδης”, το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού Κύπρου, την Ένωση Ποντίων Αργυρούπολης Αττικής και τη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας.
Αμέσως μετά έκανε την ακόλουθη δήλωση στο Geopolitico.gr, το οποίο ήταν χορηγός Επικοινωνίας της εκδήλωσης.
“Η απόφαση να βάλουμε την ημέρα μνήμης της 19ης Μαΐου στα σχολεία ήταν για να τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων αλλά και επειδή στην Κύπρο παίρνουμε μαθήματα από τον δικό σας αγώνα. Οργανωμένα και συντονισμένα μετα από τόσα χρόνια κρατάτε τη φλόγα αναμένη. Παίρνουμε δύναμη από τον αγώνα σας, για να τερματίσουμε την κατοχή και να επανενώσουμε την πατρίδα μας”.
Ερωτηθείς από τον διευθυντή σύνταξης Χρήστο Κωνσταντινίδη για το εάν η κίνηση της Κύπρου να βάλει τη γενοκτονία στην Παιδεία είναι η απάντηση της μεγαλονήσου στο δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” που διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία, απάντησε ότι “πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η Τουρκία προσεγγίζει Ελλάδα και Κύπρο ως ενιαίο σύνολο. Πρέπει να απαντήσουμε στην Τουρκία όχι με τους ίδιους τρόπους αλλά ως ενιαίο σύνολο δηλαδή ως Ελληνισμός”.
Handover ceremony of the Ministry of National Defence from the caretaker Minister Alkiviadis Stefanis to the Minister Nikos Dendias, in Athens, Greece on June 27, 2023. / Παράδοση - παραλαβή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας από τον υπηρεσιακό υπουργό Αλκιβιάδη Στεφανή στον υπουργό Νίκο Δένδια, στην Αθήνα, στις 27 Ιουνίου 2023.
22.05.202521:17
Ο Νίκος Δένδιας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση βουλευτών της Νέας Αριστέρας, επεσήμανε ότι η αποστολή στη Λιβύη είχε διοργανωθεί εξ ολοκλήρου από το Υπουργείο Εξωτερικών.
Στο Υπουργείο Εξωτερικών παρέπεμψε ο Νίκος Δένδιας τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς που ζητούσαν απαντήσεις για την αποστολή στη Λιβύη τον Σεπτέμβριο 2023. Υπενθυμίζεται τότε έχασαν τη ζωή τους πέντε άνθρωποι, τρεις αξιωματικοί και δύο πολίτες, ενώ τραυματίστηκαν ακόμη έξι.
Σύμφωνα με την απάντηση που έδωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας: «η ανθρωπιστική αποστολή στη Λιβύη πραγματοποιήθηκε υπό τις κατευθύνσεις και τον συντονισμό του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο ήταν καθ΄ ύλην αρμόδιο για την υλοποίηση του μέρους της αποστολής στο έδαφος της Λιβύης (άρθρο 10 του π.δ. 51/2023, Α΄ 105)» και προσθέτει ότι «ως εκ τούτου, αρμόδιο να απαντήσει για τα θέματα αυτά είναι το συνερωτώμενο Υπουργείο».
Επιπρόσθετα ο κ. Δένδιας επισημαίνει ότι δεν μπορεί να δώσει τα έγγραφα που ζητούν οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς αφού αποτελούν μέρος της ποινικής δικογραφίας. «Όσον αφορά στη Στρατιωτική Ποινική Δικαιοσύνη η εν λόγω υπόθεση τελεί, επί του παρόντος, υπό δικαστική διερεύνηση σε στάδιο συμπλήρωσης της διενεργηθείσας προκαταρκτικής εξέτασης.
Συνεπώς τα ζητούμενα έγγραφα δεν είναι δυνατό να σας χορηγηθούν, καθόσον αποτελούν μέρος της ποινικής δικογραφίας. Περαιτέρω η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον και της Διοικητικής Δικαιοσύνης, στο πλαίσιο αγωγής αποζημίωσης κατά του Δημοσίου, ασκηθείσας από εμπλεκόμενο στην αποστολή αξιωματικό» ανέφερε χαρακτηριστικά στην απάντησή του ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας.
May 24, 2025 – Interview with Kati Marton, author of The Polk Conspiracy
Originally published on December 12, 2014
A full transcript of the Dialogos Radio interview with bestselling author Kati Marton, author of The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk. This interview aired on our broadcasts during the week of December 4–11, 2014. You can find the podcast of this interview [here].
MN: Today on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series, we are joined by acclaimed journalist and author Kati Marton. Kati, a longtime correspondent for ABC News and National Public Radio in the United States, has received numerous awards for her journalistic work and is the author of several books, including The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk. Kati, welcome to our program.
KM: Thank you. I’m happy to be here.
MN: We’ll be discussing George Polk and his story in detail today, but to begin, could you share a bit about yourself and your career in journalism and writing?
Richard Holbrooke-Katie Marton
KM: Gladly. I’ve written eight books, and I’m a former ABC News correspondent, foreign correspondent, and diplomatic correspondent for National Public Radio. I specialize in nonfiction. My most recent book, which became a New York Times bestseller, is called Paris: A Love Story. It’s a memoir focused on my marriage to the late Richard Holbrooke and the extraordinary life we shared together.
MN: Let’s set the scene for a moment. George Polk was related to two former U.S. presidents, had a distinguished military record, and led a somewhat nomadic life that took him all over the world. How did he end up choosing journalism as a profession?
KM: George Polk’s family lost everything—their wealth, livelihood, and their beautiful home in Texas—as a result of the Great Depression. They were a prominent family from Fort Worth, Texas, with presidential ties, and like many victims of the Depression, he left to seek a future elsewhere, since there was no future left in Texas. He eventually became a war hero, serving as a pilot in the Pacific, and was later recruited by CBS News, then the most prestigious news organization in the world, under the legendary Edward R. Murrow. He became one of the “Murrow Boys,” a group of outstanding, courageous journalists who covered WWII and its aftermath. George quickly emerged as a rising star. And Greece, of course, was one of the major stories of the late 1940s, as it was where the United States drew a red line against Soviet expansion. The famous Truman Doctrine was launched to funnel millions into supporting Greece’s right-wing monarchy-backed government—a deeply corrupt and unpopular regime. This was the first time the U.S. became entangled with such a regime in the name of national interest. I believe the path from Athens led directly to Saigon and the Vietnam War, where once again we backed a regime without popular support. The Polk Conspiracy, my book about the murder of this brave CBS reporter, reveals the tragic cost of prioritizing “national security interests” over fundamental American values. George Polk was, in many ways, the first casualty of the Cold War.
MN: In that context, Polk went to Greece as a correspondent for CBS News. What was the nature of his reporting from Greece, and how did the authorities in Greece and the U.S. respond?
KM: George Polk is considered one of the great American journalists. There’s a prestigious journalism award named after him—the George Polk Award. My own parents both received that award for their reporting. Polk was a fearless journalist who didn’t let anything stop him. And that’s ultimately what got him killed. He believed people deserved the truth—even if that truth made the U.S. government look bad. His reporting was so uncompromising that he became a target not only in Athens but also in London and Washington. He was that rare breed—an incorruptible truth-teller. The world owes a great debt to people like him, because if there was any honest journalism about what was happening in Athens in 1948—with a corrupt regime in power—it came from George Polk. And for that, he had to be silenced.
MN: And as you mentioned in your book, it didn’t take long for George Polk to be labeled a communist by the Greek press of the time…
KM: Well, yes, that was always the quick and easy way to destroy someone’s reputation—slander them with the “communist” label. George Polk was no more a communist than he was an astronaut. He was simply an objective journalist who saw—very clearly—that there were good and bad actors on both sides, but the ones in power were the bad ones, and the United States was pouring millions of dollars into propping up this corrupt government. Polk saw firsthand that the government was essentially holding onto power without doing right by its people, and that the United States had no business supporting such a regime. In fact, as I argue in The Polk Conspiracy, it wasn’t only the Greeks who bore responsibility for George Polk’s death—my own country, the United States, also played a disgraceful role. Not in his murder, but in the cover-up that followed. And our most loyal ally, Great Britain, was actually complicit in his assassination.
MN: We’re speaking with journalist and author Kati Marton here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series. Kati, without giving too much of the story away, what seems to have been the final straw regarding George Polk’s presence in Greece was a meeting he had with then-Prime Minister Konstantinos Tsaldaris just days before his murder. What was the nature of that meeting?
KM: George Polk had received a tip—one of those anonymous leads that good journalists often get. This particular source was from Chase Manhattan Bank, and it claimed that the Greek Prime Minister, Mr. Tsaldaris, had just deposited a very large sum of money into a personal account at the Chase Bank in New York. Because Polk was such a meticulous and fair reporter, he went directly to the Prime Minister to get his response before publishing the story—and by doing so, he signed his own death warrant. He lived only a few more days after that.
When I was researching The Polk Conspiracy, I had the chance to interview President Truman’s closest advisor, Clark Clifford, and I asked him: “What would have happened if George Polk had lived long enough to report this story—about a Prime Minister being propped up with U.S. aid dollars while holding a massive bank account in New York?” And Clifford said it would have been impossible for Truman to return to Congress and secure additional funding for Greece. So, in a twisted way, Tsaldaris and those who orchestrated the murder were right to do it—horrible as that may sound—in order to protect themselves. I absolutely do not condone murder, but by upholding the highest standards of his profession, George Polk sealed his fate. He should have fled Greece once he had that information and reported it from a safe location. But as I said before, he was a meticulous and very brave journalist, and he paid with his life. That story remained untold until I revealed it in my book.
Konstantinos Tsaldaris, Prime Minister of Greece in 1948. Katie Marton holds him responsible for the Polk assassination
MN: Now, it should be noted that at the time, in addition to the corrupt Greek government, there was also a rather powerful and dangerous far-right paramilitary underworld operating in Greece, with close ties to the government and other forces. It appears that this network was able to reach Polk in the days leading up to his murder.
KM: Yes, of course—the Prime Minister himself didn’t pull the trigger, but his allies in the Piraeus underground—a secretive and very dangerous organization—were the ones responsible for the murder. I actually discovered who the killer was, as well as the organizers, and for the first time, I tell the full story of exactly how it happened, how Polk was lured into a trap. George Polk was determined, before leaving Greece, to interview the head of the communist rebels, General Markos, who was in hiding in the mountains. He traveled to Thessaloniki in hopes of securing that interview, which had been promised to him. But it was a trap—and he walked right into it.
Naturally, the right-wing government then constructed a massive, fabricated plot claiming that Markos and his rebels had killed Polk, which made absolutely no sense. Markos had every reason to speak to the world and to get his side of the civil war story out—he had no reason to kill George Polk. What’s horrific about The Polk Conspiracy is that there wasn’t just one victim. Alongside Polk, there was a second: a Greek journalist named Grigoris Staktopoulos, who was arrested and tortured until he falsely confessed to having been involved in Polk’s murder. So we have two victims here: George Polk, who was killed, and Staktopoulos, whose life was ruined, having spent much of it in miserable conditions in a Greek prison.
Gregory Staktopoulos
MN: And what we’re talking about here is not just an investigation, but essentially a cover-up—and, of course, a false confession in which American and British officials were also deeply involved…
KM: Absolutely. The British, who were the number one global power, so to speak, before the United States took over that role in Greece, were deeply involved in Greek affairs and in supporting the Greek monarchy. They played a sinister role in the Polk affair. The British secret service, MI6, was deeply implicated. I recount the story of a Greek woman, married to a British journalist, who was accused of working in the Polk household and smuggling out any incriminating documents from his apartment—most notably, the letter Polk had received from Chase Bank concerning Prime Minister Tsaldaris’ bank account.
When I was writing the book, most of the people involved were still alive—including that woman, whom I interviewed, and also a British intelligence officer named Randolph Coate, who had long been suspected of playing a role in the murder. All these people were still alive at the time, including members of the Polk family, who cooperated with me and, for the first time, opened up all their archives and correspondence. But my greatest stroke of luck was discovering that the third victim of the Polk murder was another American hero named Jim Kellis. He had been brought in by a group of American journalists—who were, of course, outraged by what had happened to their colleague—and they formed a committee led by General “Wild Bill” Donovan, the founder of what would become the CIA. Donovan was tasked with investigating Polk’s murder. His deputy, Jim Kellis, uncovered the true conspiracy—the one we’ve just discussed—that led directly to the right-wing network and the Piraeus underworld.
Kellis himself was treated very poorly by both the Greek right and Washington, because the truth he uncovered was not the story they wanted told. They preferred the fiction that Polk had been murdered by communists and that an innocent Greek man, Grigoris Staktopoulos, had confessed under torture. Jim Kellis was no longer alive when I began to dig into the official story—but essentially, the official story collapsed under the weight of my investigation. Kellis had a colleague who had preserved much of his documentation, and I became the beneficiary of that archive, which became the backbone of The Polk Conspiracy. It was one of those rare journalistic strokes of fortune.
But unfortunately, I was unable to publish the book in Greece—where it most needed to be published—because Mr. Tsaldaris’ son sued me for defamation. I had to hire a very prominent Greek defense attorney because I did not want to spend a year in a Greek prison. In the end, we reached an out-of-court settlement. But to this day, I have not been able to bring my book to the very people who most deserve to know what really happened to George Polk.
I believe the George Polk case has cast a long shadow over U.S.–Greek relations, because Washington behaved so shamefully in those early days, and because the Greek people were so profoundly manipulated by their own government—with Washington’s collusion. I think it’s time the true story was told to the Greek people.
And I wasn’t just sued by the Greek right. I was also sued by the British, who were deeply upset with my findings. The woman who played that devious role—her name was Mary Barber—later married a prominent British diplomat named Nico Henderson. So Lady Henderson also sued me and blocked the book’s publication in Britain. She even blocked an article that Vanity Fair wanted to publish. Because British libel laws are such that, even if you’re telling the truth, it’s nearly impossible to be heard.
So yes, this was probably the most dramatic episode of my life as a journalist and historian. But now, I’m very glad the book has been reissued—and finally has the chance to be heard in Greece, by the Greek people.
MN: We’re back on the air with journalist and author Kati Marton here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series. Kati, returning to the story of George Polk and his murder case—you mentioned his widow earlier, and one of the episodes you recount in your book involves efforts to implicate her in his murder. You wrote about an incident in which the son of the Greek Prime Minister Tsaldaris traveled to New York essentially to intimidate her.
KM: Exactly. She was now a young widow, studying at Columbia University, and the younger Mr. Tsaldaris—who would later go on to lead the conservative party—actually threatened her. He told her that she too would end up a victim like her husband if she continued to tell her version of the story. He essentially told her to keep her mouth shut or something terrible would happen.
What’s fascinating is that, years later, my husband—Ambassador Richard Holbrooke, who was responsible for Greek and Cypriot affairs at the U.S. State Department—was seated next to Mr. Tsaldaris at a dinner. Tsaldaris said, “Oh, I’d love to entertain you and your wife. Please come visit me at my home.” Of course, he had no idea that the ambassador’s wife was Kati Marton—the very person he had sued for libel. My husband didn’t tell him at the time that I had an active defamation suit against me from him and that I couldn’t possibly accept his invitation. But it was, in a way, amusing to see how this story still hadn’t been resolved. And I do believe the time has come.
MN: Now, looking at the innocent man who was essentially blamed for this murder—Grigoris Staktopoulos—as I understand it, he was eventually released, but was there ever any real effort to reopen the case in Greece?
KM: There were—several efforts, including some quite recent ones—but none of them were successful. I think the case remains a very sensitive issue, because it involved so much abuse of power and so much corruption that it has taken on a huge symbolic weight. But I do think now is the time for an official pardon, at the very least—his family is gone now, but he paid an enormous price. His life was destroyed.
And you know, what shocked me most about all of this was the realization that, at the very time Moscow was conducting its infamous show trials—where innocent people were being sentenced under Stalin—the West was capable of a betrayal just as profound, one that violated the very principles we claim to stand for: due process, fair trials, and the presumption of innocence. All of that was betrayed in The Polk Conspiracy.
MN: We’re here on Dialogos Radio with journalist and author Kati Marton in the Dialogos Interview Series. Kati, this book was first published in the early 1990s. What inspired you to write it, to pursue this investigation, and to bring this story to light?
KM: First of all, I was a great admirer of George Polk as a journalist. I’m someone who seeks the truth, and I like to investigate stories that seem resolved but somehow don’t hold up to serious scrutiny. I didn’t have any particular political bias either way. I’m a Cold War kid—I grew up in communist Hungary. My parents were journalists who were imprisoned by the communists. I didn’t see them for several years as a child. So if anything, I was biased against the communists. I myself was a refugee, with my parents, fleeing communism. That was my personal perspective.
And yet, this story just didn’t add up. The official version simply didn’t hold. I had some of those rare strokes of luck that journalists sometimes get, and I’ve never worked harder on anything than I did on this investigation. I can tell you—when I was in Thessaloniki, and already knew who the conspirators were, what the organization was that planned the murder, and even the name of the killer—I was genuinely scared. Because if they had killed one journalist, why not another?
But I’m glad I lived to tell the story. And it’s deeply satisfying to know that George Polk’s story is getting a second chance to be heard.
MN: In your book, you wrote that by supporting this particular right-wing regime in Greece, the United States created a monster that would eventually grow beyond its control—and this was at the very dawn of the Cold War. How did U.S. involvement in Greece set the tone for its foreign policy in the decades that followed? And how did it shape America’s continued engagement with Greece in the years ahead?
KM: Well, we compromised our core values in Greece by participating in a cover-up—we, the United States. And it was the first time we aligned ourselves with such a deeply corrupt government, but it wouldn’t be the last. I argued that the path from Greece led directly to our involvement in Vietnam. It was the beginning of what we now call “national security interests”—and I think, in the long run, it was a Faustian bargain. Of course, the United States must have national security interests—but above all, it must remain faithful to its fundamental values.
MN: Looking at the current situation in Greece—with a severe economic crisis, a rather unpopular government that nevertheless enjoys the backing of the European Union and some foreign powers, the rapid rise of the far right, and the re-emergence of old left-right divisions in Greek society—would you say that much has really changed in Greece since George Polk’s time?
KM: I think the story of George Polk is, in fact, a moral tale—one that Greeks today should read carefully to understand what happens when a society sells out its values for short-term political gain. I think it’s a powerful lesson about the danger of striking those kinds of bargains. Neither Washington nor Athens should ever make those kinds of deals just for a quick fix—because in the end, the price we pay is far too high.
MN: Before we wrap up, The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up in the Case of CBS News Correspondent George Polk was recently re-released as an e-book as part of the Forbidden Bookshelf series, and I believe it includes a new introduction. Tell us about this new edition and the series.
KM: I’m truly, truly excited that The Polk Conspiracy is getting a second life under the Forbidden Bookshelf series. My book wasn’t really “forbidden”—in fact, it was a bestseller in the United States. Mel Gibson actually bought the film rights and still owns them, so I hope we’ll eventually see the film made. So I can’t really say my book was banned—except in your country, Greece. And that, I think, is a shame. It was banned only because of a defamation lawsuit brought against me by a member of the Greek right in the 1990s.
That’s why I’m very grateful to the Forbidden Bookshelf for now campaigning to bring my book to the one place where it is still essentially banned—and that is Greece, the country where the murder of this very brave American journalist actually took place.
MN: Well, Kati, thank you so much for taking the time to speak with us today here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series, and thank you for sharing this incredible story with us.
KM: Well, Michael, it was truly my pleasure, and thank you for speaking with me and for bringing The Polk Conspiracy to a new audience. I hope they read it.
Kati Marton
Honorary Board Member, New America (1999–2016)
Author and Journalist
Αριστείδης Βούλγαρης
Επικεφαλής της ομάδας The Functional Reconstruction of Antikythera Mechanism
Φωτογραφία:Αριστερά: Φωτογραφία της κεντρικής περιοχής του Θραύσματος Α απεικονίζει το γρανάζι b1 με τους τέσσερις βραχίονές του. Δεξιά: στιγμιότυπο από το τυχαίο σπάσιμο σε τμήμα του ενός βραχίονα. Στο εσωτερικό του βραχίονα δεν διασώζεται κανένα ίχνος μπρούντζου και έχει αντικατασταθεί από τον Ατακαμίτη (Voulgaris et al., 2022).
The FRAMe Project
Απαντήσεις και διευκρινίσεις
σε δημοσιεύματα του εξωτερικού και του εσωτερικού, τα οποία αναφέρουν πως «σύμφωνα με Αργεντινούς ερευνητές, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων ήταν ένα μη λειτουργικό παιχνίδι της ελληνιστικής εποχής».
(Η εν λόγω εργασία των ερευνητών βρίσκεται σε αποθετήριο χειρογράφων και δεν έχει δημοσιευθεί σε επιστημονικό περιοδικό με διαδικασία ανώνυμης κρίσης).
Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων κατασκευάστηκε από μπρούντζο (κράμα ≈94% χαλκού και ≈6% κασσίτερου) περίπου το 150–180 π.Χ. Το φορτηγό πλοίο (ολκάς) που τον μετέφερε ναυάγησε στα Αντικύθηρα περίπου το 86 π.Χ.
Σύνθεση ακτινογραφιών των Θραυσμάτων Α και F. Τα λευκά βελάκια αναδεικνύουν το βαθμό συρρίκνωσης του Θραύσματος Α (Voulgaris et al., 2019b).
Με την επαφή του μπρούντζου με το θαλασσινό νερό, ξεκίνησαν άμεσα χημικές αντιδράσεις μεταξύ του χαλκού και του χλωρίου της θάλασσας, που υπάρχει σε αφθονία ως χλωριούχο νάτριο (κοινό αλάτι).
Κατά την παραμονή του στον πυθμένα για περίπου 2.000 χρόνια, όλα τα μπρούντζινα εξαρτήματα του Μηχανισμού (γρανάζια, άξονες, δείκτες και πλάκες) μετατράπηκαν σε νέο υλικό, γνωστό ως Ατακαμίτης (τριοξυχλωρίδιο του χαλκού).
Ο Ατακαμίτης είναι ένα πετρώδες-ορυκτό υλικό με πυκνότητα 3.8 gr/cm³, σε αντίθεση με την αρχική πυκνότητα του μπρούντζου που ήταν 8.8 gr/cm³.
Το 1901, ο Μηχανισμός ανελκύστηκε από τον βυθό, αλλά η απότομη αφυδάτωσή του προκάλεσε σημαντική συρρίκνωση, παραμόρφωση και ρηγμάτωση των μερών του.
Σήμερα, ο Μηχανισμός σώζεται σε μεγάλα και μικρότερα θραύσματα, ακανόνιστα παραμορφωμένα και συρρικνωμένα σε τρεις διαστάσεις – σε κατάσταση αντίστοιχη με αυτήν μιας «μούμιας».
A και C: εικόνες του Θραύσματος C, οι οποίες ελήφθησαν το 1903 από άγνωστο φωτογράφο (οι οποίες παρουσιάζονται σε ανέκδοτο υλικό του A. Rehm 1906). B και D: το Θραύσμα C στη σημερινή του κατάσταση (φωτο Α. Βούλγαρης, λήψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών). E: αξονική τομογραφία (σε τρεις διαστάσεις), του Θραύσματος C. Η παραμόρφωση είναι εμφανής (Voulgaris et al., 2025a).
Οποιαδήποτε διαστασιολογική μέτρηση στα θραύσματα, όσο ακριβής κι αν είναι, επηρεάζεται από τη συρρίκνωση και την παραμόρφωση, λόγω αλλαγής του υλικού και της αφυδάτωσης.
Κατά συνέπεια, συμπεράσματα όπως ότι ο Μηχανισμός ήταν ένα μη λειτουργικό διακοσμητικό παιχνίδι, δηλαδή μία «αποτυχημένη κατασκευή», είναι τουλάχιστον άστοχα και εσφαλμένα. Δεν ανταποκρίνονται στην Πραγματικότητα, ούτε συμβαδίζουν με το εξαιρετικά υψηλό επίπεδο σχεδιασμού και κατασκευής αυτού του μοναδικού τεχνουργήματος του αρχαίου κόσμου, το οποίο αποτελεί ένα Παγκόσμιο Μνημείο της Αρχαιότητας.
Κατά τη γνώμη μου, ως ερευνητής και κατασκευαστής τριών λειτουργικών μοντέλων του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, αυτό το εντελώς άστοχο συμπέρασμα αδικεί το ταλέντο και τη μηχανουργική δεξιοτεχνία του αρχαίου Κατασκευαστή (του οποίου το όνομα δεν διασώζεται).
Αξονική τομογραφία (σε τρεις διαστάσεις), του Θραύσματος Α. Τα μαύρα βελάκια δείχνουν τις έντονα παραμορφωμένες περιοχές του θραύσματος.
Ο Κατασκευαστής αυτός δημιούργησε τα γρανάζια, τους άξονες, τις ατράκτους, τις μετρητικές κλίμακες με τους δείκτες τους, και κατόπιν έγραψε και το Εγχειρίδιο Χρήσης του δημιουργήματός του (το οποίο διασώζεται τμηματικά – σε αποσπασματικές προτάσεις, λέξεις και γράμματα).
Αν κάποιο γρανάζι παρουσίαζε μηχανολογικό πρόβλημα, απλώς θα το αντικαθιστούσε με νέο.
Την εποχή εκείνη, ο μπρούντζος ήταν εξαιρετικά ακριβό υλικό.
Η κατασκευή των εξαρτημάτων ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, επίπονη και χρονοβόρα. Υπάρχουν γρανάζια με 229, 223, 188 ή 127 οδόντες – η κατασκευή τους παραμένει ιδιαίτερα απαιτητική ακόμη και σήμερα.
Μπρούντζινη ανακατασκευή της πρόσθιας κεντρικής περιοχής του Μηχανισμού των Αντικυθήρων από την ομάδα The FRAMe Project. Εικονίζονται επίσης, τμήμα από τις 365 οπές κυκλικής κατανομής διαμέτρου 0.8 χιλιοστών. Η διάτρηση τόσο μεγάλου αριθμού μικρής διάστασης οπών είναι χρονοβόρα, επίπονη και απαιτεί υψηλή συγκέντρωση (Voulgaris et al., 2025a).
Ο αρχαίος Κατασκευαστής κατασκεύασε επίσης έναν δακτύλιο με 365 οπές διαμέτρου ≈0.8 χιλιοστών. Ένα σφάλμα μόλις 0.3 μοιρών θα κατέστρεφε την προηγούμενη ή την επόμενη οπή. (δοκιμάστε να μετρήσετε από το 1 μέχρι το 365…).
Ποιος ο λόγος να κατασκευαστεί ένα μηχάνημα:
τόσο ακριβό,
τόσο πολύπλοκο,
τόσο χρονοβόρο και επίπονο,
με εξαιρετικά μεγάλο αριθμό εξαρτημάτων και οπών
και με το Εγχειρίδιο Χρήσης του, αν ήταν απλώς ένα μη λειτουργικό παιχνίδι;
Ανακατασκευή λειτουργικού μοντέλου του Μηχανισμού των Αντικυθήρων από την ομάδα The FRAMe Project, Πρόσθια και Οπίσθια πλευρά.
Η μελέτη της διάβρωσης και της γεωμετρικής παραμόρφωσης των θραυσμάτων δημοσιεύεται στις παρακάτω εργασίες της ομάδας The Functional Reconstruction of Antikythera Mechanism – The FRAMe Project, με συγγραφείς τους Αριστείδη Βούλγαρη, Δρ. Χριστόφορο Μουρατίδη και Αντρέα Βοσινάκη:
Voulgaris A., Mouratidis C., Vossinakis A. (2019): Simulation and Analysis of Natural Seawater Chemical Reactions on the Antikythera Mechanism, Journal of Coastal Research, 35(5), 959–972.
https://doi.org/10.2112/JCOASTRES-D-18-00097.1
Voulgaris A., Mouratidis C., Vossinakis A., Bokovos G. (2021): Renumbering of the Antikythera Mechanism Saros cells, Resulting from the Saros Spiral Mechanical Apokatastasis, Mediterranean Archaeology and Archaeometry, 21(2), 107–128. https://www.maajournal.com/index.php/maa/article/view/529/460
ScreenshotΑνακατασκευή λειτουργικού μοντέλου του Μηχανισμού των Αντικυθήρων από την ομάδα The FRAMe Project, Πρόσθια και Οπίσθια πλευρά.
Παρατίθενται αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες και αξονικές τομογραφίες των δύο μεγαλύτερων θραυσμάτων του Μηχανισμού των Αντικυθήρων (Θραύσμα Α και C), όπου η παραμόρφωση είναι εμφανής, καθώς και μία από τις λειτουργικές ανακατασκευές του Μηχανισμού από την ομάδα The FRAMe Project.
Χθες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η εικονιζόμενη επιστολή απο το γραφείο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας και υπήρξε η σχετική αναταραχή.
Η επιστολή περιήλθε και στα δικά μου χέρια (αδιαβάθμητη είναι) και δεν την ανήρτησα. Διαψεύσθηκε αργότερα απο κύκλους του υπουργού οι οποίοι επικαλέστηκαν πως ο ίδιος ο υπουργός θα μιλήσει για το θέμα στα Παλαιολόγεια 25, πως είναι δυνατόν να δώσει εντολή να μη γίνουν εκδηλώσεις.
Δεν ανήρτησα την επιστολή διότι δεν πίστεψα πως ένας πολιτικός ο οποίος διεκδικεί την διαδοχή στην ηγεσία του κόμματός του θα έστελνε τέτοιο υπηρεσιακό σημείωμα.
Τι μπορεί να συμβαίνει;
Στο Πρόγραμμα των παλαιολογείων δεν αναφέρεται ομιλία του Υπουργιού αλλά θα μιλήσει στο πλαίσιο των θρησκευτικών εκδηλώσεων για την ημέρα.
ΥΠΑΡΧΕΙ, ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ.
Άλλο ήθελαν να γράψουν και άλλο έγραψαν, λένε στρατιωτικές πηγές που θεωρούν ότι η επιστολή είναι γνήσια.
Ήθελαν να γράψουν ότι την ημέρα εκείνη δεν πρέπει να γίνουν άλλου είδους εκδηλώσεις (πέραν των εκδηλώσεων μνήμης) και έγραψαν να μην προγραμματιστούν οποιεσδήποτε εκδηλώσεις. Άρα και εκδηλώσεις μνήμης.
Αν συμβαίνει το τελευταίο, αν δηαδή, αλλο ήθελαν να γράψουν και άλλο έγραψαν, τότε είμαστε έτοιμοι για πόλεμο. Προφανώς, οι ίδιοι άνθρωποι σε διαταγή τριών σειρών θα δίνουν στρατιωτικές εντολές και άλλο θα γράφουν, άλλο θα εννοούν.
Επειδή σας μπέρδεψα, το έγγραφο κατά πάσα πιθανότητα είναι έγκυρο αλλά ο επιστολογράφος άλλο ήθελε να πει και άλλο είπε.
Η απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Dialogos Radio με τη συγγραφέα μπεστ σέλερ Kati Marton , συγγραφέα του βιβλίου «The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk». Αυτή η συνέντευξη μεταδόθηκε στις εκπομπές μας την εβδομάδα 4-11 Δεκεμβρίου 2014. Βρείτε το podcast αυτής της συνέντευξης εδώ .
MN: Σήμερα μαζί μας στο Dialogos Radio και στη σειρά συνεντεύξεων του Dialogos είναι η καταξιωμένη δημοσιογράφος και συγγραφέας Kati Marton. Η Kati, ρεπόρτερ και ανταποκρίτρια για πολλά χρόνια του ABC News και του National Public Radio στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει κερδίσει πολλά βραβεία για το δημοσιογραφικό της έργο και είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του “The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk”. Kati, καλώς ήρθες στο σημερινό μας πρόγραμμα.
ΚΜ: Σας ευχαριστώ, χαίρομαι που είμαι μαζί σας.
MN: Και θα μιλήσουμε πολύ περισσότερο για τον Τζορτζ Πολκ και την ιστορία του στη σημερινή μας συνέντευξη, αλλά για να ξεκινήσουμε, μοιραστείτε μαζί μας λίγα λόγια, πρώτα απ’ όλα, για εσάς και την καριέρα σας στη συγγραφή και τη δημοσιογραφία.
Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ-Κάτι Μάρτον
ΚΜ: Με χαρά. Είμαι συγγραφέας 8 βιβλίων, πρώην ανταποκριτής του ABC News, ανταποκριτής εξωτερικού και διπλωματικός ανταποκριτής του Εθνικού Δημόσιου Ραδιοφώνου. Ειδικεύομαι σε μη μυθοπλαστικά βιβλία. Το τελευταίο μου βιβλίο, το οποίο ήταν μπεστ σέλερ, μπεστ σέλερ των New York Times, ονομαζόταν «Παρίσι: Μια ιστορία αγάπης» και είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο… επικεντρώνεται βασικά στον γάμο μου με τον αείμνηστο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και στην εξαιρετική ζωή που ζήσαμε μαζί.
MN: Ας θέσουμε τώρα το σκηνικό για μια στιγμή… Ο Τζορτζ Πολκ ήταν συγγενής δύο πρώην προέδρων των ΗΠΑ, είχε μια αρκετά λαμπρή θητεία στον αμερικανικό στρατό και είχε ένα είδος περιπλάνησης που τον ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Πώς κατέληξε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα;
ΚΜ: Η οικογένεια του Τζορτζ Πολκ έχασε τα πάντα, έχασε την περιουσία της, τα προς το ζην, το όμορφο σπίτι της στο Τέξας ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Ήταν μια πολύ εξέχουσα οικογένεια από το Φορτ Γουόρθ του Τέξας, όπως είπατε με προεδρικές ρίζες και όπως τόσα πολλά προϊόντα της οικονομικής ύφεσης, έφυγε αναζητώντας το μέλλον του, επειδή δεν υπήρχε μέλλον στο Τέξας. Τελικά έγινε ήρωας πολέμου, πολέμησε στον Ειρηνικό ως πιλότος και στη συνέχεια στρατολογήθηκε από το CBS News, τον πιο έγκριτο ειδησεογραφικό οργανισμό της εποχής του, από τον θρυλικό Εντ Μάροου. Έγινε ένα από τα παιδιά του Μάροου, μια ομάδα πραγματικά εξαιρετικών, ταλαντούχων και γενναίων δημοσιογράφων που κάλυψαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις συνέπειές του. Και ο Τζορτζ ήταν ένα ανερχόμενο αστέρι σε αυτόν τον αστερισμό. Και η Ελλάδα, φυσικά, ήταν μια από τις πιο σημαντικές ιστορίες στα τέλη της δεκαετίας του ’40, επειδή η Ελλάδα ήταν το σημείο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να χαράξουν μια κόκκινη γραμμή κατά της σοβιετικής επέκτασης. Έτσι, το περίφημο Δόγμα Τρούμαν δημιουργήθηκε για να ξοδευτούν εκατομμύρια δολάρια για να στηριχθεί, να ενισχυθεί η Ελληνική κυβέρνηση, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μια δεξιά κυβέρνηση, υπήρχε ακόμα ένας μονάρχης και ήταν η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματικά μπλέχτηκαν με μια βαθιά διεφθαρμένη και βαθιά αντιδημοφιλή κυβέρνηση για χάρη των ευρύτερων συμφερόντων μας. Και ο δρόμος από την Αθήνα οδήγησε κατευθείαν στη Σαϊγκόν, κατά την άποψή μου και στον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου και πάλι, εμπλακήκαμε με μια κυβέρνηση που δεν είχε την υποστήριξη του ίδιου του λαού της και ήταν μια φαουστική συμφωνία και η Συνωμοσία Πολκ, το βιβλίο μου για τη δολοφονία αυτού του γενναίου ανταποκριτή του CBS, δείχνει πραγματικά το υψηλό τίμημα του τι συμβαίνει όταν η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών βάζει τα λεγόμενα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας πάνω από τις θεμελιώδεις αξίες της. Ο Τζορτζ Πολκ ήταν στην πραγματικότητα το πρώτο θύμα του Ψυχρού Πολέμου.
MN: Και σε αυτό το πλαίσιο, ο Τζορτζ Πολκ, όπως αναφέρατε, πήγε να εργαστεί στην Ελλάδα ως ανταποκριτής για το CBS News. Ποια ήταν η φύση της δημοσιογραφίας του Τζορτζ Πολκ, οι ανταποκρίσεις του από την Ελλάδα και πώς αντέδρασαν οι αρχές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην πατρίδα τους εκείνη την εποχή; Φαίνεται ότι δεν άργησε πολύ να κάνει αισθητή την παρουσία του στην Ελλάδα.
ΚΜ: Ο Τζορτζ Πολκ θεωρείται ένας από τους σπουδαίους Αμερικανούς δημοσιογράφους. Ένα πολύ έγκριτο βραβείο δημοσιογραφίας, το βραβείο Τζορτζ Πολκ, φέρει το όνομά του. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι τόσο η μητέρα μου όσο και ο πατέρας μου έχουν κερδίσει αυτό το βραβείο για την δημοσιογραφία τους. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ο Πολκ ήταν ένας ατρόμητος δημοσιογράφος που δεν άφηνε τίποτα να τον εμποδίσει. Γι’ αυτό τελικά πλήρωσε με τη ζωή του για την δημοσιογραφία του. Αλλά πίστευε ότι ήταν προς όφελος όλων να γνωρίζουν την αλήθεια και είτε αυτή η αλήθεια έκανε τη δική μας κυβέρνηση, την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, να φαίνεται κακή είτε όχι. Και πράγματι, η κάλυψη του Τζορτζ Πολκ ήταν τόσο ασυμβίβαστη που δύο πρωτεύουσες – όχι, σωστά, τρεις πρωτεύουσες: η Αθήνα, το Λονδίνο και η Ουάσινγκτον, τον είχαν όλες στο στόχαστρό τους, επειδή ήταν ένας ασταμάτητος ειλικρινής. Ξέρετε, ο κόσμος οφείλει σε τέτοιους ανθρώπους ένα τεράστιο χρέος, επειδή αυτός, στο βαθμό που υπήρχε ειλικρινής δημοσιογραφία για το τι συνέβαινε στην Αθήνα το 1948, όπου είχατε αυτή τη διεφθαρμένη κυβέρνηση, προερχόταν από τον Τζορτζ Πολκ. Έτσι, έπρεπε να φιμωθεί.
MN: Και δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος, από ό,τι αναφέρατε στο βιβλίο, για να κατηγορηθεί ο Τζορτζ Πολκ από τον Ελληνικό τύπο της εποχής ως κομμουνιστής…
ΚΜ: Λοιπόν, σωστά, αυτός ήταν πάντα ο γρήγορος τρόπος για να καταστρέψεις τη φήμη κάποιου, ήταν να τον δυσφημίσεις με την ετικέτα «κομμουνιστής». Ο Τζορτζ Πολκ δεν ήταν περισσότερο κομμουνιστής από αστροναύτης. Ήταν απλώς ένας αντικειμενικός δημοσιογράφος που έβλεπε, πολύ καθαρά, ότι υπήρχαν καλοί και κακοί και στις δύο πλευρές, αλλά ότι οι κακοί ήταν στην εξουσία και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξόδευαν εκατομμύρια δολάρια για να στηρίξουν αυτή τη διεφθαρμένη κυβέρνηση. Ο Πολκ ήταν εκεί και είδε ότι η κυβέρνηση ουσιαστικά κρατιόταν στην εξουσία και δεν έπραττε το σωστό για τον λαό της και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έπρεπε να υποστηρίζουν μια τέτοια κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, όπως λέω στη «Συνωμοσία του Πολκ», δεν ήταν μόνο οι Έλληνες που ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο του Τζορτζ Πολκ, αλλά και η δική μου χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, έπαιξαν επίσης έναν επαίσχυντο ρόλο, όχι στον θάνατό του, αλλά στη συγκάλυψη που ακολούθησε και ο πιο πιστός μας σύμμαχος, η Μεγάλη Βρετανία, έπαιξε στην πραγματικότητα ρόλο στη δολοφονία του.
MN: Είμαστε στον αέρα με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Kati Marton εδώ στο Dialogos Radio και στη σειρά συνεντεύξεων του Dialogos και Kati, χωρίς να αποκαλύψω πολλά για την ιστορία, αυτό που φαίνεται να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, όσον αφορά την παρουσία του George Polk στην Ελλάδα, είναι μια συνάντηση που είχε με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί. Ποια ήταν η φύση αυτής της συνάντησης;
ΚΜ: Ο Τζορτζ Πολκ έλαβε μια πληροφορία, μια από αυτές που λαμβάνουν οι καλοί δημοσιογράφοι από ανώνυμες πηγές. Αυτή η πηγή ήταν από την Chase Manhattan Bank, η οποία έλεγε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός, κ. Τσαλδάρης, είχε μόλις καταθέσει ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό σε έναν προσωπικό λογαριασμό στην Chase Bank στη Νέα Υόρκη και επειδή ο Πολκ ήταν ένας τόσο σχολαστικός, δίκαιος δημοσιογράφος, πήγε στον πρωθυπουργό για να μάθει την αντίδρασή του σε αυτό πριν το μεταδώσει και έτσι υπέγραψε τη δική του θανατική καταδίκη. Έζησε μόνο λίγες μέρες μετά από αυτό. Όταν ερευνούσα τη συνωμοσία Πολκ, είχα την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη από τον στενότερο σύμβουλο του Προέδρου Τρούμαν, Κλαρκ Κλίφορντ και τον ρώτησα «τι θα είχε συμβεί, αν ο Τζορτζ Πολκ ζούσε για να μεταδώσει αυτή την ιστορία ενός πρωθυπουργού που στηριζόταν από δολάρια βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών, έχοντας έναν τόσο τεράστιο τραπεζικό λογαριασμό;» Και ο Κλίφορντ είπε ότι θα ήταν αδύνατο για τον Τρούμαν να επιστρέψει στο Κογκρέσο για να λάβει περαιτέρω χρηματοδότηση για την Ελλάδα. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, ο Τσαλδάρης και οι άνθρωποι που οργάνωσαν αυτή τη δολοφονία, είχαν δίκιο που το έκαναν, όσο φρικτό κι αν ακούγεται, για να σώσουν τους εαυτούς τους.Δεν επιδοκιμάζω σε καμία περίπτωση τη δολοφονία, αλλά εφαρμόζοντας τα υψηλότερα πρότυπα του επαγγέλματός του, ο Τζορτζ Πολκ σφράγισε την καταδίκη του σε θάνατο. Έπρεπε να είχε φύγει από την Ελλάδα μόλις οπλίστηκε με αυτές τις πληροφορίες και να τις είχε μεταδώσει από ασφαλές μέρος, αλλά όπως είπα νωρίτερα, ήταν ένας πολύ σχολαστικός και πολύ γενναίος δημοσιογράφος και πλήρωσε με τη ζωή του. Η ιστορία δεν κυκλοφόρησε μέχρι που την ανέφερα στο βιβλίο μου.
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1948. Η Κάτι Μάρτον τον θεωρεί υπέυθυνο της δολοφονίας Πόλκ
MN: Τώρα, θα πρέπει να αναφερθεί ότι εκείνη την εποχή, εκτός από τη διεφθαρμένη κυβέρνηση της Ελλάδας, υπήρχε επίσης ένα μάλλον ισχυρό και επικίνδυνο ακροδεξιό παρακράτος που λειτουργούσε στην Ελλάδα, το οποίο είχε στενές διασυνδέσεις με την κυβέρνηση και με διάφορες δυνάμεις και φαίνεται ότι αυτές οι δυνάμεις μπόρεσαν να προσεγγίσουν τον Πολκ τις ημέρες πριν από τη δολοφονία του.
ΚΜ: Ναι, φυσικά και ο πρωθυπουργός δεν πάτησε τη σκανδάλη, αλλά οι σύμμαχοί του στην παράνομη οργάνωση του Πειραιά, μια μυστική και πολύ επικίνδυνη οργάνωση, ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία. Βρήκα πραγματικά ποιος ήταν, τον δράστη καθώς και ποιοι ήταν οι διοργανωτές και για πρώτη φορά, λέω την ιστορία για το πώς ακριβώς συνέβη αυτό, πώς παρασύρθηκε σε μια παγίδα. Ο Τζορτζ Πολκ ήταν αποφασισμένος, πριν φύγει από την Ελλάδα, να πάρει συνέντευξη από τον επικεφαλής των κομμουνιστών ανταρτών, τον στρατηγό Μάρκο, ο οποίος κρυβόταν στα βουνά και πήγε στη Θεσσαλονίκη ελπίζοντας σε μια τέτοια συνάντηση, την οποία του είχαν υποσχεθεί. Ήταν μια παγίδα και έπεσε σε αυτήν και φυσικά, η δεξιά κυβέρνηση έφτιαξε μια τεράστια, φανταστική πλοκή για το πώς ο Μάρκος και οι αντάρτες του Μάρκου δολοφόνησαν τον Πολκ, κάτι που δεν είχε κανένα νόημα, επειδή ο Μάρκος έχει κάθε συμφέρον να μεταδώσει τη δική του εκδοχή του εμφυλίου πολέμου στον κόσμο. Δεν είχε κανένα συμφέρον να δολοφονήσει τον Τζορτζ Πολκ. Αλλά το τρομερό με τη συνωμοσία του Πολκ είναι ότι δεν είχε μόνο τον Τζορτζ Πολκ ως θύμα, αλλά και έναν Έλληνα δημοσιογράφο ονόματι Γρηγόρης Στακτόπουλος, ο οποίος συνελήφθη και βασανίστηκε μέχρι να ομολογήσει ψευδώς ότι είχε συμμετάσχει στον θάνατο του συναδέλφου του Τζορτζ Πολκ. Έτσι, υπήρχαν δύο θύματα εδώ: ο Τζορτζ Πολκ δολοφονήθηκε και ο Στακτόπουλος, του οποίου η ζωή καταστράφηκε επειδή πέρασε τόσο μεγάλο μέρος της σε άθλιες συνθήκες σε μια Ελληνική φυλακή.
Γρηγόρης Στακτόπουλος
MN: Και μιλάμε εδώ για μια έρευνα, ή μάλλον για μια συγκάλυψη και φυσικά για μια ψευδή ομολογία στην οποία Αμερικανοί και Βρετανοί αξιωματούχοι ήταν επίσης στενά εμπλεκόμενοι…
ΚΜ: Απολύτως. Οι Βρετανοί, οι οποίοι ήταν η νούμερο ένα υπερδύναμη, ας πούμε, πριν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλάβουν αυτόν τον ρόλο στην Ελλάδα, βαθιά εμπλεκόμενοι στις Ελληνικές υποθέσεις και με την Ελληνική μοναρχία, έπαιξαν έναν ύπουλο ρόλο στην υπόθεση Πολκ και η βρετανική μυστική υπηρεσία, MI6, ήταν βαθιά εμπλεκόμενη. Αφηγούμαι την ιστορία μιας Ελληνίδας, παντρεμένης με έναν Βρετανό δημοσιογράφο, η οποία κατηγορήθηκε ότι απασχολούσε τη χήρα του Πολκ και ότι έβγαλε λαθραία από το διαμέρισμα του Πολκ τυχόν εμπλεκόμενα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένης της επιστολής που έλαβε από την τράπεζα Chase σχετικά με τον τραπεζικό λογαριασμό του Τσαλδάρη.
Όταν έγραψα αυτό το βιβλίο, οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους ήταν ακόμα ζωντανοί, συμπεριλαμβανομένης αυτής της γυναίκας, την οποία πήρα συνέντευξη για το βιβλίο, καθώς και του Βρετανού πράκτορα της μυστικής υπηρεσίας από τον οποίο πήρα συνέντευξη επίσης, του Ράντολ Κόουτ, ο οποίος ήταν πάντα ύποπτος για ρόλο στη δολοφονία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν ακόμα ζωντανοί τότε, καθώς και τα μέλη της οικογένειας Πολκ, οι οποίοι συνεργάστηκαν μαζί μου και για πρώτη φορά άνοιξαν όλα τα αρχεία και τις επιστολές τους, αλλά στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη τύχη μου ήταν ότι το τρίτο θύμα της δολοφονίας του Πολκ ήταν ένας άλλος Αμερικανός ήρωας ονόματι Τζιμ Κέλις, τον οποίο έφεραν οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι φυσικά ήταν εξοργισμένοι με αυτό που είχε συμβεί στον συνάδελφό τους και σχημάτισαν μια επιτροπή και υπό τον Στρατηγό «Άγριο Μπιλ» Ντόνοβαν, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών μας, ήταν υπεύθυνος για την έρευνα. Και ο αναπληρωτής του, ονόματι Τζιμ Κέλις, ανακάλυψε την πραγματική πλεκτάνη, για την οποία μόλις μιλήσαμε, η οποία οδήγησε κατευθείαν στη δεξιά πτέρυγα και στην παρανομία του Πειραιά.Και επίσης αντιμετωπίστηκε άσχημα από την Ελληνική δεξιά πτέρυγα και την Ουάσινγκτον, επειδή η ιστορία του, η αληθινή ιστορία, δεν ήταν η ιστορία που ήθελαν να μάθει ο κόσμος, η οποία ήταν ότι ήταν οι κομμουνιστές και αυτός ο αθώος Έλληνας που ξυλοκοπήθηκε για να ομολογήσει, ο Στακτόπουλος. Έτσι, ο Τζιμ Κέλις, ο οποίος δεν ήταν πλέον εν ζωή όταν άρχισα να εξετάζω την επίσημη ιστορία και ουσιαστικά η επίσημη ιστορία αποκαλύφθηκε κατά την εξέτασή μου, ο Τζιμ Κέλις είχε έναν συνάδελφο που είχε σώσει πολλά από τα έγγραφα του Κέλις και εγώ ήμουν ο ωφελούμενος από αυτά και αποτελούν πραγματικά τον πυρήνα της Συνωμοσίας Πολκ. Αυτή ήταν λοιπόν μια δημοσιογραφική τύχη από την οποία επωφελήθηκα. Αλλά, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να εκδώσω το βιβλίο στην Ελλάδα, όπου πραγματικά θα έπρεπε να εκδοθεί, επειδή ο γιος του κ. Τσαλδάρη με μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμιση. Έτσι, έπρεπε να προσλάβω έναν πολύ εξέχοντα Έλληνα δικηγόρο υπεράσπισης, επειδή δεν ήθελα να περάσω έναν χρόνο σε Ελληνικό κελί και τελικά συμβιβαστήκαμε εξωδικαστικά, αλλά μέχρι σήμερα, δεν έχω καταφέρει να φέρω το βιβλίο μου στους ανθρώπους που θα έπρεπε πραγματικά να γνωρίζουν τι συνέβη στον Τζορτζ Πολκ. Νομίζω ότι η ιστορία του Τζορτζ Πολκ έχει ρίξει μια τεράστια σκιά στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Αθήνας, επειδή η Ουάσινγκτον συμπεριφέρθηκε τόσο άσχημα εκείνες τις πρώτες μέρες και ο Ελληνικός λαός χειραγωγήθηκε τόσο πολύ από την ίδια του την κυβέρνηση και με τη συμπαιγνία της Ουάσινγκτον. Νομίζω λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να ειπωθεί η αληθινή ιστορία στον Ελληνικό λαό. Δεν με μηνύσε μόνο η Ελληνική δεξιά, με μηνύσαν και οι Βρετανοί, οι οποίοι ήταν επίσης πολύ αναστατωμένοι με τα ευρήματά μου και η κυρία που έπαιξε αυτόν τον ύπουλο ρόλο, το όνομά της ήταν Μαίρη Μπάρμπερ, αργότερα παντρεύτηκε έναν γνωστό Βρετανό πρέσβη ονόματι Νίκο Χέντερσον, οπότε η Λαίδη Χέντερσον, με μήνυσε επίσης και εμπόδισε την έκδοση του βιβλίου μου στη Βρετανία και επίσης μπλόκαρε ένα άρθρο που ήθελε να δημοσιεύσει το Vanity Fair, επειδή οι βρετανικοί νόμοι περί συκοφαντικής δυσφήμισης είναι τέτοιοι που είναι σχεδόν αδύνατο να ακουστεί αυτός που λέει την αλήθεια. Έτσι, ήταν ίσως το πιο δραματικό επεισόδιο στη ζωή μου ως δημοσιογράφου και ιστορικού. Τώρα είμαι πολύ χαρούμενη που το βιβλίο επανεκδόθηκε και που επιτέλους έχει την ευκαιρία να ακουστεί στην Ελλάδα, από τους Έλληνες!
MN: Είμαστε στον αέρα με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Kati Marton εδώ στο Dialogos Radio και στη σειρά συνεντεύξεων του Dialogos και Kati, επιστρέφοντας στην ιστορία του George Polk και την υπόθεση δολοφονίας του, αναφέρατε, φυσικά, τη χήρα του, πριν από λίγο και μια από τις ιστορίες που αφηγείστε στο βιβλίο σχετίζεται με το γεγονός ότι έγιναν ακόμη και προσπάθειες να εμπλακεί η χήρα του στη δολοφονία. Γράψατε για ένα περιστατικό όπου ο γιος του Έλληνα πρωθυπουργού Τσαλδάρη ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, ουσιαστικά για να την τρομοκρατήσει.
ΚΜ: Ακριβώς. Ήταν πλέον η νεαρή χήρα του Πολκ και φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και ο νεαρός κ. Τσαλδάρης, ο οποίος στη συνέχεια έγινε επικεφαλής του συντηρητικού κόμματος, την απείλησε πραγματικά και της είπε ότι κι αυτή θα γινόταν θύμα όπως ο σύζυγός της αν επέμενε στην εκδοχή της ιστορίας της και ότι ουσιαστικά θα έπρεπε να το βουλώσει, αλλιώς θα αντιμετώπιζε κάτι τρομερό. Είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί χρόνια αργότερα ο σύζυγός μου, ο πρέσβης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τα Ελληνικά και κυπριακά ζητήματα στο Υπουργείο Εξωτερικών, καθόταν δίπλα στον κ. Τσαλδάρη σε ένα δείπνο και ο κ. Τσαλδάρης είπε «ω, θα ήθελα πολύ να διασκεδάσω εσάς και τη σύζυγό σας». Φυσικά, δεν είχε ιδέα ότι η σύζυγος του Πρέσβη Χόλμπρουκ ήταν η Κάτι Μάρτον, την οποία μήνυσε, «στο σπίτι μου και έλα να με επισκεφτείς» και φυσικά, ο σύζυγός μου δεν του είπε ότι εκείνη την εποχή είχα μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση από αυτόν και δεν μπορούσα να δεχτώ τη φιλοξενία του, αλλά ήταν κάπως διασκεδαστικό το πώς η ιστορία δεν είχε επιλυθεί μέχρι τώρα και νομίζω ότι ήρθε η ώρα.
MN: Τώρα, κοιτάζοντας τον αθώο άνδρα που ουσιαστικά κατηγορήθηκε για αυτή τη δολοφονία, τον Γρηγόρη Στακτόπουλο, από όσο καταλαβαίνω τελικά κατάφερε να αφεθεί ελεύθερος, αλλά υπήρξε ποτέ κάποια πραγματική ώθηση για να ανοίξει ξανά αυτή η υπόθεση στην Ελλάδα;
ΚΜ: Υπήρξαν, συμπεριλαμβανομένων και πολύ πρόσφατων, αρκετές προσπάθειες, αλλά καμία δεν ήταν επιτυχείς. Νομίζω ότι εξακολουθεί να είναι ένα αρκετά ευαίσθητο ζήτημα, επειδή υπήρξε τόσο μεγάλη χειραγώγηση εξουσίας και τόση διαφθορά γύρω από αυτήν την υπόθεση που έχει αποκτήσει τεράστια συμβολική αξία και ρόλο, αλλά νομίζω ότι τώρα, πρέπει να δοθεί οριστική χάρη, έτσι ώστε τουλάχιστον η οικογένειά του… να έχει φύγει τώρα, πλήρωσε πραγματικά ένα τεράστιο τίμημα, η ζωή του καταστράφηκε και ξέρετε, κάτι σοκαριστικό για μένα σε όλα αυτά ήταν ότι την ίδια στιγμή που η Μόσχα διεξήγαγε δίκες-παρωδίες όπου αθώοι καταδικάζονταν από τον Στάλιν, η Δύση ήταν επίσης ικανή για μια τόσο τρομερή προδοσία της δικαιοσύνης και των θεμελιωδών αξιών μας για δίκαιες δίκες και αθωότητα μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Όλα αυτά προδόθηκαν στη συνωμοσία Πολκ.
MN: Είμαστε στον αέρα με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Kati Marton εδώ στο Dialogos Radio και στη σειρά συνεντεύξεων του Dialogos και Kati, αυτό το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στις αρχές της δεκαετίας του ’90… τελικά, ποια ήταν η έμπνευσή σας για να γράψετε αυτό το βιβλίο, να κάνετε αυτήν την έρευνα και να δημοσιεύσετε αυτήν την ιστορία;
ΚΜ: Λοιπόν, καταρχάς, ήμουν μεγάλη θαυμάστρια του δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ. Είμαι άνθρωπος που λέει την αλήθεια, μου αρέσει να διερευνώ υποθέσεις που φαίνεται να έχουν λυθεί, αλλά με κάποιο τρόπο δεν αντέχουν στον πραγματικό έλεγχο. Δεν είχα καμία ιδιαίτερη πολιτική προκατάληψη με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο, είμαι παιδί του Ψυχρού Πολέμου, μεγάλωσα στην κομμουνιστική Ουγγαρία, οι γονείς μου ήταν δημοσιογράφοι που φυλακίστηκαν από τους κομμουνιστές, δεν τους είδα για μερικά χρόνια όταν ήμουν παιδί. Αν μη τι άλλο, ήμουν προκατειλημμένη εναντίον των κομμουνιστών, ήμουν η ίδια πρόσφυγας από τους κομμουνιστές, με τους γονείς μου, οπότε αυτή ήταν η προσωπική μου προκατάληψη. Έτσι, αυτή η ιστορία απλά δεν άντεξε, η επίσημη εκδοχή απλά δεν άντεξε και είχα μερικές πολύ τυχερές ευκαιρίες που έχουν μερικές φορές οι δημοσιογράφοι και ποτέ δεν έχω δουλέψει τόσο σκληρά για να ερευνήσω οτιδήποτε και σας λέω, όταν ήμουν στη Θεσσαλονίκη, όταν ήδη ήξερα ποιοι ήταν οι συνωμότες, ποια ήταν η οργάνωση που οργάνωσε τη δολοφονία και μάλιστα ήξερα το όνομα του δράστη, φοβήθηκα αρκετά, γιατί αν ήταν ικανοί να σκοτώσουν έναν δημοσιογράφο, γιατί όχι έναν άλλον; Αλλά, είμαι χαρούμενη που έζησα για να πω αυτή την ιστορία και είναι πολύ ωραίο που η ιστορία του Τζορτζ Πολκ έχει τώρα άλλη μια ευκαιρία να ακουστεί.
MN: Γράψατε στο βιβλίο ότι υποστηρίζοντας αυτό το συγκεκριμένο δεξιό καθεστώς στην Ελλάδα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν ένα τέρας που θα μεγάλωνε πέρα από τον έλεγχό τους και μιλάμε για μια εποχή που ήταν ακριβώς στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Πώς η εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ελλάδα έδωσε τον τόνο για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τις επόμενες δεκαετίες και πώς έδωσε τον τόνο για την εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;
ΚΜ: Λοιπόν, συμβιβαστήκαμε με τις θεμελιώδεις αξίες μας στην Ελλάδα συμμετέχοντας σε μια συγκάλυψη, εμείς οι Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν η πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε με μια τόσο βαθιά διεφθαρμένη κυβέρνηση, αλλά δεν θα ήταν η τελευταία. Υποστήριξα ότι ο δρόμος από την Ελλάδα οδήγησε στην εμπλοκή μας στο Βιετνάμ. Ήταν η αρχή οποιουδήποτε πράγματος για αυτό που ονομάζουμε συμφέροντα εθνικής ασφάλειας και νομίζω ότι μακροπρόθεσμα είναι μια φαουστική συμφωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε, φυσικά, να έχουν συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, αλλά πρέπει επίσης, πάνω απ’ όλα, να είναι πιστές στις θεμελιώδεις αξίες τους.
MN: Κοιτάζοντας τώρα την κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα, με μια σοβαρή οικονομική κρίση, μια μάλλον αντιδημοφιλή κυβέρνηση που παρόλα αυτά έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ορισμένων ξένων δυνάμεων, την ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς και την επανεμφάνιση των παλιών διαιρέσεων αριστεράς-δεξιάς στην Ελληνική κοινωνία, θα λέγατε ότι πολλά έχουν πραγματικά αλλάξει στην Ελλάδα από την εποχή του Τζορτζ Πολκ;
ΚΜ: Νομίζω ότι η ιστορία του Τζορτζ Πολκ είναι στην πραγματικότητα μια ηθική ιστορία που θα έπρεπε να διαβάσουν οι Έλληνες σήμερα σχετικά με το τι συμβαίνει όταν ξεπουλάς τις αξίες σου για βραχυπρόθεσμο πολιτικό όφελος. Νομίζω ότι είναι ένα σημαντικό μάθημα για το πώς δεν μπορούμε να κάνουμε αυτές τις συμφωνίες, ούτε η Ουάσινγκτον ούτε η Αθήνα θα έπρεπε να κάνουν αυτές τις συμφωνίες για μια γρήγορη λύση, γιατί τελικά πληρώσαμε πάρα πολύ.
MN: Πριν ολοκληρώσουμε, το βιβλίο «Η Συνωμοσία του Πολκ: Δολοφονία και Συγκάλυψη στην υπόθεση του Ανταποκριτή Ειδήσεων του CBS, Τζορτζ Πολκ» επανακυκλοφόρησε πρόσφατα ως ηλεκτρονικό βιβλίο ως μέρος της σειράς Forbidden Bookshelf και νομίζω ότι έχει και μια νέα εισαγωγή. Πείτε μας για αυτή τη νέα έκδοση και για τη σειρά Forbidden Bookshelf .
ΚΜ: Είμαι πραγματικά, πραγματικά ενθουσιασμένη που το «Η Συνωμοσία του Πολκ» αποκτά μια δεύτερη ζωή κάτω από την Απαγορευμένη Βιβλιοθήκη. Το βιβλίο μου δεν ήταν πραγματικά απαγορευμένο, ήταν στην πραγματικότητα μπεστ σέλερ στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Μελ Γκίμπσον αγόρασε τα δικαιώματα για μια ταινία γι’ αυτό και εξακολουθεί να κατέχει τα δικαιώματα, οπότε ελπίζω ότι τελικά θα δούμε την ταινία. Δεν μπορώ λοιπόν να πω ότι το βιβλίο μου ήταν απαγορευμένο, εκτός από τη χώρα σας, την Ελλάδα και αυτό, νομίζω, είναι ντροπή και απαγορεύτηκε μόνο λόγω της αγωγής για συκοφαντική δυσφήμιση ενός ανθρώπου εναντίον μου, αυτής της Ελληνικής δεξιάς τη δεκαετία του ’90. Έτσι, είμαι ευγνώμων στην Απαγορευμένη Βιβλιοθήκη που τώρα κάνει εκστρατεία για να φέρει το βιβλίο μου στο μόνο μέρος όπου εξακολουθεί να είναι απαγορευμένο και αυτό είναι η Ελλάδα, όπου συνέβη η δολοφονία αυτού του πολύ γενναίου Αμερικανού δημοσιογράφου.
MN: Λοιπόν, Κάτι, σε ευχαριστώ πολύ που αφιέρωσες χρόνο να μιλήσεις μαζί μας σήμερα εδώ στο Dialogos Radio και στη σειρά συνεντεύξεων του Dialogos και σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες αυτή την απίστευτη ιστορία μαζί μας.
ΚΜ: Λοιπόν, Μάικλ, ήταν μεγάλη μου χαρά και σε ευχαριστώ που μίλησες μαζί μου και που έφερες τη Συνωμοσία του Πολκ σε ένα νέο κοινό που ελπίζω να τη διαβάσει.
Κάτι Μάρτον Επίτιμο Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, New America (1999–2016)· Συγγραφέας και Δημοσιογράφος
Γεννημένη στην Ουγγαρία, η Κάτι Μάρτον έχει συνδυάσει τη δημοσιογραφική και συγγραφική της πορεία με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από το 2003 έως το 2008 υπηρέτησε ως πρόεδρος του International Women’s Health Coalition, ενός παγκόσμιου οργανισμού που ηγείται στην προώθηση και προστασία της υγείας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και των κοριτσιών. Από το 2001 έως τον Ιούλιο του 2002, διετέλεσε κύρια συνήγορος στο Γραφείο του Ειδικού Εκπροσώπου για τα Παιδιά και τις Ένοπλες Συγκρούσεις του ΟΗΕ. Σήμερα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και πρώην πρόεδρος της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists). Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Human Rights Watch για δέκα χρόνια, ενώ υπηρέτησε και στο διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού New America. Παράλληλα, είναι μέλος των διοικητικών συμβουλίων του International Rescue Committee και του Central European University. Ανήκει επίσης στο Council on Foreign Relations, στην P.E.N. International και στο Author’s Guild.
Από το 1980 έχει εκδώσει οκτώ βιβλία και έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε μέσα όπως τα ABC News, PBS, NPR, The New Yorker, Atlantic Monthly, The Times of London, The Washington Post, The Wall Street Journal, Newsweek, Vanity Fair και The New Republic. Το 2009 εξέδωσε το απομνημονευματικό βιβλίο της Enemies of the People: My Family’s Journey to America (Simon & Schuster), ένα χρονικό της Ψυχροπολεμικής περιόδου που έφτασε στους φιναλίστ των Βραβείων Εθνικής Κριτικής Βιβλίου και αναμένεται να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Το πιο πρόσφατο έργο της, Paris: A Love Story (Simon & Schuster, 2012), είναι ένα προσωπικό χρονικό με επίκεντρο το Παρίσι και, όπως κάθε ιστορία του Παρισιού, έχει ως βασικό της θέμα την αγάπη. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.
Σπούδασε στο Wells College (Aurora, Νέα Υόρκη), στη Σορβόννη και στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι. Έλαβε πτυχίο (Β.Α.) στις Ρομανικές Γλώσσες και μεταπτυχιακό (Μ.Α.) στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο George Washington. Τιμήθηκε με το Βραβείο George Foster Peabody για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την Κίνα, ενώ της έχουν απονεμηθεί δύο τιμητικά διδακτορικά: από το Roger Williams University (Ρόουντ Άιλαντ, 2000) και από το Skidmore College (Σαρατόγκα Σπρινγκς, Νέα Υόρκη, 2009). Το 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Leo Nevas από την Ένωση των Ηνωμένων Εθνών.
WHO KILLED POLK? KATI MARTON REVEALS
May 24, 2025 – Interview with Kati Marton, author of The Polk Conspiracy
Originally published on December 12, 2014
A full transcript of the Dialogos Radio interview with bestselling author Kati Marton, author of The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk. This interview aired on our broadcasts during the week of December 4–11, 2014. You can find the podcast of this interview [here].
MN: Today on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series, we are joined by acclaimed journalist and author Kati Marton. Kati, a longtime correspondent for ABC News and National Public Radio in the United States, has received numerous awards for her journalistic work and is the author of several books, including The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up In the Case of CBS News Correspondent George Polk. Kati, welcome to our program.
KM: Thank you. I’m happy to be here.
MN: We’ll be discussing George Polk and his story in detail today, but to begin, could you share a bit about yourself and your career in journalism and writing?
Richard Holbrooke-Katie Marton
KM: Gladly. I’ve written eight books, and I’m a former ABC News correspondent, foreign correspondent, and diplomatic correspondent for National Public Radio. I specialize in nonfiction. My most recent book, which became a New York Times bestseller, is called Paris: A Love Story. It’s a memoir focused on my marriage to the late Richard Holbrooke and the extraordinary life we shared together.
MN: Let’s set the scene for a moment. George Polk was related to two former U.S. presidents, had a distinguished military record, and led a somewhat nomadic life that took him all over the world. How did he end up choosing journalism as a profession?
KM: George Polk’s family lost everything—their wealth, livelihood, and their beautiful home in Texas—as a result of the Great Depression. They were a prominent family from Fort Worth, Texas, with presidential ties, and like many victims of the Depression, he left to seek a future elsewhere, since there was no future left in Texas. He eventually became a war hero, serving as a pilot in the Pacific, and was later recruited by CBS News, then the most prestigious news organization in the world, under the legendary Edward R. Murrow. He became one of the “Murrow Boys,” a group of outstanding, courageous journalists who covered WWII and its aftermath. George quickly emerged as a rising star. And Greece, of course, was one of the major stories of the late 1940s, as it was where the United States drew a red line against Soviet expansion. The famous Truman Doctrine was launched to funnel millions into supporting Greece’s right-wing monarchy-backed government—a deeply corrupt and unpopular regime. This was the first time the U.S. became entangled with such a regime in the name of national interest. I believe the path from Athens led directly to Saigon and the Vietnam War, where once again we backed a regime without popular support. The Polk Conspiracy, my book about the murder of this brave CBS reporter, reveals the tragic cost of prioritizing “national security interests” over fundamental American values. George Polk was, in many ways, the first casualty of the Cold War.
MN: In that context, Polk went to Greece as a correspondent for CBS News. What was the nature of his reporting from Greece, and how did the authorities in Greece and the U.S. respond?
KM: George Polk is considered one of the great American journalists. There’s a prestigious journalism award named after him—the George Polk Award. My own parents both received that award for their reporting. Polk was a fearless journalist who didn’t let anything stop him. And that’s ultimately what got him killed. He believed people deserved the truth—even if that truth made the U.S. government look bad. His reporting was so uncompromising that he became a target not only in Athens but also in London and Washington. He was that rare breed—an incorruptible truth-teller. The world owes a great debt to people like him, because if there was any honest journalism about what was happening in Athens in 1948—with a corrupt regime in power—it came from George Polk. And for that, he had to be silenced.
MN: And as you mentioned in your book, it didn’t take long for George Polk to be labeled a communist by the Greek press of the time…
KM: Well, yes, that was always the quick and easy way to destroy someone’s reputation—slander them with the “communist” label. George Polk was no more a communist than he was an astronaut. He was simply an objective journalist who saw—very clearly—that there were good and bad actors on both sides, but the ones in power were the bad ones, and the United States was pouring millions of dollars into propping up this corrupt government. Polk saw firsthand that the government was essentially holding onto power without doing right by its people, and that the United States had no business supporting such a regime. In fact, as I argue in The Polk Conspiracy, it wasn’t only the Greeks who bore responsibility for George Polk’s death—my own country, the United States, also played a disgraceful role. Not in his murder, but in the cover-up that followed. And our most loyal ally, Great Britain, was actually complicit in his assassination.
MN: We’re speaking with journalist and author Kati Marton here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series. Kati, without giving too much of the story away, what seems to have been the final straw regarding George Polk’s presence in Greece was a meeting he had with then-Prime Minister Konstantinos Tsaldaris just days before his murder. What was the nature of that meeting?
KM: George Polk had received a tip—one of those anonymous leads that good journalists often get. This particular source was from Chase Manhattan Bank, and it claimed that the Greek Prime Minister, Mr. Tsaldaris, had just deposited a very large sum of money into a personal account at the Chase Bank in New York. Because Polk was such a meticulous and fair reporter, he went directly to the Prime Minister to get his response before publishing the story—and by doing so, he signed his own death warrant. He lived only a few more days after that.
When I was researching The Polk Conspiracy, I had the chance to interview President Truman’s closest advisor, Clark Clifford, and I asked him: “What would have happened if George Polk had lived long enough to report this story—about a Prime Minister being propped up with U.S. aid dollars while holding a massive bank account in New York?” And Clifford said it would have been impossible for Truman to return to Congress and secure additional funding for Greece. So, in a twisted way, Tsaldaris and those who orchestrated the murder were right to do it—horrible as that may sound—in order to protect themselves. I absolutely do not condone murder, but by upholding the highest standards of his profession, George Polk sealed his fate. He should have fled Greece once he had that information and reported it from a safe location. But as I said before, he was a meticulous and very brave journalist, and he paid with his life. That story remained untold until I revealed it in my book.
Konstantinos Tsaldaris, Prime Minister of Greece in 1948. Katie Marton holds him responsible for the Polk assassination
MN: Now, it should be noted that at the time, in addition to the corrupt Greek government, there was also a rather powerful and dangerous far-right paramilitary underworld operating in Greece, with close ties to the government and other forces. It appears that this network was able to reach Polk in the days leading up to his murder.
KM: Yes, of course—the Prime Minister himself didn’t pull the trigger, but his allies in the Piraeus underground—a secretive and very dangerous organization—were the ones responsible for the murder. I actually discovered who the killer was, as well as the organizers, and for the first time, I tell the full story of exactly how it happened, how Polk was lured into a trap. George Polk was determined, before leaving Greece, to interview the head of the communist rebels, General Markos, who was in hiding in the mountains. He traveled to Thessaloniki in hopes of securing that interview, which had been promised to him. But it was a trap—and he walked right into it.
Naturally, the right-wing government then constructed a massive, fabricated plot claiming that Markos and his rebels had killed Polk, which made absolutely no sense. Markos had every reason to speak to the world and to get his side of the civil war story out—he had no reason to kill George Polk. What’s horrific about The Polk Conspiracy is that there wasn’t just one victim. Alongside Polk, there was a second: a Greek journalist named Grigoris Staktopoulos, who was arrested and tortured until he falsely confessed to having been involved in Polk’s murder. So we have two victims here: George Polk, who was killed, and Staktopoulos, whose life was ruined, having spent much of it in miserable conditions in a Greek prison.
Gregory Staktopoulos
MN: And what we’re talking about here is not just an investigation, but essentially a cover-up—and, of course, a false confession in which American and British officials were also deeply involved…
KM: Absolutely. The British, who were the number one global power, so to speak, before the United States took over that role in Greece, were deeply involved in Greek affairs and in supporting the Greek monarchy. They played a sinister role in the Polk affair. The British secret service, MI6, was deeply implicated. I recount the story of a Greek woman, married to a British journalist, who was accused of working in the Polk household and smuggling out any incriminating documents from his apartment—most notably, the letter Polk had received from Chase Bank concerning Prime Minister Tsaldaris’ bank account.
When I was writing the book, most of the people involved were still alive—including that woman, whom I interviewed, and also a British intelligence officer named Randolph Coate, who had long been suspected of playing a role in the murder. All these people were still alive at the time, including members of the Polk family, who cooperated with me and, for the first time, opened up all their archives and correspondence. But my greatest stroke of luck was discovering that the third victim of the Polk murder was another American hero named Jim Kellis. He had been brought in by a group of American journalists—who were, of course, outraged by what had happened to their colleague—and they formed a committee led by General “Wild Bill” Donovan, the founder of what would become the CIA. Donovan was tasked with investigating Polk’s murder. His deputy, Jim Kellis, uncovered the true conspiracy—the one we’ve just discussed—that led directly to the right-wing network and the Piraeus underworld.
Kellis himself was treated very poorly by both the Greek right and Washington, because the truth he uncovered was not the story they wanted told. They preferred the fiction that Polk had been murdered by communists and that an innocent Greek man, Grigoris Staktopoulos, had confessed under torture. Jim Kellis was no longer alive when I began to dig into the official story—but essentially, the official story collapsed under the weight of my investigation. Kellis had a colleague who had preserved much of his documentation, and I became the beneficiary of that archive, which became the backbone of The Polk Conspiracy. It was one of those rare journalistic strokes of fortune.
But unfortunately, I was unable to publish the book in Greece—where it most needed to be published—because Mr. Tsaldaris’ son sued me for defamation. I had to hire a very prominent Greek defense attorney because I did not want to spend a year in a Greek prison. In the end, we reached an out-of-court settlement. But to this day, I have not been able to bring my book to the very people who most deserve to know what really happened to George Polk.
I believe the George Polk case has cast a long shadow over U.S.–Greek relations, because Washington behaved so shamefully in those early days, and because the Greek people were so profoundly manipulated by their own government—with Washington’s collusion. I think it’s time the true story was told to the Greek people.
And I wasn’t just sued by the Greek right. I was also sued by the British, who were deeply upset with my findings. The woman who played that devious role—her name was Mary Barber—later married a prominent British diplomat named Nico Henderson. So Lady Henderson also sued me and blocked the book’s publication in Britain. She even blocked an article that Vanity Fair wanted to publish. Because British libel laws are such that, even if you’re telling the truth, it’s nearly impossible to be heard.
So yes, this was probably the most dramatic episode of my life as a journalist and historian. But now, I’m very glad the book has been reissued—and finally has the chance to be heard in Greece, by the Greek people.
MN: We’re back on the air with journalist and author Kati Marton here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series. Kati, returning to the story of George Polk and his murder case—you mentioned his widow earlier, and one of the episodes you recount in your book involves efforts to implicate her in his murder. You wrote about an incident in which the son of the Greek Prime Minister Tsaldaris traveled to New York essentially to intimidate her.
KM: Exactly. She was now a young widow, studying at Columbia University, and the younger Mr. Tsaldaris—who would later go on to lead the conservative party—actually threatened her. He told her that she too would end up a victim like her husband if she continued to tell her version of the story. He essentially told her to keep her mouth shut or something terrible would happen.
What’s fascinating is that, years later, my husband—Ambassador Richard Holbrooke, who was responsible for Greek and Cypriot affairs at the U.S. State Department—was seated next to Mr. Tsaldaris at a dinner. Tsaldaris said, “Oh, I’d love to entertain you and your wife. Please come visit me at my home.” Of course, he had no idea that the ambassador’s wife was Kati Marton—the very person he had sued for libel. My husband didn’t tell him at the time that I had an active defamation suit against me from him and that I couldn’t possibly accept his invitation. But it was, in a way, amusing to see how this story still hadn’t been resolved. And I do believe the time has come.
MN: Now, looking at the innocent man who was essentially blamed for this murder—Grigoris Staktopoulos—as I understand it, he was eventually released, but was there ever any real effort to reopen the case in Greece?
KM: There were—several efforts, including some quite recent ones—but none of them were successful. I think the case remains a very sensitive issue, because it involved so much abuse of power and so much corruption that it has taken on a huge symbolic weight. But I do think now is the time for an official pardon, at the very least—his family is gone now, but he paid an enormous price. His life was destroyed.
And you know, what shocked me most about all of this was the realization that, at the very time Moscow was conducting its infamous show trials—where innocent people were being sentenced under Stalin—the West was capable of a betrayal just as profound, one that violated the very principles we claim to stand for: due process, fair trials, and the presumption of innocence. All of that was betrayed in The Polk Conspiracy.
MN: We’re here on Dialogos Radio with journalist and author Kati Marton in the Dialogos Interview Series. Kati, this book was first published in the early 1990s. What inspired you to write it, to pursue this investigation, and to bring this story to light?
KM: First of all, I was a great admirer of George Polk as a journalist. I’m someone who seeks the truth, and I like to investigate stories that seem resolved but somehow don’t hold up to serious scrutiny. I didn’t have any particular political bias either way. I’m a Cold War kid—I grew up in communist Hungary. My parents were journalists who were imprisoned by the communists. I didn’t see them for several years as a child. So if anything, I was biased against the communists. I myself was a refugee, with my parents, fleeing communism. That was my personal perspective.
And yet, this story just didn’t add up. The official version simply didn’t hold. I had some of those rare strokes of luck that journalists sometimes get, and I’ve never worked harder on anything than I did on this investigation. I can tell you—when I was in Thessaloniki, and already knew who the conspirators were, what the organization was that planned the murder, and even the name of the killer—I was genuinely scared. Because if they had killed one journalist, why not another?
But I’m glad I lived to tell the story. And it’s deeply satisfying to know that George Polk’s story is getting a second chance to be heard.
MN: In your book, you wrote that by supporting this particular right-wing regime in Greece, the United States created a monster that would eventually grow beyond its control—and this was at the very dawn of the Cold War. How did U.S. involvement in Greece set the tone for its foreign policy in the decades that followed? And how did it shape America’s continued engagement with Greece in the years ahead?
KM: Well, we compromised our core values in Greece by participating in a cover-up—we, the United States. And it was the first time we aligned ourselves with such a deeply corrupt government, but it wouldn’t be the last. I argued that the path from Greece led directly to our involvement in Vietnam. It was the beginning of what we now call “national security interests”—and I think, in the long run, it was a Faustian bargain. Of course, the United States must have national security interests—but above all, it must remain faithful to its fundamental values.
MN: Looking at the current situation in Greece—with a severe economic crisis, a rather unpopular government that nevertheless enjoys the backing of the European Union and some foreign powers, the rapid rise of the far right, and the re-emergence of old left-right divisions in Greek society—would you say that much has really changed in Greece since George Polk’s time?
KM: I think the story of George Polk is, in fact, a moral tale—one that Greeks today should read carefully to understand what happens when a society sells out its values for short-term political gain. I think it’s a powerful lesson about the danger of striking those kinds of bargains. Neither Washington nor Athens should ever make those kinds of deals just for a quick fix—because in the end, the price we pay is far too high.
MN: Before we wrap up, The Polk Conspiracy: Murder and Cover-Up in the Case of CBS News Correspondent George Polk was recently re-released as an e-book as part of the Forbidden Bookshelf series, and I believe it includes a new introduction. Tell us about this new edition and the series.
KM: I’m truly, truly excited that The Polk Conspiracy is getting a second life under the Forbidden Bookshelf series. My book wasn’t really “forbidden”—in fact, it was a bestseller in the United States. Mel Gibson actually bought the film rights and still owns them, so I hope we’ll eventually see the film made. So I can’t really say my book was banned—except in your country, Greece. And that, I think, is a shame. It was banned only because of a defamation lawsuit brought against me by a member of the Greek right in the 1990s.
That’s why I’m very grateful to the Forbidden Bookshelf for now campaigning to bring my book to the one place where it is still essentially banned—and that is Greece, the country where the murder of this very brave American journalist actually took place.
MN: Well, Kati, thank you so much for taking the time to speak with us today here on Dialogos Radio and the Dialogos Interview Series, and thank you for sharing this incredible story with us.
KM: Well, Michael, it was truly my pleasure, and thank you for speaking with me and for bringing The Polk Conspiracy to a new audience. I hope they read it.
Kati Marton
Honorary Board Member, New America (1999–2016)
Author and Journalist
Aristeidis Voulgaris
Head of the team The Functional Reconstruction of the Antikythera Mechanism (FRAMe Project)
Photograph: Left: Image of the central area of Fragment A showing gear b1 with its four spokes. Right: snapshot of the random break on part of one spoke. No trace of bronze survives inside the spoke, having been replaced by Atacamite (Voulgaris et al., 2022).
Responses and Clarifications
to reports in both international and domestic media claiming that “according to Argentine researchers, the Antikythera Mechanism was a non-functional toy of the Hellenistic period.”
(Note: The researchers’ work is stored in a manuscript repository and has not been published in a peer-reviewed scientific journal.)
The Antikythera Mechanism was constructed from bronze (an alloy of approximately 94% copper and 6% tin) around 150–180 BC. The cargo ship (a merchant vessel or olkas) transporting it sank off the coast of Antikythera around 86 BC.
Composite radiographs of Fragments A and F. White arrows highlight the degree of shrinkage of Fragment A (Voulgaris et al., 2019b).
Upon contact between the bronze and seawater, chemical reactions began immediately between the copper and the chlorine present in abundance in the sea, primarily as sodium chloride (common salt).
During its stay on the seabed for approximately 2,000 years, all bronze components of the Mechanism—gears, axles, pointers, and plates—were transformed into a new material known as Atacamite (copper trioxochloride).
Atacamite is a rocky-mineral substance with a density of 3.8 g/cm³, in contrast to the original bronze density of 8.8 g/cm³.
In 1901, the Mechanism was retrieved from the seabed, but the sudden dehydration it underwent caused significant shrinkage, deformation, and fracturing of its parts.
Today, the Mechanism survives in large and smaller fragments, irregularly deformed and shrunken in all three dimensions—resembling the state of a “mummy.”
A and C: images of Fragment C, taken in 1903 by an unknown photographer (presented in unpublished material by A. Rehm 1906). B and D: Fragment C in its current state (photo by A. Voulgaris, taken at the National Archaeological Museum of Athens). E: CT scan (in three dimensions) of Fragment C. The deformation is evident (Voulgaris et al., 2025a).
Any dimensional measurement of the fragments—no matter how precise—is affected by the shrinkage and deformation resulting from material transformation and dehydration.
As a consequence, conclusions such as the claim that the Mechanism was a non-functional decorative toy, i.e., a “failed construction,” are at the very least misguided and incorrect. They do not reflect Reality, nor are they consistent with the exceptionally high level of design and craftsmanship of this unique artifact of the ancient world, which stands as a Global Monument of Antiquity.
In my opinion, as a researcher and builder of three functional models of the Antikythera Mechanism, this completely unfounded conclusion does a disservice to the talent and mechanical ingenuity of the ancient Maker—whose name, unfortunately, has not been preserved.
CT scan (in three dimensions) of Fragment A. The black arrows indicate the severely deformed areas of the fragment.
This Maker crafted the gears, axles, spindles, measuring scales with their pointers, and then went on to write the User Manual for his creation (which survives only in part—fragmentary sentences, words, and letters).
If any gear had developed a mechanical problem, he would have simply replaced it with a new one.
At that time, bronze was an exceptionally expensive material.
The manufacturing of the components was particularly difficult, labor-intensive, and time-consuming. There are gears with 229, 223, 188, or 127 teeth—constructing them remains highly demanding even by today’s standards.
Bronze reconstruction of the anterior central region of the Antikythera Mechanism by The FRAMe Project. Also shown are some of the 365 circular holes with a diameter of 0.8 mm. Drilling such a large number of small holes is time-consuming, laborious, and requires high concentration (Voulgaris et al., 2025a).
The ancient Maker also constructed a ring with 365 holes, each approximately 0.8 millimeters in diameter. A misalignment of just 0.3 degrees would have ruined the previous or the next hole. (Try counting from 1 to 365…)
What would be the purpose of creating a device that was:
so expensive,
so complex,
so time-consuming and painstaking to build,
with an extraordinarily large number of components and holes,
and accompanied by a User Manual—
if it were merely a non-functional toy?
Reconstruction of a working model of the Antikythera Mechanism by The FRAMe Project team, Front and Back sides.
The study of corrosion and geometric deformation of the fragments has been published in the following peer-reviewed papers by the team The Functional Reconstruction of the Antikythera Mechanism – The FRAMe Project, authored by Aristeidis Voulgaris, Dr. Christoforos Mouratidis, and Andreas Vossinakis:
Voulgaris A., Mouratidis C., Vossinakis A. (2019): Simulation and Analysis of Natural Seawater Chemical Reactions on the Antikythera Mechanism, Journal of Coastal Research, 35(5), 959–972. https://doi.org/10.2112/JCOASTRES-D-18-00097.1
Voulgaris A., Mouratidis C., Vossinakis A., Bokovos G. (2021): Renumbering of the Antikythera Mechanism Saros cells, Resulting from the Saros Spiral Mechanical Apokatastasis, Mediterranean Archaeology and Archaeometry, 21(2), 107–128. https://www.maajournal.com/index.php/maa/article/view/529/460
ScreenshotReconstruction of a working model of the Antikythera Mechanism by The FRAMe Project team, Front and Back sides.
Presented below are representative photographs and CT scans of the two largest fragments of the Antikythera Mechanism (Fragments A and C), where deformation is clearly visible, as well as one of the functional reconstructions of the Mechanism developed by the team of The FRAMe Project.
Aristeidis Voulgaris The FRAMe Project
Note: “The text by Mr. Aristeidis Voulgaris was originally written in Greek. Its English translation was carried out by Anixneuseis.”
Η βράβευση θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της 2ης Διεθνούς Διάσκεψης
Το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα, όπως έγινε γνωστό, πρόκειται να απονείμει το «Βραβείο Ειρήνης Πρεσπών» για το 2025 στους τέσσερις συντελεστές του ντοκιμαντέρ «No Other Land».
Η βράβευση θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της 2ης Διεθνούς Διάσκεψης που θα λάβει χώρα φέτος στις 10 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Το ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε από δύο Παλαιστίνιους και δύο Ισραηλινούς.
Η βράβευση του Basel Adra, Παλαιστίνιου κινηματογραφιστή που ζει στη Δυτική Όχθη στην περιοχή Masafer Yatta, του Hamdan Ballal, Παλαιστίνιου φωτογράφου, του Yuval Abraham, Ισραηλινού δημοσιογράφου και της Ισραηλινής σκηνοθέτη, Rachel Szor, με το Βραβείο Ειρήνης Πρεσπών 2025, έρχεται σε μια στιγμή «σύγκρουσης» των δύο πλευρών.
Το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα για την Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Βιώσιμη Ανάπτυξη με την απονομή του Βραβείου Ειρήνης που θα παραλάβουν ο Yuval Abraham και ο Basel Adra, κατά τη 2η Διεθνή Διάσκεψη του Ινστιτούτου, συμμετέχει, όπως τονίζει, «στην ανάδειξη της σημασίας της αλήθειας, της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της γενναιότητας».
Οι λόγοι για τους οποίους η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΠΑ, στο σχήμα «3+1», είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, αναδείχθηκαν σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο Middle East Forum στην Ουάσιγκτον με τη συμμετοχή διπλωματών από Αθήνα και Λευκωσία
Οι λόγοι για τους οποίους η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, με τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στο σχήμα «3+1», είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, αναδείχθηκαν σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο Middle East Forum στην Ουάσιγκτον. Διπλωμάτες από την Αθήνα και τη Λευκωσία εξήγησαν ότι η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου του 2023 αναδιαμόρφωσε τις ισορροπίες και τους στρατηγικούς συσχετισμούς στη Μέση Ανατολή, αλλά ειδικότερα για την Ελλάδα και την Κύπρο, ανέδειξε με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια την ανάγκη για εμβάθυνση των περιφερειακών συνεργασιών.
«Πέντε εβδομάδες πριν από εκείνη τη τραγική μέρα», είπε η Αντρια Πετράνι, Διευθύντρια Μέσης Ανατολής στο υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου, «φιλοξενούσαμε την 10η Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ». «Ηταν εκεί οι πρωθυπουργοί Νετανιάχου και Μητσοτάκης. Είχαμε μπροστά μας φιλόδοξες πρωτοβουλίες, στην ενέργεια, στην άμυνα, στην ασφάλεια. Τόσες προοπτικές. Και ύστερα», πρόσθεσε, «ήρθε καταστροφή». «Για εμάς, λοιπόν, υπάρχει πολύ ξεκάθαρα πριν και μετά.»
Ο Φοίβος Γεωργακάκης, Διευθυντής για τη Μέση Ανατολή στο ελληνικό ΥΠΕΞ, τόνισε ότι, ενώ το γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει δραματικά, η στρατηγική προσήλωση Ελλάδας και Κύπρου παραμένει σταθερή. «Οι περιφερειακές δυναμικές έχουν αναμφίβολα αλλάξει», είπε, «αλλά ο στρατηγικός προσανατολισμός Ελλάδας και Κύπρου όχι». «Αυτό που επίσης έχει αλλάξει είναι η αίσθηση του επείγοντος και η πολυπλοκότητα του περιβάλλοντος.»
Και συνέχισε: «Η Ελλάδα και η Κύπρος παραμένουν μέρος ενός ευρύτερου άξονα σταθερότητας, ασφάλειας και διασυνδεσιμότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, που εκτείνεται από την Ευρώπη προς τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Στην πραγματικότητα, αυτό το όραμα έχει ενισχυθεί».
Ο Μάικλ Ρούμπιν, Διευθυντής Πολιτικής Ανάλυσης στο Middle East Forum και συντονιστής της συζήτησης, ρώτησε πώς αξιολογούνται από την Αθήνα και τη Λευκωσία οι σημερινές στρατηγικές προκλήσεις του Ισραήλ: Ιράν, Χαμάς και Τουρκία;
Η Πετράνι απάντησε: «Είμαστε φυσικά ενσωματωμένοι σε αυτήν την περιοχή. Ρεαλιστικά, ο κοντινότερος σταθερός δημοκρατικός γείτονας μας είναι το Ισραήλ. Από άποψη εγγύτητας και κοινών αξιών, το Ισραήλ είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για τη δική μας αντίληψη ασφάλειας».
Και πρόσθεσε: «υπάρχει μια φυσική και αυξανόμενη εξάρτηση, μια πραγματική συνεργασία, όχι απλώς στα χαρτιά ή σε διπλωματικές διακηρύξεις, αλλά μια χειροπιαστή συμμαχία που βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη». «Οταν κοιτάμε γύρω μας, δεν βλέπουμε ένα ήρεμο ή προβλέψιμο περιβάλλον. Ναι, είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά γεωγραφικά βρισκόμαστε μακριά από τον πυρήνα. Η Ελλάδα είναι ο πλησιέστερος ευρωπαϊκός σύμμαχος μας, και αδελφικός λαός αλλά και πάλι, είμαστε στην περιφέρεια και επιζητούμε βαθύτερη συνεργασία με ομοϊδεάτες εταίρους». Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, υπογράμμισαν και οι δύο ομιλητές από Ελλάδα και Κύπρο, που το σχήμα «3+1» είναι τόσο σημαντικό αν και όπως παραδέχθηκε ο Γεωργακάκης «η 7η Οκτωβρίου λειτούργησε σαν ένα “φρενάρισμα”, επέφερε μια παύση δικαιολογημένη».
Μόλις πριν από λίγες ημέρες, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ έστειλαν κοινή επιστολή στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ζητώντας την επανενεργοποίηση του σχήματος «3+1» και προτείνοντας νέα υπουργική συνάντηση.
«Αυτή η συνεργασία δεν αφορά μόνο υψηλού επιπέδου πολιτικό διάλογο», είπε ο Γεωργακάκης. «Αφορά συνεργασία στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, σε υποδομές ενέργειας και κοινές αξίες. Είμαστε τέσσερις χώρες που μοιραζόμαστε τα ίδια στρατηγικά συμφέροντα και τις ίδιες δημοκρατικές αξίες και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί ειδικά σε αυτήν την περιοχή».
Συνέδεσε μάλιστα το σχήμα αυτό και με ευρύτερες γεωοικονομικές τάσεις. «Το “3+1” δεν είναι μια μεμονωμένη πρωτοβουλία. Συνδέεται απόλυτα με τις στρατηγικές συνδεσιμότητας όπως ο IMEC, που ανακοινώθηκε λίγες εβδομάδες πριν την 7η Οκτωβρίου στο Νέο Δελχί».
«Ο IMEC αφορά το εμπόριο, την ενέργεια και τη διασυνδεσιμότητα, αλλά αφορά και κοινές αρχές. Και με αυτή την έννοια, το “3+1” είναι ο κόμβος της Ανατολικής Μεσογείου στον διάδρομο του IMEC. Και τα δύο αποτελούν βασικούς πυλώνες ενός ευρύτερου οράματος».
Ο Μάικλ Ρούμπιν, προσεγγίζοντας τη συζήτηση με τη γνωστή δόση ρεαλισμού της Ουάσιγκτον, είπε: «Ζω σε αυτήν την πόλη εδώ και 25 χρόνια. Εχω δει χάρτες με φαραωνικά έργα αγωγών, εμπορικούς διαδρόμους, μνημόνια κατανόησης και μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτά υλοποιήθηκε. Για παράδειγμα ο IMEC. Ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες τον Σεπτέμβριο του 2023. Γιατί δεν έχουμε δει ουσιαστική πρόοδο;»
Ο Γεωργακάκης παραδέχθηκε ότι υπάρχει απόσταση μεταξύ οράματος και υλοποίησης. «Υπάρχουν πρακτικά και γραφειοκρατικά προβλήματα» είπε. «Από την εφοδιαστική αλυσίδα μέχρι τις καθυστερήσεις από δημόσιες υπηρεσίες, προβλήματα που αντικατοπτρίζουν την πολυπλοκότητα στο πεδίο. Ομως υπάρχει και μία δεύτερη διάσταση, η στρατηγική. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η 7η Οκτωβρίου άλλαξε τους περιφερειακούς υπολογισμούς. Ας είμαστε ειλικρινείς, ένας από τους βασικούς στόχους της Χαμάς ήταν να ανακόψει την ομαλοποίηση των σχέσεων Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας. Και, δυστυχώς, εν μέρει το κατάφερε.»
«Η Χαμάς μπορεί να υπέστη τεράστια στρατιωτικά πλήγματα», πρόσθεσε, «αλλά στρατηγικά πάγωσε την πορεία προς τη συμφιλίωση Ριάντ–Ιερουσαλήμ. Από την πλευρά μας συνεχίζουμε να επενδύουμε στη στρατηγική σχέση με τη Σαουδική Αραβία. Εχω ακούσει προσωπικά από τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν την επιθυμία του για ομαλοποίηση. Δεν το λέει δημόσια, αλλά είναι αποφασισμένος. Ομως, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί ακόμη να προχωρήσει.»
«Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει τώρα να προετοιμαστούμε», συνέχισε. «Να χτίσουμε τα θεμέλια, τις υποδομές, ώστε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, να μπορούμε να κινηθούμε άμεσα.»
Η Πετράνι υπογράμμισε ότι ο IMEC δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως υποδομή, αλλά ως τμήμα ενός ευρύτερου πολιτικού αναπροσανατολισμού. «Για εμάς, ο IMEC είναι φυσική συνέχεια των Συμφωνιών του Αβραάμ. Οι περισσότερες -αν όχι όλες- οι χώρες που υπέγραψαν τις Συμφωνίες, θα έχουν ρόλο και στον IMEC.»
«Και το πιο σημαντικό», πρόσθεσε «είναι ότι δεν βλέπουμε τον IMEC ως έναν ενιαίο διάδρομο με μία μόνο είσοδο στην Ευρώπη. Αντιθέτως, επιδιώκουμε πολλαπλά σημεία εισόδου. Δεν αποκλείουμε άλλους εταίρους. Για παράδειγμα, το Μαρόκο θα μπορούσε να ενταχθεί αρχιτεκτονικά στον διάδρομο. Το μοντέλο που επιδιώκουμε είναι αυτό όπου η γεωπολιτική και το εμπόριο αλληλοενισχύονται και μόνο τότε τέτοια έργα αποκτούν βιωσιμότητα.»
Ο Ρούμπιν στη συνέχεια έθεσε το ζήτημα ενός «αντικρουόμενου σήματος» από την Ουάσιγκτον. «Τι μήνυμα στέλνει η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι κλείνει το αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη;»
Ο Γεωργακάκης δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του. «Ο IMEC θα έχει πολλαπλές εισόδους στην Ευρώπη. Ενας από τους βασικούς κόμβους μπορεί να είναι η Γαλλία, μέσω της Μασσαλίας. Αλλος είναι η Ελλάδα, με λιμάνια όπως ο Βόλος και η Θεσσαλονίκη.»
«Η Θεσσαλονίκη είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας», πρόσθεσε. «Αν δούμε τον IMEC ως αντίβαρο στην Πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας, τότε η Θεσσαλονίκη αποκτά στρατηγική σημασία ως ενδεχόμενη ευρωπαϊκή πύλη. Επομένως, το κλείσιμο του προξενείου στέλνει ένα μικτό μήνυμα και υπονομεύει την εικόνα της αμερικανικής δέσμευσης, τόσο απέναντι στον διάδρομο όσο και στον ρόλο της βόρειας Ελλάδας σε αυτόν.»
Η συζήτηση στράφηκε στη συνέχεια στον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας αλλά και στον ρόλο του «ταραξία» στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδίως μέσω του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ο Ρούμπιν χαρακτήρισε τη στάση της Αγκυρας ιμπεριαλιστική και υπογράμμισε τις στρατιωτικές παρουσίες σε Κύπρο, Ιράκ και Συρία καθώς και τον κίνδυνο για την Αρμενία μέσω Αζερμπαϊτζάν.
Αυτός ο θαλάσσιος αναθεωρητισμός δεν είναι υποθετικός, προειδοποίησε η Πετράνι. «Η Τουρκία έχει μπλοκάρει ενεργά την εξερεύνηση και γεώτρηση σε κυπριακά ύδατα, όχι σε διαφιλονικούμενες ζώνες, αλλά στο νότιο τμήμα της Κύπρου, ανάμεσα στην Κύπρο και την Αίγυπτο», τόνισε. «Οταν μικρότερες ενεργειακές εταιρείες, όπως η ιταλική ENI, επιχείρησαν να δραστηριοποιηθούν, επενέβη ο τουρκικός στόλος. Οταν όμως εμφανίστηκαν μεγαλύτεροι δυτικοί παίκτες, όπως η ExxonMobil και η Chevron, η Τουρκία έκανε πίσω. Υπάρχει ένα μοτίβο εδώ, η Τουρκία δοκιμάζει τα όρια ανάλογα με το πού εντοπίζει αδυναμία».
Ο Γεωργακάκης περιέγραψε πώς ο ηλεκτρικός διασυνδετήρας Great Sea Interconnector μπορεί να φέρει πραγματική μεταμόρφωση, οικονομικά αλλά και στρατηγικά. «Θα συνδέσει επιτέλους την Κύπρο με το ευρωπαϊκό δίκτυο, θα βοηθήσει το Ισραήλ να σπάσει την ενεργειακή απομόνωση και μπορεί να ανοίξει ακόμη και την πόρτα για μελλοντική σύνδεση με τη Σαουδική Αραβία.»
«Και ακριβώς γι’ αυτό η Τουρκία θέλει να τον εμποδίσει.» «Πώς;», ρώτησε ο Ρούμπιν. «Μέσω νομικών τεχνασμάτων και θαλάσσιων διαστρεβλώσεων. Το 2019, η Τουρκία υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με τη Λιβύη, διεκδικώντας θαλάσσιο σύνορο μεταξύ των δύο χωρών. Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία και η Λιβύη δεν είναι γειτονικές χώρες», απάντησε ο Γεωργακάκης.
Η Αγκυρα επιδιώκει κάθε ενεργειακό ή έργο υποδομών από το Ισραήλ ή την Αίγυπτο προς την Ευρώπη να έχει την έγκρισή της, όπως πρόσθεσε. «Αν το δεχθούμε αυτό, ουσιαστικά νομιμοποιούμε τις παράνομες αξιώσεις της. Και δεν μπορούμε να το κάνουμε.»
«Η συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης παραβιάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και αποτελεί θεμέλιο του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, της τουρκικής προσπάθειας να επιβληθεί ως κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αν της επιτραπεί να το κάνει», προειδοποίησε η Πετράνι. «Θα δώσει στην Αγκυρα τη δυνατότητα να μπλοκάρει όχι μόνο αγωγούς φυσικού αερίου, αλλά και ηλεκτρικά καλώδια παραλύοντας τη συνεργασία στην περιοχή. Η Τουρκία χρησιμοποιεί θαλάσσιο ιμπεριαλισμό για να στραγγαλίσει τη διασυνδεσιμότητά μας και να μπλοκάρει το μέλλον μας.»
«Και τι πρέπει να κάνει η Αμερική;», ρώτησε ο Ρούμπιν, προσθέτοντας: «Εχουμε έναν υποτιθέμενο σύμμαχο στο ΝΑΤΟ -στην πραγματικότητα έναν Δούρειο Ιππο-που κάνει θαλάσσιες συμφωνίες με ισλαμιστές στη Λιβύη και απειλεί όχι μόνο τα συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου, αλλά και των Ηνωμένων Πολιτειών.»
«Οταν η Αμερική είναι ξεκάθαρη στην Ανατολική Μεσόγειο, βλέπουμε αποτελέσματα», απάντησε ο Γεωργακάκης. «Οταν διστάζει, η Τουρκία γίνεται επιθετική.»
Εφερε ως παράδειγμα το έργο του ηλεκτρικού διασυνδετήρα, που στερείται σαφούς αμερικανικής υποστήριξης και γι’ αυτό παραμένει η τουρκική παρεμβατικότητα. Αντιθέτως, όπως είπε, όταν ενεργειακοί κολοσσοί των ΗΠΑ, όπως η Chevron, εξασφάλισαν άδειες για περιοχές νότια της Κρήτης, η Τουρκία δεν αντέδρασε. «Αυτό είναι το αποτρεπτικό αποτέλεσμα της αμερικανικής εμπλοκής.»
Η Κρήτη, στο μεταξύ, όπως συμφώνησαν οι ομιλητές παραμένει ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή. «Ο κόλπος της Σούδας είναι η μόνη ναυτική βάση των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο», είπε ο Γεωργακάκης. «Είναι κρίσιμη για τη CENTCOM και τις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία ξέρει ότι δεν πρέπει να την προκαλέσει.» Και για τη συνεισφορά της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ειπώθηκε πως: «Είμαστε από τις λίγες χώρες που ξοδεύουμε πάνω από το 3% του ΑΕΠ μας στην Αμυνα. Είμαστε στην Ερυθρά Θάλασσα και πολεμάμε τους Χούθι. Είμαστε αξιόπιστοι.»
Ο Ρούμπιν αναφέρθηκε με θετικά λόγια και στον ΥΠΕΞ της Κύπρου, Κωνσταντίνο Κόμπο. «Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, θα το έκανα στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Κόμπου. Ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου μπορεί μια μέρα να είναι υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης. Η Κύπρος είναι μικρή, αλλά η διπλωματία που εξάγει η Λευκωσία είναι δυσανάλογα ισχυρή σε σχέση με το μέγεθός της», είπε ο Αμερικανός.
Η «Κίμων», η πρώτη φρεγάτα FDI HN για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, ξεκίνησε τις πρώτες θαλάσσιες δοκιμές στις 21 Μαΐου, στο Λοριάν.
Όπως ανακοίνωσε η κατασκευάστρια εταιρεία Naval Group, το πλοίο αξιοποίησε την εμπειρία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών της «Amiral Ronarc’h», του πρώτου πλοίου της κατηγορίας για το γαλλικό ναυτικό.
Το ερώτημα που δεν αφορά βεβαίως τη Naval, αλλά τον Α/ΓΕΝ Δ.Κατάρα, είναι αν έχει συμπληρωθεί το πλήρωμα της φρεγάτας κι αν έχει εκπαιδευτεί, για να φέρει τη φρεγάτα εντός του 2025, όπως είναι προγραμματισμένο. Εκτός αν έρθει με «μικτό» πλήρωμα, δηλαδή και με Γάλλους, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού.
Χθες η ιστοσελίδα ieidiseis.gr έγραψε πως οι δοκιμές γίνονται παρουσία ελάχιστων αξιωματικών του ΠΝ, μάλλον για να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει κάποια διαρροή για ενδεχόμενα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν. Κάτι που θα είναι φυσιολογικό αφού πρόκειται για ένα ολοκαίνουργιο καράβι. Όμως στο ΓΕΝ, στο ΓΕΕΘΑ και φυσικά στο ΥΠΕΘΑ ζουν πάντα με την αγωνία …των διαρροών κι όχι με την αγωνία της επίλυσης προβλημάτων.
Το ΑΠΕ γράφει:
Η φρεγάτα, που έχει σχεδιαστεί με βάση τις απαιτήσεις του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, ξεκίνησε τις θαλάσσιες δοκιμές της από τις εγκαταστάσεις της Naval Group, στο Λοριάν της Βρετάνης.
Τις δοκιμές θα παρακολουθήσουν προσεκτικά οι εκπρόσωποι του Πολεμικού Ναυτικού.
Η πρώτη περίοδος στη θάλασσα θα αφιερωθεί κυρίως στη δοκιμή των συστημάτων πλατφόρμας, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων πρόωσης και πλοήγησης, επισημαίνεται στην ανακοίνωση.
Η δεύτερη περίοδος στη θάλασσα, λίγες εβδομάδες αργότερα, θα είναι αφιερωμένη στα συστήματα μάχης και την αντοχή στη θάλασσα.
Σύμφωνα με τη Naval Group, το 2025 σηματοδοτεί ένα βασικό ορόσημο για το πρόγραμμα FDI, με δοκιμές στη θάλασσα και την επικείμενη παράδοση της πρώτης φρεγάτας για το εληνικό Πολεμικό Ναυτικό, μαζί με την επικείμενη καθέλκυση της τρίτης φρεγάτας, «Φορμίων».
Έως το 2026, το Πολεμικό Ναυτικό θα διαθέτει τρεις πρώτης τάξεως φρεγάτες FDI πολλαπλών αποστολών.
Η φρεγάτα FDI HN ένα πλοίο ικανό να χειριστεί τρέχουσες και αναδυόμενες απειλές. Ένα πολυδύναμο και ανθεκτικό σκάφος ανοικτής θάλασσας, θα επιτρέψει στο Πολεμικό Ναυτικό να διασφαλίσει τη ναυτική υπεροχή του στην Ανατολική Μεσόγειο χάρη στις υψηλού επιπέδου δυνατότητές του σε όλους τους τομείς της ναυτικής μάχης: αντιαεροπορική, ανθυποβρυχιακή, αντιπλοϊκή και επίδειξης ισχύος, με μοναδικές δυνατότητες έναντι ασύμμετρων απειλών.
Επωφελείται επίσης, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, από τις τελευταίες καινοτομίες της Thales στο ραντάρ, το σόναρ και τον ηλεκτρονικό πόλεμο.
Σχεδιασμένες και κατασκευασμένες με ψηφιακά εργαλεία τελευταίας γενιάς, είναι οι πρώτες φρεγάτες που επωφελούνται από μια ψηφιακή αρχιτεκτονική επί του σκάφους, που θα τους επιτρέψει να προσαρμόζονται συνεχώς στις τεχνολογικές και επιχειρησιακές εξελίξεις, επιτρέποντάς τους να αντιμετωπίζουν συνεχώς εξελισσόμενες απειλές.
Οι FDI προστατεύονται επίσης εγγενώς από την απειλή στον κυβερνοχώρο, με μια πλεονάζουσα αρχιτεκτονική πληροφορικής που βασίζεται σε δύο κέντρα δεδομένων που φιλοξενούν, με εικονικά διαμορφωμένο τρόπο, μεγάλο ποσοστό του λογισμικού του πλοίου.
Όσον αφορά την επιχειρησιακή καινοτομία, οι FDI εγκαινιάζουν την έννοια μιας πύλης υπολογιστών που είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση των ασύμμετρων απειλών.
Το σύστημα αυτό θα καταστήσει δυνατό τον συντονισμό και την καθοδήγηση της καταπολέμησης μικρών, κοντινών εναέριων και επιφανειακών απειλών, επισημάνεται από τη Naval Group.
Αρνητικά τα πρώτα μηνύματα για τις δηλώσεις Μητσοτάκη σχετικά με την άρση του casus belli που θα ζητήσει από τον Ερντογάν. Αποκαλυπτικά τα δημοσιεύματα από τη Ρωσία, για την αποστολή ελληνικών F-16 στη Ρουμανία, προκειμένου να περιπολούν στον εναέριο χώρο της Ουκρανίας.
Σ΄ ότι αφορά στο θέμα του casus belli, το Cnn Turk γράφει :
«Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε χθες στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ότι σε αντάλλαγμα για τη συγκατάθεση της Τουρκίας να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό αμυντικό πρόγραμμα, θα πρέπει να επιτραπεί στην Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα πέραν των έξι μιλίων στο Αιγαίο. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δήλωσε ότι έχει «καλές σχέσεις» με τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι θα μεταφέρει στον πρόεδρο Ερντογάν το αίτημά του για αλλαγή της πρακτικής που η Τουρκία θεωρεί πράξη πολέμου…Ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε ότι ‘η ομοφωνία είναι απαραίτητη για να υπογράψει η Ευρωπαϊκή Ένωση οποιαδήποτε συμφωνία με μια τρίτη χώρα’ και πρόσθεσε ότι ‘αν η Τουρκία θέλει να συμπεριληφθεί στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, πρέπει να λάβει υπόψη της τις ανησυχίες μας. Έχουν περάσει 30 χρόνια από την απόφαση για το casus belli. Ήρθε η ώρα να ζητήσουμε από τους Τούρκους φίλους μας να βγάλουν αυτή την απόφαση από το τραπέζι».
Ρωσικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με το θέμα της αποστολής ελληνικών F-16 στη Ρουμανία και υποστηρίζουν ότι κάποιοι στην Αθήνα είναι αντίθετοι ,γιατί όπως λένε «η απώλεια ενός Έλληνα πιλότου, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην πτώση της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με την ρωσική ιστοσελίδα Reporter, πηγή που δεν κατονομάζεται επικαλέστηκε το υψηλό κόστος της αποστολής αλλά κυρίως το πολιτικό κόστος: «Αν καταρριφθεί αεροσκάφος μαζί με τον πιλότο, θα είναι δύσκολο να το δικαιολογήσουμε στις Βρυξέλλες. Και αν σκοτωθεί Έλληνας πιλότος στην Ουκρανία, αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην πτώση της κυβέρνησης!»
Συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan, Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2023. (ΜΙΧΑΛΗΣ
Η απόφαση της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ να ανακαλέσει την άδεια του Χάρβαρντ να εγγράφει αλλοδαπούς φοιτητές πυροδοτεί αντιδράσεις στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς.
Όπως σημειώνει το Bloomberg, η κίνηση αυτή όχι μόνον εντείνει την οικονομική πίεση στο Χάρβαρντ, αλλά απειλεί και ένα επωαστήριο πολιτικών ηγετών και τεχνοκρατών με διεθνή επιρροή.
Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ διέταξε χθες, Πέμπτη, την παύση της πιστοποίησης του Χάρβαρντ από το Πρόγραμμα Φοιτητών και Ανταλλαγών Επισκεπτών (SEVP), απαγορεύοντας στο φημισμένο ακαδημαϊκό ίδρυμα να εγγράφει αλλοδαπούς φοιτητές, κίνηση που σημαίνει ότι οι τελευταίοι δεν μπορούν πλέον να φοιτούν στο κορυφαίο πανεπιστήμιο της Ivy League, ενώ οι ήδη εγγεγραμμένοι θα πρέπει να μετεγγραφούν σε άλλο ή θα χάσουν το νομικό καθεστώς του.
Χιλιάδες αλλοδαποί φοιτητές του Χάρβαρντ -πάνω από το 27% του συνολικού αριθμού των φοιτητών του- βρίσκονται πλέον σε αδιέξοδο, ανάμεσά τους κι εκείνοι που πιθανώς σχεδίαζαν να ακολουθήσουν μια πεπατημένη πορεία προς δημόσια αξιώματα μετά την αποφοίτησή τους, σχολιάζει το Bloomberg.
Όπως σημειώνει το πρακτορείο, το Χάρβαρντ ανέδειξε τους περισσότερους ηγέτες των ΗΠΑ σε σύγκριση με τα υπόλοιπα πανεπιστήμια – οκτώ τον αριθμό, με τελευταίο τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.
Αλλά από τα έδρανά του έχουν περάσει και αναρίθμητοι αλλοδαποί φοιτητές, που έμελλαν στη συνέχεια να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή των χωρών τους και διεθνώς, από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και του Καναδά, Κυριάκο Μητσοτάκη και Μαρκ Κάρνεϊ, μέχρι τους προέδρους της Ταϊβάν, της Μολδαβίας και του Ισημερινού.
Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, που έκανε τον Απρίλιο την ανατροπή και επικράτησε στις εκλογές στη χώρα του, είναι γνωστός στη διεθνή οικονομική σκηνή, αφού κρατούσε στα χέρια του τα ηνία της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά στη διάρκεια της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 και εκείνα της Τράπεζας της Αγγλίας στη διάρκεια της τρικυμίας του Brexit.
Ο Κάρνεϊ πήρε το πτυχίο Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1988, προτού συνεχίσει το 1993 το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και δύο χρόνια αργότερα το διδακτορικό του στο ίδιο βρετανικό εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Λόρενς Γουόνγκ, πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης
Ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης, Λόρενς Γουόνγκ, που ανέλαβε νωρίτερα αυτό τον μήνα το τιμόνι της ασιατικής πόλης-κράτους μετά τη νίκη του κυβερνώντος Κόμματος Λαϊκής Δράσης, έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Δημόσια Διοίκηση το 2004 από τη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ.
Ο Γουόνγκ πήρε επίσης πτυχίο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Ουισκόνσιν-Μάντισον και έκανε μεταπτυχιακό και πάλι στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Λάι Τσινγκ Τε, πρόεδρος της Ταϊβάν
Ο πρώην νεφρολόγος πρόεδρος της Ταϊβάν, Λάι Τσινγκ Τε, κατέβηκε στην πολιτική αρένα μετά την ανάφλεξη των στρατιωτικών εντάσεων της Ταϊπέι με το Πεκίνο στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στη Δημόσια Υγεία από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 2003 και είναι ένας από τους λίγους γιατρούς στην Ταϊβάν με εξειδίκευση στην αποκατάσταση, την κλινική φροντίδα και τη δημόσια υγεία.
Κυριάκος Μητσοτάκης, πρωθυπουργός της Ελλάδας
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, που ανέλαβε το 2019 τα καθήκοντά του, έλαβε πτυχίο Κοινωνικών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και MBA από το Harvard Business School.
Ντάνιελ Νομπόα, πρόεδρος του Ισημερινού
Ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ντάνιελ Νομπόα, γόνος πλούσιων εξαγωγέων μπανάνας, αναρριχήθηκε στο ύπατο αξίωμα της χώρας της Νότιας Αμερικής τον περασμένο μήνα μετά τη νίκη του στις εκλογές.
Φοίτησε σε αρκετά αμερικανικά πανεπιστήμια και έλαβε μεταπτυχιακό στη Δημόσια Διοίκηση το 2020 από τη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ.
Μάια Σάντου, πρόεδρος της Μολδαβίας
Η φιλοδυτική πρόεδρος της Μολδαβίας, Μάια Σάντου, η οποία κατήγαγε πέρυσι μια αποφασιστικής σημασίας εκλογική νίκη στην πρώην σοβιετική δημοκρατία, έλαβε μεταπτυχιακό στη Δημόσια Πολιτική μετά την ολοκλήρωση των σπουδών στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης Κένεντι του Χάρβαρντ, το 2010.
Ντούμα Μπόκο, πρόεδρος της Μποτσουάνα
Ο πρόεδρος της Μποτσουάνα, Ντούμα Μπόκο, είναι δικηγόρος με ειδίκευση στα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με σπουδές στο Χάρβαρντ. Είχε σπουδάσει νομικά στο πανεπιστήμιο της αφρικανικής χώρας, προτού λάβει το μεταπτυχιακό του από τη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ το 1995.
Ογιούν-Έρντενε Λουβσαναμσράι, πρωθυπουργός της Μογγολίας
Πρωθυπουργός της Μογγολίας από το 2021, ο Ογιούν-Έρντενε Λουβσαναμσράι έλαβε το 2015 μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης Κένεντι του Χάρβαρντ.
May 24, 2025 – Interview with Kati Marton, author of The Polk Conspiracy
Αριστείδης Βούλγαρης
Συνέντευξη με την Κάτι Μάρτον, συγγραφέα του βιβλίου «Η Συνωμοσία του Πολκ»
Aristeidis Voulgaris
