Αρχική Blog Σελίδα 706

«Κάναμε μια σύσκεψη κλεφτών για επιδοτήσεις» – Η «προφητική» δήλωση του Θ. Πάγκαλου

Από
pcuser
-
3

Η συνέντευξη, που είχε δημοσιευτεί πριν από χρόνια, γίνεται εκ νέου επίκαιρη, καθώς οι εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύουν τη διαχρονικότητα του προβλήματος στη διαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων

Στη δημόσια συζήτηση επανέρχεται παλαιότερη, αποκαλυπτική συνέντευξη του Θεόδωρου Πάγκαλου στον Κωνσταντίνο Ζούλα, στον απόηχο του σκανδάλου με τον ΟΠΕΚΕΠΕ που ήδη έχει οδηγήσει σε παραιτήσεις κυβερνητικών και κομματικών στελεχών.

Με ύφος ωμό και δηκτικό, ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ περιέγραφε με χαρακτηριστική ειλικρίνεια τις παθογένειες στη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για τον αγροτικό τομέα – πολλές από τις οποίες, όπως προκύπτει, παραμένουν ενεργές δεκαετίες μετά.

Ο Θ. Πάγκαλος αποκάλυπτε ότι, όταν κατέφθαναν κοινοτικά κονδύλια «για την επιστήμη, την τεχνολογία και τον νεοτερισμό στον αγροτικό τομέα», το ελληνικό κράτος δεν είχε αντίστοιχα προγράμματα, ούτε ουσιαστικό σχεδιασμό.

«Κάναμε διάφορες κομπίνες για να απορροφήσουμε τα λεφτά», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη λογική με την οποία προχωρούσαν έργα που σχετίζονταν με πλατείες, ιατρεία, σχολεία, αλλά όχι με την αγροτική παραγωγή.

Παραδέχθηκε δε δημόσια την αδυναμία ελέγχου: «Δεν είναι ότι δεν απορροφήθηκαν τα λεφτά, είναι ότι δεν πήγαν σε παραγωγικές πρωτοβουλίες». Όπως έλεγε, «αν είχαμε μεγαλύτερη ευφυΐα και καλύτερη οργάνωση, θα μπορούσαμε να τα αξιοποιήσουμε αλλιώς».

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η περιγραφή του για μια «κομματική συνέλευση» στην Κρήτη, παρουσία μόνο στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Εκεί, όπως αφηγείται, τους κάλεσε «να μιλήσουν μεταξύ κλεπτών» και τους πρότεινε «να δηλώνουν διπλάσια παραγωγή, όχι τετραπλάσια», επειδή «έχει και όρια η απάτη».

Στην ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν το δέχτηκαν, ο Πάγκαλος απάντησε: «Το δέχτηκαν».

Ο πρώην υπουργός ανέφερε επίσης το παράδειγμα του «βαπτισμένου» γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, που εμφανίστηκε ως ελληνικό για να εισπραχθούν κοινοτικές ενισχύσεις, και τη σύγκρουση με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Είχαν πάρει ένα φορτίο καλαμπόκι γιουγκοσλαβικό. Το είχαν βαπτίσει ελληνικό στην Καβάλα. Και το στέλνανε ως ελληνικό προϊόν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι κοινοτικοί το είχαν παρακολουθήσει. Και εμείς τους λέγαμε όχι, “τι βλακείες λέτε” και τα λοιπά. Σας διαψεύδουμε. Και θα δείτε τι θα πάθετε», διηγήθηκε ο Θ. Πάγκαλος και συνέχισε: «Εμείς αντί να πάμε να δώσουμε τα χρήματα του καλαμποκιού πίσω και να πούμε “ξέρετε έγινε ένα λάθος γιατί ξεγελάστηκαν οι δημόσιες υπηρεσίες ή εν πάση περιπτώσει ήταν κάτι δημόσιοι υπάλληλοι που παρενέβησαν τον όρκο τους και αυτά και ζητούμε συγγνώμη πάρτε τα λεφτά και κλείστε”, κάναμε θέμα. Και καταδικάστηκε ο υπουργός σε φυλακή».

Η συνέντευξη, που είχε δημοσιευτεί πριν από χρόνια, γίνεται εκ νέου επίκαιρη, καθώς οι εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύουν τη διαχρονικότητα του προβλήματος στη διαχείριση αγροτικών επιδοτήσεων.

Οι δηλώσεις Θ. Πάγκαλου αρχίζουν από το 43ο δευτερόλεπτο του βίντεο

 

 

ΟΠΕΚΕΠΕ: Η πέτρα του σκανδάλου είναι ο κ. Μητσοτάκης

Από
anixneuseis
-
14

Του Παντελή Σαββίδη

28/06/2025 

Κυριάκος Μητσοτάκης και Μάκης Βορίδης στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου (φωτ.: EUROKINISSI / Τατιάνα Μπόλαρη)

Όταν ο κ. Μητσοτάκης τοποθέτησε τον κ. Βορίδη στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης αναρωτήθηκα τι δουλειά έχει στο υπουργείο αυτό ένας άνθρωπος που ποτέ στη ζωή του δεν πρέπει να έχει δει χωράφι.

Ο κ. Μητσοτάκης, προφανώς, ήξερε τι έκανε.

Γνώριζε επίσης τι έκανε όταν τοποθέτησε τον κ. Αυγενάκη στο ίδιο υπουργείο. Να κάνει την Κρήτη μπλε. Όπως και την έκανε.

Η πέτρα του σκανδάλου είναι ο κ. Μητσοτάκης. Οι υπουργοί ήταν ενεργούμενά του.

Πρέπει λοιπόν, εκτός των ποινικών να αναζητηθούν και πολιτικές ευθύνες.

Ο κ. Μητσοτάκης οδηγεί τη χώρα στον γκρεμό.

Στις 19 Ιουνίου 2025 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρέπεμψε στη Βουλή πλήρη δικογραφία 3.000 σελίδων για το σκάνδαλο του Οργανισμού Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ). Σύμφωνα με αυτή, διαβιβάστηκαν στοιχεία που φέρεται να εμπλέκουν τους δύο πρώην υπουργούς, Μάκη Βορίδη (υπουργός 2019-2021) και Λευτέρη Αυγενάκη (2023-2024), σε κακουργηματικές πράξεις απιστίας και συνέργειας σε απιστία έναντι των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ.

Το σκάνδαλο ξεκίνησε από την Κρήτη: Την περίοδο του 2019 χιλιάδες κτηνοτρόφοι (12.947 στην Κρήτη) φέρονται να πήραν επιδοτήσεις για βοσκοτόπους όχι μόνο στο νησί, αλλά και σε άλλες ηπειρωτικές περιοχές – γεγονός που προκάλεσε οξύτατες ενστάσεις, καθώς τα κρατικά αποθέματα βοσκοτόπων ήταν περιορισμένα.

Σε αυτό το φόντο, οι διάλογοι που αποκαλύφθηκαν από τις επισυνδέσεις φέρονται να «καίνε» εκτός από τους δύο υπουργούς βουλευτές και κομματικά στελέχη που ζητούσαν εξυπηρετήσεις. Ένας εξ αυτών μάλιστα φέρεται να είπε: «Πού είναι αυτή να την κουρέψω;».

Σύμφωνα με το διαβιβαστικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο συγκεκριμένος άνδρας –ο οποίος είχε μπλοκαριστεί από τις υπηρεσίες λόγω ύποπτων ΑΦΜ και ελλιπών στοιχείων για τις εκτάσεις που δήλωνε–, εισέβαλε στα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ και απείλησε την τότε διευθύντρια Παρασκευή Τυχεροπούλου με τη φράση: «Πού είναι αυτή να την κουρέψω».

Ο κοινός παρονομαστής για τις τοποθετήσεις Βορίδη και Αυγενάκη είναι όχι μόνο να κρατηθεί το συγκεκριμένο υπουργείο υπό πλήρη κομματικό έλεγχο, αλλά και να γίνει και η δουλειά για την οποία οι υπουργοί πήραν εντολή. Ο πρωθυπουργός φρόντισε να τοποθετήσει ανθρώπους που είχαν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν αποτελεσματικά κομματικά. Επέτρεψαν τη θέσπιση συστημάτων κατανομής με εξαρτώμενες –ή εξαρτημένες από κομματικές ανάγκες– διαδικασίες.

Δεν πρόκειται απλά για λάθος ή αμέλεια· είναι σχέδιο ελέγχου των κονδυλίων: οι υπουργοί λειτούργησαν ως ενεργούμενα, όχι ως διαχειριστές Αρχών. Ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται πως ήθελε αυτόν τον έλεγχο, και δεν τον άφησε ανεκμετάλλευτο.

Όμως εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρόκειται μόνο για ποινικές ευθύνες. Οι ποινικές μπορεί να διερευνηθούν και από την ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή –εφόσον κινηθεί τέτοιο αίτημα–, αλλά υπάρχουν επίσης πολιτικές ευθύνες.

Ο κ. Μητσοτάκης έχει σημαντική ευθύνη γιατί η επιλογή του σκανδάλου ήταν συνειδητή.

Όταν οι υπουργοί σου χαρακτηρίζονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «ύποπτοι», τότε η πολιτική ηγεσία της κυβέρνησης φέρει βαρύτατες ευθύνες. Δεν αρκούν οι παραιτήσεις των υπουργών. Ο πρωθυπουργός είναι υπόλογος έναντι του ελληνικού λαού και των ευρωπαϊκών λαών των οποίων τα χρήματα καταχράστηκε η κυβέρνησή του.

Το ΠΑΣΟΚ ήδη προετοιμάζει τη σύσταση προκαταρκτικής κοινοβουλευτικής επιτροπής, κάνοντας λόγο για ενδείξεις ποινικών ευθυνών . Ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι το θέμα προϋπήρχε –ο ΟΠΕΚΕΠΕ υπέφερε από χρόνιες παθογένειες–, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη διαχείριση με αυτό τον τρόπο.

Το Κοινοβούλιο πρέπει να συγκροτήσει προανακριτική επιτροπή που θα εξετάσει αν πρέπει να οδηγηθούν σε ειδικό δικαστήριο οι δύο πρώην υπουργοί.

Η Ελλάδα έχει ήδη λάβει πρόστιμο άνω των 392 εκατ. ευρώ από την Κομισιόν. Πρέπει να υπάρξει πλήρης διαφάνεια και τιμωρία των υπευθύνων ώστε να σταματήσει η εύκολη οδός προς τη διαφθορά που τρώει σαν σαράκι τις σάρκες της ελληνικής κοινωνίας.

Πολιτικά, ο κ. Μητσοτάκης έχει ευθύνη. Ποινικά, Βορίδης και Αυγενάκης αντιμετωπίζουν κακουργηματικές κατηγορίες.

Για να νουθετηθεί το σάπιο πολιτικό σύστημα πρέπει να υπάρξει παραδειγματική τιμωρία. Δεν πρέπει να πληρώσει ο ελληνικός λαός στο σύνολό του το πρόστιμο αλλά αυτοί που καπηλεύθηκαν τα χρήματα πολιτικοί και πολίτες. Ως εδώ. Δεν πάει άλλο με τη διαφθορά.

pontosnews.gr

Αποκαλύπτοντας τον φασισμό: Η παιδαγωγική της εγρήγορσης του Edward Said σε μια εποχή εκπαιδευτικής καταστολής

Από
anixneuseis
-
0

27 Ιουνίου 2025

Henry Giroux 

Φωτογραφία από Nathaniel St. Clair

counterpunch.org

Ο Πόλεμος στον Τόπο μας — Κρατική Τρομοκρατία σε Πλήρη Έκθεση

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ζούμε μια στιγμή βαθιάς κρίσης, όπου η ίδια η ουσία της εκπαίδευσης ως δημοκρατικός θεσμός βρίσκεται υπό επίθεση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πολέμου που εξαπολύεται από αυταρχικές δυνάμεις με στόχο να αποσυναρμολογήσουν όχι μόνο τους πυλώνες της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της αντίθεσης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και θεμελιώδεις βάσεις της ίδιας της δημοκρατίας. Τα πανεπιστήμια δεν θεωρούνται πλέον χώροι πνευματικής ελευθερίας και κριτικής διερεύνησης, αλλά πεδία μάχης για ιδεολογικό έλεγχο. Οι φοιτητικές διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με αστυνομική βία· φοιτητές απάγονται για τις πολιτικές τους απόψεις, και εκείνοι που τολμούν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη ορθοδοξία αντιμετωπίζουν διαγραφή, λογοκρισία και ποινικοποίηση. Η διοίκηση του Trump έχει τροφοδοτήσει αυτή την εκστρατεία, όχι μόνο στοχοποιώντας την ακαδημαϊκή ελευθερία, αλλά και προωθώντας πολιτικές που ποινικοποιούν τη διαφωνία, ειδικά όταν πρόκειται για κινήματα όπως εκείνα που διεκδικούν την απελευθέρωση των Παλαιστινίων. Η διάβρωσις των ατομικών ελευθεριών εκτείνεται και σε διεθνείς φοιτητές που διαδηλώνουν σε αλληλεγγύη με τη Γάζα, με απειλές απέλασης να αιωρούνται πάνω τους. Το ψυχρό μήνυμα είναι σαφές: η ανώτατη εκπαίδευση δεν αποτελεί πλέον καταφύγιο ελεύθερης σκέψης· είναι πεδίο καταστολής όπου κυριαρχεί ο αυταρχισμός.

Η κρατική τρομοκρατία στο εσωτερικό στοχεύει όσους τολμούν να ασχοληθούν με την επικίνδυνη πρακτική της κριτικής σκέψης και την γενναία πράξη της απαίτησης λογοδοσίας από την εξουσία. Πρόκειται για έναν βίαιο μηχανισμό που επιβάλλει τον τρόμο σε όλους όσοι θεωρούνται “άλλοι” — μετανάστες, Μαύρους, τρανς, καφέ, διαδηλωτές στ’ πανεπιστήμια, και οποιονδήποτε αρνείται να συμμορφωθεί με το στενό, ρατσιστικό όραμα που διατύπωσε ο Stephen Miller, ο αναπληρωτής σύμβουλος του Λευκού Οίκου. Είναι γνωστός για τις λευκοεθνικιστικές του απόψεις και έχει αναδειχθεί σε κεντρική μορφή στη διαμόρφωση των πολιτικών της κυβέρνησης Trump. Σε συγκέντρωση του Trump στο Madison Square Garden, δήλωσε απερίφραστα ότι «η Αμερική είναι για τους Αμερικανούς και μόνο», ένα σύνθημα που αντήχησε το ναζιστικό «Deutschland den Deutschen». Όπως αναφέρει ο Robert Tait στον Guardian, η Tara Setmayer, πρώην διευθύντρια επικοινωνίας των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο, προειδοποιεί ότι η άνοδός του αποτελεί άμεση απειλή, καθώς πλέον ασκεί την εξουσία του ομοσπονδιακού κράτους για να επιβάλει την φασιστική κοσμοαντίληψή του.

Η Setmayer, που σήμερα ηγείται της γυναικοκεντρικής πολιτικής επιτροπής δράσης Seneca Project, εξηγεί ότι το όραμά του έχει υιοθετηθεί πλήρως ως βασική πολιτική στρατηγική υπό τον Trump. «Αυτή η άποψη έχει πλέον μετατραπεί στην κύρια πολιτική και στόχο της προεδρίας του Donald Trump», δηλώνει. Η δημαγωγία γύρω από τη μετανάστευση βρισκόταν πάντα στον πυρήνα της πολιτικής ανόδου του Trump. Με τον στόχο του Miller να κάνει την Αμερική πιο λευκή και λιγότερο ποικιλόμορφη, πλέον υποστηριζόμενο από την ανεξέλεγκτη προεδρική εξουσία, η Setmayer προειδοποιεί ότι αυτός ο συνδυασμός δεν είναι μόνο επικίνδυνος, αλλά αποτελεί σοβαρή απειλή για τις αμερικανικές αξίες και το κράτος δικαίου.

Κάτω από την κυριαρχία του Trump, η κρατική τρομοκρατία δεν περιορίζεται στα εσωτερικά σύνορα· εξαπλώνει την επιρροή της μέσω αχαλίνωτης διεθνούς επιθετικότητας. Η κυβέρνηση Trump διεξάγει πόλεμο όχι μόνο εντός των ΗΠΑ, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, με προκλητική παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Η απρόκλητη επιθετικότητά του κατά του Ιράν, σε συνδυασμό με την αταλάντευτη υποστήριξή του στο γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ στη Γάζα και τον αδιανόητο πόλεμο κατά των παιδιών, αποδεικνύει την περιφρόνηση του καθεστώτος για τους παγκόσμιους κανόνες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πέραν της Μέσης Ανατολής, το καθεστώς Trump επιδιώκει να επιβάλλει το θέλημά του μέσω απειλών, δασμών και ωμής επίδειξης δύναμης. Η σκληρή καταστολή της μετανάστευσης, η μετατροπή της ICE σε δύναμη τύπου Gestapo, και η συστηματική σύσφιξη των κριτηρίων εισόδου στις ΗΠΑ, αποκαλύπτουν βαθύτερους αυταρχικούς παρορμήστικούς ελέγχους. Σε αυτό το όραμα, η διεθνής κοινότητα γίνεται απλώς πιόνι στην αδιάκοπη επιδίωξη του γεωπολιτικού ηγεμονικού του ρόλου.

Η περιφρόνηση του Trump για τους συμμάχους και τη διεθνή συνεργασία έφθασε σε ανησυχητικά επίπεδα, όπως αποδεικνύεται από την έκκλησή του να επιτεθεί στην Παναμά, να προσαρτήσει τον Καναδά και να καταλάβει τη Γροιλανδία. Αυτές οι άγριες, αυτοκρατορικές ιδέες αντανακλούν μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η δύναμη της Αμερικής πρέπει να κυριαρχεί στη διεθνή σκηνή, με ελάχιστο σεβασμό στη διπλωματία ή την κυριαρχία άλλων χωρών. Στην κοσμοαντίληψη του Trump, οι διεθνείς σχέσεις καθορίζονται από τη λογική της κατάκτησης και της κυριαρχίας, όπου η βία της κρατικής τρομοκρατίας δικαιολογείται από την επέκταση της επιρροής και του ελέγχου της Αμερικής. Πρόκειται για ένα καθεστώς χωρίς όρια, που επεκτείνει τη μηχανή του φόβου και της βίας, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε όλον τον κόσμο, σε μια συνεχιζόμενη επίθεση κατά της ανθρωπότητας, της δικαιοσύνης και των πιο βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου.

Η Μάστιγα του Νεοφιλελευθερισμού

Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις στη δημοκρατία, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά αποτελούν μέρος της βάσης που έθεσε ο καπιταλισμός των μαφιόζων για την άνοδο του φασισμού στην αμερικανική κοινωνία. Κεντρικό στοιχείο αυτής της διαδικασίας είναι η μετατροπή του πανεπιστημίου από δημόσιο αγαθό σε ιδιωτικοποιημένο θεσμό, όπου οι φοιτητές αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινο κεφάλαιο, τα μαθήματα καθορίζονται από τις απαιτήσεις του καταναλωτή, και το αναλυτικό πρόγραμμα, πιο πρόσφατα, ξεπλένεται και γεμίζει με προπαγάνδα της άκρας δεξιάς, συχνά υπό το πρόσχημα της εφαρμογής πατριωτικής εκπαίδευσης, καθαρής από αντισημιτισμό. Υπό τη λογική της αγοράς του νεοφιλελευθερισμού, τα πανεπιστήμια έχουν μετατραπεί σε χώρους που δίνουν προτεραιότητα στα οικονομικά αποτελέσματα έναντι της πνευματικής αυτονομίας, μετατρέποντας την κριτική σκέψη και τη δημοκρατική συμμετοχή σε εμπορεύματα. Αυτή η μετατόπιση έχει υπονομεύσει τον ρόλο του πανεπιστημίου ως χωνευτήρι για την πρόκληση του status quo, αντικαθιστώντας τον με ένα σύστημα κατάρτισης αντί για την καλλιέργεια μιας κουλτούρας κριτικής μάθησης, διαλόγου και τεκμηριωμένης κρίσης.

Καθώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ενθαρρύνουν την ιδιωτικοποίηση, περιορίζουν την πρόσβαση και εξαναγκάζουν τα ιδρύματα να υπηρετούν τα εταιρικά συμφέροντα, το πανεπιστήμιο δεν θεωρείται πλέον δημόσια εμπιστοσύνη. Έχει γίνει εργαλείο ιδεολογικής κατήχησης, εκπαιδεύοντας πολίτες να διατηρούν το υπάρχον σύστημα αντί να το αμφισβητούν. Αυτή η μεταμόρφωση, εν μέρει, αποτελεί άμεση απάντηση στη δημοκρατικοποίηση του πανεπιστημίου που κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1960, όταν διανοούμενοι, φοιτητές-διαδηλωτές και περιθωριοποιημένες κοινότητες επιδίωκαν να διευρύνουν την εκπαιδευτική αποστολή. Η επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση ως χώρος κριτικής και δημοκρατικοποίησης έχει ενταθεί τα τελευταία σαράντα χρόνια με την άνοδο της άκρας δεξιάς, με ευρύτερες επιπτώσεις που περιλαμβάνουν διανοούμενους, φοιτητές μειονοτήτων και κριτικές διαμορφωτικές κουλτούρες που είναι ουσιώδεις για τα θεμέλια μιας ουσιαστικής δημοκρατίας.

Όπως επισημαίνει ο Νοτιοαφρικανός Νομπελίστας Λογοτεχνίας JM Coetzee, σε διαφορετικό πλαίσιο, οι αντιδραστικοί δισεκατομμυριούχοι των hedge funds «ανασχηματίζουν τους εαυτούς τους ως διαχειριστές εθνικών οικονομιών» που επιθυμούν να μετατρέψουν τα πανεπιστήμια σε σχολεία κατάρτισης που εξοπλίζουν τους νέους με δεξιότητες που απαιτεί η σύγχρονη οικονομία. Τα λόγια του Coetzee είναι ακόμη πιο επίκαιρα σήμερα, δεδομένου ότι αυτή η επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση, που είναι και ιδεολογική και όλο και πιο εξαρτώμενη από τον στρατιωτικοποιημένο βραχίονα του κράτους, αντανακλά μια ευρύτερη απόπειρα εξάλειψης της κριτικής λειτουργίας του πανεπιστημίου. Αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, το πανεπιστήμιο όλο και περισσότερο πλαισιώνεται ως ιδιωτική επένδυση ή ως βραχίονας κρατικής καταστολής, όπου η διακυβέρνησή του αντικατοπτρίζει τη συγχώνευση των εκμεταλλευτικών πρακτικών των εταιρικών μοντέλων, όπως οι εργασιακές σχέσεις της Walmart και οι αρχές διακυβέρνησης του φασισμού. Στο πνεύμα αυτής της ανησυχίας, ο Coetzee υποστηρίζει την υπεράσπιση της εκπαίδευσης ως θεσμού αφιερωμένου στην καλλιέργεια πνευματικής διαύγειας, πολιτικής υπευθυνότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης και κριτικής σκέψης.

Τα ερωτήματα που οφείλουμε να θέσουμε αυτή τη κρίσιμη στιγμή της αμερικανικής ιστορίας δεν αφορούν το πώς το πανεπιστήμιο μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αγοράς ή τις αυταρχικές ιδεολογίες του καθεστώτος Trump, αλλά το πώς μπορεί να ανακτήσει τον ρόλο του ως δημοκρατική δημόσια σφαίρα. Πώς μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε το πανεπιστήμιο ώστε να διαφυλάξουμε τα συμφέροντα των νέων ανθρώπων εν μέσω αυξανόμενης βίας, πολέμου, αντιπνευματικότητας, αυταρχισμού και οικολογικής κατάρρευσης; Όπως επισημαίνουν εύστοχα οι Zygmunt Bauman και Leonidas Donskis, «Πώς θα διαμορφώσουμε την επόμενη γενιά διανοουμένων και πολιτικών αν οι νέοι δεν έχουν ποτέ την ευκαιρία να βιώσουν πώς είναι ένα μη-χυδαίο, μη-πραγματιστικό, μη-εργαλειοποιημένο πανεπιστήμιο;» Στο ίδιο πνεύμα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως οι ευρύτερες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές δυνάμεις απειλούν την ίδια την ιδέα της εκπαίδευσης, ειδικά της ανώτατης, σε μια εποχή όπου η υπεράσπισή της ως χώρου κριτικής, δημοκρατίας και δικαιοσύνης δεν ήταν ποτέ πιο επιτακτική. Επιπλέον, κάθε υπεράσπιση του πανεπιστημίου ως δημόσιου αγαθού απαιτεί μια συμμαχία διαφορετικών ομάδων πρόθυμων να αναγνωρίσουν πως ο αγώνας για την ανώτατη εκπαίδευση δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον ευρύτερο αγώνα για μια σοσιαλιστική δημοκρατία. Οι απειλές που εξαπολύονται εναντίον της ανώτατης εκπαίδευσης είναι επίσης απειλές κατά του έθνους, μιας κουλτούρας ενημερωμένων πολιτών και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ενεργή συμμετοχή και τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις της προς τη δημοκρατία.

Ταυτόχρονα, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός αντιμετωπίζει μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης, αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις του περί ευημερίας και κοινωνικής κινητικότητας, καταφεύγει όλο και περισσότερο σε φασιστική ρητορική. Αυτή η ρητορική αποδίδει τις ευθύνες στις Μαύρες κοινότητες, τους μετανάστες και τους διαφωνούντες φοιτητές, κατηγορώντας τους για τις επιδεινούμενες κρίσεις που μαστίζουν την Αμερική. Με αυτόν τον τρόπο, ο νεοφιλελευθερισμός μεταθέτει τις ευθύνες ενώ ενισχύει μια αφήγηση που δικαιολογεί αυταρχικά μέτρα, περιθωριοποιώντας ακόμη περισσότερο όσους ήδη υφίστανται καταπίεση. Καθώς αυτή η ρητορική διαχέεται, οι ίδιοι οι θεσμοί που υποτίθεται ότι προάγουν την κριτική ενασχόληση — όπως το πανεπιστήμιο — διαφθείρονται περαιτέρω, και ο αρχικός τους ρόλος να αμφισβητούν το κατεστημένο αντικαθίσταται από την ενίσχυση των υφιστάμενων δομών εξουσίας.

Η Παιδαγωγική της Εγρήγορσης του Edward Said – Ονειρευόμενοι το Αδύνατο

Μέσα σε αυτό το καταπιεστικό πλαίσιο, το έργο του Edward Said αποκτά ανανεωμένη σημασία, προσφέροντας το καίριο παιδαγωγικό πλαίσιο για την αντίσταση στον αυταρχισμό και την ανάκτηση της ανώτατης εκπαίδευσης ως τόπου αντίστασης. Σε αντίθεση με την εκφυλισμένη αντίληψη της εκπαιδευτικής εμπλοκής που προωθείται από τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα και τους ακροδεξιούς πολιτικούς, ο Said υπερασπίστηκε αυτό που εγώ ονομάζω «παιδαγωγική της εγρήγορσης». Αυτή η παιδαγωγική τονίζει την ανάγκη οι διανοούμενοι να παραμένουν σε επαγρύπνηση, ξύπνιοι απέναντι στις πραγματικότητες της εξουσίας, να συνεργάζονται με ένα φάσμα κοινωνικών κινημάτων και να εμπλέκονται ενεργά στην αντίσταση κατά των συστημάτων καταπίεσης. Η παιδαγωγική του Said απαιτεί η εκπαίδευση να χρησιμοποιείται ως όχημα κοινωνικής αλλαγής, όχι απλώς ως μέσο οικονομικής παραγωγικότητας ή ιδεολογικής συμμόρφωσης. Επιπλέον, υποστήριξε ότι οι πολιτιστικοί εργάτες και κάθε είδους ενεργοί διανοούμενοι πρέπει να δραστηριοποιούνται σε ποικίλους χώρους και σε διαφορετικές πλατφόρμες, ώστε να απευθύνονται στο κοινό με μια γλώσσα αυστηρή, προσιτή και περιεκτική στην ικανότητά της να συνδέει μια ποικιλία θεμάτων.

Ορίζοντας την παιδαγωγική της εγρήγορσης του Said, μου έρχεται στον νου ένα βαθιά προσωπικό απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του, Out of Place, όπου αναλογίζεται τους τελευταίους μήνες της ζωής της μητέρας του σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Παλεύοντας με τις καταστροφικές συνέπειες του καρκίνου, η μητέρα του τού είπε: «Βοήθησέ με να κοιμηθώ, Έντουαρντ.» Αυτή η συγκινητική στιγμή γίνεται πύλη για τον στοχασμό του Said πάνω στον ύπνο και τη συνείδηση, τον οποίο συνδέει με τη γενικότερη φιλοσοφία του για τη διανοητική εμπλοκή. Ο στοχασμός του Said κινείται ανάμεσα στο υπαρξιακό και στο εξεγερσιακό, ανάμεσα στον ιδιωτικό πόνο και τη δέσμευση στον κόσμο, ανάμεσα στις σειρήνες ενός «συμπαγούς εαυτού» και την πραγματικότητα μιας αντιφατικής, αμφισβητησιακής, ανήσυχης και, κατά καιρούς, άβολης αίσθησης ταυτότητας. Η ομορφιά και η συγκινητική δύναμη του σχολίου του αξίζουν να παρατεθούν εκτενώς:

«“Βοήθησέ με να κοιμηθώ, Έντουαρντ”, μου είπε κάποτε με έναν αξιολύπητο τρεμούλιασμα στη φωνή της που ακόμη ακούω καθώς γράφω. Αλλά τότε η ασθένεια εξαπλώθηκε στον εγκέφαλό της — και για τις τελευταίες έξι εβδομάδες κοιμόταν συνέχεια — η δική μου αδυναμία να κοιμηθώ ίσως είναι η τελευταία της παρακαταθήκη προς εμένα, ένα αντίβαρο στον δικό της αγώνα για ύπνο. Για μένα, ο ύπνος είναι κάτι που πρέπει να ξεπερνιέται όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Μπορώ να πάω για ύπνο μόνο πολύ αργά, αλλά κυριολεκτικά ξυπνάω με την αυγή. Όπως κι εκείνη, δεν κατέχω το μυστικό του βαθιού ύπνου, αν και σε αντίθεση με εκείνη έχω φτάσει στο σημείο που δεν τον επιθυμώ. Για μένα, ο ύπνος είναι θάνατος, όπως και κάθε μείωση της συνείδησης… Η αϋπνία για μένα είναι μια αγαπημένη κατάσταση, επιθυμητή σχεδόν με κάθε κόστος· τίποτα δεν είναι τόσο αναζωογονητικό για μένα όσο το να αποτινάξω αμέσως τη σκιασμένη ημι-συνείδηση μιας νύχτας απώλειας με το πρωινό φως, επανασυνδεόμενος με ή ξαναρχίζοντας ό,τι ίσως είχα χάσει ολοκληρωτικά λίγες ώρες νωρίτερα… Μια μορφή ελευθερίας, θέλω να πιστεύω, αν και απέχω πολύ από το να είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι είναι. Αυτή η σκεπτικιστική διάθεση είναι επίσης ένα από τα θέματα που ιδιαίτερα θέλω να κρατήσω. Με τόσες δυσαρμονίες στη ζωή μου, έχω μάθει πραγματικά να προτιμώ το να μην είμαι εντελώς σωστός και να νιώθω εκτός τόπου.»

Ο στοχασμός του Said εδώ είναι κάτι περισσότερο από μια προσωπική εξομολόγηση· το απόσπασμα αυτό μετατρέπεται σε ισχυρό μεταφορικό σχήμα για την παιδαγωγική της εγρήγορσης του Said. Είναι ένα κάλεσμα να παραμείνουμε σε διαρκή κίνηση — διανοητικά, πολιτικά και κοινωνικά. Η μεταφορά της αϋπνίας, για τον Said, ενσαρκώνει την άρνηση να υποκύψει κανείς στις σειρήνες της συμμόρφωσης ή της παθητικής κατανάλωσης. Αυτή η κατάσταση της «εγρήγορσης» απαιτεί διανοητική επαγρύπνηση, άρνηση ικανοποίησης με εύκολες απαντήσεις ή αδιαμφισβήτητες ιδεολογίες. Μιλά για την αναγκαιότητα αποδοχής της δυσφορίας, του να είσαι «όχι εντελώς σωστός και εκτός τόπου», όπως το θέτει ο ίδιος ο Said. Μέσα σε αυτόν τον διανοητικό χώρο αβεβαιότητας, μπορεί να αναδυθεί μια νέα, κριτική αίσθηση ταυτότητας — μια ταυτότητα που πάντοτε αναρωτιέται, πάντοτε κινείται.

Για τον Said, οι διανοούμενοι — όσοι είναι ζωντανοί στο να σκέφτονται κριτικά και να δρουν θαρραλέα — οφείλουν να εμπλέκονται κριτικά με τον κόσμο, να αντιπαρατίθενται στις αδικίες και τις ανισότητες, και να χρησιμοποιούν τις θέσεις τους για να προκαλούν την εξουσία. Η παιδαγωγική του επιμένει ότι η εκπαίδευση δεν αφορά απλώς τη μετάδοση γνώσης αλλά την αφύπνιση των φοιτητών στην πολυπλοκότητα του κόσμου. Απαιτεί να αναδεικνύουμε σύνθετες ιδέες στον δημόσιο λόγο, αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη οδύνη και την αδικία τόσο εντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου, και χρησιμοποιώντας τη θεωρία ως εργαλείο κριτικής και αλλαγής.

Αυτή η παιδαγωγική είναι ιδιαιτέρως επείγουσα στο πλαίσιο του τρέχοντος καθεστώτος Trump, όπου το κράτος έχει οπλίσει την άγνοια και την καταστολή, επιδιώκοντας να φιμώσει τη διαφωνία και να διαγράψει τις περιθωριοποιημένες ιστορίες. Η παιδαγωγική της εγρήγορσης του Said προσφέρει ένα πλαίσιο για την αντίσταση σε αυτή τη διανοητική και πολιτιστική εξάλειψη — αυτό που η Marina Warner, σε διαφορετικό πλαίσιο, αποκάλεσε «τον νέο βαρβαρισμό στην ακαδημαϊκή κοινότητα». Υιοθετώντας το όραμα του Said, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταμορφώσουν τις αίθουσές τους σε χώρους ριζικής εμπλοκής — χώρους όπου οι φοιτητές ενθαρρύνονται όχι μόνο να κριτικάρουν αλλά και να δρουν, να συνδέουν τους προσωπικούς τους αγώνες με τα ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα που διαμορφώνουν τον κόσμο τους. Αυτό είναι ιδιαιτέρως επίκαιρο στον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όπου το έργο του Said προσέφερε από καιρό ένα πλαίσιο αντίστασης στη αποικιοκρατική βία και αμφισβήτησης των αφηγήσεων που δικαιολογούν την καταπίεση.

Σε μια εποχή αυξανόμενης πολιτικής δειλίας στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, στα ελίτ εκπαιδευτικά ιδρύματα και στα δουλοπρεπή νομικά γραφεία, η απόκρυψη πίσω από επικλήσεις στην ισορροπία και την αντικειμενικότητα καθιστά δύσκολη για εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους, δημόσιους λειτουργούς και σχολιαστές των μέσων να αναγνωρίσουν ότι η δέσμευση σε κάτι δεν ακυρώνει αυτό που ο C. Wright Mills κάποτε αποκάλεσε σκληρή σκέψη. Πιο συγκεκριμένα, ο Mills υποστήριξε ότι «η κοινωνική ανάλυση μπορεί να είναι διεισδυτική, σκληροπυρηνική, κριτική, σχετική και επιστημονική· ότι οι ιδέες δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζονται όπως οι νεκροθάφτες τα σώματα, με φροντίδα αλλά χωρίς πάθος· ότι η δέσμευση δεν χρειάζεται να είναι δογματική, και ότι ο ριζοσπαστισμός δεν χρειάζεται να αντικαθιστά τη σκληρή σκέψη.» Χτίζοντας πάνω στην παιδαγωγική της εγρήγορσης του Said, η «σκληρή σκέψη» παραπέμπει σε μια παιδαγωγική που πρέπει να είναι αυστηρή, αυτοαναστοχαστική και αφοσιωμένη όχι στη νεκρή ζώνη της εργαλειακής ορθολογικότητας ή την άβυσσο της κατήχησης, αλλά σε αυτό που η Gayatri Spivak αποκαλεί «πρακτική της ελευθερίας», σε μια κριτική ευαισθησία ικανή να επεκτείνει τα όρια της γνώσης, να αντιμετωπίζει κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα και να συνδέει ιδιωτικά προβλήματα και δημόσια θέματα.

Ο Ρόλος του Πολιτισμού στην Παιδαγωγική: Έκκληση για Αντίσταση

Στο δικό μου έργο, υποστήριξα επί μακρόν ότι ο πολιτισμός διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης που είναι απαραίτητη για την αντίσταση. Ο πολιτισμός δεν είναι απλώς μια παθητική αντανάκλαση της κοινωνίας· είναι μια δυναμική δύναμη που διαμορφώνει την κατανόησή μας για τον κόσμο και τη θέση μας εντός του. Σε μια εποχή όπου ο νεοφιλελευθερισμός και ο φασισμός διαπλέκονται όλο και περισσότερο, ο πολιτισμός γίνεται ζωτικός χώρος όπου μπορούν να ριζώσουν εναλλακτικές αφηγήσεις. Είναι κρίσιμο να αναγνωρίσουμε ότι ο πολιτισμός έχει καταστεί εργαλείο των αυταρχικών καθεστώτων για τον έλεγχο της δημόσιας συνείδησης, την καταστολή της διαφωνίας και τη διατήρηση του status quo. Ωστόσο, παραμένει ένας από τους ελάχιστους χώρους όπου μπορεί επίσης να ανθίσει η αντίσταση.

Η παιδαγωγική της εγρήγορσης του Said προσφέρει έναν κριτικό φακό μέσω του οποίου μπορούμε να δούμε τον ρόλο του πολιτισμού στην εκπαίδευση. Καλεί τους εκπαιδευτικούς να αντισταθούν στην εμπορευματοποίηση και τη στρατιωτικοποίηση του πολιτισμού και αντ’ αυτού να καλλιεργήσουν μια παιδαγωγική που είναι εμπλεκόμενη, κριτική και ριζωμένη στην πολιτική της αντίστασης. Δεν πρόκειται απλώς για μια διανοητική άσκηση στην κριτική σκέψη ή μια νεοαποκτηθείσα προσοχή στην άνοδο της φασιστικής πολιτικής, αλλά για κάλεσμα σε δράση — μια πρόσκληση να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα αντίστασης εντός του πανεπιστημίου και άλλων πολιτισμικών μηχανισμών, που να εξοπλίζει τους φοιτητές και το ευρύτερο κοινό με τα εργαλεία για να αντισταθούν στο αυξανόμενο κύμα αυταρχισμού.

Αυτή η πολιτισμική αντίσταση πρέπει να θεμελιώνεται στην πεποίθηση ότι η εκπαίδευση είναι δημόσιο αγαθό, ένας χώρος όπου το ριζοσπαστικό δυναμικό για κοινωνική αλλαγή μπορεί να πραγματωθεί, οι αντικαπιταλιστικές αξίες να αμφισβητηθούν, και να τεθεί το έδαφος για μαζική αντίσταση σε μια Αμερική που χαρακτηρίζεται, όπως ανέφερε ο εκλιπών Mike Davis στο Capitalist Realism, ως «μια εποχή στην οποία η υπερκορεσμένη διαφθορά, σκληρότητα και βία… δεν προκαλούν πλέον ούτε αγανάκτηση ούτε καν ενδιαφέρον.» Τα πανεπιστήμια πρέπει να απορρίψουν τον νεοφιλελεύθερο επαναπροσδιορισμό της εκπαίδευσης ως εμπορεύματος και αντ’ αυτού να αγκαλιάσουν την ιδέα ότι η εκπαίδευση είναι ηθική και πολιτική πράξη, μια πράξη που είναι κεντρική για την υγεία της δημοκρατίας. Όπως υποστήριξε ο Said, οι διανοούμενοι και οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευθύνη να γίνονται μάρτυρες της ανθρώπινης οδύνης, να προκαλούν την εξουσία και να χρησιμοποιούν τις θέσεις τους για την προώθηση της δικαιοσύνης. Πράττοντας έτσι, μπορούν να βοηθήσουν στην ανάκτηση της εκπαίδευσης ως χώρου φαντασίας, αντίστασης και απελευθέρωσης.

Συμπεράσματα

Η σημερινή επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση δεν αποτελεί απλώς μια επίθεση στους ακαδημαϊκούς θεσμούς, αλλά στην ίδια την ιδέα της ανθρωπιάς, της σκέψης και της δημοκρατίας. Καθώς τα πανεπιστήμια γίνονται όλο και πιο εταιρικά και ιδεολογικά αποικιοκρατούμενα, οφείλουμε να αντισταθούμε στις νεοφιλελεύθερες και φασιστικές δυνάμεις που επιδιώκουν να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε εργαλείο κατήχησης. Η παιδαγωγική της εγρήγορσης του Edward Said προσφέρει ένα ζωτικής σημασίας πλαίσιο για αυτή την αντίσταση, προτείνοντας ένα όραμα εκπαίδευσης που είναι ταυτόχρονα κριτικό και πολιτικά εμπλεκόμενο. Υιοθετώντας αυτή την παιδαγωγική, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να βοηθήσουν στη μεταμόρφωση του πανεπιστημίου από χώρο ιδεολογικής συμμόρφωσης σε χώρο όπου οι φοιτητές ενδυναμώνονται να αντιστέκονται, να φαντάζονται και να αγωνίζονται για έναν πιο δίκαιο και δημοκρατικό κόσμο. Ο αγώνας για την ανάκτηση της εκπαίδευσης ως δημοκρατικής δύναμης θα καθορίσει όχι μόνο το μέλλον του πανεπιστημίου, αλλά και το μέλλον της ίδιας της δημοκρατίας.

Ο Henry A. Giroux κατέχει την Έδρα McMaster για την Υποτροφία προς το Δημόσιο Συμφέρον στο Τμήμα Αγγλικής και Πολιτισμικών Σπουδών και είναι ο Διακεκριμένος Μελετητής Paulo Freire στην Κριτική Παιδαγωγική. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του περιλαμβάνουν: The Terror of the Unforeseen (Los Angeles Review of Books, 2019), On Critical Pedagogy, 2η έκδοση (Bloomsbury, 2020), Race, Politics, and Pandemic Pedagogy: Education in a Time of Crisis (Bloomsbury, 2021), Pedagogy of Resistance: Against Manufactured Ignorance (Bloomsbury, 2022) και Insurrections: Education in the Age of Counter-Revolutionary Politics (Bloomsbury, 2023), καθώς και το συγγραφικό έργο σε συνεργασία με τον Anthony DiMaggio, Fascism on Trial: Education and the Possibility of Democracy (Bloomsbury, 2025). Ο Giroux είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Truthout.

counterpunch.org

Σόφια και Σκόπια αποφάσισαν να συνεργαστούν για το διάδρομο 8

Από
anixneuseis
-
0

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Μεταφορών της Βόρειας Μακεδονίας, Αλεξάνταρ Νικολόσκι συναντήθηκε σήμερα με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών της Βουλγαρίας, Γκρόζνταν Καρατζόφ, γράφουν τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του φόρουμ «Παγκόσμια Συνδεσιμότητα Μεταφορών» που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Νικολόσκι απηύθυνε χαιρετισμό.

Στη συνάντηση, όπως ανακοινώθηκε από το αρμόδιο υπουργείο, τονίστηκε η αναγκαιότητα κατασκευής και εκσυγχρονισμού των ευρωπαϊκών διαδρόμων μεταφορών, με ιδιαίτερη έμφαση στον σιδηροδρομικό και οδικό διάδρομο 8, ως προϋπόθεση για την περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη και τη διευκόλυνση των μεταφορών και του εμπορίου.

«Τονίζοντας το ζήτημα της σιδηροδρομικής σύνδεσης μεταξύ των δύο χωρών, οι δύο συνομιλητές τόνισαν ότι το έργο αυτό έχει περιφερειακή διάσταση, όπου εκτός από την οικονομική του σημασία, επιβάλλεται και το ζήτημα της στρατηγικής τοποθέτησης της συμμαχίας του ΝΑΤΟ μέσω της σύνδεσης της Αδριατικής και της Μαύρης Θάλασσας.

Οι δύο συνομιλητές συμφώνησαν σε νέα συνάντηση το επόμενο διάστημα, προκειμένου να εναρμονιστεί από κοινού το κείμενο της συμφωνίας που θα καταλήξει σε συμφωνία για την κατασκευή της κοινής σήραγγας, η οποία θα πρέπει να συνδέει την ΠΓΔΜ και τη Βουλγαρία, γεγονός που θα προωθήσει τις εργασίες για την υλοποίηση του σιδηροδρομικού διαδρόμου 8», δήλωσε το Υπουργείο Μεταφορών.

Οι δύο συνομιλητές συμφώνησαν να στείλουν εμπειρογνώμονες για να συμμετάσχουν στη συνάντηση για τον Διάδρομο 8 που διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Ιούλιο.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η Αρμενική Εκκλησία κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι έκανε περιτομή- Ο Πασινιάν λέει «μπορώ να σας δείξω το πέος μου!»

Από
anixneuseis
-
0

Ερεβάν.

Καθώς η κρίση μεταξύ του πρωθυπουργού της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν και της Αρμενικής Εκκλησίας κλιμακώνεται, απάντησε στον ιερέα που τον αποκάλεσε «περιτμημένο», υπονοώντας ότι είναι Εβραίος ή Μουσουλμάνος και δεν διακατέχεται από τις  χριστιανικές αξίες.

Συγκεκριμένα ο εκπρόσωπος της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, Ζαρέ Ασουριάν, ισχυρίστηκε ότι ο Πασινιάν είχε περιτομή και ως εκ τούτου «δεν ήταν αληθινός Χριστιανός».

Άμεση ήταν η αντίδραση του Αρμένη Πρωθυπουργού  ο οποίος απάντησε με την προθυμία να δείξει το πέος του στην εκκλησιαστική διοίκηση που προέβη σε αυτόν τον ισχυρισμό.

Ο Πασινιάν δεν παρέλειψε να επιτεθεί μετά την εξέλιξη αυτή στον επικεφαλής της εκκλησίας, Καρεκίν Β’, κατηγορώντας τον ότι  παραβίασε τον όρκο αγαμίας του και απέκτησε παιδί.

Σύμφωνα με το Reuters, ανώτερα στελέχη της εκκλησίας είχαν ζητήσει την παραίτηση του Πασινιάν μετά την στρατιωτική ήττα της Αρμενίας από το Αζερμπαϊτζάν.

Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας δήλωσε ότι απετράπη μια «απόπειρα πραξικοπήματος» στις 25 Ιουνίου. Συνελήφθησαν 14 άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου Μπαγκράτ Γκαλστανιάν, ο οποίος ηγήθηκε των διαδηλώσεων του περασμένου έτους.

Σε δήλωσή του στον λογαριασμό του στο Telegram, ο πρωθυπουργός Πασινιάν δήλωσε: «Ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που είχε προετοιμαστεί από την εγκληματο-ολιγαρχική τάξη έχει καταστραφεί».

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Σκοπιανοί κατά της ζωής Έλληνα πολίτη στη Φλώρινα

Από
anixneuseis
-
0

«Αυτός ο Έλληνας Ναζί ζητά συνεχώς την εξόντωση των Μακεδόνων στο Λερίν, μοιράζεται δημόσια τα προφίλ τους, απλώς ανοίξτε το προφίλ του και υπάρχουν αναρτήσεις με τα χειρότερα για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες.

Ήρθε η ώρα κάποιος από τη Μπίτολα να τον επισκεφτεί και να τον μαζέψει (στριμώξει) σε πορτμπαγκάζ».

Αυτό γράφει η ιστοσελίδα των Σκοπιανών «Η Φωνή του Αιγαίου» -« Егејски Глас» .

Μάλιστα ο απειλούμενος Παύλος Αλτίνης θα σημειώσει χαρακτηριστικά:

«Η δική μου απάντηση, την οποία έκανα ως σχόλιο στην ανάρτηση (που επίσης φαίνεται σε φωτογραφία) έχει ως εξής:

“Σε ευχαριστώ για την διαφήμιση. Οι αλήθειες που γράφω σε πονάνε. Χαίρομαι!!!!! Γιατί ζητάς από άλλους να έλθουν και να κάνουν κάτι παράνομο σε βάρος μου;;;; Γιατί δεν έρχεσαι ο ίδιος;;; Γιατί ζητάς από άλλους “να βγάλουν το φίδι από την τρύπα”:;;;; Έτσι κάνουν τα παλικάρια;;;; Χαιρετισμούς στους φίλους σου στο κιμπούτζ, στην Μοσάντ και στην CIA. Σαλόμ.”

 

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Μεγάλη ρωσική νίκη στο Ποκρόβσκ: Κατέλαβαν το Σεβτσένκο και ελέγχουν το μεγαλύτερο κοίτασμα λιθίου στην Ευρώπη

Από
pcuser
-
0
Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Το κοίτασμα ήταν ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό περιουσιακό στοιχείο που εποφθαλμιούσαν τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ

Όσο ο πόλεμος Ισραήλ-Ιράν και τα επακόλουθα του έστρεψαν τα βλέμματα του πλανήτη αλλού στην Ουκρανία οι ρώσοι κατήγαγαν μία σπουδαία νίκη καταλαμβάνοντας την πόλη Σεβτσένκο νοτιοδυτικά του Ποκρόβσκ θέτοντας υπό έλεγχο το μεγαλύτερο κοίτασμα λιθίου στην Ευρώπη.

 

Το κοίτασμα λιθίου είναι αυτό που προσδίδει ιδιαίτερη αξία στο ίδιο το Ποκρόβσκ.

Η στρατηγική του σημασία αυξάνεται γεωμετρικά και από το γεγονός ότι είναι ένας κρίσιμος μεταφορικός κόμβος στο κέντρο του Ντόνμπας. 

 

Από εκεί οι Ουκρανοί μοιράζουν δυνάμεις και εξοπλισμό σε όλες τις πόλεις του Ντόνμπας που ακόμα βρίσκονται υπό τον έλεγχο τους.

 

Το κοίτασμα έχει έκταση 100 εκταρίων.

Με την πλήρη απελευθέρωση του Σεβτσένκο η Ρωσία ελέγχει πλέον δύο από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα λιθίου της Ουκρανίας από τα τέσσερα.

Το κοίτασμα Σεβτσένκο θεωρείται το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη, καθώς περιέχει περίπου 13 εκατομμύρια τόνους μεταλλεύματος, μεταξύ λιθίου υψηλής ποιότητας, νιοβίου, τανταλίου και βηρυλλίου.

Ανακαλύφθηκε από Σοβιετικούς μεταλλωρύχους τη δεκαετία του ’80 και τα δικαιώματά του πουλήθηκαν στους Βρετανούς από την κυβέρνηση Ποροσένκο για το αξιολύπητο ποσό των 180 εκατομμυρίων.

Το κοίτασμα ήταν ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό περιουσιακό στοιχείο που εποφθαλμιούσαν τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ λόγω των σχεδίων τους για την πράσινη μετάβαση και την αποσύνδεση από την εξάρτησή τους από την Κίνα.

Η απώλειά του αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα στις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες υψηλής τεχνολογίας.

Υπάρχουν ακόμη δύο κοιτάσματα στο Κιρόβογκραντ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/megali-rosiki-niki-sto-pokrovsk-katelavan-to-sevtsenko-kai-elegxoun-to-megalytero-koitasma-lithiou-stin-eyropi/

Στο «σφυρί» 323 ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα -Σε ποιες περιοχές [πίνακες]

Από
pcuser
-
0

Στο «σφυρί» έχουν βγει 323 ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα τις τελευταίες 30 ημέρες, μέσω ιστοσελίδων αγγελιών ακινήτων, 37 περισσότερα σχετικά με τον Μάιο του 2024.

Συγκεκριμένα, έχουν αναρτηθεί 37 αγγελίες στην Αττική (45 το 2024), 11 στην Ήπειρο (5 το 2024), 32 στη Χαλκιδική (33 το 2024), 47 στην Πελοπόννησο (26 το 2024), 29 στη Θεσσαλία (14 το 2024), 42 στην Κρήτη ( 42 και το 2024), 30 στις Κυκλάδες ( 30 το 2024), 18 στα Δωδεκάνησα (33 το 2024), 13 στην Εύβοια (14 το 2024), 8 στα νησιά του Αργοσαρωνικού (13 το 2024) και 30 στα νησιά του Ιονίου (11 το 2024) κλπ.

Τον Μάϊο του 2024 είχαν αναρτηθεί προς πώληση 286 ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα και 204 τον Μάϊο του 2023. Τα στοιχεία, καταγράφουν αύξηση κατά 15% των καταχωρημένων αγγελιών τη φετινή σε σχέση με το 2024 και κατά 62,,8% σχέση με το 2023.

Η αυξημένη διαθεσιμότητα για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, σύμφωνα με το Πανελλαδικό Κτηματομεσιτικό Δίκτυο E- Real Estates, καταγράφει μια τάση στον συγκεκριμένο κλάδο που μεταφράζεται σε μεγαλύτερα νούμερα διαθεσιμότητας, διότι ένα μεγάλο μέρος ξενοδοχειακών μονάδων που διατίθενται προς πώλησης δεν αναρτώνται σε ιστοσελίδες αγγελιών για ευνόητους λόγους.

Η μεγαλύτερη διαθεσιμότητα, σύμφωνα με τις αναρτημένες αγγελίες, καταγράφεται κυρίως σε ξενοδοχεία μικρότερης κατηγορίας από 10 έως 30 δωμάτια, ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα που όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούσαν σε οικογενειακή βάση αποτελώντας βασικό πυλώνα της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας.

Οι οικονομικές εκκρεμότητες του εκάστοτε επιχειρηματία, οι διαδοχικές κρίσεις, τα δάνεια, οι λοιπές χρόνιες ρυθμίσεις, το ενεργειακό κόστος που σε συνάρτηση με τον πληθωρισμό και την ανατίμηση των αγαθών στην εφοδιαστική αλυσίδα, συρρίκνωσαν τα εισοδήματα και αύξησαν τα έξοδα.Πλειστηριασμοί ξενοδοχειακών μονάδων: Αύξηση των αναρτήσεων κατά 5% εντός του α΄6μηνου του 2025.

Από τις αρχές του έτους έως και 26 Μάϊου έχουν αναρτηθεί 132 πλειστηριασμοί ξενοδοχειακών μονάδων. Στο σύνολο της περσινής χρονιάς αναρτήθηκαν 289 πλειστηριασμοί σύμφωνα με την πλατφόρμα eauction.gr, έναντι 273 το 2023. Μέχρι στιγμής έχουν ημερομηνία διεξαγωγής πλειστηριασμού, εντός του τρέχοντος έτους, 176 ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα. Στο πλαίσιο αυτό, αρκετοί ξενοδόχοι μεγάλων μονάδων σε top τουριστικούς προορισμούς επιλέγουν, πλέον, την επιλογή της επαναχρηματοδότησης ή και την εξαγορά του δανείου σε ξένα fund.

Πίνακες με τα ξενοδοχεία που είναι προς πώληση

“https://www.iefimerida.gr/ellada/sto-sfyri-323-xenodoheiakes-monades-kai-toyristika-katalymata-se-poies-periohes-pinakes”>Στο «σφυρί» 323 ξενοδοχειακές μονάδες και τουριστικά καταλύματα -Σε ποιες περιοχές [πίνακες] – iefimerida.gr</a></p>

Τελικά, που βρίσκεται το ουράνιο του Ιράν;

Από
anixneuseis
-
0

Δορυφορική εικόνα δείχνει εργασίες κατασκευής σε μια νέα υπόγεια εγκατάσταση κοντά στο Νατάνζ – 14 Απριλίου 2023 – Associated Press

Η εξαφάνιση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν συνεχίζει να ανησυχεί τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ισραήλ. Αυτό υποδεικνύουν πολυάριθμες εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών, μαζί με δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ασυνήθιστη δραστηριότητα φορτηγών κοντά στις εγκαταστάσεις του Φόρντοου μία ημέρα πριν από τις αμερικανικές επιθέσεις.

Kosher food delivery

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιώντας βομβαρδιστικά stealth B-2, έριξαν τις μεγαλύτερες συμβατικές βόμβες του οπλοστασίου τους σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Η επιδρομή στόχευσε τοποθεσίες όπως η εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου Φόρντο, που βρίσκεται κάτω από ένα βουνό, η εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου Νατάνζ και ο ερευνητικός αντιδραστήρας Ισφαχάν.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η επιδρομή «κατέστρεψε» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ωστόσο, πριν από την επίθεση, 16 φορτηγά εθεάθησαν παραταγμένα έξω από τις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στο Φόρντο, και ένας ειδικός στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δήλωσε στην Telegraph ότι το καθεστώς είχε μεταφέρει ένα μεγάλο μέρος του ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού του σε μυστική τοποθεσία προτού οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορέσουν να βομβαρδίσουν τις εγκαταστάσεις του.

Πού πήγαν αυτά τα φορτηγά με το εμπλουτισμένο ουράνιο;

Το ιδανικό μέρος για να κρύψει κανείς εμπλουτισμένο ουράνιο είναι το όρος Φας, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα The Telegraph.

Βρίσκεται περίπου 145 χιλιόμετρα νότια των εγκαταστάσεων Φόρντο και πολύ κοντά στον πυρηνικό σταθμό Νατάνζ στην επαρχία Ισφαχάν.

Αυτή η νέα μυστική τοποθεσία πιστεύεται ότι είναι μια βαθιά υπόγεια πυρηνική εγκατάσταση, η οποία εκτιμάται ότι βρίσκεται περίπου 100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, σε σύγκριση με το βάθος του Φόρντο που κυμαίνεται μεταξύ 60 και 90 μέτρων, γεγονός που το καθιστά πιο οχυρωμένο από το Φόρντο και το Νατάνζ.

Το Φόρντο έχει δύο εισόδους σε σήραγγες, αλλά το όρος Άξε έχει τουλάχιστον τέσσερις εισόδους, δύο στην ανατολική πλευρά του βουνού και δύο στη δυτική πλευρά.

Σύμφωνα με την Telegraph, το Ιράν κατασκευάζει αυτήν τη στιγμή μια εγκατάσταση εκεί και έχει καταβάλει αθόρυβα σημαντικές προσπάθειες για την ενίσχυση και επέκταση της περιοχής τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι αυτή η περιοχή έχει επεκταθεί κρυφά με νέες οχυρώσεις γύρω από αυτό που φαίνεται να είναι εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου.

Τα πιο σύγχρονα συστήματα προστασίας

Σύμφωνα με δορυφορικές εικόνες, ένα πολύπλοκο δίκτυο σηράγγων έχει ήδη κατασκευαστεί κάτω από το βουνό στην τοποθεσία της εγκατάστασης, το οποίο είναι επίσης εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα συστήματα ασφαλείας.

Μυστικές πυρηνικές δραστηριότητες

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η κλίμακα του έργου σημαίνει ότι το Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την εγκατάσταση όχι μόνο για την κατασκευή φυγοκεντρητών, αλλά και για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

Το Ιράν αρνήθηκε να αποκαλύψει τη φύση των δραστηριοτήτων στο πλαίσιο του Jabal al-Fas, ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας δεν έχει αποκλείσει την παρουσία μυστικών πυρηνικών δραστηριοτήτων στην εγκατάσταση.

Al Arabiya

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Νομική καταιγίδα: Μπορεί η Κύρια Αντιπολίτευση της Τουρκίας να Επιβιώσει από τον Τυφώνα;

Από
anixneuseis
-
0

Μια δικαστική απόφαση απειλεί να διαλύσει το CHP και να αναδιαμορφώσει το πολιτικό τοπίο. Με τη διπλή στρατηγική καταστολής/συνδιαλλαγής του κυβερνώντος μπλοκ, η ουσιαστική αντιπολίτευση μπορεί σύντομα να αποτελεί παρελθόν.

Γραφείο: Yavuz Baydar

27 Ιουνίου

Ολισθηση της Τουρκίας προς τον πλήρη αυταρχισμό επιταχύνεται. Ο πρόεδρος Recep Tayyip Erdoğan και ο υπερεθνικιστής σύμμαχός του Devlet Bahçeli εντείνουν τις προσπάθειες να αποδυναμώσουν και να συμμορφώσουν την αντιπολίτευση, αυτή τη φορά στοχοποιώντας το κύριο κοσμικό κόμμα της χώρας, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP).

Δικαστήριο της Άγκυρας αναμένεται να αποφανθεί τη Δευτέρα 30 Ιουνίου επί της ακύρωσης του ιστορικού συνεδρίου ηγεσίας του CHP του 2023. Η απόφαση ενδέχεται να διαλύσει την τρέχουσα ηγεσία, να οδηγήσει το κόμμα σε κρατική εποπτεία και να ανατρέψει την εύθραυστη πολιτική ισορροπία της Τουρκίας.

Στην καρδιά της υπόθεσης υπάρχει ευρύτερος αγώνας εξουσίας. Ο Erdoğan, που ελίσσεται για να παρατείνει την προεδρία του επ’ αόριστον, φαίνεται αποφασισμένος να εξαλείψει κάθε εμπόδιο στις στρατηγικές επιδιώξεις του.

Οι ρίζες της νομικής αυτής διαμάχης ανάγονται στις γενικές εκλογές του Μαΐου 2023. Η αντιπολίτευση σχημάτισε έναν συνασπισμό έξι κομμάτων — κατά το πρότυπο της Ουγγαρίας — για να αμφισβητήσει το κυβερνών AKP. Ωστόσο, προέκυψαν ατέρμονες συνομιλίες και διαιρέσεις, ιδιαίτερα γύρω από την υποψηφιότητα του δημοφιλούς δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, Ekrem Imamoğlu. Παρά την ευρεία λαϊκή στήριξη, ο συνασπισμός τον παρέκαμψε υπέρ του τότε ηγέτη του CHP, Kemal Kılıçdaroğlu — μια επιλογή που ούτε οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν ως νικηφόρα ούτε πολλοί ψηφοφόροι έβρισκαν εμπνευστική.

Ο Kılıçdaroğlu, μετά από 12 συνεχόμενες ήττες, αρνήθηκε να παραιτηθεί. Χρειάστηκαν πέντε μήνες εσωτερικών συγκρούσεων πριν το κόμμα οργανώσει συνέδριο ηγεσίας. Το Νοέμβριο του 2023, ο Özgür Özel τον ανέτρεψε σε μια γενεαλογική αλλαγή που έφερε νέα ενέργεια στο CHP.

Οι τοπικές εκλογές του 2024 έδωσαν στο κόμμα περαιτέρω ώθηση, κυρίως μετά την αποδυνάμωση της βάσης του Erdoğan λόγω της χειροτέρευσης της οικονομίας. Ο Imamoğlu διατήρησε την Κωνσταντινούπολη σε μια σημαντική νίκη, αναδεικνυόμενος ως ο ισχυρότερος αντίπαλος του Erdoğan — ενθαρρυμένος περαιτέρω στο να υψώσει τη φωνή του.

Το κυβερνών μπλοκ αντέδρασε άμεσα. Οι εισαγγελείς που ευθυγραμμίζονται με την κυβέρνηση ξεκίνησαν έρευνες για το συνέδριο του CHP του 2023, επικαλούμενοι φερόμενες αγοραπωλησίες ψήφων και χειραγώγηση ψηφισάντων. Μάρτυρες από το εσωτερικό του κόμματος ισχυρίστηκαν ότι προσφέρθηκαν χρηματικά δώρα στους αντιπροσώπους, ενώ το CHP αντέτεινε ότι δεν υπήρχαν σαφή αποδεικτικά στοιχεία.

Όμως, κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί τον πολιτικό χαρακτήρα του κατηγορητηρίου.

Η υπόθεση διεκδικεί να:

– Ακυρώσει ολόκληρο το συνέδριο,
– Αναστείλει ή συλλάβει βασικά στελέχη του CHP, μεταξύ των οποίων τον Özel,
– Διορίσει κρατικό επίτροπο για τη διοίκηση του κόμματος.

Με άλλα λόγια, ένα κόμμα που ίδρυσε ο Mustafa Kemal Atatürk με σκοπό να θεμελιώσει και να προστατεύσει τη κοσμική δημοκρατία, τόσο παλιό όσο η ίδια η δημοκρατία, τώρα παλεύει για την επιβίωσή του.

Η απόφαση της Δευτέρας — εφόσον δεν αναβληθεί — ενδέχεται να κρίνει αν η Τουρκία θα έχει ουσιαστική αντιπολίτευση στο μέλλον.

Αν ακυρωθεί το συνέδριο, το CHP μπορεί να διαλυθεί υπό την πίεση. Ο Özel, που εξελέγη με υποσχέσεις ανανέωσης, θα χάσει τη νομιμοποίησή του. Παρ’ όλο που αρνείται κάθε κατηγορία και διατηρεί τη στήριξη και των 81 επαρχιακών γραμματέων, μια νομική ήττα θα μπορούσε να αναγκάσει την αποχώρησή του και να απελευθερώσει εσωτερικό χάος.

Κεντρικός στην νομική επίθεση είναι ο Imamoğlu. Ο δήμαρχος, ήδη κρατούμενος από τον Μάρτιο του 2025 με κατηγορίες για διαφθορά, αναφέρεται στο κατηγορητήριο ως βασικός παράγοντας στη φερόμενη αγοραπωλησία ψήφων. Επιπλέον αντιμετωπίζει χωριστές κατηγορίες σχετιζόμενες με διαφθορά στη διοίκηση του δήμου, με πιθανή καταδίκη που απειλεί με πολυετή φυλάκιση και απαγόρευση από την πολιτική.

Την ίδια ώρα, ο Kemal Kılıçdaroğlu, πρώην ηγέτης του CHP, συνεχίζει να αμφισβητεί τη νέα ηγεσία. Παρόλο που έχασε το 2023, δημόσια αφήνει ανοικτό ενδεχόμενο επιστροφής — ίσως μέσω δικαστικής παρέμβασης — υποστηρίζοντας ότι η αντίσταση στον διορισμό επίτροπου θα ισοδυναμούσε με «παράδοση του κόμματος στο κράτος». Αν το δικαστήριο ακυρώσει το συνέδριο, θα απαιτηθεί έκτακτη εσωκομματική εκλογή εντός 45 ημερών, ανοίγοντας ξανά τον δρόμο για εσωτερικές συγκρούσεις.

«Οι νομικές διώξεις κατά του İmamoğlu, του CHP και του Δήμου Κωνσταντινούπολης αντικατοπτρίζουν μια ευρύτερη αυταρχική ώθηση», γράφει η Sinem Adar, ανώτερη ερευνήτρια στο SWP του Βερολίνου. «Πρόκειται για διάβρωση της ανταγωνιστικής πολιτικής μέσω της εργαλειοποίησης της δικαιοσύνης και ταυτόχρονα για αποθάρρυνση των δρώντων της αντιπολίτευσης.»

Αν το δικαστήριο αποφανθεί κατά του CHP, το αρχαιότερο πολιτικό κόμμα της Τουρκίας ενδέχεται να αντιμετωπίσει μια αναδιάρθρωση υπό κρατικό έλεγχο. Ωστόσο, αν η απόφαση ευνοήσει τον Özel, η κυβέρνηση Ερντογάν πιθανότατα θα εντείνει τις επιθέσεις μέσω άλλων νομικών οδών.

Σε κάθε περίπτωση, το AKP επωφελείται: αποδυναμώνει την οργανωμένη αντιπολίτευση πολύ πριν από τον επόμενο εκλογικό κύκλο. Αν ο İmamoğlu υποστεί πολιτική απαγόρευση, τότε μπορεί να τεθούν και έκτακτες εκλογές στο τραπέζι.

Η «μηχανική της αντιπολίτευσης» δεν σταματά με το CHP. Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι το κυβερνών μπλοκ έχει επίσης στραμμένο το βλέμμα του προς το φιλοκουρδικό Κόμμα DEM. Με 57 έδρες στο Κοινοβούλιο, το DEM είναι καθοριστικό για τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να τροποποιήσει το Σύνταγμα, ενδεχομένως παγιώνοντας ένα ακόμη πιο συγκεντρωτικό προεδρικό σύστημα και έναν κανόνα δια βίου.

Παράλληλα, η πρόσφατη απόφαση του PKK να αυτοαναιρεθεί —αν και όχι πλήρως να αφοπλιστεί— έφερε το Κόμμα DEM σε στενότερες συνομιλίες με την κυβέρνηση. Το κόμμα φαίνεται να ελπίζει σε παραχωρήσεις που σχετίζονται με τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK, Abdullah Öcalan, υπό το σύνθημα της «ειρήνης» — όρος που καταχράται η πολιτική σκηνή της Τουρκίας.

Αυτή τη στιγμή διεξάγονται συνομιλίες στο Κοινοβούλιο για τον σχηματισμό μιας ασαφώς καθορισμένης «επιτροπής επίλυσης», αν και πολλοί παρατηρητές τη βλέπουν ως άλλη μία τακτική διαίρεσης της αντιπολίτευσης. Το CHP, υπό πολιορκία, αντιμετωπίζει τη διαδικασία με σκεπτικισμό.

«Πώς είναι ποτέ δυνατή η ειρήνη», διερωτώνται πηγές εντός του κόμματος, «όταν η κυβέρνηση διεξάγει πόλεμο κατά της κύριας αντιπολίτευσης;»

Η διπλή στρατηγική του κυβερνώντος μπλοκ —καταστολή της μίας πτέρυγας της αντιπολίτευσης και μεταρρυθμιστικός διάλογος με την άλλη— έχει καταφέρει να θολώσει —αν όχι να ραγίσει— την ενότητα της αντιπολίτευσης. Το Κόμμα DEM, προσκολλημένο σε μια ασυνήθιστη αισιοδοξία εν μέσω αυξημένης έντασης, εκλαμβάνεται πλέον από ορισμένους εντός του CHP ως σύμμαχος στα σχέδια του Ερντογάν.

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ,» ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ Η ADAR, «ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΕΦΑΡΜΟΣΑΝ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ ΤΗ ‘ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ’ ΚΑΙ ΤΗ ‘ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ’ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗΣ.»

Πράγματι, η «μηχανική της αντιπολίτευσης» αποτελεί οικείο εγχειρίδιο σε αυταρχικά καθεστώτα όπως της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και του Αζερμπαϊτζάν. Ο Ερντογάν και ο Bahçeli χρησιμοποιούν παρόμοιες μεθόδους: επιστρατεύοντας τη δικαιοσύνη, τα μέσα ενημέρωσης και τον κατασταλτικό μηχανισμό υπό τη σημαία ενός «εσωτερικού μετώπου» για να εξαναγκάσουν τους πολιτικούς παράγοντες σε υποταγή, δήθεν για να αντισταθούν στη ξένη («ιμπεριαλιστική») παρέμβαση.

Αυτή η αυταρχική ώθηση συμπίπτει με το όραμα του κυβερνώντος μπλοκ για μια «Νέα Τουρκία» — μια σύνθεση ισλαμισμού και εθνικισμού που αποσκοπεί στον επαναπροσδιορισμό της εθνικής ταυτότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η υποταγή ή η αναδιάρθρωση των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν φαίνεται να είναι μέσο για κάποιο σκοπό· είναι κεντρικός πυλώνας για την επιβίωση του καθεστώτος μακροπρόθεσμα.

Με τη διεθνή προσοχή να αποσπάται, ο υπολογισμός του Ερντογάν φαίνεται ορθός. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για τις εσωτερικές αναταραχές της Τουρκίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται από καταπιεστικά μέτρα.

Η Ε.Ε., φοβούμενη να θέσει σε κίνδυνο τις συμφωνίες για το μεταναστευτικό και —ιδίως σήμερα— τη συνεργασία στον τομέα της άμυνας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή. Η παγκόσμια αντίδραση απέναντι στον επελαύνοντα αυταρχισμό της Τουρκίας είναι στην καλύτερη περίπτωση υποτονική.

Ίσως πράγματι να έχει ωριμάσει ο καιρός για το επόμενο άλμα του Ερντογάν. Καθώς οι δικαστικές υποθέσεις πολλαπλασιάζονται και η δικαιοσύνη πολιτικοποιείται όλο και περισσότερο, το σκηνικό προετοιμάζεται για μια νέα φάση εδραίωσης του καθεστώτος — μια φάση όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα, απογυμνωμένα από αυτονομία και νομιμοποίηση.

Η ετυμηγορία της Δευτέρας ενδέχεται να σηματοδοτήσει σημείο καμπής. Είτε προκαλέσει την κατάρρευση είτε τη συνδιαλλαγή του CHP, ένα πράγμα είναι σαφές: η στρατηγική του Ερντογάν περί κατασκευασμένης πόλωσης, επιλεκτικής καταστολής και συνταγματικής χειραγώγησης προχωρεί αδιατάρακτα.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν θα επιβιώσει το CHP — αλλά αν μπορεί να επιβιώσει οποιαδήποτε ουσιαστική αντιπολίτευση στο πολιτικό μέλλον της Τουρκίας.

πηγή: Palomar

Η Τουρκία ενισχύει την παρουσία της στην Αφρική μέσω της ‘γαλάζιας οικονομίας’ με μια νέα συμφωνία με τη Σομαλία

Από
anixneuseis
-
0

Η Σομαλία επιδιώκει να αναπτύξει τον αλιευτικό τομέα μέσω συμφωνίας με τουρκική εταιρεία (Πρακτορείο Anadolu)

Άγκυρα.

Η Σομαλία υπέγραψε την περασμένη εβδομάδα μια στρατηγική συμφωνία με την τουρκική εταιρεία Oyak για την αναδιάρθρωση του αλιευτικού τομέα της αφρικανικής χώρας και τη μετατροπή των ανεκμετάλλευτων θαλάσσιων πόρων της σε οικονομική κινητήρια δύναμη. Αυτή είναι η τελευταία κίνηση που στοχεύει στην ενίσχυση της επιρροής της Τουρκίας στην ήπειρο μέσω εργαλείων γαλάζιας οικονομίας.

Turkish coffee brewing kit

Η Γαλάζια Οικονομία είναι μια οικονομική έννοια που επικεντρώνεται στη βιώσιμη χρήση των ωκεανών, των θαλασσών και των υδάτινων πόρων γενικότερα για την επίτευξη οικονομικής ανάπτυξης, τη βελτίωση των μέσων διαβίωσης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, διατηρώντας παράλληλα την υγεία των θαλάσσιων και παράκτιων οικοσυστημάτων.

Η συμφωνία αυτή στοχεύει στην αναδιάρθρωση του αλιευτικού τομέα της Σομαλίας και στη μετατροπή των ανεκμετάλλευτων θαλάσσιων πόρων του σε οικονομικό παράγοντα.

Αυτή η συνεργασία ανοίγει νέους ορίζοντες για την αξιοποίηση της τουρκικής τεχνογνωσίας στις θαλάσσιες υποδομές και την τεχνολογία υδατοκαλλιέργειας, σε μια εποχή αυξανόμενου διεθνούς ανταγωνισμού για τους φυσικούς πόρους στα ανοικτά των ακτών του Κέρατος της Αφρικής.

Ο Τούρκος Πρέσβης στη Σομαλία, Άλμπερ Ακτάς, με τον Σομαλό Υπουργό Αλιείας και Γαλάζιας Οικονομίας, Άχμεντ Χασάν Αντέμ (Τουρκική Πρεσβεία στο Μογκαντίσου)

Λεπτομέρειες συμφωνίας

Η συμφωνία καλύπτει εκτεταμένες επενδύσεις στην ανάπτυξη θαλάσσιων υποδομών, συμπεριλαμβανομένου του εκσυγχρονισμού των λιμένων, της κατασκευής σύγχρονων μονάδων ψύξης και της ενίσχυσης των δυνατοτήτων εφοδιαστικής.

Αυτό θα αυξήσει την αποτελεσματικότητα των αλυσίδων εφοδιασμού και θα ενισχύσει την ετοιμότητα του τομέα να συμμετάσχει στις διεθνείς αγορές, σύμφωνα με το Σομαλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η συμφωνία ορίζει επίσης την εισαγωγή προηγμένων τεχνολογιών αλιείας και την εκπαίδευση του τοπικού προσωπικού για την αύξηση της παραγωγικής ικανότητας ψαριών και τη βελτίωση της ποιότητας των ψαριών στα υψηλότερα πρότυπα εξαγωγών.

Αυτό θα συμβάλει αφενός στην επίτευξη επισιτιστικής ασφάλειας και αφετέρου στη δημιουργία θαλάσσιων εξαγωγών ως σημαντικής πηγής σκληρού συναλλάγματος.

Η βιομηχανική πτυχή αποτελεί βασικό επίκεντρο αυτής της συνεργασίας, καθώς η Άγκυρα σχεδιάζει να δημιουργήσει μονάδες επεξεργασίας και μεταποίησης εξειδικευμένες στην επεξεργασία και συσκευασία θαλασσινών προϊόντων, διπλασιάζοντας την προστιθέμενη αξία του τελικού προϊόντος και παρέχοντας χιλιάδες ευκαιρίες εργασίας, ιδίως μεταξύ των νέων της Σομαλίας που αναζητούν σταθερές οικονομικές ευκαιρίες.

Από περιβαλλοντικής άποψης, η συμφωνία έχει θέσει την καταπολέμηση της παράνομης αλιείας και της υπεραλίευσης στον πυρήνα των προτεραιοτήτων της, ενισχύοντας τα συστήματα θαλάσσιας επιτήρησης και αναπτύσσοντας συστήματα παρακολούθησης και παρακολούθησης σε συνεργασία με διεθνείς εταίρους, διασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα των ιχθυαποθεμάτων και προστατεύοντας τους θαλάσσιους πόρους από την εξάντληση.

Στρατηγική επέκτασης

Η γαλάζια οικονομία κατέχει κεντρική θέση στο όραμα της βιώσιμης ανάπτυξης της Τουρκίας, ως ένας από τους σημαντικότερους μοχλούς για την προώθηση της ανάπτυξης και τη διαφοροποίηση των εθνικών πηγών εισοδήματος.

Με την τεράστια θαλάσσια έκτασή της που εκτείνεται σε περίπου 8.600 χιλιόμετρα ακτογραμμής σε όλη τη Μεσόγειο , το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, και τις 28 παράκτιες πόλεις της με πληθυσμό περίπου 47 εκατομμύρια, η Τουρκία διαθέτει μια τεράστια φυσική βάση που της επιτρέπει να επεκτείνει τις θαλάσσιες οικονομικές της δραστηριότητες, σε αυτό που είναι παγκοσμίως γνωστό ως γαλάζια οικονομία.

Περιβαλλοντικές και οικονομικές μελέτες εκτιμούν ότι ο όγκος των παγκόσμιων ναυτιλιακών δραστηριοτήτων πλησιάζει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, γεγονός που ωθεί την Άγκυρα να εντείνει την παρουσία της σε αυτόν τον τομέα μέσω του «Σχεδίου 2053 για Βιώσιμη Ανάπτυξη στη Γαλάζια Οικονομία», το οποίο περιλαμβάνει φιλόδοξα μέτρα για την αύξηση της αποτελεσματικότητας της θαλάσσιας παραγωγής και τη διασφάλιση της βιωσιμότητας των οικοσυστημάτων.

Τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής αντικατοπτρίζονται σαφώς στα πρόσφατα στοιχεία. Ο τομέας της υδατοκαλλιέργειας της Τουρκίας έχει σημειώσει ραγδαία ανάπτυξη, με την παραγωγή να φτάνει περίπου τους 472.000 τόνους το 2021, κατατάσσοντάς την τρίτη παγκοσμίως μετά την Κίνα και την Ινδία.

Από εμπορικής άποψης, οι εξαγωγές τουρκικών αλιευτικών προϊόντων απέφεραν έσοδα σχεδόν 1,65 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2022, υπογραμμίζοντας τη σημασία του τομέα ως αυξανόμενου παράγοντα στο ισοζύγιο εξαγωγών της Τουρκίας.

Παράλληλα με αυτήν την αύξηση της παραγωγής, τουρκικές εταιρείες έχουν αναδυθεί στον τομέα της ναυπηγικής βιομηχανίας και του ναυτιλιακού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένης της Mimarini, η οποία έχει κατασκευάσει περίπου 35 εξειδικευμένα αλιευτικά σκάφη από το 2018, εκ των οποίων τα 11 έχουν εξαχθεί στις αγορές της Μαυριτανίας και του Μαρόκου. Αυτό αντικατοπτρίζει τη βαθιά ολοκλήρωση μεταξύ της ναυτιλιακής βιομηχανίας και την επέκτασή της στις αφρικανικές αγορές.

Σε αυτό το πλαίσιο, Τούρκοι αξιωματούχοι και επενδυτικές εταιρείες έχουν δείξει αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ευκαιρίες που ενυπάρχουν στην πλούσια ακτογραμμή της Αφρικής, ιδίως στη Μαυριτανία, η οποία διαθέτει πολλά υποσχόμενα αλιευτικά αποθέματα, σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Η Σομαλία έχει μεγάλο θαλάσσιο πλούτο (Πρακτορείο Anadolu)

Υποσχόμενες αγορές

Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα η δημιουργία ολοκληρωμένων μονάδων επεξεργασίας ψαριών και η συμβολή στην ανάπτυξη τοπικών αλυσίδων παραγωγής σε χώρες όπως η Σομαλία και η Μαυριτανία θα παρείχε στις τουρκικές εταιρείες μια βιώσιμη βάση στις παγκόσμιες αλυσίδες αξίας της ναυτιλίας και θα τοποθετούσε αυτές τις αγορές ως νέα περιφερειακά κέντρα εφοδιασμού.

Al Jazeera

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

 

Η Γερμανία εξόπλισε υπερηχητικό διαστημικό αεροσκάφος με επιθετικούς πυραύλους

Από
anixneuseis
-
0

Η Diehl Defense και η Polaris Raumflugzeuge GmbH της Γερμανίας ανακοίνωσαν στις 20 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια της Αεροπορικής Έκθεσης του Παρισιού, την υπογραφή αποκλειστικής συμφωνίας συνεργασίας για την ανάπτυξη μιας μη επανδρωμένης πλατφόρμας εναέριας κρούσης εξοπλισμένης με πυραύλους IRIS-T.

Σε κοινή δήλωση, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Diehl, Helmut Rauch, και ο ομόλογός του της Polaris, Δρ. Alexander Kopp, εξήγησαν ότι η νέα πρωτοβουλία στοχεύει στην ενσωμάτωση του δοκιμασμένου σε μάχη πυραύλου IRIS-T στο επαναχρησιμοποιήσιμο μη επανδρωμένο αεροσκάφος που αναπτύσσει η Polaris.

Το πρόγραμμα, που ονομάζεται Σύστημα Εκτόξευσης και Επίθεσης Αέρος (AirLAS), αναμένεται να συμβάλει στην επέκταση του εύρους και της ευελιξίας των μελλοντικών αεράμυνων.

Ο Diehl δήλωσε ότι η ιδέα του AirLAS έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες προκλήσεις της επίγειας αεράμυνας με ένα κινητό, οικονομικά αποδοτικό και πολυτομεακό σύστημα.

Αυτή η λύση συνδυάζει το δοκιμασμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) της Polaris και τον πύραυλο IRIS-T για να παρέχει μια πλατφόρμα εκτόξευσης που μπορεί να λειτουργήσει από τον αέρα, το έδαφος ή ακόμα και τη θάλασσα.

Η ανακοίνωση προσθέτει: «Η προσέγγιση της AirLAS παρέχει εκτεταμένο βεληνεκές εμπλοκής και μεγαλύτερη πρόσβαση σε στόχους, ανοίγοντας νέους ορίζοντες για τις ένοπλες δυνάμεις όσον αφορά την αντοχή της αποστολής και την ταχύτητα απόκρισης».

Οι πρώτες δοκιμές πτήσης του συστήματος έχουν προγραμματιστεί για αργότερα φέτος.

Ο πύραυλος IRIS-T, που αναπτύχθηκε από τη Γερμανία και βρίσκεται σε υπηρεσία με αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ, είναι ένας πύραυλος μικρής εμβέλειας, υψηλής ευελιξίας που χρησιμοποιείται συνήθως από μαχητικά αεροσκάφη.

Ωστόσο, η ενσωμάτωσή του σε ένα μη επανδρωμένο εναέριο σύστημα παρέχει έναν νέο τρόπο εκτόξευσης πυρομαχικών ακριβείας αέρος-αέρος από πλατφόρμες ικανές για μεγάλη διάρκεια πτήσης και που λειτουργούν σε εχθρικά περιβάλλοντα χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τους πιλότους.

Military aktuell,

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

1...705706707...3,036Σελίδα 706 από 3,036