Αρχική Blog Σελίδα 681

Η Ρήξη του MAGA

Από
anixneuseis
-
0

Θα είναι ο Έπσταϊν η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι για το MAGA;

Τζέιμς Γ. Κάρντεν
13 Ιουλίου

Η αμερικανική δεξιά δεν είναι ξένη προς εύθραυστους συνασπισμούς· ο φουσιονισμός fusionism, Συνθετικός Συντηρητισμός) , εκείνη η ετοιμόρροπη επινόηση του θεωρητικού Φρανκ Μάγιερ, επιδίωκε να συνδυάσει τον φιλελευθερισμό με τις «παραδοσιακές» αξίες στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού — κάτι που έχασε κάθε νόημα με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Το MAGA είναι επίσης μια κάπως τριζάτη κατασκευή, συγκρατούμενη από τη δύναμη της προσωπικότητας του κ. Τραμπ — γεννώντας το ερώτημα κατά πόσο το MAGA είναι πολιτικό κίνημα ή λατρεία προσώπου. Και τα δύο; Ίσως. Όμως, σε γενικές γραμμές, το MAGA υποτίθεται ότι αφορά: την ασφάλιση των συνόρων, την επαναφορά των βιομηχανικών θέσεων εργασίας, και τον τερματισμό των ατελείωτων πολέμων. Όμως, αυτό το τελευταίο στοιχείο βρίσκεται σε άμεση σύγκρουση με την πολιτική του Προέδρου για απεριόριστη στήριξη και επιείκεια προς το Ισραήλ.

Η απογοήτευση για την υποταγή του Τραμπ προς τον Νετανιάχου, υπό το φως της συνεχιζόμενης γενοκτονίας από το Ισραήλ και του απρόκλητου πολέμου του κατά του Ιράν, έφτασε σε σημείο βρασμού αυτή την εβδομάδα όταν η Γενική Εισαγγελέας Παμ Μπόντι και ο Διευθυντής του FBI Κας Πατέλ υπέδειξαν ότι η υπόθεση Έπσταϊν έχει πλέον ουσιαστικά κλείσει — μας ενημέρωσαν ξαφνικά ότι δεν υπάρχει «λίστα πελατών» και ότι ο Έπσταϊν αυτοκτόνησε στο κελί του στο Μανχάταν.

Σταθεροί υποστηρικτές του MAGA, όπως ο Τάκερ Κάρλσον και ο Σάαγκαρ Εντζέτι, μεταξύ πολλών άλλων, περιλαμβανομένων — και σημαντικά — των «bros των podcast» που στήριξαν τον Τραμπ το 2024, επισήμαναν ότι η χρονική στιγμή της, επί της ουσίας, αναδίπλωσης από τους Πατέλ και Μπόντι μόνο τυχαία δεν ήταν, εφόσον συνέπεσε με την επίσκεψη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον τη Δευτέρα. Το ότι ο Έπσταϊν ήταν περιουσιακό στοιχείο της ισραηλινής κατασκοπείας φαίνεται ως εύλογη υπόθεση. Το ότι ο Τραμπ το συγκαλύπτει κατ’ εντολήν τους φαίνεται επίσης εύλογο. Όμως η πράξη του αυτή έχει εξοργίσει ένα μεγάλο και επιδραστικό τμήμα του συνασπισμού του MAGA.

Ωστόσο, η διαμάχη για τον Έπσταϊν είναι μόνο μία από μια σειρά αντιπαραθέσεων που αναστατώνουν τον κόσμο του MAGA. Η απόφαση του Τραμπ τον περασμένο μήνα να διατάξει τις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ να λειτουργήσουν ως βοηθητική δύναμη των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων στον πόλεμό τους κατά του Ιράν προκάλεσε σφοδρή αντίδραση από την πτέρυγα Κάρλσον ή «Πρώτα η Αμερική» του κινήματος MAGA.

Αυτή τη στιγμή, οι μέχρι πρότινος Ρεπουμπλικανοί σύμμαχοι του Τραμπ στο Κογκρέσο προωθούν ένα νομοσχέδιο που θα αυξήσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Παράλληλα, πιέζουν την κυβέρνηση να στείλει περισσότερη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία. Μπορούμε να διακρίνουμε την ύπαρξη μιας νέας εκστρατείας λόμπι εκ μέρους της Ουκρανίας μέσα από τρία δημοσιεύματα αυτής της εβδομάδας:

Την Πέμπτη, το POLITICO ανέφερε ότι η νυν Πρέσβης της Ουκρανίας στις ΗΠΑ, Οξάνα Μαρκάροβα, «έχει περιπέσει σε δυσμένεια στους Ρεπουμπλικανούς λόγω του ρόλου της σε μια αμφιλεγόμενη επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου το 2024 σε εργοστάσιο πυρομαχικών στο Σκράντον, μαζί με Δημοκρατικούς βουλευτές που βρίσκονται σε προεκλογική εκστρατεία». Αναμένεται να αντικατασταθεί σύντομα. Αυτό αποτελεί μήνυμα προς τον Τραμπ από τον Ζελένσκι και τους συμμάχους του στο Κογκρέσο ότι θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να συνεχίσει η ροή των όπλων.

Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή, το πρωτοσέλιδο της New York Post, ιδιοκτησίας Μέρντοκ, με την γνωστή της «λεπτότητα», παρουσίαζε φωτογραφία ενός νεκρού βρέφους υπό τον τίτλο «ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ» — «Η φρίκη του Πούτιν στο φως: Πώς drone της Ρωσίας \[sic] καταδίωξε και εκτέλεσε 1χρονο παιδί». Τέτοια πρωτοσέλιδα από τη βομβαρδισμένη Γάζα δεν αναμένονται από το ταμπλόιντ του Μέρντοκ. Όμως το δημοσίευμα καταδεικνύει ότι η φιλοπόλεμη πτέρυγα του κόμματος, Μέρντοκ-Λέβιν-Γκρέιαμ, πιέζει σκληρά για να παραμείνουν οι ΗΠΑ εμπλεκόμενες στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Το POLITICO (σε έντονη δραστηριότητα αυτή την εβδομάδα) δημοσίευσε επίσης ένα δυσφημιστικό άρθρο για τον Υφυπουργό Άμυνας για Πολιτική Μπριτζ Κόλμπι, αφότου ο Κόλμπι προσπάθησε να σταματήσει τις αποστολές όπλων προς την Ουκρανία. Βασιζόμενο σε όχι λιγότερες από 7 ανώνυμες πηγές, το ρεπορτάζ παρουσίασε τον Κόλμπι ως παρείσακτο στοιχείο εντός του Πενταγώνου.

Ο λόγος που οι αντίπαλοι μιας λογικής φιλοαμερικανικής εξωτερικής πολιτικής το κάνουν αυτό είναι απλός: λειτουργεί. Βλέπουμε ότι μόλις 6 μήνες μετά την ανάληψη της προεδρίας, όταν αντιμετωπίζει την επιλογή μεταξύ του να ικανοποιήσει τα αιτήματα των φιλοπόλεμων όπως ο Μέρντοκ ή να πράξει όσα έλεγε προεκλογικά περί πολιτικής «Πρώτα η Αμερική», ο Τραμπ έχει υποχωρήσει ξανά και ξανά.

Ο Τζέιμς Γ. Κάρντεν είναι αρχισυντάκτης του TRR.

therealistreview.substack.com

Αλβανία- Κοσσυφοπέδιο: Στρατηγικό σχέδιο συνεργασίας 2025-2028

Από
anixneuseis
-
0

Αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου συναντήθηκαν την Παρασκευή στα Τίρανα προκειμένου να συντάξουν ένα στρατηγικό σχέδιο συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών για την επόμενη τριετία.

Όπως σημειώνει το αλβανικό υπουργείο Άμυνας η συνάντηση έγινε μεταξύ μεταξύ εκπροσώπων των Ενόπλων Δυνάμεων της Αλβανίας και της Δύναμης Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου.

Προστίθεται ότι δεν πρόκειται απλώς για μια τεχνική συνεργασία,  αλλά, είναι μια αδελφική σχέση που ενισχύεται καθημερινά, με εμπιστοσύνη, σεβασμό και ένα κοινό όραμα για την ασφάλεια των χωρών μας και ολόκληρης της περιοχής.

Οι Δυνάμεις Ασφαλείας Κοσσυφοπεδίου έχουν σημειώσει μεγάλα βήματα προόδου στον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό τους και η Αλβανία θα συνεχίσει να τις υποστηρίζει με όλες τις δυνατότητές της, σε κάθε τομέα όπου χρειάζεται: από την εκπαίδευση και την κατάρτιση, έως την ανταλλαγή εμπειριών και την ανάπτυξη ικανοτήτων.

Αποφασισμένοι να προχωρήσουμε αυτή τη συνεργασία ακόμη περισσότερο! Μαζί είμαστε πιο δυνατοί!, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η Τσέλσι νικά την Παρί Σεν Ζερμέν με 3-0 και κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων

Από
anixneuseis
-
0

 Η Τσέλσι νίκησε την Παρί Σεν Ζερμέν την Κυριακή στο Στάδιο MetLife στο Ίστ Ράδερφορντ του Νιου Τζέρσεϊ, στον τελικό του πρώτου διευρυμένου Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων.

Le Monde με AP και AFP

Δημοσιεύθηκε χθες στις 11:21 μ.μ. (Παρίσι), ενημερώθηκε χθες στις 11:50 μ.μ.
Ανάγνωση 2 λεπτών

Ο Κόουλ Πάλμερ και ο Τόσιν Ανταραμπιόγιο της Τσέλσι πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων της FIFA στο Στάδιο MetLife, Ίστ Ράδερφορντ, Νιου Τζέρσεϊ, στις 13 Ιουλίου 2025. LEE SMITH / REUTERS

Ο Κόουλ Πάλμερ πέτυχε δύο γκολ και δημιούργησε ένα ακόμη, καθώς η Τσέλσι αιφνιδίασε την Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων την Κυριακή, 13 Ιουλίου, νικώντας τους πρωταθλητές Ευρώπης με 3-0 στο Στάδιο MetLife και κατακτώντας την πρώτη έκδοση της νέας διοργάνωσης της FIFA.

Η Παρί ήταν το φαβορί για έναν αγώνα στον οποίο παρευρέθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς είχε μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ και έχοντας συντρίψει τη Ρεάλ Μαδρίτης με 4-0 στα ημιτελικά. Αλλά ενώ στον ημιτελικό είχε προηγηθεί με τρία γκολ στα μισά του πρώτου ημιχρόνου, αυτή τη φορά οι ρόλοι αντιστράφηκαν, καθώς βρέθηκε να χάνει 3-0 πριν την ανάπαυλα.

Ο Πάλμερ άνοιξε το σκορ στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου και σημείωσε και δεύτερο γκολ στο 30ό λεπτό, πριν εκμεταλλευτεί την παθητική άμυνα και πασάρει στον Ζοάο Πέδρο για το τρίτο γκολ στο 43ο λεπτό. Η κακή ημέρα για την Παρί συνοψίστηκε όταν ο Ζοάο Νέβες αποβλήθηκε μετά από εξέταση μέσω VAR τέσσερα λεπτά πριν τη λήξη, επειδή τράβηξε τον Μαρκ Κουκουρέγια από τα μαλλιά εκτός φάσης.

Ήταν ένα σκορ που ελάχιστοι θα είχαν προβλέψει, καθώς η Τσέλσι ολοκλήρωσε μια μακρά αλλά αξέχαστη σεζόν – είναι η πρώτη νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων των 32 ομάδων, έχοντας επίσης κατακτήσει το Κόνφερενς Λιγκ της UEFA και τερματίσει τέταρτη στην Πρέμιερ Λιγκ. Θα λάβει επίσης περίπου 125 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματικά έπαθλα, πράγμα που καθιστά ανεκτή την προοπτική μιας δραστικά συντομευμένης καλοκαιρινής ξεκούρασης πριν από την έναρξη της νέας σεζόν.

Για την Παρί, εν τω μεταξύ, τα οικονομικά οφέλη είναι παρόμοια, αλλά θα υπάρξει πραγματική απογοήτευση που δεν κατάφερε να προσθέσει αυτόν τον τίτλο στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ και το νταμπλ πρωταθλήματος και κυπέλλου Γαλλίας. Παρ’ όλα αυτά, η κατάκτηση της Ευρώπης ήταν πάντοτε ο βασικός στόχος για την ομάδα του Λουίς Ενρίκε, η οποία έχει πλέον ακριβώς έναν μήνα για να το επεξεργαστεί και να απολαύσει διακοπές πριν επιστρέψει στη δράση για το Σούπερ Καπ Ευρώπης εναντίον της Τότεναμ Χότσπερ.

Παρουσία Τραμπ
Υπήρχε πραγματικό αίσθημα περίστασης στο Στάδιο MetLife, με φόντο τον ορίζοντα του Μανχάταν και με την παρουσία του Προέδρου Τραμπ μαζί με την Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ σε ένα πλήθος 81.118 θεατών. Υπήρξε ακόμη και το πρώτο ημίχρονο σόου στην ιστορία διοργάνωσης της FIFA, προσδίδοντας αίσθηση Σούπερ Μπόουλ σε έναν τελικό που διεξήχθη στην έδρα των ομάδων NFL, New York Giants και New York Jets.

Ο Πάλμερ παραλίγο να ανοίξει το σκορ για την Τσέλσι μέσα στα πρώτα 10 λεπτά, πριν η Παρί Σεν Ζερμέν χάσει μεγάλη ευκαιρία στην άλλη πλευρά, όταν ο Ντεζίρε Ντουέ προτίμησε να πασάρει στον Άσραφ Χακίμι αντί να σουτάρει μέσα στην περιοχή, επιτρέποντας στον Κουκουρέγια να αποκρούσει. Η Τσέλσι ήταν αυτή που χτύπησε στο 22ο λεπτό, όταν ο Μαλό Γκουστό νίκησε τον Νούνο Μέντες στη δεξιά πλευρά, πριν το σουτ του αποκρουστεί από τον Λούκας Μπεράλδο. Η μπάλα επέστρεψε στον Γκουστό, ο οποίος έδωσε την ασίστ στον Πάλμερ για να σκοράρει στη κάτω αριστερή γωνία.

Ο Πάλμερ υπήρξε το πρόσωπο της Τσέλσι σε αφίσες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του τουρνουά και δικαίωσε τη φήμη του ως αστέρας, σκοράροντας ξανά στο 30ό λεπτό. Απελευθερωμένος από δεξιά, με τον αριστερό μπακ της Παρί, Μέντες, εκτός θέσης, προχώρησε προς την περιοχή και με ένα χαμηλό σουτ έστειλε την μπάλα στην ίδια γωνία.

Ο Ζοάο Πέδρο συνέβαλε στη δημιουργία αυτού του γκολ και ο Βραζιλιάνος, που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του τουρνουά από τη Μπράιτον, έγραψε αργότερα το όνομά του στον πίνακα των σκόρερ, κάνοντας το 3-0. Σκόρερ και των δύο γκολ στον ημιτελικό με τη Φλουμινένσε, πέρασε τη μπάλα πάνω από τον Τζανλουίτζι Ντοναρούμα μετά από πάσα του Πάλμερ. Η Παρί είχε δεχθεί μόλις ένα γκολ στους προηγούμενους οκτώ αγώνες της και ποτέ δεν έδειξε πραγματικά ικανή να επιστρέψει στο ματς, ακόμη κι όταν ο Νέβες έστειλε με κεφαλιά την μπάλα λίγο άουτ στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου. Ο αναπληρωματικός Λίαμ Ντελάπ παραλίγο να πετύχει και τέταρτο γκολ για την Τσέλσι στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, πριν ο Νέβες αποβληθεί, ολοκληρώνοντας μια κακή ημέρα για την Παρί.

Le Monde με AP και AFP

Συρία: Οι Κουρδικές Δυνάμεις αντιδρούν στη θέση του Αμερικανικού πρέσβη και ζητούν αλλαγή συντάγματος

Από
anixneuseis
-
0

Μαζλούμ Αμπντί, επικεφαλής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων

Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία για την ασφάλεια, τη στρατιωτική συνεργασία και την ενσωμάτωση των ενόπλων δυνάμεων των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων- SDF στον συριακό στρατό, τα οποία ήταν μεταξύ των βασικών θεμάτων που συζητήθηκαν στις ολοκληρωμένες συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν χθες στο Παλάτι Τισρίν στη Δαμασκό μεταξύ εκπροσώπων της Διοίκησης της Βορειοανατολικής Συρίας (Ροζάβα) και αξιωματούχων της Μεταβατικής Συριακής Κυβέρνησης για την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα της Βορειοανατολικής Συρίας, γράφει η τουρκική T24.

Μετά την αποτυχία των συνομιλιών, ο Αμερικανός πρέσβης  και απεσταλμένος στη Συρία, Τόμας Μπαράκ, εξέδωσε δήλωση καλώντας τις SDF να ενσωματωθούν στη Συρία και να ενταχθούν στον συριακό στρατό. Επικρίνοντας τις SDF για την αργοπορία τους στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο Μπαράκ τόνισε «ένα έθνος, ένας στρατός, μία κυβέρνηση», δηλώνοντας ότι η δημιουργία ομοσπονδίας ήταν ανεφάρμοστη στη Συρία.

Τόμας Μπαράκ

Η επακόλουθη κριτική του Μπαράκ στις SDF και οι έμμεσες απειλές του κατά της περιφερειακής κυβέρνησης προκάλεσαν την οργή των Κούρδων. Μετά την κλιμακούμενη αντίδραση, ο Μπαράκ αναγκάστηκε να διορθώσει τα σχόλιά του.

Ποιος εξέλεξε τον πρόεδρο της Συρίας; Κανείς! Μόνο οι τζιχαντιστές!

Ενώ η ενσωμάτωση της βορειοανατολικής συριακής κυβέρνησης στη Δαμασκό και οι δηλώσεις του περιφερειακού εκπροσώπου των ΗΠΑ, Μπαράκ, συνεχίζουν να συζητούνται στην περιοχή, το κυβερνών κόμμα έχει δηλώσει ότι η ενοποίηση με την τρέχουσα συριακή κυβέρνηση θα ήταν αδύνατη υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων του PUD, Σαλίχ Μουσλίμ, πρότεινε ότι η ενοποίηση με την κυβέρνηση της Δαμασκού θα απαιτούσε νέο σύνταγμα και εκλογές. Ο Μουσλίμ δήλωσε: «Ποιος εξέλεξε τον Σύρο πρόεδρο ( Αχμέντ Σάρα ); Κανείς εκτός από τις τζιχαντιστικές ομάδες. Αυτή η λεγόμενη προσωρινή κυβέρνηση αποτελείται αποκλειστικά από σουνίτες τζιχαντιστές. Δεν υπάρχουν Κούρδοι, Γιαζίντι ή οποιοσδήποτε άλλος. Δεν το δεχόμαστε αυτό. Δεν θα συμμορφωθούμε».

«Ανησυχούμε με τη ρητορική μίσους»

Μετά τη δήλωση του Μπαράκ, ο συν-διευθυντής του Τμήματος Εξωτερικών Υποθέσεων της Βορειοανατολικής Συρίας , Ιλχάμ Άχμεντ , σε μια εντυπωσιακή ανάρτηση στον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, Χ, δήλωσε: «Ανησυχούμε για την αύξηση της ρητορικής μίσους και των κατηγοριών για προδοσία σε ορισμένες επίσημες δηλώσεις». Ο Άχμεντ συνέχισε:

Χαιρετίζουμε θερμά τη συνεχιζόμενη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γαλλίας για μια πολιτική λύση στη Συρία και τη συμβολή τους στην προσέγγιση των απόψεων των συριακών κομμάτων. Ωστόσο, ανησυχούμε για την αυξανόμενη ρητορική μίσους και τις κατηγορίες για προδοσία σε ορισμένες επίσημες δηλώσεις. Ελπίζουμε σε έναν εποικοδομητικό ρόλο που θα ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει, τον διάλογο.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η πατρίδα βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει ελπίδα

Από
anixneuseis
-
2

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη*

Φωτογραφία:Ορεστιάδα

Η αναζωογόνηση της περιφέρειας, η οποία δεκαετίες τώρα τυγχάνει της πλήρους απαξίωσης από το κράτος των Αθηνών, δεν μπορεί να επιτευχθεί με πυροτεχνήματα πρόκλησης πρόσκαιρης προσοχής κάποιας υπουργού κατά την προσπάθειά της να βγει στο φως της δημοσιότητας[1]. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο ξεκινώντας από το ειλικρινές ενδιαφέρον της κυβέρνησης και από την εμπλοκή περισσότερων του ενός υπουργείου, όπως και των τοπικών αρχών και κοινωνιών (https://slpress.gr/oikonomia/pos-oi-dimoi-mporoyn-na-voithisoyn-sto-dimografiko/. Το πρόβλημα της ερήμωσης και της πληθυσμιακής μείωσης (λόγω υπογεννητικότητας, εσωτερικής μετανάστευσης και brain drain) για το οποίο γίνεται αναφορά στην Κομοτηνή, την Ορεστιάδα και το Διδυμότειχο, είναι σοβαρότερο και συνθετότερο απ’ αυτό μιας μετακόμισης με κίνητρο ένα επίδομα 10.000€!

Βεβαίως, οι πόλεις αυτές τις οποίες έχω επισκεφθεί πάρα πολλές φορές στο πλαίσιο συνεργασίας μου με το Δ.Π.Θ., είναι άξιες για να ζει κανείς αρκεί να διασφαλίζονται και οι κατάλληλες για τούτο συνθήκες. Όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς το υποσχόμενο επίδομα μετεγκατάστασης δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη-κίνητρο για οποιονδήποτε ήθελε μεταναστεύσει από κάποιο αστικό κέντρο προς τις συγκεκριμένες πόλεις, ούτε και για κάποια άλλη επαρκεί. Παρόμοιο ποσό καταβάλλει και η Ε. Επιτροπή στους υπαλλήλους της που μετακομίζουν από την πατρίδα τους προς τις Βρυξέλλες όπου, όμως, εργάζονται και ζουν σε ζηλευτές συνθήκες τις οποίες η Ελλάδα χρειάζεται χρόνια να διασφαλίσει υπό την αίρεση μιας στέρεας πολιτικής βούλησης και απαράκαμπτης στρατηγικής.

Η στρατηγική αυτή επιβάλλεται να εστιάζει σε έναν συνδυασμό οικονομικής διαφοροποίησης, βελτιωμένων υποδομών, εκπαίδευσης και συμμετοχής της κοινότητας με αναδιοργανωμένη τοπική αυτοδιοίκηση και μεσομακροπρόθεσμη προοπτική. Είναι μια υπόθεση η οποία αφορά στις τοπικές κοινωνίες αδυνατώντας να πραγματοποιηθεί απουσία τους και μόνο από μια κυβέρνηση η οποία, ώ του θαύματος, θα το ήθελε. Κρίνοντας, δε, τις περιπτώσεις υποδοχής των φοιτητών διαφόρων πανεπιστημιακών σχολών ή τμημάτων διάσπαρτων στην περιφέρεια, των εκπαιδευτικών κ.α. οι οποίοι αποτελούν πηγές εισοδήματος στις περιοχές αυτές, διαπιστώνεται η απόσταση που πρέπει να καλυφθεί από τις δημοτικές αρχές ξεκινώντας από την αλλαγή μιας νοοτροπίας που βλέπει μόνο ξενόφερτους που θέλουν να ξεβολέψουν τους δημότες τους.

Μολονότι έχω αναφερθεί σε αρκετά άρθρα (https://slpress.gr/oikonomia/giati-den-chreiazesai-polla-lefta-gia-na-anaptyxeis-ton-dimo-soy/, https://slpress.gr/oikonomia/i-dream-team-epicheirimatikotitas-poy-systinetai-gia-kathe-dimo/) για την ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλιών-υποδεικνύοντας και κάποια πρακτικά βήματα- από τους δημοτικούς άρχοντες(https://slpress.gr/politiki/tora-poy-tha-eklego-dimarchos/) στοχεύοντας στη δημιουργία ενός προφίλ ικανού να προσφέρει ποιοτικές συνθήκες ζωής στον Δήμο τους, αποτάθηκα και στο ChatGPT (https://chatgpt.com/?model=auto), το γνωστό «ψαχτήρι» του διαδικτυακού νέφους, προκειμένου να εντοπίσει στρατηγικές και πρακτικές επί της γης της οποίας οι ιθύνοντες νοιάζονται για τα έμβια όντα της. Σε χρόνο dt μου απάντησε τα ακόλουθα με δική του μετάφραση και σύνταξη:

Η αναζωογόνηση της υπαίθρου είναι μια πολύπλευρη πρόκληση που απαιτεί ισορροπία οικονομικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών και τεχνολογικών στρατηγικών. Ακολουθούν μερικοί πρακτικοί και καινοτόμοι τρόποι για να δώσετε νέα πνοή στις αγροτικές περιοχές:

1. Οικονομική Ανάπτυξη

Α. Υποστήριξη της Τοπικής Επιχειρηματικότητας

  • Επιχορηγήσεις/δάνεια για νεοσύστατες αγροτικές επιχειρήσεις και μικρές επιχειρήσεις.
  • Θερμοκοιτίδες επιχειρήσεων και χώροι συνεργασίας για τεχνίτες, εργαζόμενους στον τομέα της τεχνολογίας ή δημιουργικούς επαγγελματίες.
  • Προώθηση του αγροτουρισμού , των τοπικών χειροτεχνιών και της παραγωγής τροφίμων.

Β. Διαφοροποίηση της γεωργίας

  • Εισάγετε τη βιολογική γεωργία, τις εξειδικευμένες καλλιέργειες, την κάθετη γεωργία ή την αγροδασοκομία .
  • Συνεργατικά μοντέλα για τη μείωση του κόστους και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής ισχύος.
  • Επενδύστε σε μονάδες επεξεργασίας τροφίμων κοντά σε αγροκτήματα για να προσθέσετε αξία σε τοπικό επίπεδο.

Γ. Ενσωμάτωση της Ψηφιακής Οικονομίας

  • Κόμβοι απομακρυσμένης εργασίας ή ψηφιακά νομαδικά χωριά .
  • Διδάξτε προγραμματισμό, σχεδιασμό και τεχνολογικές δεξιότητες σε νέους σε αγροτικές περιοχές.
  • Προσφέρετε φορολογικά κίνητρα σε τεχνολογικές εταιρείες που ανοίγουν περιφερειακά γραφεία σε αγροτικές περιοχές.

2. Υποδομές και Υπηρεσίες

Α. Βελτίωση συνδεσιμότητας

  • Το υψηλής ταχύτητας διαδίκτυο είναι απαραίτητο—επενδύστε σε ευρυζωνικό δίκτυο στις αγροτικές περιοχές.
  • Καλύτεροι δρόμοι, δημόσιες συγκοινωνίες και ταχυδρομικά συστήματα .

Β. Πρόσβαση στην Υγειονομική Περίθαλψη και την Εκπαίδευση

  • Τηλεϊατρική και κινητές κλινικές .
  • Φέρτε πλατφόρμες εξ αποστάσεως εκπαίδευσης , επαγγελματική κατάρτιση και πανεπιστημιουπόλεις-δορυφόρους.

Γ. Προσιτή στέγαση

  • Αναπαλαιώστε παλιά σπίτια ή αγροτικά κτίρια για μια οικονομικά προσιτή διαβίωση.
  • Επιδοτήσεις για νέες οικογένειες ή επαγγελματίες που μετεγκαθίστανται από πόλεις.

3. Κοινωνικές και Πολιτιστικές Πρωτοβουλίες

Α. Κοινοτικό Κτίριο

  • Υποστηρίξτε κοινοτικά κέντρα, βιβλιοθήκες και πολιτιστικά φεστιβάλ .
  • Ενθαρρύνετε τα διαγενεακά έργα και τα προγράμματα εμπλοκής των νέων.

Β. Προσέλκυση και διατήρηση κατοίκων

  • Επιχορηγήσεις μετεγκατάστασης για κατοίκους πόλεων ή μετανάστες που επιθυμούν να εγκατασταθούν και να επενδύσουν.
  • Προωθήστε την αγροτική ζωή ως μια υγιή, ειρηνική και φιλική προς την οικογένεια ζωή .

4. Περιβαλλοντική Διαχείριση

Α. Πράσινα Έργα

  • Αναζωογόνηση της άγριας φύσης , αποκατάσταση οικοτόπων και προστασία της βιοποικιλότητας.
  • Οι αγροτικές περιοχές ως κόμβοι ανανεώσιμων πηγών ενέργειας — ηλιακή, αιολική, βιομάζα.

Β. Θέσεις εργασίας στον τομέα του οικοτουρισμού και της προστασίας της φύσης

  • Δημιουργήστε πράσινες θέσεις εργασίας γύρω από τον οικοτουρισμό, τη διατήρηση και τη δασοκομία.
  • Ενθάρρυνση του τουρισμού που βασίζεται στη φύση και των βιώσιμων πρακτικών.

5. Διακυβέρνηση και Πολιτική

Α. Αποκέντρωση

  • Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις έχουν εξουσιοδοτηθεί να λαμβάνουν αποφάσεις και να χρηματοδοτούν .
  • Συμμετοχικός σχεδιασμός που εμπλέκει τις τοπικές κοινότητες στην ανάπτυξη.

Β. Προσαρμοσμένα Κίνητρα

  • Δημοσιονομικά κίνητρα για επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν ντόπιους ή χρησιμοποιούν τοπικούς πόρους.
  • Φορολογικές ελαφρύνσεις για τη διατήρηση κτιρίων πολιτιστικής κληρονομιάς ή φυσικών χώρων.

Ανάμεσα στα πολλά τα οποία επιγραμματικά ανέδειξε το ChatGPT βρίσκεται και η περί ου ο λόγος επιδότηση μετακόμισης με αναφορά στην Προσιτή Στέγαση και την Επιχορήγηση Μετεγκατάστασης η οποία συνδέεται με πιθανή-μέσω κατάλληλων κινήτρων- επένδυση εκείνων που επιθυμούν να εγκατασταθούν σε περιοχές όπως οι αναφερόμενες πόλεις της Θράκης μας και όχι μόνο, καθώς τη δική τους «μαράζωση» ακολουθούν και πόλεις όπως η κατ’ ευφημισμό συμπρωτεύουσα  της χώρας Θεσσαλονίκη.

Εκείνο που λείπει είναι κυβέρνηση με «περιφερειακή όραση» ή και Δημοτική Αρχή με ισχυρή βούληση να επιδιώξει να υλοποιήσει κάτι από τα παραπάνω απαλλαγμένη από την «κομματική μυωπία», ξεκινώντας με έργα της δυνατότητάς της αξιοποιώντας στελέχη, μηχανισμούς και αδρανούσα περιουσία του Δήμου, (https://slpress.gr/oikonomia/oi-dimoi-den-einai-mono-gia-kathariotita-kai-fotismo-dromon/) ενθαρρύνοντας, συγχρόνως, τη ζωτικής σημασίας εμπλοκή των τοπικών κοινοτήτων στα τεκταινόμενα προκειμένου να καταστεί μακροπρόθεσμα βιώσιμη η διαδικασία αναζωογόνησης των περιοχών τους. Το Chatgpt.com προτείνει κάποια συνταγή κινητοποίησής τους για τους πραγματικά ενδιαφερόμενους να πάρουν στα χέρια τους την τύχη του τόπου τους χρησιμοποιώντας τα «νύχια που έχουν για να ξυστούν! Αν υπάρχει ελπίδα για τούτο θα υπάρχει και πατρίδα για τους συμμετέχοντες στην παρτίδα!

[1] https://workenter.gr/epidotisi-10-000e-gia-osous-metakomisoun-oi-perioches-pou-bainoun-se-programma-primodotisis-807868

Ηρ. Γωνιάδης 

Ο Ηρακλής Ι. Γωνιάδης, είναι Διδάκτωρ Οικονομικών
Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης με
ειδίκευση στην Επιχειρηματικότητα και την Καινοτομία.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας ανέλαβε
ρόλους ως ιδρυτής, μέτοχος και μέλος διοικητικών συμβουλίων
επιχειρήσεων καθώς και ως στέλεχος διοίκησης και πωλήσεων.
Επιπλέον, δραστηριοποιήθηκε ως σύμβουλος και εισηγητής σεμιναρίων δημόσιων και
ιδιωτικών φορέων, πιστοποιημένος από τον Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.
Δίδαξε επί τριάντα ακαδημαϊκά εξάμηνα σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά
προγράμματα οικονομικών σχολών διαφόρων ΑΕΙ της χώρας, ως συμβασιούχος
καθηγητής. Τα κύρια αντικείμενα της διδασκαλίας του ήταν η Επιχειρηματικότητα και η
Καινοτομία.
Συμμετείχε σε ερευνητικά και επιμορφωτικά προγράμματα της Ε.Ένωσης, τόσο σε
εθνικό όσο και σε διακρατικό επίπεδο, συνεργαζόμενος με ΑΕΙ και φορείς της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης.
Είναι συγγραφέας των βιβλίων:
(1) Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία. Από την ίδρυση στη διοίκηση της νέας επιχείρη-
σης (σε συνεργασία με τον Καθηγητή Γ. Χ. Κωνσταντίνου), Εκδόσεις Gutenberg, 2009,
(2) Επιχειρηματικότητα, Οικονομική Ανάπτυξη και Κοινωνική Ευημερία, Εκδόσεις
Διπλογραφία, 2016,
(3) Πλοηγός στα αχαρτογράφητα νερά της επιχειρηματικότητας: Για τον επίδοξο
επιχειρηματία και κάθε ενδιαφερόμενο, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 2022.
(4) Πολιτική Οικονομία και Επιχειρηματικότητα, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 2025.
Περιεχόμενό του επιλεγμένα άρθρα του τα οποία αναρτήθηκαν στο SLpress κατά την
περίοδο 2020-2024.

Γ. ΑΫΦΑΝΤΗΣ: η κάθοδος των “ενενήντα”

Από
anixneuseis
-
16
Ο Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο ΕΚΠΑ Ιωάννης Μάζης (3Δ), την δικηγόρο Αριάδνη Δούκα, τον διεθνολόγο Γιώργο Φίλη (2Α), τον διδάσκωντα Διαχείρισης Κρίσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Αναστάσιο Λαυρέντζο (Α) και τον πρέσβυ ε.τ Γιώργο Πουκαμισά (Δ) μιλούν στην συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση της διακήρυξης Ομάδας Πολιτών, σε αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, Πέμπτη 10 Ιουλίου 2025. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

13/07/2025

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Βλάχος
Το κείμενο των ενενήντα ενεργών πολιτών που δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουλίου (το υπογράφει και ο υποφαινόμενος) είναι μια έκκληση για την σύμπηξη ενός μετώπου εθνικής σωτηρίας, με αντικειμενικό σκοπό τον απεγκλωβισμό της χώρας από το εθνοκτόνο καθεστώς που έχουν συγκροτήσει ο σημερινός Πρωθυπουργός και οι πολιτικοί του συνεργάτες.

Απευθύνουμε εμείς οι “ενενήντα” την έκκληση σε δύο πρώην Πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά που υπηρέτησαν την χώρα με ανιδιοτέλεια και πατριωτισμό. Με όλες μου τις δυνάμεις έχω υπερασπισθεί την χώρα ως δημόσιος λειτουργός επί 36 έτη, από τις τάξεις της Διπλωματικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών, του Υπουργείου που είναι ταγμένο να υπερασπίζεται σε καθημερινή βάση το εθνικό συμφέρον. Ουδέποτε στην υπηρεσιακή μου διαδρομή έχω δει την πατρίδα μου τόσο διπλωματικά απομονωμένη και τόσο στρατιωτικά αδύναμη!

Μετά τον εθνικό ακρωτηριασμό που υπέστη η Ελλάς στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, επαπειλείται σήμερα νέα απώλεια όχι μόνο κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και εθνικής κυριαρχίας. Αποτροπή της απειλής δεν υφίσταται. Πρωτίστως διότι οι κυβερνώντες έχουν δώσει διαπιστευτήρια απροθυμίας και ανικανότητας να χρησιμοποιήσουν τα –διαρκώς ανεπαρκέστερα και λιγότερα– στρατιωτικά μέσα που διαθέτει η χώρα σε λειτουργική κατάσταση. Υποστηρίζω ότι δεν θα υπάρξει έγκαιρη εντολή να αντιταχθεί άμυνα στην κατάληψη ελληνικού εδάφους από την Τουρκία, όποτε αυτή κρίνει πως είναι η κατάλληλη συγκυρία. Δεν θα την δώσουν αυτοί που βαυκαλίζονται ότι ασπίδα της χώρας δεν είναι ο λαός της και οι Ένοπλές του Δυνάμεις αλλά το διεθνές δίκαιο και η συμμετοχή στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Στις τρέχουσες πολεμικές συγκρούσεις (Ουκρανία, Συρία, Ιράν) εξαπολύονται κατά κόρον προληπτικά στρατιωτικά πλήγματα που δημιουργούν πολιτικά τετελεσμένα. Οι ίδιες οι ΗΠΑ μετέρχονται και νομιμοποιούν αυτή την πρακτική. Τί είδους προστασία έχει οικοδομήσει η χώρα μας για να αντιμετωπίσει αντίστοιχο τουρκικό εγχείρημα; Τους θόλους που εξαγγέλλει ο Υπουργός Άμυνας και οι οποίοι απεδείχθησαν αναποτελεσματικοί στο Ισραήλ; Τις φρεγάτες που ακόμη δεν έχουμε παραλάβει, είτε τελούν υπό κατασκευήν; Καταντήσαμε να συνυπολογίζουμε και συστήματα που δεν έχουμε καν παραγγείλει (π.χ. 4η Belharra, F-35, Ιron dome)!

Στην Αθήνα δεν υπάρχει επί επτά μήνες Αμερικανός Πρέσβυς. O δε Πρόεδρος Τραμπ απαξιεί μια τυπική έστω χειραψία στα διεθνή fora με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Την ίδια στιγμή, η προσωπική σχέση Τραμπ-Ερντογάν είναι εγκάρδια και ουσιαστική, ενώ η τουρκική πολεμική βιομηχανία θεωρείται ζωτική από τις χώρες της ΕΕ για την αντι-ρωσική τους εκστρατεία. Παράλληλα, η Διακήρυξη των Αθηνών ακυρώνει κάθε διπλωματική δυνατότητα να πείσουμε τους συγκατοίκους μας στη “σωστή πλευρά της Ιστορίας” ότι η “Γαλάζια Πατρίδα” της Τουρκίας συνιστά καίρια απειλή για την Ελλάδα. Έχουμε, κοντολογίς, απομείνει μόνοι, με περιορισμένα όπλα και κυρίως χωρίς κυβέρνηση με πολιτική βούληση να υπερασπιστεί την πατρίδα!

Ποιος θα συμμαχήσει με μια Ελλάδα που αρνείται να αμυνθεί; Ποιος θα συμμαχήσει με μια Ελλάδα που πανηγυρικά κατοχυρώνεται ως πρωταθλήτρια χώρα της συστημικής διαφθοράς στην ΕΕ; Ως χώρα όπου οι Υπουργοί εγκληματούν ατιμωρητί και σε κοινή θέα, όπου για τους 57 νεκρούς των Τεμπών θα δικασθεί ο σταθμάρχης, όπου οι εκλογές χειραγωγούνται μέσω της μαζικής αποχής και της εξαγοράς αυτών που προσέρχονται στην κάλπη με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Τί είδους διπλωματία μπορεί να ασκήσει μια τέτοια χώρα; Την διπλωματία των τεμενάδων και της αποδοχής των ραπισμάτων, ακόμη και από τον Χαφτάρ!

Για πολλούς εξεγερμένους του διαδικτύου, οι δύο πρώην Πρωθυπουργοί είναι φθαρμένοι, έχουν κάνει μύρια ασυγχώρητα λάθη όπως ο ΕΝΦΙΑ, «άνοιξαν τα σύνορα στο Αλβαναριό» κοκ! Επιμένω ότι μόνον αυτοί μπορούν να πλήξουν θανάσιμα και να γκρεμίσουν το σημερινό καθεστώς. Προφανώς δεν θα το κάνουν με εργολαβία, κατ` ανάθεσιν από όσους ματώνουν στο πληκτρολόγιο και παθαίνουν κράμπες στον καναπέ τους! Θα το κάνουν στηριζόμενοι από τους “ενενήντα” και τους πολύ περισσότερους που συμμερίζονται την έκκλησή μας. Ο στόχος δεν είναι η κάθαρση και αναγέννηση της ΝΔ. Το συγκεκριμένο κομματικό μόρφωμα αμετάκλητα πορεύεται στο τέλος του, όπως ακριβώς συνέβη με την ιταλική Χριστιανοδημοκρατία που δια παντός βυθίστηκε, αξεδιάλυτα σφιχταγκαλιασμένη με πολλαπλά εγκληματικά δίκτυα.

Ο στόχος των “ενενήντα” είναι η διαφύλαξη της ακεραιότητας της χώρας, αλλά και η αναγέννησή της. Κι αυτό σημαίνει ξερίζωμα της διαφθοράς από την πολιτική σκηνή, από τους κόλπους της κρατικής μηχανής, της Δικαιοσύνης μη εξαιρουμένης. Σημαίνει αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών, το τέλος της ατιμωρησίας. Σημαίνει την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, σημαίνει την ραγδαία ενδογενή οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας με στήριγμα τους σημαντικούς πόρους που προσφέρει η εξόρυξη των υδρογονανθράκων και του λοιπού ορυκτού πλούτου της χώρας. Σ` αυτό το τιτάνιο κυριολεκτικά έργο καλούμε τους δύο πρώην πρωθυπουργούς να μας συνδράμουν.

Πρόκειται για έργο που υπερβαίνει όχι μόνον τις δυνατότητες αλλά και ίσως και τις προβλέψεις όσων τολμήσουν να το αναλάβουν. Προφανώς δεν είναι δουλειά για τους ex cathedra ιεροκήρυκες της πολιτικής, ιατρο-φιλοσόφους, πολιτικούς στοχαστές και λοιπούς αναμάρτητους. Είναι δουλειά για τους ανθρώπους της πράξης, δουλειά για όσους θέλουν να συν-στρατευθούν, να διακινδυνεύσουν, να μάθουν από τα λάθη τους και ενδεχομένως να αποτύχουν, αλλά πάντως να προσπαθήσουν. Όσοι, συνεπώς, αντέχουν την δοκιμασία της καμίνου, δεν έχουν παρά να κατέβουν από τις κερκίδες στον στίβο!

slpress.gr

 

Κ. Χολέβας: η Βουλγαρία πιέζει τα Σκόπια, εμείς τι κάνουμε;

Από
anixneuseis
-
0

  • Kωνσταντίνος Χολέβας

Ένα από τα μεγαλύτερα ολισθήματα της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών. Από την πρώτη στιγμή η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων φώναζε ότι πρόκειται για κείμενο ιστορικώς ατεκμηρίωτο και εθνικώς επιζήμιο. Άλλωστε μετά από εξήμισυ χρόνια εφαρμογής βλέπουμε ότι η Συμφωνία παραβιάσθηκε και παραβιάζεται συστηματικά από την άλλη πλευρά και επί κυβερνήσεως Ζόραν Ζάεφ και σήμερα από την κυβέρνηση του Χρίστιαν Μίτσκοσκι.

Η Βουλγαρία από το 2022 αποφάσισε να δώσει αγώνα κατά του σκοπιανού εθνικισμού για να υποστηρίξει τη δική της ερμηνεία της ιστορίας και για να προστατεύσει τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Διαφωνεί σε πολλά σημεία η βουλγαρική από την ελληνική ερμηνεία της ιστορίας του Μακεδονικού. Όμως στην πρόσφατη ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων η βουλγαρική επιμονή είχε αποτελέσματα που δεν μας αφήνουν αδιάφορους.

Συγκεκριμένα η Ολομέλεια των Ευρωβουλευτών στο Στρασβούργο  υπερψήφισε την έκθεση του Αυστριακού εισηγητή Waitz για την πορεία προόδου των Σκοπίων με ψήφους   461 υπέρ, 121 κατά και 107 αποχές.

Κατόπιν  προτάσεως του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλιστών και των Φιλελευθέρων αφαιρέθηκαν από το τελικό κείμενο οι αναφορές σε «μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα».  Διεγράφησαν επίσης αναφορές που συνέδεαν τη γλώσσα και ταυτότητα  με την κληρονομιά και το Σύνταγμα της χώρας, καθώς και μία αναφορά που συνέδεε τη γλώσσα και την ταυτότητα με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή το Ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου αμφισβητεί ουσιώδη σημεία της Συμφωνίας των Πρεσπών και συγκεκριμένα την απαράδεκτη παραχώρηση που έκανε η τότε ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζοντας στα Σκόπια  «μακεδονική γλώσσα, κουλτούρα και ταυτότητα».

Υπέρ των Σκοπίων τάχθηκε το κόμμα του Ούγγρου Πρωθυπουργού Ορμπάν, ο οποίος αποδεικνύεται μέγας αντίπαλος του Ελληνισμού. Ως φιλότουρκος έχει κάνει προσπάθειες να αναγνωρισθεί το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων από μέλη του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών. Τώρα βλέπουμε να στηρίζει τον ψευδομακεδονισμό των Σκοπίων. Άλλωστε είναι γνωστό ότι η Ουγγρική Κυβέρνηση ενισχύει οικονομικά την εθνικιστική κυβέρνηση του ΒΜΡΟ και του Μίτσκοσκι.

Θυμίζω ότι στις 19.7.2022, με τη μεσολάβηση της Γαλλίας, τα Σκόπια άρχισαν να συζητούν τους δύο βουλγαρικούς όρους για να αποσυρθεί το Βέτο της Σόφιας. Ο πρώτος όρος ήταν να κάνουν μια δήλωση για την προέλευση της γλώσσας τους. Κατέθεσαν επίσημη δήλωση ότι η σημερινή γλώσσα τους δημιουργήθηκε (ουσιαστικά κατασκευάσθηκε) το 1945, δηλαδή επί κομμουνιστικού καθεστώτος του Τίτο και ότι προέρχεται μόνο από διαλέκτους που ομιλούνται εντός των ορίων του σημερινού κράτους. Άρα παραδέχονται ότι η γλώσσα τους  δεν έχει δεσμούς με γλωσσικά ιδιώματα που ομιλούν ολιγάριθμοι κάτοικοι της Βορείου Ελλάδος, απόγονοι των ηρωικών Γραικομάνων Μακεδονομάχων.

Η δεύτερη δέσμευση, η οποία δεν έχει εκπληρωθεί, είναι η τροποποίηση του κανονιστικού μέρους του Συντάγματος των Σκοπίων ούτως ώστε να αναγράφει τους Βουλγάρους ως συνιστώσα εθνότητα του κράτους μαζί με τους «Μακεδόνες», τους Αλβανούς κ.ά. Η τροποποίηση απαιτεί τα 2/3 των βουλευτών, πράγμα αδύνατον λόγω της αρνήσεως του κυβερνώντος κόμματος.

Η Συμφωνία των Πρεσπών καταρρέει ακόμη και μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.  Μήπως πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα μέσα που μας παρέχει το Διεθνές Δίκαιο για να προστατεύσουμε την Ιστορία μας και την εθνική αξιοπρέπειά μας;

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 12.7.2025

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Ποιο είναι το διακύβευμα και τι είναι αυτό που κατέστησε αυτονόητη την εμπλοκή του ονόματος Σαμαρά…

Από
anixneuseis
-
2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προσχήματα επιστρατεύτηκαν πολλά από όλους εκείνους που επιχείρησαν να απαξιώσουν το πολιτικό εγχείρημα των 91. Σε αυτήν την χώρα άλλωστε, το μόνο που περίσσευε διαχρονικά, ήταν τα προσχήματα… ΚΑΙ για τις πολιτικές που υιοθετήθηκαν και οδήγησαν τον τόπο μας στην καταστροφή, αλλά ΚΑΙ για όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν και τελικά δεν έγιναν, αφού οι περισσότεροι εξ ημών συμβιβαστήκαμε με αυτούς που μας καλούσαν συστηματικά να παραμείνουμε απλοί θεατές της καταστροφής μας…

Η πρωτοβουλία των 91, θα έπρεπε να τροφοδοτήσει διεργασίες, αλλά και έναν υγιή δυναμισμό μέσα στην κοινωνία. Έναν δυναμισμό που θα μπορούσε να απαιτήσει και εν τέλει να επιβάλει το αυτονόητο. Την επαναφορά δηλαδή της έννοιας της ΕΘΝΙΚΗΣ αξιοπρέπειας και της αδιαπραγμάτευτης στοχοπροσήλωσης στην υπεράσπιση του ΕΘΝΙΚΟΥ συμφέροντος, κατά την διαχείριση κρίσιμων περιφερειακών προκλήσεων και όχι μόνο…

Αντί αυτού, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ενεργοποίησε – άθελά της – την παραδοσιακή εθνική μας μιζέρια, χάρη στην οποία καταφέρνουμε πάντα να βλέπουμε μπροστά μας το δάκτυλο και να χάνουμε το φεγγάρι. Δυστυχώς όμως αλλά μαζί με αυτό, να χάνουμε ευκαιρίες, δυνατότητες και κυρίως χάνουμε δεκαετίες βουτηγμένες στην αναποφασιστικότητα, στην αδράνεια και στην πολιτική απραξία, από την οποία όταν υποτίθεται ότι αφυπνιζόμαστε, το κάνουμε για να ενισχύσουμε δημοσκοπικά την Ζωή, ή για να ξανακοιμηθούμε ήσυχοι θεωρώντας ότι είναι πολιτικά ευφυές το να εναποθέσουμε το μέλλον της πατρίδας μας, στο άστρο της συμπαθούς κατά τα λοιπά κ. Καρυστιάνου, υποβαθμίζοντας έτσι την πολιτική και ιδιαίτερα τον σκληρό πυρήνα της, που είναι η διαχείριση κρίσιμων εθνικών υποθέσεων σε ένα εξαιρετικά αμείλικτο και ανταγωνιστικό περιβάλλον, σε μονοθεματική ΜΚΟ μόχλευσης ποικίλων συναισθημάτων, που μπορεί μεν να δικαιώνουν το καημό των ανθρώπων, αλλά οι εθνικές προσδοκίες κύριοι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό.

Φυσικά… Και αυτήν την φορά, όπως κάθε φορά που η εθνική μας μιζέρια αναλαμβάνει ρόλο πρωταγωνιστικό στην διαχείριση της πολιτικής μας καθημερινότητας, αυτό που συμβαίνει είναι να απολυτοποιείται το ειδικό βάρος πρωτίστως δύο πραγμάτων: Α) Του «δικαιώματος» όλων στην κριτική, με την μηδενιστική της εκδοχή να κάνει κυριολεκτικά πάρτι σε ένα περιβάλλον ακατάσχετης φλυαρίας. Και… Β) Της εμμονικής ενασχόλησης με τα παρελθόντα, κατά την οποία θριαμβεύει το «δικαίωμα» όλων να πουλούν φτηνό εξυπνακισμό, «εκτοξεύοντας» ο «ένας στο κοντό του και ο άλλος στο μακρύ του», με συνέπεια να στραγγαλίζεται κάθε δυνατότητα συζήτησης για τα μέλλοντα, στην κατεύθυνση της διερεύνησης και της ανάδειξης συγκεκριμένων δυνατοτήτων, που επείγει όσο ποτέ άλλοτε να αξιοποιηθούν.

Οι ευθύνες των 91 γι’ αυτήν την εξέλιξη είναι διακριτές. Προϊόν μικρής έως ανύπαρκτης πολιτικής εμπειρίας και όχι συνειδητής επιλογής (θέλω να πιστεύω). Προφανώς, εδώ δεν θα κάνουμε τους μετά Χριστόν προφήτες και βεβαίως δεν θα προσπαθήσουμε να απομειώσουμε ούτε κατ’ ελάχιστον, την πολιτική αξία της πρωτοβουλίας που έχει αναληφθεί. Οφείλουμε όμως να καταγράψουμε συνοπτικά τα αυτονοήτως αναμενόμενα που δεν αξιολογήθηκαν όπως θα έπρεπε να αξιολογηθούν, καθώς και τις αυτονόητες πρόνοιες που ενώ θα έπρεπε να ληφθούν, υποτιμήθηκαν και αυτό έχει κόστος.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που θα έπρεπε να περιμένουν οι πάντες, είναι την ετοιμότητα του συστήματος Μητσοτάκη, να ενεργοποιήσει τις πιο επικοινωνιακές ευτελείς εφεδρείες του για να επιτεθεί, να λοιδορήσει και εν τέλει να απαξιώσει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Οι 91 άφησαν ΚΑΙ τον εαυτό τους αλλά ΚΑΙ το πολιτικό τους εγχείρημα εκτεθειμένο και ευάλωτο σε αυτές τις επιθέσεις.

Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των 91, είναι άνθρωποι με εξαιρετικές περγαμηνές και με εξαιρετικά ενδιαφέροντα πολιτικό λόγο. Μονοθεματικό στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αλλά ενδιαφέροντα. Η μικρή έως ανύπαρκτη πολιτική και οργανωτική εμπειρία όμως, τους άφησε εκτεθειμένους ακόμη και στην διαδικτυακή κακοήθεια.

Αυτό, ας τον σκεφτούν σοβαρά όσοι επιμένουν να θεωρούν ότι η πολιτική είναι παιδικό παιγνίδι και ότι στο πλαίσιο αυτής της της ιδιότητας, μπορεί να ασκηθεί επιτυχώς από αξιόλογα κατά τα λοιπά πρόσωπα όπως η κ. Καρυστιάνου. Η πολιτική εν συνόλω και ως ευρύτατο μέγεθος, δεν προσφέρεται για επιπόλαιους συναισθηματικούς πειραματισμούς. Επομένως, η διαχείριση των κρίσιμων εθνικών υποθέσεων, δεν μπορεί να αφεθεί στην λαγνεία των συναισθηματισμών κανενός είδους.

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, απέδειξαν ότι ακόμη και οι ελάχιστες σοβαρά κριτικές προσεγγίσεις που διατυπώθηκαν (διότι υπήρξαν και τέτοιες), ενσωματώθηκαν βίαια – και παρά τις προθέσεις αυτών που τις εξέφρασαν – στο ιδιότυπο χωνευτήρι των φτηνοπληρωμένων τρολς που εκχυδάισαν πλήρως τον πολιτικό λόγο.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι, στο πλαίσιο αυτής της αήθους επίθεσης, μέχρι και την εκδοχή του σατανισμού επιστράτευσαν τα τρόλς της ΝΔ και η ψέκα, στην προσπάθειά τους να απαξιώσουν το πολιτικό εγχείρημα των 91. Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο, κάποιοι από τους 91, εμφανίζονται να  λιποψυχούν σαν ζαλισμένα κοτόπουλα και σπεύδουν να ανασκευάσουν, ήδη από το πρώτο crash test που υπέστησαν στο «πολιτικό στίβο».

Και επειδή σε αυτόν τον τόπο γνωριζόμαστε γενικώς, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αρκετοί μεταξύ των κατά τα λοιπά αυστηρών επικριτών των 91, δεν θα ασκούσαν καν κανενός είδους κριτική, εάν είχαν εξέχουσα θέση στο πάνελ των διοργανωτών. Δεν ψέγουμε κανέναν γι’ αυτό. Το καταγράφουμε απλώς, ως ένα σύμπτωμα της γνωστής ελληνικής πολιτικής ιδιοτυπίας…

Ας κρατήσουμε λοιπόν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι, τόσο οι μεν που έσπευσαν βιαστικά να λιποψυχήσουν, όσο και οι δεν που πλειοδότησαν σε αφοριστική και μηδενιστική κριτική, δεν χάνουν ευκαιρία να δηλώνουν ότι νοιάζονται μόνο για την έρμη πατρίδα και όχι για την αφεντιά και την προσωπική προβολή τους… Δίκην προθέσεων προφανώς δεν θα κάνουμε, αλλά το δικαίωμα στην δεύτερη σκέψη το διατηρούμε…

Ως προς την ουσία τώρα… Θα πρέπει να τονίσουμε ότι καμία σοβαρή προσπάθεια δεν μπορεί να στηρίζεται κατ’ αποκλειστικότητα στον ενθουσιασμό και στα πυροτεχνήματα… Στην πολιτική τίποτε δεν μπορεί να επαφίεται στον αυτόματο πιλότο… Χρειάζεται σχέδιο… Οδικός χάρτης κινήσεων και στοχευμένων χειρισμών… Προβλεψιμότητα και πολιτική ετοιμότητα για να διαχειριστείς πολιτικές και άλλες τρικλοποδιές… Πολιτικό υλικό για να τροφοδοτήσει αιφνιδιασμούς και πρωτοβουλίες με συνέχεια στον κατάλληλο χρόνο… Διαχείριση του timing… Και φυσικά οργανωτικοπολιτικό επιτελείο αποφασισμένο να μην εγκαταλείψει την πρωτοβουλία των κινήσεων στα τρολς…

Χωρίς αυτά, το πάνω χέρι θα το πάρουν το μισθολόγιο, η κακοήθεια και η παντός καιρού βιομηχανία της μιζέριας… Ποιός ωφελείται από το ναυάγιο της προσδοκίας;;; Καμιά απολύτως “υψηλή υπόθεση του λαού μας” στο όνομα της οποίας ασκήθηκε κριτική…

Τίποτε από όλα τα παραπάνω ΔΕΝ υπήρξε… Κι αυτό είναι έγκλημα, όταν αποφασίζεις να εμπλακείς σοβαρά με τον πολιτικό στίβο. Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν… Οι επιθέσεις ΔΕΝ αντιμετωπίστηκαν… Η χυδαιότητα ΔΕΝ ξεβρακώθηκε… Το κρίσιμο πολιτικό διακύβευμα ΔΕΝ παρέμεινε να πρωταγωνιστεί στην ατζέντα…

Έτσι… Η οργανωτική προχειρότητα των μεν και η αυτοκαταστροφική “σοβαρότης” των δε, έκαναν και πάλι το θαύμα τους… Το σύστημα Μητσοτάκη πήρε παράταση… Η χώρα ίσως να έχασε μια ακόμη ευκαιρία… Και μαζί της πιθανότατα «κάηκε» μια γενιά αξιόλογων ανθρώπων, που καταγράφονται μεταξύ των 91 και που δύσκολα θα ξαναβγούν από το καβούκι τους μετά από αυτό… Δυστυχώς…

Η εμπλοκή του ονόματος Σαμαρά ήταν μοιραία και αναπόφευκτη…

Μόνο που αυτοί που τον ενέπλεξαν με ΑΥΤΟΝ τον τρόπο σε ΑΥΤΗΝ την συζήτηση, δεν είχαν την απαραίτητη πολιτική ετοιμότητα να αιτιολογήσουν επαρκώς, πειστικά και κυρίως πολιτικά την επιλογή τους. Σε αντίθεση με την ψέκα και τα φτηνά διαδικτυακά τρολς που περιέστρεψαν την συζήτηση γύρω από τα εύκολα και τους αφορισμούς για τα παρελθόντα, επιστρατεύοντας την δική τους ημιμάθεια και επενδύοντας στην ημιμάθεια που επιδεικνύει γενικώς το πόπολο – αποδέκτης. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως μερικά απλά και αυτονόητα πράγματα:

Πρώτον: Η εμπλοκή του ονόματος Σαμαρά ήταν αναπόφευκτη, διότι αυτός ήταν που ανέδειξε με τις δημόσιες παρεμβάσεις του κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου, την κυριαρχία της επικίνδυνης ατζέντας του συμβιβασμού και της μειοδοσίας, καταγγέλλοντας ευθέως την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό της χώρας.

Δεύτερον: Η καταγγελλόμενη κυβέρνηση και ο απολύτως και πολλαπλά εκτεθειμένος πρωθυπουργός της χώρας, ΔΕΝ τόλμησαν να αντεπιτεθούν στον πρώην πρωθυπουργό, επικαλούμενοι τα φαιδρά «επιχειρήματα» του «μνημονιακού Σαμαρά» στα οποία κατέφυγαν αφειδώς τα τρολς και η ψέκα. Μπήκε άραγε στον κόπο κάποιος από όλους αυτούς, οι οποίοι υποτίθεται ότι άσκησαν γόνιμη πολιτική κριτική, να αναρωτηθεί σοβαρά γιατί δεν αποτόλμησε ο πρωθυπουργός που τον απέπεμψε, να χρησιμοποιήσει και ο ίδιος τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποίησαν όλοι αυτοί και να το κάνει επώνυμα, θεσμικά και πολιτικά και όχι με τον φερετζέ των τρολς του 30λεπτου;;;

Τρίτον: Η κίνηση των 91, παρά τις παραλείψεις και τα λάθη της, έθεσε το ζήτημα της μειοδοσίας και της ανάγκης για ριζική πολιτική μεταστροφή στην διαχείριση των κρίσιμων εθνικών υποθέσεων.

Και ορισμένα τελευταία κρίσιμα ερωτήματα…

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο Α. Σαμαράς υπήρξε ο μόνος ο οποίος τόλμησε ολοκληρωμένα, θεσμικά, πολιτικά και με τον αέρα ή εάν θέλετε με τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του πρώην πρωθυπουργού, να αμφισβητήσει και εν τέλει να αποδομήσει πλήρως τις «ναυαρχίδες» του ενδοτισμού και του πολιτικού εκφυλισμού τις οποίες έχει υιοθετήσει το καθεστώς Μητσοτάκη;;;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ανεξαρτήτως από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κανείς την «μνημονιακή» θητεία του πρώην πρωθυπουργού, αυτή η θητεία ΔΕΝ συνιστά εμπόδιο στην απόλυτη  εναντίωσή του με πολιτικές που αποδομούν και εν τέλει ακρωτηριάζουν την χώρα;;;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι η πιθανή επαναφορά των πρώην πρωθυπουργού στο πολιτικό προσκήνιο, θα μετουσιωθεί σε εν δυνάμει κυβερνητικό πρόγραμμα και σε πρόγραμμα εκατό ημερών με βάση τα οποία θα επαναξιολογηθεί εκλογικά και πολιτικά και όχι με το αναμάσημα των εκβιαστικών πολιτικών της περασμένης δεκαπενταετίας;;;

Είναι η δεν είναι αλήθεια ότι το καθεστώς Μητσοτάκη συνιστά στις μέρες μας την κορυφαία εθνική απειλή και ότι ο μόνος που μπορεί σοβαρά να το αποδομήσει είναι ο πρώην πρωθυπουργός με την άμεση επανεμπλοκή του στα πολιτικά πράγματα του τόπου;;;

Καλές οι φλυαρίες λοιπόν, αλλά εάν υπάρχουν άλλες σοβαρές προτάσεις… Ιδού η Ρόδος… Ας τις ακούσουμε…

Επίλογος…

Ουδείς μπορεί να είναι βέβαιος για το τι θα πράξει τελικά ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε για το εάν τα απόνερα των αστοχιών της κίνησης των 91, θα επιταχύνουν ή θα αποθαρρύνουν τελικώς την θεσμική πολιτική του επανεμφάνιση.

Αυτό όμως που είναι βέβαιο – και ισχύει ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καθενός – είναι το γεγονός ότι η πολιτική κριτική που ξεδιπλώθηκε στο περιβάλλον που επέλεξαν τα τρολς και η ψέκα, ικανοποιεί το θυμικό αλλά δεν προάγει την πολιτική σκέψη μιας κοινωνίας που έμαθε να φυτοζωεί στον συμβιβασμό και στο «δεν βαριέσαι». Το μόνο που ευνοεί, είναι το σάπιο και πολλαπλά επικίνδυνο καθεστώς του «αναντικατάστατου».

Καλή η κριτική λοιπόν… Όμορφη και η προβολή της αποψάρας μας, όταν οι συνθήκες το ευνοούν… Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να έρθει και η ώρα της αυτοκριτικής για τους χειρισμούς μας κύριοι, διότι πολιτική από το πληκτρολόγιο και με μηδενική πολιτική εμπειρία ΔΕΝ γίνεται. Και όταν επιχειρείται, τότε έχει κόστος… Τόσο απλά…

Στον Καιάδα λοιπόν ο Σαμαράς και όσοι από τους 91 τον στήριξαν ευθέως και χωρίς περιστροφές. Για πείτε μου όμως… Πως ακριβώς και με ποιους Τσε Γκεβάρηδες πρωταγωνιστές βλέπετε να οριοθετείται η ατζέντα της επόμενης μέρας… Για πείτε μου που θέλω κάτι να δω…

 Mάνος Λαμπράκης: Εκκένωσις ή Επιτέλεση: Για μια ανατομία της ψευδομυστικιστικής ρητορείας Μητσοτάκη

Από
anixneuseis
-
0

από

Mάνος Λαμπράκης

 –

Στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το Άγιον Όρος και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά γίνονται σχήματα μιας νέας μετα-πολιτικής λατρείας, μιας παγκοσμιοποιημένης εικονολογίας χωρίς Θεό, μιας τελετουργίας χωρίς μυστήριο. Η επίσκεψή του στο Άγιον Όρος δεν είναι πράξη ταπείνωσης, είναι τεχνική ορατότητας. Δεν είναι μυστική ανάβαση, είναι παραγωγή συμβόλων. Ο πρωθυπουργός δεν μιλά, δεν προσέρχεται, δεν ζητεί. Επιτελεί. Σκηνοθετεί. Εμφανίζεται. Ασκεί εξουσία μέσα από εικόνες ευλάβειας, αλλά χωρίς ποτέ να διακινδυνεύει το εσωτερικό βάθος που η πίστη απαιτεί.

 

Η μετάνοια θέλει συντριβή. Ο Μητσοτάκης προσφέρει συνέντευξη.

Η μεταφυσική του είναι πολιτική σκηνογραφία.

Το Άγιον Όρος δεν είναι πλέον κοινόβιο προσευχής, αλλά παραγωγικό πεδίο ήπιας ισχύος, τόπος παραγωγής πολιτισμικής νομιμοποίησης για μια εξουσία που βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής ή θεολογικής πραγματικότητας.

Μιλά για «μήνυμα αλήθειας» σε «ασταθές περιβάλλον», την ίδια στιγμή που το περιβάλλον που ο ίδιος έχει δημιουργήσει είναι τοξικά σταθερό: σταθερά διεφθαρμένο, σταθερά υποκριτικό, σταθερά απονοηματοδοτημένο.

Ο λόγος του είναι αυτοαναφορικός: ο Θεός είναι χρήσιμος επειδή προσφέρει διεθνή ακτινοβολία. Η μονή του Σινά είναι χρήσιμη επειδή αποτελεί «εθνικό καθήκον». Το Άγιον Όρος είναι χρήσιμο επειδή εκπέμπει «οικουμενική σταθερότητα». Δεν υπάρχει καμία σχέση με το ιερό. Υπάρχει μόνο επικοινωνιακή αξιοποίηση του θείου, μια τακτική που συνίσταται στο να εξουδετερώνεις την ετερότητα του Θεού μέσω του κράτους.
Αυτός είναι ο μηδενισμός του καιρού μας: η πνευματικότητα χωρίς παρουσία, η προσευχή χωρίς λόγο, η εκκλησιαστικότητα χωρίς Θεό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρίσκεται εκτός πραγματικότητας μόνο πολιτικά. Βρίσκεται εκτός λειτουργικής πραγματικότητας, εκτός θεολογικής εγγύτητας, εκτός εκκλησιολογικής συνέπειας. Εμφανίζεται στο Όρος όχι ως πιστός αλλά ως επικυρίαρχος. Δεν ερημώνει, κυβερνά. Δεν ακούει, εκφωνεί. Δεν αναστενάζει, χρηματοδοτεί.

Ποιος είναι αυτός που μιλά για την ανάγκη διαφύλαξης της πνευματικής ταυτότητας του Σινά, όταν δεν έχει ποτέ παρουσιαστεί να προσέρχεται στη Θεία Ευχαριστία; Όταν καμία κάμερα, κανένας φωτογραφικός φακός, καμία πράξη του δεν έχει καταγράψει τη στιγμή της πιο ριζικής μετοχής στο Μυστήριο; Πώς ομιλεί περί Εκκλησίας αυτός που δεν ενσαρκώνει τον ελάχιστο βαθμό δοξολογικής συμμετοχής;

Ο Χριστός δεν ήπιε καφέ με τον Καϊάφα. Δεν παρέθεσε δεκαπενθήμερο πλάνο αναπτυξιακών δράσεων στον Σίμωνα τον Κυρηναίο. Δεν ενέκρινε πρόγραμμα ψηφιοποίησης του Γολγοθά. Ανέβηκε στον Γολγοθά χωρίς χρηματοδότηση. Αυτός είναι ο πυρήνας της πίστης: η μηδενική ισχύς που σώζει τον κόσμο. Ο Μητσοτάκης, αντιθέτως, σώζει μέσω επιδότησης. Διασφαλίζει «τη σταθερότητα του χαρακτήρα του Σινά στο βάθος των αιώνων» με νομικά μέσα. Σαν να επρόκειτο για οικόπεδο στο Ελληνικό. Σαν το Σινά να κινδύνευε από πολεοδομική αυθαιρεσία.

Η εξουσία που επικαλείται το ιερό, χωρίς να προσέρχεται στο Μυστήριο, είναι βλάσφημη. Χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως επικάλυψη της αδυναμίας της να πείσει, ως ηχώ των αποτυχιών της να νοηματοδοτήσει. Το Άγιον Όρος δεν είναι εργαλείο κοινωνικής συνοχής ούτε μανδύας πολιτιστικής υπεραξίας. Είναι τόπος εκούσιας αποτυχίας του κόσμου. Η τελειότητα δεν είναι στόχος· είναι πληγή.

Και όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μιλά με πληγή. Μιλά με ένδυση εξουσίας. Κάθε λέξη του φέρει την αλαζονεία της κρατικής αυτάρκειας. Η φράση του ότι «η Πολιτεία σέβεται το αυτοδιοίκητο χωρίς να παρεμβαίνει» αποτελεί ειρωνικό εμβατήριο μιας συστημικής παρεμβολής στο ιερό: η εισβολή του τεχνικού, του οργανωτικού, του διοικητικού στο πεδίο του ασκητικού, του άχρονου, του άρρητου.

Η θεολογία δεν είναι δικαίωμα· είναι ἀνάληψη σταυρού. Και όποιος δεν κοινωνεί, δεν μπορεί να θεολογεί. Όποιος προσέρχεται για να παραδώσει εκατό εκατομμύρια ευρώ, αλλά όχι την καρδιά του συντετριμμένη, δεν είναι προσκυνητής. Είναι αποικιοκράτης του Ιερού. Ο μόνος ήχος που του αξίζει, είναι ο ήχος των λίθων που βοούν:
«ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40)

Και πράγματι, μόνο οι πέτρες του Άθωνα μπορούν πια να απαντήσουν. Γιατί εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει τι να πει. Γιατί εκείνος που δεν πιστεύει, δεν μπορεί να προστατεύσει. Γιατί εκείνος που δεν σιωπά, δεν έχει λόγο.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς εκτός θεολογίας· είναι το σημείο της αποδόμησης της σχέσης του κράτους με το Άγιον, η κορύφωση της μετατροπής της πίστης σε asset, της μετάνοιας σε δελτίο Τύπου.

Το Άγιον Όρος δεν χρειάζεται τον Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης χρειάζεται το Άγιον Όρος. Για να συγκαλύψει την απουσία του Θεού από το βλέμμα της εξουσίας του.

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα είναι έργο του Μάκη Βαρλάμη

antifono.gr

Τα δακτυλικά αποτυπώματα της Ρωσίας και της Τουρκίας είναι παντού στην κρίση των συνόρων της Ευρώπης.

Από
anixneuseis
-
3

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Η συζήτηση για τη μετανάστευση στην Ευρώπη έχει κολλήσει σε έναν κύκλο: περισσότεροι φράχτες, περισσότερες ναυτικές περιπολίες, περισσότερες «συμφωνίες» με ισχυρούς άνδρες που υπόσχονται να κρατήσουν τους απελπισμένους ανθρώπους μακριά από τις ακτές μας. Αλλά πίσω από τα σκάφη που διασχίζουν τη Λιβύη, υπάρχει μια δυσάρεστη αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει δυνατά: αυτή η κρίση δεν αφορά μόνο τη φτώχεια και τις συγκρούσεις – αφορά την ισχύ και την αποσταθεροποίηση των γειτόνων. Και τόσο η Τουρκία, όσο και η Ρωσία χρησιμοποιούν τη μετανάστευση ως όπλο.

Η σημερινή Λιβύη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια διαιρεμένη χώρα, κατεστραμμένη από εμφύλιο πόλεμο, κατακλυσμένη από πολιτοφυλακές, με απέραντες ακτές ανοιχτές στους παράνομους διακινητές ανθρώπων. Η ανατολική Λιβύη διοικείται από τον Χαλίφα Χαφτάρ, του οποίου το φέουδο στηρίζεται από ρωσικά χρήματα, μισθοφόρους και όπλα. Από την πτώση του Άσαντ στη Συρία, το Κρεμλίνο έχει στραφεί στη Λιβύη ως στρατηγική άγκυρά του στη Μεσόγειο, και χρησιμοποιεί το χάος προς όφελός του.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, το δίκτυο του Χάφταρ, με επικεφαλής τώρα τον γιο του Σαντάμ, χειρίζεται μια μηχανή λαθρεμπορίου που μεταφέρει ανθρώπους από την Ασία και την Αφρική στην πόρτα της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Είναι ένας κύκλος εργαλειοποίησης με θύματα τους μετανάστες. Οι μετανάστες πληρώνουν τους διακινητές, οι διακινητές πληρώνουν τις δυνάμεις του Χάφταρ για προστασία και άδεια, οι Τούρκοι πράκτορες διατηρούν όλη την απάτη σε λειτουργία, οι Ρώσοι με πολεμικά πλοία που ναυλοχούν στο Τομπρούκ και τους κληρονόμους της παραστρατιωτικής Ρωσικής Ομάδας Wagner, τους γνωστούς «Africa Corps», ασφαλίζουν τους αγωγούς.

Δεν πρόκειται για παράλληλη δραστηριότητα. Είναι υβριδικός πόλεμος με άλλο όνομα. Σκοπός τους η δημιουργία αστάθειας, δοκιμή της ενότητας της ΕΕ, τροφοδότηση της ακροδεξιάς και εξαναγκασμός της ΕΕ να διαπραγματευτεί με ανθρώπους που επωφελούνται από την ανθρώπινη δυστυχία.

Μέχρι στιγμής, η αντίδραση της Ευρώπης ήταν προβλέψιμη. Απωθήσεις, φράχτες και η ελπίδα ότι η Ελλάδα ή η Ιταλία θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Αλλά οι λαθρέμποροι προσαρμόζονται. Τα σκάφη συνεχίζουν να έρχονται. Και το Κρεμλίνο βασίζεται στην παράλυσή της ΕΕ.

Αν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ενδιαφέρονται σοβαρά για την ασφάλεια, όχι μόνο για τα συνθήματα, πρέπει να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή στη ρίζα της με τέσσερεις  μεθόδους:

Πρώτον, δώστε μάχη ενάντια στη λαθροδιακίνηση και τους υποστηρικτές τους

Καταστρέψτε τα σκάφη στο λιμάνι. Επιβάλετε κυρώσεις στους μεσάζοντες που διαχειρίζονται τους αεροπορικούς διαδρόμους που μεταφέρουν μετανάστες από την Ασία στη Λιβύη. Παγώστε τα περιουσιακά στοιχεία βασικών μελών της οικογένειας Χαφτάρ και των υπεράκτιων δικτύων τους. Αντιμετωπίστε την αυτοκρατορία λαθροδιακίνησης του Σαντάμ Χαφτάρ ως ένα διακρατικό συνδικάτο εγκλήματος που συνδέεται με εχθρικές υβριδικές επιχειρήσεις, όχι ως μια τοπική ενόχληση που δωροδοκείται για να «συνεργαστεί».

Αυτό σημαίνει καλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σημαίνει κοινές επιχειρήσεις, ναυτικές, κυβερνο-οικονομικές, για την αποσυναρμολόγηση της υποδομής που μετατρέπει την ανθρώπινη δυστυχία σε μοχλό πίεσης. Και ναι, σημαίνει άμεση αντιμετώπιση των παραγόντων που τη βοηθούν να ενεργήσει η Μόσχα.

Δεύτερον, προσφέρετε στους πρόσφυγες ασφαλείς, νόμιμες διαδρομές ώστε να σταματήσουν να διακινδυνεύουν τον πνιγμό στη θάλασσα

Όταν οι πρόσφυγες δεν έχουν νόμιμη οδό, οι λαθροδιακινητές ευημερούν. Είναι τόσο απλό. Η ΕΕ πρέπει να επεκτείνει τις ποσοστώσεις επανεγκατάστασης, να επιταχύνει την έκδοση ανθρωπιστικών θεωρήσεων σε χώρες όπως το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές ή το Σουδάν, και να ανοίξει ρεαλιστικές οδούς εργασίας για ανθρώπους που διαφορετικά θα πλήρωναν έναν λαθρέμπορο για να φτάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές.

Όταν υπάρχουν νόμιμες πύλες, τα πλοία αδειάζουν. Και η επιρροή του Κρεμλίνου και της Άγκυρας συρρικνώνονται.

Τρίτον, να σταματήσει η ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα μπορεί να απορροφήσει τις επιπτώσεις μόνη της

Τα συνοριακά κράτη της Ευρώπης δεν αποτελούν αναλώσιμα προστατευτικά φράγματα για την πολιτική ευκολία των βόρειων πρωτευουσών. Η δίκαιη κατανομή των βαρών είναι αδιαπραγμάτευτη αν θέλουμε να αποφύγουμε μια ηθική και πολιτική κατάρρευση κάθε καλοκαίρι.

Ήρθε η ώρα να καταστεί η μετεγκατάσταση υποχρεωτική, όχι προαιρετική. Η ΕΕ πρέπει να στηρίξει τα κράτη της πρώτης γραμμής όπως η Ελλάδα με πραγματική χρηματοδότηση για τη φιλοξενία και την ένταξη, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρά μέτρα κατά των λαθρεμπόρων που εκμεταλλεύονται το χάος.

Τέταρτον, ονομάστε την απειλή για αυτό που είναι, υβριδικός πόλεμος

Είναι η λαθραία μετανάστευση όντως μια «υβριδική απειλή»; Ναι, εφόσον χώρες όπως η Λευκορωσία και η Λιβύη έχουν χρησιμοποιήσει τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλεία πίεσης ωθώντας τους ανθρώπους προς τα σύνορα της ΕΕ για να κερδίσουν παραχωρήσεις.

Σαφώς οι άνθρωποι δεν είναι όπλα, ωστόσο η αντιμετώπιση των απελπισμένων ανθρώπων αποκλειστικά ως απειλών για την ασφάλεια παραβλέπει τον ανθρώπινο πόνο που βρίσκεται στη ρίζα της κρίσης. Οι φράχτες και οι φρεγάτες μπορεί να προστατεύουν τα σύνορα, αλλά δεν επιλύουν τα αίτια.

Η παρουσίαση της μετανάστευσης ως απειλής για την ασφάλεια επίσης είναι ένα ακόμη σοβαρό θέμα καθώς ανάμεσα στους μετανάστες διεισδύουν και τρομοκράτες.  Αυτό, ενέχει τον κίνδυνο να παγιοθούν τα έκτακτα μέτρα που διαβρώνουν την προστασία του ασύλου. Ωστόσο, η αγνόηση του πραγματικού κινδύνου εκμετάλλευσης από εχθρικούς παράγοντες είναι επίσης αφελής.

Η νέα Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ ορθώς χαρακτηρίζει την παράτυπη μαζική μετανάστευση ως «υβριδική απειλή» την οποία εκμεταλλεύονται εχθρικοί παράγοντες. Αυτό πρέπει να σημαίνει κάτι στην πράξη. Όταν η Μόσχα ή οι τοπικοί αντιπρόσωποί της μηχανεύονται εργαλείο μετανάστευσης για να αποσταθεροποιήσουν τα σύνορα της Ευρώπης, η συμμαχία πρέπει να απαντήσει, όχι μόνο με πλοία και drones, αλλά με σαφείς κόκκινες γραμμές που σηματοδοτούν ότι δεν θα εκβιαστούμε από την εργαλειοποιημένη μετανάστευση.

Συμπέρασμα

Πρέπει να παύση η προσποίηση ότι το κύμα παράνομων μεταναστών μπορεί να αναχαιτιστεί με έναν μεγαλύτερο φράχτη. Επιτέλους πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή πραγματικότητα: η μετανάστευση δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τον πόλεμο. Πρόκειται για καθεστώτα και πολιτοφυλακές που χρησιμοποιούν τον ανθρώπινο πόνο ως όπλο για κέρδος και εξουσία.

Η Ελλάδα έχει δίκιο να υπερασπίζεται τα σύνορά της. Αλλά δεν μπορεί, και δεν πρέπει, να αφεθεί μόνη της. Αν η Ευρώπη θέλει να διατηρήσει τα σύνορά της ασφαλή, πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τη μετανάστευση ως κρίση κάποιου άλλου, διαφορετικά η επόμενη κίνηση του Κρεμλίνου θα είναι φθηνότερη από οποιοδήποτε άρμα μάχης ή πύραυλο και εξίσου αποσταθεροποιητική.

Μπορούμε να αντιδράσουμε. Αλλά μόνο αν τολμήσουμε να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει πέρα από τον ορίζοντα.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

 

 

 

Καλοκαιρινές διεργασίες εσωτερικού: Οι τρεις πλύσεις του «πλυντηρίου»

Από
anixneuseis
-
0
του Ρούντι Ρινάλντι
Οι διεργασίες «εσωτερικού» (ας τις ορίσουμε έτσι, εντοπίζοντάς τες στην πολιτική σκηνή και στην κοινωνία) δεν μπορούν να ξεκοπούν από αυτές που θα ορίζαμε ως διεργασίες «εξωτερικού» – δηλαδή του άμεσου περίγυρού μας, των στοχεύσεων διαφόρων μεγάλων δυνάμεων για την περιοχή μας, του εν εξελίξει γεωπολιτικού αναδασμού.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν λόγοι που οι διεργασίες εσωτερικού έχουν τη σημασία τους: είτε για εσωτερική κατανάλωση και χειραγώγηση μιας κρισιακής (πολιτικής και κοινωνικής) κατάστασης, είτε επειδή το διαφαινόμενο τέλος του Μητσοτάκη μπορεί να συμβεί χωρίς να έχει προετοιμαστεί μια διάδοχη κατάσταση.
Χωρίς να θέλουμε να επεκταθούμε στην πρόσφατη κρίση με τη Λιβύη και την αυξημένη είσοδο στην Κρήτη χιλιάδων μεταναστών (βλέπε και πολύ καλή ανάλυση στο άρθρο του Δημήτρη Γκάζη, στις σελίδες 2-3 του παρόντος φύλλου), η κυβέρνηση, εντελώς απροετοίμαστη και κάτω από το βάρος του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, αντικατέστησε τον κ. Βορίδη με τον έτερο ακροδεξιό κ. Πλεύρη στο πόστο του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Μάλλον ακολουθεί μια σκλήρυνση στο ζήτημα για να αντισταθμίσει τις πιέσεις που έχει από τα δεξιά της (Σαμαράς, Βελόπουλος, Νίκη κ.λπ.).
Οι δομές θα κτιστούν στην Κρήτη, αλλά κεντρική γραμμή μοιάζει να είναι η… αλλαγή του σιτηρεσίου! Όπως δήλωσε ο κ. Πλεύρης: «Δεν μπορεί να τρώνε 4 φορές κρέας και μία ψάρι την εβδομάδα και να πληρώνει ο Έλληνας και ο Ευρωπαίος φορολογούμενος»! Όποιος έρχεται «θα έχει να διαλέξει 5 χρόνια φυλακή ή άμεση επαναπροώθηση», κ.ο.κ.
Πρόκειται βεβαίως για ρητορικά σχήματα, που δεν αλλάζουν το κεντρικό μότο στο ζήτημα: Η Ελλάδα θα είναι μια πύλη εισόδου προς Ευρώπη, θα είναι και ένας «φράκτης» για να μην φθάσουν στην «ευημερούσα» Ευρώπη. Και κάτι ακόμη, που ξεχνούν αυτές τις μέρες οι αναλυτές και τα ΜΜΕ: ήδη από Γερμανία θα μας αποσταλούν «πίσω» περίπου 80.000 μετανάστες.
Πρώτη πλύση, πάντα σε χαμηλές θερμοκρασίες: Πλύση Τσίπρα
Η εβδομάδα που πέρασε, με τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το Δημοψήφισμα και τη Σύνοδο αρχηγών κομμάτων (βλ. και σημείωμα «Μέρες Ιουλίου 2015: Τι λέγεται, τι έγινε, πού βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά» φύλλο 738), ξεκίνησε μια διαδικασία «κάθαρσης» και «ολικής επαναφοράς» του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική διαδικασία.
Η βασική «μπουγάδα» έγινε από το in.gr του ομίλου Μαρινάκη, που παρουσίασε μια νέα εκδοχή. Βάσει αυτής, ο Τσίπρας, αναλογιζόμενος την κρίσιμη κατάσταση και για να πετύχει «καλή συμφωνία», προχώρησε σε ένα ΕΝΑΙΟ σχέδιο: Δημοψήφισμα για πίεση της ευρωκρατίας, και Σύνοδο αρχηγών κομμάτων για μεγαλύτερη διαπραγματευτή ισχύ για την «καλή συμφωνία».
Άρα ουδεμία «κωλοτούμπα», κανένα πραξικόπημα από μεριάς ευρωκρατίας, κανένα τελεσίγραφο τρόικας και δανειστών, και επίτευξη στις 12/7, μετά από 17 ώρες διαπραγματεύσεων, της «καλής συμφωνίας». Ένα μήνα μετά η Βουλή (το μεγάλο πλυντήριο), αφού ψήφισε όλα τα προαπαιτούμενα, θα επικύρωνε πανηγυρικά με 222 ψήφους υπέρ την «καλή συμφωνία». Δηλαδή το 3ο Μνημόνιο (μακρύτερο και χειρότερο από τα προηγούμενα δύο, όσα και να λένε οι Συριζαίοι μνημονιοφύλακες).
Μέσα στις «αποκαλύψεις» για το τι έγινε εκείνες τις μέρες, αρχίζουν και οι φιλοφρονήσεις προς τον Τσίπρα από την κα Μέρκελ επί ελληνικού εδάφους (στη Λυρική του Ιδρύματος Νιάρχος, εκεί όπου παλιά βρισκόταν ο Ιππόδρομος και σύχναζαν οι αλογομούρηδες, και τώρα είναι η απαρχή της Νέας Ελληνικής Ριβιέρας μέχρι Σούνιο). Ακολουθούν επίσης φιλοφρονήσεις ανάμεσα σε Τσίπρα και Παυλόπουλο για το πώς ξεπέρασαν από κοινού τις «δύσκολες μέρες». Ο Τσίπρας, που τώρα έχει ανακαλύψει τον «νέο πατριωτισμό» (βρισκόμαστε στην εποχή Τραμπ και το ξέρει), δηλώνει εντυπωσιασμένος από τον «βαθύτατο πατριωτισμό» του κ. Παυλόπουλου.
Στην πραγματικότητα όλα αυτά αφορούν ένα «πουσάρισμα» (από το αγγλικό push – σπρώξιμο / σπρώχνω) του Τσίπρα στην πολιτική σκηνή από κύκλους και παράγοντες που θέλουν μια αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, και δεν βλέπουν τον κεντροαριστερό χώρο να μπορεί να ορθοποδήσει. Μια δοκιμή λοιπόν, για να δουν αν και τι μπορεί να περιμαζέψει το «παιδί». Λέγεται δε ότι αυτή τη διερεύνηση την επικροτεί και η Πρεσβεία, διότι δεν θέλει καθόλου τον Μητσοτάκη και κατανοεί πως δεν μπορεί να στηριχθεί ένα πολιτικό σύστημα μόνο στον δεξιό του πυλώνα. Πρέπει να τροφοδοτηθεί και ο κεντροαριστερός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι βασικοί ολιγάρχες που ανακατεύονται με τα ΜΜΕ και την πολιτική τροφοδοτούν συχνά και τους δύο χώρους, ή και όλα τα κόμματα, για παν ενδεχόμενο.
Δεύτερη πλύση: Πρόγραμμα «Σαμαρά κάνε την κίνηση!»
Στις 10/7 στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ «ομάδα πολιτών», με επικεφαλής τους κκ Μελετόπουλο και Μάζη, έδωσε στη δημοσιότητα Διακήρυξη που υπογράφονταν από 91 πολίτες οι οποίοι ανησυχούν σφόδρα για την πορεία της χώρας, δεν μπορούν άλλο τον κ. Μητσοτάκη και τα μικρά κόμματα διαμαρτυρίας, και ανυπομονούν να δουν επιτέλους μια «δύναμη διακυβέρνησης» με «σοβαρό πρόγραμμα και άξια στελέχη». Δηλαδή κάτι ανάλογο με «αυτό που έκανε ο Παπάγος όταν έφτιαξε τον Εθνικό Συναγερμό το 1951, ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974» (όπως δήλωσε ο κ. Μελετόπουλος στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, 11/7/2025).
Αναζητείται δηλαδή προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους και ικανοτήτων, με πρότερη πρωθυπουργική εμπειρία, με διεισδυτικότητα στα ΜΜΕ, με καλές σχέσεις με σύμμαχες χώρες (αυτά ειπώθηκαν στην ίδια συνέντευξη). Στην ερώτηση ποιους εννοούν, η απάντηση είναι: Κ. Καραμανλής και Α. Σαμαράς. Κύκλοι του κ. Καραμανλή διευκρινίζουν ότι το θέμα δεν τους αφορά, επομένως απομένει ο κ. Σαμαράς.
Η δεύτερη πλύση αφορά δηλαδή την εμφάνιση του Α. Σαμαρά ως λύσης που μπορεί να οδηγήσει στην απαλλαγή από τον Μητσοτάκη. Πώς; Αν φτιάξει κόμμα, κατέβει στις εκλογές (όποτε κι αν γίνουν), και πάρει ένα ποσοστό που θα αφαιρέσει την αυτοδυναμία της Ν.Δ., θα οδηγήσει σε παραίτηση του Μητσοτάκη ή αντικατάστασή του από άλλον της Ν.Δ., και επομένως θα δρομολογηθούν άλλες εξελίξεις.

Τουτέστιν η κίνηση δεν πάει ακριβώς για να βγάλει ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ τον Σαμαρά, αλλά μέσω αυτού να επιδιώξει την εκπαραθύρωση του Μητσοτάκη, και μετά ίδωμεν.

Βέβαια όλα αυτά παρουσιάζονται ως το «καινούριο» στην πολιτική ζωή του τόπου, ως μια πολιτική που «εφευρίσκει» και προσωπικότητες και πολιτικές για τη χώρα, και άλλα τέτοια φαιδρά. Η όλη κίνηση μοιάζει σαν προάγγελος κάποιας πρωτοβουλίας του Σαμαρά, τίποτα παραπάνω. Τα υπόλοιπα είναι σάλτσες της στιγμής, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Αφού γίνεται το βήμα των 91 πολιτών για να στρώσουν το δρόμο για τον Σαμαρά, μετά ταπεινά και σεμνά δηλώνουν ότι «δεν είμαστε πολιτικοί, αλλά νοιαζόμαστε για την χώρα» κ.ο.κ., με επιστέγασμα «Τι ωραίος που είναι ο Αντώνης, λεβέντης, πατριώτης και της αντρικής σχολής»! Άλλωστε το έχει δηλώσει ο ίδιος μέσα στη Βουλή…
Για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, παραθέτουμε από το σημείο 7 της Διακήρυξης των 91 πολιτών: «Όμως, την ανασύνταξη της χώρας και τη δημιουργία αξιόπιστης εναλλακτικής δύναμης διακυβέρνησης δεν μπορούν να την αναλάβουν ούτε τα διαρκώς συρρικνωμένα κόμματα εξουσίας ούτε τα μικρομεσαία κόμματα διαμαρτυρίας. Μπορούν, όμως, να την αναλάβουν ηγετικές πολιτικές προσωπικότητες με κυβερνητική εμπειρία, ακεραιότητα, παιδεία και αποδεδειγμένο πατριωτισμό, που διαθέτουν το απαιτούμενο κύρος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Προσωπικότητες που έχουν πίστη στην ευρωπαϊκή παράδοση και στον δυτικό προσανατολισμό της χώρας, αλλά και έχουν έμπρακτα αποδείξει ότι βλέπουν την Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της Δύσης και όχι ως ουραγό, που αντιλαμβάνονται τις διεθνείς συμμαχίες της Ελλάδας ως πλαίσιο προώθησης του εθνικού της συμφέροντος, όπως, άλλωστε λειτουργούν όλες οι κυρίαρχες χώρες. Που να έχουν αυτοτελές όραμα και σχέδιο για την Ελλάδα, δίχως να παραδίδονται στο εκάστοτε έξωθεν εισαγόμενο αφήγημα. Που να γνωρίζουν να οικοδομούν συμμαχίες και να διαμορφώνουν στόχους. Προσωπικότητες που μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του μέλλοντος των νεώτερων γενεών και των γενεών που έρχονται. Που να έχουν την ικανότητα να δρομολογήσουν μία νέα εποχή για την Ελλάδα. Αυτές οι προσωπικότητες, ακόμη και εάν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να “εφευρεθούν”. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν, και πρέπει να επιστρατευθούν!»
Το πρώτο μισό της τελευταίας φράσης, «ευτυχώς υπάρχουν», μας καθησυχάζει εντελώς, γιατί ίσως «ευτυχώς θα σωθούμε». Το δεύτερο μισό «πρέπει να επιστρατευθούν» μοιάζει με κάλεσμα ή άνωθεν παραγγελία για τις επόμενες κινήσεις του Ανδρός, που θα εισακούσει την έκκληση και θα πράξει τα «δέοντα».
Η «πλύση» συνεχίζεται και ο «ολίγον» μνημονιακός Σαμαράς, που όταν ανέλαβε πρωθυπουργός δήλωσε ότι «όλοι κάνουμε λάθη» (για την πρότερη αντιμνημονιακή θέση της Ν.Δ. επί ΠΑΣΟΚ), αναμένεται τώρα να «σώσει» την Ελλάδα. Ή απλά να συμβάλλει στην απομάκρυνση του Μητσοτάκη, που δεν ισοδυναμεί με σωτηρία εντός του ίδιου και απαράλλακτου συστημικού-δυτικού πλαισίου.
Τρίτη πλύση: Το υπερπλυντήριο-στεγνωτήριο της Βουλής απέναντι στο έγκλημα των Τεμπών και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτές τις μέρες το Στεγνοκαθαριστήριο «Η Βουλή των Ελλήνων» δίνει ρεσιτάλ πλύσης ολόκληρης της Ν.Δ. για το έγκλημα των Τεμπών, και προσπαθεί να βρει τρόπο να «καθαρίσει» και τον τεράστιο λεκέ του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ μάλλον έρχονται και νέες δικογραφίες. Αρκούσε μία από τις δύο αυτές υποθέσεις για να παραιτηθεί μια ολόκληρη κυβέρνηση και όχι απλά κάποιος υφυπουργός. Τώρα, με ενεργές και τις δύο υποθέσεις, έπρεπε να γκρεμιστεί το καθεστώς Μητσοτάκη και όλο το επίσημο παρακράτος που έχει θέσει σε λειτουργία. Κι όμως, αυτό δεν συμβαίνει. Η Βουλή, ως υπερπλυντήριο κρατικών σκανδάλων και εγκλημάτων, έχει βρει τρόπους, διαδικασίες, κωλυσιεργίες, ώστε να προστατεύει τους υπεύθυνους και να εξουδετερώνει κάθε πρωτοβουλία και έρευνα για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.
Η κατάθεση της πρότασης του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων για προανακριτική πριν λίγο καιρό απορρίφθηκε μετ’ επαίνων, πάλι από την πλευρά της Ν.Δ.! Η Αριστερά σύσσωμη (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Α.) δεν ψήφισε την πρόταση του Συλλόγου. Ακολούθησε η μήνυση σε 14 βουλευτές της Ν.Δ. που πήραν μέρος στο «μοντέλο προανακριτικής Τριαντόπουλου», που κι αυτή καταψηφίστηκε από τη Ν.Δ. Αυτή την φορά ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Α. βρήκαν καταφύγιο στην ωραία και βολική θέση «παρών».
Στις 7 Ιουλίου η κυρία Καρυστιανού κατέθεσε τις 1.350.000 υπογραφές πολιτών που ζητούσαν να καταργηθεί ο νόμος περί ασυλίας υπουργών και βουλευτών: ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ της πρωτοβουλίας αυτής από τα παραπάνω κόμματα! Στην πράξη θα καταστρατηγηθεί το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας πολιτών με 500.000 υπογραφές.
Είπαμε, η Βουλή είναι το υπερπλυντήριο!
Κάπως έτσι, με κεντρικό πρωταγωνιστή τους υπεύθυνους εγκλημάτων και κατάφωρων σκανδάλων, με συνεργό ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό σύστημα, και με την απουσία οποιασδήποτε σοβαρής και σχεδιασμένης κινητοποίησης της κοινωνίας και του λαϊκού παράγοντα, οι διαδικασίες «πλύσης» προχωρούν χωρίς σημαντικά προσκόμματα.
Για να εξηγηθούμε με σαφήνεια: Μόνο κάτω από μια ασφυκτική πίεση μιας μεγάλης εξωκοινοβουλευτικής κινητοποίησης είναι δυνατό να υπάρξουν θετικά αποτελέσματα, τόσο για την καταδίκη των υπευθύνων του εγκλήματος των Τεμπών όσο και για τα σκάνδαλα πλιάτσικου σε όλα τα επίπεδα (ΟΠΕΚΕΠΕ, ΤΑΑ κ.λπ.).
Από τις 28 Φεβρουαρίου, μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο, έπρεπε να ήταν διαφορετική η πορεία, ιδιαίτερα με αυτό που μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «κίνημα των Τεμπών». Αν αμέσως μετά την κινητοποίηση κατατίθονταν στη Βουλή οι 1.350.000 υπογραφές και απαιτούνταν άμεσα να γίνει συζήτηση και ψηφοφορία, και παράλληλα απευθυνόταν κάλεσμα από τη φυσική ηγεσία του κινήματος ο λαός να αυτοοργανωθεί στο «κίνημα των Τεμπών» μέσα από συλλόγους, επιτροπές και συνελεύσεις, θα είχε δημιουργηθεί μια άλλη δυναμική, απαραίτητη για μια άλλη πορεία.
Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε άλλους –θετικούς– όρους και θα ασκούσε μεγάλη πίεση στην κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη. Θα συνέβαλε και στην πολιτικοποίηση του ακηδεμόνευτου κινήματος. Θα του έδινε ζωή, διαδικασίες, φωνή, στόχους. Υπήρχε αντικειμενικά αυτή η δυνατότητα, θα την ακολουθούσε ο κόσμος. Ναι, αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν ήταν αντιληπτό, οπότε έγιναν άλλες επιλογές και ιεραρχήσεις. Γενικά, δεν μπορεί ένας λαός να περιμένει από μία εισαγγελέα της Ε.Ε. να τον σώσει. Το κράτος δικαίου δεν υπάρχει ούτε στην Ευρώπη, αλλά εμείς περιμένουμε μια μαγική μεταλαμπάδευσή του στην Ελλάδα… Το σαθρό παρακράτος που έχει στηθεί τα τελευταία 5-6 χρόνια πρέπει να γκρεμιστεί. Ο δικαστικός δρόμος είναι μια πτυχή μόνο του αγώνα. Δεν μπορεί να είναι ο κεντρικός δρόμος, δεν μπορεί αυτός και μόνο να φέρει αποτελέσματα, ιδίως αν αποσυνδεθεί από τη λαϊκή κινητοποίηση.
Σύνοψη
Σε ένα περιβάλλον μεγάλων γεωπολιτικών αναδασμών και πολεμικών προετοιμασιών, σε ένα περιβάλλον έντονων διεργασιών στο πολιτικό σκηνικό, το κοινωνικό και εθνικό ζήτημα στην ενότητά του καθίσταται πιο σύνθετο και δύσκολο προς επίλυση. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από Μεσσίες. Η καθήλωση του λαϊκού παράγοντα, η μετατροπή του σε παθητικό θεατή, η μη ενασχόληση με το πώς μπορεί και πρέπει να ενεργοποιηθεί, οι αυταπάτες γύρω από θεσμούς ευρωπαϊκούς και ελλαδικούς, η ενασχόληση με τις εκλογικές διαδικασίες και τα ποσοστά των κομμάτων, είναι όροι για συνέχιση της ίδιας πτωτικής πορείας.
Τα «πλυντήρια» που λειτουργούν, και άλλα που στήνονται, δεν οδηγούν πουθενά θετικά. Περνάμε μια από τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας του τόπου. Η αντίδραση και η αντίσταση σε αυτήν την κατάσταση απαιτούν άλλα πράγματα, άλλα πρότυπα, άλλους ρυθμούς, άλλους τρόπους.
Αλλιώς, καλοκαίρι είναι και θα περάσει; Όχι ακριβώς, είναι περίεργο καλοκαίρι. Θα προετοιμαστούμε για ποιο πράγμα; Για την «μπουγάδα» που μας προσφέρουν ή για κάτι άλλο; Το «ποια Ελλάδα θέλουμε» δεν θα το πουν τα πλυντήρια, το υπάρχον πολιτικό σύστημα ή ακόμα και η Τεχνητή Νοημοσύνη. Θα το πει ένας ενεργοποιημένος λαός. Που πρώτο βήμα έχει τη συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει και τι θέλει ο ίδιος. Αν τον έχουν φθάσει σε σημείο να «μην θέλει τίποτα», ή να μην μπορεί να θέλει τίποτα πέρα από μια ήπια προσαρμογή, χρειάζεται κι αυτό ερμηνεία, ανάλυση και αντιμετώπιση.
Προσέξτε, Ιούλιος μήνας εν αναμονή σημαντικών εξελίξεων που θα ’ρθουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο…
(Δρόμος, φύλλο 739, 12/7/25)

Στ. Κωνσταντινίδης: η επιδίωξη για λύση του Κυπριακού μέσα από ΝΑΤΟϊκά συμμαχικά πλαίσια

Από
anixneuseis
-
0
Στέφανος Κωνσταντινίδης

Μέρες που είναι να μιλήσουμε για ένα βιβλίο που ανατέμνει τις εξελίξεις στο Κυπριακό από τη δεκαετία του 1950 αλλά με ιδιαίτερη αναφορά στα γεγονότα του 1974. Πρόκειται για το βιβλίο  «Το μελάνωμα της Κύπρου–Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία» του Βασίλη Φούσκα, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, μια καίρια μελέτη της διαχείρισης του Κυπριακού από το αθηναϊκό κέντρο και ειδικά από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ευάγγελο Αβέρωφ. Αναδεικνύει μια κεντρική ιδέα, ότι η Αθήνα, το λεγόμενο εθνικό κέντρο, επεδίωκε πάντα, με κάποιες εξαιρέσεις, λύση του Κυπριακού μέσα στα ΝΑΤΟϊκά συμμαχικά πλαίσια. Την ιδέα αυτή προώθησαν πρώτοι οι Βρετανοί με την ανάμειξη της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενου μέρους, παρόλο που είχε αποποιηθεί κάθε δικαιώματος επί της νήσου με τη συνθήκη της Λωζάνης και στη συνέχεια οι Αμερικανοί που με τα διάφορα σχέδια και προτάσεις τους προωθούσαν τη διπλή ένωση-διχοτόμηση.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η χούντα του Παπαδόπουλου αλλά και αυτή του Ιωαννίδη «διαχειρίστηκαν με τον πιο βλακώδη τρόπο τη ΝΑΤΟϊκή πολιτική της διχοτόμησης/τριχοτόμησης στην οποία συμφώνησαν οι Καραμανλής-Αβέρωφ από τη δεκαετία του 1950. Στη δε περίπτωση του Ιωαννίδη, υπάρχει και μια μεγάλη δόση ωμής προδοσίας». Η τριχοτόμηση προκύπτει από την ύπαρξη των βρετανικών βάσεων.

Η τουρκική εισβολή του 1974 επισφραγίζει αυτή την πολιτική. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι στη Μεταπολίτευση βρέθηκαν ξανά στο τιμόνι της χώρας Καραμανλής και Αβέρωφ, δεσμευμένοι με την ίδια πολιτική της διπλής Ένωσης στα πλαίσια των συμμαχικών συμφερόντων, όπως αυτά υπαγορεύονταν από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι στις κρίσιμες ώρες της τουρκικής εισβολής, τόσο της πρώτης φάσης με τον δικτάτορα Ιωαννίδη όσο και της δεύτερης με τον Καραμανλή, αυτό που οι Αμερικανοί επιδίωξαν επίμονα με πιέσεις στην Ελλάδα ήταν η αποφυγή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου που θα διέλυε την νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Την ίδια άποψη υποστηρίζουν και στρατιωτικοί και σοβαροί αναλυτές των γεγονότων εκείνης της εποχής. Η Ελλάδα εκείνη τη στιγμή είχε υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία. Από την άλλη, ακόμη και μια απλή απειλή του Καραμανλή για ελληνοτουρκικό πόλεμο, θα απέτρεπε τη δεύτερη τουρκική εισβολή και την ολοκλήρωση της καταστροφής της Κύπρου. Διότι δεν θα επέτρεπαν οι Αμερικανοί ελληνοτουρκικό πόλεμο και θα εμπόδιζαν την Τουρκία να προχωρήσει στο δεύτερο Αττίλα. Εξασφαλίστηκε όμως απόλυτη ελευθερία δράσης στην Τουρκία από τη στιγμή που ο Καραμανλής έκανε τη γνωστή δήλωση ότι η Κύπρος «κείται μακράν».

Ο Αττίλας 2 ήταν ένας συντονισμένος σχεδιασμός ΗΠΑ, Βρετανίας, ΝΑΤΟ, Τουρκίας, με την ανοχή της Αθήνας που τη συγκεκριμένη στιγμή εκπροσωπούσαν οι Καραμανλής και Αβέρωφ. Υπενθυμίζεται εδώ ότι μέχρι τότε οι Τούρκοι είχαν καταλάβει μόνο το 8% του νησιού. Και αυτό ακόμη το είχαν καταλάβει παραβιάζοντας τη σχετική εκεχειρία, επειδή είχαν την αμερικανική ανοχή και την αδιαφορία της Αθήνας της Μεταπολίτευσης. Είναι με τον Αττίλα 2 που οι Τούρκοι κατέλαβαν το  37% των εδαφών του νησιού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία, την πρώτη μέρα ήδη της εισβολής, χτυπώντας απρόκλητα το στρατόπεδον της ΕΛΔΥΚ, την 20η Ιουλίου 1974,είχε στην πράξη εμπλακεί σε πόλεμο  κατά της Ελλάδας. Την ίδια ώρα όμως στην Αθήνα, ο Γρηγόριος Μπονάνος, Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, έλεγε ότι: «Η Τουρκία χτυπά την Κύπρο, αλλά εμείς είμαστε Ελλάς»! Αυτή ήταν η υπόδειξη του Κίσινγκερ, να θεωρήσει η Αθήνα ότι δεν δεχόταν επίθεση η Ελλάδα, αλλά η Κύπρος. Με άλλα λόγια μια ξένη χώρα! Η Κύπρος αντιμετωπιζόταν ως βαρίδι. Και ως βαρίδι αντιμετωπίστηκε και στις 14 Αυγούστου 1974 όταν ξεκίνησε η δεύτερη φάση της εισβολής με τον Αττιλα 2, από την κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με το γνωστόν εκείνο, «η Κύπροςκείται μακράν»

Το βιβλίο ξεφεύγει από το «κατασκευασμένο» αφήγημα των ελίτ της Αθήνας, ειδικά της άρχουσας τάξης. αντλώντας στοιχεία από πρωτογενείς πηγές και αρχεία, αναδεικνύοντας σκέψεις και χειρόγραφα, όπως τα αρχεία Καραμανλή και   Αβέρωφ. Η τεκμηρίωση του Βασίλη Φούσκα είναι εξαιρετική. Συμπυκνώνει πολυετή έρευνα, κάνει ιδιοφυή χρήση των πηγών,ενώ η επιχειρηματολογία του είναι στέρεη και δυνατή.

Συμπερασματικά, «Το Μελάνωμα της Κύπρου – Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την Κυπριακή τραγωδία”, είναι ένα φιλόδοξο και τολμηρό  ιστορικό δοκίμιο που αναδεικνύει παραγνωρισμένες πτυχές της ελλαδικής πολιτικής στο Κυπριακό, από τη δεκαετία του ’50 ως το 1974. Παρουσιάζει πλούσιο υλικό και αυθεντική έρευνα, προκαλώντας προβληματισμούς για τους χειρισμούς του παρελθόντος που επεκτείνονται και στο παρόν. Αξίζει να διαβαστεί από  όσους ενδιαφέρονται για μια περισσότερο κριτική ματιά των αφηγήσεων και για την ιστορία του Ελληνισμού και ειδικά την ιστορία του Κυπριακού.

Το βιβλίο προλογίζουν ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος και ο ακαδημαϊκός Μάριος Ευρυβιάδης. Ανάμεσα στα άλλα, στον πρόλογο τους σημειώνουν,προφανώς στη βάση της ανάλυσης του Βασίλη Φούσκα,ότι τα όσα έγιναν σε βάρος της Κύπρου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ο σχεδιασμός που διαμορφώθηκε ήταν αποτέλεσμα ευθυγράμμισης των συμφερόντων διαφόρων διεθνών παικτών. Άλλωστε και η χούντα ήταν εξαρτώμενη από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και στο τέλος συνεννοήθηκε και με την Τουρκία. Τα πλέον καίρια ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας στο βιβλίο αφορούν τον χειρισμό της Αθήνας, της κυβέρνησης Καραμανλή αμέσως μετά την κατάρρευση της εγκληματικής χούντας: «Γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή-Αβέρωφ κράτησε τέτοια παθητική στάση κατά την εκεχειρία; Δεν υπήρχαν σχέδια αποτροπής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο; Η απάντηση είναι ότι, ναι, υπήρχαν. Τότε γιατί δεν εφαρμόστηκαν; Κατανοούμε την μη εφαρμογή τους από την παραπαίουσα χούντα του Ιωαννίδη, με την έννοια ότι υπήρξε ως ένα μεγάλο βαθμό θέμα προσυμφωνημένης προδοσίας και ως έναν άλλο βαθμό θέμα βλακείας…Αλλά από μία κυβέρνηση Καραμανλή Αβέρωφ, ως προς τι η αδράνεια;»

 Ο Φούσκας  κομίζει αρχειακά στοιχεία ότι οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες από πολύ νωρίς να μετακινήσουν με αερομεταφορά, μαζί με δυνάμεις από Ιταλία, και μια ολόκληρη μεραρχία από την Καλιφόρνια προκειμένου να σταματήσουν έναν πιθανό ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αν η κυβέρνηση Καραμανλή– Αβέρωφ λάμβανε μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη πολιτική απόφαση προκειμένου να βάλει σε ενέργεια τα σχέδια για την άμυνα της Κύπρου, τότε οι ΗΠΑ θα επενέβαιναν ακαριαία να σταματήσουν τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ο Καραμανλής θα  άφηνε μια μεγάλη πολιτική παρακαταθήκη για το μέλλον της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων από την υπερδύναμη, με την έννοια ότι θα γνώριζε ότι οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες δεν υποχωρούν σε πιέσεις, απειλές και τετελεσμένα. Το ίδιο μήνυμα θα ελάμβανε και η Τουρκία. Όμως, με την υποχωρητική στάση που τηρήθηκε, το αντίθετο ακριβώς συνέβη.

Είναι την ίδια υποχωρητική στάση που υιοθετεί και σήμερα η Αθήνα.

*Πανεπιστημιακός,συγγραφέας, stephanos.constantinides@gmail

philenews.com

1...680681682...3,036Σελίδα 681 από 3,036