Αυξήθηκαν τον Μάιο οι τιμές στα ράφια. Τα προϊόντα με τις μεγαλύτερες ανατιμήσεις.
Τρομακτικές είναι οι αυξήσεις σε βασικά αγαθά, σε φρούτα και λαχανικά αλλά και άλλα προϊόντα, όπως ο καφές, οι σοκολάτες και τα κρέατα. Οι ανατιμήσειςειδικά στα φρούτα είναι πολύ μεγάλες με τις ενώσεις των καταναλωτών να κάνουν λόγο για αισχροκέρδεια.
Όπως μάλιστα είπε χαρακτηριστικά στην «Κοινωνία Ώρα MEGA» ο Απόστολος Ραυτόπουλος, πρόεδρος ένωσης εργαζομένων καταναλωτών Ελλάδας:
«Πείτε μου ποια από τα μέτρα ευνόησαν τους καταναλωτές. Τα 194 γρ. ελληνικού καφέ, είχε 2,49-2,85 ευρώ έφτασε σήμερα 5,15 ευρώ. Μιλάμε για αισχροκέρδεια. Είναι φθηνότερο το καρπούζι στο Ντουμπάι από την Ελλάδα».
Ο πληθωρισμός τον Μάιο του 2025 άγγιξε το 2,47%, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ).
Πιο αναλυτικά, συγκρίνοντας τον Μάιο του 2025 με τον ίδιο μήνα του 2024, οι τιμές στο οργανωμένο λιανεμπόριο κατέγραψαν αύξηση της τάξης του 2,47%.
Οι μεγαλύτερες ανατιμήσεις στα σούπερ μάρκετ (Μάιος 2025 – Μάιος 2024)
Μπισκότα, σοκολάτες, ζαχαρώδη: +8,83%
Φρέσκα φρούτα και λαχανικά: +7,78%
Φρέσκα κρέατα: +6,41%
Ζύμες νωπές και κατεψυγμένες: +5,48%
Αλκοολούχα ποτά: +5,46 %
Οι μεγαλύτερες μειώσεις στα σούπερ μάρκετ (Μάιος 2025 – Μάιος 2024)
Απορρυπαντικά, είδη καθαρισμού: -9,20%
Τροφές & είδη για κατοικίδια: -4,91%
Τρόφιμα παντοπωλείου: -3,57%
Χαρτικά, καλλυντικά & είδη προσωπικής υγιεινής: -2,72%
Σχετικά με τις πρόσφατες καταγγελίες για τα πανηγύρια του νόμου μας…
Η περιοχή της Φλώρινας χαρακτηρίζεται από μια γλωσσική ποικιλομορφία λόγω της ύπαρξης διάφορων αλλόγλωσσων εθνοτικών ομάδων στο παρελθόν που ποτέ όμως δεν εξελίχθηκαν σε εθνικές. Η διατήρηση του σλάβικου ιδιώματος που μιλιέται μέχρι και σήμερα μεταξύ των ντόπιων κυρίως στην ύπαιθρο , στα καφενεία ή ακόμη και στο παζάρι της Τετάρτης στη λαϊκή αγορά της πόλης, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια γλωσσική παράδοση που σχετίζεται με τις μνήμες και τα έθιμα της περιοχής (τραγούδια γάμου, αγάπης, σπιτιού) και αποτελεί στοιχείο της πολιτισμικής τους ταυτότητας και μόνο και όχι προσδιοριστικό της εθνικής ταυτότητάς τους.
Ωστόσο, η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να είναι απεριόριστη. Τις τελευταίες μέρες ζούμε στη Φλώρινα την αναβίωση των πανηγυριών στη σλάβικη διάλεκτο με αναφορές στους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» ως μια ξεχωριστή εθνική ταυτότητα. Αυτό ως γεγονός έρχεται σε αντίθεση με την ιστορική και πολιτισμική πραγματικότητα της περιοχής και ξεφεύγει από τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας . Στίχοι όπως «φύγετε Έλληνες», «κλαίτε πάνω από ξένους τάφους», «Μακεδονία του Αιγαίου» προσβάλλουν το ελληνικό εθνικό αίσθημα, οδηγούν σε στρεβλώσεις και καλλιεργούν μειονοτικά αισθήματα, προωθώντας τον αλυτρωτισμό. Το πανηγύρι αλλάζει μορφή. Παύει να είναι ένα πολιτιστικό γεγονός και παίρνει χαρακτήρα πολιτικό αλλά και εθνικό σε μια περιοχή τόσο ευαίσθητη που χρέος όλων είναι η διατήρηση της ισορροπίας και η προστασία της κοινωνικής και εθνικής συνοχής και ταυτότητας.
Η λέξη “Λαός”, έχει κάποιο νόημα; Ή είναι κενή νοήματος, κατασκεύασμα της εξουσίας για να ξεχωρίζει τους “άλλους” από τους “εμείς”, για να κοροϊδεύει και να ξεγελά τους πολλούς, τους αναλώσιμους, τους σκλάβους;
Κατ’ αρχήν, λαός είναι ένα σύνολο ανθρώπων. Λαός δεν μπορεί να είναι ένα σύνολο δέντρων, ούτε ένα σύνολο εντόμων, ούτε ένα σύνολο ζώων.
Είναι όλα τα σύνολα ανθρώπων, λαός;
Το σύνολο των τουριστών ενός κρουαζιερόπλοιου μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Προφανώς όχι!
Το σύνολο των φυλακισμένων μιας φυλακής μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Προφανώς όχι!
Το σύνολο των εργαζομένων μιας επιχείρησης μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Προφανώς όχι!
Το σύνολο των εκατομμυριούχων και πλέον, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Προφανώς όχι! Ούτε και θα το ήθελαν οι ίδιοι!
Το σύνολο των πιστών ενός θρησκευτικού δόγματος μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Μάλλον ναι!
Το σύνολο των εργαζομένων που διαδηλώνουν απαιτώντας ημερήσιο ωράριο εργασίας έξι ωρών και δημόσιο σχολείο δωρεάν για όλους, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν λαός;
Μάλλον ναι!
Απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα για τη συμπλήρωση δύο χρόνων από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, που στοίχισε τις ζωές 57 ανθρώπων, Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025. Συνδικάτα, ομοσπονδίες, σύλλογοι, ενώσεις, φορείς, οργανώσεις και κινήσεις πολιτών έχουν κηρύξει 24ωρη απεργία, στην μνήμη των θυμάτων με αίτημα να μην υπάρξει καμιά συγκάλυψη και να αποδοθεί δικαιοσύνη. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
Η συσπείρωση του λαού της Μπουρκίνα Φάσο οδήγησε σε διώξιμο των αποικιοκρατών, σε ανεξαρτησία της χώρας και λαϊκή κυριαρχία, σε εκμετάλλευση του πλούτου της χώρας προς όφελος του ίδιου του λαού της. Η ανυπαρξία συνειδητοποιημένου και συσπειρωμένου λαού στη Συρία την οδήγησε σε διαμελισμό σε τρία ή τέσσερα κομμάτια, σε λεηλασία του πλούτου της υπέρ ξένων εταιρειών. Εκατομμύρια Σύριοι έχουν διασκορπιστεί σε διάφορες χώρες, χωρίς πατρίδα, χωρίς ελπίδα.
Το κεφάλαιο 1 του άρθρου 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.
Λαοί χαρακτηρίζονται ανθρώπινες πληθυσμιακές ομάδες που έχουν κοινά χαρακτηριστικά, έχουν συνείδηση και διάθεση υπεράσπισης των κοινών αυτών χαρακτηριστικών τους, όσο και της συνοχής της ομάδας.
Επί παραδείγματι, κοινή γλώσσα, κοινή πίστη, κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Το ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δύο μάτια, δεν είναι χαρακτηριστικό λαϊκής ομαδοποίησης.
Ομάδες που συνειδητοποιούν την ανάγκη συνύπαρξης, τα οφέλη που προκύπτουν από την Κοινωνική τους Οργάνωση, τα οφέλη που προκύπτουν από την προαγωγή Γνώσης δημιουργώντας Επιστήμη, Τεχνολογία, θεσμούς Κοινής Ωφέλειας, διεκδικώντας ένα κομμάτι Γήινου χώρου, με αυτοδιάθεση και αλληλεγγύη λέμε ότι σχηματίζουν Εθνικές οντότητες, Έθνη. Οι Λαοί είναι η βάση των Εθνών. Τα “έθνη” χωρίς λαό, είναι ψευδεπίγραφα δημιουργήματα κακόβουλων εξουσιών.
Η συνεκτική ουσία των Λαών είναι οι πολίτες.
Είναι κάθε άνθρωπος πολίτης;
Προφανώς όχι!
Πολίτη σε κάνει, η συνειδητοποίηση ότι χρειάζεσαι την ομάδα που “ανήκεις”, ότι σε χρειάζεται και αυτή, ότι νιώθεις αισθήματα “ταύτισης” με τα άλλα μέλη της ομάδας, ότι είσαι διατεθειμένος να διαθέσεις τον χρόνο σου και τον κόπο σου γι αυτά, ότι γνωρίζεις αποδεδειγμένα ότι έτσι νιώθουν και τα άλλα μέλη για σένα, ότι δεν αδιαφορείς για κανένα από αυτά χωριστά, ούτε για την ομάδα σαν σύνολο.
Άρα πολίτης δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.
Άρα πολίτη σε κάνει η Λογική (με χρειάζονται και τους χρειάζομαι…), το Συναίσθημα (νιώθω όμορφα σαν μέλος της ομάδας και το απολαμβάνω με διάφορους τρόπους…), η Συνείδηση (μου παραδόθηκε πατρίδα, γλώσσα, πολιτισμός, ιστορία, έχω διάθεση να τα διασώσω και να τα παραδώσω στους νεότερους…).
Πολίτης δεν γίνεσαι με απονομή, ούτε με την “ενηλικίωση”.
Δηλαδή τον Πολίτη τον φτιάχνει το μέσον Λόγος! Οι ομαδοποιήσεις πολιτών σε Λαούς ονομάζονται Δημοκρατίες!
Υπάρχουν κι άλλες ομαδοποιήσεις πληθυσμών.
Με μέσον τη Βία.
Με μέσον την Απάτη.
Με συνδυασμό βίας και απάτης, όπως η δόλια διαίρεση σε ομάδες αντίθετων συμφερόντων, η βίαια υλική και πνευματική φτωχοποίηση, η παραπληροφόρηση, η απόσπαση ιδιαίτερα ταλαντούχων νέων από το σύνολο, με στόχο την εκμετάλλευση.
Τα μέλη τέτοιων πληθυσμιακών ομάδων δεν είναι πολίτες. Εδώ κυριαρχεί μία ομάδα που παίρνει αποφάσεις (ελίτ), ενώ η μεγάλη ομάδα τις εκτελεί (σκλάβοι ή υπήκοοι). Εδώ η ομάδα ελίτ γενικώς αδιαφορεί για την ευημερία της υπόλοιπης ομάδας. Για την ομάδα ελίτ η υπόλοιπη ομάδα είναι απλά “εργαλείο” διεκπεραίωσης και φυσικά “αναλώσιμη”. Η ομάδα ελίτ χειραγωγεί τον Λόγο, τον καλλιεργεί σε μικρές αυστηρά ελεγχόμενες ομάδες ώστε να της παρέχει επιστήμη και τεχνολογία με στόχο τον έλεγχο επί του πληθυσμού, ενώ απαγορεύει με διάφορα μέσα την διάδοση του Λόγου στις μάζες.
Οι ομαδοποιήσεις αυτές ονομάζονται Ολιγαρχίες! Στις ολιγαρχίες κυριαρχούν, η ιεραρχία που επιβάλλεται από την ομάδα ελίτ και το χρήμα που η ίδια ομάδα “παράγει” από το τίποτε και το χρησιμοποιεί για να διευθύνει την “οικονομία” αλλά και την “παραοικονομία”.
Ως εκ τούτου, το μέσον χρήμα δεν φτιάχνει λαό, αλλά σκλάβους, διοικούμενους από δωσίλογους και μαυραγορίτες, από νταβατζήδες και πόρνες που έχουν θεό το χρήμα. Οι “σκλάβοι” σήμερα δεν ονομάζονται έτσι, αλλά “κορόιδα” ή “μαλάκες”. Υπάρχει και μια ομάδα “θεατών” που δεν τοποθετεί τον εαυτό της ούτε στους ελίτ ούτε στους σκλάβους. «Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από αυτούς που κάνουν το κακό, αλλά από αυτούς που παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα.» Albert Einstein
Βέβαια οι ολιγαρχίες σε πάρα πολλές περιπτώσεις, εξαπατώντας τους υπηκόους τους, αυτοονομάζονται δημοκρατίες, χρησιμοποιώντας διάφορα τεχνάσματα που εξαπατούν τα συναισθήματα, αποκοιμίζουν τις συνειδήσεις, διαφθείροντας κυρίως τους νέους και απονήρευτους.
Η ολιγαρχία που θέλει να ιδιωτικοποιήσει τη Γη και την μέχρι τώρα παραχθείσα Γνώση, ντυμένη με παραπλανητικά προσωπεία όπως αυτό της “Παγκοσμιοποίησης” ή αυτό του “Δυτικού πολιτισμού”, προσπαθεί να υποτάξει τον άνθρωπο στα σχέδια της, αλυσοδένοντας τον σε ψηφιακά νομίσματα και τεχνητή νοημοσύνη, δικής της κατασκευής και ελέγχου. Για το σκοπό αυτό, εδώ και δεκάδες χρόνια στοχεύει με τα μέσα που προαναφέραμε και σκοτώνει τον πολίτη, σαν γεγονός, σαν έννοια, σαν ανάμνηση. Οπότε σαν άμεση συνέπεια σβήνουν οι Λαοί και τα Έθνη.
Θεσμική ομάδα, θεμέλιο των Λαών, είναι η οικογένεια. Στην μικρή αυτή φυσική ομάδα βασίστηκε η ανάπτυξη τόσων διαφορετικών πληθυσμών επί της Γης που δεν είχαν έρθει έως πρότινος σε επαφή μεταξύ τους. Πριν πενήντα χρόνια το ποσοστό των οικογενειών, σε πλούσιους και φτωχούς, ήταν 85%, το υπόλοιπο ήταν άνθρωποι χωρίς οικογένεια ή μονογονεϊκές οικογένειες. Σήμερα το ποσοστό στους πλούσιους παραμένει το ίδιο ενώ στους φτωχούς έπεσε στο 30% με πτωτική τάση.
Δεν γίνεται να είσαι πολίτης ανύπαρκτων ή ψευδεπίγραφων δομών όπως αυτό της Παγκοσμιοποίησης ή αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στην Παγκοσμιοποίηση, δεν ικανοποιούνται οι παραπάνω προϋποθέσεις πολιτικοποίησης. Η παγκοσμιοποίηση ήταν προσπάθεια της ομάδας που αυτοονομάστηκε Νέα Τάξη, να σκλαβοποιήσει τον γήινο πληθυσμό με μέσο μια χούφτα νομίσματα, ναυαρχίδα την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και ιπποκόμο το ΝΑΤΟ.
Κατέρρευσε πρόσφατα μετά την ήττα της στο μέτωπο του ρωσο-νατοουκρανικού πολέμου, αλλά και με την ήττα της στον εμπορικό πόλεμο των ΗΠΑ και ΕΕ κυρίως με την Κίνα, με τους BRICS γενικότερα.
Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένα διεφθαρμένο χρηματιστικό κατασκεύασμα που στοχεύει στην υποδούλωση των λαών του Ευρωπαϊκού χώρου. Οι λαοί του Ευρωπαϊκού χώρου οφείλουν να την καταστρέψουν πριν τους καταστρέψει.
Συμπέρασμα, η αποπνευματικοποίηση και η αποπολιτικοποίηση των ανθρώπων σε παγκόσμια κλίμακα, δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας των ομάδων ελίτ, που προσπαθούν με τα μέσα που προαναφέραμε και με πολλά άλλα, αθέμιτα κι ανομολόγητα, να κρατούν τις μάζες σκλάβους, εργαλεία παραγωγής, αναλώσιμους όταν κρίνεται, όπως τώρα με τον πολυδιαφημισμένο “μετανθρωπισμό”…
Καθήκον όσων αντιλαμβάνονται το δόλιο αυτό “παιχνίδι”, είναι, η με κάθε τρόπο αφύπνιση του “πλησίον”, ώστε την κατάλληλη στιγμή να υπάρξει η κρίσιμη πληθυσμιακή μάζα, δηλαδή ο συνειδητοποιημένος Λαός, που θα ανατρέψει το αντιανθρώπινο αυτό “σύστημα”.
Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για την Ελλάδα που δεν είναι απλά άρρωστη… είναι ετοιμοθάνατη…
Το σύνταγμα της Ελλάδος ξεκινά έτσι:
Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος:
Άρθρο 1
To πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Άρθρο 2
O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
H Ελλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.
Και τελειώνει:
‘Αρθρο 120
Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Aναθεωρητική Bουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.
O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
Από την δεκαετία του 1990, αλλά με καταιγιστικό ρυθμό από το 2010 και μετά, το σύνταγμα έχει κουρελιαστεί, με την τεχνητή υπερχρέωση του κράτους, με τα μνημόνια που το σύνολο του κρατούντος πολιτικού συστήματος, σε συνεργασία με τον ξένο παράγοντα, επέβαλαν στη χώρα. Όλα τα κόμματα που άσκησαν εξουσία από τότε έως τώρα, έχουν ομολογήσει ανοιχτά, ότι “χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση”, ότι “προτεραιότητα τους είναι η εξυπηρέτηση του χρέους”, ότι δεν έχει σημασία το σύνταγμα, το δημοψήφισμα, η λαϊκή βούληση, ότι “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία”… αυτά από μόνα τους είναι προδοσία και υπάρχουν πολύ περισσότερα…
Συγχρόνως, η φτωχοποίηση, η αναξιοκρατία, η φαυλοκρατία, η διαφθορά, η έλλειψη δικαιοσύνης, η έλλειψη εθνικού οράματος και στρατηγικής, διώχνουν τους νέους μορφωμένους Έλληνες και Ελληνίδες σε άλλες χώρες, ενώ παράλληλα, με επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκατομμύρια Αφρικανοί και Ασιάτες μουσουλμανικού κυρίως θρησκεύματος εισρέουν στην Ελληνική επικράτεια.
Νομίζω ότι η στόχευση είναι να γίνει στην Ελλάδα, με μέσο το νόμισμα και την οικονομία, ότι έγινε στη Λιβύη, στην Ουκρανία, στη Συρία, στην Παλαιστίνη, με μέσο τον πόλεμο.
Ενδείξεις και αποδείξεις υπάρχουν πολλές:
Επέβαλλαν στην Ελλάδα μνημόνια για να μειωθεί το δημόσιο χρέος και σε λίγα χρόνια το υπερδιπλασίασαν!
Ερήμωση της επαρχίας και συγκέντρωση του πληθυσμού σε λίγες μεγάλες πόλεις.
Απομείωση έως εξαφάνιση της εγχώριας γεωργίας και κτηνοτροφίας με επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να μην είναι δυνατή η ελληνική αυτάρκεια σε τρόφιμα.
Καταστροφή με ανήθικα μέσα, της εγχώριας βιομηχανίας, της βιοτεχνίας, του εμπορίου της εγχώριας παραγωγής από Έλληνες για Έλληνες. Εμπρησμοί ελληνικών πολυκαταστημάτων.
Υπογεννητικότητα! Γιατί να γεννήσουν παιδιά οι νέοι Έλληνες και Ελληνίδες σε μία χώρα που το κράτος τους μισεί; Κάθε υποψήφια μάνα αναρωτιέται: Γιατί να γεννήσω υποψήφιους σκλάβους;
H πολυδιαφημισμένη “ιδιωτικοποίηση”, είναι συνταγή ξεπουλήματος όλης της δημόσιας περιουσίας (δέσμευση για 99 χρόνια λόγω μνημονίων), αλλά και της ιδιωτικής μέσω των πλειστηριασμών. Ρήμαγμα των μικρών ελληνικών επιχειρήσεων και πέρασμα, με νόμους και φορολογίες, στα χέρια πολυεθνικών.
Κλοπή του δημόσιου χώρου! Η ενέργεια (ΔΕΗ για τους παλιότερους), οι τηλεπικοινωνίες (ΟΤΕ), οι συχνότητες μετάδοσης σημάτων (ΕΡΤ), το νερό, οι ακτές, τα δάση, ο ορυκτός πλούτος, οι συγκοινωνίες, η εκπαίδευση, η υγεία, οι κοινωνική μέριμνα και τόσα άλλα, μετατρέπονται πρόσκαιρα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις κομματικών εγκάθετων, αλλά μακροπρόθεσμα θα καταλήξουν στα χέρια ξένων πολυεθνικών που θα απομυζούν κάθε ικμάδα του ελληνικού χώρου, κάθε ικμάδα του ελληνικού λαού!
Ο τουρισμός απέμεινε να είναι η μοναδική πηγή δυνατής επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά και δυνατής εργασιακής απασχόλησης! Ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα έθνος – κράτος! Η Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων υποδέχεται κάθε χρόνο περισσότερο από σαράντα εκατομμύρια τουρίστες. Η συντριπτική πλειοψηφία των τουριστών αδιαφορεί για την χώρα που επισκέπτεται, ενδιαφέρεται μόνο για την καλοπέραση. Το τουριστικό προϊόν, δεν περιορίζεται στην διατροφή και τις ξεναγήσεις. Επεκτείνεται σε μια σειρά από “απολαύσεις” που καθιστούν τον χώρο “μπουρδέλο”. Βιομηχανία σεξ, πορνεία, ναρκωτικά, τζόγος, αλκοόλ, προστασία κοινώς “greek mafia” ή “νταβατζιλίκι”, διαφθορά κάθε είδους και έκτασης!.. Ο γηγενής πληθυσμός αποκτά δουλική συμπεριφορά, αφού ο τουρισμός αυτό επιβάλει, την οποία όμως μακροπρόθεσμα αδυνατεί να αποβάλει!
Τα συνθήματα: “Έξω οι βάσεις!”, “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο!”, “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!”, ούτε σαν ανάμνηση δεν υπάρχουν πια!
Γιατί κρύβουμε την αλήθεια από τα παιδιά μας; Ότι, είτε θα αγωνιστούμε σαν Λαός, Μαζί και Σήμερα, για Ελευθερία, για Πατρίδα Ανεξάρτητη και Κυρίαρχη, είτε θα ζήσουν ως δούλοι μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας που θα τους μισεί και θα τους λοιδορεί, προσκυνώντας καθημερινά την αδιαίρετη και ομοούσιο τριάδα, δολάριο – λίρα – ευρώ, σε νέα, ψηφιακή ενδεχομένως “έκδοση”.
Αυτοί που μιλούν με ειλικρίνεια στον λαό, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στη λήψη των εννοιών και της πληροφορίας. Σε μεγάλο μέρος του Ελληνικού πληθυσμού, μοιάζει σαν να μιλούν σε άλλη γλώσσα. Επίσης χρησιμοποιούν το ύφος και τον τόνο του γιατρού στον ασθενή, ότι δηλαδή αυτοί αναγνωρίζουν την ασθένεια, αλλά οι ίδιοι δεν ασθενούν. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Όλοι είμαστε στο ίδιο “καζάνι” που μας σιγοβράζει έως ότου μηδενιστεί κάθε δυνατότητα αντίστασης.
Ο προδομένος λαός μας έχει υποστεί ψυχολογικό σοκ. Διακατέχεται από το συλλογικό τραύμα, της προδοσίας ντόπιων δωσιλόγων, που τον οδηγούν, εδώ και δυο αιώνες, σε ξενοκρατία. Δεν θέλει απλά συνταγές και νουθεσίες. Θέλει συζήτηση απλή και κατανοητή, θέλει συντονισμό και συνέργεια. Θέλει να νιώσει το “όλοι εμείς μαζί”, όπου φυσικά στο “μαζί” δεν συμπεριλαμβάνονται οι παραδόπιστοι και οι προδότες! Θέλει να ξανανιώσει υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια που είναι Έλληνας!
Μόνο, ο Ελληνικός Λαός αν αφυπνιστεί έγκαιρα και αναλάβει δράση, μπορεί να σώσει την Ελλάδα.
Τον Ελληνικό Λαό, καμιά έξωθεν παρέμβαση δεν είναι ικανή και αρκετή να τον σώσει. Μόνο από δική του πρωτοβουλία και συνειδητό αγώνα μπορεί να σωθεί.
Όταν τον Νοε.2019 η Τουρκία υπέγραψε με την Λιβύη το Μνημόνιο οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ ,η Ελλάδα
το κατήγγειλε ως παράνομο και ανυπόστατο ,για τους εξής τρείς κυρίως λόγους : 1) Επρόκειτο για διαγώνια οριοθέτηση που δεν προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο καθορίζει ,είτε μετωπική οριοθέτηση απέναντι ευρισκόμενων ακτών κρατών, είτε παρακείμενων ακτών κρατών.
2) Η τουρκολιβυκή οριοθέτηση παραβίαζε τα υπαρκτά και νόμιμα δικαιώματα των Ελληνικών νησιών Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου, Ανατ. Κρήτης και του συμπλέγματος 14 νησιών του Καστελόριζου, αφήνοντας αυτά μόνο με 6 ν. μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης, και στερώντας τα από το δικαίωμα επέκτασης της Αιγιαλίτιδας τους στα 12 ν. μ., αλλά και από την ΑΟΖ /Υφαλοκρηπίδα τους μέχρι 200 ν. μ. Και αυτό με βάση την Τουρκική μυθοπλασία ότι τα νησιά δεν δικαιούνται καμιά άλλη θαλάσσια Ζώνη πλην των 6 ν. μ. της Αιγιαλίτιδας . Αυτό όμως έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Άρθρο 121 παρ.2 της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας των Ην. Εθνών του 1982 , που έχει επικυρωθεί από 170 κράτη και αποτελεί ταυτόχρονα ,εκτός από Συμβατικό, και Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο που δεσμεύει όλα τα 193 κράτη της Υφηλίου. Αυτή η διάταξη λοιπόν προβλέπει ρητά ότι τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα θαλασσίων Ζωνών με τα ηπειρωτικά εδάφη .
3) Το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε από την περιορισμένης αρμοδιότητας και μεταβατική Κυβέρνηση της Τρίπολης της Δυτικής Λιβύης, που είχε μόνο διεθνή εντολή να διεξαγάγει ελεύθερες και δίκαιες εκλογές στην διαιρεμένη από εμφύλιο πόλεμο Λιβύη ,της οποίας η Ανατολική περιοχή ελεγχόταν από τις αντίπαλες δυνάμεις του Στρατηγού Χαφτάρ , με προσωρινή πρωτεύουσα το Τομπρούκ, όπου λειτουργούσε και το τελευταίο εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Λιβύης.
Ο Στρατηγός Χαφτάρ και το περί αυτόν Κοινοβούλιο, είχε μάλιστα θεωρήσει άκυρο το Μνημόνιο οριοθέτησης Τουρκίας – Λιβύης. Το ίδιο έκανε και η Ευρωπ. Ένωση και άλλες χώρες. Η Τουρκία όμως έστειλε το μνημόνιο στο Τμήμα Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ ,που το ανήρτησε στην αντίστοιχη ιστοσελίδα του, χωρίς βέβαια να αποτελεί αυτή η δημοσίευση νόμιμη διεθνή αποδοχή του μνημονίου, αλλά απλά μια διεκδίκηση .
Δυστυχώς, όμως, παρά την προφανή μη νομιμότητα του μνημονίου, η θρασύτατη Τουρκία που διατηρεί παρανόμως στρατιωτικές δυνάμεις στη Δυτική Λιβύη, εμποδίζοντας την συμφιλίωση και δημοκρατική νομιμότητα στη Βορειοαφρικανική χώρα, χρησιμοποίησε το 2020 (Καλοκαίρι) την δήθεν αυτή συμφωνία για να
διεξάγει ερευνητικές δραστηριότητες στο Ανατολικά των Ελληνικών νησιών που αναφέρθηκαν παραπάνω, και τις οποίες θεώρησε παράνομες και η Ευρ. Ενωση, απειλώντας μάλιστα οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας ,που βέβαια δεν επιβλήθηκαν ποτέ…
Πρόσφατα μάλιστα η Τουρκία εμπόδισε ,λόγω του δήθεν τουρκολιβυκού μνημονίου οριοθέτησης, την διεξαγωγή ερευνών στο βυθό ανατολικά της Κάσου , απαιτώντας να δώσει η ίδια άδεια (!), για την πόντιση υποθαλάσσιου ηλεκτρικού καλωδίου από την Κύπρο προς την Κρήτη ,και συνδέοντας περαιτέρω και το Ισραήλ με την ηπειρωτική Ελλάδα και την Ευρ. Ένωση.
Δυστυχώς, η Ελλάδα, παρά την ύπαρξη της νόμιμης διμερούς Συμφωνίας μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ /Υφαλ. που υπέγραψε με την Αίγυπτο το 2020 και επικαλύπτει την περιοχή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου , δεν την επικαλέστηκε και σταμάτησε τις ερευνητικές δραστηριότητες ,παρά το ότι πρόκειται για χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα με πάνω από 600 εκατ, Ευρώ, της Ευρ. Ένωσης !!!
Οι χάρτες που δημοσίευσε η Λιβύη πρόσφατα για θαλάσσια οικόπεδα της Νοτίως της Κρήτης, τήρησαν την μέση γραμμή με τα απέναντι θαλασσοτεμάχια που είχε χαράξει η Ελλάδα και στα οποία η μεγάλη Πετρελαϊκή Εταιρεία των ΗΠΑ CHEVRON έχει αναγγείλει το ενδιαφέρον της για έρευνα και ενδεχόμενη εκμετάλλευση. Αυτή η θετική εξέλιξη θεωρήθηκε στην Ελλάδα ότι υποδηλώνει αποδοκιμασία της Λιβύης προς το Τουρκολιβυκό ψευτομνημόνιο !
Όμως οι πρόσφατες δημοσιογραφικές πληροφορίες (3/6/25) για δηλώσεις του Στρατηγού Χαφτάρ περί ενδεχόμενης εξέτασης εφαρμογής στην πράξη της Τουρκολιβυκής παράνομης οριοθέτησης, αποτελούν μια άκρως αρνητική προοπτική , εφόσον βέβαια επιβεβαιωθούν …
.Εκφράστηκαν και υποθέσεις περί Αιγυπτιακής παρέμβασης προς τον Χαφτάρ (που βρίσκεται υπό την βέβαιη επιρροή του Καίρου) που αντανακλά την Ελληνο – Αιγυπτιακή διαφωνία για το καθεστώς της Ιεράς Μονής της Αγ. Αικατερίνης στο Σινά…
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί αν η Ελλάδα έγκαιρα είχε προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης καταγγέλλοντας ως παράνομη τη τουρκολιβυκή οριοθέτηση, και αν είχε επεκτείνει την Αιγιαλίτιδα ζώνη και εξαγγείλει ΑΟΖ στο Αιγαίο. Επίσης, η πρόκληση της Τουρκίας με το ψευτομνημόνιο με την Λιβύη, θα έπρεπε να είχε απαντηθεί με οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος – Κυπριακής Δημοκρατίας και ίσως και Αιγύπτου (μετά τον 28ο Μεσημβρινό).
Καμία ελληνική πρωτοβουλία δεν αναλήφθηκε όμως …για ακύρωση των τουρκικών αυθαιρεσιών στην διαιρεμένη Λιβύη αλλά και στο Ελληνικό Αρχιπέλαγος του Αιγαίου !
Το χειρότερο μάλιστα και απόλυτα παράδοξο και αντιφατικό, υπογράφηκε απροσδόκητα στις 7/12/23 κατά την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, η “Διακήρυξη των Αθηνών Φιλίας και καλής Γειτονίας”, παρά την τεράστια απόσταση που πανθομολογουμένως χωρίζει τις θέσεις ,τις μεθόδους και τις επιδιώξεις των δύο χωρών και είχε πιστοποιηθεί και πρόσφατα στο Αιγαίο (“Γαλάζια Πατρίδα”),στην Ανατ. Μεσόγειο (Τουρκολιβυκή δήθεν οριοθέτηση , Ορούτς Ρέις) και στην Κύπρο, όπου μετά από 51 χρόνια κατοχής του Αττίλα ,επιδιώκεται η νομιμοποίησή του Τουρκοκυπριακού μορφώματος με την “κυριαρχική ισότητα” !!!
Όλα αυτά δείχνουν ατολμία ελληνική, ξένες συμμαχικές εντολές ή υποδείξεις και απώλεια προσανατολισμού …
Η Ελλάς υποχωρούσα και η Τουρκία …διεθνής μεσολαβητής !!!
*Μέρος του άρθρου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”
Το ζήτημα της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης της Ουκρανίας αναδεικνύεται θεμελιώδες. Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται σε φάση σταθεροποίησης, η διεθνής κοινότητα καλείται να σχεδιάσει την «επόμενη μέρα». Η σκέψη του Τζον Μέιναρντ Κέινς παραμένει επίκαιρη: οι νικητές ενός πολέμου αποζημιώνουν τους ηττημένους, καθώς η οικονομική κατάρρευση των δεύτερων υπονομεύει τη θέση των πρώτων.
Οπόλεμος στην Ουκρανία δεν αποτελεί μόνο μια τεράστια ανθρωπιστική τραγωδία· είναι ταυτόχρονα ένα γεγονός με βαθιές γεωπολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις. Πέρα από τις άμεσες καταστροφές, ο πόλεμος αναδιαμορφώνει το διεθνές περιβάλλον, αναδεικνύοντας νέους κερδισμένους και χαμένους. Ειδικότερα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να επωφελούνται σημαντικά από την ενεργειακή κρίση που πυροδότησε ο πόλεμος. Εγιναν οι κύριοι εξαγωγείς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) προς την Ευρώπη, αντικαθιστώντας τις ρωσικές εισαγωγές. Εταιρείες όπως η Cheniere Energy και η ExxonMobil σημείωσαν εντυπωσιακά κέρδη. Η ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία ενισχύει περαιτέρω τη στρατηγική επιρροή των ΗΠΑ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πολιτικές ενίσχυσης της σχιστολιθικής εξόρυξης ξεκίνησαν το 2015 (επί Ομπάμα) και επιταχύνθηκαν στη διάρκεια της πρώτης προεδρίας Τραμπ μεταμορφώνοντας τις ΗΠΑ από καθαρό εισαγωγέα σε μεγάλο εξαγωγέα πετρελαϊκών προϊόντων.
Η αυξημένη ζήτηση για όπλα και πυρομαχικά αποτέλεσε σημαντικό κίνητρο για χώρες με ισχυρή αμυντική βιομηχανία. Σημειωτέον ότι μέρος των πυρομαχικών που δόθηκαν στην Ουκρανία ήταν ληγμένα ή πεπαλαιωμένα, πρώην σοβιετικά και απαιτούσαν άμεση αντικατάσταση. Πράγμα που οδήγησε σε κατακόρυφη αύξηση των παραγγελιών στην πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ και σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Aντονι Μπλίνκεν, είχε δηλώσει ευθέως ότι οι στρατιωτικές δαπάνες για την ενίσχυση της Ουκρανίας «επιστρέφουν» στην αμερικανική οικονομία με τη μορφή νέων θέσεων εργασίας και εισοδήματος, υπογραμμίζοντας έτσι τη διττή φύση της στρατιωτικής βοήθειας: γεωστρατηγική και οικονομική (Reuters).
Οπλα και σπάνιες γαίες
Στην Ευρώπη, χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο αύξησαν τις αμυντικές τους δαπάνες πέραν του 2% του ΑΕΠ, ανταποκρινόμενες στις πιέσεις των ΗΠΑ και στη μεταβαλλόμενη γεωπολιτική συγκυρία. Η Γερμανία, αν και παραδοσιακά διστακτική ως προς τις εξαγωγές στρατιωτικού υλικού, έχει στραφεί πλέον στην ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και στην επέκταση των εξαγωγών. Παράλληλα, η νέα κυβέρνηση εξετάζει την αποστολή προηγμένων πυραυλικών συστημάτων με αυξημένη ακτίνα δράσης στην Ουκρανία. Πέραν της Ευρώπης, η Τουρκία και η Νότια Κορέα έχουν ενισχύσει τη θέση τους στον παγκόσμιο τομέα των εξοπλισμών. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο εξαγωγέα μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), αξιοποιώντας την αυξημένη ζήτηση για ευέλικτες και οικονομικά αποδοτικές λύσεις. Η Νότια Κορέα, από την πλευρά της, έχει αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές στρατιωτικού υλικού προς την Ουκρανία, μέσω τρίτων χωρών, ενισχύοντας τη διεθνή της παρουσία στον αμυντικό τομέα.
Η Κίνα, παρότι «στρατηγικός ανταγωνιστής» των ΗΠΑ, επωφελείται έμμεσα από τη σύγκρουση. Εισάγει ρωσικά ενεργειακά προϊόντα και σπάνιες γαίες σε μειωμένες τιμές, προσφέροντας στη Ρωσία πολύτιμη ρευστότητα. Παράλληλα εδραιώνει τον έλεγχό της στην κρίσιμη εφοδιαστική αλυσίδα σπάνιων γαιών. Η Ρωσία, αν και έχει πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις, εξακολουθεί να διατηρεί έσοδα από εξαγωγές μέσω δευτερογενών αγορών όπως η Ινδία και η Κίνα. Παράλληλα, προωθεί την οικονομική της αυτάρκεια και περιορίζει την εξάρτησή της από τις δυτικές αγορές. Η στρατηγική της συμμαχία με την Κίνα και άλλες χώρες που αμφισβητούν την αμερικανική ηγεμονία ενισχύεται σταδιακά.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτουργεί, τελικά, ως επιταχυντής βαθιών γεωοικονομικών ανακατατάξεων. Η «επόμενη μέρα» αναδεικνύεται πιο πολυπολική, περισσότερο στρατιωτικοποιημένη και λιγότερο προβλέψιμη. Ο πρόεδρος Τραμπ αντιμετωπίζει με αυξανόμενη ανησυχία την ενίσχυση της Κίνας και την ταυτόχρονη κάμψη της αμερικανικής ηγεμονίας. Η εξωτερική του πολιτική φαίνεται προσανατολισμένη στην ανατροπή της παγκόσμιας ισορροπίας, μέσω επαναπροσδιορισμού των σχέσεων με μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Ινδία και το Ιράν.
Συμπεράσματα
Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική σύγκρουση, αλλά έναν καταλυτικό παράγοντα μετασχηματισμού της παγκόσμιας τάξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν προσωρινά τη γεωπολιτική τους θέση, αξιοποιώντας την αυξημένη εξάρτηση της Ευρώπης από το αμερικανικό LNG, ενώ παράλληλα ωφελείται σημαντικά η στρατιωτική-βιομηχανική τους βάση. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα, αν και διατηρεί μια στάση επίσημης ουδετερότητας, επωφελείται έμμεσα από τη σύγκρουση, μέσω της αποδυνάμωσης της δυτικής ενότητας και της προσέγγισης της Ρωσίας προς τη δική της σφαίρα επιρροής. Είναι πιθανό η Ρωσία να εξελιχθεί σε εμπορική πλατφόρμα διείσδυσης κινεζικών προϊόντων στην Ευρασία.
Οι μεγαλύτερες απώλειες του πολέμου καταγράφονται μεταξύ των Ουκρανών και των Ρώσων πολιτών. Η Ουκρανία υφίσταται τεράστιες ανθρώπινες και υλικές απώλειες, ενώ η ρωσική κοινωνία επηρεάζεται από τις διεθνείς κυρώσεις, την οικονομική απομόνωση και τη μακρόχρονη στρατιωτική κινητοποίηση. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες υφίστανται επίσης σοβαρές συνέπειες: ενεργειακή αβεβαιότητα, πληθωριστικές πιέσεις, επιβράδυνση της ανάπτυξης και αύξηση των αμυντικών δαπανών. Η Ρωσία, παρότι διατηρεί στρατηγικά κέρδη στο άμεσο μέλλον, αντιμετωπίζει σημαντικές μακροπρόθεσμες προκλήσεις: αποεπένδυση, τεχνολογική απομόνωση, δημογραφική συρρίκνωση και απώλεια κρίσιμων αγορών και εταίρων. Στο πλαίσιο αυτό, το ζήτημα της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης της Ουκρανίας αναδεικνύεται θεμελιώδες. Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται σε φάση σταθεροποίησης, η διεθνής κοινότητα καλείται να σχεδιάσει την «επόμενη μέρα». Η σκέψη του Τζον Μέιναρντ Κέινς παραμένει επίκαιρη: οι νικητές ενός πολέμου αποζημιώνουν τους ηττημένους, καθώς η οικονομική κατάρρευση των δεύτερων υπονομεύει τη θέση των πρώτων. Το παράδειγμα της Γερμανίας είναι διδακτικό. Οι απαιτήσεις των Γάλλων και των Αγγλων για μεγάλες αποζημιώσεις στη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησαν τη Γερμανία σε υπερπληθωρισμό, μαζική ανεργία, κοινωνική αποδιάρθρωση και συνέβαλαν στην άνοδο του ναζισμού και τελικά στη νέα παγκόσμια σύρραξη. Αντιθέτως, το Σχέδιο Μάρσαλ, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εδραίωσε τη ριζοσπαστική λογική του Κέινς: στήριξη των πρώην αντιπάλων ως μέσο διασφάλισης της διεθνούς ειρήνης και οικονομικής σταθερότητας.
Σήμερα, αντίστοιχα ερωτήματα εγείρονται για την Ουκρανία: ποιος θα αναλάβει το κόστος της ανοικοδόμησης; Η δέσμευση ευρωπαϊκών κρατών να εξετάσουν το ενδεχόμενο αξιοποίησης παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, ύψους άνω των 300 δισ. δολαρίων, συνιστά ριζοσπαστικό βήμα. Η ιδέα χρήσης των αποθεμάτων της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας μπορεί να προσφέρει άμεση ρευστότητα, αλλά ενέχει σοβαρούς κινδύνους: δημιουργεί προηγούμενο που ενδέχεται να πλήξει την εμπιστοσύνη στο διεθνές νομισματικό σύστημα και την ακεραιότητα των κρατικών αποθεματικών. Μια πιθανή αναδιάρθρωση της διεθνούς χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής θα επηρεάσει την εμπιστοσύνη χωρών όπως η Κίνα και κρατών του Παγκόσμιου Νότου προς τα δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η μεταπολεμική διαχείριση της Ουκρανίας θα αποτελέσει, τελικά, κρίσιμη δοκιμασία για την ευρωπαϊκή συνοχή και τη σταθερότητα του διεθνούς οικονομικού συστήματος.
epa12035825 Leader of Turkey's main opposition Republican People's Party (CHP) Ozgur Ozel attends a CHP rally against the detention of the mayor of Istanbul, in Istanbul, Turkey, 16 April 2025. Istanbul mayor Ekrem Imamoglu of the Republican People's Party (CHP) was jailed and dismissed by the Turkish Ministry of Interior on 23 March on corruption charges, following his detention on 19 March along with 100 others. EPA/ERDEM SAHIN
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκφράζει τη διαχρονική επεκτατική πολιτική της Άγκυρας, έχοντας διαμορφώσει και σχεδιασμούς που υλοποιεί βαθμηδόν. Την ίδια ώρα, εσωτερικά είναι προφανές πως το καθεστώς του αντιμετωπίζει δυσκολίες και φαίνεται πως η κυριαρχία του βρίσκεται προς το τέλος. Αν και δεν είναι σίγουρο ότι θα θελήσει να εγκαταλείψει την εξουσία. Έχει και τα μέσα και τις μεθόδους να παραμείνει. Το απέδειξε, άλλωστε, μερικές φορές.
Απέναντι του, σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, έχει μια αντιπολίτευση το ίδιο σκληρή, αν και όχι και σκληρότερη, πιο εθνικιστική και ακραία. Ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, Οζγκιούρ Οζέλ, μιλώντας πρόσφατα στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, αναφέρθηκε στο Κυπριακό. Άσκησε έντονη κριτική στην κυβέρνηση επειδή τουρκογενή κράτη έχουν διαπιστεύσει πρέσβεις στην Κυπριακή Δημοκρατία. Εκεί που αναμέναμε, είπε, να αναγνωρίσουν την “ΤΔΒΚ”, αναγνώρισαν “τη νότια Κύπρο”, εννοώντας την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η τουρκική αντιπολίτευση κατηγορεί τη κυβέρνηση για “υποχωρητικότητα”. Την κατηγορεί ότι “πωλεί” την Κύπρο! Είπε στην ομιλία του ο Οζέλ: «Στην εξωτερική πολιτική αυτής της χώρας υπάρχει η υπεράσπιση της Κύπρου έναντι των απειλών για εμπάργκο, έναντι όλου του κόσμου. Υπάρχει η απελευθέρωση της Κύπρου. Υπάρχουν εκείνοι που είπαν “η Αϊσέ να πάει διακοπές” (σ.σ. το σύνθημα για την έναρξη της εισβολής στις 20 Ιουλίου 1974, στην Κύπρο) σε όσους τους έλεγαν “αν πάτε θα σας εξευτελίσουμε” και όταν κατέβαζαν τους αλεξιπτωτιστές κομάντο στην Κύπρο ανάγκασαν το μικρό κοριτσάκι να πει “ήρθαν οι δικοί μας”.
Έσφαξαν μια μητέρα και τα τρία της παιδιά πλάι πλάι στην μπανιέρα. Το παιδί εκεί λέει: “Θα έρθουν σε εμάς απόψε”; Η μητέρα του τού λέει: “Θα έρθουν οι δικοί μας πριν έρθουν αυτοί”. Οι δικοί μας. Ενώ εκείνοι που έστειλαν τους δικούς μας εκεί ήταν ο Ετζεβίτ στην αριστερά και ο Έρμπακαν στη δεξιά, ο Έρντογαν είναι αυτός που ξεπουλά την Κύπρο. Η υπόθεση της Κύπρου είναι η αξιοπρέπεια αυτής της χώρας. Δεν μπορείς να την πουλήσεις, δεν σε αφήνουμε να την πουλήσεις” (μετάφραση Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών).
Σκληρή γραμμή από την τουρκική αντιπολίτευση
Τι παρακολουθούμε; Μια πιο σκληρή ή εξίσου σκληρή γραμμή από την τουρκική αντιπολίτευση, η οποία κινείται στη λογική του 1974, της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Κινείται σε μια επιθετική λογική, επεκτατική πολιτική σε βάρος των γειτόνων της, σε βάρος του ελληνισμού. Κι όλα αυτά αναφέρονται για όσους χαριεντίζονται ότι εάν φύγει ο Ερντογάν, ο Ιμάμογλου για παράδειγμα θα είναι καλύτερος. Το ίδιο κακός και χειρότερος θα είναι.
Υ.Γ.: Σημειώνεται ότι φυλακισθείς από τον Ερντογάν, ο Εκρέμ Ιμάμογλου, έκανε έκκληση προς την γερμανική κυβέρνηση να επανεξετάσει την απόφασή της για τα μαχητικά Eurofighters και να πωλήσει στην Τουρκία. Κι αυτό, ενώ είναι γνωστό πως το γερμανικό βέτο προκλήθηκε από τη σύλληψή του. Στο μήνυμά του αναφέρει πως «η πολεμική αεροπορία της Τουρκίας έχει ανάγκη τα μαχητικά αυτά και τα περιμένει εδώ και καιρό»!
Ο πρόσφατος διορισμός του πρώην Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Γιοχάνες Χαν, ως ειδικού απεσταλμένου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κυπριακό, είναι μια θετική εξέλιξη. Επιβεβαιώνει ότι η ΕΕ δεν έχει ξεχάσει πως ένα από τα κράτη-μέλη της παραμένει διαιρεμένο – υπό στρατιωτική κατοχή από τρίτη χώρα, και μάλιστα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ. Μισό αιώνα μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η Κύπρος εξακολουθεί να αναζητεί δικαιοσύνη.
Ωστόσο, για να μην είναι ο διορισμός αυτός απλώς συμβολικός, πρέπει να συνοδευτεί από στρατηγική βούληση για ουσιαστικά αποτελέσματα.
Το όραμα της Ευρώπης «Ενιαία και Ελεύθερη» (Whole and Free) μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υλοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Όμως, η Κύπρος, μέλος της ΕΕ, παραμένει κατάφωρη εξαίρεση.
Ήρθε η ώρα η αρχή της ενότητας και της ελευθερίας να εφαρμοστεί και στην Κύπρο. Η «Κύπρος Ενιαία και Ελεύθερη» πρέπει πλέον να γίνει επίσημη πολιτική της ΕΕ. Το κυπριακό πρέπει να επιστρέψει στο κέντρο της ευρωπαϊκής συνείδησης. Ας γίνει η «Κύπρος Ενιαία και Ελεύθερη» όχι απλώς ένα σύνθημα, αλλά μια στρατηγική επιταγή.
Μια μελλοντική διευθέτηση πρέπει να επανενώσει την Κύπρο χωρίς επικυρίαρχους, εγγυήτριες δυνάμεις ή δικαιώματα μονομερούς επέμβασης — αναχρονισμοί από μια σκοτεινότερη εποχή. Η Κύπρος δεν είναι σατραπεία. Ο κυπριακός λαός δεν χρειάζεται διατάγματα. Χρειάζεται πλήρη δικαιώματα και προστασίες σύμφωνα με το κοινοτικό κεκτημένο. Η Κύπρος πρέπει να γίνει ένα κανονικό κράτος-μέλος της ΕΕ.
Η Κύπρος ανήκει σε όλους τους πολίτες της: Κυπρίους ελληνικής, τουρκικής, μαρωνίτικης, αρμενικής και λατινικής καταγωγής. Κύπρος – Kıbrıs – Cyprus είναι η κοινή πατρίδα όλων και ένα πολύχρωμο κιλίμι. Σε μια δημοκρατική και κυρίαρχη ομοσπονδιακή Δημοκρατία, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου πρέπει να εφαρμόζονται ισότιμα σε όλους, χωρίς καμία εξαίρεση.
Ο κ. Χαν διαθέτει πολύτιμη εμπειρία από τις Βρυξέλλες. Αλλά το κυπριακό δεν είναι τεχνική ή γραφειοκρατική υπόθεση. Είναι πρωτίστως γεωπολιτικό ζήτημα. Η παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής σε έδαφος της ΕΕ, ο παράνομος εποικισμός του κατεχόμενου βορρά, η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς, ο σφετερισμός περιουσιών και η τύχη των αγνοουμένων, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως νέα «κανονικότητα».
Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι οι Κύπριοι ελληνικής και τουρκικής καταγωγής έχουν νόμιμες ανησυχίες για την ασφάλειά τους, που πηγάζουν από την ιστορία και τις τραυματικές τους εμπειρίες. Οι Τουρκοκύπριοι επιδιώκουν πολιτική ισότητα, την προστασία της ταυτότητάς τους και αποτελεσματική συμμετοχή στη διακυβέρνηση του κράτους.
Οι Ελληνοκύπριοι εξακολουθούν να ζουν με τις συνέπειες της εισβολής, της κατοχής και του αναγκαστικού εκτοπισμού, μαζί με το πλήρες φάσμα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συνοδεύουν κάθε τέτοια κατοχή. Μια δίκαιη λύση οφείλει να εγγυηθεί την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια όλων.
Η Συνθήκη Εγγυήσεων ανήκει στο παρελθόν. Αποτελεί απομεινάρι της προπολεμικής Ευρώπης. Τα μελλοντικά σχήματα ασφάλειας πρέπει να βασίζονται σε σύγχρονες, πολυμερείς αρχές, όπως αυτές που προσφέρουν η ΕΕ ή/και το ΝΑΤΟ, και να διασφαλίζουν ότι κανείς στην Κύπρο δεν αισθάνεται κυριαρχούμενος ή περιθωριοποιημένος.
Η ΕΕ έχει δηλώσει ότι ο κ. Χαν θα συνεργάζεται «στενά» με την προσωπική απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Χολγκίν, και θα «συμβάλλει στη διαδικασία επίλυσης στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών». Η εντολή του πρέπει να είναι ουσιαστική. Χωρίς πραγματικά μέσα πίεσης, κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε ένα ακόμα επεισόδιο «διπλωματίας θεάτρου»: διαδικασία χωρίς αποτέλεσμα.
Το κυπριακό δεν είναι ένα παγωμένο ζήτημα. Επιδεινώνεται καθημερινά. Από την αποτυχία των συνομιλιών στο Κραν Μοντάνα το 2017, η απουσία διαπραγματεύσεων επέτρεψε σε τετελεσμένα να ενισχύσουν την καχυποψία και να παγιώσουν τη διαίρεση.
Η ΕΕ διαθέτει ηθικό κύρος, νομικά εργαλεία και οικονομικούς μοχλούς πίεσης. Πρέπει να τους αξιοποιήσει. Η πρόσφατη πρωτοβουλία SAFE -ένα αμυντικό εργαλείο 150 δισεκατομμυρίων ευρώ, ανοικτό υπό όρους και σε τρίτες χώρες- είναι ένα επίκαιρο παράδειγμα. Η πιθανή συμμετοχή της Τουρκίας θα μπορούσε να εξαρτηθεί από επαληθεύσιμη πρόοδο στο κυπριακό. Η αρχή είναι απλή: εμπιστοσύνη, αλλά με επιβεβαίωση.
Η ΕΕ δεν μπορεί να υπερασπίζεται αξιόπιστα τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου στην Ουκρανία, στη Γάζα ή στον Νότιο Καύκασο, ενώ ανέχεται στρατιωτική κατοχή εντός των συνόρων της. Η Ευρώπη πρέπει να δράσει. Η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης χωρίς επίλυση του κυπριακού.
Η αποστολή του κ. Χαν δεν πρέπει να καταντήσει ένα ακόμη καλοπροαίρετο υποσημείωμα της ΕΕ. Ο κ. Χαν πρέπει να ενισχυθεί με την αρμοδιότητα να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα και να απαιτήσει από την Τουρκία να ευθυγραμμίσει τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της με τον σεβασμό της κυριαρχίας των κρατών-μελών και του διεθνούς δικαίου. Η χωρίς όρους εμπλοκή έχει αποτύχει στο παρελθόν. Ήρθε η ώρα της λογοδοσίας.
Η τουρκική αντίδραση στον διορισμό Χαν υπογραμμίζει την πρόκληση. Χωρίς να απορρίψει ρητά τον διορισμό, η Άγκυρα τον χαρακτήρισε «εσωτερική υπόθεση της ΕΕ», κατηγόρησε τις Βρυξέλλες για μεροληψία και απαίτησε συνομιλίες «μεταξύ δύο κρατών με κυρίαρχη ισότητα», θέση που αντιβαίνει στις παραμέτρους του ΟΗΕ και στο συμφωνημένο ομοσπονδιακό πλαίσιο.
Και όμως, η Άγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει ένταξη στην ΕΕ και ρόλο στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, φιλοδοξίες που απαιτούν συμμόρφωση με το κοινοτικό κεκτημένο, το οποίο ταυτόχρονα αμφισβητεί. Κάθε συμφωνία για το κυπριακό πρέπει να είναι απολύτως συμβατή με το ευρωπαϊκό δίκαιο: εμπόριο, ανταγωνισμός, δικαστική συνεργασία, εξωτερική πολιτική, θεμελιώδη δικαιώματα και αρχές. Αλλιώς, η Κύπρος δεν θα μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά ως κράτος-μέλος και η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας θα παραμείνει αιωρούμενη.
Η εντολή του Χαν πρέπει να ενσωματώσει κάθε αποτέλεσμα στο κοινοτικό δίκαιο και να αντικρούσει τις αιτιάσεις περί μεροληψίας με νομική σαφήνεια και συνέπεια. Όπως λέγεται, η ΕΕ λύνει προβλήματα αγκαλιάζοντάς τα.
Η Κύπρος δεν είναι απλά ένα διαπραγματευτικό χαρτί. Είναι μια δημοκρατία της Ευρώπης, και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
Καθώς η Ευρώπη οικοδομεί τη στρατηγική της αυτονομία, πρέπει να αντιμετωπίσει και τις δικές της εκκρεμότητες. Η διαίρεση της Κύπρου έχει γίνει ανεκτή για πάρα πολύ καιρό. Αλλά τα προβλήματα, όταν δεν αντιμετωπίζονται, μετατρέπονται σε απειλές.
Έχω εκφωνήσει αμέτρητες ομιλίες για το κυπριακό υπό την ιδιότητά μου ως εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διάφορες χώρες. Πάντα με ρωτούσαν: «Τι θέλετε επιτέλους;» Η απάντησή μου ήταν πάντα απλή και ξεκάθαρη: Ο λαός της Κύπρου δεν είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού. Μας ψήνει όλους ο ίδιος ήλιος.
Δεν θέλουμε τίποτα περισσότερο – και τίποτα λιγότερο – από αυτά που κάθε πολίτης μιας δημοκρατικής χώρας στην ΕΕ θεωρεί αυτονόητα: Ελευθερία. Δημοκρατία. Κράτος δικαίου. Σεβασμό της κυριαρχίας. Ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν ζητούμε προνόμια. Μόνο ισότητα. Όχι επιβολή. Μόνο αξιοπρέπεια. Όχι ξένη κηδεμονία. Μόνο αυτοσεβασμό.
Η Κύπρος αξίζει και πρέπει να υπάρχει ως ενιαία και ελεύθερη. Όχι ως διαιρεμένο απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου, αλλά ως ένα σύγχρονο, ενωμένο, δημοκρατικό ευρωπαϊκό κράτος.
*Πρώην Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στις ΗΠΑ και Ύπατος Αρμοστής στο Η.Β. Ανώτερος Επιστημονικός Συνεργάτης, Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας
Έχουν περάσει αισίως… 64 χρόνια από τότε που η Ελλάδα έδεσε την τύχη της με αυτό που ξεκίνησε ως πολλά υποσχόμενη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των λαών και εθνών, αλλά κατέληξε στη σημερινή απεχθή εκδοχή μιας σοβιετικού τύπου υπερεθνικής γραφειοκρατίας με τυπική έδρα τις Βρυξέλλες και ουσιαστικό υποβολέα το Βερολίνο.
Φαντάζομαι λίγοι είναι αυτοί που θυμούνται ότι το μακρύ ταξίδι της ελληνικής ένταξης ξεκίνησε όχι το 1979, όταν υπογράφηκε η πράξη προσχώρησης στο Ζάππειο, αλλά πολύ νωρίτερα, το 1961, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός και τότε, κατέστησε την Ελλάδα την πρώτη «συνδεδεμένη» χώρα με την Κοινή Αγορά των «Έξι».
Εκείνη, όμως, η απόφαση δεν ήταν ακριβώς ομόθυμη σε όλες τις τάξεις του πολιτικού και ακαδημαϊκού φάσματος. Υπήρχαν σοβαρές προσωπικότητες που εξέφραζαν επιφυλάξεις για το μέλλον της Ορθόδοξης Ελλάδας σε μία λέσχη «Φράγκων», υπήρχαν και πρώιμες ευρωσκεπτικιστικές φωνές όπως του εξαιρετικού Σκυριανού ευπατρίδη Μάνου Φάλταϊτς που εξέδιδε την επιθεώρηση «Οδηγητής» (ουδεμία σχέση με το ομώνυμο έντυπο της ΚΝΕ) και εκείνη την εποχή έγραφε το προφητικό δοκίμιο με τίτλο «Πανευρώπη και Κοινή Αγορά: Ο προάγγελος της οικονομικής μας καταστροφής και της εθνικής μας εκμηδενίσεως».
Στον «Οδηγητή» έγραφαν πολλοί διανοούμενοι, λογοτέχνες και συγγραφείς της εποχής, από τον μοναδικό Άγγελο Τερζάκη μέχρι τον πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Πυρουνάκη και τον αναμορφωτή του εκπαιδευτικού μας συστήματος Ευάγγελο Παπανούτσο.
Δεν είχαν όλοι κοινές πολιτικές καταβολές, αλλά μοιράζονταν τις ίδιες πατριωτικές ανησυχίες, προβλέποντας ότι η «Ρωμιοσύνη», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Παπανούτσος, θα σβήσει μέσα στο κράμα που θα δημιουργηθεί γιατί «θα γίνωμε “Ευρωπαίοι” στις αντιλήψεις, στους τρόπους, στη μόρφωση και στο τέλος δεν θα είναι δυνατόννα περισωθούν τα δικά μας εθνικά κεφάλαια, συγκεκριμένα και απλά, η νεοελληνική γλώσσα και η Ορθοδοξία μας».
Ταυτόχρονα με αυτούς που ανησυχούσαν για τον εθνικό εκφυλισμό υπήρχαν και πολύ σοβαροί οικονομολόγοι-όχι μόνο αριστερής απόκλισης-που εξέφραζαν σοβαρές ενστάσεις βλέποντας ότι η ελληνική παραγωγική βάση θα συνθλιβεί στις μυλόπετρες των βιομηχανικά ανεπτυγμένων χωρών. Οι απόψεις αυτών των ανθρώπων, που διέγνωσαν από πολύ νωρίς τον εφιάλτη, φιλοξενούνταν χωρίς αποκλεισμούς και προκαταλήψεις ακόμα και σε έντυπα της αστικής ακαδημαϊκής διανόησης όπως η εξαιρετική μηνιαία επιθεώρηση «Νέα Οικονομία» του Άγγελου Αγγελόπουλου. Δεν υπήρχε «εξοστρακισμός» απόψεων γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν τότε πληρωμένα μέσα ενημέρωσης ή πανεπιστημιακοί και πολιτικοί «ευρω-τροχονόμοι» που θα έσπευδαν να ρίξουν στην πυρά ως «ψεκασμένο» όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει το κυρίαρχο αφήγημα.
Φωτεινά ελληνικά μυαλά που έβλεπαν μακριά είχαν συλλάβει, λοιπόν, το αδιέξοδο ήδη από τη δεκαετία του ’60. Στη διαδρομή της ευρωπαϊκής ενοποίησης η Ελλάδα θα έπαιρνε γενναία οικονομική στήριξη αλλά με αντάλλαγμα την παραίτηση από βασικούς παραγωγικούς τομείς και επιλογές ανάπτυξης που θα της εξασφάλιζαν αυτάρκεια. Οι Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφοι θα επωφελούνταν προσωρινά μέσα από ένα φάσμα επιδοτήσεων, όπως αυτές οι σημερινές του ΟΠΕΚΕΠΕ που κατέληξαν στην τσέπη των επιτήδειων, αλλά τα ελληνικά αγροτοδιατροφικά προϊόντα θα εξαφανίζονταν ακόμα και από την εσωτερική αγορά. Και η ελληνική βιομηχανία, χωρίς επιδοτήσεις και κίνητρα, θα έσβηνε μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Στην πράξη ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε από το δικαίωμα να αποφασίζει τι είδους οικονομική ανάπτυξη επιθυμεί και επέτρεψε να επιλέγουν άλλοι τι είδους ανάπτυξη «του ταιριάζει». Έτσι, μέσα σε μερικές δεκαετίες, η πατρίδα μετατράπηκε σε ετεροπροσδιοριζόμενη αποικία μαζικού τουρισμού, χωρίς αξιόλογη παραγωγική συγκρότηση, ενεργειακή αυτονομία και εξαγωγικό πλεόνασμα. Κι αυτός ο παραλογισμός ενισχύθηκε με τη δημιουργία μίας εγχώριας κάστας ευρω-δωσίλογων, που υποστηρίζουν ότι καλύτερα να αποφασίζουν οι ξένοι για το μέλλον της χώρας, γιατί εμείς είμαστε «ανώριμοι». Μαζί με τους «ευρωλιγούρηδες» ανδρώθηκε και μία τάξη σύγχρονων «μαυραγοριτών», δηλαδή επιτήδειων που έμαθαν να αρπάζουν τις επιδοτήσεις, να σιτίζονται από κοινοτικά προγράμματα, να χρηματοδοτούνται για να προβάλουν την «ευρωπαϊκή ιδέα» και να υπακούν στις «ντιρεκτίβες» μιας απρόσωπης πολυεθνικής γραφειοκρατίας, που τελικά όμως υπηρετεί τα συμφέροντα συγκεκριμένων «κυρίαρχων» κρατών.
Μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος που έδωσε έμφαση στο «μοντέλο αυτάρκειας» η κουβέντα ξανάρχισε, αλλά κινήθηκε σε στείρα ιδεολογικά στερεότυπα του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», μέχρι που σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο της χώρας αποφάσισε ότι η ένταξη είναι μονόδρομος.
Το κρίσιμο σημείο καμπής που ασφαλώς εξανέμισε κάθε προοπτική αυτόνομης ανάπτυξης σφραγίστηκε με τη βιαστική ένταξη της Ελλάδας στο κοινό νόμισμα, που ναρκοθέτησε την παραγωγική βάση της εθνικής οικονομίας και υποθήκευσε το μέλλον των ελληνικών εξαγωγών.
Τα Μνημόνια και το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας ήταν απλώς το όψιμο «τίμημα» (υπό τη μορφή παραδειγματικής τιμωρίας) για την ανοχή των ισχυρών της Ε.Ε. στην ισότιμη συμμετοχή ενός κράτους «β’ κατηγορίας».
Σήμερα η συμμετοχή δεν είναι καν ισότιμη. Η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα λόγου και αρκείται στον ρόλο που της προσφέρουν με το αναπτυξιακό μοντέλο… Άγιου Δομίνικου σε βαλκανική εκδοχή. Δεν παράγει τίποτα, δεν εξάγει τίποτα, χτίζει μόνο ξενοδοχεία και εισάγει λεφούσια τουριστών, ολοένα και πιο χαμηλής εισοδηματικής στάθμης, που ευελπιστεί να της λύσουν το βιοποριστικό ζήτημα κατά την ίδια έννοια που οι εισαγόμενοι λαθρομετανάστες θα λύσουν-υποτίθεται-το δημογραφικό.
Αυτά, όμως, λίγο πολύ τα γνωρίζουμε. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο αντίλογος σε αυτόν τον θλιβερό ρόλο που μας επιφυλάσσει η Ε.Ε. έχει πλήρως απαγορευτεί. Την ώρα που σε χώρες ακόμα και αναξιοπαθούσες, όπως η γειτονική Βουλγαρία, διατυπώνονται τεκμηριωμένες αντιρρήσεις για την είσοδο στο «ευρώ», στην Ελλάδα ο «μονόδρομος» καλά κρατεί. Οποιοσδήποτε τολμήσει έστω και να ψιθυρίσει ότι ήρθε η ώρα να «το δούμε αλλιώς» απομονώνεται ως μίασμα. Προσωπικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις οικονομολόγων όπως ο μακαρίτης Θόδωρος Κατσανέβας, η Μαρία Δελιβάνη, ο Νίκος Ιγγλέσης ή ο Δημήτρης Καζάκης, οι απόψεις των οποίων δαιμονοποιήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν, δεν γνωρίζω κανέναν που να υποστηρίζει δημόσια ότι θα πρέπει να εξετάσουμε εναλλακτικές λύσεις, έξω από την ασφυκτική ομηρία του ευρώ. Τέτοιες κουβέντες έστω και υπό τη μορφή «άσκησης εργασίας» σχεδόν ποινικοποιούνται από την ευρωσιτιζόμενη κάστα πολιτικών, δημοσιογράφων, αλλά και ακαδημαϊκών που βλέπουν ως μόνη ρεαλιστική λύση να μείνουμε στα χάλια που είμαστε για να λέμε ότι «Μείναμε Ευρώπη».
Υπάρχει, όμως, μία θεμελιώδης διαφορά. Μέχρι χθες το πρόβλημα ήταν κατά βάση οικονομικό. Σήμερα, δυστυχώς, επεκτείνεται σε υπαρξιακά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ίδια την επιβίωση του ελληνικού κράτους. Γιατί πλέον η Ελλάδα χωρίς κανένα δικαίωμα αντίρρησης καλείται να συμμετέχει σε αποφάσεις εξόφθαλμα αντίθετες με τα εθνικά της συμφέροντα. Αποφάσεις που αγγίζουν χορδές αυτοσυντήρησης, όπως η συμμετοχή σε πολεμικές περιπέτειες που δεν μας αφορούν ή ο εκβιασμός για εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στον προαιώνιο εχθρό. Για πρώτη φορά δηλαδή από την περίοδο των Μνημονίων το ερώτημα δεν αφορά τη συμμετοχή μας στο κοινό νόμισμα, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή καθεαυτή…
* Ο δημοσιογράφος Γιώργος Χαρβαλιάς είναι συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια».
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία στις 8-6-25.
Χαίρετε και καλό καλοκαίρι. Αφού τελείωσα τη συγγραφή του δεύτερου βιβλίου για το δημογραφικό με τίτλο «Ελλάδα…στο λυκόφως της ιστορίας;» αποφάσισα να μεταφέρω μερικά βασικά στοιχεία του στο διαδίκτυο για να ενημερώσω για το ζήτημα και την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βρίσκεται η χώρα. Κρατήστε το κείμενο, από τις περίπου 270 σελίδες του βιβλίου επέλεξα 17 σύντομα θέματα. Κοινοποιήστε αν θέλετε και γράψτε τις σκέψεις σας. Την κατάσταση αυτή δυστυχώς θα τη βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.
1. Η χώρα σήμερα
Όπου και να κοιτάξουμε, βλέπουμε κατήφεια, μαρασμό, απαισιοδοξία και ολοένα και περισσότερους ξένους. Στα χωριά οι τελευταίοι κάτοικοι πλέον είναι μεγάλης ηλικίας και σύντομα θα ερημώσουν πλήρως. Τα σχολεία κλείνουν λόγω έλλειψης μαθητών, οι καθηγητές είναι σχεδόν όλοι μεσήλικες. Στον στρατό οι οπλίτες θη-τείας έχουν γίνει είδος πολυτελείας και οι λιγοστοί πλέον νέοι δεν θέλουν να ακο-λουθήσουν το στρατιωτικό επάγγελμα. Η οικονομία στενάζει χωρίς νέους εργαζόμενους, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, οι επιχειρήσεις με ηλικιωμένους ιδιο-κτήτες δεν θα αντέξουν τον ανταγωνισμό και το συνταξιοδοτικό σύστημα θα καταρρεύσει. Αντί όμως να ληφθούν μέτρα για αύξηση των γεννήσεων, το κράτος εναποθέτει τις ελπίδες του στους μετανάστες.
2. Η δημογραφική κατάσταση
Γινόμαστε ταχέως χώρα γερόντων. Ο πληθυσμός έπεσε από τα 10 εκατομμύρια για πρώτη φορά από το 1987 και δεν προβλέπεται ΠΟΤΕ πάλι να φτάσει αυτό το νούμερο. Η διάμεση ηλικία είναι πλέον 47 χρόνια, βλέπετε στην εικόνα 1, την εξέλιξή της από το 1951, τότε είμασταν μία χώρα νέων ανθρώπων με διάμεση ηλικία τα 24 χρόνια. Μπορεί να αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής, αλλά αυτό από το 2008 κόλλησε στα 81 χρόνια και δεν προβλέπεται να αυξηθεί άλλο, ενώ από τότε η διάμεση ηλικία «τσίμπησε» άλλα εφτά χρόνια. Η αύξηση του ο μ.ο. ηλικίας του πληθυσμού προσεγγίζει πλέον τον μισό χρόνο ετησίως, το 2055, σε μία γενεά μόνο από τώρα, θα πλησιάζει τα 60 χρόνια, με αυτόν τον μ.ο. ηλικίας το έθνος δεν αναπαράγεται και φυσικά θα σβήσει πολύ σύντομα.
Καταλαβαίνετε σε ποιο σημείο είμαστε σήμερα; Δεν μιλάμε για 200 χρόνια μετά, οι νεότεροι θα την προλάβουν αυτή την εποχή, αν εμείς καθόμαστε και κοιτάμε.
Ο δείκτης γονιμότητας στην Ελλάδα (παιδιά ανά γυναίκα) προσεγγίζει το 1,2, για τις Ελληνίδες είναι ακόμα μικρότερο, ενώ απαιτείται το 2,1 για διατήρηση του πληθυσμού. Οι γυναίκες κάνουν το ένα ή το πολύ δεύτερο παιδί τους στην ηλικία των 35+, συνήθεια πλέον που είναι καταστροφική για το δημογραφικό.
Τα νοικοκυριά με τρία και παραπάνω παιδιά αποτελούν μόλις το 7% του πληθυσμού, ενώ οι υπερπολύτεκνες οικογένειες είναι ελάχιστες (και από αυτές η πλειοψηφία ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες), όπως φαίνεται στην εικόνα 2. Δεν υπάρχει πλέον πολυμελής οικογένεια στην Ελλάδα, για πρώτη φορά στην ιστορία.
3. Ο ελληνισμός στο τέλος της ιστορίας του
Το δημογραφικό πρόβλημα θα αφανίσει τη χώρα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι φανταζόμαστε. Αν ο Ελληνισμός έχει ιστορία 5.000 χρόνων και μετά από 30-40 χρόνια ο μ.ο. ηλικίας του πληθυσμού θα είναι 60+, τότε είμαστε όχι στο «λυκόφως», αλλά στο τέλος της ιστορίας, αυτό ήταν, ο ελληνισμός τελείωσε.
4. Οι συνέπειες
• Οι συνέπειες είναι δραματικές. Εκτός από την επικείμενη εξαφάνιση του έθνους, ως τότε θα επηρεάζονται όλες οι λειτουργίες του κράτους, η οικονομία, το ασφαλιστικό σύστημα, η εξωτερική πολιτική, η παιδεία, η υγεία και κυρίως η άμυνα.
• Συνεπώς καλά κάνουν όσοι συζητάνε για την εξωτερική πολιτική, την εθνική στρατηγική, την άμυνα, την επιβίωση του έθνους και διάφορες άλλες τέτοιες υψηλές θεωρίες, να τους ενημερώσω όμως ότι για να συζητάνε, προϋπόθεση είναι η ύπαρξη Ελλήνων. Εκτός αν συζητάνε για άλλα έθνη και δεν το έχουν συνει-δητοποιήσει και οι ίδιοι ακόμα. Έχουμε καταλάβει ότι καίγεται το σπίτι μας; Προφανώς όχι. Προχθές σε μία ιστοσελίδα διάβασα ανάλυση τριών σελίδων για την επιβίωση του έθνους και ο συντάκτης δεν έγραψε ούτε μία φορά τη λέξη «δημο-γραφικό». Μυρωδιά δεν έχουν πάρει το τι γίνεται, ιδέα δεν έχουν, υποτίθεται σο-βαροί αναλυτές.
5. Το συνταξιοδοτικό στα βράχια
Δυστυχώς όμως πολλοί ενδιαφέρονται μόνο για την τσέπη τους. Να ενημερώσω όμως και για αυτό ότι στην Ελλάδα ισχύει το αναδιανεμητικό σύστημα στο οποίο οι συντάξεις πληρώνονται από τις εισφορές των εργαζομένων. Το σύστημα μέχρι το 2060 θα έχει καταρρεύσει γιατί οι (ελάχιστοι) εργαζόμενοι θα πρέπει να πληρώνουν το 108% του μισθού τους για τους συνταξιούχους. Θα απαντήσεις κάποιος: γιατί δεν το γυρνάμε λοιπόν στο κεφαλαιοποιητικό; (κάθε πολίτης να λαμβάνει σύνταξη ανάλογα με τις δικές του εισφορές κατά τη διάρκεια της εργασίας του, αυτό είναι και το σωστό).
Πολύ απλή η απάντηση. Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις (που όμως οι πολίτες ψήφισαν), όχι μόνο κατασπατάλησαν τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά υπόσχονταν και αύξηση των συντάξεων με χρήματα που δεν υπήρχαν στα ταμεία, με αποτέλεσμα τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Επειδή λοιπόν δεν υπάρχουν οι πόροι των εισφορών, η διατήρηση του αναδιανεμητικού συστήματος είναι μονόδρομος, αλλιώς συντάξεις αντίο. Υπενθυμίζω ότι οι συνταξιούχοι και οι παλαιοί ασφαλισμένοι που θα γίνουν σε λίγο συνταξιούχοι, αποτελούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, βλέπετε την πυραμίδα στην εικόνα 3. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό νομίζω, δεν χρειάζεται όλα να τα εξηγώ.
Η αλλαγή στο ανακεφαλαιωτικό σύστημα θα είναι δυνατή μόνο όταν η πληθυσμιακή πυραμίδα γίνει απολύτως φυσιολογική (βάση πλατιά, αυτό είναι το κανονικό σχήμα της) και κάθε ένας από τους πολλούς πλέον εργαζόμενους θα πληρώνει εισφορές για τη δική του σύνταξη και όχι για τη σύνταξη των ηλικιωμένων. Αυτό όμως δεν προβλέπεται να γίνει ποτέ, έτσι πως πάμε, κράτος και λαός.
Το αναδιανεμητικό θα καταρρεύσει, για το ανακεφαλαιωτικό δεν συζητάμε. Το κράτος όμως αντί να προβεί στη μόνο ορθή εθνικά λύση που είναι η άμεση διαπλάτυνση της πυραμίδας, αφενός και κυρίως για να επιβιώσει το έθνος και αφετέρου για να στηρίξουν οι νέοι εργαζόμενοι το συνταξιοδοτικό (και μελλοντικά να γυρίσει στο ανακεφαλαιωτικό), συντάσσει αναλογιστικές μελέτες, καταπολεμά τις γεννήσεις και φυσικά στηρίζεται στους μετανάστες; Πως θα επιβιώσει το σύστημα; Πολλοί βέβαια φαντάζονται ότι ο ορυκτός πλούτος είναι αυτός που θα σώσει το σύστημα. Μακάρι οι φαντασίες τους να γίνουν πραγματικότητα.
6. Ποιος πληρώνει τελικά ποιον;
Οι δύο τελευταίες γενεές συνταξιούχων που δεν έκαναν πολλά παιδιά, λαμβάνουν τις συντάξεις τους από την εργασία των παιδιών αυτών που επέλεξαν να κάνουν παιδιά – είπαμε αναδιανεμητικό σύστημα. Παρόλα αυτά υπάρχει μερίδα «περίεργων», για να μην πω κάτι πιο βαρύ, πολιτών που ισχυρίζονται ότι αυτοί πληρώνουν με τους φόρους τους τα (ανύπαρκτα πλέον) επιδόματα των πολυμελών οικογενειών. Ας ενημερωθούν λοιπόν αυτοί, που παρεμπιπτόντως πέρασαν και περνούν τη ζωή τους με πολύ πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από αυτούς που έκαναν πολλά παιδιά, (διότι πολύ απλά μοίραζαν τον μισθό τους διά τρία και διά τέσσερα και όχι διά έξι και διά οχτώ κ.λπ.), ότι συμβαίνει εντελώς το αντίθετο. Η εργα-σία αυτών των παιδιών είναι αυτή που θα εξασφαλίσει στο μέλλον τη σύνταξή τους. Αυτούς που κάνουν παιδιά το κράτος πρέπει να τους προστατεύει επειδή κρατάνε τη χώρα ζωντανή και όχι να τους εχθρεύεται και οι άλλοι πολίτες χάρη τους χρωστούν και όχι το ανάποδο.
7. Η στάση του κράτους
• Το κράτος είναι πλήρως αδιάφορο. Παρά τη ρητή προσταγή του Συντάγματος της χώρας στο άρθρο 21 για προστασία της πολύτεκνης οικογένειας και για λήψη μέριμνας για δημογραφική πολιτική, οι πολύτεκνες οικογένειες τείνουν προς εξαφάνιση (εικόνα 2) ενώ οι γεννήσεις κάθε χρόνο και λιγοστεύουν (εικόνα 4). Συνεπώς είναι απορίας άξιον το πως νοείται για το κράτος η τήρηση του συγκεκριμένου άρθρου του Συντάγματος, ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως θέλει.
• Το κράτος στην πραγματικότητα δεν είναι ότι δεν μπορεί, αλλά δεν θέλει. Γιατί; Από που συνάγεται η έλλειψη θέλησης και η αδιαφορία;
1. Από τους τραγικούς δημογραφικούς δείκτες. .
2. Από τις πολύτεκνες και υπερπολύ-τεκνες οικογένειες που κοντεύουν να εξαφανιστούν (εικόνα 2).
3. Από την παντελή ανυπαρξία κινήτρων τεκνογονίας στο σχέδιο που ούτε ένα ουσιαστικό μέτρο και κίνητρο τεκνογονίας δεν περιέχει (βλέπετε παρακάτω).
4. Από την άρνηση καταδίκης των δηλώσεων ότι το δημογραφικό θα λυθεί με τους μετανάστες.
5. Από τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη φυγή των νέων στο εξωτερικό και που το κράτος δεν κάνει απολύτως τίποτα για να διακόψει.
6. Από το γεγονός ότι το κράτος, ενώ πολύ καλά γνωρίζει ότι η χώρα βρίσκεται στο τελικό στάδιο της πληθυσμιακής αποσύνθεσης και κατάρρευσης, δεν πράττει απολύτως τίποτα για να ανακόψει την πορεία προς την καταστροφή.
7. Από το γεγονός ότι, ενώ το κράτος γνωρίζει ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που με τις εισφορές τους εξασφαλίζουν τις συντάξεις των ηλικιωμένων, δεν πράττει απολύτως τίποτα για να αυξηθούν οι γεννήσεις και να έχει η χώρα επαρκείς νέους εργαζόμενους στο μέλλον (μετανάστες είπαμε θα μας σώσουν).
8. Από τη συνεχιζόμενη αφάνεια στην οποία παραμένει το δημογραφικό ζήτημα, σαν να είναι ένα θέμα τελευταίας προτεραιότητας.
8. Το Εθνικό Σχέδιο δράσης για το δημογραφικό
• Το νεοσύστατο από το 2023 υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας εξέδωσε τον Οκτ 24 το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό (ΕΣΔΔ) το οποίο είμαι σίγουρος ότι δεν γνωρίζει κανείς, διότι δεν δίνει ούτε ένα κίνητρο για απόκτηση παιδιών και φυσικά δεν έχει στόχους και δεσμεύσεις.
• Το γνωρίζετε το σχέδιο; Διαβάστε το και ας μου στείλει ΕΝΑΣ ένα μήνυμα να μου πει ότι αυτό το μέτρο προωθεί την τεκνογονία. Να το διαφημίσουμε εμείς στα νέα ζευγάρια για να αρχίσουν να κάνουν παιδιά, αφού δεν το διαφημίζει το κράτος.
• Στο σχέδιο δίνεται τόσο μεγάλη προσοχή, που πέντε μήνες μετά τη σύνταξή του άλλαξε η υπουργός (Ζαχαράκη) και ήρθε άλλη (Μιχαηλίδου). Σε ποιο σοβαρό κράτος, του οποίου μάλιστα απειλείται η ύπαρξή του, γίνονται αυτά;
9. Ο μοιραίος και ευκολόπιστος λαός
• Το 1989, πριν από 36 χρόνια, ένας σοφός γιατρός και ερευνητής, έγραφε: «Ως Λαός και ως Έθνος έχουμε ολισθήσει απαθείς, αδρανείς και βαθιά ανυποψίαστοι στην πληθυσμιακή παρακμή. Στερεύει η πηγή της ζωής του έθνους μας και είμαστε εμείς οι μόνοι υπαίτιοι, εν γνώσει ή εν αγνοία μας».
• Πριν από 36 χρόνια ήδη ο συγγραφέας διέλυσε την ψευδαίσθηση και τη βολική φαντασίωσή μας ότι για όλα ευθύνεται το κράτος. Ξεγελαστήκαμε από την εξουσία η οποία έταξε καλοπέραση και άνετη ζωή, οι οικογένειες μίκρυναν, χα-λάρωσαν τα ήθη, η επαφή με την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση χάθηκε, οι χριστιανικοί γάμοι λιγόστεψαν τα διαζύγια αυξήθηκαν. Μετατραπήκαμε σαν άβουλα κοπάδια σε φανατικούς κομματικούς οπαδούς αυτών που με τη δημο-γραφική τους πολιτική καταστρέφουν το έθνος και γίναμε συμμέτοχοι και συνένο-χοι στο έγκλημα.
• Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία αγαπητοί φίλοι και φίλες. Αυτά που γράφει ο συγγραφέας το 1989 ίσχυαν στο 100%, σήμερα η ευθύνη μας είναι απείρως μεγαλύτερη. Διότι συνεχίσαμε να μην κάνουμε παιδιά και να υποστηρίζουμε τους νεκροθάφτες του δημογραφικού για άλλα 36 χρόνια. Σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι τον ελληνισμό με τις προσωπικές και πολιτικές επιλογές μας, εδώ και πάνω από μισό αιώνα.
10. Οι ήρωες του διαδικτύου
• Οι περισσότεροι, ειδικά οι «ήρωες του διαδικτύου», αντί να ασχοληθούμε με το δημογραφικό ασχολούμαστε με το μεταναστευτικό. Φυσικό είναι αυτό, δεν θέλουμε να δούμε τη δική μας τεράστια ευθύνη, αλλά να τη φορτώσουμε αλλού. Δεν μας πειράζει καθόλου που η Ελλάδα εξαφανίζεται ταχέως, μας πειράζει όμως που γεμίζει μετανάστες. Ας ερημώσει το χωριό, αρκεί να μην έρθουν μετα-νάστες. Σωστή είναι βέβαια η στάση μας, ποιος Έλληνας θέλει την πατρίδα του να γεμίσει με αλλοδαπούς; Αρκεί όμως να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας απέναντι στο έθνος. Τώρα κάνει ένας δύο παιδιά τα πολύ, εκ των οποίων το ένα είναι στο εξωτερικό και το άλλο δεν έχει παιδιά, ψηφίζει αυτούς που μας κατα-στρέφουν και ωρύεται για τους μετανάστες. Δεν υπάρχει σωτηρία πραγματικά με τη λογική αυτή.
• Δεν ξεχνάμε φυσικά ότι είμαστε και Νικηταράδες και Κολοκοτρώνηδες και τελευταίοι βασιλιάδες και θα πάρουμε και την Πόλη, αλλά η πατρίδα μας σβήνει και δεν κάνουμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για αυτό. Αγαπητοί φίλοι πλανιόμαστε οι-κτρά αν νομίζουμε ότι με τις φλογερές και εθνικοπατριωτικές αναρτήσεις βοηθάμε τι χώρα.
11. Το μέλλον των παιδιών μας και η ανάποδη λογική
Σκεφτόμαστε σε τι κόσμο θα ζουν τα παιδιά μας; Η σκέψη αυτή περνάει σίγουρα από το μυαλό των γονιών, αλλά με ανάποδη και αντεθνική λογική. Επειδή βλέ-πουμε τις δυσχέρειες, δεν κάνουμε παιδιά ή κάνουμε μόνο ένα ή δύο θέτοντας στον εαυτό μας το εύλογο ερώτημα «σε τι κόσμο θα ζήσουν;». Όμως έτσι δυσχε-ραίνουμε ακόμα περισσότερο τη θέση τους, διότι αυτά θα ζουν σε μία χώρα γε-μάτη ανασφάλεια και κινδύνους και με τους γερασμένους Έλληνες να μην είναι αυτοί που διαφεντεύουν την τύχη της. Αντί να κάνουμε πολλά παιδιά για να εξα-σφαλίσουμε το μέλλον της χώρας, την ευμάρεια και την ελληνικότητά της, κάνου-με κανένα ή ως δύο και τη χαντακώνουμε περισσότερο. Πιο αυτόχειρας λαός δεν υπάρχει.
12. Η φυγή στο εξωτερικό
• Η μετανάστευση των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό (Brain Drain) είναι ένα τραγικό για τη χώρα φαινόμενο που επιδεινώνει το δημογραφικό πρόβλημα διότι οι νέοι μειώνονται ενώ αυτοί που φεύγουν είναι οι πιο μορφωμένοι που θα μπορούσαν να δώσουν στη χώρα την απαιτούμενη οικονομική αλλά και δημογραφική ώθηση.
• Δυστυχώς το κράτος δεν πράττει απολύτως τίποτα για να δώσει κίνητρα για παραμονή, άλλά και κάθε πολίτης σκέφτεται μόνο τον εαυτό του. Ένα άτομο δεν μπορεί να σώσει τη χώρα αλλά μπορούν όλοι μαζί. Για αυτό και κάθε ένας δεν πρέπει να βλέπει στον καθρέφτη το δικό του πρόσωπο, αλλά το πρόσωπο όλων των Ελλήνων και να αναρωτιέται: «τι θα απογίνει η χώρα αν όλοι κάνουν αυτό που κάνω εγώ;» ή «ποιος θα μείνει στην Ελλάδα αν όλοι πάρουν την ίδια απόφαση με εμένα;»
13. Η ιδιόμορφη λειτουργία της δημοκρατίας
Όσο ο λαός γερνάει η δημοκρατία μετατρέπεται στον καλύτερο σύμμαχο της δη-μογραφικής συρρίκνωσης. Η μέση και η τρίτη ηλικία αποτελούν πλέον την πλειο-ψηφία αλλά φυσιολογικά δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον αλλά για την υγεία, την ασφάλεια και τη σύνταξή τους. Οι νέοι είναι λίγοι, απέχουν από τις εκλογές και έχουν φύγει στο εξωτερικό. Κατόπιν τούτου οι ηλικιωμένοι πλειοψηφούν, αποφα-σίζουν αυτοί για τις τύχες των νέων και αυτό το γνωρίζουν οι πολιτικοί που τους δίνουν συνεχώς ψίχουλα και δώρα για να υποκλέπτουν την ψήφο τους και να ε-ξασφαλίζουν τη μόνιμη παραμονή στην εξουσία. Έτσι, αυτή η καθόλα νόμιμη αλ-λά ιδιόμορφη λειτουργία της δημοκρατίας γίνεται ο τάφος του δημογραφικού αλλά και του έθνους.
14. Το δημογραφικό και τα εθνικά συμφέροντα
• Το δημογραφικό πρόβλημα αποδυναμώνει την εθνική ισχύ της χώρας, διότι έθνη χωρίς νέο πληθυσμό δεν έχουν κανένα μέλλον και όλοι οι παράγοντες ισχύος όπως είναι η οικονομία, η εξωτερική πολιτική και η άμυνα επηρεάζονται αρνητικά.
• Οι φίλοι μας εξ ανατολών έχουν 85 εκατομμύρια πληθυσμό και διάμεση ηλικία 34 χρόνια. Όποιος λοιπόν αισθάνεται καλά και άνετα, ας αναλογιστεί πρώτα πως αισθάνονται αυτοί για εμάς.
• Χωρίς δημογραφικό πρόβλημα, η λέξη αποτροπή δεν θα υπήρχε στο ελληνικό λεξιλόγιο, θα μας σεβόταν άπαντες, θα είμασταν πανίσχυροι και οι διεκδι-κήσεις εις βάρος της χώρας μας θα ήταν ανύπαρκτες. Χωρίς δημογραφικό και τις μονάδες στο 100% ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα δεν θα υπήρχε, από εκεί πηγάζουν όλα.
15. Το δημογραφικό σε αδιέξοδο
• Το δημογραφικό ζήτημα σήμερα βρίσκεται σε ένα απόλυτο αδιέξοδο το οποίο έχει τρεις πυλώνες. Ο πρώτος είναι το κράτος που δεν επιθυμεί τη λύση του. Ο δεύτερος είναι οι πολίτες που είναι γερασμένοι, οι ίδιοι δεν έχουν κάνει πολλά παιδιά και δεν ενδιαφέρονται. Ο τρίτος είναι οι κάκιστοι δημογραφικοί δεί-κτες.
• Ακόμα και ένας πατριώτης πολιτικός, ένας σύγχρονος Καποδίστριας θα έβρισκε τεράστια δυσκολία. Πως θα μπορούσε να πείσει αυτόν τον δύσμοιρο λαό να στερηθεί προνόμια (τα pass και τα έκτακτα δωράκια – 1,1 δις) για να δοθούν για το δημογραφικό; Δυστυχώς οι πολιτικοί ενδιαφέρονται για τη γνώμη των πολ-λών και για την επανεκλογή τους, όχι για το έθνος και τη σωτηρία του.
• Πόσοι όμως από εμάς είχαμε ως κριτήριο επιλογής κόμματος τη θέση του στο δημογραφικό πρόβλημα; ΚΑΝΕΝΑΣ. Οπότε, γιατί φωνασκούμε;
16. Η νέα προσπάθεια των πολιτών
• Οι περισσότεροι πολίτες πλέον δεν μπορούν να κάνουν παιδιά λόγω ηλικίας, άλλοι δεν μπόρεσαν λόγω θεμάτων υγείας, ενώ τα έφερε έτσι η ζωή και πολλοί ζούνε μόνοι τους. Ωστόσο, μπορούμε να συνεισφέρουμε, ξεχνάμε ΠΛΗΡΩΣ τι κάναμε μέχρι τώρα και συμβάλλουμε ΑΠΑΝΤΕΣ.
• Πως γίνεται αυτό; Ενημερωνόμαστε για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος και τη σοβαρότητά του. Κάνουμε ένα και δύο παιδιά ακόμα όσοι μπορούμε. Προτρέπουμε δικούς μας ανθρώπους και τους βοηθούμε οικονομικά και με όποιον άλλο τρόπο μπορούμε. Θέτουμε το ζήτημα συνεχώς στον ιδιωτικό και στον δημόσιο λόγο και στα κοινωνικά δίκτυα. Υποστηρίζουμε πολιτικές επιλογές με αποκλειστικό γνώμονα τις θέσεις και τις δεσμεύσεις για το δημογραφικό και όχι αυτούς που 50 χρόνια έφεραν τη χώρα στην τωρινή κατάσταση. Αν έχουμε μεγάλη αναγνωρισιμότητα και επιρροή συνεχώς αναδεικνύουμε το θέμα για να πιέζουμε το κράτος και να ενημερώνουμε τον πληθυσμό.
17. Πρέπει να αλλάξουμε επειγόντως πορεία
• Αγαπητοί φίλοι και φίλες η κατάσταση είναι στο χειρότερο σημείο. Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές και τα 40 και 50 χρόνια από τώρα που ο πληθυσμός δεν θα αναπαράγεται πλέον δεν είναι μακριά, θυμηθείτε το 1980, άλλο τόσο μας μένει.
• Θα συνεχίσουμε να αδιαφορούμε εμείς οι ίδιοι; Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε πολιτικές και πολιτικούς που είναι οι νεκροθάφτες του δημογραφικού; Μετά θα συνεχίσουμε να είμαστε συνεργοί, (γιατί μέχρι τώρα είμαστε), εμείς θα είμαστε που σκοτώνουμε τη χώρα, να το ξέρετε, είναι ξεκάθαρο αυτό.
• Ασχοληθείτε με το δημογραφικό για να σωθεί η χώρα μην ασχολείστε με το αν η διαιτησία αδίκησε τον Παναθηναϊκό και ο πρόεδρός του έκανε φασαρία στο ΣΕΦ. Με αυτό θέλουν να ασχολείστε αυτοί που καταστρέφουν τη χώρα, τους αρέσει πάρα πολύ αυτό το επίπεδο του λαού.
Θα είναι χαρά μου να διαβάσω και να απαντήσω σε σχόλια. Και πάλι καλό καλοκαίρι.
Οι σύμμαχοι του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να ισχυρίζονται πως οι διαδηλώσεις στο Λος Άντζελες τον ευνοούν πολιτικά, όμως στην πραγματικότητα στοχεύουν ευθέως στις αδυναμίες του.
Η απρόβλεπτη φύση της κοινής γνώμης
Για μήνες, καθώς ο Τραμπ αποδυνάμωνε τη δημόσια διοίκηση, αψηφούσε τα δικαστήρια και προσπαθούσε να καταστείλει τη διαφωνία, οι επικριτές του ανησυχούσαν – δικαίως – για την απουσία ορατής δημόσιας αντίδρασης. Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος εξακολουθεί να είναι απορροφημένη από τις εκλογές του 2024, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών έχουν εξαντληθεί, και οι μαζικές κινητοποιήσεις που είχαν χαρακτηρίσει τους πρώτους μήνες της πρώτης θητείας του Τραμπ απουσίαζαν.
Αυτό άρχισε να αλλάζει τις τελευταίες ημέρες, με διαδηλώσεις να ξεσπούν στο Λος Άντζελες κατά των ομοσπονδιακών επιχειρήσεων επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας. Καθώς αυτές οι κινητοποιήσεις αρχίζουν να επεκτείνονται σε άλλες πόλεις, διαφαίνεται πως πρόκειται για το πρώτο μαζικό κίνημα ενάντια στη δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ. Με εκδηλώσεις να προγραμματίζονται για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο ως «αντιστάθμισμα» στη στρατιωτική παρέλαση για τα γενέθλια του Τραμπ, το κίνημα έχει δυναμική επέκτασης.
Ωστόσο, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ορισμένοι από το αντι-Τραμπ στρατόπεδο ανησυχούν ότι οι διαδηλώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε καταστροφή. Οι διαδηλώσεις είναι απρόβλεπτες και ακατάστατες∙ ακόμη και αν η πλειοψηφία των συμμετεχόντων είναι ειρηνική, λίγοι προβοκάτορες αρκούν για να υπάρξουν επεισόδια. Επιπλέον, η εικόνα διαδηλωτών που κρατούν μεξικανικές σημαίες έχει προκαλέσει ανησυχίες μήπως το μήνυμα εκληφθεί ως αντι-πατριωτικό ή αντιαμερικανικό. Η κυρίαρχη ανησυχία είναι πως ακόμη και μικρά λάθη των επικριτών του Τραμπ θα του δώσουν άλλοθι για περαιτέρω αυταρχισμό. «Ο Τραμπ περιμένει αντίσταση», έγραψε το Σαββατοκύριακο ο συνάδελφός μου Τομ Νίκολς. «Δεν θα είστε ήρωες. Θα είστε το πρόσχημα».
Αυτές οι ανησυχίες είναι βάσιμες και διατυπώνονται καλόπιστα από δηλωμένους επικριτές του Τραμπ, που δεν διστάζουν να τον αποκαλέσουν αναδυόμενο αυταρχικό ηγέτη. Έχουν δίκιο ότι ο Τραμπ επιδιώκει τη σύγκρουση. Η προσπάθεια να πείσεις συμμάχους κατά του Τραμπ για τις πιο αποτελεσματικές τακτικές μοιάζει πιο λογική από το να ζητάς από τον ίδιο να σεβαστεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ή το κράτος δικαίου, ειδικά επειδή οι αντιδράσεις του είναι συχνά απρόβλεπτες και παράλογες.
Ωστόσο, η υπερ-ανάλυση των τακτικών ή η προσπάθεια πρόβλεψης της αντίδρασης του προέδρου αγνοεί το γεγονός ότι οι μαζικές διαδηλώσεις υπήρξαν ιστορικά αποτελεσματικές – ακόμα και κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και τώρα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογείται η βία, η οποία είναι επικίνδυνη και καταστροφική – και σχεδόν πάντα αντιπαραγωγική πολιτικά στην Αμερική. Η βία στο Λος Άντζελες, μέχρι στιγμής, φαίνεται να είναι περιορισμένη και μικρής κλίμακας. Η απόφαση του Τραμπ να «ομοσπονδιοποιήσει» χιλιάδες μέλη της Εθνοφρουράς και να αναπτύξει εκατοντάδες πεζοναύτες είναι, όπως έγραψα χθες, τόσο νομικά αμφισβητή όσο και εξαιρετικά δυσανάλογη. Μέχρι στιγμής, τα πιο γνωστά «θύματα» είναι κάποια αυτόνομα ταξί της Waymo, ενώ οι τοπικές αρχές αποδίδουν τα μεμονωμένα περιστατικά βίας σε εξωτερικούς προβοκάτορες, που δεν συνδέονται με το σώμα των διαδηλωτών.
Οι περισσότεροι διαδηλωτές φαίνεται πως απλώς βρίσκονται στους δρόμους για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις επιχειρήσεις μετανάστευσης της κυβέρνησης. Και ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε: «Η κατάσταση είναι πλήρως υπό έλεγχο».
Η ύπαρξη μαζικών κινητοποιήσεων, οι οποίες επεκτείνονται σε άλλες πόλεις, αποτελεί από μόνη της ένδειξη της ευαλωτότητας του Τραμπ. Η προσφυγή στον στρατό για την επιβολή της βούλησής του –λιγότερο από έξι μήνες μετά την έναρξη της θητείας του– δεν είναι μόνο αυταρχική χειρονομία, αλλά και σημάδι της αδυναμίας του να ελέγξει τη δημόσια γνώμη. Η εμπειρία δείχνει ότι ο Τραμπ συχνά υποχωρεί όταν αντιμετωπίζει αντίσταση. Και σίγουρα θα κερδίσει εάν οι πολίτες διαλυθούν από φόβο για το τι μπορεί να κάνει. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις μπορούν να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές – και ίσως το μεγαλύτερο όφελος για τον Τραμπ θα ήταν να φοβηθούν οι πολίτες τόσο πολύ ώστε να μην κάνουν τίποτα.
Όπως σημείωσε ο δημοσιογράφος Ασαουίν Σουεμπσένγκ την Κυριακή, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάποιον Αμερικανό να συμβουλεύει διαδηλωτές σε αυταρχικά καθεστώτα –όπως το Ιράν, η Μπούρμα ή η Ουγγαρία– να σταματήσουν τις διαμαρτυρίες επειδή ο ηγέτης τους ίσως να επιδιώκει σύγκρουση.
Επιπλέον, η πρόβλεψη του πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη – για όλους. Ορισμένοι που συνιστούν αυτοσυγκράτηση ανησυχούν ότι οι διαδηλώσεις θα δώσουν άλλοθι στον Τραμπ για ενίσχυση της καταστολής, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν του χρειάζεται καν πρόσχημα. Οι αντιδράσεις του είναι απρόβλεπτες.
Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι γύρω από τον Τραμπ δηλώνουν σίγουροι ότι βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση στο ζήτημα της μετανάστευσης. «Δεν θα μπορούσαμε να το έχουμε σκηνοθετήσει καλύτερα», δήλωσε άτομο «κοντά στον Λευκό Οίκο» στο Politico. «Οι Δημοκρατικοί βρίσκονται και πάλι στη “λάθος” πλευρά ενός ζητήματος 80–20».
Αλλά γιατί να τους πιστέψει κανείς;
Η πορεία του Τραμπ χαρακτηρίζεται από υπερβολές και ύστερη δημόσια αντίδραση – ακόμα και στο μεταναστευτικό. Κατά την πρώτη του θητεία, υποχώρησε το καλοκαίρι του 2018 στο ζήτημα του διαχωρισμού των οικογενειών, εξαιτίας της κατακραυγής. Εκείνος και οι σύμβουλοί του πίστευαν επίσης ότι οι βίαιες διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας σε πόλεις όπως το Κενόσα και το Πόρτλαντ θα τους εξασφάλιζαν τη νίκη το 2020. Διαψεύστηκαν.
Η αντίδραση της κοινής γνώμης ήταν ακόμη πιο άμεση αυτή τη φορά
Παρότι ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις εκλογές με μια εκστρατεία που εστίασε έντονα στην επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας, οι Αμερικανοί φαίνεται να είναι λιγότερο ενθουσιώδεις όσον αφορά τα αποτελέσματα, τώρα που βιώνουν τις συνέπειες. Πολλοί υποστηρίζουν την απέλαση εγκληματιών, αλλά δεν αντιδρούν το ίδιο όταν απελαύνονται αγαπημένα μέλη της κοινότητας, όπως η Κάρολ Χούι, της οποίας η υπόθεση αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μια συντηρητική πόλη στο Μιζούρι. (Έκτοτε, έχει αφεθεί ελεύθερη. ΤΑCO.)
Τον Απρίλιο, μια δημοσκόπηση των Washington Post / ABC News / Ipsos έδειξε ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών αποδοκιμάζει τις μεταναστευτικές πολιτικές του Τραμπ. Μια άλλη έρευνα της CBS News / YouGov, η οποία διεξήχθη πριν από τις διαδηλώσεις στο Λος Άντζελες, εμφάνισε ελαφρώς υψηλότερη στήριξη, αλλά μόλις 50% έγκριση.
Ο αναλυτής δεδομένων G. Elliott Morris διαπίστωσε ότι η κάλυψη της υπόθεσης της παράνομης απέλασης του Κιλμάρ Αμπρέγκο Γκαρσία στο Ελ Σαλβαδόρ είχε αρνητική επίδραση στα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ. Επιπλέον, δημοσκοπήσεις της YouGov που διεξήχθησαν μετά την έναρξη των διαδηλώσεων δείχνουν ότι πλειοψηφία των πολιτών αποδοκιμάζει την αποστολή τόσο της Εθνοφρουράς όσο και των Πεζοναυτών στο Λος Άντζελες.
Καμία από αυτές τις μετρήσεις δεν πρέπει να θεωρείται απόλυτη αλήθεια, αλλά αποτελούν προειδοποίηση απέναντι στην επιπολαιότητα των συμπερασμάτων για το πώς θα αντιδράσει το ευρύ κοινό στα γεγονότα του Λος Άντζελες. Παράλληλα, υπενθυμίζουν ότι η κοινή γνώμη δεν είναι στατική — είναι δυναμική και μπορεί να διαμορφωθεί.
Το αντι-Τραμπ κίνημα μπορεί πολύ πιο εύκολα να ορίσει το τι εκφράζει παρά να προβλέψει τι θα κάνει ο Τραμπ στη συνέχεια ή πώς θα αντιδράσει η κοινωνία. Αυτή η ευελιξία είναι πλεονέκτημα, όχι αδυναμία.
Ποιοι χάνουν τις έδρες τους;Τρεις βουλευτικές έδρες χάνει το κόμμα των Σπαρτιατών μετά την απόφαση του Εκλογιδικείου που έκανε δεκτές σχετικές ενστάσεις που είχαν υποβληθεί. Οι έδρες που χάνονται για τους Σπαρτιάτες είναι του επικεφαλής του κόμματος Βασίλη Στίγκα, του Πέτρου Δημητριάδη και του Αλέξανδρου Ζερβέα. Οι έδρες αυτές δεν αναπληρώνονται, θα μείνουν κενές μέχρι και τις επόμενες εκλογές και η Βουλή θα συνεχίσει να λειτουργεί με 297 βουλευτές.
Το σκεπτικό της απόφασης: Οι ενστάσεις αφορούσαν στο ότι το εν λόγω κόμμα είναι η κοινοβουλευτική έκφραση με υποκρυπτόμενο αρχηγό τον Ηλία Κασιδιάρη, ότι δηλαδή οι εκλογείς που το ψήφισαν εξαπατήθηκαν. Είναι σημαντικό ότι το Εκλογοδικείο δέχεται ότι υποκρυπτόμενος αρχηγός των Σπαρτιατών είναι ο Κασιδιάρης, όμως δεν ακυρώνει στο σύνολο της Επικράτειας την εκλογή βουλευτών καθώς οι ενστάσεις προβλήθηκαν μόνον για συγκεκριμένες περιφέρειες.
Η παρέμβαση Βενιζέλου: Τις πρώτες ενστάσεις έχουν ήδη καταγράψει κορυφαίοι επιστήμονες που εργάζονται πάνω στην ερμηνεία και την εφαρμογή του Συντάγματος, στον έλεγχο της συνταγματικότητας και της οργάνωσης του κράτους. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μιλώντας στο Συνέδριο του Κύκλου Ιδεών σημείωσε: «Πάντως ο όλος αριθμός των βουλευτών είναι 300, δεν σας καταλαμβάνω εξαπίνης. Παρότι η Βουλή μένει με 297 βουλευτές, ο όλος αριθμός των βουλευτών είναι 300.»
Το κάλεσμα του Αλέξη Τσίπρα
Νέο εθνικό σχέδιο ανάταξης: Κάλεσμα για τη διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού οράματος που θα εμπνέει και θα κινητοποιεί, απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στη 2η Διεθνή Διάσκεψη για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την οποία διοργάνωσε χθες το Ινστιτούτο του. Ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε ότι απαιτείται «ένα νέο εθνικό σχέδιο ανάταξης και ανασυγκρότησης με ορίζοντα πενταετίας», με βασικούς άξονες την ανάπτυξη, την ανθεκτικότητα, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. «Με στόχο την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη», πρόσθεσε.
Η ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων: Ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε όλες τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις να σταθούν ενωμένες απέναντι στον φόβο και την ανασφάλεια. Παράλληλα, τόνισε την ανάγκη αντικατάστασης του πελατειακού κράτους με ένα αναπτυξιακό κράτος στρατηγικών στόχων. «Να μιλήσουμε για έναν νέο ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό πατριωτισμό – ένα όραμα για το μέλλον».
Η παρέμβαση Σάντερς: «Η Αριστερά πρέπει να αλλάξει το πνευματικό υπόδειγμα» τόνισε κατά την παρέμβαση του ο Μπέρνι Σάντερς. Ο δημοκρατικός γερουσιαστής άσκησε δριμεία κριτική στην πολιτική Τραμπ στις ΗΠΑ και σε αυτήν του Νετανιάχου έναντι των Παλαιστινίων. Από τα πυρά του δεν ξέφυγε ούτε το κόμμα του, ενώ χτύπησε συναγερμό για τη διείσδυση της AI στην εργασία και σχολίασε όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία.
Αναποφάσιστος ακόμα ο Σαμαράς
Αέρα στα πανιά των σχεδιασμών του Αντώνη Σαμαρά δίνουν, κατά τους συνεργάτες του, οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες στο ερώτημα πως βλέπουν οι πολίτες της εξωτερική πολιτική της χώρας, απαντούν σε μεγάλο ποσοστό ότι είναι εσφαλμένη.
Τα εθνικά θέματα είναι άλλωστε από τα αγαπημένα του πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος, όπως πληροφορούμαι, θα τα «σηκώσει» στην ομιλία του στο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού για την Ουκρανία. Στο στόχαστρο του θα μπουν τόσο οι εξελίξεις στο Σινά, που για τον πρώην Πρωθυπουργό είναι χαμένη υπόθεση, αλλά και το τουρκολυβικό μνημόνιο, μετά την προσέγγιση του Χαφτάρ με την Τουρκία.
Πέραν των δημοσκοπήσεων, πάντως, συνομιλητές του Σαμαρά, όταν ακούν για νέο κόμμα υποστηρίζουν ότι ο Μεσσήνιος δεν έχει πάρει ακόμη τις αποφάσεις του.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, εκατοντάδες Αμερικανοί πεζοναύτες άρχισαν να καταφθάνουν στο Λος Άντζελες, όπου συνεχίζονται οι διαδηλώσεις –ορισμένες εκ των οποίων έχουν εκτραπεί σε επεισόδια– ενάντια στην πολιτική του προέδρου Τραμπ για την εφαρμογή της μεταναστευτικής νομοθεσίας.
Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί κλιμάκωση από πλευράς Λευκού Οίκου, πέρα από την αρχική ανάπτυξη της Εθνοφρουράς το Σάββατο. Έρχεται λίγες μόνο ώρες αφότου ο Δημοκρατικός Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, υπέβαλε μήνυση κατά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντας την απόφαση ως «πρωτοφανή σφετερισμό της πολιτειακής εξουσίας» και κατηγορώντας τον Λευκό Οίκο ότι εσκεμμένα υποδαυλίζει τις διαμαρτυρίες.
Γιατί βρίσκονται εκεί οι Πεζοναύτες;
Επισήμως, οι στρατιώτες έχουν εντολή να προστατεύσουν ομοσπονδιακή περιουσία και όχι να αποκαταστήσουν τη γενικότερη τάξη, αν και ο πρόεδρος Τραμπ έχει υπονοήσει πως η αποστολή τους είναι να καταστείλουν διαδηλωτές, τους οποίους έχει χαρακτηρίσει «στασιαστές».
Νομικοί αναλυτές θεωρούν ότι τέτοιου είδους ρητορική ανοίγει το ενδεχόμενο επίκλησης του Νόμου περί Στασιασμού (Insurrection Act), ο οποίος επιτρέπει στον πρόεδρο να χρησιμοποιήσει άμεσα τις ένοπλες δυνάμεις κατά Αμερικανών πολιτών σε περιπτώσεις εξέγερσης ή σοβαρής απειλής κατά της δημόσιας τάξης.
«Ο Νόμος περί Στασιασμού παραμένει σε ισχύ και προσδίδει τεράστιες εξουσίες στον πρόεδρο», δήλωσε η ειδικός νομικών θεμάτων του Yale, Έμιλι Μπαζελόν, στον Ίαν Μπρέμερ στην επερχόμενη εκπομπή του GZERO World.
Ο νόμος επιτρέπει στον στρατό να κινηθεί πέρα από την απλή φύλαξη ομοσπονδιακών κτιρίων και να εμπλακεί άμεσα στην καταστολή των διαδηλώσεων. Σε μια ιστορική αναλογία με ανατριχιαστικές ομοιότητες, η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε από πρόεδρο ήταν το 1992, όταν ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ανέπτυξε πεζοναύτες για να καταστείλει τις φυλετικές ταραχές στο Λος Άντζελες, που ξέσπασαν μετά την αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν τον Αφροαμερικανό Ρόντνεϊ Κινγκ.
Νομικά και πολιτικά ερωτήματα
Ο Τραμπ έχει ήδη προκαλέσει νομικές αμφιβολίες με τις ενέργειές του. Η απόφαση να αναπτύξει την Εθνοφρουρά παρά την αντίθεση του κυβερνήτη Νιούσομ –πρωτοφανής πράξη από τη δεκαετία του 1960– βασίστηκε στο Άρθρο 10 του Κώδικα των ΗΠΑ, που επιτρέπει στον Λευκό Οίκο να «ομοσπονδιοποιήσει» την Εθνοφρουρά πολιτειών για την «εκτέλεση των νόμων των Ηνωμένων Πολιτειών», στην προκειμένη περίπτωση για την επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας.
Η πολιτεία της Καλιφόρνιας αντιτείνει πως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπερέβη τις εξουσίες της και ότι οι τοπικές δυνάμεις επιβολής του νόμου επαρκούν για την αντιμετώπιση των επεισοδίων.
Κίνδυνοι για τον Τραμπ – Κίνδυνοι για την Καλιφόρνια
Η πολιτική αντιπαράθεση έχει κόστος και για τις δύο πλευρές. Από τη μία, ο Τραμπ απολαμβάνει ευρεία στήριξη για τη σκληρή μεταναστευτική του πολιτική – οι δημοσκοπήσεις πριν από το Σαββατοκύριακο έδειχναν μικρή πλειοψηφία Αμερικανών και ισχυρή πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων υπέρ των μέτρων του.
Επιπλέον, με μόνο το ένα τρίτο των πολιτών να υποστηρίζει τις διαδηλώσεις στο Λος Άντζελες, ο Τραμπ –που αυτοπαρουσιάζεται ως υπερασπιστής του «νόμου και της τάξης»– ενδέχεται να εκμεταλλευτεί πολιτικά το ενδεχόμενο σύνδεσης των Δημοκρατικών με εικόνες χάους και ανομίας.
Από την άλλη, η ανάπτυξη ομοσπονδιακών στρατευμάτων εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους: αν προκληθεί τραυματισμός ή θάνατος πολιτών, η δημόσια αντίδραση μπορεί να είναι καταστροφική για έναν πρόεδρο που ήδη κατηγορείται για αυταρχικές τάσεις.
Η στρατηγική πίσω από την επιλογή
Ο Τραμπ φαίνεται πρόθυμος να φτάσει στα άκρα. «Είναι 100% αλήθεια ότι εφαρμόζουν τους νόμους για τη μετανάστευση και ότι υπάρχουν πολλοί παράτυποι μετανάστες στη χώρα. Όμως αν το δεις ως αριθμητικό ζήτημα, θα πήγαινες σε κάποιο εργοστάσιο πουλερικών στη μέση της ενδοχώρας και θα συλλάμβανες πολλούς», παρατηρεί η Μπαζελόν.
«Όταν όμως επιλέγεις να πας στην καρδιά μιας πόλης, στους δρόμους, και να συλλαμβάνεις ανθρώπους δημόσια, είναι σαν να προκαλείς την αντίδραση».
Τι αποκαλύπτει η αποστολή της Εθνοφρουράς στο Λος Άντζελες για την Αμερικανική Πολιτική
Ο Ίαν Μπρέμερ σχολίασε την απόφαση του προέδρου Τραμπ να στείλει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες, επισημαίνοντας ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο από το 1965, όταν ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον έστειλε στρατεύματα στην Αλαμπάμα για να προστατεύσει διαδηλωτές υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων από τον ρατσιστή κυβερνήτη Τζορτζ Γουάλας.
«Πρόκειται προφανώς για πολύ διαφορετική πολιτική συγκυρία», σημείωσε ο Μπρέμερ, «αλλά αποκαλυπτική της κατεύθυνσης της χώρας – όχι προς μια πιο προοδευτική πορεία, αλλά προς τη διασφάλιση των συνόρων».
Ανάπτυξη Πεζοναυτών στο Λος Άντζελες Το Υπουργείο Άμυνας κινητοποίησε 700 Αμερικανούς πεζοναύτες για την Καλιφόρνια, σε απάντηση στις διαδηλώσεις και τις ταραχές σε περιοχές του Λος Άντζελες, όπως ανακοίνωσε τη Δευτέρα η Διοίκηση Βορείου Αμερικής (U.S. Northern Command). Οι στρατιώτες θα αρχίσουν να αναπτύσσονται στην πόλη από την Τρίτη, ως απάντηση στις συγκρούσεις που ξέσπασαν το Σαββατοκύριακο μετά από επιχειρήσεις της ICE (Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων) σε όλη την πόλη. Η αποστολή τους αφορά αποκλειστικά την προστασία ομοσπονδιακών κτιρίων και υπαλλήλων, χωρίς ανάμειξη σε συλλήψεις ή άλλες αρμοδιότητες που αφορούν την αστυνομία.
Καλιφόρνια εναντίον Τραμπ για την Εθνοφρουρά Η Πολιτεία της Καλιφόρνια υπέβαλε μήνυση κατά της κυβέρνησης Τραμπ τη Δευτέρα, σχετικά με την απόφαση του προέδρου το Σάββατο να αναπτύξει 2.000 μέλη της Εθνοφρουράς του κράτους λόγω των ταραχών. Στο σχετικό υπόμνημα, ο Τραμπ ανέφερε ότι η κατάσταση στο Λος Άντζελες συνιστά «μορφή εξέγερσης» που εμποδίζει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλλει τον νόμο, συνθήκη που του επιτρέπει να καλέσει την Εθνοφρουρά βάσει της σχετικής ομοσπονδιακής νομοθεσίας. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Καλιφόρνια, Ρομπ Μπόντα, υποστήριξε ότι η απόφαση παραβιάζει το «κυρίαρχο δικαίωμα της πολιτείας» να ελέγχει την Εθνοφρουρά και ότι η εντολή έπρεπε να είχε εκδοθεί με έγκριση του κυβερνήτη Γκάβιν Νιούσομ.
Ρεκόρ ρωσικής επίθεσης με drone στην Ουκρανία Η Ρωσία εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη επίθεση με drones από την αρχή του πολέμου, σκοτώνοντας έναν πολίτη κοντά στην πόλη Ρίβνε στα δυτικά της Ουκρανίας, σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους. Η επίθεση περιλάμβανε 479 drones και 20 πυραύλους, εκ των οποίων η πλειονότητα αναχαιτίστηκε από την ουκρανική αεράμυνα. Παράλληλα, Ρωσία και Ουκρανία ξεκίνησαν ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου – κυρίως τραυματιών και στρατιωτών κάτω των 25 ετών – χωρίς να δοθούν ακριβή νούμερα. Η Μόσχα κατηγόρησε το Κίεβο ότι καθυστερούσε τη διαδικασία, κάτι που ο Ζελένσκι απέρριψε ως αβάσιμο.
Ρούτε: Ριζική αύξηση δαπανών του ΝΑΤΟ Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, κάλεσε τα κράτη-μέλη να αυξήσουν δραστικά τις στρατιωτικές τους δαπάνες, προειδοποιώντας ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ενδέχεται να επιτεθεί σε χώρα του ΝΑΤΟ μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Συγκεκριμένα, πρότεινε τετραπλασιασμό των επενδύσεων σε συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας. «Το 5% δεν είναι ένας αυθαίρετος αριθμός – βασίζεται σε σκληρά δεδομένα», δήλωσε από το Chatham House στο Λονδίνο. «Χρειαζόμαστε ένα άλμα κβαντικής φύσης στην συλλογική μας άμυνα».
Τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ – Νετανιάχου για Ιράν και Γάζα Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε τηλεφωνική συνομιλία 40 λεπτών με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου τη Δευτέρα. Όπως δήλωσε αργότερα, η συνομιλία ήταν «πολύ καλή» και περιελάμβανε θέματα όπως οι Ισραηλινοί όμηροι στη Γάζα και οι εν εξελίξει συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε πως «το Ιράν συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τους ομήρους» και χαρακτήρισε τις προτάσεις του Ιράν για μια ενδεχόμενη συμφωνία – τις οποίες δεν ανέφερε αναλυτικά – ως «απαράδεκτες». Εκπρόσωπος του Ιράν απάντησε ότι η πρόταση των ΗΠΑ «δεν είναι αποδεκτή» και ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα υποβάλει αντιπρόταση τις επόμενες ημέρες. Ο επόμενος γύρος συνομιλιών αναμένεται την Παρασκευή ή την Κυριακή.
Καρατομήσεις στην Επιτροπή Εμβολιασμών από τον Κένεντι Ο υπουργός Υγείας Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ απέλυσε τη Δευτέρα και τα 17 μέλη της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τις Πρακτικές Εμβολιασμού (ACIP), η οποία παρέχει συμβουλές για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων. Το Υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε ότι η επιτροπή θα «ανασυσταθεί εξ ολοκλήρου» και ότι ο Κένεντι θα ορίσει νέα μέλη. Ο ίδιος υπερασπίστηκε την απόφαση λέγοντας ότι διασφαλίζει πως η επιστήμη που καθοδηγεί την κυβερνητική πολιτική εμβολιασμού είναι «αμερόληπτη». Και τα 17 μέλη είχαν διοριστεί από τον πρώην πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, εκ των οποίων τα 13 μέσα στο 2024.
Σκληροί Αριθμοί: Ο RFK Jr. «καθαρίζει» το CDC, η επιστροφή της K-Pop στην Κίνα και άλλα
Η πόλη Paramount, μια μικρή εργατική κοινότητα στα νότια του Λος Άντζελες, είναι συνήθως ήσυχη και προαστιακή. Όμως το Σάββατο μετατράπηκε σε πεδίο σύγκρουσης μεταξύ διαδηλωτών και ομοσπονδιακών δυνάμεων ασφαλείας. Ταραξίες –ορισμένοι κρατώντας μεξικανικές σημαίες– συγκρούστηκαν με ομοσπονδιακούς αστυνομικούς, οι οποίοι απάντησαν με δακρυγόνα και κρότου-λάμψης για να διαλύσουν το πλήθος.
Οι δυνάμεις της αστυνομίας του Λος Άντζελες έσπευσαν στο σημείο για να ενισχύσουν τις ομοσπονδιακές δυνάμεις, όμως ήρθαν αντιμέτωπες με βροχή από μπουκάλια και πέτρες, καθώς οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα όπως: «ICE, go home!»
Αφορμή για την ένταση αποτέλεσε μια σειρά από αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις μεταναστευτικής επιβολής από ομοσπονδιακές αρχές την τελευταία εβδομάδα σε όλη την περιοχή του Λος Άντζελες, που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και μαζικές διαμαρτυρίες.
ΔΡ.ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ 
του Δημήτρη Καμπισιούλη, Υποστρατήγου ε.α.
David A. Graham
