Αρχική Blog Σελίδα 730

Ισραήλ–Ιράν: Μαζικά ισραηλινά πλήγματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και στρατιωτική ηγεσία του Ιράν

0

Σύντομες Ειδήσεις: Οι Σημαντικότερες Εξελίξεις της Ημέρας

By Charlotte Lawson and Cole Murphy

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής (τοπική ώρα), το Ισραήλ εξαπέλυσε αλλεπάλληλα κύματα αεροπορικών επιδρομών κατά του Ιράν, πλήττοντας πυρηνικές εγκαταστάσεις —συμπεριλαμβανομένου του βασικού κέντρου εμπλουτισμού της Νατάνζ— και εξοντώνοντας κορυφαία στελέχη των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων. Τα κρατικά μέσα του Ιράν επιβεβαίωσαν τον θάνατο του στρατηγού Χοσεΐν Σαλαμί, επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Μοχαμάντ Μπαγκερί, του συμβούλου εθνικής ασφάλειας Αλί Σαμχάνι (στενού συνεργάτη του Αγιατολάχ Χαμενεΐ), του στρατηγού Γχολαμαλί Ρασίντ, καθώς και αρκετών ανώτερων πυρηνικών επιστημόνων.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου απηύθυνε διάγγελμα λίγο μετά την έναρξη της Επιχείρησης «Ανατέλλον Λιοντάρι», δηλώνοντας ότι οι επιθέσεις κατά του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν «θα συνεχιστούν για όσο χρειαστεί ώστε να εξαλειφθεί η απειλή». Σύμφωνα με τον ίδιο, το Ιράν ενδέχεται να αποκτήσει πυρηνική βόμβα «μέσα σε λίγους μήνες».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποστασιοποιήθηκαν από την επίθεση: ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε ότι τα πλήγματα ήταν «μονομερή» και ότι οι ΗΠΑ «δεν συμμετείχαν». Προειδοποίησε επίσης το Ιράν να μην επιτεθεί σε αμερικανικά «συμφέροντα ή προσωπικό», τονίζοντας ότι κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η «προστασία των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή». Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας στο Fox News λίγες ώρες αργότερα, επανέλαβε ότι είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων για την επίθεση, αλλά οι ΗΠΑ δεν ενεπλάκησαν. «Το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνική βόμβα. Ελπίζουμε να επιστρέψουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε. «Θα δούμε».

Το Ιράν απείλησε με αντίποινα κατά του Ισραήλ, δηλώνοντας παράλληλα ότι θεωρεί και τις ΗΠΑ υπεύθυνες. Ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ κήρυξε ειδική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προειδοποιώντας για επικείμενη «επίθεση με πυραύλους και drones» κατά αμάχων στο εσωτερικό του Ισραήλ.

Λίγες ώρες πριν την ισραηλινή επίθεση, το Ιράν είχε ανακοινώσει την πρόθεσή του να εγκαινιάσει «τρίτο ασφαλές κέντρο» εμπλουτισμού ουρανίου, το οποίο —σύμφωνα με τις αρχές— είναι ήδη κατασκευασμένο, εξοπλισμένο και «ανοσοποιημένο απέναντι σε επιθέσεις». Η ανακοίνωση ήρθε ως απάντηση στην απόφαση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) του ΟΗΕ να επιπλήξει το Ιράν για παραβίαση των υποχρεώσεών του περί μη διάδοσης πυρηνικών όπλων. Η απόφαση —η πρώτη τέτοια καταδίκη σε διάστημα 20 ετών— ακολούθησε έκθεση της IAEA σύμφωνα με την οποία το Ιράν έχει συσσωρεύσει πάνω από 400 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου σε βαθμό 60%, επαρκές για την κατασκευή 10 πυρηνικών όπλων, αν προχωρήσει περαιτέρω εμπλουτισμός.


Συντριβή Αεροσκάφους στην Ινδία: Πάνω από 290 νεκροί

Ένα επιβατικό αεροπλάνο της Air India συνετρίβη την Πέμπτη στην πόλη Αχμενταμπάντ της δυτικής Ινδίας, με απολογισμό πάνω από 290 νεκρούς, ανάμεσά τους και δεκάδες πολίτες στο έδαφος. Από τους 242 επιβαίνοντες και μέλη πληρώματος, μόνο ένα άτομο επέζησε. Το αεροσκάφος —Boeing 787-8 Dreamliner, ηλικίας 12 ετών— είχε απογειωθεί με προορισμό το Λονδίνο. Τα αίτια της συντριβής παραμένουν άγνωστα και έχει ήδη ξεκινήσει επίσημη έρευνα, καθώς πρόκειται για το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα που αφορά αυτό το μοντέλο.


ΗΠΑ: Εξελίξεις σε στρατιωτική ανάπτυξη και συνταγματική αντιπαράθεση

Το Εφετείο της 9ης Περιφέρειας των ΗΠΑ επανέφερε προσωρινά την εξουσία του Προέδρου Τραμπ να αναπτύξει την Εθνοφρουρά στο Λος Άντζελες, μετά από προσωρινή διαταγή αργά το βράδυ της Πέμπτης. Η τριμελής σύνθεση όρισε ακρόαση για την Τρίτη, με την απόφαση να παραμένει σε ισχύ έως τότε. Η αρχική απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστή Τσαρλς Μπρέγερ έκρινε ότι η ομοσπονδιοποίηση της Εθνοφρουράς της Καλιφόρνια από τον Τραμπ παραβίαζε το 10ο Τροποποιητικό Άρθρο του Συντάγματος.


Βουλή των Αντιπροσώπων: Πέρασε οριακά το νομοσχέδιο περικοπών του Τραμπ

Με ψήφους 214–212, η Βουλή ενέκρινε την προώθηση του νομοσχεδίου αναίρεσης δαπανών που είχε εισηγηθεί ο Πρόεδρος Τραμπ. Το νομοσχέδιο προβλέπει την ακύρωση δαπανών ύψους 9,4 δισ. δολαρίων, εκ των οποίων τα 8 δισ. αφορούν εξωτερική βοήθεια και τα υπόλοιπα τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα (συμπεριλαμβανομένων NPR και PBS). Αν και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι εξέφρασαν επιφυλάξεις για περικοπές σε προγράμματα για το AIDS και τους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, ο Πρόεδρος της Βουλής Μάικ Τζόνσον κατάφερε να μεταπείσει δύο βουλευτές. Το νομοσχέδιο μεταβαίνει τώρα στη Γερουσία, όπου ο επικεφαλής Τζον Θιουν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο τροποποιήσεων.


Τέξας: Μαζική ανάπτυξη δυνάμεων για τις διαδηλώσεις με αφορμή τη μεταναστευτική πολιτική

Ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, δήλωσε την Πέμπτη ότι διέταξε την ανάπτυξη 5.000 μελών της Εθνοφρουράς και 2.000 αστυνομικών για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων ενάντια στην μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η ανάπτυξη αποσκοπεί στην «ενίσχυση της δημόσιας ασφάλειας και την προστασία της δημόσιας περιουσίας». Διαδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ ενόψει της στρατιωτικής παρέλασης στην Ουάσινγκτον το Σάββατο για τα 250 χρόνια του Στρατού των ΗΠΑ.


Απομάκρυνση Γερουσιαστή Παδίγια από Συνέντευξη Τύπου του DHS

Ομοσπονδιακοί πράκτορες απομάκρυναν διά της βίας τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Άλεξ Παδίγια από συνέντευξη Τύπου στο Λος Άντζελες με την Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νοέμ. Σε βίντεο, ο Παδίγια δηλώνει την ταυτότητά του αφού οι πράκτορες αρχίζουν να τον σπρώχνουν, φωνάζοντας ότι «έχει ερωτήσεις για την υπουργό». Πράκτορες του FBI τον περικύκλωσαν και τον πέρασαν χειροπέδες έξω από την αίθουσα. Το υπουργείο ανακοίνωσε ότι ο Παδίγια διέκοψε τη συνέντευξη, αγνόησε εντολές και κινήθηκε απειλητικά προς την Υπουργό. Το γραφείο του Παδίγια δήλωσε πως δεν κρατείται πλέον, ενώ η Νοέμ ανέφερε στο Fox News πως ακολούθησε «μια πολιτισμένη και εποικοδομητική 15λεπτη συνάντηση».

Πώς η Συνεργασία Ελλάδας–ΗΑΕ Αναδιαμορφώνει την Ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο

0

 

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ο κορυφαίος μη ευρωπαϊκός επενδυτής στην Ελλάδα – στρατηγικές υποδομές και αμυντικός συντονισμός ενώνουν τις δύο χώρες
12 Μαΐου 2025 | Nicoletta Kouroushi

Η ταχεία στροφή της Ελλάδας προς το εμιρατινό κεφάλαιο και η συμφωνία συμμετοχής της σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το κράτος του Περσικού Κόλπου μετατοπίζουν την ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο προς έναν νέο φιλοδυτικό άξονα — ή τουλάχιστον προς την ανάσχεση της Τουρκίας.

Καθώς οι πολιτικές ευθυγραμμίσεις αλλάζουν, ο ενεργειακός ανταγωνισμός εντείνεται και νέα σχήματα συνεργασίας διαμορφώνονται, η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται ραγδαία. Η πτώση του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία από την Τουρκοστηριζόμενη Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ μετέτρεψε διαχρονικούς εχθρούς σε απρόσμενους συμμάχους. Μέσα σε αυτή τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, η διεύρυνση των οικονομικών και αμυντικών σχέσεων μεταξύ Αθήνας και Άμπου Ντάμπι προκύπτει ως φυσική αντίδραση των κρατών της περιοχής σε ένα μεταβαλλόμενο πλέγμα απειλών.

Η επενδυτική στήριξη των ΗΑΕ συνέβαλε καθοριστικά στη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας μετά την κρίση και στην εμπέδωση της ανάκαμψής της.

Αν και ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών Ελλάδας–ΗΑΕ παραμένει κλάσμα του αντίστοιχου μεταξύ Τουρκίας και Εμιράτων, το διμερές εμπόριο Αθήνας–Άμπου Ντάμπι αυξάνεται με ταχύ ρυθμό. Το μη πετρελαϊκό εμπόριο έχει αυξηθεί κατά 80% τα τελευταία πέντε χρόνια, ξεπερνώντας τα 600 εκατ. δολάρια. Τα ΗΑΕ έχουν αναδειχθεί στον κορυφαίο μη ευρωπαϊκό επενδυτή στην Ελλάδα. Ενδεικτικό είναι το επενδυτικό ταμείο ύψους 217 εκατ. δολαρίων που διαχειρίζεται από κοινού η Mubadala Investment Company και η Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα Επενδύσεων, με στόχο τη στήριξη υποδομών, νέων τεχνολογιών και της πράσινης ενέργειας.

Παράλληλα, η συμφωνία 3,5 δισ. δολαρίων του 2024 μεταξύ Άμπου Ντάμπι και της ελληνικής GEK ΤΕΡΝΑ στηρίζει τη μετάβαση της Ευρώπης στην καθαρή ενέργεια. Τον Μάιο του 2025, οι δύο κυβερνήσεις ανανέωσαν τη Συμφωνία Αποφυγής Διπλής Φορολογίας, δημιουργώντας ένα πιο προβλέψιμο φορολογικό περιβάλλον, ενώ επιβεβαίωσαν ότι οι απευθείας επενδύσεις των ΗΑΕ στην Ελλάδα έχουν ξεπεράσει τον στόχο των 4,3 δισ. δολαρίων που είχε τεθεί το 2022. Αντιπροσωπείες από το Άμπου Ντάμπι δείχνουν αυξανόμενο ενδιαφέρον για ενεργειακά έργα, ψηφιακή τεχνολογία και data centers στην Ελλάδα. Στον τομέα της υγείας, η PureHealth απέκτησε πλειοψηφικό μερίδιο στον όμιλο Hellenic Healthcare Group, ενώ η τουριστική ροή από τον Περσικό Κόλπο αυξάνεται σταθερά.

Αυτοί οι εμπορικοί δεσμοί ενδέχεται σύντομα να μοιάζουν ασήμαντοι μπροστά σε όσα έρχονται: Με την έναρξη διαπραγματεύσεων τον Απρίλιο του 2025 για μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ–ΗΑΕ, η Ελλάδα ενδέχεται να αποκτήσει προνομιακή πρόσβαση στις αγορές του Κόλπου και να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής. Για τις ΗΠΑ, αυτός ο ρόλος της Ελλάδας συνάδει με τη στρατηγική διαφοροποίησης των ενεργειακών διαδρομών και περιορισμού της ρωσικής επιρροής στην ευρωπαϊκή αγορά.

Η στρατηγική υποδομή ενισχύει επίσης τους δεσμούς των δύο χωρών. Τα ΗΑΕ εξετάζουν επένδυση 2 δισ. δολαρίων στο Great Sea Interconnector — το ηλεκτρικό καλώδιο που θα συνδέσει την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Η εξαγορά της ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή από τη Masdar και η εμπλοκή των Εμιράτων σε έργα που εντάσσονται στο Zayed Sustainability Prize δείχνουν πρόθεση μακρόχρονης συνεργασίας. Το Άμπου Ντάμπι προσέφερε επίσης στην Κύπρο αφαλατωμένο νερό και υποστήριξη logistics, στοιχείο που εντάσσεται σε ευρύτερη στρατηγική παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η αμυντική συνεργασία ακολουθεί φυσικά. Από το 2020, οπότε και υπογράφηκε η σχετική συμφωνία, οι δύο χώρες πραγματοποιούν κοινές ασκήσεις, σχεδιασμό αντιμετώπισης κρίσεων, εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και ανταλλαγές αξιωματικών για ενίσχυση της διαλειτουργικότητας.

Καθώς η Ελλάδα διευρύνει τις στρατηγικές της σχέσεις με μία δύναμη του Κόλπου, παραμένει το ερώτημα: Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η ευθυγράμμιση; Θα στηρίξει η Αθήνα τις εμιρατινές θέσεις σε περιφερειακά φόρα; Θα υποστηρίξει το Άμπου Ντάμπι την Ελλάδα στις διαμάχες της με την Τουρκία;

Τα ΗΑΕ θα σταθμίσουν προσεκτικά οποιαδήποτε στήριξη ώστε να μη διακινδυνεύσουν τα συμφέροντά τους στην Τουρκία.

Σε αυτό το σημείο, η ίδια η διπλωματία των ΗΑΕ με την Άγκυρα έχει κρίσιμη σημασία. Από το 2022, οι δύο πλευρές έχουν αποκαταστήσει τις σχέσεις τους μέσω υψηλών επισκέψεων, επενδυτικών συμφωνιών πολλών δισ. και κοινών έργων στον τομέα της ενέργειας και του τουρισμού. Αυτή η προσέγγιση δίνει στα ΗΑΕ οικονομική επιρροή στην Τουρκία, ακόμη και ενώ ενισχύουν τη στρατιωτική τους συνεργασία με την Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα είναι μια ισορροπία: το Άμπου Ντάμπι δύσκολα θα υιοθετήσει ανοικτά αντιαντιτουρκική στάση, όμως οι αυξανόμενοι δεσμοί του με την Αθήνα ανεβάζουν το πολιτικό κόστος για οποιαδήποτε τουρκική κλιμάκωση στο Αιγαίο.

Για την Ελλάδα, τα οφέλη είναι σαφή: διαφοροποίηση επενδύσεων, πρόσβαση στη χρηματοδότηση ενέργειας του Κόλπου και ένας εταίρος με γεωπολιτικό βάρος. Εξίσου σαφής είναι και ο περιορισμός: τα ΗΑΕ δεν πρόκειται να θυσιάσουν τα τουρκικά τους συμφέροντα για χάρη της Ελλάδας. Η Αθήνα αποκτά, λοιπόν, έναν καλά χρηματοδοτούμενο φίλο και εν δυνάμει μεσολαβητή — όχι όμως αυτόματο εγγυητή ασφάλειας.

Εάν η Άγκυρα επαναλάβει τις γεωτρήσεις σε αμφισβητούμενα ύδατα το καλοκαίρι, δεν αποκλείεται η πρώτη δοκιμή: Το Άμπου Ντάμπι ίσως προσφέρει διπλωματική στήριξη στα Ηνωμένα Έθνη και στείλει έναν συμβολικό ναυτικό σχηματισμό σε κοινές ασκήσεις — σημάδια υποστήριξης που δεν ισοδυναμούν με ρήξη.

Αντίστροφα, σε περίοδο ύφεσης, η Αθήνα μπορεί να υποστηρίξει τις εμιρατινές ανησυχίες για την ασφάλεια στη Ερυθρά Θάλασσα, δείχνοντας αμοιβαία ευθυγράμμιση.

Είναι ακόμη νωρίς για να διαπιστωθεί εάν άλλα κράτη θα ακολουθήσουν αυτό το μοντέλο «επενδυτικά υποκινούμενης ασφάλειας». Ωστόσο, μια τάση είναι αδιαμφισβήτητη: η συνεργασία Ελλάδας, ΗΑΕ, Ισραήλ και Αιγύπτου διαμορφώνεται σε ένα ισχυρότερο φιλοδυτικό μέτωπο στην Ανατολική Μεσόγειο, αυξάνοντας το στρατηγικό κόστος για ρεβιζιονιστικούς παίκτες όπως το Ιράν, η Τουρκία και οι σύμμαχοί τους.

Ο επόμενος δείκτης προς παρακολούθηση είναι το αν η Αθήνα και το Άμπου Ντάμπι θα υπογράψουν εντός του έτους συμφωνία ναυτικής υποστήριξης που θα επιτρέπει τη ρουτίνα πρόσβαση εμιρατινών πλοίων σε ελληνικά λιμάνια. Μια τέτοια κίνηση θα υποδήλωνε ότι η αρχιτεκτονική ασφάλειας της περιοχής έχει πλέον κλίνει οριστικά προς έναν ενισχυμένο φιλοδυτικό άξονα.

Νικολέττα Κουρούσι
Η Νικολέττα Κουρούσι είναι πολιτική επιστήμονας και δημοσιογράφος με έδρα την Κύπρο. Το έργο της έχει δημοσιευτεί σε έντυπα όπως η εφημερίδα Φιλελεύθερος, η Modern Diplomacy και η Geostrategic Forecasting Corporation. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Πειραιά.

meforum.org

10 Πράγματα που Πρέπει να Γνωρίζετε για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

2

9 Ιουνίου 2025 | Ανάλυση

Ben Cohen | Ανώτερος Αναλυτής και Διευθυντής Άμεσης Αντίδρασης
Ahmad Sharawi | Ερευνητής Αναλυτής

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι ένα υπερεθνικό ισλαμιστικό κίνημα αφιερωμένο στην αναμόρφωση της κοινωνίας και της διακυβέρνησης βάσει των επιταγών του ισλαμικού νόμου (σαρία). Ιδρύθηκε το 1928 από τον Αιγύπτιο δάσκαλο Χασάν αλ-Μπάνα, ο οποίος διακήρυξε ότι «το Ισλάμ είναι η λύση». Η Αδελφότητα απέκτησε γρήγορα επιρροή στις φτωχότερες τάξεις της Αιγύπτου προσφέροντας εκπαιδευτικές και υγειονομικές υπηρεσίες, παράλληλα με τη συστηματική διάδοση των ισλαμιστικών διδαχών της. Στα μέσα του 20ού αιώνα είχε ήδη ιδρύσει παραρτήματα και δίκτυα σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Αν και δεν λειτουργεί επίσημα ως πολιτικό κόμμα ή διεθνής οργάνωση, η Αδελφότητα έχει διαμορφώσει μουσουλμανικές κοινότητες σε όλο τον ισλαμικό κόσμο — και πέραν αυτού — συνδυάζοντας μια άκαμπτη ιδεολογία με τακτικό πραγματισμό. Σε ορισμένα συμφραζόμενα, υιοθετεί τη βία και την τρομοκρατία. Σε άλλα, συμμετέχει στο πολιτικό σύστημα, ακόμα και σε εκλογές, αν και η αφοσίωσή της στη δημοκρατική διακυβέρνηση παραμένει αμφιλεγόμενη.

1. Ο Σαγίντ Κουτμπ οδήγησε την Αδελφότητα σε πιο ριζοσπαστική και βίαιη κατεύθυνση.

Ο Κουτμπ, Αιγύπτιος παιδαγωγός, παραμένει από τις βασικές φιγούρες της ιδεολογικής παρακαταθήκης της Αδελφότητας, ακόμη και για εκείνους που απορρίπτουν τη βία. Το 1948 έζησε δύο χρόνια στις ΗΠΑ για να μελετήσει το εκπαιδευτικό τους σύστημα και επέστρεψε με ενισχυμένη αποστροφή προς τον υλισμό και την ηθική παρακμή της Δύσης. Σε μια εκκλησιαστική χοροεσπερίδα είδε απόδειξη της «ζωώδους» μίξης των φύλων και θεώρησε ότι οι σύγχρονες κοινωνίες ζουν σε κατάσταση «τζαχιλίγια» — προϊσλαμικής άγνοιας. Ακόμα και οι μουσουλμανικές χώρες, κατ’ αυτόν, είχαν εκφυλιστεί και απαιτούσαν την ένοπλη δράση μιας ισλαμικής πρωτοπορίας για να επαναφέρουν το αυθεντικό Ισλάμ. Αυτή η προτροπή για βία εναντίον άλλων μουσουλμάνων αποτέλεσε μία από τις πιο ριζοσπαστικές καινοτομίες του Κουτμπ και ενέπνευσε μεταγενέστερους εξτρεμιστές όπως η αλ-Κάιντα. Ο ίδιος φυλακίστηκε για περισσότερο από μια δεκαετία και εκτελέστηκε το 1966.

2. Η ιδεολογία της Αδελφότητας είναι εχθρική προς τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους, τις θρησκευτικές μειονότητες, τις γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και τις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες.

Η Αδελφότητα θεωρεί τον εαυτό της ως την αυθεντική έκφραση του Ισλάμ, αντιλαμβανόμενη τη δική της οδό ως τη μοναδική αληθινή. Οτιδήποτε παρεκκλίνει θεωρείται πνευματική διαστροφή. Έχει δημιουργήσει ένα απομονωμένο κοινωνικό οικοδόμημα που αντιτίθεται στην εθνική ταυτότητα και σε πιο ανεκτικές μορφές μουσουλμανικής έκφρασης. Βλέπει τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους ως απειλή, επειδή αυτοί απορρίπτουν τη ρητορική της αυστηρής δυαδικότητας. Αν και συχνά επικαλείται τη γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης, η ιδεολογία της είναι βαθιά αποκλειστική. Αντιτίθεται στην ισότητα των φύλων και περιορίζει τον ρόλο των γυναικών στην εκπαίδευση και στην εργασία. Επίσης, υπερασπίζεται τη βία των συζύγων κατά των γυναικών: το 2013, διαμαρτυρήθηκε έντονα ενάντια σε ψήφισμα του ΟΗΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, χαρακτηρίζοντάς το «τελικό βήμα στην πνευματική και πολιτισμική εισβολή στις μουσουλμανικές χώρες». Παράλληλα, επιτίθεται στα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, παρουσιάζοντας την ομοφυλοφιλία ως «κοινωνική ασθένεια» και ενθαρρύνοντας την κακοποίηση ομοφυλόφιλων ανδρών. Όσον αφορά τις θρησκευτικές μειονότητες, υιοθετεί μια θεολογική υπεροψία, αντιμετωπίζοντας τους μη μουσουλμάνους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας υπό ένα μελλοντικό ισλαμικό καθεστώς.

3. Ο αντισημιτισμός είναι θεμελιώδες στοιχείο της κοσμοθεωρίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Η ιδεολογία της Αδελφότητας συνδυάζει ισλαμικές και ευρωπαϊκές μορφές αντισημιτισμού για να αποδώσει τα δεινά του κόσμου στην εβραϊκή «προδοσία». Ο Σαγίντ Κουτμπ υποστήριξε ότι οι Εβραίοι έχουν χάσει την προνομιακή θέση τους ως Άνθρωποι του Βιβλίου. Στο έργο του Ο Αγώνας μας με τους Εβραίους έγραφε: «Όπου κι αν βρίσκονταν οι Εβραίοι, προκάλεσαν πρωτοφανείς φρικαλεότητες», και κατηγορούσε «τους πράκτορες του Σιωνισμού» ότι επιδιώκουν «την καταστροφή του Ισλάμ». Η Αδελφότητα χρησιμοποιεί επίσης το ψευδο-ντοκουμέντο Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, προϊόν ρωσικής τσαρικής προπαγάνδας του 1903, για να στηρίξει θεωρίες παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας.

Η ιδεολογική της εχθρότητα προς το κράτος του Ισραήλ προϋπήρχε της ίδρυσής του, γεγονός που αποκλείει κάθε προοπτική ειλικρινούς ειρήνης — πέρα από τακτικές ανακωχές.

4. Η Χαμάς είναι παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο ηγέτης της Αδελφότητας σε Γάζα, σεΐχης Αχμέτ Γιασίν, δημιούργησε δίκτυο τζαμιών και κοινωνικών υπηρεσιών. Το 1987, εν μέσω της Πρώτης Ιντιφάντα, ίδρυσε τη Χαμάς. Οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες της Χαμάς συνέβαλαν στην αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας Ισραήλ-Παλαιστινίων τη δεκαετία του ’90. Κατά τη Δεύτερη Ιντιφάντα (2000–2005), σκότωσε εκατοντάδες Ισραηλινούς. Το 2006 κέρδισε τις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές και το 2007 κατέλαβε δια της βίας τη Γάζα. Η διακυβέρνησή της χαρακτηρίζεται από καταπίεση, διαφθορά και τέσσερις πολέμους με το Ισραήλ (2008–09, 2014, 2021, 2023). Η τρέχουσα σύρραξη ξεκίνησε με τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023, όταν μαχητές της Χαμάς σκότωσαν πάνω από 1.200 άτομα και απήγαγαν περισσότερους από 250, διαπράττοντας φρικαλεότητες, όπως ακρωτηριασμούς και ομαδικούς βιασμούς.

5. Η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν απαγορεύσει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως απειλή για τη σταθερότητα των καθεστώτων τους.

Ο φόβος για την εξουσία και την κοινωνική σταθερότητα έχει οδηγήσει πολλές αραβικές κυβερνήσεις να απαγορεύσουν την Αδελφότητα. Με την τάση της να καταγγέλλει ακόμα και ευσεβείς μουσουλμάνους ηγέτες ως προδότες της πίστης, θεωρείται επικίνδυνη τόσο εντός όσο και εκτός Ισλάμ. Παράλληλα, η επιμονή της στην οικοδόμηση βαθιών λαϊκών δικτύων την καθιστά μακροπρόθεσμη απειλή για αυταρχικά καθεστώτα.

Μετά την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ το 2011, η Αδελφότητα κέρδισε τις εκλογές, όμως η αυταρχική στάση του Προέδρου Μόρσι προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες, οδηγώντας σε στρατιωτικό πραξικόπημα, αιματηρή καταστολή και απαγόρευση της Αδελφότητας ως τρομοκρατικής οργάνωσης.

Η Σαουδική Αραβία την χαρακτήρισε τρομοκρατική οργάνωση τον Μάρτιο του 2014 και τα ΗΑΕ τον Νοέμβριο. Οι επίσημοι θρησκευτικοί φορείς και των δύο χωρών υποστήριξαν πως η Αδελφότητα δεν αντιπροσωπεύει την αληθινή ισλαμική οδό αλλά προωθεί διχασμό, βία και αίρεση.

6. Το Κατάρ αποτελεί βασικό υποστηρικτή και εξαγωγέα της ιδεολογίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Η στήριξη του Κατάρ προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950, όταν η Ντόχα υποδέχθηκε μέλη του κινήματος εντός της επικράτειάς της. Αν και το τοπικό παράρτημα της Αδελφότητας διαλύθηκε το 1999, το Κατάρ συνέχισε να ενισχύει άλλα παρακλάδια της. Ενδεικτικά, επένδυσε περίπου 8 δισ. δολάρια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο όταν ανέλαβε την εξουσία το 2012 υπό τον Μοχάμεντ Μόρσι. Μετά την ανατροπή του Μόρσι το 2013, το Κατάρ προσέφερε καταφύγιο σε Αιγύπτιους Αδελφούς και στον πνευματικό ηγέτη του κινήματος, τον Αιγύπτιο κληρικό Γιούσεφ αλ-Καραντάουι (ο οποίος απεβίωσε πρόσφατα). Παράλληλα, η Ντόχα στήριξε παρακλάδια της Αδελφότητας κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, ιδίως στην Τυνησία και τη Λιβύη. Το Κατάρ αποτελεί επίσης βασικό χορηγό της Χαμάς, του παλαιστινιακού βραχίονα της Αδελφότητας. Έχει προσφέρει πάνω από 1 δισ. δολάρια στη Γάζα υπό τη διοίκηση της Χαμάς, ενώ φιλοξενεί τα πολιτικά της γραφεία και ηγετικά στελέχη. Ο κρατικός τηλεοπτικός οργανισμός Al Jazeera, ιδιοκτησίας του Κατάρ, προβάλλει παγκοσμίως την ιδεολογία της Αδελφότητας.

7. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι υποστηρικτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί εδώ και χρόνια ένθερμο υποστηρικτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και φιλοξένησε τους ηγέτες της στην Τουρκία μετά την πτώση του Μόρσι στην Αίγυπτο το 2013. Μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023 από τη Χαμάς, ο Ερντογάν ενίσχυσε δημόσια την υποστήριξή του προς την οργάνωση, αρνούμενος να καταδικάσει τα εγκλήματα και αρνούμενος ρητά τον τρομοκρατικό της χαρακτήρα. Η Τουρκία προσέφερε καταφύγιο σε ηγετικά στελέχη της Χαμάς και ενίσχυσε τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας μέσω χαλαρών ελέγχων.

Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), που ίδρυσε ο Ερντογάν, θεωρείται το τουρκικό παρακλάδι της Αδελφότητας και έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός ολόκληρου δικτύου από τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μέσα, ιδρύματα, σχολεία και επιχειρήσεις. Το AKP στήριξε την προεκλογική καμπάνια του Μόρσι στην Αίγυπτο το 2012 και διοργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις στην Τουρκία κατά της ανατροπής του από τον στρατηγό Σίσι το 2013. Το AKP έχει επίσης εμπνεύσει τη δημιουργία παρόμοιων ισλαμικών κομμάτων στη Μέση Ανατολή, όπως στη Λιβύη. Μαζί με το Κατάρ, η Τουρκία αποτελεί τον βασικό κρατικό υποστηρικτή της Αδελφότητας.

8. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα χρησιμοποιεί ποικίλες και ευέλικτες τακτικές, ανάλογα με το πολιτικό περιβάλλον.

Η Αδελφότητα προσαρμόζεται προκειμένου να επιβιώσει, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως τοπικό παράγοντα, διατηρώντας όμως υπερεθνικές ισλαμιστικές φιλοδοξίες. Στη Συρία των δεκαετιών 1970–1980 ακολούθησε το δρόμο της ένοπλης εξέγερσης. Αντίθετα, σε άλλες περιπτώσεις αποδέχεται σημαντικούς περιορισμούς ως προς την επιδίωξη της ισλαμικής διακυβέρνησης.

Στην Τυνησία, το κίνημα Ενάχντα, που εμπνέεται από την Αδελφότητα, απαρνήθηκε την ταυτότητα του ισλαμικού κόμματος μετά τις εξεγέρσεις του 2010, υιοθετώντας πολιτικές συμμαχίες με κοσμικές δυνάμεις και στηρίζοντας συνταγματικές εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο Μαρόκο, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ακολούθησε παρόμοια πορεία, αποφεύγοντας την ευθεία σύγκρουση με τη μοναρχία, ενώ παράλληλα προωθούσε την ευθύνη και τη διαφάνεια στο όνομα των ισλαμικών αξιών. Στην Ιορδανία, το Ισλαμικό Μέτωπο Δράσης δήλωνε ότι απορρίπτει τη βία και στις εκλογές του 2024 έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2025 οι αρχές αποκάλυψαν δίκτυο της Αδελφότητας που σχεδίαζε τρομοκρατικές επιθέσεις, αποδεικνύοντας τον τακτικό χαρακτήρα των διακηρύξεων μετριοπάθειας.

Από τα πρώτα της χρόνια, η Αδελφότητα αρνείται την ευθύνη για πράξεις βίας μελών ή παρακλαδιών της. Όταν το αιγυπτιακό της παράρτημα δημιούργησε μυστική ένοπλη πτέρυγα και δολοφόνησε τον πρωθυπουργό Μαχμούντ Ελ-Νουκράσι, ο ιδρυτής Χασάν αλ-Μπάνα απάντησε με την περίφημη φράση: «Αυτοί δεν είναι ούτε Αδελφοί ούτε Μουσουλμάνοι» — μια φράση που χρησιμοποιείται έκτοτε ως ρητορική έξοδος όποτε η βία δείχνει προς την Αδελφότητα.

9. Η Ευρώπη είναι για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα «πεδίο ιεραποστολής».

Από τη δεκαετία του 1950, όταν μαζικά κύματα μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και την Ασία κατευθύνονταν προς την Ευρώπη, η Αδελφότητα είδε μια ευκαιρία να «ισλαμοποιήσει» τη Δύση. Αναπροσαρμόζοντας τη διάκριση μεταξύ νταρ αλ-Ισλάμ («περιοχή του Ισλάμ») και νταρ αλ-χαρμπ («περιοχή του πολέμου»), ο Γιούσεφ αλ-Καραντάουι θεώρησε την Ευρώπη ως νταρ αλ-ντάουα — «περιοχή του κηρύγματος», όπου οι μουσουλμάνοι έχουν ελευθερία θρησκευτικής πρακτικής χωρίς εφαρμογή της σαρία.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, διαμορφώθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες μια «ερυθροπράσινη συμμαχία» μεταξύ ισλαμιστών και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αν και η Αδελφότητα είναι ιστορικά αντικομμουνιστική, μουσουλμανικές οργανώσεις της Ευρώπης συνεργάστηκαν με αριστερές ομάδες για να αντιπαλέψουν «τον ιμπεριαλισμό» και «τον σιωνισμό». Έκθεση του γαλλικού υπουργείου Εσωτερικών του Ιουνίου 2025 προειδοποιεί ότι οργανώσεις με δεσμούς με την Αδελφότητα προσπαθούν να επηρεάσουν θεσμούς της Ε.Ε. μέσω «συστηματικών λομπιστικών ενεργειών», επισημαίνοντας ότι οι βασικές πηγές χρηματοδότησής τους είναι το Κατάρ και το Κουβέιτ.

10. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα άσκησε σημαντική επιρροή στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν.

Αν και η Αδελφότητα ανήκει στο σουνιτικό Ισλάμ και το καθεστώς της Τεχεράνης στο σιιτικό, το πρώτο άσκησε βαθιά ιδεολογική επιρροή στο δεύτερο. Από τη δεκαετία του 1950, άρχισαν να κυκλοφορούν στα περσικά μεταφράσεις θεμελιωδών κειμένων της Αδελφότητας, κυρίως του Σαγίντ Κουτμπ. Το 1966, ο μελλοντικός Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, μετέφρασε προσωπικά στα περσικά ένα βιβλίο του Κουτμπ, με τίτλο Το Μέλλον στον Κόσμο του Ισλάμ. Ο ίδιος δήλωσε αργότερα ότι ένιωσε την ανάγκη να παρέχει ιδεολογική καθοδήγηση στο αναδυόμενο ισλαμικό κίνημα του Ιράν. Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, τα έργα του Κουτμπ και άλλων συγγραφέων της Αδελφότητας συνέχισαν να εκδίδονται μαζικά στο Ιράν. Μάλιστα, το καθεστώς της Τεχεράνης τύπωσε και γραμματόσημο με τη μορφή του Κουτμπ. Όπως και οι σιίτες επαναστάτες του Ιράν, έτσι και ο Κουτμπ πρέσβευε ότι η εξουσία πρέπει να κατακτηθεί στο όνομα του Ισλάμ, ακόμα και με τη βία απέναντι σε ομοθρήσκους.

PUBLIC INTERNATIONAL LAW: Disrespecting ICJ Interim Measures Orders: Guyana v. Venezuela

0

 

Date: June 2, 2025Author: International Law Blog1 Comment

by Konstantinos D. Magliveras, Professor of Public International Law, University of the Aegean, Greece

Ι. Introduction

In March 2018, Guyana instituted proceedings against Venezuela before the International Court of Justice (ICJ). The dispute concerned the legal validity and binding effect of the ‘Award regarding the Boundary between the Colony of British Guiana and the United States of Venezuela, of 3 October 1899’. In a nutshell, the dispute centered on the Agreement to Resolve the Controversy between Venezuela and the United Kingdom over the Frontier between Venezuela and British Guiana (signed and entered into force on 17 February 1966, 561 UNTS 323) (‘Geneva Agreement’). Guyana acceded to the Geneva Agreement following its independence on 26 May 1966 by virtue of the Guyana Independence Act 1966 (it made British Guiana an independent sovereign state, with Elizabeth II as Queen until it became the Co-operative Republic of Guyana in February 1970). According to the application, not only Guyana and Venezuela had failed to resolve the dispute but the respondent state had jeopardized Guyana’s sovereignty, security and development by claiming more than two- thirds of its land territory, home to more than one-quarter of its population. The purpose of this note is, after giving an overview of proceedings, to comment on

the provisional measures that the ICJ ordered against Venezuela in May 2025, on Venezuela’s reaction and the apparent consequences for the ‘principal judicial organ’ of the UN.

ΙΙ. An overview of proceedings

In June 2018, Venezuela asserted by a letter addressed to the ICJ that it manifestly lacked jurisdiction stating that, therefore, it will not participate in the proceedings, a statement that has not actually been followed through. The ICJ rejected the assertion (Venezuela repeated it in July 2020) confirming that it has jurisdiction (Judgment of 18 December 2020, I.C.J. Reports 2020, p. 455, at p. 493). Later on, it also rejected Venezuela’s preliminary objection that the United Kingdom is ‘indispensable third party’ without the consent of which the ICJ may not adjudicate the dispute (Judgment of 6 April 2023, I.C.J. Reports 2023, p. 262).

On 27 October 2023, Guyana requested that the ICJ order provisional measures against Venezuela because, four days earlier, it had announced that on 3

December 2023 a ‘Consultative Referendum’ regarding the dispute was to take place. According to Guyana, the referendum’s real purpose was for Venezuela to

resort to (forceful) unilateral measures by formally annexing and integrating part of its territory, the Guayana Esequiba. Following public hearings on 14 November 2023 and on 15 November 2023 (in which Venezuela participated), Guyana principally asked that Venezuela be barred from going ahead with the referendum. Having found that the measures to be indicated need not be identical to those requested, the ICJ ordered Venezuela to refrain from modifying the prevailing situation in the disputed territory and ordered both litigant parties to refrain from actions aggravating the dispute or making it more difficult to be resolved (Order of 1 December 2023, I.C.J. Reports 2023, p. 655).

Effectively, the Order merely reminded parties of their obligations under the pertinent rules of international law. Arguably, Guyana came out almost empty handed because it did not get what it had bargained for, since the Order did not expressly prevent the referendum from being held. According to the Venezuelan government, the population approved the proposals overwhelmingly (96 per cent). Promptly, President Maduro proposed the annexation of the disputed territory, but Guyana neither turned to the ICJ for support nor lodged any complaint. On the contrary, it was countries of the wider region (principally Brazil) that brought Guyana and Venezuela to the negotiation table and to an agreement to refrain from using force. Moreover, Guyana invoking Article 35(1) UN Charter requested a UN Security Council meeting to discuss the dispute (S/2023/961); closed consultations were held on 8 December 2023.

But also Guyana did not seek the ICJ’s support when in March 2024 Venezuela’s National Assembly adopted an Organic Law establishing the ‘State of Guayana Esequiba’, incorporating it as an integral part of the State and providing for its

transitional governance. The Law was promulgated on 3 April 2024. Clearly, this constituted a direct and willful violation of the Order of 1 December 2023.

However, for reasons unknown to this author, Guyana did not inform the ICJ accordingly and, therefore, it was not recorded as alleged violation at the time. Guyana filed a new request with the UNSC (S/2024/295), which discussed the dispute in a private meeting on 9 April 2024.

However, a year later, when Venezuela announced that the election of the country’s governors and legislative councils will take place on 25 May 2025 (it would have included the first election of governor and legislative council for the ‘state of Guayana Esequiba’), Guyana filed a request for provisional measures on 6 March 2025. Invoking urgency, irremediable harm and the ‘paradigmatic situation’ where provisional measures are required (Article 41 ICJ Statute) to preserve its rights, Guyana requested that Venezuela be ordered not to conduct any election in its territory, and refrain from taking actions purporting to annex de jure or de facto its territory or otherwise modify the prevailing situation in the disputed territory. On 10 March 2025, Venezuela stated that it did not recognize ICJ’s jurisdiction but nevertheless made some observations on Guyana’s request. The Court granted Venezuela the possibility to present arguments in writing but it refused reiterating its 10 March 2025 position on lack of jurisdiction.

ΙΙΙ. The Order of 1 May 2025 and Venezuela’s reaction

While Guyana’s request was arguably a self-standing application for interim measures and was not framed as requesting the modification of the Order of December 2023, the ICJ treated it as such: it ruled that ‘the situation justifies modifying’ the previous Order ‘by further specifying its scope in light of the situation underlying the present Request.’ In reality, the ‘further specifying’ was the decision that Venezuela must, in conformity with its obligations under the December 2023 Order, refrain from preparing or conducting elections in the disputed territory administered by Guyana. Having emphasized that orders under Article 41 ICJ Statute have binding effect and create international legal obligations, the Court underlined that the Order was without prejudice ‘to any findings concerning the Respondent’s compliance with the Order of 1 December 2023’. However, as explained above, Guyana had never before complained to the ICJ for the December 2023 referendum, even though it could and should. On the other hand, that the referendum took place was an event that was covered worldwide. Therefore, the conclusion appears to be that the ICJ would not proprio motu address and/or deal with any prima facie breach of its interim measures orders.

Immediately after the May 2025 Order, Venezuela issued a statement, which cannot but raise serious questions about the pronouncements made by an UN member. Among others, the statement ‘categorically rejects the [Order of 1 May 2025] regarding the abusive and interventionist provisional measures requested by … Guyana … reaffirms that, faithful to its historical position, [Venezuela] does not and will never recognize the jurisdiction of [the ICJ], nor will it comply with any decision settling the territorial dispute … in a process rigged … and manipulated by anti-Venezuelan corporate interests nothing to do with justice … no judicial blackmail or foreign tribunal will make us back down … nothing in international law allows [the ICJ] to interfere in matters exclusively within the domestic jurisdiction of Venezuela nor to attempt to prohibit a sovereign act … based on [Venezuela’s] Constitution’.

Even though this was a political statement drafted after another (so to speak) judicial defeat, and presumably it was primarily for domestic consumption, it was a public proclamation containing language incompatible with UN membership. It is true that presently Venezuela could be described as a recalcitrant UN member because it is under Article 19 UN Charter sanctions for being in arrears towards the UN budget. But for as long as Venezuela wishes to remain in the UN and enjoy the rights and benefits of membership it should follow the basic rules, which evidently it expects that will be obeyed by all other members and UN organs as far as it is concerned. Therefore, such public proclamations should be considered State practice if ever the procedure of Article 6 UN Charter (expulsion) were to be initiated against Venezuela. Of course, even if the final judgment is against Venezuela, it will not be the first time that a respondent state will refuse to comply with it: the US declined to implement the judgment in Nicaragua as is well known.

IV. Conclusion

It is also well known that nowhere it is expressly written that ICJ orders indicating provisional measures are legally binding and create legal obligations upon litigant parties. This is judge-made law, first articulated in the 2001 Judgment in LaGrand (Germany v. United States of America). Arguably, recent State practice has been to ignore them completely, e.g. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (The Gambia v. Myanmar), Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide in the Gaza Strip (South Africa v. Israel), etc. Venezuela’s stance should be added to this State practice. But completely refusing to abide by ICJ judgments (as opposed to orders) is a rather different matter, no doubt raising the question of effectiveness but also of relevance in today’s international community. It should worry, first and foremost, the ICJ bench. It remains to be seen if, when and how they will deal with it. –

Image: Guyana-Venezuela border map (US Department of State) @Wikimedia Commons

Source: stravon.gr

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ ΤΟΥ ΙΝ.Α.Π ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

1
του Στέλιου Φενέκου, Αντιναυάρχου ε.α.
Το Παρατηρητήριο Κρίσεων του ΙΝ.Α.Π. (Ινστιτούτο Αλέξανδρος Παπαναστασίου), μετά την σημερινή επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν έκανε την ακόλουθη εκτίμησης.
Η σημερινή ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στο Ιράν, (η οποία είναι προφανές ότι σχεδιαζόταν εδώ και καιρό), αποτέλεσε μία από τις πιο σημαντικές, πολύπλοκες και αιφνιδιαστικές αεροπορικές ενέργειες της τελευταίας δεκαετίας.
Στόχοι της επίθεσης ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, συστήματα αεράμυνας, βληματικές δυνατότητες και εργοστάσια εμπλουτισμού ουρανίου, σημεία διοίκησης, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Φρουρών της Επανάστασης, καθώς σημαντικοί πυρηνικοί επιστήμονες που ηγούντο στο πρόγραμμα Adan και Project 111 για τον εμπλουτισμό του Ουρανίου και την ικανότητα των βλημάτων να φέρουν πυρηνικές κεφαλές.
Ο συγχρονισμός των πληγμάτων σε διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες του Ιράν (Τεχεράνη, Ισφαχάν, Νατάνζ, Μπακχτάραν, Χαμπχαράν) σε απόσταση λίγων λεπτών αποκαλύπτει ένα καλά συντονισμένο πλάνο αεροπορικής τακτικής, με στόχο τον αιφνιδιασμό και την αποτροπή άμεσης αντίδρασης.
1. Η ισραηλινή αεροπορική επιχείρηση αποτελεί υπόδειγμα σύγχρονης αεροπορικής τακτικής μεγάλης ακτίνας και παρουσιάζει εξαιρετικά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά . Πρώτα αεροσκάφη ηλεκτρονικών παρεμβολών πέτυχαν τα αναγκαία παράθυρα παρεμβολής και σε ρόλο SEAD επέφεραν πλήγματα για εξουδετέρωση των ραντάρ και των συστημάτων αεράμυνας, μετά ακολούθησαν κύρια πυρά κατά στόχων, τέλος υποστήριξη και έξοδος από την περιοχή.
(1) Αιφνιδιασμός και κατάρρευση συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης. Η επίθεση ξεκίνησε χωρίς κανένα προειδοποιητικό σήμα από το Ιράν. Τα ισραηλινά αεροσκάφη διείσδυσαν βαθιά στο ιρανικό έδαφος, παρακάμπτοντας ή καταστρέφοντας ραντάρ και συστήματα αεράμυνας.
(2) Επιθέσεις σε κύματα (strike sequencing): Κάθε κύμα είχε διαφορετικό επιχειρησιακό στόχο.
(3) Συνδυασμένη χρήση Α/Φ stealth, ηλεκτρονικού πολέμου, βομβαρδισμών με bunker-buster βομβών και μαχητικών. Υψηλού επιπέδου “SEAD” (Suppression of Enemy Air Defenses) με χρήση F 35 και παρεμβολών με ελάχιστα ή μηδενικά ίχνη στα ιρανικά ραντάρ.
(4) Επιχειρησιακή έκταση & ακρίβεια: Πάνω από 200 μαχητικά, μεγάλης ακτίνας, ενισχυμένα με εναέριο ανεφοδιασμό. Πέτυχαν πολυεστιακό πλήγμα, από την Τεχεράνη έως τη νήσο Kharg (περίπου 1500 km έκταση).
2. Οι Τύποι Αεροσκαφών που συμμετείχαν και οι δυνατότητές τους είναι οι κάτωθι:
(1) F-35I “Adir”: Stealth μαχητικά 5ης γενιάς, με πιθανές αποστολές την διείσδυση, καταστροφή ραντάρ, ακρίβεια κρούσης σε επιλεγμένους στόχους με χειρουργικά κτυπήματα.
(2) F-15I “Ra’am”: Βαρέως οπλισμένα μαχητικά μεγάλης ακτίνας (προσαρμογή του F-15E), με μεταφορά bunker-buster βομβών και αποστολή τα πλήγματα σε Natanz, Isfahan, και Kharg.
(3) F-16I “Sufa”: Πολυλειτουργικά μαχητικά με ECM pods και αναβαθμισμένη ηλεκτρονική πλατφόρμα και αποστολή την υποστήριξη και την καταστολή αεράμυνας.
(4) Gulfstream Nachshon / G550 CAEW: Ιπτάμενα ραντάρ με τεράστιες δυνατότητες ηλεκτρονικών μέσων πληροφοριών, καθοδήγησης και ηλεκτρονικού πολέμου και πιθανές αποστολές την καθοδήγηση των φίλιων αεροσκαφών, την τύφλωση εχθρικών ραντάρ και επικοινωνιών.
(5) Boeing 707 “Re’em”: Ιπτάμενα τάνκερ εναέριων ανεφοδιασμών που επέτρεψαν στα αεροσκάφη να επιχειρήσουν με πλήρες φορτίο όπλων σε μεγάλες αποστάσεις.
3. Η επιχείρηση ήταν υψηλής πολυπλοκότητας και ακρίβειας και χωρίς ισραηλινές απώλειες, παρά τη βαθιά διείσδυση. Ήταν συνδυασμένη σε στρατηγικό, τακτικό και ψυχολογικό επίπεδο (στόχευση ηγεσίας + κρίσιμων εγκαταστάσεων). Αξιολογείται ως μία από τις πιο προσεκτικά σχεδιασμένες και επιτυχημένες αεροπορικές επιδρομές της τελευταίας δεκαετίας, πιθανό σημείο αναφοράς για μελλοντικά δόγματα μάχης μεγάλης ακτίνας.
4. Η επιχείρηση ξεκίνησε πιθανότατα μέσω διαδρομής που διέσχισε εναέριο χώρο Συρίας, Ιορδανίας και Ιράκ. Με δεδομένη την απόσταση (περίπου 1.400 χλμ.) μέχρι στόχους όπως η Νατάνζ, απαιτήθηκε τουλάχιστον ένας ανεφοδιασμός καυσίμου. Αυτός εκτιμάται ότι έγινε στον εναέριο χώρο της ανατολικής Ιορδανίας και του δυτικού Ιράκ, σε περιοχές με περιορισμένο ραντάρ ή ανοχή στις υπερπτήσεις.
5. Η χρήση stealth τεχνολογίας (κυρίως από τα F-35I) εξασφάλισε ότι τα αεροσκάφη δεν εντοπίστηκαν εγκαίρως από την ιρανική αεράμυνα, η οποία φέρεται να ενεργοποιήθηκε καθυστερημένα και χωρίς να επιτύχει αναχαιτίσεις.
6. Η επιλογή της χρονικής αλληλουχίας των επιθέσεων, με διαφορά 10-15 λεπτών ανά στόχο, δείχνει υψηλού επιπέδου συγχρονισμό,. Το εναέριο δρομολόγιο, οι σταθμοί ανεφοδιασμού, το χρονοδιάγραμμα των πληγμάτων και η τακτική απόκρυψης συνθέτουν ένα προηγμένο μοντέλο αεροπορικής επιχείρησης μεγάλης ακτίνας δράσης, που μας κάνει να σκεφτούμε ότι αφενός οι ΗΠΑ ήταν ενημερωμένες και ότι χώρες που διέθεσαν τον εναέριο χώρο τους κώφευσαν ηθελημένα.
7. Επίσης γεννάται το ερώτημα εάν οι συνομιλίες Ιράν–ΗΠΑ για το πυρηνικό πρόγραμμα, οι οποίες είχαν ξεκινήσει τον Απρίλιο του 2025 στη Μουσκάτ και συνεχίστηκαν σε Ρώμη και Βιέννη, ενδεχόμενα επηρέασαν καθοριστικά την απόφαση του Ισραήλ να κάνει την χειρουργική αυτή επίθεση.
Η πρόταση του Αμερικανού διαπραγματευτή Witkoff πρότεινε πάγωμα εμπλουτισμού στο 5%, σταδιακή άρση κυρώσεων, επιλεκτικές επιθεωρήσεις και διατήρηση τεχνολογίας IR-6 υπό επίβλεψη.
Αν και ήταν λιγότερο δεσμευτική από το JCPOA του 2015, η πρόταση είχε το διπλωματικό στοιχείο της ευελιξίας.
Ωστόσο, το Ιράν την απέρριψε, κρίνοντάς την ταπεινωτική, ενώ το Ισραήλ την θεωρούσε ανεπαρκή, επιμένοντας σε πλήρη κατάργηση του εμπλουτισμούτου ουρανίου και σε αυστηρούς ελέγχους.
Η σύγκριση μεταξύ JCPOA (2015) και πρότασης Witkoff δείχνει πως η πρώτη προέβλεπε ρητούς περιορισμούς (3,67% εμπλουτισμός, 5.000 IR-1 φυγοκεντρητές, πλήρεις επιθεωρήσεις με ευγγυήσεις), ενώ η δεύτερη αποτελεί πλαίσιο αποκλιμάκωσης χωρίς νομικές εγγυήσεις.
8. Εάν δούμε τις θέσεις των περισσοτέρων χωρών και της ΕΕ για το πρόγραμμα του Ιράν, η ΕΕ και η Κίνα προωθούν ειρηνική χρήση υπό IAEA, ενώ η Ρωσία ενισχύει τις ιρανικές δυνατότητες υπό διμερή έλεγχο. Μέσα από clustering και ανάλυση στρατηγικών θέσεων, διαπιστώνεται ότι κράτη όπως Ιράν, Ρωσία, Κίνα αλλά και η πρόταση Witkoff (που διαφέρει σημαντικά από την παλιά των ΗΠΑ του 2015) κινούνται σε μετριοπαθές μοντέλο εμπλουτισμού και σταδιακής αποκλιμάκωσης, ενώ Ισραήλ και Σαουδική Αραβία κινούνται σε στρατηγική μηδενικής ανοχής.
9. Οι περιφερειακές και διεθνείς αντιδράσεις στην ισραηλινή επίθεση ήταν μεικτές αν και προσχηματικές εν πολλοίς. Αν και η Σαουδική Αραβία καταδίκασε επισήμως, πολλές άλλες χώρες δεν αντέδρασαν στην παραβίαση του εναέριου χώρου τους, κυρίως λόγω έλλειψης επιχειρησιακής ικανότητας (όπως η Συρία) ή πιθανής ανοχής (Ιορδανία, Ιράκ). Ωστόσο, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από κράτη όπως το Ομάν, το Κατάρ, η Ινδονησία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιαπωνία, που υπογράμμισαν τον κίνδυνο ευρύτερης ανάφλεξης και καταπάτησης διεθνούς δικαίου.
10. Η επιτροπή ατομικής Ενέργειας μερικές ημέρες πριν είχε τοποθετηθεί αντίθετα με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και του εμπλουτισμού του Ουρανίου, ενώ ΟΗΕ μετά την επίθεση (μέσω του Γενικού Γραμματέα Guterres), κάλεσε όλες τις πλευρές σε αποκλιμάκωση.
11. Η επίθεση λειτούργησε εν μέρει ως πλήγμα στο πολιτικό κεφάλαιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και ΙΡΑΝ, προκαλώντας το ερώτημα κατά πόσο μπορεί να συνεχιστεί ο διάλογος υπό τέτοιας μορφής στρατιωτική πίεση.
12. Παρά την αρχική επιτυχία της επίθεσης, η διατήρηση του αιφνιδιασμού στο μέλλον τίθεται υπό αμφισβήτηση, ενώ η αντίδραση του Ιράν παραμένει μεταβλητή και εξαρτημένη από εσωτερικές πιέσεις και το διεθνές πλαίσιο.
ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ
Η ιρανική απάντηση υπήρξε κυρίως πολιτική, με αναφορές σε “εγκληματική επιθετικότητα” και απειλές για ανταπόδοση.
Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει προσπάθεια εκ μέρους του Ιράν μαζικής προσβολής του Ισραήλ με βλήματα και Drones και δεν αποκλείεται να υποκινηθούν να συμμετάσχουν σε αυτή και οι οργανώσεις που ελέγχονται από το Ιράν καθ’ οιονδήποτε τρόπο.
Στην περίπτωση αυτή είναι αναμενόμενη η σκληρή ανταπόδοση εκ μέρους του Ισραήλ.
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ, αλλά και οι περισσότερες χώρες της περιοχής (ακόμη και η Κίνα και πολύ πιθανό και η Ρωσία), εκτιμάται ότι θα περιορισθούν σε παραινέσεις για κατάπαυση των εχθροπραξιών, Στην ουσία δεν τους ενοχλεί να καταστρέψει το Ισραήλ κάθε δυνατότητα του Ιράν να δημιουργήσει πυρηνικά όπλα και να το αναγκάσουν να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Γεραπετρίτης: δεν είμαστε 100-0 υπερ του Ισραήλ

0

Συνέντευξη Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στην τηλεοπτική εκπομπή του OPEN «Ώρα Ελλάδος» και τους δημοσιογράφους Παναγιώτη Στάθη και Γιάννη Κολοκυθά (13.06.2025)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, ευχαριστούμε που ήρθατε. Η συγκυρία είναι τέτοια που μας βρήκε – δεν ξέρω αν κοιμηθήκατε το βράδυ…

 

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Είχαμε άλλη μια άγρυπνη νύχτα, δυστυχώς, όχι για καλό λόγο. Τα χαράματα, όπως γνωρίζετε, είχαμε την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν. Έπρεπε πολύ εγκαίρως να ενεργοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός στο Υπουργείο Εξωτερικών, η Μονάδα Διαχείρισης Κρίσεων, έτσι ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα ζητούμενα που είναι η ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών στο Ισραήλ, στο Ιράν και την ευρύτερη περιοχή. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Τι εικόνα έχουμε εμείς για την επίθεση αυτή; Το Ισραήλ συνεχίζει την επίθεση. Περιμένουμε όμως, την αντίδραση του Ιράν. 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Νομίζω ήταν μια σημαντική κλιμάκωση και μάλιστα εν μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες γίνονταν μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών για τη διαχείριση του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν. Η πραγματικότητα είναι ότι το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν αποτελεί εν δυνάμει έναν αποσταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή. Από την άλλη πλευρά, εκείνο το οποίο τώρα είναι ζητούμενο είναι να υπάρξει ψυχραιμία, να μην υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση. Βεβαίως και αναμένουμε, όπως αντιλαμβάνεστε, τα αντίποινα εκ μέρους του Ιράν. Νομίζω πρέπει να υπάρχει μια μεγάλη κινητοποίηση και σε αυτό θα συμβάλλει και η Ελλάδα, ως εκλεγμένο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ήδη εγώ έχω ξεκινήσει τις επικοινωνίες με τους συμμάχους μας στην ευρύτερη περιοχή, οι οποίοι και εκείνοι βρίσκονται σε μία κατάσταση μεγάλης επαγρύπνησης. Νομίζω απαιτείται μια μεγάλη συμμαχία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να αποφύγουμε την περαιτέρω κλιμάκωση. Αυτή την ώρα, όμως, επικρατεί πολύ μεγάλη ανησυχία για τις εξελίξεις στην περιοχή. Αποτελεί ένα εν δυνάμει ναρκοπέδιο και καλό είναι να μπορέσουμε όλοι μαζί, και πολυμερώς, μέσω διεθνών οργανισμών, και οι χώρες οι οποίες ασκούν ουσιαστική επιρροή να μπορέσουν να περιορίσουν τη ζημιά. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Υπάρχει κίνδυνος και εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο αυτό; 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Υπήρξε μία ρητή διαβεβαίωση εκ μέρους του Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, του Marco Rubio, ότι δεν υπάρχει ανάμιξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Παραμένουμε στη δήλωση αυτή. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες καταβάλλουν μία σημαντική προσπάθεια έτσι ώστε να ελεγχθεί η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και ιδίως σε ό,τι αφορά χώρες που αποτελούν, είναι αλήθεια, έναν σημαντικό παράγοντα αποσταθεροποίησης, όπως είναι το Ιράν. Νομίζω ότι ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ενεργός, αλλά για την ώρα δεν φαίνεται η οποιαδήποτε εμπλοκή. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Έχω μία αίσθηση, δεν ξέρω, αλλά είναι δική μου αίσθηση, βέβαια. Καταγράφεται μία αδυναμία να συγκρατηθεί ο κ. Νετανιάχου σε οποιοδήποτε επίπεδο – η αίσθηση που έχουμε είναι ότι ο κ. Τραμπ ουσιαστικά δεν ήθελε να γίνει αυτή η επίθεση, αυτή την αίσθηση έχουμε – και σε πολλά μέτωπα. Είναι πράγματι έτσι όπως το νομίζουμε εμείς, ή έχετε αποκομίσει τέτοια αίσθηση εσείς; 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Είναι πολύ σύνθετη η γεωπολιτική κατάσταση. Νομίζω ότι αυτή την περίοδο, τους τελευταίους 20 μήνες θα έλεγα, βιώνουμε την πιο δύσκολη και επισφαλή κατάσταση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και τούτο διότι υπάρχουν πολλές εστίες ανάφλεξης σε παγκόσμιο επίπεδο και εστίες ανάφλεξης, οι οποίες πάντοτε, ιστορικά, δημιουργούν συνθήκες πολύ μεγάλων συρράξεων. 

Αυτή τη στιγμή υπάρχει η πραγματικότητα στο Ισραήλ, την οποία όλοι βιώνουμε, η πραγματικότητα στη Γάζα. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να κατευνάσουν κατά το δυνατόν τα πεδία αντιπαραθέσεων. Είχα διπλή επαφή και με τον Marco Rubio, τους προηγούμενους μήνες, και συζητήσαμε τα θέματα αυτά. Αισθάνομαι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια τάση να υπερεκτιμούμε τα εθνικά μας συμφέροντα και να αγνοούμε τους ενδεχόμενους κινδύνους για την παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλου κλονισμού της αρχιτεκτονικής ασφαλείας, όπως έχει διαμορφωθεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και αμφισβήτησης των μεγάλων διεθνών οργανισμών, της διεθνούς πολυμέρειας, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Αυτά δυστυχώς, δεν είναι καλά μηνύματα και θα πρέπει να καταβάλλουμε όλοι πολύ μεγάλη προσπάθεια. Και ο ρόλος, τον οποίο επιτελεί η Ελλάδα, θα μου επιτρέψετε να πω, είναι σε αυτό το πεδίο εξαιρετικά σημαντικός. Χθες, είχαμε μια ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ένα ψήφισμα, το οποίο αφορούσε τη Γάζα για την άμεση κατάπαυση του πυρός, την απελευθέρωση των ομήρων και την άρση του αποκλεισμού, έτσι ώστε να υπάρχει ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία θα μπορέσει να αμβλύνει μια κατάσταση, η οποία έχει περιέλθει σε μια μείζονα κρίση ανθρωπιστική.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Άρα, δεν είμαστε 100-0 υπέρ του Ισραήλ. 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Δεν νομίζω ότι μας κατηγόρησε κανείς ότι είμαστε 100-0 υπέρ του Ισραήλ. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Η αντιπολίτευση. 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Κοιτάξτε, θέλω να κάνω μια τοποθέτηση για το ζήτημα αυτό. Σε ό,τι αφορά τα ζητήματα τα γεωπολιτικά και τα εθνικά, είναι καλό να υπάρχει πάντοτε μια εγκράτεια και να μην μπαίνουν όλα στον μύλο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Ελλάδα έχει τηρήσει μια στάση αρχής σε όλα τα ζητήματα που αυτή τη στιγμή ταλανίζουν τον κόσμο, και ειδικά στο ζήτημα της Γάζας. Έχουμε ψηφίσει όλα τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ίδια η Ελλάδα ήταν επισπεύδουσα χώρα στη μεγαλύτερη σε έκταση και σημασία Κοινή Δήλωση που έχει υπάρξει για τα θέματα της προστασίας των αμάχων σε ένοπλες συρράξεις και ιδίως της Γάζας, με 80 χώρες ουσιαστικά να συγκηδεμονεύουν το ελληνικό ψήφισμα. Εχθές τοποθετηθήκαμε. Πήγαμε με την πλευρά της ειρήνης, της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Είναι απολύτως σημαντικό, τη δεδομένη αυτή στιγμή, να υπάρξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, απρόσκοπτη ανθρωπιστική βοήθεια. Δυστυχώς, βιώνουμε φαινόμενα, τα οποία δεν έχουμε δει στο παρελθόν, όπως, για παράδειγμα, να υπάρχουν επιθέσεις σε βάρος ανθρωπιστικών αποστολών. Αυτό είναι κάτι το οποίο δυστυχώς έχει κλιμακωθεί. Η προστασία της ανθρωπιστικής βοήθειας, η προστασία όλων εκείνων, οι οποίοι επιτελούν λειτούργημα ανθρωπιστικό αλλά και λειτούργημα ενημέρωσης, όπως είναι οι δημοσιογράφοι, νομίζω πρέπει να τυγχάνουν απόλυτης προστασίας. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Παρέμβαση η Ελλάδα έχει κάνει στον Νετανιάχου; Ως σύμμαχοι με το Ισραήλ, επειδή υπάρχει καλή επαφή του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Νετανιάχου, παρέμβαση για όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στη Γάζα αλλά και για αυτό που έγινε χθες, αναμένεται να γίνει, νεότερη;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Η Ελλάδα, όπως γνωρίζετε, είναι στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, αλλά έχει και άριστες σχέσεις με όλες τις αραβικές χώρες της περιοχής. Εγώ ο ίδιος έχω ταξιδέψει επανειλημμένως στην περιοχή. Έχω βρεθεί στην έδρα της Παλαιστινιακής Αρχής, στη Ραμάλλα, δύο φορές. Έχω τακτικότατη επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό της Παλαιστινιακής Αρχής. Εμείς είμαστε μεταξύ των επισπευδουσών, σε ό,τι αφορά τη βοήθεια που παρέχεται στην Παλαιστινιακή Αρχή. Και βεβαίως, είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα πούμε την απόλυτη αλήθεια. Και το λέμε με θάρρος, διότι οι φίλοι και οι σύμμαχοι οφείλουν να λένε αλήθειες και η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή η κατάσταση έχει πραγματικά ξεφύγει των ορίων. Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη να υπάρξει μια προστασία από απειλή. Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη το Ισραήλ να συμβιώνει αρμονικά και να έχει εγγυήσεις ασφαλείας σε μία εξαιρετικά δύσκολη περιοχή. Από την άλλη πλευρά, αυτό δεν μπορεί να νομιμοποιεί οποιαδήποτε αντίδραση. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Μάλιστα. Πάμε λίγο στο θέμα με τα θαλάσσια πάρκα, το οποίο είναι και στην επικαιρότητα, ακούσαμε τον Πρωθυπουργό να το ανακοινώνει. Σας ασκείται μία κριτική ότι ουσιαστικά, ακόμα και αυτό με τα θαλάσσια πάρκα το κάνουμε με έναν τρόπο ώστε να μην ενοχλήσουμε την Τουρκία. Δηλαδή επιλέγουμε το Ιόνιο και τις Νότιες Κυκλάδες. Είναι έτσι τα πράγματα;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Επανέρχομαι στη βασική μου τοποθέτηση, ότι, δυστυχώς, η πολιτική αντιπαράθεση έχει οδηγήσει τη συζήτηση για τα εθνικά σε ένα πάρα πολύ χαμηλό επίπεδο. Είτε από άγνοια, είτε για λόγους απλώς  μικροκομματικούς, βρισκόμαστε να συζητούμε ζητήματα, τα οποία είναι αντικειμενικά και αποδεδειγμένα. Και, θα μου επιτρέψετε να πω, δεν το κάνω συχνά, αλλά θα μου επιτρέψετε να πω ότι η συζήτηση ερείδεται σε μια βάση υποκρισίας. Αλήθεια, πού ήταν όλοι αυτοί, οι οποίοι σήμερα μέμφονται, ουσιαστικά να χωροθετήσουν τέτοιου τύπου θαλάσσια πάρκα; Πού ήταν εκείνοι, οι οποίοι σήμερα μέμφονται, για να κάνουν τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, που στην πραγματικότητα αποτυπώνει για πρώτη φορά σε ένα διεθνές κείμενο τα απώτατα όρια της δυνητικής ελληνικής υφαλοκρηπίδας; Πού ήταν εκείνοι έτσι ώστε να μπορέσουν να πείσουν για τα δικά μας κυριαρχικά δικαιώματα κολοσσούς, όπως είναι η Chevron και η Exxon; Πού είναι όλοι αυτοί, όταν έμπρακτα εμείς, στο πεδίο, αποδεικνύουμε ότι υποστηρίζουμε την κυριαρχία μας και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και όχι μόνο με φληναφήματα. Να σας πω ειδικώς, για τα θαλάσσια πάρκα. Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε πέρυσι, σε μια πολύ μεγάλη διεθνή εκδήλωση, την οποία φιλοξένησε η Ελλάδα, στην εκδήλωση για την προστασία των ωκεανών, δυο θαλάσσια πάρκα. Ένα θαλάσσιο πάρκο στο Ιόνιο και ένα στο Αιγαίο,  8.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Δηλαδή, έχουμε χωροθετήσει μια έκταση, η οποία είναι πάνω από τα 8.000 τ. χλμ., όπως είχαμε ήδη πει. Η έκταση αυτή χωροθετήθηκε με βάση αμιγώς και μόνο περιβαλλοντικά κριτήρια. Άρα, δεν υπάρχει κανένα γεωπολιτικό κριτήριο σε αυτό. Και επιπλέον, θα πρέπει να είμαι σαφής, αποτελεί την πρώτη δράση στο Αιγαίο. Θα ακολουθήσουν και άλλες δράσεις. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Το Αιγαίο δεν αποτελεί μια ενιαία περιβαλλοντική μονάδα. Προφανώς και θα ακολουθήσουν και περαιτέρω δράσεις για την προστασία των νερών.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Θα πάμε δηλαδή και θα κατεβούμε στο Αιγαίο και πιο κάτω, δηλαδή ουσιαστικά;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Βεβαίως θα υπάρξει και νέα χωροθέτηση θαλασσίων πάρκων στο μέλλον. Εκείνο το οποίο προτιμήσαμε, και δεν το προτιμήσαμε για κανέναν γεωπολιτικό λόγο – εμείς δεν φοβόμαστε τίποτα και κανέναν – εκείνο το οποίο πράττουμε είναι να ξεκινάμε από τα περιβάλλοντα εκείνα, τα οποία είναι πιο ευαίσθητα οικοσυστήματα. Και το πιο ευαίσθητο οικοσύστημα είναι το οικοσύστημα των νοτίων Κυκλάδων, επειδή έχει τον μεγαλύτερο αριθμό από μικρά και ευάλωτα νησιά.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Δεν περιοριστήκαμε, δηλαδή, λόγω Τουρκίας.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ισχύει αυτό και σε κάθε περίπτωση, ξέρετε, αναμένουμε και τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Είναι κάτι το οποίο για εμάς είναι αδιαπραγμάτευτο. Αφορά προστασία περιβάλλοντος και αφορά προστασία των δικών μας δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από το διεθνές δίκαιο.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Το λέω αυτό, το ρωτάει ο Γιάννης φαντάζομαι, με την έννοια ότι ακούμε τον Ερντογάν. Όχι, δεν τον ακούμε, είναι ουσιαστικά αυτό που βγαίνει προς τα έξω. Ότι ο Ερντογάν έρχεται και λέει: παγώνουμε τα πάντα, επί της ουσίας, εφόσον βρισκόμαστε σε μια διαδικασία συζήτησης, ήρεμων νερών κτλ, δεν βγάζουμε ερευνητικά. Ακόμα και τα θαλάσσια πάρκα, μην κάνετε γιατί εγώ το θεωρώ λίγο προκλητικό όλο αυτό κτλ. Είναι μια διαδικασία, δηλαδή, ότι είναι παγωμένα τα πάντα, επί της ουσίας;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Αγαπητέ μου κ. Στάθη, έχετε δει τον χάρτη του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού;


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Νομίζω τον έχω δει, όπως παρουσιάστηκε.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Θα ήταν ευχής έργο να τον προβάλετε τώρα για να δούμε αν πράγματι η Ελλάδα φοβάται ο,τιδήποτε. Είμαι πάρα πολύ σαφής. Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να ετεροκαθοριστεί, όσο τουλάχιστον υπάρχει η παρούσα κυβέρνηση. Εμείς είμαστε υπέρ της ειρήνης και επιδιώκουμε πάντοτε διαύλους επικοινωνίας και θέλουμε την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, ξεκινήσαμε και τη συζήτηση με την Τουρκία, έτσι ώστε να μπορούμε να προλαμβάνουμε κρίσεις. Αυτός είναι ο σκοπός μας. Σεβόμαστε προφανώς τις θέσεις, οι οποίες διατυπώνονται. Αναγνωρίζουμε, όμως, ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα έχει δικαιώματα τα οποία απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι το μέρος εκείνο, το οποίο είναι συμβαλλόμενο στη Σύμβαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα δεν υπάρχει ποτέ, σας διαβεβαιώ και το λέω κατηγορηματικά, δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση η Ελλάδα να κάνει ο,τιδήποτε σκεπτόμενη στην πραγματικότητα τις αντιδράσεις οποιουδήποτε τρίτου ή της Τουρκίας.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Γιατί; Αυτό ουσιαστικά βάζουν στο τραπέζι κάποιοι, οι οποίοι βρίσκονται… Θα σας πω, ο κ. Σαμαράς, παραδείγματος χάριν το έχει πει κατ’ επανάληψη. Ο κ. Βαληνάκης, πρόσφατα, πρώην υφυπουργός, με εκφράσεις που, εντάξει, είναι βαριές κουβέντες αυτές. Δηλαδή, θέλω να πω ότι ουσιαστικά κάποιοι επιχειρούν ακόμα να σας προσδώσουν – εγώ θα το πω κατευνασμό για να μην πω κάτι άλλο, γιατί το θεωρώ προσβλητικό να το λέω στον Υπουργό Εξωτερικών και στον Πρωθυπουργό της χώρας, τον εκάστοτε λέω εγώ.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Δυστυχώς, αυτού του τύπου η πολιτική μισαλλοδοξία επικρατεί. Και επικρατεί ιδίως στα εθνικά, διότι τα εθνικά θέματα είναι εκείνα τα οποία διεγείρουν το θυμικό των ανθρώπων. Γι’ αυτόν το λόγο, το θεωρώ βαθύτατα επικίνδυνο. Θα επανέλθω. Όσοι έχουν υπηρετήσει σε δημόσιες θέσεις είναι υπόλογοι απέναντι στην ιστορία και εγώ θα είμαι υπόλογος κάποια στιγμή απέναντι στην ιστορία. Θα έχω όμως να πω πράγματα, τα οποία είναι αντικειμενικά και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Θα έχω λοιπόν να πω ότι από εκεί που είχαμε εκατοντάδες χιλιάδες παράτυπων μεταναστών να περνούν το Αιγαίο από την Τουρκία, σήμερα έχουμε μια κατάσταση, στην οποία δεν υπάρχουν μετανάστες. Ουσιαστικά, έχει τραπεί σε έναν φιλικό τουρισμό που ενισχύει τις τοπικές οικονομίες. Από εκεί που είχαμε 7.000 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, σήμερα έχουμε σχεδόν μηδενίσει τις παραβιάσεις. Από εκεί που δεν υπήρχε ούτε ένας χάρτης, ο οποίος να αποτυπώνει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, σήμερα έχουμε θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, έχουμε θαλάσσια πάρκα, έχουμε κολοσσούς, οι οποίοι έρχονται στη δική μας υφαλοκρηπίδα και δυνητική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Άρα, ο καθένας συνομιλεί με την ιστορία, αλλά με αντικειμενικά δεδομένα. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ξέρετε, με τρώει τόση ώρα να ρωτήσω, και για την κριτική του κ. Σαμαρά και του κ. Βαληνάκη. Μήπως σας χτυπούν, και προσωπικά πολλές φορές, επειδή δεν είστε νεοδημοκράτης; Δεν προέρχεστε από τη Νέα Δημοκρατία, εννοώ.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Δεν θα ήθελα να το πιστέψω αυτό. Εκείνο το οποίο πραγματικά αισθάνομαι είναι ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι καλούνται να υπηρετήσουν ανιδιοτελώς την πατρίδα νομίζω ότι δεν θα πρέπει να τυγχάνουν ειδικής προνομιακής μεταχείρισης. Αλλά, από την άλλη πλευρά, δεν θα πρέπει να γίνονται και εύκολος στόχος, επειδή δεν έχουν ενδεχομένως την οποιαδήποτε έξωθεν πολιτική προστασία. Εγώ έχω από ιδεολογία, από κοσμοθεωρία, επιλέξει να έχω ένα προφίλ, το οποίο είναι χαμηλό, να μην προκαλώ, να μην επιχειρώ να προβληθώ. Εμένα δεν με ενδιαφέρει – και σας το λέω κατηγορηματικά και από την καρδιά μου – δεν με ενδιαφέρει να είμαι δημοφιλής. Με ενδιαφέρει μόνον να είμαι επωφελής για την πατρίδα μου. Αισθάνομαι ένα χρέος, εκτός από τη μεγάλη τιμή, να υπηρετώ στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Για όσο διάστημα βρίσκομαι εκεί, θα το υπηρετώ με αίσθηση καθήκοντος. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να θυσιάσω την συνείδησή μου για να γίνω αρεστός.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Μάλιστα, καθαρό. 


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Πριν πάμε στη Λιβύη, συγγνώμη, θα συναντηθεί ο κ. Μητσοτάκης με τον κ. Ερντογάν τον Ιούλιο;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Τον Ιούνιο θα συμπέσουν οι δύο ηγέτες στο πλαίσιο της διάσκεψης του ΝΑΤΟ που θα γίνει στη Χάγη. Είναι πιθανό να έχουν κάποια μικρή συνάντηση. Δεν έχει οργανωθεί ο,τιδήποτε ακόμα. Είναι πρώιμο. Το Ανώτατο Συμβούλιο θα οργανωθεί σε χρόνο στον οποίο θα επιλέξουν οι δύο ηγέτες. Σήμερα, όπως γνωρίζετε, διεξάγεται στην Άγκυρα η Θετική Ατζέντα, δηλαδή οι δύο υφυπουργοί, οι οποίοι έχουν επιφορτιστεί το κομμάτι της Θετικής Ατζέντας. Εχθές είχαμε την συνάντηση που αφορούσε τον Πολιτικό Διάλογο. Εκείνο, το οποίο έχει σημασία είναι ότι για πρώτη φορά Ελλάδα και Τουρκία συζητούν στο πλαίσιο ενός δομημένου διαλόγου. Ένας διάλογος, ο οποίος έχει όρια, έχει διαδικασίες, γνωρίζουμε τα θέματα και για τον λόγο αυτό παράγεται κατά την άποψή μου και ωφέλιμο αποτέλεσμα. Εάν με ρωτάτε εάν θα λυθούν τα μείζονα ζητήματα, τα οποία ανατρέχουν δεκαετίες, η απάντηση είναι ότι δεν βρισκόμαστε κοντά στο να λυθούν. Αλλά, είναι σημαντικό, παρά τις αναγνωρισμένες διαφορετικές μας θέσεις, να μπορούμε να συζητούμε με νηφαλιότητα. Εκείνο το οποίο δεν περιμέναμε να συμβεί, δεν είμαστε τόσο αφελείς, ούτε αιθεροβάμονες, ήταν από τη μία μέρα στην άλλη, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια που έχει ξεκινήσει αυτός ο δομημένος διάλογος να λύσουμε ζητήματα δεκαετιών, όπως είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Σεβόμενοι όμως τις διαφωνίες αυτές και αναγνωρίζοντάς τες, να μπορούμε να συζητούμε, όπως κάνουν και οφείλουν να το πράττουν δύο γειτονικά κράτη, έτσι ώστε να μην παράγεται ένταση. Θέλω να πω κάτι, συγγνώμη που καταχρώμαι τον χρόνο σας. Βλέπετε καθημερινά ότι ζούμε την εποχή του απροσδόκητου. Δεν ξέρεις πραγματικά τι σου ξημερώνει. Εχθές κοιμηθήκαμε με μια κατάσταση, η οποία ήταν σχετικής ηρεμίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και σήμερα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το Ιράν, με ενημερώνουν τώρα, ότι χτύπησε με drones το Ισραήλ, πριν από λίγο.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Το αναμένουμε για τις επόμενες ώρες. Έχουν δοθεί πολύ συγκεκριμένες οδηγίες στις Πρεσβείες μας στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή τη στιγμή, καταγράφουμε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι βρίσκονται στο Ισραήλ. Είναι περίπου 4.500 Έλληνες, ελληνικής καταγωγής, Έλληνες και μέλη οικογενειών τους που βρίσκονται στο Ισραήλ. Έχουν δοθεί τηλέφωνα επικοινωνίας, έτσι ώστε να υπάρχει άμεση επικοινωνία με την Πρεσβεία μας στο Τελ Αβίβ και το Προξενείο στα Ιεροσόλυμα. Έχει υπάρξει καταγραφή και για όσους βρίσκονται στην Τεχεράνη, Έλληνες της Τεχεράνης, που υπολογίζονται σε 50 με 70 άτομα. Γίνεται μια τεράστια προσπάθεια. Εάν απαιτηθεί, θα υπάρξει και σχέδιο εκκένωσης. Ήδη, το σχέδιο εκκένωσης υπάρχει και εφόσον απαιτηθεί θα ενεργοποιηθεί.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
: Για όσους θέλουν να φύγουν.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Για όσους θέλουν να φύγουν.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Λοιπόν, θα σας πάω λίγο στο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Εκεί λοιπόν θεωρείτε ότι μπορεί με βάση τα δημοσιεύματα που εμφανίζουν τον στρατάρχη Χαφτάρ να συζητάει με την Τουρκία. Θεωρείτε ότι κάναμε λάθος όταν πήραμε το μέρος του στρατάρχη του συγκεκριμένου στον εμφύλιο; Ή μήπως παραμελήσαμε τη σχέση μαζί του τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα να τον προσεταιριστεί η Τουρκία, να βρει χώρο και να πλησιάσει η Τουρκία;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ
: Είναι πολύ πιο σύνθετα τα γεωπολιτικά φαινόμενα, θα μου επιτρέψετε. Η πραγματικότητα είναι ότι η Λιβύη είναι ένα κράτος, το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό τεράστια πίεση. Ένα κράτος, το οποίο είναι ουσιαστικά διχασμένο. Υπάρχει η κυβέρνηση της δυτικής Λιβύης και η διοίκηση της ανατολικής Λιβύης. Ουσιαστικά έχουμε ένα εθνικό διχασμό. Έχουμε διαρκή φαινόμενα ένοπλων συρράξεων εντός της επικράτειας. Υπάρχει πολύ μεγάλη οικονομική αδυναμία. Καταλαβαίνουμε ότι είναι πάρα πολύ σύνθετο το περιβάλλον. Εάν με ρωτάτε, η Ελλάδα οφείλει να έχει σχέσεις με όλους τους εταίρους. Οφείλει να έχει μια ισόρροπη στάση. Εμείς ήδη από την πρώτη στιγμή που ανέλαβα ζήτησα να ενεργοποιηθεί η Πρεσβεία μας στην Τρίπολη, να ενεργοποιηθεί το Προξενείο στη Βεγγάζη, έτσι ώστε και πληροφόρηση να έχουμε και διείσδυση. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δεν ήταν ενεργοποιημένα;


Γ.ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Υπήρξε η ενεργοποίηση. Υπήρξε μία αδρανοποίηση για συγκεκριμένο χρόνο εξαιτίας της κατάστασης, η οποία ήταν εμπόλεμη στην περιοχή. Φροντίσαμε έτσι ώστε να ενεργοποιηθούν οι δίαυλοι και αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο συνεργασίας. Εάν με ρωτάτε για το ζήτημα της διείσδυσης της Τουρκίας, η Τουρκία είχε πάντοτε διείσδυση. Και η διείσδυση αυτή, εξάλλου, ήταν εκείνη που οδήγησε στο τουρκολιβυκό μνημόνιο το 2019 και στην κοινοποίησή του στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 2020.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Όχι με τον Χαφτάρ, όμως…


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: 
Το ζητούμενο είναι αυτή τη στιγμή η διαρκής ανάδειξη ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι ανυπόστατο και άκυρο. Και είναι ανυπόστατο και άκυρο, όχι μόνο διότι έχει ουσιαστικά ψηφιστεί, ενεργοποιηθεί από μη νομιμοποιημένα όργανα. Είναι ανυπόστατο και άκυρο, διότι έρχεται σε σαφέστατη παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας, διότι η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν αντικείμενες ακτές, και ως εκ τούτου δεν μπορούν να έχουν την οποιαδήποτε συμφωνία για οριοθέτηση. Το ίδιο ισχύει και για την Ανατολική Λιβύη. Θέλω να σας πω ότι αυτή τη στιγμή είμαστε σε συνεργασία και με την Αίγυπτο για το ζήτημα αυτό. Η Λιβύη, η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης, το Κοινοβούλιο, έχει αποφασίσει να ενεργοποιήσει μια επιτροπή η οποία δεν αφορά το τουρκολιβυκό, αφορά γενικά τις οριοθετήσεις. Η Ελλάδα έχει πάντοτε τη διάθεση να οριοθετήσει με τη Λιβύη. Εγώ ο ίδιος θα επισκεφθώ το αμέσως προσεχές διάστημα…


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Θα πάτε, έτσι;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Βεβαίως, και στις δύο πλευρές. Ήδη οργανώνεται το ταξίδι, έτσι ώστε να έχει και ωφέλιμα αποτελέσματα. Καταλαβαίνουμε ότι οι συναλλακτικές σχέσεις στα διπλωματικά ζητήματα πάντοτε έχουν μεγάλη σημασία.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Μήπως τους αρνηθήκαμε πολλά αιτήματα; Π.χ. λέω εγώ, το διάβασα, το διαβάζω από δω κι από κει σε πηγές, ότι υπήρχαν αιτήματα από την πλευρά της Λιβύης και από τον κ. Χαφτάρ που δεν ικανοποιήθηκαν.


ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: 
Δεν συντρέχει τέτοιο ζήτημα. Εκείνο το οποίο ισχύει είναι ότι είναι μία κατάσταση, η οποία είναι εξαιρετικά ευμετάβλητη. Και αν ρωτάτε την άποψή μου, καλό είναι να μην στηρίζεσαι αποκλειστικά σε μία πλευρά, αλλά να προσπαθείς να διατηρείς όσο περισσότερους διαύλους μπορείς. Η διπλωματική διαφοροποίηση μας βοηθάει έτσι ώστε να έχουμε ισόρροπη στάση. Ας δούμε όχι μόνο το παράδειγμα της Λιβύης, αλλά να δούμε και το παράδειγμα της Μέσης Ανατολής. Δεν μπορείς αυτή τη στιγμή να έχεις υπερεξάρτηση από τη μία πλευρά. Και νομίζω αποδείχθηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο στην περίπτωση της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ολόκληρη η Ευρώπη και η Ελλάδα είχε αναπτύξει μια ενεργειακή υπερεξάρτηση από τη Ρωσία, η οποία δημιουργούσε συνθήκες απόλυτης κατάρρευσης του ενεργειακού μείγματος της χώρας. Καταφέραμε σε πάρα πολύ σύντομο χρόνο να υπάρξει αυτή η διαφοροποίηση και σήμερα μπορούμε να επαιρόμεθα ότι έχουμε καταφέρει να έχουμε μία ενεργειακή αυτοτέλεια, η οποία ουδέποτε υπήρξε στο παρελθόν. Να έχουμε ένα ενεργειακό μείγμα στο οποίο τον πρωτεύοντα ρόλο έχουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που εξ ορισμού δημιουργούν μεγαλύτερες συνθήκες αυτάρκειας και να μπορούμε να συνομιλούμε διπλωματικά με πιο ισχυρούς όρους.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Πάμε λίγο στην Αίγυπτο, στην υπόθεση της Μονής Σινά. Αυτή τη μάχη τη χάσαμε; Γιατί η κριτική που δεχτήκατε ήταν ότι η ελληνική κυβέρνηση έχασε μια μάχη στη Μονή Σινά και η ιδιοκτησία έχει περάσει κανονικά στην Αίγυπτο.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: 
Η ευκολία με την οποία λέγεται ότι χάνονται μάχες είναι είτε ματαιότητα είτε άγνοια. Δεν ξέρω τι ισχύει από τα δύο. Αλλά επαναλαμβάνω ότι όταν κάποιος θέλει να τοποθετηθεί σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, το πρώτο που οφείλει να κάνει είναι να γνωρίζει τα δεδομένα. Δυστυχώς, προπετώς αρκετοί ανέδειξαν ζητήματα στην περίπτωση του Σινά, τα οποία δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Και θα μου επιτρέψετε να πω ότι οι περισσότερες ανακοινώσεις που βγήκαν δεν ήταν προϊόν μελέτης της δικαστικής απόφασης που προέκυψε, διότι η δικαστική απόφαση αυτή περιήλθε πολύ αργότερα σε σχέση με τις ανακοινώσεις. Θα σας πω πώς έχουν τα δεδομένα. Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά βρίσκεται εκεί για 15 αιώνες. Είναι ένα πραγματικό προπύργιο της Ορθοδοξίας, η παλαιότερη εν λειτουργία Μονή. Είναι η πρόθεση της ελληνικής πολιτείας να σταθεί δίπλα στη Μονή υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Το ζήτημα της ιδιοκτησίας όχι μόνο των αμιγώς λατρευτικών χώρων αλλά και των πέριξ χώρων, δηλαδή των μη λατρευτικών χώρων, αγροκτημάτων, εγκαταστάσεων κτλ.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Γιατί είναι βασικά για την τροφοδοσία του μοναστηριού, όπως καταλαβαίνουμε.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΤΣ:
 Διότι αυτά χρησιμοποιούνται από τους μοναχούς. Η ιδιοκτησία αμφισβητείτο από μακρού χρόνου. Ξεκίνησε μια αντιδικία από την τοπική κυβέρνηση του Σινά, τη δική μας, ας το πούμε, περιφέρεια, η οποία αφορούσε ακριβώς το ζήτημα της ιδιοκτησίας. Και η κυβέρνηση του Σινά, κέρδισε πρωτοδίκως, δηλαδή χάσαμε την πρώτη δίκη. Προέκυψε έφεση, η οποία έφεση θα έκρινε τα ζητήματα. Στον ενδιάμεσο χρόνο, κ. Στάθη, υπήρξε μια απόπειρα εξωδικαστικού συμβιβασμού. Ο εξωδικαστικός συμβιβασμός θα είχε την έννοια ότι τα μέρη παραιτούνται από την αντιδικία, έτσι ώστε να μην προκύψει η δικαστική απόφαση και να παραμείνει το status quo ως είχε. Η όποια συζήτηση έγινε ήταν πρωτίστως στη βάση αυτή. Δεν θα μπορούσε να αποδοθεί η ιδιοκτησία στη Μονή με έναν τέτοιο εξωδικαστικό συμβιβασμό. Θα απαιτούνταν πολύ περισσότερα νομικά βήματα. Εκείνο το οποίο προέκυψε προϊόντος του χρόνου είναι μία δικαστική απόφαση, η οποία, να απλοποιήσω λίγο τα σύνθετα νομικά, περιέχει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι αναγνωρίζει τον εις το διηνεκές λατρευτικό και ελληνορθόδοξο χαρακτήρα της Μονής. Αυτό είναι το θετικό στοιχείο, διότι ακόμη και αυτό…


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Αμφισβητήθηκε αυτό;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Δεν αμφισβητήθηκε ποτέ στην πράξη, εντούτοις δεν υπήρξε και ποτέ η οποιαδήποτε κανονιστική καταγραφή της υπόστασης της Μονής. Ξέρετε, η Μονή, μολονότι υφίσταται δεκαπέντε αιώνες, δεν είχε κάποιο ειδικό καθεστώς. Θεωρείται ότι ήταν μία κοινή αρχαιότητα, όπως όλες οι αρχαιότητες της Αιγύπτου, για τις οποίες αρχαιότητες ο αιγυπτιακός αρχαιολογικός νόμος προβλέπει ότι ανήκουν στο Δημόσιο. Το δεύτερο ζήτημα, το οποίο έθετε η απόφαση ήταν ότι η ιδιοκτησία κυρίως των πέριξ κτημάτων δεν ανήκε στην Μονή, αλλά στο αιγυπτιακό δημόσιο και δεν απέδιδε την ιδιοκτησία των λατρευτικών, ήταν πιο θολή η απόφαση σε ό,τι αφορά τους λατρευτικούς χώρους. Άρα αυτή τη στιγμή η κατάσταση βρίσκεται εκεί.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Μπορεί να ανατραπεί η δικαστική απόφαση; 


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: 
Θα σας πω αμέσως. Τα μεγάλα προβλήματα της Μονής κατά τη δική μου άποψη, και θέλω να πω ότι η δική μου εμπλοκή ήταν προφανώς εκ των υστέρων, σε μια προσπάθεια να μπορέσουμε με την αιγυπτιακή κυβέρνηση, με την οποία έχουμε μια στρατηγική σχέση πολύ μεγάλης σημασίας, να μπορέσουμε να βρούμε έναν τρόπο έτσι ώστε να διατηρηθεί και ο λατρευτικός χαρακτήρας και βεβαίως το status quo το οποίο προϋπήρχε. Εκείνο το οποίο είναι το πιο κρίσιμο, θα μου επιτρέψετε να πω, κατά την άποψή μου, από τη μελέτη που έχω κάνει, είναι πρώτον η Μονή να αποκτήσει μια νομική υπόσταση. Είναι αδιανόητο δεκαπέντε αιώνες η Μονή αυτή να μην έχει την οποιαδήποτε νομική υπόσταση και να αντιμετωπίζεται όπως οποιαδήποτε άλλη αρχαιότητα στην Αίγυπτο. Αυτό δυστυχώς δεν το είχαμε καταφέρει για δεκαετίες και αιώνες.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
 Είναι εφικτό τώρα να το διαπραγματευτείτε αυτό;


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ:
 Και το δεύτερο, το οποίο θα πρέπει κατά την άποψή μου να διασφαλίσουμε είναι η συνέχεια της Μονής. Είναι σημαντικό να υπάρχει καταγεγραμμένος ο λατρευτικός και ελληνορθόδοξος χαρακτήρας, αλλά θα πρέπει να είναι επίσης καταγεγραμμένος νομοθετικά ως κανόνας και η συνέχεια της Μονής. Διότι αυτή τη στιγμή εκείνο το οποίο συμβαίνει είναι ότι οι μοναχοί βρίσκονται εκεί με περιορισμένης διάρκειας θεωρήσεις. Δυνητικά η Αίγυπτος θα μπορούσε, ανά πάσα στιγμή, να πάψει τις ανανεώσεις, οπότε εν τοις πράγμασι δεν θα υπήρχε μοναστικός βίος. Άρα για εμένα τα κρίσιμα είναι η νομική υπόσταση και η συνέχεια της Μονής και, βεβαίως, να διασφαλιστεί και η ιδιοκτησία κατά το δυνατόν των λατρευτικών χώρων. Εάν με ρωτάτε εάν αυτό μπορεί να συμβεί, η απάντηση είναι ότι βρισκόμαστε σε συζητήσεις. Το κλίμα είναι εξαιρετικό με την Αίγυπτο. Εμείς θα υποστηρίξουμε με κάθε ικμάδα της δύναμής μας, την Μονή, όχι επειδή έχει τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα, αλλά επειδή αποτελεί ένα εμβληματικό σημείο του παγκόσμιου πολιτισμού, ένα μνημείο της UNESCO, το οποίο αυτή τη στιγμή δεν μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να αλλοιωθεί. Και θέλω να σας πω ότι το επόμενο διάστημα ευελπιστούμε ότι θα έχουμε νέα σε σχέση με το ζήτημα αυτό.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Μάλιστα.


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: 
Ευχαριστούμε πάρα πολύ, κύριε Υπουργέ.


Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: 
Ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή, σας ευχαριστώ.

ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

0

Το νέο Δ.Σ. Από αριστερά προς δεξιά: Εμμανουήλ Ασπασίδης (αντιπρόεδρος ΔΣ), Αντώνης Γυφτόπουλος (Γενικός Διευθυντής ΟΜΜΘ), Δήμητρα Καριοφύλλη-Κωνσταντινίδη (Μέλος ΔΣ), Χρίστος Γαλιλαίας (καλλιτεχνικός διευθυντής ΟΜΜΘ), Ευγενία Αλεξανδροπούλου- Αιγυπτιάδου (Πρόεδρος ΔΣ), Αμαλία Τσαμπάζη (Μέλος ΔΣ), Κυριάκος Χαμουζάς (Μέλος ΔΣ), Λένα Κουλούρη -Τορνιβούκα (Μέλος ΔΣ)

Μετά από απόφαση  της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη , ορίστηκε το νέο επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και συνεδρίασε χθες Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025, ώστε να συσταθεί σε σώμα.
Στο τιμόνι της διοίκησης επανεξελέγη  η καθ. Ευγενία Αλεξανδροπούλου- Αιγυπτιάδου.
Στην θέση του αντιπροέδρου εξελέγη ο Εμμανουήλ Ασπασίδης. Την υπόλοιπη σύνθεση του ΔΣ αποτελούν οι: Βασίλειος Γάκης, Λένα Κουλούρη-Τορνιβούκα, Δήμητρα Καριοφύλλη- Κωνσταντινίδη, Αμαλία Τσαμπάζη και Κυριάκος Χαμουζάς.

Η θητεία του ΔΣ έχει διάρκεια τρία έτη.

Η πρόεδρος του ΟΜΜΘ καθ.Ευγενία -Αλεξανδροπούλου Αιγυπτιάδου

Αμέσως μετά την συνεδρίαση, η πρόεδρος καθ.Ευγενία -Αλεξανδροπούλου Αιγυπτιάδου δήλωσε:

«Συνεχίζουμε δυναμικά το έργο μας για ένα Μεγαρο ανοικτό σε όλους, με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτιστικό γιγνεσθαι και στην κοινωνική προσφορά. Ευχαριστώ την Υπουργό Πολιτισμού κα Λίνα Μενδώνη για την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό μου και τη διαρκή στήριξη στον φορέα μας, καθώς  και τα άλλα μέλη του ΔΣ για την εκλογή μου ως Πρόεδρου. Ευχαριστώ επίσης τον Καλλιτεχνικό μας Διευθυντή κ. Χρίστο Γαλιλαία και το στελεχιακό δυναμικό του Μεγάρου για την άριστη συνεργασία, η οποία με χαρά μου θα συνεχιστεί».

 

 

 

Πώς αναδιαμορφώνει τη σχέση Βαγδάτης – Ερμπίλ;

0

 

Κρίση των συμβάσεων φυσικού αερίου της Περιφέρειας Κουρδιστάν με αμερικανικές εταιρείες:
Πώς αναδιαμορφώνει τη σχέση Βαγδάτης – Ερμπίλ;

Σενάρια | Μονάδα Ιρακινών Μελετών

Η κρίση που προέκυψε γύρω από τις συμβάσεις φυσικού αερίου της Περιφέρειας Κουρδιστάν με αμερικανικές εταιρείες αποκαλύπτει το βάθος της συνταγματικής και πολιτικής διένεξης ανάμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και την Περιφέρεια του Κουρδιστάν όσον αφορά τη διαχείριση των φυσικών πόρων, αλλά και συνολικά τις ερμηνείες του ομοσπονδιακού συστήματος στο Ιράκ γενικότερα.

Σενάρια & Γεωπολιτικές διαστάσεις

Η μελέτη τονίζει ότι η γεωγραφική θέση και τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου (2,8‑5,7 τρις m³) και πετρελαίου (≈45 δισ. βαρέλια) στο ιρακινό Κουρδιστάν έχουν προσελκύσει 45 διεθνείς ενεργειακές εταιρίες και άνω των 10 δισ. $ επενδύσεων drawmedia.net. Ωστόσο, το κεντρικό κυβερνητικό μπλοκ στο Βαγδάτη διαφωνεί, θεωρώντας ότι αυτά τα ενεργειακά έργα είναι αντίθετα στο σύνταγμα και απαιτούν ομοσπονδιακή έγκριση .

Συνεργασίες & επιχειρηματικά ρίσκα

Προσεχθέντα εντός των τελευταίων μηνών συμβόλαια με εταιρίες όπως οι HKN Energy και Western Zagros, με αξία άνω των 110 δισ. $, προκαλούν αμφιβολίες, αφού υπερβαίνουν κατά πολύ τις τρέχουσες εκτιμήσεις αξίας των πεδίων rawabetcenter.com. Υπάρχει σημαντικός κίνδυνος νομικών επιπλοκών με πιθανότητα αμφισβήτησης της ισχύος των συμφωνιών ή της εκτέλεσής τους .

Επιπτώσεις για Ιράκ και Κουρδιστάν

  • Η διακοπή των εξαγωγών (ιδίως από τον Μάρτιο 2023) έχει ήδη επιφέρει δισεκατομμύρια απώλειες εσόδων youtube.com.

  • Το ιρακινό κράτος και η Κουρδική Περιφέρεια αντιμετωπίζουν υψηλό δημόσιο χρέος· οι εταιρίες απαιτούν ακόμη οφειλόμενα άνω των 1 δισ. $ .

Γεωπολιτική διάσταση

  • Τουρκία: βασικός δίαυλος εξαγωγής. Συμβόλαια με CanAl Energy για πεδία Μιράν και Μπονμπαΐ έχουν αναβληθεί λόγω τεχνορχημικών και πολιτικών εμποδίων .

  • Ιράν: αντιδρά λόγω ανταγωνιστικού προφίλ των κουρδικών εξαγωγών προς Τουρκία και Ευρώπη .

  • Ρωσία & ΗΠΑ: Ρωσικές εταιρίες (Rosneft, Gazprom) ενεργές μέσω δανείων και υποδομών∙ ΗΠΑ και ΕΕ υποστηρίζουν Ηρακινές συμφωνίες ώστε να μειώσουν την εξάρτηση από το ρωσικό αέριο .

💡 Σχολιασμός

  1. Σύνταγμα vs. Realpolitik
    Η νομικοπολιτική σύγκρουση Βαγδάτης–Ερμπίλ αναδεικνύει την ανάγκη αναθεώρησης του ομοσπονδιακού πλαισίου. Ο συνταγματικός έλεγχος και η υποχρέωση κεντρικής έγκρισης συγκρούονται με τις επιχειρηματικές και στρατηγικές φιλοδοξίες του Κουρδιστάν.

  2. Ο εθνικός έλεγχος και οι κανονισμοί
    Αν και οι τοπικές αρχές επιδιώκουν ανεξαρτησία στα ενεργειακά, υπάρχει κίνδυνος νομικού κλυδωνισμού στα έργα, που θα μπορούσε να ακυρώσει έργα δισεκατομμυρίων.

  3. Γεωπολιτική ευκαιρία ή παγίδα;
    Το Κουρδιστάν μπορεί να αναδειχθεί σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο, αλλά η εξάρτηση από την Τουρκία και οι εντάσεις τόσο με το Κεντρικό Ιράν όσο και με διεθνείς δυνάμεις (ΗΠΑ vs Ρωσία) αυξάνουν την ευαλωτότητα των σχεδίων του.

  4. Μέλλον και βιωσιμότητα
    Η δυναμική ανάπτυξη των εξαγωγών φυσικού αερίου θα μπορούσε να καταστήσει το Κουρδιστάν οικονομικά αυτόνομο εντός 10–20 χρόνων. Αλλά αυτό προϋποθέτει επίτευξη νομικής, πολιτικής και υποδομικής σταθερότητας — στοιχεία αυτή τη στιγμή απούσα λόγω των διαπραγματεύσεων με Βαγδάτη.

🔵 Επιπτώσεις στη Δυτική Ευρώπη

1. Ενεργειακή Ασφάλεια και Εναλλακτικές στο ρωσικό αέριο

  • Μετά την ενεργειακή κρίση του 2022–23 και τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Δ. Ευρώπη αναζητά σταθερές μη ρωσικές πηγές αερίου.
  • Το κουρδικό φυσικό αέριο είχε προβληθεί (κυρίως από ΗΠΑ και Ην. Βασίλειο) ως δυνητική εναλλακτική λύση για περιορισμό της εξάρτησης από Gazprom.
  • Η κρίση των συμβολαίων και η νομική αβεβαιότητα αποδυναμώνουν τη φαινομενικά υποσχόμενη αυτή διαδρομή.

2. Σύγκρουση Δυτικής πολιτικής με τις ιρακινές συνταγματικές αρχές

  • Δυτικές εταιρείες (όπως η Chevron ή η HKN) δέχονται νομικά ρίσκα λόγω των ενστάσεων του ιρακινού Ανωτάτου Δικαστηρίου για «παράνομα συμβόλαια».
  • Οι κυβερνήσεις Δύσης κινδυνεύουν να βρεθούν σε διπλωματική σύγκρουση με τη Βαγδάτη αν στηρίξουν απροκάλυπτα το Ερμπίλ.

3. Συστημική καθυστέρηση σε projects υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG)

  • Πολλά επενδυτικά σχέδια (π.χ. κατασκευή υποδομών εξαγωγής από Κουρδιστάν προς Μ. Ανατολή–Μεσόγειο) παγώνουν ή καθυστερούν.
  • Η Ευρώπη δεν μπορεί να ενσωματώσει κουρδικό LNG στα επόμενα 5–10 έτη όπως είχε προβλέψει, παρατείνοντας την ενεργειακή της ανασφάλεια.

🔴 Επιπτώσεις στην Τουρκία

1. Αναστολή ενεργειακού διαδρόμου Κουρδιστάν–Τουρκία–Ευρώπη

  • Η Τουρκία είχε αναδειχθεί σε βασικό διαμετακομιστικό κόμβο για το κουρδικό φυσικό αέριο μέσω του αγωγού Kirkuk–Ceyhan.
  • Η κρίση παγώνει τη μεταφορά —μετά και τη σχετική δικαστική απόφαση διεθνούς διαιτησίας που δικαίωσε τη Βαγδάτη και καταδίκασε την Άγκυρα για μονομερείς εξαγωγές με το Ερμπίλ.

2. Οικονομικές απώλειες & στρατηγικός εκνευρισμός

  • Η Άγκυρα χάνει μεταφορικά τέλη και γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή.
  • Παράλληλα, οι επενδύσεις τουρκικών εταιρειών στο Κουρδιστάν (όπως η Genel Energy) απειλούνται με καταγγελίες ή ακύρωση.

3. Πολιτική πίεση για εξισορρόπηση σχέσεων

  • Η Τουρκία βρίσκεται παγιδευμένη μεταξύ δύο αντιφατικών δεσμεύσεων:
    • Από τη μία, η στρατηγική συνεργασία με την Περιφέρεια του Κουρδιστάν.
    • Από την άλλη, η ανάγκη ομαλών σχέσεων με τη Βαγδάτη λόγω νερού, συνόρων, εμπορίου, και σιιτικής επιρροής.
  • Το αποτέλεσμα είναι πιεστική διπλωματική αναπροσαρμογή, με προσπάθεια δημιουργίας νέων «τριγώνων» με Βαγδάτη–Τεχεράνη.

🟠 Συμπερασματικά:

Παράγοντας Δυτική Ευρώπη Τουρκία
Πηγή αερίου Ασφαλής, δυνητικά μεγάλη Οικονομικά κρίσιμη και στρατηγικά απαραίτητη
Νομική εμπλοκή Υψηλό ρίσκο για εταιρείες Καταδίκη σε διαιτησία – απώλεια εσόδων
Πολιτική πίεση Δυσκολία στήριξης Κουρδιστάν ανοικτά Δίλημμα μεταξύ Κουρδιστάν και Βαγδάτης
Προοπτικές αγωγών & LNG Καθυστέρηση, αβεβαιότητα Παγωμένα έργα με σημαντικές απώλειες

 

Κ. Κυριακόπουλος: ας βρεθούμε για μια φορά στην ιστορία αυτής της χώρας, ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις

8

Και πριν αρχίσουν οι γνωστές ανοησίες των απερίσκεπτων, οι οποίοι το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά είναι να αποδίδουν χαρακτηρισμούς, να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα απλά βασικά πραγματάκια:

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πρώτον: Όχι… Δεν είμαστε πολεμοχαρείς. Θεωρούμε όμως ότι ένας από του λόγους που ανακυκλώνεται και βαίνει σταθερά επιδεινούμενο το πολεμικό περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή, είναι η ανοχή που επιδεικνύεται και η οποία διαιωνίζει το φαύλο και επικίνδυνο καθεστώς των μουλάδων. Εάν δεν ξεμπλέξουμε οριστικά και αμετάκλητα με αυτόν τον καρκίνο, τότε δεν συντηρούμε την Ειρήνη όπως αυταπατώμεθα. Αυτό που καταφέρνουμε είναι να μπαίνουμε σε φάση αναμονής για έναν εξαιρετικά καταστροφικό πόλεμο με πραγματικά απρόβλεπτες προεκτάσεις. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, θέλει να ζει το δικό του παραμύθι…

Δεύτερον: Το Ισραήλ απέδειξε ότι μπορεί να έχει εξαιρετικά καλή πληροφόρηση για όλα όσα συμβαίνουν στα άδυτα του σαθρού και τρύπιου καθεστώτος του Ιράν. Γνώριζε τα πάντα και όχι μονάχα που κοιμούνται τα στελέχη του καθεστώτος για να τα ξεκάνει στον ύπνο τους. Το σημαντικότερο όλων, είναι το γεγονός ότι γνώριζε πως οι διαπραγματευτές του καθεστώτος, δούλευαν ψιλό γαζί τους Αμερικανούς αγοράζοντας χρόνο.

Τι να τον κάνουν τον χρόνο;;; Να προετοιμάσουν τις 10 με 20 πυρηνικές κεφαλές που είχαν στα σκαριά, για να καταστήσουν έτσι ανεξέλεγκτες τις δυνατότητες του καθεστώτος. Επομένως, κάποιος έπρεπε να δράσει τώρα. Την πρωτοβουλία της δράσης την ανέλαβε το Ισραήλ. Και πολύ καλά έκανε. Σε ότι μας αφορά, δεν διατηρούμε απολύτως καμιά επιφύλαξη επ’ αυτού…

Τρίτον: Η δράση που ανέλαβε, ήταν απολύτως στοχευμένη. Εγκαταστάσεις, υποδομές και πρόσωπα πολιτικά και στρατιωτικά εμπλεκόμενα με την πολεμική μηχανή και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Του τσάκισαν την δυνατότητα; Ναι το κατάφεραν…

Άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως, όπως θέλει να αναπαράγει το μάρκετινγκ της ειδησεογραφίας; Όχι… Διότι οι εκπρόσωποι του καθεστώτος, όσο πιο αδύναμοι αισθάνονται τόσο περισσότερο φωνασκούν. Αυτό που άνοιξε λοιπόν, είναι οι πύλες του πιλαφάδικου που προετοιμάστηκε να δεχτεί νέους πελάτες…

Υπάρχει δυνατότητα να είναι ισχυρή η απάντηση του Ιράν;;; Θεωρητικά ναι. Διότι ακόμη διαθέτουν απόθεμα βαλιστικών πυραύλων. Αλλά αυτή η ισχυρή απάντηση ΔΕΝ θα απειλήσει σοβαρά ένα Ισραήλ προετοιμασμένο να την δεχτεί και να την αντιμετωπίσει.

Τέταρτον: Η αντίστροφη μέτρηση για το καθεστώς των μουλάδων επιταχύνεται. Αυτό είναι κάτι που προφανώς τους καθιστά επικίνδυνους, αλλά ανοίγει τον δρόμο προκειμένου να ξεπεραστούν ταχύτατα οι βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις και να μπουν οι βάσεις για μια νέα ισορροπία ισχύος στην ευρύτερη περιοχή. Είναι λοιπόν φανερό ότι το προληπτικό πλήγμα του Ισραήλ και το ίδιο το Ισραήλ ως σοβαρός περιφερειακός γεωπολιτικός δρων, αναγορεύονται σε καταλύτη που επιδρά καθοριστικά στην διαδικασία της ανακατανομής της ισχύος.

Πέμπτον: Οι Ισραηλινοί πολίτες, μόνο περήφανοι μπορούν να αισθάνονται για τα επιτεύγματα της χώρας τους. Η ισχύς της, αντιστρόφως ανάλογη του μικρού της μεγέθους, η αυτοπεποίθηση και κυρίως η αποφασιστικότητα των ηγετών της (πέρα και ανεξάρτητα από το εάν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τις επιλογές τους) αναδεικνύει αυτήν την μικρή χώρα, σε σοβαρό περιφερειακό πυλώνα ισχύος, που άντεξε την πίεση, αξιοποίησε στοχευμένα την διεθνή βοήθεια και στήριξη που έχει αποδεχτεί και βεβαίως αναμένεται να βγει από την περιπέτεια στην οποία έχει περιπέσει μετά την μαζική δολοφονική επίθεση των τρομοκρατών της Χαμάς, εξαιρετικά ενισχυμένη, σε ένα περιβάλλον αναβαθμισμένο γεωπολιτικά, διατηρώντας έναν ρόλο πρωταγωνιστικό στο πλαίσιο μιας νέας πολυδιάστατης στρατηγικής συμμαχίας.

Έκτον: Κανέναν μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να υπάρξει με την κατάντια της δικής μας της χώρας, στην οποία ευδοκιμούν φοβικές, αναποφάσιστες και δουλοπρεπείς ηγεσίες, οι οποίες φροντίζουν να συντηρούν μια αντίστοιχη κουλτούρα στην Ελληνική κοινωνία, για να τις ανέχεται και να τις αναπαράγει. Καμία απολύτως σύγκριση. Μόνο απογοήτευση και ντροπή για μια χώρα που δεν τολμά να ασκήσει με αξιοπρέπεια τα αυτονόητα δικαιώματά της.

Το Ισραήλ απέδειξε και αποδεικνύει καθημερινά ότι το μικρό αποτύπωμά του στον χάρτη, ΔΕΝ λειτούργησε ποτέ ως πρόσχημα για να συντηρεί και να αναπαράγει την φοβικότητα. Υπήρξε πάντα μια διαρκής πρόκληση για τους ίδιους τους πολίτες του αλλά και ένας σοβαρός περιφερειακός δρων στον οποίο αξίζει τον κόπο να επενδύεις.

Έβδομον: Η επόμενη μέρα, για την κυβέρνηση της χώρας μας τουλάχιστον, θα πρέπει να θεωρείται από σήμερα κιόλας ως «ημέρα στρατηγικών ευκαιριών» που θα πρέπει να αξιοποιηθούν και να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη τους. Η Ελληνική κυβέρνηση ΔΕΝ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της επόμενης μέρας παραλυτικά και αμήχανα, εγκλωβισμένη στην μιζέρια των φερέφωνων του αντισημιτισμού που ξεσπαθώνουν ήδη αναπαράγοντας τα γνωστά εμμονικά αναθέματα που δεν οδηγούν πουθενά.

Η Τουρκία σιωπά αναζητώντας διέξοδο από την δική της αμηχανία. Ας βρεθούμε για μια φορά στην ιστορία αυτής της χώρας, ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις…

Institute for the Study of War: δεν υπάρχει σαφής εικόνα ακόμη

0

Ria Reddy, Ben Rezaei, Johanna Moore, Annika Ganzeveld, και Brian Carter

Περίοδος Αναφοράς: Έως τις 21:45 EDT

Το Critical Threats Project (CTP) του American Enterprise Institute και το Institute for the Study of War (ISW) θα δημοσιεύσουν πολλαπλές ενημερώσεις εντός του 24ώρου 12–13 Ιουνίου 2025, με στόχο την παροχή αναλύσεων σχετικά με την εν εξελίξει ισραηλινή επίθεση σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, στρατιωτικές υποδομές και ανώτατη ηγεσία των στρατιωτικών και πυρηνικών προγραμμάτων. Θα συνεχίσουμε να εκδίδουμε ειδικές εκδόσεις του Iran Update έως ότου ολοκληρωθούν τα χτυπήματα. Θα δώσουμε προτεραιότητα στην κάλυψη των ιρανικών και ιρανόφιλων ενεργειών ως απάντηση στις επιθέσεις που θέτουν σε κίνδυνο τις δυνάμεις και τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η παρούσα ενημέρωση αποτελεί την πρώτη από τουλάχιστον τρεις επικείμενες εκθέσεις των CTP-ISW για τις επόμενες 24 ώρες, εστιάζοντας στον πόλεμο Ιράν–Ισραήλ. Οι πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις συνιστούν μια δυναμικά εξελισσόμενη κατάσταση και κανένα άτομο ή φορέας –ούτε καν τα ίδια τα εμπλεκόμενα κράτη– δεν διαθέτει πλήρη εικόνα των γεγονότων αυτή τη στιγμή. Πολλές από τις πληροφορίες που κυκλοφορούν σε ανοιχτές πηγές είναι ενδεχομένως αντιφατικές ή ανακριβείς. Τα CTP-ISW θα συνεχίσουν να αναθεωρούν τις αξιολογήσεις τους τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, καθώς η κατανόηση της κατάστασης εμβαθύνεται. Οι αναλύσεις θα συνοδεύονται από διορθώσεις και σαφείς διευκρινίσεις όπου απαιτείται.


Κύρια σημεία:

  • Το Ισραήλ ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου τις πρώτες αεροπορικές επιθέσεις της εκστρατείας του κατά του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και της ηγεσίας του καθεστώτος.

  • Οι επιθέσεις προκάλεσαν τον θάνατο αρκετών ανώτατων Ιρανών αξιωματούχων.

  • Το Ιράν δεν έχει ακόμη απαντήσει στα ισραηλινά χτυπήματα, παρά τους ισχυρισμούς της 11ης Ιουνίου ότι είχε ολοκληρώσει σχέδιο για «άμεσο αντίποινο».

  • Η απουσία απάντησης παραμένει ασαφής. Το Ιράν ενδέχεται να επιλέξει μια στρατηγική «υπομονής» μετά την απώλεια κρίσιμων εγκαταστάσεων ή αξιωματούχων.

  • Παρομοίως, το Ιράν είχε καθυστερήσει την απάντησή του κατά τέσσερις ημέρες μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί από τις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2020 και κατά δύο εβδομάδες μετά από ισραηλινό πλήγμα που σκότωσε τον ανώτατο αξιωματικό των Φρουρών της Επανάστασης, Μοχαμάντ Ρεζά Ζαχεντί.

  • Είναι επίσης πιθανό το Ισραήλ να έχει αποδιοργανώσει τη δυνατότητα άμεσης ιρανικής απάντησης πλήττοντας βάσεις εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων και αποθήκες οπλισμού.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΙΡΑΝ

4
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Η πρόσφατη μεγάλη επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν “Operation Rising Lion” με δεκάδες αεροσκάφη και καταστροφή στόχων του πυρηνικού του προγράμματος και ταυτόχρονα προσβολή στρατιωτικών στόχων (αεράμυνας και φυσικών ηγετών), σηματοδοτεί έναν νέο μεγάλο κύκλο διακρατικού πολέμου, ο οποίος θα έχει τεράστιες συνέπειες για όλο τον κόσμο
1. Προστίθεται στον υπάρχοντα μεγάλο διακρατικό πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας ένας ακόμα μεγάλος διακρατικός πόλεμος και θα επιφέρει ανακατατάξεις, με συμμαχίες μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων ενισχύοντας την παγκόσμια ανασφάλεια παρόλο που είναι εγνωσμένη η μοναδική αντιπαλότητα Ιράν Ισραήλ
2. Η Κίνα θα πάρει το μέρος του Ιράν παρόλη την διακριτική της ουδετερότητα μέχρι τώρα, καθώς πλήττονται τα εμπορικά συμφέροντά της από την μεγάλη στρατηγική συμφωνία με το Ιράν ύψους 400 δις δολαρίων το 2021
3. Η Κίνα αποτελεί τον  μεγαλύτερο εισαγωγέα ιρανικού πετρελαίου έως και 16% συνολικά, ενώ κινεζικές εταιρείες έχουν επενδύσει σε ιρανικά κοιτάσματα και ενεργειακές υποδομές
4. Αυξάνεται εμμέσως η αντιπαλότητα της Κίνας με τις ΗΠΑ, καθώς αντιλαμβάνεται ότι το Ισραήλ έχει την εξουσιοδότηση των ΗΠΑ της πρόσφατης επίθεσης στο Ιράν
5. Αυξάνεται η παγκόσμια αστάθεια – ανασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου ήδη παρεμβάλλεται η Συρία, το Ιράκ, η Ιορδανία, ο Λίβανος
6. Οι αντιστάσεις πολλών παραστρατιωτικών – τρομοκρατικών οργανώσεων θα αναλάβουν δράση εκ νέου καθώς αποτελούν δημιούργημα του Ιράν σε εκπαίδευση – εξοπλισμούς – χρηματοδότηση (Χαμάς, Χούθι, Χεζμπολάχ)
7. Η εμπλοκή – στήριξη των ΗΠΑ μελλοντικά στο Ισραήλ θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη, μετά το πόρισμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (12 Ιουνίου 2025, την οποία περίμενε το Ισραήλ ) ότι το Ιράν δεν έχει συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του 2019 για τον περιορισμό του πυρηνικού του προγράμματος και άρχισε να εμπλουτίζει ουράνιο σε καθαρότητα έως και 60%  (επίπεδα 90% είναι κατάλληλα για όπλα)
8. Το Ισραήλ στο παρόν timing εκτιμάται ότι θα ξεκαθαρίσει το θέμα με το Ιράν, αποδυναμώνοντας το με κάθε τρόπο, καθώς θεωρεί ότι το πυρηνικό του  πρόγραμμα θα πλήξει άμεσα την ύπαρξη – επιβιωσιμότητα του Ισραήλ
9. Ο Ρώσο Ουκρανικός πόλεμος και οι επιθετικές επιχειρήσεις που διεξάγει η Ρωσία θα την ευνοήσουν καθώς το παγκόσμιο ενδιαφέρον θα μετατοπιστεί στον πόλεμο Ιράν Ισραήλ και οι ειρηνευτικές διαδικασίες θα ανασταλούν
10. Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου θα επιφέρει μια αύξηση των τιμών της ενέργειας που θα έχει παρεπόμενες συνέπειες σε όλο τον κόσμο καθώς από τα Στενά του Ορμούζ διακινείται το 20% με το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου
11. Ο παγκόσμιος πληθωρισμός

Foreign Affairs: η Νέα Ισορροπία Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή: η Αμερική, το Ιράν και ο Αναδυόμενος Αραβικός Άξονας

0

10 Ιουνίου 2025

Ο Σαουδάραβας Υπουργός Άμυνας Πρίγκιπας Χάλιντ μπιν Σαλμάν και ο Αρχηγός των Ιρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Μοχαμάντ Μπαγκέρι στην Τεχεράνη, Απρίλιος 2025

του Βάλι Νασρ
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Μεσανατολικών Σπουδών στην Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, συγγραφέας του βιβλίου «Strategy: A Political History»

Κατά την επίσκεψή του στη Μέση Ανατολή τον Μάιο, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ προχώρησε σε μια σειρά ενεργειών που λίγοι θα είχαν προβλέψει ακόμη και λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Μία από αυτές ήταν η αιφνιδιαστική του συνάντηση με τον νέο ηγέτη της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σάρα, καθώς και η άρση των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Δαμασκού – παρά το παρελθόν του Σάρα ως ηγετικής μορφής σε μαχητική ισλαμιστική οργάνωση.

Μια άλλη απροσδόκητη κίνηση ήταν ο αποκλεισμός του Ισραήλ από την περιοδεία, μολονότι η κυβέρνηση Τραμπ συνέχιζε παράλληλα τις προσπάθειες για τερματισμό του πολέμου στη Γάζα. Η επίσκεψη ακολούθησε την απόφαση της Ουάσινγκτον, στις αρχές Μαΐου, να υπογράψει διμερή εκεχειρία με τους Χούθι στην Υεμένη, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με το Ισραήλ ή συμπερίληψή του στις συνομιλίες.

Παράλληλα, ο Τραμπ ξεκίνησε απευθείας διαπραγματεύσεις με το Ιράν — μια ενέργεια στην οποία η ισραηλινή κυβέρνηση εξέφρασε σθεναρή αντίθεση, αλλά οι ηγέτες του Κόλπου όχι μόνο υποδέχθηκαν θετικά, αλλά και συνέβαλαν ενεργά στη διευκόλυνσή της.

Αυτές οι εξελίξεις αντανακλούν πόσο βαθιά έχει αλλάξει η περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο πόλεμος στη Γάζα δεν άλλαξε μόνο την πολιτική ατζέντα της περιοχής, αλλά αναδιαμόρφωσε ριζικά το γεωπολιτικό τοπίο της Μέσης Ανατολής, φέρνοντας στο προσκήνιο έναν αναδυόμενο αραβοϊρανικό άξονα που αμφισβητεί την παραδοσιακή ισραηλινή-αμερικανική κυριαρχία στην περιοχή.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία και το Νέο Ισοζύγιο Ισχύος στη Μέση Ανατολή

Τα χρόνια που προηγήθηκαν της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και άλλα κράτη του Κόλπου συμμερίζονταν με το Ισραήλ την αντίληψη ότι το Ιράν και η συμμαχία των πληρεξουσίων του αποτελούσαν τη σημαντικότερη απειλή για την περιοχή. Υποστήριξαν την πολιτική «μέγιστης πίεσης» της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ κατά της Τεχεράνης και ξεκίνησαν τη σταδιακή εξομάλυνση των σχέσεών τους με το Ισραήλ.

Σήμερα, όμως, το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά. Είκοσι μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, το Ιράν μοιάζει πολύ λιγότερο απειλητικό για τον αραβικό κόσμο. Αντιθέτως, το Ισραήλ εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως περιφερειακή υπερδύναμη με ηγεμονικές φιλοδοξίες.

Μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο, οι Άραβες σύμμαχοι της Ουάσινγκτον και το Ισραήλ βρίσκονται πλέον σε αντίθετα στρατόπεδα όσον αφορά την αξία ενός νέου πυρηνικού συμφώνου με την Τεχεράνη.
Το Ισραήλ συνεχίζει να θεωρεί τη συμφωνία σαν «σανίδα σωτηρίας» για το ιρανικό καθεστώς και πιέζει την κυβέρνηση Τραμπ να επιλέξει στρατιωτική λύση, καταστρέφοντας τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Αντίθετα, τα κράτη του Κόλπου τρέμουν την προοπτική ενός νέου, ανεξέλεγκτου πολέμου μπροστά στην πόρτα τους και θεωρούν ότι μια διπλωματική επίλυση με το Ιράν είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή.

Επιπλέον, οι αραβικές μοναρχίες ανησυχούν ότι μια νέα Μέση Ανατολή όπου το Ισραήλ δρα ανεξέλεγκτα, ακόμη και υπό καθεστώς επίσημης εξομάλυνσης, μπορεί να διαταράξει την περιφερειακή ισορροπία.

Σε αυτή την προσπάθεια εξισορρόπησης Ιράν και Ισραήλ, τα κράτη του Κόλπου έχουν πλέον μετατραπεί σε κεντρικούς δρώντες στην προώθηση του νέου πυρηνικού συμφώνου που επιδιώκει ο Τραμπ. Μαζί, φιλοδοξούν να αποτελέσουν τον μοχλό ενός αναδιαμορφωμένου περιφερειακού συστήματος.

Για να κατανοήσουμε πλήρως το εύρος αυτής της στροφής, είναι σημαντικό να θυμηθούμε πώς είχαν αντιδράσει η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ στην πρώτη συμφωνία για τα πυρηνικά των ΗΠΑ με το Ιράν πριν από περίπου μια δεκαετία.

Η προηγούμενη πυρηνική συμφωνία και οι φόβοι για την ιρανική επιρροή: Μια ιστορική αναδρομή

Όταν το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA) τον Ιούλιο του 2015, τα κράτη του Κόλπου συμμερίζονταν τις ανησυχίες του Ισραήλ ότι η συμφωνία θα ενίσχυε την περιφερειακή επιρροή της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Την περίοδο εκείνη, ο αραβικός κόσμος προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει από τους κοινωνικούς σεισμούς της Αραβικής Άνοιξης (2010–2011), οι οποίοι είχαν ανατρέψει ισχυρά αυταρχικά καθεστώτα και είχαν πυροδοτήσει εμφυλίους πολέμους σε Λιβύη, Συρία και Υεμένη. Η αστάθεια αυτή ωφέλησε το Ιράν, το οποίο κατάφερε να δημιουργήσει μια σφαίρα επιρροής που εκτεινόταν από την Αραβική Χερσόνησο ως την Ανατολική Μεσόγειο.

Σε μια περίφημη ομιλία του στο Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Μάρτιο του 2015, ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου προειδοποιούσε:

«Το Ιράν κυριαρχεί πλέον σε τέσσερις αραβικές πρωτεύουσες — στη Βαγδάτη, τη Δαμασκό, τη Βηρυτό και τη Σανάα.»

Όπως και το Ισραήλ, οι Αραβικές μοναρχίες του Κόλπου ανησυχούσαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, εστιάζοντας αποκλειστικά στην επίτευξη της πυρηνικής συμφωνίας, αγνοούσαν την αυξανόμενη απειλή που συνιστούσε το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του για την περιφερειακή σταθερότητα.

Τον ίδιο μήνα με την ομιλία Νετανιάχου, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε την έναρξη στρατιωτικής επέμβασης στην Υεμένη, εναντίον των Χούθι —της ένοπλης ομάδας που είχε ήδη εντάξει το Ιράν στη σφαίρα επιρροής του στην Αραβική Χερσόνησο.

Αν και το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του στον Κόλπο μπορεί να υπερέβαλαν τον κίνδυνο μιας ιρανικής περιφερειακής ηγεμονίας, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι το γενικό κλίμα αστάθειας είχε μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων υπέρ του Ιράν.

Για τους πολέμιους της συμφωνίας, το JCPOA δεν αφορούσε μόνο τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, αλλά και την γεωπολιτική του επιρροή.
Σύμφωνα με τους όρους του συμφώνου, το Ιράν λάμβανε οικονομική ελάφρυνση μέσω άρσης κυρώσεων, απλώς και μόνο με την υπόσχεση περιορισμού του πυρηνικού του προγράμματος – χωρίς καμία απαίτηση να περιορίσει τους περιφερειακούς συμμάχους και πληρεξουσίους του, όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι ή οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.

Ως αποτέλεσμα, η συμφωνία φαινόταν να αυξάνει την περιφερειακή ισχύ του Ιράν τη στιγμή που επιχειρούσε να περιορίσει τη δυνατότητά του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Τα αραβικά κράτη και το Ισραήλ ένωσαν δυνάμεις για να αναδείξουν αυτό το κενό και ξεκίνησαν μια ευρείας κλίμακας πολιτική και επικοινωνιακή καμπάνια με στόχο την αποδυνάμωση του JCPOA.
Πέρα από το παρασκήνιο πίεσης προς τα μέλη του Κογκρέσου — με κορυφαίο σύμβολο την ομιλία Νετανιάχου το 2015 — η εκστρατεία περιλάμβανε δημόσιες παρεμβάσεις και επιθετική παρουσία στα μέσα ενημέρωσης.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του, ο Ντόναλντ Τραμπ συντάχθηκε πλήρως με τους επικριτές της συμφωνίας. Το 2018, οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από το JCPOA και επανέφεραν το καθεστώς οικονομικών κυρώσεων μέγιστης πίεσης κατά της Τεχεράνης.

Η πολιτική πίεσης των ΗΠΑ και το όραμα για μια νέα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή

Εκείνη την περίοδο, η κυβέρνηση Τραμπ θεωρούσε ότι η στρατηγική «μέγιστης πίεσης» θα αποδυνάμωνε το Ιράν και θα περιόριζε την περιφερειακή του επιρροή, δημιουργώντας μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική με κέντρο το Ισραήλ και τους Άραβες συμμάχους της Ουάσινγκτον.

Η Ουάσινγκτον ενίσχυσε τη συνεργασία ασφαλείας και πληροφοριών μεταξύ Ισραήλ και αραβικών κρατών, με αποκορύφωμα τη Συμφωνία του Αβραάμ (Abraham Accords) το 2020. Η συμφωνία αυτή οδήγησε στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και μιας σειράς αραβικών και βορειοαφρικανικών χωρών, όπως το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αργότερα το Μαρόκο και το Σουδάν.

Η κυβέρνηση Τραμπ ακολούθησε επίσης σκληρότερη γραμμή απέναντι στη στήριξη που παρείχε το Ιράν σε ένοπλες οργανώσεις μέσω πληρεξουσίων, φτάνοντας στο ασυνήθιστο και εξαιρετικά επικίνδυνο βήμα της δολοφονίας του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της Δύναμης Κουντς των Φρουρών της Επανάστασης, στη Βαγδάτη το 2020.

Η σκληρή στρατηγική των ΗΠΑ έναντι του Ιράν συνεχίστηκε και υπό την προεδρία του Τζο Μπάιντεν. Παρά τις προσδοκίες, η διοίκηση Μπάιντεν δεν αποκατέστησε το JCPOA, ούτε προσέγγισε το Ιράν με ουσιαστικό διάλογο – συμφώνησε να καθίσει στο τραπέζι των συνομιλιών μόνο όταν η Τεχεράνη ανέβασε δραματικά το διακύβευμα, αυξάνοντας τα αποθέματά της σε υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο.

Η προτεραιότητα του Μπάιντεν, όπως και του προκατόχου του, ήταν η σύναψη στρατηγικού άξονα Ισραήλ–Αραβικού κόσμου. Η εξομάλυνση των σχέσεων Ισραήλ–Σαουδικής Αραβίας είχε εξελιχθεί σε πυξίδα της αμερικανικής πολιτικής για τη Μέση Ανατολή.

Στην πραγματικότητα, λίγο πριν την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, η κυβέρνηση Μπάιντεν πίστευε ότι βρισκόταν στο κατώφλι μιας ιστορικής συμφωνίας Ισραήλ–Σαουδικής Αραβίας, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο για διαρκή ειρήνη στην περιοχή.

Η διάψευση των προσδοκιών, η νέα σύγκρουση και η αναστροφή στρατηγικής των ΗΠΑ και του Κόλπου

Όπως αποδείχθηκε πολύ σύντομα, η υπόθεση ότι η στρατηγική πίεσης των ΗΠΑ θα σταθεροποιούσε τη Μέση Ανατολή αποδείχθηκε βαθιά λανθασμένη.
Αντί να αποδυναμωθεί, το Ιράν αντέδρασε ενισχύοντας το πυρηνικό του πρόγραμμα, αυξάνοντας τη στήριξή του προς τους Χούθι στην Υεμένη στον πόλεμο κατά των κρατών του Κόλπου, και περνώντας σε άμεσες επιθέσεις κατά αμερικανικών και αραβικών συμφερόντων — με πιο εντυπωσιακή την επίθεση σε σαουδαραβικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις το 2019.

Ακόμη και πριν από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, τα κράτη του Κόλπου είχαν αρχίσει να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στη στρατηγική της Ουάσινγκτον. Τον Μάρτιο του 2023, η Σαουδική Αραβία αποφάσισε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Ιράν, σε μια συμφωνία με τη διαμεσολάβηση της Κίνας — μια ιστορική στροφή. Η άμεση συνέπεια ήταν ο τερματισμός των επιθέσεων των Χούθι κατά της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ.

Αν και τα κράτη του Κόλπου παρέμειναν προσηλωμένα στη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, προσπάθησαν να διατηρήσουν μια ισορροπία μεταξύ Ιράν και Ισραήλ — κάτι που αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο.
Η επίθεση της Χαμάς και ο επακόλουθος καταιγιστικός πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα εκτροχίασαν τη διαδικασία εξομάλυνσης Σαουδικής Αραβίας–Ισραήλ.

Ένα ανανεωμένο «Άξονας Αντίστασης», με στήριξη από το Ιράν και συμμετοχή της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, των Χούθι στην Υεμένη και φυσικά της Χαμάς, μπήκε σε ανοιχτό πόλεμο με το Ισραήλ, αντιλαμβανόμενο τη σαουδοϊσραηλινή προσέγγιση ως υπαρξιακή απειλή.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν πίστευε αρχικά ότι αυτή η νέα περιφερειακή σύγκρουση θα ενίσχυε τα επιχειρήματα υπέρ μιας συμμαχίας ασφαλείας Ισραήλ–Αραβικών κρατών. Όμως, οι χώρες του Κόλπου απέφυγαν να εμπλακούν.
Τον Ιανουάριο του 2024, όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να απαντήσουν στρατιωτικά στις επιθέσεις των Χούθι στη ναυσιπλοΐα της Ερυθράς Θάλασσας, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ κράτησαν αποστάσεις, παρότι είχαν πολεμήσει τους Χούθι για χρόνια.

Παράλληλα, η αυξανόμενη οργή της αραβικής κοινής γνώμης για τη σφαγή αμάχων στη Γάζα καθιστούσε πολιτικά αδύνατη την περαιτέρω εμβάθυνση της αραβοϊσραηλινής συνεργασίας.

Ωστόσο, το φθινόπωρο του 2024, μια σειρά ισραηλινών επιτυχιών άλλαξε την πορεία του πολέμου:

  • Στα τέλη Σεπτεμβρίου, το Ισραήλ εξόντωσε την ανώτατη ηγεσία της Χεζμπολάχ, περιλαμβανομένου του Χασάν Νασράλα, σε στοχευμένο βομβαρδισμό, που ακολούθησε μυστική επιχείρηση με χρήση εκρηκτικών συσκευών τύπου “pager”.
  • Τον Οκτώβριο, ισραηλινές δυνάμεις σκότωσαν τον Γιαχία Σίνουαρ, ηγέτη της Χαμάς και εγκέφαλο της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου.
  • Τον Δεκέμβριο, το καθεστώς Άσαντ στη Συρία κατέρρευσε – ένα ακόμη ισχυρό χτύπημα στο μπλοκ των συμμάχων του Ιράν.

Παράλληλα, οι επικίνδυνες ανταλλαγές πυραύλων και drones μεταξύ Ισραήλ και Ιράν ανέβασαν το θερμόμετρο αλλά και προκάλεσαν φθορά στην εικόνα του Ιράν ως ισχυρής δύναμης. Το Ισραήλ ισχυρίστηκε ότι εξουδετέρωσε μεγάλο μέρος των ιρανικών αεράμυνών.

Ως τα τέλη του 2024, ο «Άξονας Αντίστασης» είχε υποστεί βαριά πλήγματα και το Ιράν είχε σε μεγάλο βαθμό αποκοπεί από τη Λεβαντίνη περιοχή. Ακόμη και η άμυνα του ίδιου του ιρανικού εδάφους έμοιαζε ευάλωτη.

Με τον Ντόναλντ Τραμπ να ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο και την κυβέρνηση Νετανιάχου να νιώθει αυτοπεποίθηση, το Ισραήλ έβλεπε μια μοναδική ευκαιρία να εξαπολύσει συντριπτικό χτύπημα στο Ιράν – καταστρέφοντας το πυρηνικό του πρόγραμμα και την οικονομική του υποδομή και ωθώντας το καθεστώς στα όριά του.

Όμως, ο Τραμπ δεν ακολούθησε το «ισραηλινό σενάριο».
Ανησυχώντας ότι μια στρατιωτική επίθεση στο Ιράν θα έσυρε τις ΗΠΑ σε έναν δαπανηρό πόλεμο, μέχρι στιγμής αρνήθηκε την ισραηλινή πίεση για πλήρη πολεμική σύγκρουση και επέμεινε στη διπλωματία.

Έτσι, επιδιώκει πλέον μια νέα εκδοχή της πυρηνικής συμφωνίας, της ίδιας που είχε απορρίψει στην πρώτη του θητεία.
Σε αυτή του την προσπάθεια, έχει την υποστήριξη των αραβικών κρατών του Κόλπου — τα οποία, παρά την αντίθεσή τους στην προηγούμενη συμφωνία, σήμερα τάσσονται υπέρ της διπλωματίας με το Ιράν.

Από την ημέρα που ανέλαβε ξανά την εξουσία, χώρες όπως το Ομάν, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ έχουν προτρέψει τον Τραμπ να αποφύγει τον πόλεμο, ενώ έχουν ενεργήσει ως μεσολαβητές μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον.

Ο πιο προφανής λόγος αυτής της μεταστροφής είναι ο φόβος για τις οικονομικές συνέπειες ενός πολέμου στον Περσικό Κόλπο.

Η στρατηγική ισορροπία ως προτεραιότητα: Γιατί οι χώρες του Κόλπου στηρίζουν πλέον μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν

Σε βαθύτερο επίπεδο, η Σαουδική Αραβία και τα υπόλοιπα κράτη του Κόλπου θεωρούν ότι μια νέα πυρηνική συμφωνία αποτελεί κεντρικό πυλώνα για την οικοδόμηση μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.

Η στήριξή τους προς τη συμφωνία δεν αφορά μόνο το Ιράν, αλλά και τη μεταβαλλόμενη θέση του Ισραήλ στην περιοχή.
Παρά τη συνεχιζόμενη επίθεσή του στη Γάζα, το Ισραήλ έχει ήδη αρχίσει να εμφανίζεται ως νικητής, αυτοπεποίθητο στην απόλυτη στρατιωτική του υπεροχή και πρόθυμο να την αξιοποιήσει για να επιβάλει ηγεμονία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Εκτός από την επέκταση της κατοχής στη Λωρίδα της Γάζας — με ισραηλινούς αξιωματούχους να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο απροσδιόριστης στρατιωτικής διοίκησης — το Ισραήλ επιβάλλει τη βούλησή του στο νότιο Λίβανο και πραγματοποιεί στρατιωτικές επιχειρήσεις σε εκτεταμένες περιοχές της Συρίας.

Και τώρα, το Τελ Αβίβ επιδιώκει να επεκτείνει τη νικηφόρα του πορεία στον Λεβάντε προς τον Περσικό Κόλπο, σχεδιάζοντας στρατιωτική επίθεση στο Ιράν.

Μια τέτοια επίθεση δεν θα προκαλούσε μόνο αντίποινα από το Ιράν, που ενδέχεται να πλήξουν στόχους στην Αραβική Χερσόνησο, αλλά θα μπορούσε επίσης να διαταράξει την παγκόσμια ενεργειακή αλυσίδα και να απειλήσει τη βιωσιμότητα της οικονομικής έκρηξης του Κόλπου.

Στη μακρά ιστορία της Μέσης Ανατολής, οι βασικοί δρώντες —Άραβες, Ιράν, Ισραήλ και Τουρκία— παραδοσιακά αντιστέκονται στην κυριαρχία ενός μόνο περιφερειακού παίκτη.
Όταν, τη δεκαετία του 1950–1960, ο αραβικός κόσμος επιδίωξε πρωτοκαθεδρία υπό το λάβαρο του αραβικού εθνικισμού, το Ιράν, το Ισραήλ και η Τουρκία συνασπίστηκαν για να τον περιορίσουν.

Ακόμα και μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, το Ισραήλ δεν υπήρξε εξ ορισμού εχθρικό προς το Ιράν, όταν η περιφερειακή στρατηγική το απαιτούσε:
Στα πρώτα χρόνια του πολέμου Ιράν–Ιράκ τη δεκαετία του 1980, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν εμφανιζόταν ως διεκδικητής της αραβικής ηγεμονίας, το Ισραήλ παρείχε πληροφορίες και στρατιωτικό υλικό στο Ιράν.

Αργότερα, καθώς το Ιράν αναδυόταν ως νέα δύναμη, το Ισραήλ συμμάχησε με αραβικά κράτη για να το αναχαιτίσει.
Σήμερα, καθώς το Ισραήλ επιδιώκει να καθιερωθεί ως η απόλυτη δύναμη στην περιοχή, οι αραβικές χώρες, το Ιράν — και ακόμη και η Τουρκία — αναγκάζονται να συνεργαστούν για να επαναφέρουν τις ισορροπίες.

Ανάμεσα στους Άραβες που κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση είναι το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος και η Ιορδανία – χώρες που δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν, αλλά έχουν αυξήσει θεαματικά τις επαφές και την εμπλοκή τους.

Πάνω απ’ όλα, τα κράτη του Κόλπου έχουν γίνει το βασικό στήριγμα του Ιράν στην επιδίωξη ενός νέου πυρηνικού διαλόγου με τις ΗΠΑ.

Τα κράτη αυτά κατανοούν ότι, στον ανταγωνισμό Ιράν–Ισραήλ, αυτά είναι το έπαθλο:

  • Το Ισραήλ θέλει έναν άξονα με τον αραβικό κόσμο για να περιορίσει το Ιράν.
  • Το Ιράν θέλει να εμποδίσει το Ισραήλ να αποκτήσει στρατηγικό αποτύπωμα στην Αραβική Χερσόνησο.

Οι ηγέτες του Κόλπου, όμως, δεν θέλουν ούτε ηγεμονία του Ισραήλ, ούτε κυριαρχία του Ιράν.
Θέλουν μια περιφερειακή τάξη πραγμάτων που θα περιορίζει και τις δύο δυνάμεις και ταυτόχρονα θα ενδυναμώνει τα δικά τους καθεστώτα.

Αυτό το στρατηγικό ένστικτο εξισορρόπησης είναι που μετέτρεψε τους πρώην πολέμιους της συμφωνίας σε ένθερμους υποστηρικτές της.

Η τελική στροφή: Ο ρόλος του Κόλπου ως άξονας της νέας περιφερειακής τάξης

Κατά την οπτική των κρατών του Κόλπου, μια νέα συμφωνία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν θα στερούσε από το Ισραήλ το αφήγημα και τη νομιμοποίηση για έναν πόλεμο κατά της Τεχεράνης, ο οποίος θα μπορούσε να επεκταθεί και στα εδάφη τους. Παράλληλα, μια τέτοια πολεμική εξέλιξη θα παγίωνε την ανεξέλεγκτη ισραηλινή υπεροχή στην περιοχή — κάτι που δεν συμφέρει κανέναν περιφερειακό παίκτη.

Από την πλευρά του, το Ιράν, το οποίο ανυπομονεί να συνάψει μια νέα συμφωνία ώστε να αποφύγει πόλεμο και να ανακάμψει οικονομικά, εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τα κράτη του Κόλπου για να διαχειριστεί την κυβέρνηση Τραμπ και να κρατήσει ζωντανές τις διαπραγματεύσεις.

Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ομάν έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στις συνομιλίες, προτείνοντας σχέδια που γεφυρώνουν τις διαφορές Ουάσινγκτον–Τεχεράνης.
Η Σαουδική Αραβία, από την πλευρά της, αγκαλιάζει την ιδέα ενός περιφερειακού πυρηνικού κονσόρτσιουμ από κοινού με το Ιράν, ώστε να συνδιαχειριστούν τον εμπλουτισμό ουρανίου.
Ο Σαουδάραβας ΥΠΕΞ άφησε μάλιστα να εννοηθεί ότι το βασίλειο είναι πρόθυμο να χρησιμοποιήσει τη σημαντική οικονομική του ισχύ για να στηρίξει την τελική συμφωνία.

Σήμερα, το Ιράν και τα κράτη του Κόλπου χρειάζονται το ένα το άλλο, και οι δύο πλευρές χρειάζονται τη συμφωνία. Αυτή η δυναμική θα μπορούσε να καλλιεργήσει εμπιστοσύνη και να ανοίξει δρόμους για ασφαλιστική συνεργασία, επενδύσεις και εμπόριο.

Ταυτόχρονα, η επαναπροσέγγιση με το Ιράν δεν απαιτεί εγκατάλειψη της εξομάλυνσης με το Ισραήλ. Οι ηγέτες του Κόλπου δεν επιθυμούν να επιλέξουν ανάμεσα σε Ιράν και Ισραήλ. Αντιθέτως, θέλουν σχέσεις και με τους δύο, ώστε να επιτύχουν μια στρατηγική ισορροπία που θα διασφαλίζει την ειρήνη και τη σταθερότητα — αναγκαίες προϋποθέσεις για τη γεωοικονομική πρόοδο της περιοχής.

Για τα κράτη του Κόλπου, μια νέα πυρηνική συμφωνία θα ευθυγραμμίσει τη στρατηγική τους με την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Αυτό θα μπορούσε να καταλήξει και σε μια επίσημη στρατηγική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας.

Η πρόσφατη επίσκεψη Τραμπ στον Κόλπο ενίσχυσε αυτή την αίσθηση. Πριν καν φτάσει στην περιοχή, η κυβέρνησή του παραμέρισε τις αντιρρήσεις του Ισραήλ και υπέγραψε διμερή εκεχειρία με τους Χούθι.

Ταυτόχρονα, οι φιλόδοξες οικονομικές προσφορές των Αράβων ηγετών προς τον Τραμπ αποτέλεσαν το φόντο για δηλώσεις των ΗΠΑ σχετικά με τη Γάζα, το Ιράν και τη Συρία — δηλώσεις που αντικατόπτριζαν τις αραβικές προτεραιότητες εις βάρος των ισραηλινών.

Σε κάθε σταθμό της περιοδείας του, ο Τραμπ επαναλάμβανε ότι προτιμά τη διπλωματική επίλυση του πυρηνικού ζητήματος με το Ιράν. Μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις έδειξε να αφουγκράζεται την αραβική δυσαρέσκεια για τον πόλεμο στη Γάζα:
Στο Αμπού Ντάμπι, είπε χαρακτηριστικά:

«Πολλοί άνθρωποι λιμοκτονούν στη Γάζα»,
εμμέσως επικρίνοντας τον δεκάβδομο αποκλεισμό ανθρωπιστικής βοήθειας από το Ισραήλ.

Ωστόσο, για να αποφέρει αυτός ο νέος περιφερειακός αναπροσανατολισμός πραγματική ειρήνη και σταθερότητα, οι ΗΠΑ θα πρέπει να τοποθετήσουν μια νέα συμφωνία με το Ιράν μέσα σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο.

Μια τέτοια συμφωνία θα πρέπει να συνδυαστεί με επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ, ώστε να εξομαλυνθούν οι σχέσεις του Ισραήλ όχι μόνο με τη Σαουδική Αραβία, αλλά και με άλλες αραβικές χώρες — ενδεχομένως και με τη Συρία.

Για να επανεκκινήσει η εξομάλυνση με το Ισραήλ, το Ριάντ θα απαιτήσει τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα και έναν βιώσιμο πολιτικό ορίζοντα για τον παλαιστινιακό λαό.

Σε στρατηγικό επίπεδο, οι ΗΠΑ και οι αραβικοί τους σύμμαχοι οφείλουν να αντιληφθούν την εξομάλυνση Ισραήλ–Αράβων ως απαραίτητο συμπλήρωμα τόσο μιας συμφωνίας ΗΠΑ–Ιράν, όσο και του ενισχυμένου άξονα Ιράν–Κόλπου.

Αυτά τα τρία στοιχεία — πυρηνική συμφωνία, αραβοϊσραηλινή εξομάλυνση και νέος αραβοϊρανικός διάλογος — μπορούν να σχηματίσουν μια νέα περιφερειακή ισορροπία.

Φυσικά, αν οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν καταρρεύσουν, και οι ΗΠΑ επιστρέψουν σε αντιπαραθετική πορεία, αυτό θα παρατείνει τις περιφερειακές συγκρούσεις και θα αναστείλει οποιαδήποτε προοπτική για περαιτέρω αραβοϊσραηλινή εξομάλυνση.

Όμως, αν επιτευχθεί συμφωνία, τα κράτη του Κόλπου έχουν την ιστορική ευκαιρία να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός νέου περιφερειακού συστήματος — με άξονες που διασταυρώνονται στην επικράτειά τους και συνδέουν το Ιράν, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Ύστερα από χρόνια πολέμου και αποσταθεροποίησης, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει την πρώτη πραγματική ευκαιρία για ειρήνη και σταθερότητα στη Μέση Ανατολή.

πηγή: Foreign Affairs