Αρχική Blog Σελίδα 741

Γεραπετρίτης: ΟΛΑ ΚΑΛΑ

0
Συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, με τον Υπουργό Εξωτερικών της Χιλής, Alberto van Klaveren Stork. Παρασκευή 25 Αυγούστου 2023 (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ / EUROKINISSI)

Συνέντευξη Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στο mononews.gr και τον δημοσιογράφο Νίκο Χασαπόπουλο (05.06.2025)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή τώρα τελευταίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Είχαμε κατ’ αρχήν την αλλαγή στάσης του Haftar. Είχαμε την επιμονή της Τουρκίας να μπει μέσα στο SAFE. Έχουμε ακόμα τον Αμερικανό Πρεσβευτή στην Τουρκία να αποθεώνει τον Erdogan και να του υπόσχεται για τα F-35. Τι είναι αυτό που άλλαξε; Τι δεν κάναμε καλά, ας το πούμε, και φτάσαμε σε αυτή τη κατάσταση; Να προσθέσουμε και την ιστορία του Σινά.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Με κάθε σεβασμό, θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν θεωρώ ότι έχει αλλάξει κάτι. Και δεν θεωρώ ότι συντρέχουν αποτυχίες. Αντιθέτως, η ελληνική διπλωματία επιτελεί πάντοτε το βέλτιστο για την πατρίδα. Σε ό,τι αφορά το κομμάτι του SAFE, είναι σαφές ότι συντελείται μια μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς έναν πιο γεωπολιτικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ευλόγως ότι θα πρέπει να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή άμυνα. Άλλωστε, ο Έλληνας Πρωθυπουργός ήταν από τους πρώτους που ανέδειξε τη διάσταση της άμυνας στην πορεία προς την στρατηγική αυτονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, η Ένωση επιλέγει να ανοίξει την αγορά της για τρίτα κράτη, είτε πρόκειται για χώρες οι οποίες είναι σε ενταξιακό καθεστώς είτε για τρίτες χώρες, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό όμως δεν γίνεται συνολικά και οριζόντια, ούτε επ’ αόριστον. Ο Κανονισμός Safe καθορίζει τη διαδικασία και τους συμμετέχοντες σε ένα συγκεκριμένο τετραετές ευρωπαϊκό πρόγραμμα συνολικού ύψους 150 δις. Ως προς τη θέση σε ισχύ του Κανονισμού, η ελληνική διπλωματία επιτέλεσε άριστα το καθήκον της.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δηλαδή πλειοψηφία και όχι ομοφωνία;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ο Κανονισμός SAFE, σύμφωνα με τη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψηφίζεται με ειδική πλειοψηφία, δηλαδή αρκούν 15 από τα 27 κράτη μέλη που αντιπροσωπεύουν το 65% του συνολικού πληθυσμού της Ένωσης. Άρα, η Ελλάδα, όπως και οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν φέρει δικαίωμα αρνησικυρίας. Κατά τούτο, η φιλολογία περί του ότι δεν κλείσαμε την πόρτα στην Τουρκία, είναι στην καλύτερη περίπτωση άγνοια και στη χειρότερη περίπτωση πολιτικός καιροσκοπισμός. Όπως επίσης απολύτως ανακριβές είναι ότι η Ελλάδα δεν τήρησε σθεναρή στάση κατά τη διαδικασία ψήφισης του Κανονισμού. Η πραγματικότητα είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιθυμούν μια όσο το δυνατόν πιο ανοικτή αγορά εξοπλισμών, έτσι ώστε να υφίσταται μεγαλύτερος ανταγωνισμός και εν τέλει φθηνότερες αμυντικές προμήθειες. Παρά ταύτα, εμείς καταφέραμε δύο αλλαγές, οι οποίες είναι απολύτως καθοριστικές για την Ελλάδα. Η πρώτη αλλαγή, την οποία ζητήσαμε και επιβάλαμε εν τέλει, ήταν να μην εντάσσονται αυτομάτως τρίτα κράτη στα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά για να είναι επιλέξιμα να πρέπει υποχρεωτικά να προηγηθεί μια διμερής συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και του τρίτου κράτους. Η δε συμφωνία αυτή απαιτεί ομοφωνία. Η δεύτερη αλλαγή που πετύχαμε είναι να υπάρχει ρητή αναφορά ότι, στις διμερείς αυτές συμφωνίες, εάν και όποτε καταρτιστούν στο μέλλον, θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα ζητήματα εθνικής ασφαλείας των κρατών μελών. Και αν αυτό συντρέχει, κατά την κρίση του κάθε κράτους, θα ενεργοποιείται το δικαίωμα βέτο. Συνεπώς, κύριε Χασαπόπουλε, σε μια διαπραγμάτευση κανονισμού που θα μπορούσε λόγω της ειδικής πλειοψηφίας, παρακάμπτοντας τις δικές μας επιφυλάξεις, να εντάξει αυτόματα και απροϋπόθετα κάθε τρίτο κράτος μέλος στα αμυντικά προγράμματα, δημιουργήσαμε ουσιαστικά ένα βέτο και θέσαμε στην πρώτη γραμμή τα εθνικά συμφέροντα όλων των κρατών μελών της Ένωσης.  Όποιος θεωρεί ότι η διαπραγμάτευση δεν ήταν επωφελής για τη χώρα, ας το ξανασκεφτεί λίγο καλύτερα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πιστεύετε ότι είναι τελικά «κερκόπορτα» ο κανονισμός SAFE και ότι πρέπει να αλλάξει;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Στο πλαίσιο της στρατηγικής της αυτονομίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε να ανοίξει την αγορά εξοπλισμών και σε τρίτες χώρες σε ένα περιορισμένο υποσύνολο του προϋπολογισμού του προγράμματος. Άρα υπάρχει μια πόρτα που δεν ελέγχεται αποκλειστικά από εμάς. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η Ελλάδα να κρατά τα κλειδιά αυτής της πόρτας και να διασφαλίζονται τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Και τούτο συντρέχει προφανώς στην προκειμένη περίπτωση. Άλλωστε και η Κύπρος, που έχει όπως αντιλαμβάνεστε ανησυχίες ανάλογες με τις δικές μας, υπερψήφισε τον Κανονισμό SAFE.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάμε τώρα, κύριε Υπουργέ στη Λιβύη και τον στρατάρχη Haftar. Δεν είναι ήττα της ελληνικής διπλωματίας αυτή η αλλαγή στάσης του Haftar; Για το οποίο πρέπει να σας πω, δεν ξέρω αν το ξέρετε, του χαρίζουμε ένα πλοίο. Ένα ολόκληρο πλοίο του χαρίζουμε. Εκπαιδεύουμε Λίβυους λιμενικούς εδώ. Το ξέρετε αυτό;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η κατάσταση στη Λιβύη είναι εξαιρετικά δυσχερής. Οι από μακρού χρόνου εξωτερικώς δρώντες και ο de facto διχασμός στη χώρα δημιουργεί συνθήκες μεγάλης αστάθειας. Η Ελλάδα πράττει εκείνο που οφείλει για να εξυπηρετήσει και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής, αλλά και τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Και υπάρχουν μείζονα εθνικά συμφέροντα που συνδέονται με την Λιβύη, όπως είναι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, καθώς επίσης και η παράνομη μετανάστευση. Διότι με όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, ιδίως στην Υποσαχάρια Αφρική και στη Μέση Ανατολή είναι πολύ μεγάλος ο κίνδυνος κάποια στιγμή να εκτοξευθούν οι ροές. Ήδη παρατηρούμε μια σημαντική αύξηση από τον Νότιο Διάδρομο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιατί το κάνει ο Haftar αυτό κατά τη γνώμη σας; Ποιος είναι ο λόγος που ξαφνικά έχει αυτή την προσέγγιση προς την Τουρκία; Γιατί δεν προλάβαμε όταν ο Haftar πήρε τον Υπουργό Άμυνας στην Τουρκία;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Καταρχάς, θα πρέπει να μην προκαταλαμβάνουμε τις εξελίξεις. Η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις και μεριμνά ώστε να δημιουργήσει ένα σύστημα επαφών και να ασκεί ουσιαστική διπλωματία τόσο με την Ανατολική όσο και με τη Δυτική Λιβύη. Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να αποκατασταθεί η ισόρροπη ωφέλιμη επικοινωνία και με τις δύο πλευρές, η οποία  για λόγους ιστορικούς εξέλιπε. Για να υπάρχουν άμεσοι διπλωματικοί δίαυλοι ανοίξαμε την Πρεσβεία μας στην Τρίπολη και το Προξενείο μας στη Βεγγάζη. Αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες και επιμένουμε στα διεθνή φόρα ότι θα πρέπει να βοηθηθεί η Λιβύη να αποκτήσει ένα πρόγραμμα εθνικής συμφιλίωσης, αμιγώς δικής της ιδιοκτησίας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είχατε καμιά συνομιλία με τον Haftar είτε με οποιουσδήποτε άλλους στην Ανατολική Λιβύη, μετά από αυτό, το οποίο έχει γίνει;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχουμε αποκαταστήσει πολλαπλές διπλωματικές οδούς στη βάση ενός συνολικού γεωπολιτικού σχεδίου για τα πράγματα. Θέλω να τονίσω πόσο σημαντική είναι για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα η παρουσία στην ευρύτερη περιοχή της χώρας δύο αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, της Exxon και της Chevron. Η ίδια η Λιβύη, όταν απέδωσε προς εκμετάλλευση τα δικά της  θαλάσσια οικόπεδα, σεβάστηκε τη μέση γραμμή. Όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που υπεγράφη το 2019 και κοινοποιήθηκε στον ΟΗΕ το 2020, δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα έναντι τρίτων, και δεν έχει καμία νομική υπόσταση, προεχόντως διότι η Λιβύη και η Τουρκία δεν έχουν αντικείμενες ακτές, όπως απαιτεί το Δίκαιο της Θάλασσας. Συνεπώς δεν χωρεί καμία νομιμοποίησή του.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάντως, κύριε Υπουργέ, τον φέραμε εδώ τον Haftar, μίλησε στη Βουλή των Ελλήνων, μας διαβεβαίωσε και για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μας διαβεβαίωσε και για τη στήριξη που είχε σε εμάς, ακόμα και στις θαλάσσιες ζώνες. Και ξαφνικά…

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Αυτή τη στιγμή το μόνο που υπάρχει είναι η πρόταση για τη σύσταση επιτροπής αξιολόγησης του τουρκολυβικού μνημονίου. Σας παρακαλώ να έχετε εμπιστοσύνη στην ελληνική διπλωματία ότι πράττει τα δέοντα. Και καλό είναι να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι θα πρέπει, ειδικά σε ό,τι αφορά τη Λιβύη, που είναι μία από τις πιο εύθραυστες περιοχές της υφηλίου, η διπλωματία μας να είναι ιδιαιτέρως προσεκτική και ισόρροπη. Αγρυπνούμε και διατηρούμε πολύ ισχυρά όπλα, τα οποία, αν απαιτηθεί, θα θέσουμε σε εφαρμογή.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οπότε, βλέπετε καμία επίσκεψη δική σας εκεί;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Βεβαίως, θα υπάρξει το αμέσως επόμενο διάστημα επίσκεψη και στις δυο πλευρές της Λιβύης.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάμε Σινά τώρα, κύριε Υπουργέ. Τι έγινε; Ξαφνικά λοιπόν, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχατε εδώ, δημόσιες διαβεβαιώσεις μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης και κατ’ ιδίαν με τον Πρωθυπουργό, ήρθε αυτή η δικαστική απόφαση, η οποία ανατρέπει τουλάχιστον το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Και, από ό,τι καταλάβαμε, έως τώρα υπάρχει μια συμφωνία για το θρησκευτικό καθεστώς, το οποίο παραμένει το ίδιο και αμετάβλητο. Δεν είμαι βέβαιος τι θα γίνει με τις βίζες των καλογήρων εκεί – αλλά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς; Γιατί δεν έληξε όλη η ιστορία με τη δική σας επίσκεψη εκεί, με τη συμφωνία που κάνατε με τον ομόλογό σας; Τι συνέβη;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, διότι φοβούμαι ότι συγχωνεύσατε ετερόκλητα ζητήματα. Η Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά είναι μια Μονή, η οποία έχει τεράστιο ιστορικό βάρος για την Ορθοδοξία, ανατρέχοντας στον 6ο αιώνα μ.Χ.. Άρα, είναι μία λειτουργούσα Μονή για περισσότερο από 1.500 χρόνια, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO με εξαιρετική θρησκευτική και συναισθηματική αξία. Τα ζητήματα που αφορούν στον χαρακτήρα και τα περιουσιακά δικαιώματα στη Μονή δεν είναι τωρινά, αλλά ανατρέχουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χρόνια. Η δικαστική εκκρεμότητα επίσης δεν προέκυψε τώρα, αλλά είναι υπερδεκαετής. Άρα αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι κάτι νέο, αλλά κάτι που κληρονομήσαμε. Η πραγματικότητα είναι ότι έγινε μια προσπάθεια να υπάρξει εξωδικαστική επίλυση της διαφοράς, δηλαδή να παύσει η αντιδικία, για να μπορέσει να συνεχίσει η λειτουργία της Μονής κατά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε. Η συμφωνία αυτή θα έπαυε την αντιδικία, αλλά δεν θα κατοχύρωνε στο διηνεκές τον λατρευτικό χαρακτήρα της Μονής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εννοείτε τον θρησκευτικό τρόπο που λειτουργούσε; Αν δεν κάνω λάθος, το θέμα είναι το ιδιοκτησιακό τώρα, έτσι; Κανείς δεν πειράζει το θρησκευτικό.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Στον αιγυπτιακό νόμο δεν υφίσταται ειδική ρύθμιση για την Ιερά Μονή, παρά τον μακραίωνο θρησκευτικό χαρακτήρα της. Προέκυψε η εφετειακή απόφαση, η οποία περιέχει θετικά και αρνητικά στοιχεία. Το θετικό είναι ότι διασφαλίζεται εις το διηνεκές ο ελληνορθόδοξος λατρευτικός χαρακτήρας. Καλό είναι να μην το υποτιμούμε, διότι, ανεξαρτήτως της ιδιοκτησίας, ένα κυρίαρχο κράτος έχει τα όπλα να παρέμβει. Σήμερα λοιπόν, μετά από την έκδοση της απόφασης αυτής, η οποία είναι μοναδική στους 15 αιώνες λειτουργίας της Μονής, πλέον και με τη βούλα του αιγυπτιακού δημοσίου αναγνωρίζεται ένας λατρευτικός και ελληνορθόδοξος χαρακτήρας, ο οποίος θα παραμένει αναλλοίωτος στο μέλλον.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Επειδή έχω επισκεφθεί τη Μονή, πραγματικά νιώθεις μία υπερηφάνεια μπαίνοντας μέσα, βλέποντας στο Σινά την ελληνική σημαία.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η ελληνική σημαία θα συνεχίσει να κυματίζει, σας διαβεβαιώ γι’ αυτό. Το αρνητικό της απόφασης είναι ότι δεν αποδίδει την κυριότητα στη Μονή.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Υπάρχει περίπτωση να διακοπεί ή να δυσκολευτεί η τροφοδοσία της Μονής;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να υπάρξει κίνδυνος για την οικονομική επιβίωση της Μονής. Ο κίνδυνος έγκειται κυρίως στη συνέχεια, από την άποψη των μοναχών. Εκείνο, το οποίο θα πρέπει να εξασφαλιστεί είναι ότι οι εγκαταβιούντες στη Μονή θα παραμείνουν ανεμπόδιστοι στο να ασκήσουν τα μοναστικά τους καθήκοντα και θα ανανεώνεται η παρουσία τους. Η ελληνική πολιτεία θα μεριμνήσει γι’ αυτό. Και η πραγματικότητα είναι ότι η απόφαση του αιγυπτιακού Εφετείου μας έδωσε ένα μεγάλο όπλο για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε τη συνέχεια αυτή. Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση η ελληνική Πολιτεία να εγκαταλείψει τη Μονή. Βρίσκομαι σε διαρκή επαφή με τον Ηγούμενο στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης και με τους μοναχούς, έτσι ώστε να έχω και τη δική τους θέση στα ζητήματα αυτά. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει η οποιαδήποτε απόφαση εκ μέρους της ελληνικής Πολιτείας ερήμην εκείνων που αυτήν την στιγμή έχουν τον πρώτο λόγο, επειδή ζουν στην Ιερά Μονή. Είχα, επίσης, την ευκαιρία να επικοινωνήσω και με τον Οικουμενικό Πατριάρχη για τα ζητήματα αυτά.

Και θα ήθελα να πω και κάτι ακόμη. Ορισμένοι μέμφονται σήμερα την κυβέρνηση, μολονότι δεν είχε υπάρξει διευθέτηση ούτε του ιδιοκτησιακού ούτε της συνέχειας της Μονής για 15 αιώνες. Πάντοτε οι μοναχοί στη Μονή λάμβαναν ολιγόμηνη άδεια παραμονής, χωρίς αιγυπτιακή ιθαγένεια, με κίνδυνο  η Μονή κάποια στιγμή να στερέψει από ζωή. Έρχονται λοιπόν σήμερα να χρεώσουν υποκριτικά στην κυβέρνηση ό,τι δεν έχει λυθεί αιώνες – ούτε από όσους άσκησαν πολιτική εξουσία στο παρελθόν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είκοσι είναι οι μοναχοί τώρα; Υπάρχει περίπτωση να αυξηθούν με αυτή την απόφαση, με αυτή τη συμφωνία που κάνατε…

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η αιγυπτιακή πλευρά, σε όλους τους τόνους, την ίδια ημέρα που έγινε γνωστή η απόφαση, με ανακοίνωση της Προεδρίας και με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών χωριστή, ως μη είθισται αφού Προεδρία και το Υπουργείο Εξωτερικών δεν βγάζουν αποφάσεις για να σχολιάσουν δικαστικές αποφάσεις, δήλωσε ότι θα διασφαλίσει απολύτως το status quo της Μονής. Και αν παρατηρήσατε την ανακοίνωση που εξέδωσε εχθές ο Αιγύπτιος ομόλογός μου μετά τη συνάντησή μας, είναι νομίζω πάρα πολύ εύγλωττη. Αναφέρει ρητά: «Διασφαλίζεται απολύτως το status quo της Μονής». Τι σημαίνει status quo; Σημαίνει το καθεστώς, το οποίο προϋφίστατο της απόφασης. Άρα, λοιπόν, όλα τα δικαιώματα τα οποία απορρέουν από την πολιτιστική κληρονομιά, η οποία είναι καταγεγραμμένη και στην UNESCO για την Μονή, εξακολουθούν να διατηρούνται. Αλλά κάτι ακόμα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό, και θα επενδύσω όλη μου την προσπάθεια το αμέσως επόμενο διάστημα, έτσι ώστε να έλθει μια συμφωνία με την αιγυπτιακή πλευρά, η οποία θα επιλύει ζητήματα αιώνων. Γιατί η δική μας θέση δεν είναι ότι απλά διαιωνίζουμε τα προβλήματα περιμένοντας απλά και μόνο να λήξει η θητεία μας. Εμείς αγγίζουμε τα προβλήματα στην πηγή τους, αναλαμβάνοντας μερικές φορές και το κόστος γι’ αυτό. Αλλά εγώ σας διαβεβαιώ ότι με την καλή προαίρεση, που οφείλω να πιστώσω στην αιγυπτιακή πλευρά, σεβόμενος το δίκαιο μιας φιλικής χώρας, θα καταβάλω κάθε δυνατότητα, έτσι ώστε να έχουμε μια συμφωνία που θα διασφαλίζει δύο πρωτίστως μεγάλα ζητήματα: τον νομικό χαρακτήρα και τη φυσική συνέχειά της Μονής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είστε αισιόδοξος δηλαδή. Πότε θα έχουμε το επόμενο βήμα, κύριε Υπουργέ;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχουμε συμφωνήσει να επεξεργαστούμε τις αμοιβαίες προτάσεις. Η εκτίμησή μας είναι ότι εντός Ιουνίου θα έχουμε ανταλλαγές κειμένων, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε ουσιαστικά τη συζήτηση. Διατηρώ την πεποίθηση ότι στο πνεύμα σεβασμού των ελληνο-αιγυπτιακών σχέσεων, οι οποίες σήμερα έχουν αναχθεί σε στρατηγικό επίπεδο, η Μονή θα συνεχίσει να αποτελεί μεγαλειώδες θρησκευτικό σύμβολο, όπως συνέβαινε ανέκαθεν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η Αίγυπτος, κύριε Υπουργέ, είναι ένας ισχυρός σύμμαχος, αλλά δύσκολος σύμμαχος σε όλες τις διαπραγματεύσεις. Δεν ήταν εύκολες οι διαπραγματεύσεις που κάναμε με τους Αιγυπτίους. Από πού αντλείτε την αισιοδοξία σας ότι αυτή τη φορά θα πάνε μια χαρά; Σας θυμίζω τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Σε μια συζήτηση πάντοτε ανακύπτουν δυσκολίες. Από άποψη είμαι άνθρωπος διαβουλευτικός. Θεωρώ ότι οφείλεις να σέβεσαι τη θέση του συνομιλητή σου, ιδίως όταν η θέση αυτή έχει έρεισμα στην ίδια την κυριαρχία ενός κράτους, όπως εδώ επάγεται η αιγυπτιακή πλευρά σε σχέση με τις αρχαιότητες, οι οποίες βρίσκονται εντός της επικράτειάς της ή με τις δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται. Εντούτοις, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω, κατά την ολιγόωρη παραμονή μου στο Κάιρο, την αμοιβαία επιθυμία μας να διατηρήσουμε τη σχέση μας σε υψηλό επίπεδο προς όφελος των δύο χωρών μας και της περιφερειακής ασφάλειας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είστε ο μοναδικός Υπουργός Εξωτερικών, από τη μεταπολίτευση και μετά, που συναντήθηκε τόσες πολλές φορές με Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών. Ουδέποτε συνέβη αυτό το πράγμα, από το 1974 μέχρι σήμερα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Είμαι σίγουρος ότι το παρακολουθείτε στενά και θα πάρω τα δεδομένα, όπως μου τα λέτε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τί λέτε μεταξύ σας; Είναι μια απορία, διότι κάθε φορά που βγαίνει μια συνάντηση υπάρχει πάντοτε μια μικρή ανακοίνωση, ότι συζητήσατε για τις διεθνείς εξελίξεις και για την ημερομηνία του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας. Τόση ώρα, τόσες φορές με τον Fidan τι λέτε; Θεωρώ ότι πρέπει να μάθει ο κόσμος. Σύμφωνα με τα δικά σας λόγια, ότι δεν υπάρχει μυστική διπλωματία. Πείτε μας, τέλος πάντων, τι λέγεται σε αυτές τις συναντήσεις.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Καταρχάς, κύριε Χασαπόπουλε, θεωρείτε ότι πρέπει να γίνονται γνωστές όλες οι λεπτομέρειες συζητήσεων που γίνονται σε ανώτατο διπλωματικό επίπεδο και οι οποίες αφορούν την ασφάλεια της χώρας; Να συζητούμε σε ζωντανή μετάδοση;

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όχι. Δεν υπάρχει όμως λόγος να βγαίνει η ίδια ανακοίνωση κάθε φορά.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει μόνο η Ελλάδα και η Τουρκία. Δεν υπάρχουν μόνο τα διμερή, αλλά υπάρχουν στην περιοχή μας ζητήματα, τα οποία έχουν ένα τεράστιο διαχυτικό αποτέλεσμα για τις δύο χώρες. Υπάρχει το ανοιχτό μέτωπο που μας καίει και τους δύο, που είναι η κρίση στη Μέση Ανατολή. Υπάρχει το ανοικτό μέτωπο της Ουκρανίας που μας επηρεάζει όλους. Υπάρχουν τα τεράστια ανοιχτά μέτωπα στην Αφρική που αποτελούν εν δυνάμει υπαρξιακό κίνδυνο για τη Μεσόγειο και για την Ευρώπη. Άρα, σας διαβεβαιώ ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα που τίθενται. Από την άλλη πλευρά, η επιλογή να έχουμε έναν δίαυλο επικοινωνίας, περιοδικώς, στο υψηλότερο επίπεδο, έχει ένα και μόνο σκοπό: να προλαμβάνονται εντάσεις και να γίνεται διαχείρισή τους. Υπήρξαν εν δυνάμει εντάσεις οι οποίες χάρη στους απευθείας διαύλους μας δεν μετεξελίχθηκαν σε κρίση, όπως στο μεταναστευτικό.

Πολλές φορές ακούω, όπως και εσείς έχετε την απορία, μα τι συζητάτε; Και εν πάση περιπτώσει, σε τι ωφελεί η συζήτηση, αν η Τουρκία δεν υποχωρεί στις βασικές της θέσεις; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Δεν περιμέναμε ότι η Τουρκία θα υπαναχωρήσει από τις βασικές θέσεις. Όπως δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να υπαναχωρήσει από τις βασικές της θέσεις. Με βάση αυτό το δεδομένο, εκείνο, το οποίο φροντίζουμε, είναι να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια σχέση λειτουργική και στοιχειώδους εμπιστοσύνης. Διότι συχνά ξεχνάμε το πού βρισκόμασταν πριν από τρία, πέντε ή δέκα χρόνια. Να θυμηθούμε ότι πριν από αρκετά χρόνια είχαμε δεκάδες χιλιάδες παράτυπους μετανάστες να κατακλύζουν τα νησιά, να κατακλύζουν τον Έβρο. Και σήμερα, χάρη στη βελτίωση του κλίματος, έχουμε μια πραγματικότητα όπου Τούρκοι τουρίστες με τις οικογένειες τους επισκέπτονται ειρηνικά τα νησιά μας, δημιουργούν ένα τεράστιο ρεύμα στις τοπικές οικονομίες και πάνω απ’ όλα δημιουργούν ένα πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των λαών.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ας πάμε στα νησιά. Γιατί πράγματι οι κάτοικοι των νησιών και κυρίως οι Δήμαρχοι των νησιών είναι εξαιρετικά ενθουσιασμένοι με αυτή την ιστορία, όπως και τα αιτήματα φαντάζομαι που παίρνετε για να επεκταθεί αυτό και σε άλλα νησιά. Παρά το γεγονός ότι το νησί το δικό σας, η Κάρπαθος, δεν περιλαμβάνεται, αλλά δεν έχει από ό,τι ξέρω τις υποδομές. Και μετά θα σας πάω και στις παραβιάσεις γιατί εκεί έχω ορισμένες απορίες.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Βεβαίως. Ως προς το θέμα της σύντομης θεώρησης. Η σύντομη θεώρηση ήταν μια ιδέα, την οποία επεξεργάστηκα…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εξαιρετική ιδέα πάντως. Ήταν το καλύτερο που είχε γίνει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Σας ευχαριστώ πολύ. Το επεξεργάστηκα, στη βάση ενός παλαιότερου σχετικού προγράμματος που είχε όμως εξαιρετικά περιορισμένη εφαρμογή, κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τον Σεπτέμβριο του 2023 στη Νέα Υόρκη, μόλις δύο μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου. Επιτόπου, συναντήθηκα με την αρμόδια Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ylva Johansson, η οποία άκουσε την ιδέα, την αγκάλιασε αμέσως.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Παρά το γεγονός ότι έκανε απίστευτη κριτική εναντίον μας για το θέμα της Πύλου.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Μολονότι είχε, πράγματι, εκφράσει επιμέρους αντιρρήσεις για τη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας, αμέσως αποδέχτηκε την πρωτοβουλία. Και οφείλω να πω ότι, παρά το ότι συνιστά μια – θεμιτή έστω – παρέκκλιση από τους κανόνες Σένγκεν, μερίμνησε και η ίδια έτσι ώστε να το τρέξουμε. Πέραν όμως από το ζήτημα των τοπικών οικονομιών και την ενίσχυση του εισοδήματος των νησιών, για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό να αναπτύσσεται μια διπλωματία μεταξύ των ανθρώπων.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ανοίξαμε δρόμο για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό το πράγμα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πράγματι, υφίσταται καθολική  ικανοποίηση. Την πρώτη χρονιά που λειτούργησε το μέτρο περιελήφθησαν 10 νησιά. Το κριτήριο ήταν τα 5 νησιά με μεταναστευτικές δομές και, επιπλέον, τα 5 νησιά με άμεση πορθμειακή σύνδεση με τα τουρκικά παράλια. Γιατί ήθελα να είμαι πάντοτε αντικειμενικός στα κριτήρια που υιοθετώ. Προστέθηκαν φέτος 2 νησιά, δηλαδή Πάτμος και Σαμοθράκη. Τα κριτήρια ήταν επίσης η πορθμειακή σύνδεση. Δυστυχώς, λόγω του εξαιρετικού χαρακτήρα του μέτρου σε σχέση με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν αδύνατη η ευρύτερη επέκτασή του.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, εδώ και αρκετό καιρό, δύο είδη ελικοφόρων κατασκοπευτικών τουρκικών αεροπλάνων και ένα είδος UAV – drone – σχεδόν καθημερινώς, περιλαμβανομένων και των ημερών αργιών και των θρησκευτικών εορτών, ξεκινούν από τα παράλια της Τουρκίας. Χωρίς σχέδιο πτήσεως, που σημαίνει ότι κάνει παράβαση των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας ή παραβιάζει τον εναέριο χώρο μας στα 10 μίλια και πηγαίνει μεταξύ Ρόδου και Καρπάθου. Στέκεται εκεί για λίγη ώρα. Κατασκοπευτικά. Δεν ξέρουμε τι κάνει αυτό το πράγμα. Και επιστρέφει πίσω. Αυτό γίνεται καθημερινώς. Δεν ρωτήσατε κάποια στιγμή τον Fidan; Τι δουλειά έχετε εσείς εκεί; Τι ψάχνετε; Αυτό γίνεται κάθε μέρα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Κατ’ αρχάς και πάλι θέλω να έχουμε μια αναλογία των πραγμάτων. Πριν από λίγα χρόνια είχαμε 7.000 παραβιάσεις ετησίως. Σήμερα ..

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχουμε 3 παραβάσεις ημερησίως.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχουμε ορισμένες μόνον φορές, τις περισσότερες φορές την τελευταία διετία δεν είχαμε καμία. Να βλέπουμε την κλίμακα: Το γεγονός ότι από τις 7.000 παραβιάσεις ετησίως έως το 2023, πέσαμε κατακόρυφα. Δεύτερον, το γεγονός ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να κάνει πλήρως τις ασκήσεις της στο Αιγαίο. Το αντιλαμβάνεστε. Είναι μέρος των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τα οποία επιμελείται η χώρα μας στο πλαίσιο του ελληνοτουρκικού διαλόγου και στον πυλώνα, στον οποίο συμμετέχουν στρατιωτικοί και προΐσταται ανώτατος διπλωματικός. Οπότε υπάρχει μέριμνα των ζητημάτων αυτών, στα οποία αναφέρεστε, στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και γίνεται η σχετική συζήτηση. Προφανώς και είμαστε εις γνώσιν. Προφανώς και θέτουμε και πράττουμε εκείνα, τα οποία είναι αναγκαία. Και μεριμνούμε, ώστε με την αναβάθμιση των αμυντικών μας δυνατοτήτων να εξουδετερώνουμε οτιδήποτε τυχόν προκύψει. Ξέρετε, το λέω συχνά: βεβαίως επιδιώκουμε την ειρήνη και την ευημερία. Οι Έλληνες είναι εξ ορισμού ένας ειρηνικός λαός. Από την άλλη πλευρά, για να μπορέσεις να διασφαλίσεις την ειρήνη, οφείλεις να είσαι πάντοτε σε εγρήγορση. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που έχουμε παγκόσμιες ασυμμετρίες. Άρα, εμείς θα συνεχίσουμε να αναβαθμίζουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες, να ενισχύουμε το διπλωματικό μας αποτύπωμα και να μεγεθύνουμε την οικονομία μας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δύο τελευταίες ερωτήσεις, κύριε Υπουργέ. Είπατε ότι δεν υποχωρούμε από τα εθνικά μας συμφέροντα. Με το καλώδιο τι έγινε; Υποχωρήσαμε;

Γ.ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Το έχω πει πολλές φορές ότι δεν υπήρξε καμιά απολύτως υποχώρηση. Γνωρίζω ότι υπάρχει καχυποψία. Και, δυστυχώς, υπάρχουν επαγγελματίες πατριδοκάπηλοι, οι οποίοι επιχειρούν διαρκώς να παρακινήσουν το θυμικό των ανθρώπων και να τους εξωθήσουν στη μισαλλοδοξία. Η έρευνα, η οποία συντελέστηκε στην Κάσο το περασμένο καλοκαίρι, ολοκληρώθηκε σύμφωνα με τον προγραμματισμό της εταιρίας. Πράγματι, ως μη όφειλαν, βγήκαν τουρκικά πολεμικά. Καταλαβαίνουμε ότι η Τουρκία θεωρεί ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι σε ισχύ, και παράγει αποτελέσματα. Θα είμαι σαφής. Πρώτον, το μνημόνιο είναι παράνομο και ανυπόστατο. Δεύτερον, πρόκειται για μια θαλάσσια έρευνα προς πόντιση επιφανειακών ηλεκτρικών καλωδίων που προστατεύεται απολύτως από το διεθνές δίκαιο. Και από τη στιγμή που όλοι λέμε ότι θέλουμε να έχουμε μία βάση κατανόησης, το διεθνές δίκαιο, δεν μπορούμε να το κάνουμε σε επιλεκτική βάση. Η ελληνική εξωτερική πολιτική επιλέγει συνειδητά μια πιστή προς το διεθνές δίκαιο στάση.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Κύπρου θα συνεχιστεί. Και αυτό μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι θα γίνει στον κατάλληλο χρόνο. Όπως κατατέθηκε ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, ο οποίος εκκρεμούσε για πολλά χρόνια. Τον έφερε η παρούσα κυβέρνηση πριν από περίπου ένα μήνα. Εκφράζει τα απώτατα δυνητικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, εκφράζει ρητά το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως τα 12 ναυτικά μίλια, κάτι που για πρώτη φορά αποτυπώνεται σε διεθνές κείμενο. Και σήμερα, βεβαίως, αντιλαμβανόμαστε ότι, ανεπίκαιρα και υποκριτικά, ο καθένας μπορεί να ασκεί κριτική. Φέραμε τη Chevron, το οποίο ήταν ο απόλυτος δείκτης εμπιστοσύνης στα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Θα συνεχίσει η Ελλάδα να ασκεί στο πεδίο τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Επιδιώκουμε τη συναίνεση. Θα ήταν επιθυμία μας να υπάρξει με όλες τις γειτονικές χώρες – και με τη Λιβύη και με την Τουρκία – οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Το έχουμε πει, εξάλλου, σαφώς ότι εμείς θα επιθυμούσαμε να έχουμε ένα συνυποσχετικό για παραπομπή στη Χάγη για την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδας με την Τουρκία. Εκείνος ο οποίος έχει με το μέρος του το διεθνές δίκαιο δεν φοβάται.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σωστό. Κύριε Υπουργέ, πότε υπολογίζετε ότι θα αρχίσει ξανά η υπόθεση του καλωδίου; Μία δική σας εκτίμηση; Μου είπατε σύμφωνα με τα δικά μας συμφέροντα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ο χρονισμός είναι κάτι, το οποίο εξαρτάται από τον προγραμματισμό της εταιρίας, από την έκδοση των αναγκαίων NAVTEX, οι οποίες οφείλουν να είναι τμηματικές. Διότι μιλάμε για μια τεράστια απόσταση εντός θαλάσσης, στην οποία δεν μπορείς να απομονώσεις ολόκληρη την κίνηση εμπορικών πλοίων. Έχει να κάνει με πολλά ζητήματα. Ο κατάλληλος χρονισμός θα έρθει και θα έρθει σύντομα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πείτε μας κύριε Γεραπετρίτη. Υπάρχουν καλά νέα για την Κύπρο, μετά τη συνάντησή σας με την Maria Angela Holguin;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πράγματι, την Πέμπτη υποδέχθηκα, στο Υπουργείο Εξωτερικών, την Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Maria Angela Holguin. Είχαμε μια παραγωγική συζήτηση. Στο Κυπριακό τα τελευταία δύο χρόνια σημειώνεται μια σημαντική κινητικότητα, στην οποία συνέβαλε σαφώς και η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Έχει σημασία να τη διατηρήσουμε. Και αυτή είναι η βούληση και του Γενικού Γραμματέα, Antonio Guterres. Η άτυπη διευρυμένη συνάντηση του Μαρτίου, μετά από 7 χρόνια ακινησίας, παρήγαγε απτά αποτελέσματα, γεγονός το οποίο ήταν προσωπική επιδίωξη του Γενικού Γραμματέα. Βεβαίως, είναι σημαντικό όσα συμφωνήθηκαν να υλοποιηθούν διότι, πρώτος στόχος είναι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης. Σε αυτή τη βάση προετοιμαζόμαστε για την επόμενη  διευρυμένη άτυπη συνάντηση, στην οποία η Ελλάδα θα έχει τον ίδιο εποικοδομητικό ρόλο, όπως είχε και στη Γενεύη. Το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών όρισε Προσωπική Απεσταλμένη του για την Κύπρο, καταδεικνύει, κ. Χασαπόπουλε, δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το Κυπριακό βρίσκεται ψηλά στην Ατζέντα του Οργανισμού και δεύτερον, ότι εάν θέλουμε πρόοδο, μία οδός υπάρχει, ο διάλογος.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πόσοι Υπουργοί Εξωτερικών θεωρείτε ότι υπάρχουν στη χώρα;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Αυτονοήτως ένας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ευχαριστώ.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Σας ευχαριστώ.

Ο Επισκέπτης απο τον Γαλατά (αντί του γαλατά)

3

Του Παντελή Σαββίδη

«Η Ρήξη του MAGA»

0

Jonah Goldberg

6 ιουνίου 2025

Μετά από μια μακρά ημέρα κατά την οποία ο ισχυρότερος πολιτικός του κόσμου και ο πλουσιότερος άνθρωπος της Γης αντάλλασσαν προσβολές σαν τους τελευταίους επιζώντες ενός εμφυλίου πολέμου ανάμεσα σε κλαν μαϊμούδων, ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών—γνωστός και για τη δική του έντονη δραστηριότητα στο Twitter—τελικά βρήκε τη φωνή του.

«Ο πρόεδρος Τραμπ έχει κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο στη διάρκεια της ζωής μου για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κινήματος που ηγείται. Είμαι περήφανος που στέκομαι δίπλα του», έγραψε ο Τζ. Ντ. Βανς στο X.

Αυτό μου θύμισε κάτι που είχε πει κάποτε ένας συνάδελφος, πριν από πάνω από δέκα χρόνια: «Με τον Τεντ Κρουζ, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει επιτέλους την ηγεσία που του αξίζει».

Το είχε πει αστειευόμενος, προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να πει κάτι στους φανατικούς Ρεπουμπλικανούς υποστηρικτές του Κρουζ και ταυτόχρονα να κλείνει το μάτι σε όσους δεν τον αντέχουν. Όπως είχε παρατηρήσει ο Λέο Στράους, «Αυτό για το οποίο σιωπά ο συγγραφέας είναι συχνά εξίσου σημαντικό με αυτό που λέει».

Η προσπάθεια να εφαρμόσει κανείς στραουσιανή ερμηνευτική σε ένα tweet του Βανς μοιάζει κάπως σαν να χρησιμοποιείς μεγεθυντικό φακό κοσμηματοπώλη για να εξετάσεις ένα δαχτυλίδι από τα μηχανήματα του Chuck E. Cheese. Ωστόσο, αυτό που δεν λέει ο Βανς είναι εξίσου ενδιαφέρον με αυτό που λέει. Δεν αναφέρει τον Ίλον Μασκ, το (αναστεναγμός) «Μεγάλο Όμορφο Νομοσχέδιο», ή τις κατηγορίες που αντάλλαξαν μεταξύ τους ο Μασκ και ο Τραμπ. Δεν ορίζει καν τι είναι αυτό το «κίνημα» που ηγείται ο Τραμπ. Και σίγουρα δεν εξηγεί τι ακριβώς έκανε ο Τραμπ για να κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτού του κινήματος. Ούτε λέει ότι έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των Αμερικανών ή των ψηφοφόρων—γιατί αυτό θα ήταν απλώς γελοίο.

Υπάρχει ένα είδος υποδόριας ταυτολογίας στη διατύπωση. Αν το κίνημα είναι μια προσωπολατρική λατρεία—και ένα σημαντικό τμήμα του MAGA είναι ακριβώς αυτό—τότε είναι ανεπιβεβαίωτο και άρα αδιάψευστο. Κάπως σαν να λέμε: «Ο Τζιμ Τζόουνς έχει κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε για να κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων τον λατρεύουν παράλογα».

Ο Βανς κρατάει όλα τα υπόλοιπα ασαφή—εκτός από ένα συγκεκριμένο σημείο: ότι «στέκεται δίπλα» στον Τραμπ. Το «πίσω» θα ήταν πιο ακριβές, γιατί αυτό κάνει στην πραγματικότητα—χρησιμοποιεί τον Τραμπ ως ανθρώπινη ασπίδα. Οι αντιπρόεδροι γενικά, και οι εκπρόσωποι του Τραμπ ειδικότερα, αναμένεται να επιτίθενται στους εχθρούς του. Ο Βανς δεν το κάνει. Δεν επιτίθεται στον Μασκ· κρατά μια ομπρέλα πάνω από τον Τραμπ την ώρα που ο αρχηγός δίνει τη μάχη.

Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι δειλία—αν και πάντα αναρωτιέται κανείς τι σκέφτεται ο Τραμπ όταν κάποιος αποτυγχάνει να σηκώσει και να πετάξει κουβάδες πολιτικής κοπριάς από τη «Χρυσή Λεκάνη» του Γραφείου. Πολιτικά, είναι έξυπνο—για τον Βανς. Δεν χρειάζεται να κάνει τον Μασκ περισσότερο εχθρό απ’ όσο είναι αναγκαίο. Ο Μασκ, και οι φατρίες που εκπροσωπεί, είναι κρίσιμοι για το μέλλον του Βανς. Οπότε λίγη κυνική περίσκεψη είναι σοφή.

Το Cracker-Dämmerung

Χθες το πρωί, ανέπτυξα αρκετές σκέψεις για την αναδυόμενη διαμάχη Μασκ-Τραμπ (στο solo Remnant και στο Morning Edition του NPR), πριν τα πράγματα κλιμακωθούν σαν να ανεβαίνει ναύτης σκάλες για να ξεφύγει από βυθιζόμενο υποβρύχιο. Δεν περίμενα να γίνει τόσο άσχημο τόσο γρήγορα, αλλά είπα κάτι που πιστεύω ότι θα αποδειχθεί σωστό. Υπέθεσα ότι αυτή η στιγμή θα καταγραφεί ως η αρχή μιας αφήγησης που θα γίνει κεντρική για τη δεύτερη θητεία Τραμπ. Ας την ονομάσουμε «Η Ρήξη του MAGA».

Το λέω συνειδητά. Στο βιβλίο του The Conservative Crack-Up (1992), ο Ρ. Έμμετ Τάιρελ τζούνιορ, ιδρυτής του The American Spectator, υποστήριζε ότι η αποσύνθεση του συντηρητισμού είχε φτάσει. Οι προοδευτικοί λάτρεψαν αυτή την πρόβλεψη γιατί ήθελαν να είναι αληθινή. Το ίδιο και διάφορες περιθωριακές δεξιές ομάδες που επιθυμούσαν την κατάρρευση του συντηρητικού ρεύματος και μπέρδευαν συνεχώς τις εξαιρέσεις με τον κανόνα. Σαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που άλλαζαν συνεχώς την ημερομηνία της Δευτέρας Παρουσίας (1878, 1914, 1918, 1925, 1975), είχαν πάντα τα καπελάκια έτοιμα και την μπύρα παγωμένη για το πάρτι που δεν ερχόταν.

Οι συντηρητικοί, ανάμεσά τους κι εγώ, απορρίπταμε ευγενικά την Κασσάνδρεια ρητορική του Τάιρελ και κοροϊδεύαμε τα όνειρα των προοδευτικών.

Ο Τάιρελ δεν είχε απαραίτητα άδικο—απλώς είχε βιαστεί. Ο αμερικανικός συντηρητισμός ανέκαθεν είχε μια δόση απαισιοδοξίας. Ο Ράσελ Κερκ είχε αρχικά τιτλοφορήσει το The Conservative Mind ως The Conservative Rout. Ο Τσέιμπερς έλεγε ότι περνά στην «ηττημένη πλευρά» όταν μετακινήθηκε προς τα δεξιά.

Ο Τάιρελ είχε δίκιο σε πολλά: η λαϊκιστική ενέργεια είναι θετική, αλλά χωρίς αρχές γίνεται διαβρωτική (σας θυμίζει κάτι;). Η μεγαλύτερη πρόκληση της δεξιάς ήταν η επιτυχία, όχι η αποτυχία. Η νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο σήμαινε την απώλεια του βασικού της αφηγήματος. Οι φατρίες βαρέθηκαν να συμβιβάζονται και ήθελαν η καθεμία να κάτσει μόνη της πάνω στο τρίποδο του Ρέιγκαν.

Τελικά, ο Τάιρελ είχε βιαστεί. Το μίσος για την Αριστερά, η εμμονή με τους πολιτισμικούς πολέμους, το αίσθημα ηγεμονίας—όλα αυτά κρατούσαν ακόμα το καύσιμο της δεξιάς.

Αλλά σήμερα; Ποια ιδεολογικά θεμέλια στηρίζουν τη συμμαχία Τραμπ; Το μίσος για την Αριστερά υπάρχει ακόμη. Η πολιτισμική υστερία διατηρείται. Ο Στίβεν Μίλερ παρουσιάζει το μεταναστευτικό σαν μάχη για την επιβίωση του πολιτισμού και λοιδορεί όσους ασχολούνται με το δημοσιονομικό ισοζύγιο.

Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που κρατάει ενωμένο το «κίνημα του Τραμπ» είναι… ο Τραμπ. Δεν είναι ότι όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι είναι οπαδοί. Πολλοί φοβούνται απλώς τις προκριματικές. Άλλοι δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι οι επικριτές του έχουν δίκιο και υπερβάλλουν στην υποστήριξή τους.

Και, φυσικά, ο ίδιος ο Τραμπ αντιμετωπίζει το κόμμα ως προσωπική του περιουσία. Κάθε αντίρρηση είναι προδοσία. Θεωρεί ότι είναι βασιλιάς.

Η ουσία: Μια πολιτική συμμαχία που βασίζεται σε πρόσωπα και όχι σε ιδέες είναι καταδικασμένη να διαλυθεί πολύ πιο γρήγορα.

Όπως όταν πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος. Ή όπως ο Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν, του οποίου το κίνημα διαλύθηκε γιατί μόνο αυτός το κρατούσε ενωμένο.

Το μοναδικό “αξίωμα” που συγκρατεί τη συμμαχία Τραμπ είναι η πίστη στον ίδιο τον Τραμπ —όχι στις ιδέες του, γιατί αυτές αλλάζουν σαν σενάριο μεξικανικής σαπουνόπερας. Και οι λίγες ιδέες που κρατά σταθερές, είναι συχνά απεχθείς για πολλούς από τους συμμάχους του. Ελάχιστοι Ρεπουμπλικανοί στηρίζουν την ιδέα των εμπορικών πολέμων—απλώς δεν έχουν το θάρρος να το πουν δημόσια. Έτσι είτε ψεύδονται, είτε κρύβονται πίσω από φράσεις όπως “εμπιστεύομαι τον Τραμπ” ή “αυτόν ψήφισε ο λαός”.

Ακόμα και τα επιχειρήματα υπέρ των δασμών από τον Τραμπ και τους εκπροσώπους του αλλάζουν διαρκώς. Άλλοτε παρουσιάζονται ως προσωρινό εργαλείο για να επιβάλουν τον ελεύθερο εμπορικό ανταγωνισμό, άλλοτε ως μόνιμη πολιτική για αύξηση εσόδων, και μερικές φορές ως εργαλείο αποσύνδεσης των ΗΠΑ από το παγκόσμιο εμπόριο. Όλα αυτά αλληλοαναιρούνται. Αν επιβάλουμε μηδενικούς δασμούς παγκοσμίως, δεν θα υπάρχουν έσοδα από δασμούς. Αν τους κρατήσουμε ψηλά, θα πουλάμε λιγότερα στο εξωτερικό. Αν τα παράγουμε όλα εντός, τότε γιατί να εμπορευόμαστε καθόλου; Το μόνο κοινό σε αυτές τις αντικρουόμενες πολιτικές είναι ότι πηγάζουν όλες από το στόμα του Τραμπ.

Οι θεσμοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σήμερα μοιάζουν με drones που ελέγχονται από έναν μόνο χειριστή. Ο Τραμπ δεν θέλει να έχουν αυτονομία—καμία “τεχνητή νοημοσύνη” για σας! Όταν ο χειριστής αποσυρθεί, τα drones συντρίβονται, συγκρούονται ή πετάνε μακριά σαν χαμένα μπαλόνια.

Η ρήξη Μασκ–Τραμπ, είτε συνεχιστεί είτε υπάρξει εκεχειρία, δεν είναι η πρώτη ένδειξη του αναπόφευκτου διαμελισμού της MAGA-συμμαχίας. Είναι όμως η πιο σοβαρή μέχρι στιγμής.

Ο Μασκ εκπροσωπεί μια υπαρκτή πολιτική φράξια και διαθέτει τα μέσα—χρήμα, πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, φήμη και προσωπική επιρροή—ώστε να αρθρώνει λόγο που βρίσκει απήχηση σε ευρύτερα τμήματα της συμμαχίας. Και τα επιχειρήματά του έχουν δύναμη επειδή δεν βασίζονται απλώς στην πίστη προς ένα πρόσωπο.

Κι όμως, οι ρωγμές είναι παντού. Ο Τραμπ έχει αποφασίσει ότι η Federalist Society είναι «αντι-Τραμπ» επειδή τολμά να πιστεύει πως υπάρχουν αξίες ανώτερες από τον ίδιο—όπως το κράτος δικαίου και το Σύνταγμα. Η πίστη ή ο φόβος κρατά πολλούς σιωπηλούς, αλλά δεν τους εξαφανίζει.

Η κυβέρνηση Τραμπ καταπολεμά τον εγχώριο αντισημιτισμό, κάτι που είναι θετικό επί της αρχής—αν και όχι πάντα στην πράξη. Ταυτόχρονα, ωστόσο, προσλαμβάνει αντισημίτες με ανησυχητική συχνότητα. Το εσωτερικό του περιβάλλον μοιάζει με σκηνή από το “The Three-Body Problem”, όπου φιλοϊσραηλινοί και αντιισραηλινοί συγκρούονται διαρκώς.

Η συμμαχία του Τραμπ περιλαμβάνει εμπορικούς εθνικιστές και δεξιούς οπαδούς του Νιου Ντιλ, οι οποίοι συγκρούονται με φιλελεύθερους στο εμπόριο και ρεϊγκανικούς παραδοσιακούς. Κάποιοι θέλουν να αναβιώσουν την προπολεμική πολιτική συμμαχία του FDR υιοθετώντας τις ίδιες πολιτικές. Άλλοι προσπαθούν να φέρουν τα συνδικάτα με το μέρος τους για λόγους πολιτισμικού πολέμου, ενώ ταυτόχρονα θέλουν να διατηρήσουν τους αντικρατικούς εργασιακούς νόμους. Όταν ο Τραμπ υπαινίχθηκε την αύξηση φόρων στους πλουσιότερους, πολιτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί έσπευσαν να οπλιστούν. Δεν συνέβη τελικά, αλλά τα μαχαίρια παραμένουν ακονισμένα και τα πυρομαχικά διαθέσιμα.

Είναι αναλογιστικό και συνταγματικό γεγονός ότι ο Τραμπ δεν θα είναι πρόεδρος—ούτε παρών—για πολύ ακόμα. Ο Τζ. Ντ. Βανς το γνωρίζει. Όλοι το γνωρίζουν. Η ιδέα ότι ο “τραμπισμός” θα επιβιώσει του ίδιου του Τραμπ είναι φαντασίωση. Ο διαμελισμός έρχεται. Το τι θα ακολουθήσει είναι άγνωστο—αλλά αυτό δεν το καθιστά λιγότερο αναπόφευκτο. 

Από την Κυριαρχία στη Βιωσιμότητα: Σύντομη Ιστορία της Διακυβέρνησης των Ωκεανών

0

Δημοσίευση: 4 Ιουνίου 2025, 17:05 (Ώρα Κεντρικής Ευρώπης)

Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ωκεανούς στη Νίκαια της Γαλλίας θα πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία για την εδραίωση ενός νέου διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Best-Backgrounds/Shutterstock

Η Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ωκεανούς (UNOC 3) θα ανοίξει τις εργασίες της στη Νίκαια της Γαλλίας στις 9 Ιουνίου 2025. Είναι η τρίτη διοργάνωση αυτού του είδους, μετά τις διασκέψεις στη Νέα Υόρκη το 2017 και στη Λισαβόνα το 2022. Συγκαλείται από κοινού από τη Γαλλία και την Κόστα Ρίκα, και αναμένεται να συγκεντρώσει 150 χώρες και σχεδόν 30.000 συμμετέχοντες με αντικείμενο τη βιώσιμη διαχείριση των ωκεανών του πλανήτη.

Η διάσκεψη παρουσιάζεται ως καθοριστική καμπή, στην πραγματικότητα όμως αποτελεί μέρος μιας βαθύτερης μετατόπισης στη διακυβέρνηση των θαλασσών που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες. Αν και στο παρελθόν η διακυβέρνηση των ωκεανών αποσκοπούσε πρωτίστως στην προστασία των κρατικών θαλάσσιων συμφερόντων, σήμερα καλείται να αντιμετωπίσει και τις πολλαπλές κλιματικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις που απειλούν τα θαλάσσια οικοσυστήματα.

Η δημοσιογραφική προβολή αυτής της «πολιτικής στιγμής» δεν πρέπει να επισκιάσει την επιτακτική ανάγκη για ουσιαστική αναμόρφωση του διεθνούς δικαίου που διέπει τους ωκεανούς. Αν δεν επιτευχθεί κάτι τέτοιο, η διάσκεψη κινδυνεύει να καταλήξει απλώς σε μια ακόμη σκηνή για κενές ρητορείες.

Για να κατανοήσουμε τι πραγματικά διακυβεύεται, είναι χρήσιμο να ξεκινήσουμε με μια σύντομη ιστορική επισκόπηση της διακυβέρνησης των θαλασσών.

Το Νόημα της Διακυβέρνησης των Ωκεανών
Η διακυβέρνηση των ωκεανών έχει μεταβληθεί ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες. Η έμφαση μετατοπίστηκε από τα κρατικά συμφέροντα – και το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο που εδραιώθηκε στη δεκαετία του 1980 – σε μια πολυμερή προσέγγιση που ξεκίνησε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα φορέων: διεθνείς οργανισμούς, ΜΚΟ, επιχειρήσεις και άλλους παράγοντες.

Η διακυβέρνηση αυτή σταδιακά μετατοπίστηκε από ένα σύστημα υποχρεώσεων ανά θαλάσσια ζώνη και το σχετικό καθεστώς κυριαρχίας (χωρικά ύδατα, αποκλειστικές οικονομικές ζώνες – ΑΟΖ, και ανοικτές θάλασσες), σε ένα νέο σύστημα που λαμβάνει υπόψη την «υγεία των ωκεανών». Σκοπός του είναι η διαχείριση των θαλασσών σύμφωνα με τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Κατανοώντας την αλλαγή: Τι διακυβεύεται στη Νίκαια
Η κατανόηση του πώς επήλθε αυτή η μεταστροφή είναι απαραίτητη για να αντιληφθούμε τι πραγματικά διακυβεύεται στη Νίκαια. Η δεκαετία του 1990 σημαδεύτηκε από διακηρύξεις, συνόδους και διεθνείς πρωτοβουλίες. Ωστόσο, όπως φαίνεται παρακάτω, η επιτυχία αυτών των πολυάριθμων προσπαθειών υπήρξε έως τώρα περιορισμένη. Αυτό εξηγεί γιατί παρατηρούμε σήμερα μια επιστροφή σε μια προσέγγιση πιο σταθερά εδραιωμένη στο διεθνές δίκαιο – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις για τη διεθνή συνθήκη κατά της ρύπανσης από πλαστικά.

Το «Σύνταγμα των Θαλασσών»
Το Δίκαιο της Θάλασσας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Διάσκεψη της Χάγης το 1930. Ωστόσο, η αρχιτεκτονική της σύγχρονης θαλάσσιας διακυβέρνησης καθορίστηκε σταδιακά τη δεκαετία του 1980, με την υιοθέτηση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) το 1982.

Η τρίτη Διάσκεψη για τους Ωκεανούς (UNOC 3) είναι άμεση απόρροια αυτής της Σύμβασης: οι συζητήσεις για τη βιώσιμη διαχείριση των ωκεανών απορρέουν από τα όρια αυτού του θεμελιώδους κειμένου, το οποίο συχνά αποκαλείται «Σύνταγμα των Θαλασσών».

Η UNCLOS εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 1982 στο Μοντέγκο Μπέι της Τζαμάικα και τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του 1994, έπειτα από μακρόχρονες διεθνείς διαπραγματεύσεις και την κύρωση του κειμένου από 60 κράτη. Από την αρχή, οι διαβουλεύσεις επικεντρώθηκαν στα συμφέροντα των αναπτυσσόμενων χωρών, ιδίως των παράκτιων, σε ένα πλαίσιο κρίσης του πολυμερούς συστήματος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να ασκήσουν επιρροή χωρίς ποτέ να κυρώσουν επίσημα τη Σύμβαση. Έκτοτε, η UNCLOS αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της παγκόσμιας θαλάσσιας διακυβέρνησης.

Η Σύμβαση δημιούργησε νέους θεσμούς, όπως η Διεθνής Αρχή για τον Βυθό της Θάλασσας (International Seabed Authority), η οποία έχει την ευθύνη να ρυθμίζει την εκμετάλλευση των μεταλλευτικών πόρων σε περιοχές που βρίσκονται πέρα από τη δικαιοδοσία των κρατών. Η UNCLOS αποτελεί τη βάση σχεδόν ολόκληρης της διεθνούς νομολογίας για θέματα θάλασσας.

Αν και η Σύμβαση όρισε τις θαλάσσιες ζώνες και ρύθμισε την εκμετάλλευσή τους, γρήγορα προέκυψαν νέες προκλήσεις: αφενός, η έντεκα ετών καθυστέρηση μεταξύ της υιοθέτησης και της εφαρμογής της την κατέστησε εν μέρει ανεπίκαιρη. Αφετέρου, η ίδια η πρόοδος στη χρήση των θαλασσών – κυρίως οι τεχνολογικές εξελίξεις στην αλιεία και την εκμετάλλευση του βυθού – ξεπέρασαν τα όρια του αρχικού κειμένου.

Η δεκαετία του 1990 αποτέλεσε σημείο καμπής στη νομική τάξη της θάλασσας. Η διαχείριση των θαλασσών άρχισε να αντιμετωπίζεται πλέον μέσα από ένα περιβαλλοντικό πρίσμα – μια μεταστροφή που καθοδηγήθηκε από διεθνείς συνδιασκέψεις και διακηρύξεις, όπως η Διακήρυξη του Ρίο (1992), η Διακήρυξη της Χιλιετίας (2005) και η Σύνοδος Rio+20 (2012). Αυτές οδήγησαν στην Ατζέντα 2030 και τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs) του ΟΗΕ – ένα σύνολο 17 στόχων για την προστασία του πλανήτη και των ανθρώπων. Ο Στόχος 14, με τίτλο «Ζωή κάτω από το Νερό», αφορά άμεσα τα ζητήματα των ωκεανών.

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED)
Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (γνωστή και ως Earth Summit), που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας το 1992, σηματοδότησε την έναρξη της εποχής της «βιώσιμης ανάπτυξης» και – χάρη στις επιστημονικές ανακαλύψεις της προηγούμενης δεκαετίας – συνέβαλε καθοριστικά στη σύνδεση περιβαλλοντικών και θαλάσσιων ζητημάτων.

Από το 2008 έως το 2015, τα περιβαλλοντικά ζητήματα απέκτησαν μεγαλύτερη βαρύτητα, όπως φάνηκε από τη συστηματική υιοθέτηση αποφάσεων για το περιβάλλον και το κλίμα.

Αλλαγή στη γλώσσα του ΟΗΕ
Η βιοποικιλότητα και η βιώσιμη χρήση των ωκεανών (Στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης 14) αποτελούν τα δύο κεντρικά θέματα που κυριαρχούν στην παγκόσμια ατζέντα από το 2015 και έπειτα, με τα θαλάσσια ζητήματα να επεκτείνονται πλέον σε τομείς όπως η οξίνιση των ωκεανών, η ρύπανση από πλαστικά και η μείωση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας.

Η ετήσια απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για τους ωκεανούς και το Δίκαιο της Θάλασσας (Law of the Sea – LOS) αποτελεί ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για την παρακολούθηση αυτής της εξέλιξης: από το 1984 και κάθε χρόνο έκτοτε, η απόφαση καλύπτει όλες τις πτυχές του θαλάσσιου καθεστώτος των Ηνωμένων Εθνών, ενσωματώνοντας παράλληλα τα νέα ζητήματα και ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας.

Εξέλιξη ζητημάτων και ανησυχιών που σχετίζονται με τους ωκεανούς στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για τους ωκεανούς και το δίκαιο της θάλασσας (LOS). Kevin Parthenay, Συγγραφέας που παρέχεται (χωρίς επαναχρησιμοποίηση)

Ορισμένοι περιβαλλοντικοί όροι απουσίαζαν αρχικά από το κείμενο, αλλά από τη δεκαετία του 2000 και μετά άρχισαν να εμφανίζονται ολοένα και συχνότερα.

Αυτή η εξέλιξη αποτυπώνεται επίσης και στην επιλογή της γλώσσας που χρησιμοποιείται.

Εξέλιξη βασικών όρων στα ψηφίσματα LOS για τα έτη 1984-1995 (με γκρι χρώμα) έναντι 2016-2022 (με μπλε χρώμα). Παροχή συντάκτη (χωρίς επαναχρησιμοποίηση)

Από τις οικονομικές χρήσεις στη βιωσιμότητα: Προς ένα νέο Δίκαιο των Ωκεανών;
Οι αποφάσεις για το Δίκαιο της Θάλασσας (LOS), από το 1984 έως το 1995, επικεντρώνονταν κυρίως στην εφαρμογή της Σύμβασης και στην οικονομική εκμετάλλευση των θαλάσσιων πόρων. Οι πιο πρόσφατες αποφάσεις, όμως, υιοθετούν όρους που αφορούν τη βιωσιμότητα, τα οικοσυστήματα και τα θαλάσσια περιβαλλοντικά ζητήματα.

Καθώς εντείνεται η παγκόσμια συνειδητοποίηση για τα προβλήματα που αφορούν τους ωκεανούς και τη σύνδεσή τους με την κλιματική αλλαγή, οι ωκεανοί σταδιακά αναδεικνύονται ως το παγκόσμιο «τελικό σύνορο» της γνώσης.

Το προφίλ των εμπλεκόμενων φορέων έχει επίσης αλλάξει. Η διεύρυνση της θεματολογίας γύρω από τους ωκεανούς οφείλεται κυρίως στην περιβαλλοντική στροφή της διεθνούς κοινότητας, με την επιστημονική κοινότητα και τις περιβαλλοντικές ΜΚΟ να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αυτή η προσέγγιση – που απομακρύνεται από το μονοπώλιο του διεθνούς δικαίου και των νομικών κύκλων – συνιστά αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη.

Ωστόσο, η διακυβέρνηση των ωκεανών βασίζεται ακόμη κυρίως σε μη δεσμευτικά δηλωτικά μέσα (όπως οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης – SDGs), παραμένοντας αναποτελεσματική. Ένας νέος κύκλος νομικής εδραίωσης φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη, με σκοπό να συμπληρωθεί το διεθνές ναυτικό δίκαιο με ένα νέο σύνολο εργαλείων. Σε αυτά περιλαμβάνονται:

  • η υιοθέτηση της Συμφωνίας για τη Διατήρηση και Βιώσιμη Χρήση της Θαλάσσιας Βιοποικιλότητας σε Περιοχές Πέρα από την Εθνική Δικαιοδοσία (γνωστή ως BBNJ Agreement), με στόχο την προστασία των θαλάσσιων πόρων στην ανοικτή θάλασσα·
  • η υπό διαπραγμάτευση συνθήκη για τη ρύπανση από πλαστικά στις θάλασσες, η οποία ακόμη δεν έχει οριστικοποιηθεί·
  • η συμφωνία για τις επιδοτήσεις στην αλιεία που υιοθετήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία στοχεύει στη διατήρηση των ιχθυαποθεμάτων, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει εφαρμοστεί πλήρως·
  • και τέλος, ο Κώδικας Εξόρυξης του Βυθού της Θάλασσας της Διεθνούς Αρχής για τον Βυθό (Seabed Authority), που στοχεύει στη ρύθμιση της εξόρυξης σε μεγάλα βάθη.

Ανάμεσα σε όλες τις παραπάνω συμφωνίες, η BBNJ είναι ίσως η πιο φιλόδοξη: από το 2004, οι διαπραγματευτές εργάζονται για να καλύψουν τα νομικά κενά της Σύμβασης UNCLOS, δημιουργώντας ένα νέο νομικό εργαλείο για τη θαλάσσια βιοποικιλότητα εκτός εθνικών θαλάσσιων ορίων.

Η συμφωνία αντιμετωπίζει δύο μείζονες ανησυχίες των κρατών: την κυριαρχία και τη δίκαιη κατανομή των φυσικών πόρων.

Η ιστορική αυτή συμφωνία υιοθετήθηκε το 2023, αλλά ακόμη δεν έχει τεθεί σε ισχύ. Για να συμβεί αυτό απαιτούνται 60 επικυρώσεις – μέχρι σήμερα έχουν επιτευχθεί μόλις 29 (μεταξύ αυτών και η Γαλλία, τον Φεβρουάριο του 2025).

Η διαδικασία του BBNJ βρίσκεται, λοιπόν, σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Η προτεραιότητα σήμερα δεν είναι οι νέες δεσμεύσεις ούτε οι περίπλοκες δηλώσεις υψηλού επιπέδου, αλλά η αντιμετώπιση των άμεσων και συγκεκριμένων προκλήσεων της θαλάσσιας διακυβέρνησης – όπως η φρενήρης αναζήτηση κρίσιμων ορυκτών πρώτων υλών στο πλαίσιο του ανταγωνισμού ΗΠΑ–Κίνας, που αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στην υπογραφή προεδρικού διατάγματος από τον Ντόναλντ Τραμπ τον Απρίλιο του 2025, με το οποίο εγκρίνεται η εξόρυξη στον βυθό – μια απόφαση που παραβιάζει τους εδραιωμένους κανόνες της Διεθνούς Αρχής για τον Βυθό.

Σε μια εποχή όπου ο αμερικανικός μονομερής ακτιβισμός οδηγεί σε πολιτικές τετελεσμένων, η διάσκεψη UNOC 3 οφείλει – πάνω απ’ όλα – να ενισχύσει, εντός πλαισίου πολυμερούς διακυβέρνησης, τις ήδη υφιστάμενες υποχρεώσεις για την προστασία και τη βιωσιμότητα των ωκεανών.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα γαλλικά. 

Avatar

Laura Hood Πολιτικός Συντάκτης & Βοηθός Συντάκτη, The Conversation UK

Ο ηγέτης της ισραηλινής αντιπολίτευσης κατηγορεί τον Νετανιάχου ότι εξοπλίζει «ισοδύναμες με το ISIS» συμμορίες στη Γάζα

0

Ημερομηνία δημοσίευσης: 5 Ιουνίου 2025 12:34 BST

Ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, τότε υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ, μιλάει σε μέλη των μέσων ενημέρωσης στην Ιερουσαλήμ στις 11 Σεπτεμβρίου 2022 (AFP/Ronen Zvulun)

Ο αρχηγός της ισραηλινής αντιπολίτευσης Αβίγκντορ Λίμπερμαν κατηγόρησε τις ισραηλινές δυνάμεις, με την έγκριση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ότι εξοπλίζουν «εγκληματικές οικογένειες» στη Γάζα.

Οι καταγγελίες του Λίμπερμαν ενισχύουν την εκτίμηση ότι το Ισραήλ αξιοποιεί παλαιστινιακές συμμορίες για να παρεμποδίσει τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στον αποκλεισμένο θύλακα.

«Το Ισραήλ έχει παραδώσει αυτόματα όπλα και ελαφρύ οπλισμό σε εγκληματικές οικογένειες στη Γάζα, κατ’ εντολή Νετανιάχου», δήλωσε ο Λίμπερμαν – επικεφαλής του κόμματος Yisrael Beiteinu και πρώην υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης – στον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Kan την Πέμπτη.

«Τα όπλα μεταφέρονται σε εγκληματίες και παραβάτες και στη συνέχεια στρέφονται κατά του Ισραήλ. Κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο. Ο επικεφαλής της Σιν Μπετ το γνωρίζει – δεν είμαι βέβαιος αν το γνωρίζει ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Μιλάμε για το ισοδύναμο του ISIS στη Γάζα», πρόσθεσε.

Ο Λίμπερμαν υπογράμμισε επίσης: «Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτά τα όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν κατά του Ισραήλ. Δεν έχουμε τρόπο να τα παρακολουθούμε ή να τα ελέγχουμε».

Το γραφείο του Νετανιάχου απάντησε: «Το Ισραήλ επιχειρεί να εξουδετερώσει τη Χαμάς με διάφορους τρόπους, κατόπιν εισηγήσεων όλων των επικεφαλής του συστήματος ασφαλείας».

Τους τελευταίους μήνες, έχουν καταγραφεί επανειλημμένα αναφορές ότι το Ισραήλ είτε υποστηρίζει είτε αγνοεί σκόπιμα τη δράση ένοπλων συμμοριών που λεηλατούν αποθήκες ανθρωπιστικής βοήθειας και τροφίμων στη Γάζα.

Καταγγελίες για σκόπιμη υπονόμευση της τάξης στη Γάζα από το Ισραήλ μέσω εξοπλισμού εγκληματικών συμμοριών

Πολλά ισραηλινά ειδησεογραφικά μέσα μετέδωσαν την Πέμπτη ότι η οπλισμένη συμμορία που δρα στη Γάζα καθοδηγείται από τον Γιασέρ Αμπού Σαμπάμπ, μέλος ισχυρής οικογένειας στο νότιο τμήμα του θύλακα.

Σύμφωνα με την Times of Israel, που επικαλείται ανώνυμες πηγές από τον τομέα της άμυνας, το Ισραήλ προμήθευσε τη συμμορία του Αμπού Σαμπάμπ με όπλα, ορισμένα εκ των οποίων είχαν κατασχεθεί από τη Χαμάς κατά τη διάρκεια των μαχών.

Αξιωματούχοι της Χαμάς δήλωσαν στο Reuters ότι ο Αμπού Σαμπάμπ καταζητείται για «συνεργασία με την κατοχή εναντίον του ίδιου του του λαού». Όπως ανέφεραν, μαχητές της Χαμάς είχαν σκοτώσει τουλάχιστον δύο δεκάδες μέλη της συμμορίας του πριν τον Ιανουάριο, καθώς είχαν κατηγορηθεί για λεηλασίες σε φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια.

Ο ανταποκριτής του Al Jazeera Arabic, Άνας αλ-Σαρίφ, μετέδωσε στις αρχές Μαΐου ότι ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν σε καταστηματάρχες και τοπικές ομάδες ασφαλείας της Γάζας, οι οποίοι προσπαθούσαν να προστατεύσουν επιχειρήσεις από λεηλασίες και χάος.

Στις 2 Μαΐου, ο Ασάντ αλ-Καφάρνα, αστυνομικός της Γάζας, σκοτώθηκε από ισραηλινά πυρά κοντά σε εστιατόριο, ενώ καταδίωκε ένοπλους λεηλάτες που κατηγορούνταν για συνεργασία με τον ισραηλινό στρατό.

Ως αντίδραση στις λεηλασίες, αρκετές επιφανείς οικογένειες της Γάζας εξέδωσαν δημόσιες καταγγελίες. «Αυτές οι συμμορίες λειτουργούν σε απόλυτη σύμπλευση με τους στόχους της κατοχής», ανέφερε η οικογένεια Μαντούν σε σχετική ανακοίνωσή της.

Ήδη από τον Νοέμβριο, εσωτερικό υπόμνημα των Ηνωμένων Εθνών που αποκάλυψε η Washington Post, κατέγραφε ότι κάποιες συμμορίες ενδέχεται να «επωφελούνται από την παθητική, αν όχι ενεργή ευμένεια ή προστασία» των ισραηλινών δυνάμεων.

Στο ίδιο υπόμνημα καταγράφεται πως ένας από τους αρχηγούς αυτών των συμμοριών είχε εγκαταστήσει «στρατιωτικού τύπου συγκρότημα» σε περιοχή «περιορισμένη, ελεγχόμενη και επιτηρούμενη» από τον ισραηλινό στρατό.

Σχολιαστές εκτιμούν ότι, με την ενίσχυση εγκληματικών ομάδων και την ταυτόχρονη στοχοποίηση των μελών της πολιτικής διοίκησης της Γάζας, το Ισραήλ επιχειρεί σκόπιμα να δημιουργήσει κενό εξουσίας και γενικευμένη αναρχία στον θύλακα.

Σφαγές αμάχων που ζητούσαν βοήθεια – Ένοπλοι πυροβολισμοί από Ισραηλινούς στρατιώτες, σύμφωνα με έρευνα του CNN

Έρευνα του CNN που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ισραηλινός στρατός ευθύνεται για μια θανατηφόρα επίθεση κατά αμάχων που αναζητούσαν ανθρωπιστική βοήθεια κοντά στη Ράφα, στη νότια Γάζα, το περασμένο Σαββατοκύριακο. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 30 ανθρώπων.

Πάνω από δώδεκα αυτόπτες μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων τραυματιών, κατέθεσαν ότι Ισραηλινοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους με αλλεπάλληλες ριπές, που συνεχίστηκαν σποραδικά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής. Πολλαπλά βίντεο, τα οποία γεωτοποθετήθηκαν από το CNN, επιβεβαιώνουν ότι οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν κοντά σε κυκλικό κόμβο, περίπου 800 μέτρα από τον στρατιωτικοποιημένο χώρο διανομής βοήθειας, όπου είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες Παλαιστίνιοι.

Ο ισραηλινός στρατός αρνήθηκε ότι οι δυνάμεις του άνοιξαν πυρ κατά αμάχων στην περιοχή και, μαζί με τους διαχειριστές του κέντρου βοήθειας, κατηγόρησαν τη Χαμάς ότι διαδίδει ψευδείς φήμες.

Ωστόσο, οι καταγγελίες για στοχευμένους πυροβολισμούς κατά αμάχων ενισχύθηκαν, καθώς το Middle East Eye δημοσίευσε νωρίτερα την εβδομάδα μαρτυρίες από κατοίκους και τοπικούς αξιωματούχους, σύμφωνα με τις οποίες οι περισσότεροι νεκροί έφεραν τραύματα στο κεφάλι ή το στήθος – ένδειξη ευθείας στόχευσης από επαγγελματίες σκοπευτές.

Η υπό αμερικανική υποστήριξη πρωτοβουλία για τη διανομή βοήθειας, Gaza Humanitarian Foundation (GHF), ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι δεν θα διανείμει τροφή για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, επισημαίνοντας πως οι επιχειρήσεις θα επαναληφθούν μόνο όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες συντήρησης και επισκευής στους χώρους διανομής.

Η απόφαση αυτή έρχεται στον απόηχο μιας σειράς επιθέσεων που προκάλεσαν τον θάνατο άνω των 100 Παλαιστινίων κοντά στα σημεία διανομής του GHF μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, προκαλώντας οργή και κατακραυγή από ανθρωπιστικές οργανώσεις και διεθνείς παρατηρητές.

Middle East Eye

Καθώς το Ιράν Υποχωρεί, ο Ισλαμιστικός Άξονας Τουρκίας–Κατάρ Επελαύνει στον Λίβανο

0
Lebanon's new prime minister-designate Nawaf Salam delivers a statement at the presidential palace in Baabda, east of Beirut, on January 14, 2025. Lebanon's President on January 13 picked international jurist Salam to form a government to pull the war-scarred country out of economic crisis, after two years of a caretaker government. (Photo by Anwar AMRO / AFP) Compressed by jpeg-recompress

του Hussain Abdul-Hussain | Ερευνητικός Συνεργάτης

Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Ναουάφ Σαλάμ. (ANWAR AMRO/AFP μέσω Getty Images)

Ο Σουνίτης πρωθυπουργός του Λιβάνου, Ναουάφ Σαλάμ, μπήκε στο στάδιο της Αθλητικής Πόλης της Βηρυτού για να παρακολουθήσει τον κλασικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των δύο μεγάλων αντιπάλων, της Νιχμέ και της Ανσάρ. Όταν οι σιίτες υποστηρικτές της Νιχμέ είδαν τον Σαλάμ, άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα υπέρ της Χεζμπολάχ και του εκλιπόντος ηγέτη της, Χασάν Νασράλα. Οι σουνίτες οπαδοί της Ανσάρ απάντησαν, όχι φωνάζοντας το όνομα του Σαλάμ ή της Σαουδικής Αραβίας – όπως θα περίμενε κανείς – αλλά φωνάζοντας «Τζολανί, Τζολανί», το πολεμικό ψευδώνυμο του αυτοανακηρυγμένου προέδρου της Συρίας, ισλαμιστή Άχμαντ αλ-Σαράα. Το πολιτικό τοπίο στον Λίβανο αλλάζει.

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοτικών εκλογών στον Λίβανο επιβεβαιώνουν αυτή τη μετατόπιση. Το ιρανικό ισλαμιστικό καθεστώς και οι σύμμαχοί του – η Χεζμπολάχ και ο πρόεδρος της Βουλής Ναμπίχ Μπέρι – υπέστησαν απώλειες έναντι των αντιπάλων τους, οι οποίοι αύξησαν το εκλογικό τους ποσοστό έως και 45% στον νότο και 35% στην κοιλάδα Μπεκάα στα ανατολικά. Η υποχώρηση της Τεχεράνης συνέπεσε με την άνοδο ενός άλλου ρεύματος ριζοσπαστικού ισλαμισμού – εκείνου της Τουρκίας και του Κατάρ – των οποίων οι πολιτικοί εκλεκτοί κατέγραψαν σαρωτική νίκη στις κυρίως σουνιτικές περιοχές, ιδίως στον βορρά, αν και όχι στην ίδια τη Βηρυτό.

Το «Μπλοκ της Αλλαγής», το οποίο γεννήθηκε μέσα από το κύμα αγανάκτησης που προκάλεσε η οικονομική κατάρρευση του 2019 και το οποίο το 2022 είχε εκλέξει 13 βουλευτές σε σύνολο 128, κατέρρευσε.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 15ετούς εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, που έληξε το 1990, οι σουνίτες θεωρούνταν ένα ειρηνικό, παθητικό μπλοκ. Συγκεντρωμένοι στις παράκτιες περιοχές, αποτελούσαν την πλειοψηφία στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας – Βηρυτό, Τρίπολη και Σιδώνα. Οι σουνιτικές κοινότητες, με επίκεντρο τα λιμάνια, παραδοσιακά ασχολούνταν με το εμπόριο. Οι έμποροι σπανίως πολεμούν, ή έτσι πίστευαν πολλοί. Οι ηγέτες των σουνιτών ήταν απόγονοι των Οθωμανικών εποχών.

Κατά τον εμφύλιο, οι σουνίτες διέθεταν μια μικρή, αναποτελεσματική και μάλλον αδιάφορη πολιτοφυλακή, τους Μουραμπιτούν, οι οποίοι μόλις και μετά βίας έλεγχαν κάποιους δρόμους της δυτικής Βηρυτού και συχνά ηττούνταν κατά κράτος από τις δρουζικές και σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις.

Μετά τον πόλεμο, οι σουνίτες συγκεντρώθηκαν γύρω από έναν ηγέτη που τους έμοιαζε: τον Ραφίκ Χαρίρι, έναν δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα των κατασκευών που είχε κάνει την περιουσία του στη Σαουδική Αραβία. Δικαστήριο του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Χεζμπολάχ, η σιιτική πολιτοφυλακή, δολοφόνησε τον Χαρίρι το 2004.

Η έκρηξη του πολέμου στη Συρία το 2011 βρήκε τη σιιτική Χεζμπολάχ και τον σύμμαχό της Μπασάρ αλ-Άσαντ να υπερισχύουν των διαφόρων σουνιτικών πολιτοφυλακών, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση στους σουνίτες. Δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν την ισχύ του σιιτικού Ιράν και των συμμάχων του στη Λεβαντίνη.

Όμως, στις 8 Οκτωβρίου, η Χεζμπολάχ ξεκίνησε πόλεμο με το Ισραήλ. Το εβραϊκό κράτος τη συνέτριψε με τέτοια σφοδρότητα, που οι κάποτε αδύναμες σουνιτικές πολιτοφυλακές της Συρίας κατάφεραν να υπερισχύσουν του Άσαντ και του καθεστώτος του. Η Συρία πέρασε έτσι από τα χέρια του σιιτικού ισλαμισμού στον σουνιτικό. Ο Λίβανος δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί.

Οι Νέοι Κυρίαρχοι της Συρίας Χορηγούνται από την Τουρκία και το Κατάρ
Με την Χεζμπολάχ αποδυναμωμένη, η Άγκυρα και η Ντόχα βλέπουν πλέον την ευκαιρία να συντρίψουν τον ιρανικό ισλαμισμό και στον Λίβανο – όπως έκαναν και στη Συρία. Όταν οι Σιίτες της Βηρυτού φωνάζουν «Νασράλα», οι Σουνίτες απαντούν «Τζολανί».

Η άνοδος του τουρκικού και καταριανού ισλαμισμού στη Συρία ενδεχομένως να ανησύχησε τη Σαουδική Αραβία, ωθώντας τη να σπεύσει να κερδίσει την εύνοια του Σαράα. Το Ριάντ έριξε όλο του το βάρος πίσω από τον νέο ισλαμιστή ηγέτη της Συρίας, ασκώντας πιέσεις στην Ουάσινγκτον για άρση των κυρώσεων και επανέναρξη διπλωματικών σχέσεων.

Και στον Λίβανο, η Σαουδική Αραβία επιχείρησε άρον-άρον να αναθερμάνει παλιές συμμαχίες. Ο ηγέτης των Δρούζων, Ουαλίντ Τζουμπλάτ, μια δαιμόνια αλλά γερασμένη πολιτική φιγούρα που είχε για καιρό διαγραφεί από το Ριάντ, αποκαταστάθηκε. Ήταν φυσικό λοιπόν να είναι ο πρώτος Λιβανέζος ολιγάρχης που επισκέφθηκε τη Δαμασκό για να συναντήσει τον Σαράα.

Ωστόσο, τα σαουδαραβικά μέτρα μοιάζουν αυτοσχεδιαστικά και όχι στρατηγικά.

Η 7η Οκτωβρίου άλλαξε το Ισραήλ και το αμυντικό του δόγμα, το οποίο μετατοπίστηκε από την ανάσχεση στην προληπτική επίθεση. Αυτό σημαίνει ότι το εβραϊκό κράτος θα συνεχίσει να πλήττει ανελέητα τη Χεζμπολάχ. Όπως και στη Συρία, η ήττα του ισλαμισμού ιρανικής κοπής θα δημιουργήσει κενό εξουσίας στον Λίβανο – κενό που θα σπεύσουν να καλύψουν οι εκφραστές του σουνιτικού ισλαμισμού, με την υποστήριξη της Τουρκίας και του Κατάρ. Ο Λίβανος κινδυνεύει να περάσει από την τυραννία του σιιτικού ισλαμισμού του Νασράλα, στην τυραννία του σουνιτικού ισλαμισμού του Σαράα.

Τι πρέπει να κάνει ο Λίβανος;
Η καλύτερη διέξοδος για τη Βηρυτό είναι να κλείσει την πόρτα και στους δύο τύπους ισλαμισμού – σιιτικό και σουνιτικό. Όσο πιο γρήγορα απομονωθεί η χώρα από τις περιφερειακές δυνάμεις – Ιράν, Τουρκία, Κατάρ και ακόμη και τη Σαουδική Αραβία – τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να παρασυρθεί στους επικείμενους περιφερειακούς πολέμους.

Ο πρόεδρος Τζόζεφ Αούν μπορεί να προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στον Λίβανο, αν επιλέξει να δράσει προληπτικά αντί για παθητικά, αποδεσμεύοντας τη χώρα από τον φαύλο κύκλο των εξωτερικών συγκρούσεων. Μια συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ θα έδινε στον Λίβανο περισσότερα περιθώρια να αποστασιοποιηθεί από τη Μέση Ανατολή ή, τουλάχιστον, θα του επέτρεπε να βαδίσει μια λεπτή γραμμή ισορροπίας ανάμεσα στις αντιμαχόμενες δυνάμεις.

Ο Χουσέιν Αμπντούλ-Χουσέιν είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD). 

Λευτέρης Τσουλφίδης: το Λέβα, η Βουλγαρία και η Ευρωζώνη: Μια ανάλυση νομισματικής σταθερότητας

0

του Λευτέρη Τσουλφίδη*

Το λέβα, το εθνικό νόμισμα της Βουλγαρίας, σημαίνει «λέων» και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα διατηρήσιμης νομισματικής σταθερότητας. Από το 1997, η χώρα υιοθέτησε καθεστώς νομισματικού συμβουλίου (currency board), συνδέοντας αρχικά το λέβα με το γερμανικό μάρκο και, από το 2001, με το ευρώ, σε σταθερή ισοτιμία 1,96 λέβα ανά 1 ευρώ. Με άλλα λόγια, η αγοραστική δύναμη του λέβα αντιστοιχεί περίπου στο 0,51 του ευρώ. Η σχέση αυτή απεικονίζεται και στο σχετικό διάγραμμα, στο οποίο οι διακυμάνσεις της ισοτιμίας εμφανίζονται αμελητέες και παροδικές, περιοριζόμενες εντός ενός εξαιρετικά στενού εύρους μεταβολών· γεγονός που επιβεβαιώνει την επίμονη διατήρηση της νομισματικής σταθερότητας στη Βουλγαρία για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα.

Δεδομένης αυτής της μακροχρόνιας συναλλαγματικής σταθερότητας, ανακύπτει εύλογα το ερώτημα γιατί η Βουλγαρία δεν έχει ακόμη ενταχθεί στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), παρά το γεγονός ότι πληροί, επί σειρά ετών, τα ποσοτικά κριτήρια του Μάαστριχτ.

Πράγματι, οι βασικοί μακροοικονομικοί δείκτες της χώρας ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ο πληθωρισμός διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα (συχνά κάτω του 3%), τα επιτόκια κινούνται εντός των ορίων σύγκλισης, ενώ το δημόσιο χρέος κυμαίνεται σε ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά (20%–25% του ΑΕΠ). Παράλληλα, η δημοσιονομική πολιτική είναι διαχρονικά συνετή, με περιορισμένα ελλείμματα· το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών παραμένει σχετικά ισορροπημένο· και οι διεθνείς αγορές αντιμετωπίζουν τη Βουλγαρία ως πρότυπο σταθερότητας μεταξύ των ανατολικών κρατών-μελών της Ε.Ε.

Ωστόσο, η ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη έχει επανειλημμένα αναβληθεί, όχι εξαιτίας αδυναμιών στην οικονομική της επίδοση, αλλά λόγω πολιτικών και θεσμικών επιφυλάξεων. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν κατά καιρούς εκφράσει ανησυχίες αναφορικά με την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας της Βουλγαρίας, το επίπεδο διαφάνειας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς και τη διοικητική ικανότητα του κράτους. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πλέον πιθανή η ένταξή της στην Ευρωζώνη το 2026.

Η περίπτωση της Βουλγαρίας προσφέρει ένα ιδιαίτερα διαφωτιστικό αντιπαράδειγμα σε σχέση με την ελληνική εμπειρία. Ενώ η Βουλγαρία παραμένει εκτός Ευρωζώνης παρά την πλήρη συμμόρφωσή της με τα κριτήρια σύγκλισης, η Ελλάδα έγινε δεκτή το 2001, παρότι παρουσίαζε σαφείς αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις μακροοικονομικές προϋποθέσεις. Όπως κατέδειξε η κρίση χρέους μετά το 2010, η ελληνική ένταξη στην ΟΝΕ δεν εδράστηκε αποκλειστικά σε αντικειμενικούς οικονομικούς όρους, αλλά επηρεάστηκε από πολιτικές σκοπιμότητες στο πλαίσιο της στρατηγικής για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης μέσω της νομισματικής ένωσης.

Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η σταθερότητα της συναλλαγματικής ισοτιμίας μπορεί να επιτευχθεί ακόμη και εκτός ενός ενιαίου νομίσματος, εφόσον υφίστανται θεσμική συνέπεια και μακροοικονομική πειθαρχία. Η βουλγαρική εμπειρία αμφισβητεί ευθέως απλουστευτικές θέσεις που διατυπώθηκαν στην Ελλάδα –ιδίως κατά τη δεκαετία του 2010– σύμφωνα με τις οποίες η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα και η επακόλουθη «γενναία» υποτίμηση αποτελούν επαρκή λύση για την αποκατάσταση των μακροοικονομικών ανισορροπιών. Τέτοιες απόψεις, που υιοθετήθηκαν από πολιτικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους εν μέσω της κρίσης, παραβλέπουν τη θεμελιώδη σημασία των θεσμικών και παραγωγικών υποδομών.

Η υποτίμηση, καθεαυτή, συνιστά εργαλείο οικονομικής πολιτικής, όχι όμως πανάκεια. Αποτελεί, στην καλύτερη περίπτωση, ένα επιφαινόμενο που, χωρίς τη συνοδεία ευρύτερων διαρθρωτικών παρεμβάσεων, αδυνατεί να επιφέρει διατηρήσιμα αποτελέσματα. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Ελλάδας το 1953, όταν η υποτίμηση της δραχμής κατά 100%  (από τις 15 δρχ. 1 δολάριο αυξήθηκε στις 30 δρχ. = 1 δολάριο, δηλαδή η δραχμή απώλεσε το 50% της αγοραστικής της δύναμης) συνοδεύτηκε από ένα ευρύ φάσμα θεσμικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων, μεταξύ των οποίων φορολογική αναδιάρθρωση, έλεγχος δημοσίων δαπανών, ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων. Μέσω αυτών των μέτρων, η υποτίμηση εντάχθηκε σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα οικονομικής ανασυγκρότησης και κατέστη το πλέον πετυχημένο εργαλείο οικονομικής πολιτικής της μεταπολεμικής περιόδου.

Κατά την περίοδο 1953–1971, το 1971 είχαμε την κατάργηση των συμφωνιών Μπρέτον Γουντς. Ωστόσο η ισοτιμία 30δρχ=1 δολάριο παρέμεινε σταθερή μέχρι το 1973 ενώ η νομισματική σταθερότητα συνεχίστηκε και μεταγενέστερα με ελάχιστες διακυμάνσεις. Την περίοδο (1953–1973), ο μέσος ετήσιος ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης υπερέβη το 6,5%, καθιστώντας την Ελλάδα τη δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία παγκοσμίως, μετά την Ιαπωνία. Η σύμπτωση αυτών των εξελίξεων δεν υποδηλώνει απλώς συσχέτιση, αλλά αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός βαθύτερης αιτιώδους σχέσεως: η νομισματική σταθερότητα αποτέλεσμα ενός συνόλου θεσμικών και παραγωγικών μετασχηματισμών. Συνεπώς, η ικανότητα των νομισματικών μέσων να λειτουργούν αποτελεσματικά προϋποθέτει την προγενέστερη διαμόρφωση ενός αξιόπιστου θεσμικού και μακροοικονομικού περιβάλλοντος και όχι το αντίστροφο.

Λευτέρης Τσουλφίδης,

Αφ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Όμηρος Ταχμαζίδης: Πόντος: Χαμένες πατρίδες και χαμένες ευκαιρίες

0

 

Κείμενο: Όμηρος Όμηρος

Στην αίθουσα της  “Μέριμνας Ποντίων Κυριών” παρακολούθησα, την Δευτέρα 2 Ιουνίου 2025, μια εκδήλωση με την Βαρβάρα Χαραλαμπίδου με θέμα τα εκκλησιαστικά ερείπια και κάποιους “χαμένους” ερειπιώνες στην περιοχή του Πόντου. Πρόκειται για φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό τεκμηρίωσης από επισκέψεις, έρευνες κα αναζητήσεις είκοσι δύο (22) ετών!!!

Η παρουσίαση αφορούσε μια εντυπωσιακή καταγραφή και φωτογραφική-κινηματογραφική αποτύπωση γνωστών και αγνώστων ερειπίων της περιοχής, ανακαινισμένων και εγκαταλειμμένων σε συνεχιζόμενη διαδικασία ερειποποιητικής φθοράς. Εκπληκτικό υλικό, αλλά δυστυχώς ο χρόνος της εκδήλωσης δεν επέτρεψε την συνολική παρουσίαση του. Πρόκειται για αρχειακό υλικό πρώτης τάξεως για την ελληνοχριστιανική παρουσία στην περιοχή, αλλά και για τις ίδιες τις διαδικασίες ερειποποίησης. Η εισηγήτρια στις επεξηγήσεις της υπογράμμιζε διαρκώς διάφορα δεδομένα αναφορικώς με το φαινόμενο της ερειποποίησης, οι οποίες υποδεικνύουν προς πολλαπλές κατευθύνσεις επιστημονικής αξιοποίησης του υλικού.

Δεν θα επεκταθώ στην συγκεκριμένη συνάφεια. Σημειώνω απλώς ότι τα ερείπια στις διάφορες μορφές τους είναι αντικείμενο πολύμορφων ερευνητικών προσεγγίσεων στην σύγχρονη επιστημονική θεωρία. Ασχολήθηκα με το ζήτημα σε μια από τις “φιλοσοφικές νυκτηγορίες” της περιόδου 2024-2025 και με βάση τούτη την εξοικείωσή μου με τα διαχρονικά επιστημονικά και φιλοσοφική ερωτήματα προσήλθα ως ακροατής από περιέργεια και με περιορισμένες προσδοκίες που δεν είναι του παρόντος να εξηγηθούν στην εκδήλωση της “Μέριμνας Ποντίων Κυριών”, αλλά διαψεύστηκα απολύτως.

Εδώ ξεδιπλωνόταν με κάθε click στο πληκτρολόγιο ένας  τεράστιος θησαυρός, ο οποίος περιμένει την θεωρητική επιστημονική κατεργασία του. Και η φαντασία εντεινόταν ακόμη περισσότερο όταν η εισηγήτρια επαναλάμβανε ότι τα φωτογραφικά τεκμήρια είναι επιλεγμένα και πως υπάρχει ακόμη περισσότερο υλικό.

Αναλογιζόμενος στην συνέχεια την κατάσταση των πραγμάτων δεν μπορούσα να αποφύγω το συναίσθημα συντριβής και απαισιοδοξίας που με κατακλύζει κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με τις χρόνιες υστερήσεις της ελληνικής πανεπιστημιακής συνθήκης και την πλήρη ένδεια της ελληνικής πολιτείας σε σχέση με την ανάγκη συγκροτημένης πολιτικής σε ανάλογα ζητήματα. Και φυσικά ο δεσμός της ντροπής “μου έτρωγε τα συκώτια” για άλλη μια φορά…

Μπροστά μου είχα μια εκπληκτική εκδοχή του ruin porn, όχι κάποια περιγραφή πορνογραφικών δρώμενων σε κάποιον ερειπιώνα, όπως υπαινίσσεται σε μια πρώτη επιφανειακή ερμηνεία ο σχετικός αγγλικός νεολογισμός, αλλά την συγκέντρωση φωτογραφικού υλικού τεκμηρίωσης (και κινηματογραφικού), το οποίο βασίζεται στο εμμονικό ενδιαφέρον και στην προσήλωση κάποιων ατόμων στην καταγραφή ερειπίων. Μέσω της αναζήτησης, περιδιάβασης και φωτογραφικής αποτύπωσης χαμένων τόπων (lost places). Στην περίπτωση της Βαρβάρας Χαραλαμπίδου εκδιπλώνεται η φυγή του υποκειμένου από τις συνάφειες του σύγχρονου βιοκόσμου και της καθημερινότητάς  του προς το ανεξερεύνητο του χώρου και του χρόνου. Η εισήγηση και οι επεξηγήσεις ήσαν διαποτισμένες από τούτη την ατμόσφαιρα καταφυγής του σύγχρονου υποκειμένου στην γοητεία του ερημωμένου και ερειποποιημένου.

Και κοντά σε αυτήν την θυμική διάσταση της παρουσίασης παρακολουθήσαμε σχεδόν όλες τις εκδοχές της σύγχρονης συμπεριφοράς απέναντι στα ερείπια: από την πλήρη εγκατάλειψη και την μετατροπή σε σκόνη των υλικών των παλαιοτέρων αρχιτεκτονημάτων έως την συντήρηση και την ανακαίνιση.  Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος ή κάποια εκλεπτυσμένη καλαισθητική αντίληψη και οξυμένα φιλοσοφικά αντανακλαστικά για να προσδώσει “αισθητική αξία” στην εικόνα από το εσωτερικό ενός ναού, όπου οι αφαιρεθέντες κίονες προκαλούν και μόνο μέσω της φωτογραφικής απεικόνισης τους  μια συγκλονιστική αίσθηση μετεωρισμού του εναπομείναντος “κελύφους” του εκκλησιαστικού οικοδομήματος.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια συγκροτημένη και οργανωμένη ελληνοτουρκική επιστημονική αξιοποίηση των χριστιανικών ερειπίων της περιοχής; Θα μπορούσε.

Θα γίνει; Όχι! Η απάντηση στο ερώτημα θα συνεχίζει να είναι αρνητική όσο θα συνεχίζουν να ομφαλοσκοπούν οι ενδιαφερόμενοι φορείς και οι κοινωνίες των πολιτών και από τις δύο πλευρές. Με δεδομένο την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στις δύο χώρες, η μεγαλύτερη ευθύνη για την ανάληψη της πρωτοβουλίας ανήκει στην ελληνική πλευρά. Θα αναλάβει αυτή τα ηνία των πρωτοβουλιών; Όχι. Η απάντηση θα συνεχίσει να είναι αρνητική όσο θα παραμένουμε εγκλωβισμένοι στις path dependencies του παρελθόντος. Και θα αναπαράγεται η ίδια ιστορική μοιρολατρία και αίσθηση απαισιοδοξίας η οποία διαχέεται ακόμη και σε παρόμοιες εκδηλώσεις όπου τα ερείπια καλούνται να λειτουργήσουν απλώς ως μέσο γνώσης. Δηλαδή παρουσιάζονται στην πρώτη ιστορική λειτουργία τους: “Μαθαίνουμε τι ήταν η Ρώμη σήμερα από τα ερείπιά της”, όπως θέλει η χαρακτηριστική έκφραση η οποία διατυπώθηκε στην Δύση ήδη από την εποχή του Μεσαίωνα. Φυσικά με την νεωτερικότητα η σημασία των ερειπίων επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς του σύγχρονου πολιτισμού.

Σήμερα υπάρχουν πάμπολλες δυνατότητες άσκησης πολιτικής μέσω των ερειπίων. Η εξιστόρηση της Βαρβάρας Χαραλαμπίδου έδινε λαβές για πολλαπλές επεξεργασίες νέων δυνατοτήτων ενδοεθνικής και διεθνοπολιτικής παρέμβασης.

Αλλά δεν έχω ψευδαισθήσεις.  Έχω επίγνωση της κατάστασης. Οι ιστορικώς χαμένες ευκαιρίες συντηρούν την αίσθηση των χαμένων πατρίδων. Ωστόσο διατηρώ και εγώ κάτι από την αισιοδοξία που έχουν κάποιοι άνθρωποι όπως η Βαρβάρα Χαραλαμπίδου και επιμένουν, συνάμα ξοδεύουν και ξοδεύονται παντοιοτρόπως, σε μια… “ιδέα”!

Υ.Γ.: Στο ονοματουργικό πλαίσιο της εθνοκεντρικής ιδιολέκτου το υλικό θα μπορούσε να αποκληθεί και  “εθνικό κειμήλιο” σε μια προσπάθεια διάσωσής και  κάποιας χρησιμοποίησής του, αλλά το δικό μου βλέμμα είναι στραμμένο σε άλλη κατεύθυνση και οπτική, φαντάζομαι το συγκεκριμένο και κάθε παρόμοιο υλικό σε μια νέα πολλαπλή… ζωή!

 

Σε ρουμανικό ασφυκτικό «εναγκαλισμό» η Ομογένεια στην Αλβανία

0

του Γιώργου Κυριακού

Όπως και στην Ελλάδα, όπου κινήσεις «προοδευτικών» και πανεπιστημιακών επιδιώκουν να καταστήσουν (με το ζόρι σχεδόν) τους Βλαχόφωνους Έλληνες ως γλωσσική, αρχικά, αλλά στο μέλλον εθνική μειονότητα*, έτσι και στην Αλβανία επιχειρείται θεσμικά από το κράτος η εθνικοποίηση των Βλαχόφωνων Ελλήνων. Ο Νόμος 96/2017 της Δημοκρατίας της Αλβανίας έχει αναγνωρίσει στην κοινότητα αυτή εθνική υπόσταση, επιχειρώντας να διασπάσει τον ελληνισμό.

Σε αυτό συνεργεί κυρίως η Ρουμανία, η οποία ιστορικά από το 1850 περίπου αποδύθηκε σε μια προσπάθεια ένωσης με τους Βλαχόφωνους πληθυσμούς των Βαλκανίων, τους οποίους θεωρεί –διά νόμου– ρουμανική διασπορά. Οι δύο προσπάθειες ανάδειξης του «Κουτσοβλάχικου» ζητήματος με τη βοήθεια της Ιταλίας (1917 και 1941) κατέληξαν σε αποτυχία: ίσως ακόμα θυμούνται τη διάλυση του «Πριγκιπάτου των Βλάχων» στην Πίνδο, αλλά και τα… κεφάλια που έστειλε ο Άρης Βελουχιώτης ως προειδοποίηση σε κάποια χωριά. Σήμερα η Ρουμανία, μέσω προξενικών αρχών, εκκλησιαστικών παραγόντων που ελέγχει και οργανώσεων (π.χ. Open Society), επιχειρεί πάλι, με χρήματα, υποτροφίες και ευρωπαϊκά διαβατήρια να εκρουμανίσει τους Βλαχόφωνους ομογενείς**. Παράλληλα δραστηριοποιούνται και κινήσεις άμεσα διασυνδεδεμένες με βλαχόφωνες ομάδες Φρασαριωτών της Αμερικής.

Παρόλο που αντιμετωπίζεται κυρίως με αδιαφορία από τη βλαχόφωνη κοινότητα, εν τούτοις, με αιτία την εγκατάλειψη από την Ελλάδα, η Ρουμανία (με άφθονους οικονομικούς πόρους και τη συνέργεια της Αλβανίας) παράγει πολιτική με πιθανά αποτελέσματα. Όπως πληροφορεί ο ομογενής αρθρογράφος Ορφέας Μπέτσης, στο βλάχικο κεφαλοχώρι Αντόν Πότση Αργυροκάστρου, που δημιουργήθηκε από το καθεστώς Χότζα, ντόπιος Ρουμανίζων πάστορας της Εκκλησίας των Βαπτιστών Τιράνων προσκάλεσε ομογενείς Βλαχόφωνους να γιορτάσουν την «Εθνική Ημέρα των Αρουμάνων». Στην περιοχή Φράσαρη της Πρεμετής, ο εθνικιστής Αρχιεπίσκοπος Τόμιδος (Κωστάντζα) του Πατριαρχείου της Ρουμανίας συμμετείχε σε ανάλογες εκδηλώσεις «Αρουμάνων».

Απέναντι στη διαιρετική αλβανορουμανική πολιτική εναντίον της ελληνικής κοινότητας, το ελλαδικό κράτος αδιαφορεί. Όχι μόνο για την ιστορία των Βλάχων, που οι ευεργέτες πρόγονοί τους (Ζάππας, Αρσάκης, Σίνας κ.ά.) ουσιαστικά θεμελίωσαν το ελλαδικό κράτος, αλλά και σήμερα, μετά από τόσες επιστημονικές έρευνες που αποκαλύπτουν την ελληνικότητά τους. Η συμπερίληψη των Βλαχόφωνων Ελλήνων στην Αλβανία υπό καθεστώς χωριστής εθνικής μειονότητας θέτει σε σοβαρούς κινδύνους το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.

* «Η καταγωγή των Βλάχων και η ξένη προπαγάνδα εναντίον τους» (oiapedw.blogspot.com, 10/12/2024).
** «Έρευνα στο σήμερα – Οι Ελληνόβλαχοι» (σειρά «Η βορειοηπειρωτική διασπορά», μέρη Γ΄, Δ΄, Ε΄ / φύλλα 581, 583 και 585 αντίστοιχα).

edromos.gr

«Το μέλλον της εκπαίδευσης και του πολιτισμού»

0

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 70 χρόνων Goethe-Institut Thessaloniki

Τα 70 χρόνια παρουσίας και προσφοράς του στην ξενόγλωσση εκπαίδευση αλλά και στον πολιτισμό της πόλης γιορτάζει φέτος το Goethe-Institut Thessaloniki. Εδραιωμένο για τα καλά στη ζωή της Θεσσαλονίκης και μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου που προβάλλει το εκπαιδευτικό και πολιτιστικό πρόσωπο της Γερμανίας, έχει παρ’ όλα αυτά μπροστά του τις προκλήσεις από την ανακατεύθυνση των κονδυλίων στον προϋπολογισμό της χώρας.

Η Gesche Joost, νέα πρόεδρος του Goethe-Institut παγκοσμίως, η οποία ανέλαβε τα καθήκοντά της μόλις τον Νοέμβριο του 2024, τιμά την επέτειο και έρχεται στη Θεσσαλονίκη την Τρίτη 10 Ιουνίου 2025 για μια συζήτηση που αφορά όλη την πόλη και έχει να κάνει με το μέλλον της εκπαίδευσης και του πολιτισμού (σε συνεργασία με το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης). Ποιες είναι οι προοπτικές για πολιτιστικά ιδρύματα όπως το Goethe-Institut; Ποιες πολιτικές εξελίξεις καθορίζουν τις τρέχουσες μεταβατικές διαδικασίες στους πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς; Πόσο θα επηρεάσουν οι διακηρυγμένοι περιορισμοί δαπανών και πόσο απειλείται η ελευθερία της τέχνης και του πολιτισμού;

Συνομιλητές της, άνθρωποι που δραστηριοποιούνται είτε στη Γερμανία είτε στην Ελλάδα και είναι άριστοι γνώστες του τοπίου και στις δύο χώρες: Τατιάνα Λιάνη, συγκριτολόγος του τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ, Πρόδρομος Τσινικόρης, σκηνοθέτης, δραματουργός και ηθοποιός, Μιχάλης Γουδής, διευθυντής του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης. Συντονίζει ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου.

  • 10 Ιουνίου 2025, ώρα 20:00
  • Goethe-Institut Thessaloniki (Βασ. Όλγας 66)
  • Γλώσσα: ελληνικά και γερμανικά (με ταυτόχρονη διερμηνεία)
  • Είσοδος ελεύθερη

Η αναβίωση μιας διαμάχης του 19ου αιώνα: Τράμπ εναντίον Μάσκ, όπως Φόρντ εναντίον Έντισον

1

Η αναμενόμενη ρήξη και η αναβίωση μιας αντιπαλότητας του 18ου αιώνα

Του Παντελή Σαββίδη

Φωτογραφία: Τόμας Έντισον, Χένρυ Φόρντ, Ντόναλντ τράμπ, ¨Ελον Μάσκ

Η ρήξη Τράμπ και Μάσκ ήταν αναμενόμενη. Ήταν αδύνατον να συνυπάρξουν δύο ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες. Οι διαφορές τους θα ήταν πολλές αλλά επιγραμματικά εστιάζονται σε ζητήματα φορολόγησης και ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Ανταλλάσσουν σκληρές εκφράσεις και είναι θλιβερή η εικόνα της Αμερικής που παρουσιάζουν. Αυτό το πράγμα δεν μπορεί να είναι υπερδύναμη που ηγείται του λεγόμενου δυτικού κόσμου.

Υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά στοιχεία που αφορούν στην διαμάχη αυτή.

Το πρώτο είναι η δήλωση Μάσκ ότι ο Τράμπ βρίσκεται στην λίστα Επστάιν και αυτός είναι ο λόγος που η λίστα δεν δίνεται στη δημοσιότητα.

O Τζέφρι Έντουαρντ Επστάιν ήταν Αμερικανός καταδικασμένος δράστης σεξουαλικών εγκλημάτων και πρώην χρηματοοικονομικός σύμβουλος.

Οο Kiefer Sutherland υποδύεται τον Πρόεδρο Thomas “Tom” Kirkman στη σειρά Designated Survivor

Το δεύτερο είναι μια εντυπωσιακή σύμπτωση. Εδώ και καιρό στο Netflix υπάρχει μια σειρά που λέγεται Designated Survivor (o Επιζών της Επόμενης Ημέρας).

Ο “ορισμένος επιζών” (designated survivor) είναι ένα πραγματικό πρόσωπο στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ από την προεδρική γραμμή διαδοχής, το οποίο απομακρύνεται μυστικά και με ασφάλεια κατά τη διάρκεια σημαντικών εθνικών συγκεντρώσεων ώστε να αναλάβει την προεδρία σε περίπτωση μαζικού ατυχήματος και εξάλειψης της ηγεσίας.

Στην δεύτερη σεζόν της σειράς αντιμετωπίζεται μια κρίση με αστροναύτες που έχουν παγιδευτεί στο διάστημα λόγω κυβερνοεπίθεσης που παρεμβαίνει σε αποστολή ανεφοδιασμού. Η Εκτελεστική Διευθύντρια μιας υψηλών τεχνολογικών προδιαγραφών αμερικανικής εταιρείας παρακαλείται να παρέμβει και να σώσει τους αστροναύτες. Και οι αστροναύτες σώζονται.

Στην περίπτωση Τραμπ και Μάσκ, ο Μάσκ στέλνει το διαστημόπλοιό του να φέρει στη γη αστροναύτες της NASA που έμειναν στον διαστημικό σταθμό 9 μήνες! Και τους έσωσε. Ο Μάσκ δήλωσε πως θα αποσύρει το διαστημόπλοιό του από κυβερνητικές εξυπηρετήσεις.

Το τρίτο και σημαντικότερο, όμως, είναι ότι Τράμπ και Μάσκ επαναφέρουν γύρω από τα αυτοκίνητα μια διαμάχη που ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα μεταξύ Τόμας Έντισον και Χένρυ Φόρντ.

Ιδού πως περιγράφει την διαμάχη αυτή ο Μίκιο Κάκου στο βιβλίο του «Κβαντική Υπεροχή»:

“Εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οι τιτάνες της βιομηχανίας του 20ού αιώνα, Τόμας Έντισον και Χένρι Φορντ, ήταν σφοδροί αντίπαλοι. Ο Έντισον ήταν η ακατάβλητη κινητήρια δύναμη πίσω από τον εξηλεκτρισμό της βιομηχανίας και της κοινωνίας. Κατέχοντας 1.093 πατέντες, έφερε επανάσταση στον τρόπο ζωής μας με πάμπολλες εφευρέσεις που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, όλες τους με κινητήριο δύναμη τον ηλεκτρισμό. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Φορντ απέκτησε τα εκατομμύριά του με το αυτοκίνητο Ford Model T, που κινούνταν με ορυκτά καύσιμα. Επίσης, συνέβαλε στη δημιουργία της σύγχρονης βιομηχανικής υποδομής που βασίζεται στο πετρέλαιο. Για εκείνον, η καύση πετρελαίου και βενζίνης θα έδινε κίνηση στο μέλλον.

Στην πραγματικότητα, ο Έντισον και ο Φορντ ήταν στενοί φίλοι. Για την ακρίβεια, ο Φορντ, όταν ήταν νέος, είχε ως είδωλο τον Έντισον. Για χρόνια, πήγαιναν μαζί διακοπές και απολάμβαναν ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Ίσως βρέθηκαν τόσο κοντά επειδή και οι δύο δημιούργησαν εταιρείες παγκόσμιας εμβέλειας μόνο με την καθαρή δύναμη της θέλησης.

Ο Έντισον και ο Φορντ περνούσαν τον χρόνο τους βάζοντας στοιχήματα, προσπαθώντας να μαντέψουν ποια θα ήταν η πηγή ενέργειας του μέλλοντος. Ο Έντισον ήταν υπέρ της ηλεκτρικής μπαταρίας, ενώ ο Φορντ πίστευε στη βενζίνη. Αν κάποιος άκουγε αυτό το στοίχημα, θα έλεγε ότι ήταν παιχνιδάκι και, αναμφίβολα, θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο Έντισον θα κέρδιζε άνετα. Οι ηλεκτρικές μπαταρίες ήταν αθόρυβες και ασφαλείς. Το πετρέλαιο, από την άλλη, ήταν θορυβώδες, βλαβερό, ή ακόμη και επικίνδυνο. Η ιδέα να υπάρχουν αμέτρητα πρατήρια καυσίμων, το ένα σε κοντινή απόσταση από το άλλο, θεωρούνταν εξωφρενική.

Από πολλές απόψεις, όλες οι επικρίσεις για το πετρέλαιο ήταν σωστές. Τα καυσαέρια που εκπέμπονται από τις μηχανές εσωτερικής καύσης μπορούν να προκαλέσουν αναπνευστικά προβλήματα και να επιταχύνουν την υπερθέρμανση του πλανήτη. Επίσης, τα βενζινοκίνητα οχήματα εξακολουθούν να είναι αρκετά θορυβώδη.

Εντούτοις, ο Φορντ, τελικά, κέρδισε το στοίχημα. Γιατί συνέβη αυτό;

Κυρίως επειδή η ενέργεια που αποθηκεύεται σε μια μπαταρία είναι ένα ελάχιστο κλάσμα της ενέργειας ενός λίτρου βενζίνης. (Οι καλύτερες μπαταρίες αποθηκεύουν περίπου 200 Wh/kg, ενώ η βενζίνη προσφέρει 12.000).

Και όταν ανακαλύφθηκαν τεράστιες πετρελαιοφόρες περιοχές στη Μέση Ανατολή, στο Τέξας και αλλού, η τιμή της βενζίνης κατακρημνίστηκε, κάνοντάς το αυτοκίνητο προσιτό στους Αμερικανούς της εργατικής τάξης.

Οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχνούν το όνειρο του Έντισον. Η ηλεκτρική μπαταρία, μη αποδοτική, κακοφτιαγμένη και ακριβή, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί το φτηνό, υψηλών οκτανίων καύσιμο, σχεδιασμένο για έναν πληθυσμό που πεινούσε για ενέργεια.

Επειδή ο νόμος του Μουρ έφερε επανάσταση στην παγκόσμια οικονομία με τη φτηνή υπολογιστική ισχύ, υπάρχει μια τάση να θεωρούμε ότι τα πάντα υπακούουν σ’ αυτόν τον νόμο. Έτσι, μας προβληματίζει το γεγονός ότι η απόδοση ισχύος της μπαταρίας έχει μείνει πίσω για τόσες δεκαετίες. Ξεχνάμε ότι ο νόμος του Μουρ εφαρμόζεται μόνο σε τσιπ υπολογιστών και ότι οι χημικές αντιδράσεις όπως εκείνες που παρέχουν ισχύ στις μπαταρίες είναι πασίγνωστες για τις δυσκολίες στην πρόβλεψή τους. Η πρόβλεψη νέων χημικών αντιδράσεων που θα οδηγήσουν στην αύξηση της αποδοτικότητας μιας μπαταρίας είναι ένα μείζον εγχείρημα.

Στο μέλλον, αντί για τον πληκτικό έλεγχο εκατοντάδων διαφορετικών χημικών ουσιών με σκοπό να διαπιστωθεί η συμπεριφορά τους σε μια μπαταρία, θα υπάρχει μια πολύ πιο γρήγορη και φτηνή μέθοδος, η προσομοίωση της συμπεριφοράς τους μ’ έναν κβαντικό υπολογιστή. Όπως και οι υπολογισμοί που μπορεί να βοηθήσουν στην αποκάλυψη των μυστικών της φωτοσύνθεσης ή της φυσικής αζωτοδέσμευσης, η εικονική χημεία ίσως κάποτε αντικαταστήσει την κοπιώδη διαδικασία της δοκιμής και του σφάλματος στα χημικά εργαστήρια».

Τότε κέρδισε ο Φόρντ. Στις ημέρες μας το πεδίο είναι ανοικτό για τον Έντισον. Αλλά θέλει δουλειά. Θέλει άλλες μπαταρίες. Αυτό είναι το πρόβλημα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Η απομάκρυνση του Μάσκ απο την αμερικανική κυβέρνηση πιθανόν να έχει και ένα καλό για εμάς εδώ στη Θεσσαλονίκη. Το υπουργείο του Μάσκ έκρινε ότι 18 αμερικανικές διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό πρέπει να κλείσουν. Μεταξύ αυτών ήταν και το Αμερικανικό Προξενείο. Οι Αμερικανοί έχουν χίλιους λόγους να διατηρήσουν το προξενείο τους αλλά συνήθως σκέφτονται ανώριμα.

Με τη απομάκρυνση Μάσκ ίσως η αμερική γλυτώσει απο σοβαρά διπλωματικά λάθη. όλα δεν μετριώνται σε dollars.

 

 

 

Βόμβα από τον Μασκ: Στη λίστα Επστάιν το όνομα του Τραμπ – Συναγερμός στον Λευκό Οίκο – Τι απάντησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ

0

«Ώρα να ρίξω την πραγματικά μεγάλη βόμβα: Ο Τραμπ βρίσκεται στη λίστα Επστάιν» – Μπαράζ συναντήσεων στον Λευκό Οίκο μετά την «καυτή πατάτα» του Μασκ.

Μια «πυρηνική βόμβα» μεγάλης πολιτικής εμβέλειας εξαπέλυσε το βράδυ της Πέμπτης ο Ίλον Μασκ, διατυπώνοντας μια πρωτοφανή κατηγορία κατά του πρόεδρου των ΗΠΑ. Το όνομα του Τραμπ είναι στη λίστα Επστάιν, ανήρτησε στο προσωπικό του προφίλ στο Χ, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ο λόγος που η λίστα δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

«Ώρα να ρίξω την πραγματικά μεγάλη βόμβα: Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται στη λίστα Έπσταϊν. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που δεν έχει δημοσιοποιηθεί». 

Μια «πυρηνική βόμβα» μεγάλης πολιτικής εμβέλειας εξαπέλυσε το βράδυ της Πέμπτης ο Ίλον Μασκ, διατυπώνοντας μια πρωτοφανή κατηγορία κατά του πρόεδρου των ΗΠΑ. Το όνομα του Τραμπ είναι στη λίστα Επστάιν, ανήρτησε στο προσωπικό του προφίλ στο Χ, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ο λόγος που η λίστα δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

«Ώρα να ρίξω την πραγματικά μεγάλη βόμβα: Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται στη λίστα Έπσταϊν. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που δεν έχει δημοσιοποιηθεί».

«Να έχεις μια όμορφη μέρα, Ντόναλντ Τραμπ!» σχολίασε χλευαστικά. 

«Υπό το φως της δήλωσης του προέδρου σχετικά με την ακύρωση των κυβερνητικών συμβάσεων μου, η SpaceX θα αρχίσει αμέσως να αποσύρει το διαστημόπλοιό της Dragon» δήλωσε ακόμα ο Ίλον Μασκ. Το διαστημόπλοιο του Μασκ είχε διασώσει δύο αστροναύτες οποίοι αναγκάστηκαν να παραμείνουν εννιά μήνες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) αν και αρχικά η αποστολή τους ήταν προγραμματισμένη να διαρκέσει οκτώ μέρες.

Συναγερμός στον Λευκό Οίκο

To Reuters αποκάλυψε μπαράζ συναντήσεων υψηλόβαθμων αξιωματούχων στον Λευκό Οίκο μετά την «καυτή πατάτα» του δισεκατομμυριούχου. Στόχος να αντιμετωπιστούν οι πολιτικές επιπτώσεις από τα tweets του. Το πρακτορείο επικαλείται πηγή με γνώση του θέματος. 

Ρίχνει τους τόνους ο πρόεδρος των ΗΠΑ

Με νέα ανάρτησή του στο Truth Social ο πρόεδρος Τραμπ έδειξε πάντως ότι επιχειρεί να ρίξει τους τόνους της βεντέτας με τον Μασκ. Ο Τραμπ προσπάθησε να δικαιολογήσει τον λόγο ύπαρξης του φορολογικού νομοσχεδίου, στο οποίο ο μέχρι πρότινος σύμμαχός του αντιδρά με οργή.

«Δεν με πειράζει που ο Ίλον στράφηκε εναντίον μου, αλλά θα έπρεπε να το είχε κάνει μήνες πριν. Αυτό είναι ένα από τα σπουδαιότερα νομοσχέδια που έχουν παρουσιαστεί ποτέ στο Κογκρέσο. Πρόκειται για μια μείωση ρεκόρ στα έξοδα, 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια, και η μεγαλύτερη μείωση φόρων που έχει δοθεί ποτέ. Εάν αυτό το νομοσχέδιο δεν περάσει, θα υπάρξει αύξηση φόρων κατά 68%, και πράγματα πολύ χειρότερα από αυτό. Δεν δημιούργησα εγώ αυτό το χάος, είμαι απλώς εδώ για να ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΩ. Αυτό βάζει τη χώρα μας σε μια πορεία μεγαλείου. ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΞΑΝΑ ΜΕΓΑΛΗ!»

Η απειλή του Τραμπ

Νωρίτερα, πρόεδρος των ΗΠΑ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να τερματίσει κρατικά συμβόλαια και επιδοτήσεις που έχουν χορηγηθεί στις εταιρείες του Μασκ.

«Ο πιο εύκολος τρόπος να εξοικονομήσουμε δισεκατομμύρια δολάρια στον προϋπολογισμό μας είναι να τερματίσουμε τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα συμβόλαια του Ίλον», έγραψε ο Τραμπ σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social.

Μέσα σε μόλις μία ώρα, η άλλοτε στενή συνεργασία μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Ίλον Μασκ μετατράπηκε σε ανοιχτό πόλεμο, με εκατέρωθεν προσωπικές επιθέσεις και ειρωνείες για ζητήματα από σοβαρά  όπως οι κρατικές επιδοτήσεις έως σχεδόν φαιδρά, όπως… το αν ο Μασκ θα έπρεπε να καλύψει με μακιγιάζ το μαυρισμένο του μάτι.

Η διαμάχη πυροδοτήθηκε από τη νέα νομοθετική πρόταση του Τραμπ για δαπάνες και φόρους, αλλά γρήγορα κλιμακώθηκε, με τον Αμερικανό πρόεδρο να εξαπολύει επίθεση εναντίον του πρώην συμβούλου του ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίσημης συνάντησής του με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς στο Οβάλ Γραφείο.

«Είμαι πολύ απογοητευμένος από τον Ίλον», δήλωσε ο πρόεδρος Τραμπ την Πέμπτη, προσθέτοντας με νόημα: «Τον έχω βοηθήσει πολύ». Η σύγκρουση των δύο ανδρών εκτυλίχθηκε σε πραγματικό χρόνο, με τον Ίλον Μασκ να απαντά μέσω της πλατφόρμας X:

«Χωρίς εμένα, ο Τραμπ θα είχε χάσει τις εκλογές, οι Δημοκρατικοί θα έλεγχαν τη Βουλή και οι Ρεπουμπλικάνοι θα είχαν μόνο 51-49 πλειοψηφία στη Γερουσία», έγραψε ο δισεκατομμυριούχος, κάνοντας για πρώτη φορά τέτοια δήλωση περί της συμβολής του στην εκλογική νίκη Τραμπ. «Τέτοια αχαριστία», συμπλήρωσε.

Κατόπιν μεγιστάνας ανήρτησε δημοσκόπηση απειλώντας με… νέο κόμμα στο προφίλ του στο X, στέλνοντας μηνύματα κατά ριπάς εναντίον του πρώην συμμάχου του.

Η πολύκροτη υπόθεση Επστάιν

O Τζέφρι Έντουαρντ Επστάιν ήταν Αμερικανός καταδικασμένος δράστης σεξουαλικών εγκλημάτων και πρώην χρηματοοικονομικός σύμβουλος. Ο Επστάιν οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ξεκίνησε την καριέρα του διδάσκοντας στο Dalton School στο Μανχάταν. Μετά την απόλυσή του από το σχολείο, εισήλθε στον τραπεζικό και χρηματοοικονομικό τομέα, εργαζόμενος στην Bear Stearns σε διάφορα τμήματα, προτού τελικά ιδρύσει τη δική του εταιρεία. Συνδέθηκε με την ελίτ της αμερικανικής κοινωνίας, παντρεύτηκε αρκετές φορές και ήταν πατέρας πολλών παιδιών. Ο ίδιος και κάποιοι από τους συνεργάτες του στη συνέχεια τους κακοποιούσαν σεξουαλικά.

Το 2005, η αστυνομία στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα άρχισε να ερευνά τον Επστάιν όταν μια μητέρα τον κατηγόρησε ότι είχε κακοποιήσει σεξουαλικά τη 14χρονη κόρη της. Ο Επστάιν ομολόγησε την ενοχή του και καταδικάστηκε το 2008 από δικαστήριο της πολιτείας της Φλόριντα για εξώθηση παιδιού σε πορνεία. Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι είχαν εντοπίσει 36 κορίτσια, μερικά μόλις 14 ετών, τα οποία ο Έπστιν φέρεται να είχε κακοποιήσει σεξουαλικά.

Ο Επστάιν συνελήφθη ξανά στις 6 Ιουλίου 2019, με κατηγορίες σε ομοσπονδιακό επίπεδο, για σεξουαλική διακίνηση ανηλίκων στη Φλόριντα και τη Νέα Υόρκη. Πέθανε στο κελί του στις 10 Αυγούστου 2019. Ο ιατροδικαστής έκρινε τον θάνατο ως αυτοκτονία.

Διατηρούσε μακροχρόνιες σχέσεις με άνδρες της υψηλής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Κλίντον, Πρίγκιπα Ανδρέα, Δούκα της Υόρκης, και του Τραμπ. Ο Πρίγκιπας Ανδρέας ενοχοποιήθηκε για τη σχέση του με ανήλικη.

Πηγή: skai.gr