Με αφορμή τη σημερινή επέτειο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, που ειδικά φέτος σημαίνει και την έναρξη των εορτασμών για τα 250 χρόνια της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, και συνοδεύεται από την υπερψήφιση του ιστορικού Νομοσχεδίου που κατόρθωσε ο Πρόεδρος Τραμπ, δημοσιεύουμε την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στον Παναγιώτη Παύλο ο Μάθιου Μπόιλ, επικεφαλής του Γραφείου του Breitbart News στην Ουάσιγκτον, στα τέλη Μαΐου, στον Λευκό Οίκο.
Η επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν μπορεί να μην εξάλειψε τις πυρηνικές φιλοδοξίες του, αλλά τις καθυστέρησε κατά χρόνια
Seymour Hersh
4 Ιουλίου
Μια δορυφορική εικόνα του πυρηνικού ερευνητικού κέντρου του Ισφαχάν στο Ιράν δείχνει ορατές ζημιές σε κτίρια και γειτονικές εισόδους τούνελ από πρόσφατες αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ. / Δορυφορική εικόνα (c) 2025 Maxar Technologies.
Ξεκίνησα την καριέρα μου στο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως ρεπόρτερ για το City News Bureau του Σικάγο, έναν σήμερα εξαφανισμένο τοπικό ειδησεογραφικό οργανισμό που είχε συσταθεί από τις εφημερίδες του Σικάγο τη δεκαετία του 1890 για να καλύπτει την αστυνομία και τις πυροσβεστικές υπηρεσίες, το Δημαρχείο, τα δικαστήρια, το νεκροτομείο κ.ο.κ. Ήταν σχολή, και το βασικό μήνυμα προς τους επίδοξους ρεπόρτερ ήταν: «Αν η μητέρα σου λέει ότι σε αγαπάει, επιβεβαίωσε το».
Ήταν ένα μήνυμα που θα ήθελα να υιοθετούσαν και τα τηλεοπτικά μας δίκτυα. Το CNN και το MSNBC, βασιζόμενα σε μια φερόμενη ανάλυση της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών, ανέφεραν συστηματικά ότι οι επιδρομές της Αεροπορίας των ΗΠΑ στο Ιράν στις 22 Ιουνίου δεν πέτυχαν τον κύριο στόχο τους: την πλήρη καταστροφή της πυρηνικής δυνατότητας παραγωγής όπλων του Ιράν. Οι αμερικανικές εφημερίδες επίσης συμμετείχαν, αλλά ήταν τα δύο φιλελεύθερα δίκτυα, με την αντιπάθεια—ας πούμε την περιφρόνησή τους—προς τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, που καθόρισαν την πρώιμη κάλυψη.
Δεν υπήρχε ανάλυση της ΥΑΠ καθεαυτή. Όλες οι αμερικανικές μονάδες που εμπλέκονται σε επιχειρήσεις πρέπει να υποβάλουν μια «αναφορά μετά-ενέργειας» στην Υπηρεσία Αμυντικών Πληροφοριών μετά από στρατιωτική σύγκρουση. Σε αυτή την περίπτωση, η αναφορά θα είχε προέλθει από το Κεντρικό Διοικητήριο των ΗΠΑ, που εδρεύει στη βάση της Αεροπορίας ΜακΝτιλλ στην Τάμπα της Φλόριντα. Το CENTCOM είναι υπεύθυνο για όλες τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο, την Κεντρική Ασία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ένας αξιωματούχος των ΗΠΑ που συμμετείχε στη διαδικασία μού είπε ότι «το πρώτο πράγμα που πρέπει να πεις στον προϊστάμενό σου είναι τι συνέβη». Ήταν η αρχική αναφορά της βομβιστικής επίθεσης που διαβιβάστηκε στα κεντρικά γραφεία της DIA κατά μήκος του ποταμού Ποτόμακ στην Ουάσινγκτον και αντιγράφηκε ή συνοψίστηκε από κάποιον μη εξουσιοδοτημένο να το κάνει και στάλθηκε στα διάφορα μέσα ενημέρωσης.
Η άποψη πολλών που εμπλέκονταν στον σχεδιασμό και την εκτέλεση της αποστολής είναι ότι η αναφορά συνοψίστηκε και διέρρευσε «για πολιτικούς σκοπούς»—για να προκαλέσει άμεση αμφιβολία για την επιτυχία της αποστολής. Οι πρώιμες αναφορές έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν επιβίωσε της επίθεσης. Επτά βομβαρδιστικά Β‑2 «Spirit» των ΗΠΑ, το καθένα μεταφέροντας δύο βόμβες βαθιάς διείσδυσης τύπου «bunker‑busters» βάρους 30.000 λιβρών η καθεμια, είχαν απογειωθεί χωρίς αναχαίτιση από τη βάση τους στο Μιζούρι προς τον κύριο στόχο: την πυρηνική εγκατάσταση της Fordo, θαμμένη βαθιά μέσα σε μια οροσειρά είκοσι μίλια βόρεια της πόλης Qom.
Ο σχεδιασμός της επίθεσης άρχισε με τη γνώση ότι ο κύριος στόχος—η ενεργή περιοχή του πυρηνικού προγράμματος—ήταν θαμμένος τουλάχιστον 260 πόδια κάτω από την επιφάνεια στο Fordo.
Οι φυγοκεντρητές αερίου που περιστρέφονταν εκεί εμπλουτίζουν επανειλημμένα ουράνιο, σε αυτό που είναι γνωστό ως cascade, όχι σε επίπεδο οπλικής ποιότητας —ισότοπα ουρανίου-235 εμπλουτισμένα στο 90%— αλλά στο 60%.
Επιπλέον επεξεργασία για τη δημιουργία ουρανίου επιπέδου όπλων, εάν το Ιράν επέλεγε να το κάνει, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ή και λιγότερο. Η ομάδα σχεδιασμού της Αεροπορίας είχε επίσης ενημερωθεί πριν την επιδρομή, πιθανώς από το Ισραήλ, που διαθέτει εκτενές δίκτυο κατασκοπείας στο Ιράν, ότι πάνω από 450 λίβρες του εμπλουτισμένου αερίου αποθηκευμένου στο Fordo είχαν μεταφερθεί με ασφάλεια σε μια άλλη σημαντική ιρανική πυρηνική εγκατάσταση στο Ισφαχάν, 215 μίλια νότια της Τεχεράνης. Το Ισφαχάν ήταν η μόνη γνωστή εγκατάσταση στο Ιράν ικανή να μετατρέψει το αέριο από το Fordo σε εξαιρετικά εμπλουτισμένο μέταλλο—ένα κρίσιμο πρώιμο στάδιο για τη δημιουργία της βόμβας. Το Ισφαχάν ήταν επίσης ξεχωριστός στόχος της επίθεσης των ΗΠΑ στο Fordo, και καταστράφηκε ολοκληρωτικά από πυραύλους Τομάχοκ εκτοξευμένους από αμερικανικό υποβρύχιο που βρισκόταν στον Κόλπο του Άντεν, νότια της Υεμένης.
Ως δημοσιογράφος που επί δεκαετίες καλύπτει την αναδυόμενη πυρηνική κρίση στη Μέση Ανατολή, ήταν σαφές για μένα και για ενημερωμένους φίλους μου στην Ουάσιγκτον και το Ισραήλ ότι αν το Fordo επιβίωνε κατά κάποιο τρόπο της επίθεσης με bunker‑buster, όπως υποστηριζόταν αρχικά, και συνέχιζε τον εμπλουτισμό ουρανίου, το Ισφαχάν δεν θα επιβίωνε. Χωρίς εμπλουτισμό, δεν υπάρχει ιρανική βόμβα.
Έχω εκνευριστεί και θυμώσει με την κάλυψη των ειδήσεων από τα καλωδιακά δίκτυα επί χρόνια, και αυτό περιλαμβάνει και το Fox News, και αποφάσισα να αναζητήσω την πραγματική ιστορία. Αν η μητέρα σου λέει ότι σε αγαπάει, επιβεβαίωσε το. Και το επιβεβαίωσα όσο χρειαζόταν για να το μοιραστώ.
Μου είπαν ότι «το πρώτο ερώτημα για τους Αμερικανούς σχεδιαστές ήταν πόσος ήταν ο πραγματικός χώρος εργασίας στο Fordo; Ήταν δομή; Έπρεπε να το μάθουμε αυτό πριν τον καταστρέψουμε.» Ορισμένοι από τους σχεδιαστές υπολόγισαν ότι ο χώρος εργασίας «ήταν όσο δύο γήπεδα χόκεϊ: 200 πόδια μήκος και 85 πόδια πλάτος.» Αυτό αντιστοιχούσε σε 34.000 τετραγωνικά πόδια. Το ύψος του υπόγειου χώρου εργασίας θεωρήθηκε ότι ήταν δέκα και μισό πόδια—δεν μου είπαν πώς προέκυψε αυτή η υπόθεση—και το μέγεθος του στόχου προσδιορίστηκε στις 357.000 κυβικά πόδια.
Το επόμενο βήμα ήταν να μετρηθεί η ισχύς της δωδεκάδας ή και περισσότερων βομβών bunker-buster που σχεδιαζόταν να «τοποθετηθούν προσεκτικά και να ριφθούν» από τα βομβαρδιστικά Β‑2 των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας τα πιο προηγμένα συστήματα καθοδήγησης. (Κατά τη διάρκεια μιας υψηλόβαθμης συνεδρίασης στην Ουάσιγκτον, ένας από τους σχεδιαστές της Αεροπορίας ερωτήθηκε τι θα συνέβαινε αν τα συστήματα καθοδήγησης του B‑2 φθείρονταν από εξωτερικό σήμα. «Θα χάναμε τον στόχο» ήταν η απάντηση.)
Με διαβεβαίωσαν ότι ακόμη κι αν η πρόχειρη εκτίμηση του χώρου εργασίας στο Fordo ήταν λανθασμένη, τα βομβαρδιστικά που στόχευαν το Fordo καθένα μετέφερε μια βόμβα βάρους 30.000 λιβρών με εκρηκτική ύλη έως και πέντε χιλιάδες λίβρες, η οποία ήταν υπεραρκετή για να καταστρέψει τα υποθετικά γήπεδα χόκεϊ, ή ακόμη και έναν πολύ μεγαλύτερο χώρο εργασίας.
Ορισμένες από τις βόμβες ήταν επίσης εξοπλισμένες με αυτό που είναι γνωστό ως πυροκροτητής ανίχνευσης κενού σκληρού στόχου, που επέτρεπε στις βόμβες να διαπερνούν πολλαπλά στρώματα μιας εγκατάστασης όπως το Fordo πριν εκραγούν. Αυτό θα μεγιστοποιούσε την καταστροφική επίδραση. Κάθε βόμβα, ριπτόμενη διαδοχικά, θα δημιουργούσε έναν σωρό ερειπίων που θα προκαλούσε ολοένα και μεγαλύτερη καταστροφή στους χώρους εργασίας βαθιά μέσα στο βουνό.
«Οι βόμβες έκαναν τη δική τους τρύπα. Κατασκευάσαμε μια ατσάλινη σφαίρα 30.000 λιβρών», μου είπε ο αξιωματούχος, αναφερόμενος με υπερηφάνεια στις bunker-busters.
Το σημαντικότερο, είπε, ήταν ότι δεν ανιχνεύθηκαν ενδείξεις ραδιενέργειας μετά την επίθεση—άλλη μια απόδειξη ότι οι 450 λίβρες εμπλουτισμένου ουρανίου είχαν μετακινηθεί από το Fordo στο σημείο επεξεργασίας στο Ισφαχάν πριν την αμερικανική επίθεση εκεί, που είχε την κωδική ονομασία «Midnight Hammer». Η επιχείρηση αυτή περιλάμβανε και μια τρίτη αμερικανική επίθεση σε άλλη πυρηνική εγκατάσταση στο Νατάνζ.
«Η Αεροπορία πέτυχε τα πάντα στη λίστα στόχων», μου είπε ο αξιωματούχος. «Ακόμη κι αν το Ιράν ξαναφτιάξει μερικούς φυγοκεντρητές, θα εξακολουθεί να χρειάζεται το Ισφαχάν. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει δυνατότητα μετατροπής.»
Γιατί, ρώτησα, να μη γίνει γνωστό στο κοινό η επιτυχία της επιδρομής και το γεγονός ότι το Ιράν δεν διαθέτει πλέον πιθανό πυρηνικό όπλο;
Η απάντηση: «Θα υπάρξει μια απόρρητη αναφορά για όλα αυτά, αλλά δεν λέμε στους ανθρώπους πόσο σκληρά δουλεύουμε. Τους λέμε αυτό που νομίζουμε ότι θέλουν να ακούσουν.»
Ο Αμερικανός αξιωματούχος, όταν ρωτήθηκε για το μέλλον του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, αναγνώρισε αμέσως ότι «υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας» όσον αφορά την τύχη του προγράμματος.
Η πρόθεση των σχεδιαστών της επίθεσης, είπε, «ήταν να αποτραπεί η δυνατότητα των Ιρανών να κατασκευάσουν πυρηνικό όπλο στο άμεσο μέλλον—σε ένα χρόνο περίπου—με την ελπίδα ότι δεν θα προσπαθούσαν ξανά. Η σαφής κατανόηση ήταν ότι δεν υπήρχε προσδοκία να “εξαλειφθεί” κάθε πτυχή του πυρηνικού τους προγράμματος. Δεν ξέρουμε καν τι περιλαμβάνει αυτό.
“Καταστροφή σημαίνει το ποτήρι—\[η εξάλειψη] του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος—είναι γεμάτο. Ο σχεδιασμός και τα αποτελέσματα είναι το ποτήρι μισογεμάτο. Για τους επικριτές του Τραμπ, τα αποτελέσματα είναι το ποτήρι μισοάδειο—οι φυγοκεντρητές μπορεί να επέζησαν και τετρακόσιες λίβρες εμπλουτισμένου κατά 60 τοις εκατό ουρανίου λείπουν. Οι βόμβες δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη διείσδυση στον θάλαμο των φυγοκεντρητών… πολύ βαθιά, αλλά μπορούσαν να τους σκεπάσουν \[με πέτρες και άλλα ερείπια από τις βόμβες] και έτσι να προκαλέσουν άγνωστη ζημιά.
“Το αν το 60 τοις εκατό \[του εμπλουτισμένου ουρανίου] ήταν εκεί ή όχι είναι άνευ σημασίας διότι χωρίς φυγοκεντρητές δεν μπορούν να το επεξεργαστούν σε επίπεδο όπλων. Επιπλέον, η έρευνα, η επεξεργασία και η μετατροπή από αέριο σε μέταλλο—απαραίτητα για μια βόμβα—στο Ισφαχάν έχουν επίσης καταστραφεί.
“Αποτελέσματα; Το ποτήρι είναι μισογεμάτο… μερικά χρόνια ανάπαυλας και αβέβαιο μέλλον. Άρα τώρα η υπεράσπιση του Τραμπ είναι Πλήρες Ποτήρι. Οι επικριτές; Μισοάδειο. Η πραγματικότητα; Μισογεμάτο. Ορίστε.”
Ο άμεσος ωφελημένος από τη χρήση στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ στο Ιράν δεν θα είναι μια πιο ήρεμη Μέση Ανατολή, αλλά το Ισραήλ και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η Πολεμική Αεροπορία και ο στρατός του Ισραήλ εξακολουθούν να σκοτώνουν μαζικά Παλαιστινίους στη Γάζα.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το Ιράν βρισκόταν στο χείλος της απόκτησης πυρηνικής ισχύος. Αλλά όπως είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες, το Ισραήλ διατηρεί ένα σημαντικό πυρηνικό οπλοστάσιο, το οποίο επισήμως ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει.
Αυτή δεν είναι ιστορία για το ευρύτερο πλαίσιο, που είναι συγκεχυμένο, αλλά για μια επιτυχημένη αποστολή των ΗΠΑ που αποτέλεσε αντικείμενο πρόχειρης δημοσιογραφίας εξαιτίας ενός μισητού προέδρου. Θα ήταν μια πρόοδος αν κάποιος στον κύριο τύπο μιλούσε ή έγραφε για το δύο μέτρα και δύο σταθμά που ωφελούν το Ισραήλ και την πυρηνική του ομπρέλα, αλλά στην Αμερική αυτό παραμένει ταμπού.
Πηγή: mononews.gr
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μεταπολεμικό όραμα συμφιλίωσης, γεννήθηκε από τις στάχτες της σύγκρουσης. Πράγματι, μετά την λήξη του Β΄ΠΠ και ενώ το ΝΑΤΟ ήδη υπάρχει από το 1949, το 1951, με βάση σχέδιο του τότε ΥΠΕΞ της Γαλλίας Ρομπέρ Σουμάν, έξι ευρωπαϊκές χώρες, συγκροτούν την «Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ)», που απετέλεσε το πρόπλασμα της μετέπειτα ΕΟΚ και της σημερινής ΕΕ, κεντρική ιδέα της οποίας ήταν, «καμία χώρα να μην μπορεί να κατασκευάσει πολεμικά όπλα και να στραφεί εναντίον των άλλων, όπως συνέβη στο παρελθόν».
Ωστόσο, η ειρήνη, όπως σαφώς λέει και το ρητό στην αρχή του παρόντος, δεν είναι το φυσικό αποτέλεσμα καλών προθέσεων, αλλά είναι το προϊόν ισχύος και ετοιμότητας. Ο Θουκυδίδης ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. σημείωνε με διορατικότητα ότι η πιο σίγουρη ειρήνη δεν στηρίζεται στην ουδετερότητα ή την αδράνεια, αλλά στην προετοιμασία για τον πόλεμο. Εκτός αν κάποιος άλλος έχει αναλάβει να σε προστατεύει, γεγονός όμως το οποίο επιφέρει αναντίλεκτα, την απώλεια της ανεξαρτησίας και της αυθύπαρκτης βουλήσεως. Αυτό είναι και το «σχιζοφρενικό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με την άμυνα και την ασφάλεια της. Γεννήθηκε, μπουσούλισε, περπάτησε, ενηλικιώθηκε σε πολλούς τομείς, ωρίμασε σε κάποιους άλλους, αλλά από γενέσεως δεν είχε ποτέ το γονίδιο της κοινής άμυνας και ασφάλειας, ούτε και το απέκτησε ποτέ, παρά τις κατά καιρούς δοθείσες ευκαιρίες και προσπάθειες. Οι «πατέρες» της, το απέκλεισαν αρχικά για «το καλό» της και η ίδια προφανώς συνήθισε και μάλλον βολεύθηκε σε αυτήν την κατάσταση, μέχρι προ ολίγων μηνών. Αυτό το παράδοξο στοιχειώνει σήμερα τη στρατηγική συζήτηση στην Ευρώπη.
Σήμερα, η Ευρώπη βρίσκεται ενώπιον ενός πολύπλοκου παγκόσμιου τοπίου, γεμάτου απειλών: πόλεμοι, κρίσεις πάσης φύσεως, παράνομη μετανάστευση, ασύμμετρες απειλές, αποσταθεροποίηση.
Η φαινομενική σταθερότητα της ηπείρου λοιπόν, που τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται έντονα, απειλείται εκ νέου από εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς κραδασμούς, ενώ η ανάγκη για συλλογική άμυνα καθίσταται επιτακτική, ιδιαίτερα μετά την πραγματικά νέα οπτική γωνία, του εταίρου, φίλου και συμμάχου της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού, δηλαδή των ΗΠΑ, περί της αμυντικής ικανότητας που πρέπει να αποκτήσει και να έχει η ΕΕ. Όμως πόσο ρεαλιστική μπορεί να είναι αυτή η προοπτική, όταν δεν υφίσταται ούτε ενιαία αντίληψη περί του όποιου εχθρού, αλλά ούτε κοινή πολιτική βούληση;
Οι Απειλές: νέες ή απλώς επανακάμπτουσες;
Στο πολιτικό λεξιλόγιο των Βρυξελλών, συχνά γίνεται λόγος για «νέες γεωπολιτικές προκλήσεις», ωστόσο, είναι ηλίου φαεινότερο στον οποιονδήποτε έχει βασικές ιστορικές γνώσεις, ότι πολλές από αυτές είναι παλαιές απειλές με νέο πρόσωπο και νέα ενδυμασία.
Η ευρωπαϊκή συλλογική άμυνα προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα κοινή περί της απειλής αντίληψη. Ένας τομέας όπου η Ευρώπη αποτυγχάνει συνεχώς και επιμόνως, μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου. Είναι γεγονός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η Ευρώπη δεν φοβάται τον ίδιο εχθρό σε Βορρά, Νότο, Ανατολή και Δύση.
Η Πολωνία, οι Βαλτικές Χώρες, η Φινλανδία, βλέπουν αποκλειστικά τη Ρωσία. Μια Ρωσία που όντως επέστρεψε ως αναθεωρητική δύναμη, αλλά αυτό δεν είναι κάτι νέο. Από τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, μέχρι και τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ανατολή υπήρξε σταθερή γεωστρατηγική αγωνία της Ευρώπης. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία απλώς επανέφερε υπό συνθήκες «σοκ», τον διακρατικό πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης και αναμφισβήτητα ξύπνησε δυσάρεστες αναμνήσεις, όχι και τόσο μακρινές και υπ’ αυτήν την οπτική γωνία, όντως αυτές οι χώρες την αντιλαμβάνονται ως απειλή υπαρξιακή και επείγουσα και δεν πολυενδιαφέρονται, πραγματικά τουλάχιστον, για τη Μεσόγειο, την Τουρκία, ενδεχομένως και την Μέση Ανατολή.
Μια Μέση Ανατολή, η οποία επίσης δεν συνιστά νέα απειλή, μιας και από τα μέσα του προηγουμένου αιώνα τουλάχιστον, είναι σε διαρκή ένταση και κρίση με πολλούς πολέμους στο ενεργητικό της. Όμως, ιδιαίτερα μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, η ευρύτερη περιοχή μπήκε σε μια πραγματικά πρωτόγνωρη φάση όξυνσης, με τον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς, της Χεζμπολάχ, των Χούθι και τελικά και του Ιράν, με την τελική πολύ πρόσφατη εμπλοκή και των ΗΠΑ. Μια κατάσταση πραγματικά ιδιαιτέρως ζοφερή και επικίνδυνη που τείνει, εάν αφεθεί ανεξέλεγκτη, να αποσταθεροποιήσει τελείως το ευρύτερο γεωπολιτικό περιφερειακό περιβάλλον. Η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες της Μεσογείου προφανώς βλέπουν τον κίνδυνο ασύμμετρων απειλών, προσφυγικών κυμάτων και τρομοκρατικών ενεργειών να αυξάνεται, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να συγκινεί στον ίδιο βαθμό και ένταση τον Βορρά, αλλά και την Δύση της ΕΕ.
Η Γαλλία προβάλλει ως πρωτεύουσα προτεραιότητα της, τη στρατηγική της αυτονομία, ως μέσο αναβάθμισης του γεωπολιτικού της ρόλου, προκρίνοντας την επιλογή η ΕΕ να γίνει πόλος ισχύος, αυτόνομος από τις ΗΠΑ, ενώ η Γερμανία, απ’ την άλλη μεριά παραμένει θεσμικά προσηλωμένη στο ΝΑΤΟ και την σταθερότητα που αυτό παραδοσιακά προσδίδει και ταυτόχρονα είναι πολιτικά προσεκτική απέναντι στην Τουρκία, λόγω των ιστορικών και διαχρονικών τους σχέσεων, από μακρού.
Μέσα σε όλα αυτά η Ελλάδα, επιπλέον των παραπάνω απειλών και προκλήσεων, αντιμετωπίζει ως διαχρονικό και πρωτεύοντα στρατηγικό της αντίπαλο, μια αναθεωρητική και εξαιρετικά προκλητική Τουρκία, με ανυπόστατες απαιτήσεις, παράλογες αιτιάσεις, αμφισβητήσεις, απειλές πολέμου κλπ. Αυτό όμως δεν φαίνεται να το συμμερίζεται επαρκώς, τουναντίον μάλιστα κατά καιρούς, ούτε το Βερολίνο, ούτε οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Καθίσταται λοιπόν σαφές και πέραν πάσης αμφιβολίας νομίζω, ότι χωρίς ενιαία στρατηγική αντίληψη, η «συλλογική άμυνα» εκπίπτει σε εσωτερική σύγχυση. Είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο και σε αυτό το σημείο βρίσκεται η ΕΕ, απούσης οποιασδήποτε πραγματικής συζήτησης για ουσιαστική πολιτική σύγκλιση ή/και ενοποίηση, με συγκερασμό και πλήρη κατανόηση των επί μέρους ανησυχιών και «φόβων» των κρατών-μελών της.
Αντιθέτως, ο τομέας των κυβερνοεπιθέσεων και των εν γένει αποκαλουμένων Υβριδικών Απειλών, των μη στρατικοποιημένων δηλαδή απειλών με την στενή έννοια, όπως επί παραδείγματι, η παραπληροφόρηση, οι επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, ο ενεργειακός εκβιασμός, και άλλες, που συνθέτουν ένα τοπίο ρευστής απειλής, κοινής για όλους (αν και όχι εναντίον όλων με την ίδια ένταση και ζέση εκ μέρους των όποιων επιτιθεμένων), φαίνεται να αγγίζει εξίσου όλα ή σχεδόν όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Το πραγματικά νέο λοιπόν, δεν είναι η φύση, ούτε το είδος των απειλών, αλλά το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην παλαιά φιλοσοφία περί της ασφαλείας της, αφού είναι δεδομένο ότι το κέντρο βάρους για τις ΗΠΑ, του βασικού παρόχου ασφαλείας για την Ευρώπη, τα τελευταία 80 χρόνια, έχει μετατοπισθεί εδώ και καιρό στον Ειρηνικό και στην Κίνα (ακόμα κι αυτά που συμβαίνουν τώρα δίπλα μας, στην Μ. Ανατολή, με το «μάτι» στην Κίνα γίνονται) η ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα προστασίας φαίνεται να ξεθωριάζει και να μην παρέχει αυτομάτως αυτά που προσέφερε μέχρι και στο πρόσφατο παρελθόν.
Απ’ όλα αυτά, εκείνο που αναδεικνύεται ως μείζον διακύβευμα είναι σαφέστατα η απουσία κοινού για όλους τους Ευρωπαίους γεωπολιτικού αφηγήματος που οδηγεί αναπόδραστα στο θεμελιώδες ερώτημα «Πώς μπορεί να υπάρξει συλλογική άμυνα χωρίς συλλογική αντίληψη περί κοινού και ίδιου για όλους, αντιπάλου/-ων;»
Και για να έρθουμε στο σήμερα και στο τι δέον γενέσθαι, σαφέστατα χρήσιμα τα χρηματοδοτικά εργαλεία που ανακοινώθηκαν από την ΕΕ για την τόνωση και βελτίωση των αμυντικών ικανοτήτων των ευρωπαϊκών κρατών, δηλαδή των πολυσυζητημένων ReArmEU και του SAFE, που σκοπό έχουν να τονώσουν την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, ιδιωτική και δημόσια (για όσα κράτη διαθέτουν), πλην όμως δεν δίδουν, ούτε πρόκειται να δώσουν απαντήσεις στο θεμελιώδες ερώτημα-διακύβευμα: Με ποιον στρατιωτικό προσανατολισμό θα εξοπλιστούν τα κράτη-μέλη; Ποιον προετοιμάζονται να πολεμήσουν, πότε και κυρίως γιατί;
Ούτε το SAFE ούτε το ReArmEurope αρκούν από μόνα τους. Η Ευρώπη διαθέτει πλούτο, τεχνογνωσία και ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό που της λείπει είναι η πολιτική ενοποίηση στον τομέα της άμυνας, ένα στρατηγικό δόγμα που θα υπερβαίνει τα εθνικά στεγανά και το θάρρος να αναγνωρίσει ποιοι είναι οι πραγματικοί της φίλοι και εχθροί.
Χωρίς αυτά, ακόμη και τα πιο φιλόδοξα εργαλεία καταλήγουν σε απλές διακηρύξεις πρόθεσης χωρίς αντίκρισμα, διότι η συλλογική άμυνα δεν είναι τεχνική διαδικασία. Είναι πολιτική απόφαση. Και σήμερα, ενώ οι απειλές πυκνώνουν – από την Ανατολή μέχρι την Μεσόγειο – η Ευρώπη φαίνεται να παραμένει αβέβαιη για το αν θέλει πραγματικά να προστατεύσει τον εαυτό της, χωρίς την Αμερική.
Η επιστροφή των ΗΠΑ σε πολεμική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή, δείχνει ότι η εποχή της ευρωπαϊκής “στρατηγικής αφέλειας” έχει τελειώσει.
Ήρθε η ώρα για την Ευρώπη να κάνει την επιλογή της: Μια Ευρώπη που «αμύνεται μέσω τρίτων» ή μια Ευρώπη που αναλαμβάνει τις ευθύνες της;
Το πρώτο ίσως δείχνει να είναι ασφαλέστερο – προς το παρόν τουλάχιστον. Το δεύτερο, όμως, είναι ο μόνος δρόμος για να παραμείνει η ήπειρος κυρίαρχη, αξιόπιστη και ενωμένη στον 21ο αιώνα.
Συμπερασματικά, λοιπόν, η Ευρώπη φαίνεται ότι προς το παρόν μάλλον επιδιώκει την ειρήνη χωρίς να είναι έτοιμη να πολεμήσει, αν χρειασθεί γι’ αυτήν. Όμως, όπως διδάσκει ο Θουκυδίδης, μόνο η δύναμη δημιουργεί βεβαιότητα. Η ειρήνη είναι αποτέλεσμα ισορροπίας φόβου και σεβασμού, όχι ευχολογίων.
Η ετοιμότητα για σύγκρουση δεν είναι πολεμοχαρής στάση, αλλά ρεαλιστική προϋπόθεση ανεξαρτησίας. Όσο η Ευρώπη δεν επιλέγει τον εαυτό της ως γεωπολιτικό υποκείμενο, τόσο θα παραμένει δυστυχώς αντικείμενο των εξελίξεων – όχι ρυθμιστής τους.
Η ρήση του Θουκυδίδη στην αρχή του παρόντος, «Η ασφάλεια προέρχεται από την άμυνα και η πιο σταθερή ειρήνη από την ετοιμότητα για πόλεμο.» δεν είναι απλώς ένα ιστορικό απόφθεγμα, αλλά ένας στρατηγικός οδηγός, που μας λέει με άλλα λόγια ότι, δεν υπάρχει ειρήνη για εκείνον που δεν είναι έτοιμος να την υπερασπιστεί.
Κι αυτό δεν είναι απλώς μια διδαχή, είναι προειδοποίηση.
Ὅλα ὅσα ἀναφέρουμε ἀκολούθως εἶναι μερικὰ μόνο ἀπὸ τὰ πολλὰ ἔργα τοῦ πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν στὸ ἱερὸ καὶ ἀπαραβίαστο ἀξίωμα, ποὺ ὁ Θεὸς χάρισε στὸν ἄνθρωπο γενικῶς καὶ στὸν Ἕλληνα εἰδικότερα καὶ ὅσα ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ ἡ Ἐκκλησία ὑπερασπίζονται.
Δηλαδή:
Πρῶτον, ἡ πίστη στὸν Χριστό, ὡς Σαρκωμένο ἐκ τῆς Παρθένου κόρης καὶ Παναγίας, Θεὸ Λόγο Μεσσία ἀληθινὸ καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου.
Δεύτερον, ἀλλὰ οὐχὶ δευτερεῦον, ἡ ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, τὸ ἀνθρώπινο αὐτεξούσιο καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου ὡς εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.
Ἀκολούθως ἀναφερόμαστε στὰ πλέον σημαντικὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα δείχνουν γιατί ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, ὄντας καὶ ἀπὸ ἐτῶν, ὡς γνωστόν, ἀφορισμένος, δὲν δικαιοῦται νὰ γίνει, ὑπὸ τὶς συνθῆκες αὐτές, δεκτὸς μὲ τιμὲς στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἐὰν δὲν μετανοήσει πραγματικὰ καὶ δὲν ζητήσει ἔμπρακτα δημόσια συγγνώμη ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαό:
Ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Κυβέρνησή του ἐνέκριναν νὰ ἐκτεθοῦν στὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη δῆθεν «καλλιτεχνικὰ» ἔργα, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι ἄκρως ὑβριστικά, ἑωσφορικὰ καὶ σατανικά. Τὰ ἔργα αὐτὰ προσπάθησε νὰ τὰ πετάξει ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη ὁ Βουλευτὴς Νῖκος Παπαδόπουλος, ἀλλὰ ξανααναρτήθηκαν, μὲ μεγαλύτερη τιμὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐνῷ παραμορφώνουν, χλευάζουν καὶ ὑβρίζουν τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ Ἐκκλησία.
Ἐπέβαλε τὴν ἰατρικὴ ὑποχρεωτικότητα καὶ τοὺς ὑποχρεωτικοὺς ἐμβολιασμοὺς σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες γιὰ μιὰ τεχνητὴ πανδημία ποὺ σκοπὸ εἶχε τὸν ἐκφοβισμὸ καὶ τὸν ἔλεγχο τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ πέραν τῆς πνευματικῆς, θεολογικῆς, ἐκκλησιολογικῆς καὶ ὅλων τῶν ἄλλων καταστροφικῶν συνεπειῶν, στοίχισε καὶ θὰ στοιχίσει πολλὲς δεκάδες χιλιάδες ἢ καὶ ἑκατοντάδες ἢ ἑκατομμύρια θανάτους νέων καὶ ὑγιῶν ἀνθρώπων. Κυρίως ὅμως παραβίασε, ὅπως στὴν περίοδο τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ Μαρξιστικοῦ Σοβιετισμοῦ, τὸ Διεθνὲς Δίκαιο γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καὶ κάθε λογική, ὅσον ἀφορᾶ τὶς ὑποχρεωτικὲς ἰατρικὲς πειραματικὲς πράξεις στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Πάνω ἀπὸ ὅλα ὅμως παραβίασε τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου αὐτεξουσίου. Αὐτὸ σαφῶς εἶναι ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας καὶ κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Ἐπέβαλε μέσῳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ κλειστοῦν οἱ Ἐκκλησίες καὶ νὰ ἀπαγορευτεῖ ἡ Θεία Λειτουργία σὲ αὐτὲς τὴν περίοδο τῆς ψευδοεπιδημίας ἀλλὰ ὄχι τὰ τζαμιά. Καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερο νὰ ματαιωθεῖ ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐδίωξε πάλι μέσῳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τῶν ἐπισκόπων ἱερεῖς ποὺ λειτουργοῦσαν τὴν περίοδο τῆς κορωνοκρατίας.
Ἐπέβαλε τὸν ἐπαίσχυντο νόμο ΛΟΑΤΚΙ περὶ πολλῶν φύλων τοῦ ἀνθρώπου, τὸν γάμο ὁμοφυλοφίλων , τὴν τεκνοθεσία ἀπὸ ὁμοφυλοφίλους καὶ τὴν παραβίαση τῆς ἱερότητας καὶ ἁγνότητας τῆς παιδικῆς ψυχῆς, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ ἀκόμη καὶ στὰ Νηπιαγωγεῖο τῆς περίφημης σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης. Ἔτσι ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ἐναντιώθηκε ἑωσφορικὰ στὸν ἴδιο τόν Θεὸ καὶ Σαρκωμένο Χριστὸ Λόγο, Δημιουργό, Προνοητή, Ἀφέντη καὶ Σωτῆρα-Μεσσία τοῦ κόσμου. Ἔβαλε δηλαδὴ τὰ θεμέλια γιὰ τὴν πλήρη ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
Τώρα εὑρίσκεται σὲ ἐξέλιξη ἡ περίφημη νομοθεσία καὶ προσπάθεια τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη περὶ ὑποχρεωτικότητας τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καὶ τῆς ψηφιακῆς διακυβέρνησης σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τίθενται τὰ θεμέλια ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος Κυριακο Μητσοτάκη στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα γιὰ τὴν παγκόσμια δικτατορία τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς παγκόσμιας σατανικῆς κυβέρνησης. Δηλαδὴ ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ἐφαρμόζει, στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα καὶ ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ κάθε ἔννοιας Δημοκρατίας καὶ ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, τὸ σχέδιο τοῦ Ὀργουελικοῦ μετανθρωπισμοῦ γιὰ τὴν παγκόσμια ψηφιακή, τὸν παγκόσμιο ἔλεγχο καὶ τῆς πλήρους φυλάκισης τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ πρόσωπο καὶ Εἰκόνα Θεοῦ καὶ Χριστοῦ μετατρέπεται σὲ ἄψυχο ρομπότ, ἀριθμὸ καὶ κάτοικο τῆς σκοτεινῆς καὶ παγκόσμιας ψηφιακῆς φυλακῆς ποὺ ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος Κυριάκος Μητσοτάκης μαζὶ μὲ ἄλλους ἀντίχριστους πολιτικοὺς ἑτοιμάζουν γιὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος Κυριάκος Μητσοτάκης μὲ τὴν κυβέρνησή του ἑτοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐφαρμογή, στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, τοῦ χαράγματος τοῦ Ἀντίχριστου, ἀφοῦ πολὺ γρήγορα ἀπὸ τὴν ψηφιακὴ ταυτότητα καὶ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ὅπως ἔχουν προείδει καὶ ἔχουν προφητέψει πολλοὶ ἅγιοι ἄνθρωποι, θὰ περάσουμε στὴν ἠλεκτρονικὴ ἐμφύτευση στὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καὶ τῶν βιομετρικῶν στοιχείων γιὰ λόγους δῆθεν ἀσφάλειας.
Τέλος, θὰ ἀναφερθοῦμε στὴν κατάργηση τῆς διάκρισης τῶν ἐξουσιῶν, τὴν οὐσιαστικὴ κατάλυση τῆς δικαιοσύνης, τὴν φτωχοποίηση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸν διωγμό των ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα συγχρόνως μὲ τὴν Ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἀντικατάσταση τῶν Ἑλλήνων στὰ χωριὰ ἀπὸ Μωαμεθανοὺς λαθρομετανάστες.
Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἔσχατης προδοσίας τοῦ Πρωθυπουργοῦ ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν Ἑλληνικὸ λαό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κατάλυση τῆς δικαιοσύνης, τὴν ἰσλαμοποίηση τῆς Ἑλλάδος, τὴν διχοτόμηση τοῦ Αἰγαίου καὶ τὴν συγκαλυμμένη δικτατορικὴ κατάλυση τῆς Δημοκρατίας, θὰ συμβεῖ μὲ τὴν δεδηλωμένη ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος μὲ κύριο θέμα: τὴν ἐγκληματικὴ ἀπάλειψη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιαστικῆς ἀναφορᾶς τοῦ Συντάγματος στὸ Ὄνομα τῆς Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Ἁγίας Τριάδος καὶ τὴν κατάργηση τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὡς τῆς κυρίαρχης Θρησκείας τῶν Ἑλλήνων. Δηλαδή, ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς ἐθνικὴ καὶ χριστιανικὴ συνείδηση καὶ ὄργανο τῆς Νέας Τάξης Κυριάκος Μητσοτάκης μὲ ὅλη τὴν Κυβέρνηση του, στρέφεται στὴν Ἑλλάδα ὡς πραγματικὸς Ἀντίχριστος σαφῶς ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του.
Ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ θέλουμε νὰ θέσουμε τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὅρους πρὸ τῶν ἱστορικῶν της εὐθυνῶν. Διερωτόμαστε μήπως ἡ Ἱερὰ Κοινότητα μὲ μιὰ τέτοια ἀπόφαση ὑποδοχῆς ἑνὸς ὀργάνου τοῦ Ἀντιχρίστου στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας προσβάλει καὶ θλίψει τὴν Παναγία καὶ ἐπιφέρει τὴν αἰώνια καταδίκη της; Διότι, ἐὰν ἀποφασίσει νὰ ἀποδεχτεῖ μετὰ τιμῶν στὸ Ἅγιον Ὅρος κατὰ τὴν φημολογούμενη ἐπίσκεψη αὐτοῦ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀποφασίζει ἡ Ἱερὰ Κοινότης νὰ ἀποδεχτεῖ μετὰ τιμῶν στὸ Ἅγιον Ὅρος ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὰ πράγματα εἶναι σαφῆ καὶ ἀναμφισβήτητα. Αὐτὴ ἡ Ἱερὰ Κοινότητα μὲ τὴν τυχὸν θετικὴ ἀπόφασή της γιὰ τὴν ἐπίσκεψη μετὰ τιμῶν στὸ Ἅγιον Ὅρος αὐτοῦ τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἀποφασίζει ἱστορικὰ τὴν πνευματικὴ αὐτοκτονία καὶ δολοφονία τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ἂς ἀναλογιστεῖ ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους τὶς εὐθύνες της ἀπέναντι στὸν Χριστό, στὴν Παναγία, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὸν Ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὴν Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ὅλης.
Ὑπογράφουν
Γαβριὴλ Μοναχός, ἱερὸν Κουτλουμοσιανὸ Κελίον Ἁγίου Χριστοδούλου, Καρυὲς Ἅγιον Ὅρος.
Ἡ Δικτατορία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἔφθασε καὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος:
Πολλοὶ ἄλλοι ἁγιορεῖτες πατέρες, θὰ λέγαμε ἑκατοντάδες συμφωνοῦν καὶ ὑπογράφουν νοερῶς αὐτὸ τὸ κείμενο, ὅμως δὲν ὑπογράφουν ἐδῶ σωματικὰ διότι φοβοῦνται τὴν ἀπέλαση των ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἡ πολιτικὴ Διοίκηση τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἔχει ξεκινήσει σφοδρὸ πόλεμο σὲ κελιῶτες μοναχοὺς ποὺ ἀντιτίθενται στὰ ἀντίχριστο σχέδια τῆς Κυβέρνησης στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ὁ γέροντας Γαβριὴλ ἐκπροσωπεῖ κατὰ κάποιο τρόπο τὸ διωκόμενο Ἅγιον Ὅρος ἀπὸ τὴν Νέα Τάξη.
Δημοσίευση: 24 Ιουνίου 2025, 17:07 CEST
Συντάκτης
Issouf Binaté
διδάσκων-ερευνητής, Université Alassane Ouattara de Bouaké
Δήλωση διαφάνειας
Ο Issouf Binaté δεν εργάζεται, δεν παρέχει συμβουλές, δεν κατέχει μετοχές ούτε λαμβάνει χρηματοδότηση από καμία εταιρεία ή οργανισμό που θα μπορούσε να επωφεληθεί από αυτό το άρθρο και δεν έχει γνωστές σχετικές συνδέσεις πέραν της ακαδημαϊκής του ιδιότητας.
Η Τουρκία ενισχύει την επιρροή της στη Δυτική Αφρική καθώς το γεωπολιτικό και οικονομικό τοπίο στην περιοχή αλλάζει. Στη Σενεγάλη, η κρατική Τουρκική Πετρελαϊκή Εταιρεία έχει συνάψει μια σημαντική συνεργασία στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Παράλληλα, η Karpowership, μια εταιρεία που παρέχει ηλεκτρική ενέργεια μέσω πλωτών μονάδων παραγωγής, προμηθεύει πλέον ενέργεια σε οκτώ αφρικανικές χώρες. Όμως η Τουρκία δεν σταματά εκεί. Στο πλαίσιο της στρατηγικής της για ήπια ισχύ, κερδίζει επίσης τις καρδιές και τα μυαλά μέσω της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, ενώ εμβαθύνει τους εμπορικούς και αμυντικούς δεσμούς.
Ο ιστορικός Issouf Binaté, ο οποίος έχει μελετήσει την αυξανόμενη παρουσία της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική, αναλύει πώς η Άγκυρα τοποθετείται ως εναλλακτική λύση τόσο έναντι των πρώην αποικιακών δυνάμεων όσο και των νεότερων παγκόσμιων παικτών που ανταγωνίζονται για επιρροή στην ήπειρο.
Τι τροφοδοτεί την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική;
Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική βασίζεται σε δύο κύριους πυλώνες.
Ο ένας είναι η θεσμική εξουσία, καθοδηγούμενη από κρατικούς φορείς (πρεσβείες, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων Diyanet και ο οργανισμός οικονομικής συνεργασίας TIKA).
Ο άλλος είναι πιο λαϊκός, καθοδηγούμενος από μη κρατικούς φορείς όπως θρησκευτικά ιδρύματα και μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Αυτές οι ομάδες έθεσαν τα θεμέλια για την τουρκική επέκταση στην Αφρική πολύ πριν η Άγκυρα εμπλακεί επίσημα.
Ένα εβδομαδιαίο email με τεκμηριωμένη ανάλυση από κορυφαίους Ευρωπαίους επιστήμονες
Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο
Ένας βασικός παράγοντας στην πρώιμη προσέγγιση της Τουρκίας ήταν το κίνημα Γκιουλέν, που πήρε το όνομά του από τον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν (1941–2024). Το κίνημα Γκιουλέν πρωτοστάτησε στην προσέγγιση ήπιας ισχύος της Τουρκίας με τα «τουρκικά σχολεία», ξεκινώντας από τα λύκεια Yavuz Sultan Selim και Yavuz Selim-Bosphore στο Ντακάρ το 1997.
Επίσης στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ένα δίκτυο αποτελούμενο από Τούρκους επιχειρηματίες και κοινωνικούς ακτιβιστές υπό την Τουρκική Συνομοσπονδία Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων, η οποία υποστήριζε ότι εκπροσωπεί πάνω από 100.000 εταιρείες μέλη, διεύρυνε την επιρροή της Τουρκίας σε όλη την Αφρική. Εκείνη την εποχή, η Τουρκία διέθετε μόλις τρεις διπλωματικές αντιπροσωπείες για ολόκληρη την υποσαχάρια Αφρική.
Η πιο πρόσφατη επαφή με την Αφρική έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η δυτική ηγεμονία αντιμετωπίζει αυξανόμενη κριτική από μια νέα γενιά Αφρικανών που συμμετέχουν σε αποαποικιοκρατικά κινήματα. Τα ιδρύματα που συνδέονται με τον Γκιουλέν σήμερα αριθμούν 113, μαζί με θρησκευτικά και κοσμικά σχολεία που λειτουργούν άλλες ομάδες όπως το Mahmud Hudayi Vakfi και το Hayrat Vakfi. Από τη ρήξη του 2016 μεταξύ του Γκιουλέν και του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αυτά τα σχολεία μεταφέρθηκαν σταδιακά στο Ίδρυμα Maarif, τον κρατικό φορέα εξωτερικής εκπαίδευσης της Τουρκίας.
Το 2003, η Τουρκία διέθετε μόλις 12 διπλωματικές αποστολές στην Αφρική. Σήμερα, αυτός ο αριθμός έχει αυξηθεί σε 44, ενισχυμένος από τουρκικά θρησκευτικά ιδρύματα (όπως το Mahmud Hudayi Vakfi και το Hayrat Vakfi), ΜΚΟ και επιχειρηματίες που κάλυψαν το κενό που άφησε το κίνημα Γκιουλέν.
Ένας ακόμη ισχυρός παράγοντας στη στρατηγική της Τουρκίας για την Αφρική είναι η Turkish Airlines, που είναι πλέον μία από τις κορυφαίες αεροπορικές εταιρείες της ηπείρου. Σήμερα εκτελεί πτήσεις σε 62 αεροδρόμια σε 41 αφρικανικές χώρες.
Ποιο ρόλο παίζουν οι δυτικοαφρικανοί φοιτητές που εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία;
Επενδύοντας στην εκπαίδευση, η Τουρκία δεν άνοιξε απλώς τις πόρτες της στους Αφρικανούς φοιτητές. Φύτεψε επίσης τους σπόρους για μια μακροπρόθεσμη στρατηγική επιρροής. Αυτοί οι φοιτητές, και ευρύτερα οι νέοι Αφρικανοί μετανάστες που εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία, αποτελούν σήμερα μερικούς από τους βασικούς αγγελιοφόρους της «τουρκικότητας» στις πατρίδες τους.
Με αυτόν τον τρόπο, η Άγκυρα ακολουθεί μια γνώριμη διαδρομή που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις. Χρησιμοποιούσαν τη φοιτητική κινητικότητα ως ισχυρό εργαλείο της διπλωματίας τους.
Αυτή η πολιτική ανοίγματος έλαβε διάφορες μορφές. Από το 1960 κιόλας, καλωσόριζε φοιτητές από μη αυτόνομα εδάφη σύμφωνα με τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Στη δεκαετία του 1990, η Τουρκία συνέχισε αυτή την προσπάθεια μέσω ενός προγράμματος υποτροφιών για Αφρικανούς φοιτητές, το οποίο υποστηριζόταν από την Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Τουρκία εγκαινίασε το πρόγραμμα Büyük Öğrenci Projesi (Μεγάλο Φοιτητικό Σχέδιο), το οποίο παρείχε υποτροφίες σε διεθνείς φοιτητές.
Από το 2012, το πρόγραμμα αυτό μετονομάστηκε σε YTB (Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı, ήτοι Διεύθυνση για τους Τούρκους του Εξωτερικού και τις Συναφείς Κοινότητες). Εισήγαγε μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της ψηφιακής διαδικασίας υποβολής αιτήσεων για υποτροφίες μέσω εφαρμογής στον ιστότοπο της YTB. Αυτή η αλλαγή προκάλεσε εκρηκτική αύξηση στο ενδιαφέρον. Οι αιτήσεις εκτινάχθηκαν από 10.000 σε 155.000 μεταξύ 2012 και 2020.
Για τους φοιτητές χωρίς υποτροφία, η Τουρκία απλοποίησε τις διαδικασίες έκδοσης θεώρησης, μείωσε τα δίδακτρα και προσέφερε άλλα κίνητρα. Αυτά τα μέτρα συνέβαλαν σε σημαντική αύξηση του αριθμού των αιτούντων να σπουδάσουν στην Τουρκία. Καθώς ο αριθμός των πανεπιστημίων στην Τουρκία αυξήθηκε από 76 σε 193 μεταξύ 2003 και 2015, η χώρα έγινε όλο και πιο ελκυστική.
Μέχρι το 2017, η Τουρκία είχε γίνει ο 13ος πιο δημοφιλής προορισμός για φοιτητές από την υποσαχάρια Αφρική, σύμφωνα με το Campus France (μια πλατφόρμα που υποστηρίζει τους διεθνείς φοιτητές που σπουδάζουν στη Γαλλία). Μέχρι το 2019, υπήρχαν περίπου 61.000 Αφρικανοί φοιτητές που σπούδαζαν στην Τουρκία.
Σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την έναρξη αυτής της στρατηγικής, πολλοί από αυτούς τους πρώην φοιτητές αναλαμβάνουν νέους ρόλους. Διαδέχονται τους Τούρκους επιχειρηματίες στην ενίσχυση των κοινωνικοοικονομικών δεσμών με την Αφρική. Λειτουργούν επίσης ως γέφυρες, προωθώντας τα τουρκικά πανεπιστήμια και υποστηρίζοντας επισκέπτες σε τομείς όπως ο ιατρικός και ο βιομηχανικός τουρισμός.
Στην Κωνσταντινούπολη, κάποιοι διευθύνουν εταιρείες εμπορευματικών μεταφορών – ορισμένες από αυτές ανεπίσημες – που στέλνουν εμπορεύματα στην Αφρική. Άλλοι εργάζονται για να νομιμοποιήσουν αυτές τις επιχειρήσεις και να οικοδομήσουν μακροπρόθεσμες οικονομικές γέφυρες. Ομάδες όπως η Bizim Afrika, ένα δίκτυο αφρικανών τουρκόφωνων, και η Ομοσπονδία Αφρικανών Φοιτητών στην Τουρκία (που ιδρύθηκε το 2019), διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτού του επόμενου κεφαλαίου των σχέσεων Τουρκίας–Αφρικής.
Πώς διαφέρει η στρατηγική της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική από εκείνη της Κίνας ή της Γαλλίας;
Στην ουσία, η στρατηγική της Τουρκίας δεν διαφέρει τόσο από εκείνη της Γαλλίας ή της Κίνας. Φέρει επίσης ίχνη αποικιοκρατικής σκέψης, παρόλο που η προσέγγισή της στηρίζεται περισσότερο στη θρησκευτική ήπια ισχύ, όπως η κατασκευή τζαμιών σε όλη την Αφρική. Σε αντίθεση με τη Γαλλία, η οποία χρησιμοποίησε βία στο αποικιοκρατικό της παρελθόν, η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει επιρροή με άλλους τρόπους. Χρησιμοποιεί γνώριμα εργαλεία: πρεσβείες, σχολεία, κινηματογράφο, υπηρεσίες ασφαλείας και αναπτυξιακούς οργανισμούς.
Ωστόσο, η Τουρκία έχει διδαχθεί από την κριτική που έχουν δεχθεί οι δυτικές δυνάμεις σε μια καθοριστική στιγμή για τις παγκόσμιες σχέσεις της Αφρικής.
Ενώ η πρόσβαση στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά έχει γίνει δυσκολότερη λόγω αυστηρότερων κανόνων για τη χορήγηση θεωρήσεων, η Τουρκία άνοιξε τις πόρτες της. Απλοποίησε τις διαδικασίες θεώρησης για Αφρικανούς επιχειρηματίες, επέκτεινε τα πανεπιστήμιά της και προώθησε τον ιατρικό τουρισμό.
Η Τουρκία έχει μετατραπεί σε κόμβο για διάφορους τομείς. Είναι σημαντικό κέντρο για ρινοπλαστικές επεμβάσεις, μεταμοσχεύσεις μαλλιών και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα. Η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας της προμηθεύει πλέον εμπόρους στην αγορά Makola στην Άκρα, στο Forum του Adjamé στην Ακτή Ελεφαντοστού και στη Grand Marché στο Μπαμακό.
Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε επίσης την κρίση ασφαλείας στο Σαχέλ, όπου η στρατιωτική παρουσία της Γαλλίας έχει καταστεί αμφιλεγόμενη. Παρενέβη πουλώντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar TB2 και προσφέροντας υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας σε ορισμένες κυβερνήσεις.
Είναι αυτή η τουρκική παρουσία βιώσιμη μακροπρόθεσμα;
Η παρουσία της Τουρκίας στην Αφρική είναι πλέον ορατή με διάφορους συμβολικούς τρόπους. Τη βλέπει κανείς στα σχολεία Maarif, στις τοιχογραφίες στο αεροδρόμιο του Αμπιτζάν, στο εστιατόριο “Le Istanbul” στη διοικητική συνοικία της Νιαμέι ή στο Εθνικό Τέμενος της Άκρα, εμπνευσμένο από το Μπλε Τζαμί της Κωνσταντινούπολης.
Η εμπλοκή της Τουρκίας είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται. Όμως η προσέγγισή της προς την Αφρική αποδίδει ήδη καρπούς. Ο όγκος του εμπορίου έφτασε τα 40,7 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2022. Η επιστροφή των πρώτων κυμάτων Αφρικανών φοιτητών που εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία έχει μεταβάλει τη δυναμική. Η συνεργασία δεν βασίζεται πλέον αποκλειστικά σε Τούρκους επιχειρηματίες και κοινωνικούς επιχειρηματίες.
Παρόλο που οι αφρικανικές ελίτ μιλούν συχνά αγγλικά, γαλλικά ή αραβικά, αναδύονται νέες φωνές. Οι νέοι που εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία αρχίζουν να βρίσκουν τη θέση τους. Πολλοί εργάζονται στις εισαγωγές-εξαγωγές, στις κατασκευές και ακόμη και στην ισλαμική θρησκευτική ηγεσία. Αυτή η τάση δείχνει ελπιδοφόρες προοπτικές για μακροπρόθεσμους δεσμούς.
Για την Τουρκία, η Αφρική αντιπροσωπεύει μια ήπειρο με τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες. Η ανάδειξή της σε αξιόπιστο εταίρο αποτελεί πλέον βασικό στόχο. Σε διπλωματικό επίπεδο, η Τουρκία απέκτησε καθεστώς παρατηρητή στην Αφρικανική Ένωση το 2005 και από το 2008 φιλοξενεί συνόδους κορυφής Τουρκίας–Αφρικής στην Κωνσταντινούπολη.
Αυτή η αυξανόμενη εμπλοκή υποδηλώνει ότι ο ρόλος της Τουρκίας στην Αφρική είναι πιθανό να διαρκέσει. Θα εξαρτηθεί από τις ανάγκες της αγοράς της ηπείρου, ιδίως σε μια εποχή που πολλές αφρικανικές χώρες επαναξιολογούν τις σχέσεις τους με τις παραδοσιακές δυτικές δυνάμεις και τους διεθνείς θεσμούς.
Ακριβώς 51 χρόνια μετά που ο πατέρας του Γιάννου Κρανιδιώτη, Νίκος, παρέδιδε ως πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα την επιστολή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου στο χουντικό Πρόεδρο της Ελληνικής κυβερνήσεως, Φαίδωνα Γκιζίκη, ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης, σε άρθρο ανδρείας στην εφημερίδα Τα Νέα με αφορμή την τελετή για το βραβείο «Γιάννου Κρανιδιώτη» στην Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλή και τον Τουμάζο Τσελεπή εκθέτει τις προϋποθέσεις επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος τις οποίες τοποθετεί σε τρεις αλληλένδετους άξονες.
Ο πρώτος είναι ο άξονας της «ορθολογικής προσέγγισης» ενάντια στον «πρωτόγονο εθνικισμό», ο οποίος δεν δέχεται την Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, κάτι που έχει εγκρίνει με ψηφίσματά του ακόμα και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).
Πολλές χώρες, ωστόσο, λέει ο κ. Ιωακειμίδης, λειτουργούν ως ομοσπονδίες αποδεχόμενες αυτήν την αρχή, δηλ. την αρχή της πολιτικής ισότητας. Τέτοιες χώρες είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Βέλγιο και η Ελβετία. Ακόμα και η «οιωνεί ομοσπονδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.)», λειτουργεί με βάση αυτή την αρχή.
Οι απόψεις αυτές αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων, τόσο από ιστορική όσο και από πολιτική άποψη. Ταυτόχρονα, είναι βαθύτατα αποπροσανατολιστικές. Υποστηρίζεται, στην ουσία, ότι το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να υπάρχει είναι «πρωτόγονος εθνικισμός».
Κατεχόμενα εδάφη δεν υπάρχουν, γιαυτό και χρησιμοποιούνται εισαγωγικά. Συνεπώς, ότι έκανε η Τουρκία το 1974 ήταν απολύτως νόμιμο και καλοδεχούμενο. Ίσως μας έκανε και χάρη, διότι «έφερε την δημοκρατία στην Ελλάδα».
Ωστόσο, ουδεμία δημοκρατία στην Ελλάδα δεν έφερε η Τουρκική εισβολή στη Κύπρο. Αυτό που έφερε ήταν μια συγκυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και της χούντας προκειμένου να εμπεδωθεί ο δεύτερος Αττίλας στην Κύπρο, ώστε μετά να αρχίσει να συζητιέται μορφή επίλυσης με βάση την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) με πολιτική ισότητα, κάτι που τελικά επέβαλλαν στον Μακάριο ο Καραμανλής και ο Κίσινγκερ (ο Μακάριος τη δέχτηκε προς το τέλος της ζωής του μετά από έντιμο αγώνα για πολυ-καντονική ομοσπονδία με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, προκειμένου να ανακουφιστούν οι πρόσφυγες).
Άρα, η πρώτη προϋπόθεση επίλυσης του Κυπριακού δεν είναι αοριστολογίες και φληναφήματα περί «ορθολογισμού» και «εθνικισμών».
Η πρώτη προϋπόθεση είναι η αποδοχή αυτών των ιστορικών γεγονότων και ότι το όλο ζήτημα είναι ζήτημα παράνομης εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Τα εισαγωγικά στη λέξη κατεχόμενα δεν υπηρετούν την επιστήμη της ιστορίας και της πολιτικής.
Κατά το μάλλον, υπηρετούν τις θέσεις του Τουρκικού εθνικισμού στη Κύπρο, πρώτιστος στόχος του οποίου ήταν η διχοτόμηση (την κατάφερε το 1974) και απώτατος η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάτι που δεν κατάφερε το 1974 αλλά θέλει να το καταφέρει με ειρηνικά μέσα. Τέλος, δύο ακόμη παρατηρήσεις, καθόλου αμελητέες.
Εμπιστευτικά έγγραφα της εποχής προέβλεπαν την κατάρρευση των συμφωνιών, λόγω αυτής της θετικής διάκρισης/positive discrimination (εξίσωση εθνοτικής πλειοψηφίας με εθνοτική μειοψηφία), όπως και συνέβει. Που στηρίζεται η εμμονή στην πολιτική ισότητα σήμερα και τι είναι αυτό που θα την κάνει λειτουργική; Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.
Ο Κυπριακός λαός στο σύνολό του απέρριψε με ηχηρό τρόπο την ΔΔΟ με πολιτική ισότητα στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 (σχέδιο Ανάν). Ο κ. Ιωακειμίδης δεν πρέπει να έχει καταλάβει ότι οι Κύπριοι Πρόεδροι δεν είναι Έλληνες πρωθυπουργοί, δεν μετατρέπουν τα ΟΧΙ των δημοψηφισμάτων σε ΝΑΙ, αν μη τι άλλο διότι σέβονται τη λαϊκή βούληση και διότι κάθε μέρα το πρωί όταν ξυπνούν βλέπουν την Τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο, σύμβολο κατοχής.
Ας δούμε τώρα και το υπόλοιπο σκεπτικό περί «ομοσπονδίας». Μεταξύ άλλων αποπροσανατολιστικών τοποθετήσεων, ο κ. Ιωακειμίδης ταυτίζει τις ΗΠΑ και το Βέλγιο. Δεν γνωρίζει ότι το Βέλγιο έχει βασιλιά (που διορίζει τον πρωθυπουργό) και οι ΗΠΑ Πρόεδρο (εκλέγεται από το λαό), ενώ ο λόγος που οι Βρυξέλλες έγιναν η γραφειοκρατική πρωτεύουσα της Ευρώπης ήταν να απορροφηθούν, τρόπον τινά, οι εντάσεις μεταξύ Φλαμανδρών, Βαλλώνων και άλλων μειονοτήτων;
Έπειτα, ούτε ένας πρωτοετής φοιτητής πολιτικών επιστημών δεν θα έκανε τέτοια σύγχιση μεταξύ ομοσπονδίας (ισχυρή κεντρική κυβέρνηση) και συνομοσπονδίας (ασθενής κεντρική κυβέρνηση), βάζοντας σειρά από χώρες «στο ίδιο τσουβάλι».
Αν η Ευρώπη ήταν «οιωνεί ομοσπονδία» σίγουρα θα ήξερε. Θα είχε ενοποιηθεί πολιτικά, θα υπήρχε συγκέντρωση εξουσίας και συρροή ταξικών συμφερόντων γύρω από συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές και, δυνητικά, αλληλεγγύης προς τα αδύνατα μέλη. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει.
Έφυγε σε ηλικία 66 ετών, στις 3 Ιουλίου 2025, μετά από μια άνιση μάχη ο Ηλίας Ιορδανίδης, παλιός κεντρικός αμυντικός που αγωνίστηκε στη Β’ και τη Γ’ Εθνική τη δεκαετία του 80′ και διακρίθηκε για τη δυναμικότητα και την αποτελεσματικότητά του. Η ποδοσφαιρική του πορεία ξεκίνησε από τον ΑΟΝΑ, την ομάδα της γενέτειράς του, της Αργυρούπολης, στην οποία μεγάλωσε, αγάπησε και δεν εγκατέλειψε ποτέ μέχρι να αφήσει αυτόν τον κόσμο. Ήταν μια πόλη-σύμβολο, την οποία υπηρέτησε με την καρδιά του, καθώς η οικογένειά του ήταν από τους πρώτους οικιστές της. Από τον ΑΟΝΑ τον πήρε ο Παναθηναϊκός για την ερασιτεχνική του ομάδα, πριν τον πάρει το 81′ η Καλλιθέα και ακολουθήσει μια ποδοσφαιρική πορεία με έτερους σταθμούς τον Αθηναϊκό και τον Ιωνικό.
Τον Ιορδανίδη θυμάται με πολύ ευχάριστες αναμνήσεις ο έγκριτος δημοσιογράφος Δημήτρης Τσακίρης. «Ταλαντούχος και πολύ δυνατός κεντρικός αμυντικός, έπαιξε στη δύσκολη δεκαετία του ’80 σε Καλλιθέα, Αθηναϊκό και Ιωνικό, πανηγυρίζοντας την άνοδο με τον τελευταίο στην Α’ Εθνική», έγραψε σε σχετική ανάρτηση ο επικεφαλής του soccerbase.gr, της μεγαλύτερης βάσης δεδομένων με ποδοσφαιρικά στατιστικά στην Ελλάδα.
Οι κινήσεις του προέδρου Τραμπ και οι ερμηνείες για την στρατηγική και τις επιδιώξεις του. Ο ρόλος της οικονομίας επί των πολιτικών αποφάσεων.
Δημοσιεύθηκε: 2 Ιουλίου 2025 – 07:33
Ερμηνείες της μάλλον βεβιασμένης διπλωματικής λύσης:
1. Ο κύριος στόχος των ΗΠΑ, η καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Οπότε δεν υπάρχει λόγος συνέχισης των εχθροπραξιών. Από την άλλη, η ιρανική επίθεση κατά της Αλ Ουντέιντ, της μεγαλύτερης αμερικανικής βάσης στη Μέση Ανατολή, εύλογα προβλημάτισε. Η επίθεση βέβαια είχε περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα. Ακόμη, η χρήση υπερηχητικών πυραύλων εκ μέρους του Ιράν, μάλλον τρόμαξε. Τέλος, η αδυναμία του Ιράν σε σύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα μπορεί να καλυφθεί με το νοίκιασμα ρωσικών ή κινεζικών αεροσκαφών και πιλότων ανταγωνιστικών των F-35. Το Ιράν με τη ρήξη αυτή έδειξε τα δόντια του απαντώντας στους στοχασμούς του προέδρου Τραμπ για το «Make Iran Great Again». Παρομοιάζουν οι σκέψεις του προέδρου με εκείνες περί Ριβιέρας στη Λωρίδα της Γάζας.
2. Το τοίχος του αντιπυραυλικού συστήματος του Ισραήλ, το Iron Dome, λειτούργησε αποτρεπτικά κόβοντας όμως μόνο το 90% των πυραύλων του Ιραν (από τους 400-520). Το 10% βρήκε τους στόχους του προκαλώντας 30.809 ζημιές σε κτήρια, 3.713 καταστροφές σε αυτοκίνητα. Περισσότεροι από 15.000 πολίτες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Οι νεκροί είναι μόνο 29, ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 3.000. Ως προς το Ιράν οι νεκροί, με τις πιο δυσμενείς εκτιμήσεις, ανέρχονται από 610 ως 974 άτομα και οι τραυματίες από 3-4,7 χιλιάδες.
3. Το μη άτρωτο όμως Iron Dome και οι ζημιές που προκλήθηκαν εύλογα προκάλεσαν ένα άσχημο ψυχολογικό κλίμα στους Ισραηλινούς. Επιπλέον, καθώς το Ισραήλ έχασε το ηθικό του πλεονέκτημα λόγω της πολιτικής του εις βάρος των Παλαιστινίων στη Γάζα, ουδείς στο πλανήτη το συμπαραστάθηκε.
4. Ο πόλεμος Ισραήλ-Ιράν με τη συμμετοχή των ΗΠΑ και η συνέχιση του εύλογα οδηγεί σε ένα πόλεμο φθοράς της υπερδύναμης. Ο πόλεμος όμως αυτός της φθοράς στοιχίζει κάτι δισεκατομμύρια (1 δισ. δολάρια ημερησίως) στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό της χώρας. Να σημειωθεί ότι το Δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται σε 36 τρισ. δολάρια, με ΑΕΠ 24 τρισ. δολάρια περίπου, το 2024. Το Ιράν με τη βοήθεια της Κίνας και Ρωσίας είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του πολέμου φθοράς. Δίνοντας Κίνα και Ρωσία πυραυλικά ή οτιδήποτε άλλα οπλικά συστήματα στο Ιράν απολαμβάνουν από μακριά την ταλαιπωρία των ΗΠΑ. Κτίζουν ένα όμοιο σενάριο εκείνου που έχτισαν οι ΗΠΑ μέσω της Ουκρανίας στη Ρωσία. Εκεί οι Δυτικοί μοιράζοντας όπλα στην Ουκρανία και χωρίς ούτε ένα νεκρό στρατιώτη, έχουν υποβάλλει τη Ρωσία σε ένα πόλεμο φθοράς, που εύλογα την αδυνατίζει.
5. Ο Adam Smith, Κλασσικός οικονομολόγος, στα τέλη του 18ου αιώνα υποστήριζε το αυτονόητο: Το διεθνές εμπόριο είναι η εγγύηση της ειρήνης, οπότε αποτρέπει τους πολέμους. Οι πάντες ζημιώνονται από το εν δυνάμει κλείσιμο του Περσικού κόλπου μέσω των στενών του Xoρμούζ. Η Κίνα εισάγει το 80%του πετρελαίου της από τις εκεί περιοχές. Περίπου 17-20 εκατομμύρια βαρέλια/ημέρα διακινούνται μέσω της Διώρυγας του Χορμούζ, καλύπτοντας περίπου 20–30% της παγκόσμιας ποσότητας πετρελαίου.
Οι ΗΠΑ καλύπτουν περίπου το 10% των αναγκών τους σε πετρέλαιο από χώρες του Περσικού Κόλπου. Η ποσότητα είναι μικρή, αλλά οι επιπτώσεις της αύξησης της τιμής του πετρελαίου είναι σημαντικές ακόμη και στις ΗΠΑ. Μια αύξηση της τιμής του πετρελαίου τινάζει στον αέρα την προεκλογική υπόσχεση του προέδρου Τραμπ για τιμή/γαλόνι βενζίνης στα 2 δολάρια (1 γαλόνι=3,78 λίτρα). Ως προς την Ευρώπη περίπου το 20–22 % των εισαγωγών αργού πετρελαίου της προέρχονται από χώρες του Περσικού Κόλπου, ποσότητα που μεταφράζεται σε 3,6 εκατ. βαρέλια την ημέρα.
Τέλος, σχεδόν όλο το λαθρεμπόριο ρωσικού πετρελαίου πραγματοποιείται μέσω του κόλπου. Τάνκερ που «σβήνουν» την ύπαρξη τους από τα συστήματα εντοπισμού τους, όπως το AIS (Automatic Identification System), GPS / GNSS Δέκτες κ.λπ, (τα συστήματα εντοπισμού πετιούνται στη Θάλασσα) φορτώνουν αργό πετρέλαιο από τη Ρωσία, το μεταφέρουν στον Περσικό κόλπο, το βαπτίζουν Καταριανό ή Σαουδαραβικό ή οποιασδήποτε άλλης χώρας του Περικού και το πωλούν παντού.
Συμπερασματικά, η κυριαρχία των οικονομικών παραγόντων έναντι των πολιτικών σκοπιμοτήτων είναι ίσως η κυρίαρχη ερμηνευτική μεταβλητή της απότομης αλλαγής πλεύσης του προέδρου Τραμπ.
* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργός Οικονομικών και Υφ/γός Εξωτερικών.
Γράφει ο Πιτσιρίκος
Μπορεί ο Ελληνικός Στρατός να είναι ισχυρός, όταν η χώρα είναι χρεοκοπημένη και βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στη διαφθορά;
Αυτό είναι το πατριωτικό ερώτημα που θα έπρεπε να κυριαρχεί σήμερα στη χώρα μας, ενώ τα τύμπανα του πολέμου ηχούν όλο και πιο κοντά στην Ελλάδα.
Αλήθεια, ποια είναι η πραγματική ισχύς του Ελληνικού Στρατού;
Δεν γίνεται μια χώρα να είναι χρεοκοπημένη, να έχει μετατραπεί και επίσημα σε προτεκτοράτο, να κολυμπάει στην διαφθορά και ο στρατός της να είναι αξιόμαχος.
Δεν γίνεται οι υποδομές της χώρας -νοσοκομεία, σχολεία κλπ- να έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και να διαλύονται, δεν γίνεται τα τρένα να στουκάρουν μετωπικά επειδή δεν δούλευε το φανάρι, και ο Ελληνικός Στρατός να είναι υπόδειγμα καλής λειτουργίας.
Δεν γίνεται οι νέοι Έλληνες να εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα, οι θάνατοι να είναι πια σχεδόν διπλάσιοι από τις γεννήσεις, οι εισακτέοι στις στρατιωτικές σχολές να μειώνονται διαρκώς, να υπάρχει κύμα παραιτήσεων από τους εισαχθέντες στις στρατιωτικές σχολές πριν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και ο ελληνικός στρατός να μην είναι ρημάδι.
Απλά, δεν γίνεται.
Όποιος έχει κάνει κανονικά τη στρατιωτική του θητεία -ανήκω σε αυτούς-, ξέρει πολύ καλά πως η διαφθορά δεν έμεινε ποτέ έξω από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Άλλωστε, και οι στρατιωτικοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι, που απλά υπάγονται σε άλλο πειθαρχικό καθεστώς εξαιτίας της φύσης της δουλειάς τους (σ.σ. Θα σας πω κι ένα ανέκδοτο: Στην Ελλάδα υπάρχει διαφθορά στην Πολιτική, στην Δικαιοσύνη, στην Αστυνομία, στην Εφορία, στα Τελωνεία, υπάρχει διαφθορά παντού, αλλά ο Ελληνικός Στρατός είναι αδιάφθορος. Καλό ε;)
Επίσης, οι υπερκοστολογήσεις και οι μίζες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς -από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, επί δεκαετίες- δεν είναι κάποιο μυστικό στη χώρα μας.
Πίσω από τις βιτρίνες και τα Rafale, ποια είναι η πραγματική ισχύς του Ελληνικού Στρατού σε μια χώρα υπό διάλυση;
Διαπιστώνουμε από τους νέους πολέμους πως η χρήση των drones κυριαρχεί αλλά η Ελλάδα είνσι πολύ πίσω σε αυτόν τον τομέα -βέβαια, σε έναν πόλεμο με την Τουρκία, μπορούμε να αγοράσουμε drones από την Τουρκία, μέχρι να φτιάξουμε τα δικά μας-, ενώ συνεχίζεται η εμμονή με τις φρεγάτες -που ξεκίνησε με την Επανάσταση του 1821 και τη φρεγάτα “Ελλάς”, που την έκαψε ο …Μιαούλης στον Πόρο-, αφού η Ελλάδα έχει βάλει στόχο να έχει 14 φρεγάτες μέχρι το 2030.
Δεν είμαι κάποιος ειδικός του πολέμου -υπάρχουν πολλοί “στρατηγοί” στη χώρα μας που παίζουν τον πόλεμο στα δάχτυλα, αν και δεν έχουν πολεμήσει ποτέ- αλλά σκέφτομαι πως η Ελλάδα σήμερα είναι στην κατάλληλη θέση για να απωλέσει εθνικό έδαφος και αυτό θα το έχουν παρατηρήσει και οι “εχθροί” της Ελλάδας (σ.σ. Εννοώ τους εχθρούς εκτός Ελλάδας, γιατί οι εχθροί που διέλυσαν τη χώρα είναι πάντα εντός της χώρας).
Ο κοινωνικός ιστός έχει ανατιναχτεί. Κάθε Έλληνας νοιάζεται για το τομάρι του, αντιμετωπίζει τους άλλους Έλληνες σαν εχθρούς, και νιώθει πως η ίδια του η χώρα είναι εχθρός του και τον απειλεί, ενώ η Ελλάδα είναι πρώτη χώρα σε κατάθλιψη στην Ευρώπη.
Η διαφθορά στην Ελλάδα έχει φτάσει σε απίστευτο σημείο, και αυτό είναι λογικό σε μια χρεοκοπημένη χώρα -σύμφωνα με την Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση σε αγοραστική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση- που εκατομμύρια πολίτες της δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα και σκέφτονται πως, αν χρειαστεί να πάνε στον οδοντίατρο, θα τιναχτεί στον αέρα ο οικογενειακός προϋπολογισμός, ενώ οι μισοί Έλληνες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν διακοπές ούτε στη χώρα τους.
Η Ελλάδα της φτώχειας και της αρπαχτής, αλλά με υπερστρατό.
Χώρα με μισθούς πείνας και πολιτική σήψη δεν μπορεί να έχει στρατό πρώτης γραμμής. Εκτός αν πιστεύεις στα παραμύθια.
(Αλήθεια, σε μια χώρα που ο καθένας κοιτάει μόνο την πάρτη του και πώς θα βγάλει φράγκα, τι σας κάνει να πιστεύετε πως στις τάξεις του ελληνικού στρατού δεν υπάρχουν και άνθρωποι που είναι εξαγορασμένοι και ξεπουλημένοι, γιατί βαρέθηκαν να βλέπουν τους πάντες γύρω τους να τα πιάνουν και να πλουτίζουν, και οι ίδιοι να είναι με μισθό 900 και 1.100 ευρώ; Εκτός αν νομίζετε πως ξεπουλημένοι προδότες υπάρχουν μόνο στην Ουκρανία, τη Ρωσία, το Ισραήλ, το Ιράν και την Παλαιστίνη, όπως έχουμε πληροφορηθεί τα τελευταία χρόνια.)
(Το κείμενο γράφτηκε με αγάπη για την πατρίδα μας. Λυπάμαι που πρέπει να το διευκρινίσω αυτό. Για την επιδημία βλακείας στην Ελλάδα, θα γράψω σε άλλο κείμενο.)
