Αρχική Blog Σελίδα 680

Με ανοιχτές τις κεραίες στο μέτωπο της Λιβύης

Από
anixneuseis
-
0

φωτογραφία αρθρογράφου
Παναγιώτης Μίχος

ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA/STRINGER

Η προγραμματισμένη για αύριο Τρίτη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στην Τρίπολη μοιάζει να βρίσκεται στον αέρα δεδομένων των συνθηκών ασφαλείας που επικρατούν στη λιβυκή πρωτεύουσα μετά τη συγκέντρωση πολλών και διαφορετικών επιρροών πολιτοφυλακών. Οι οριστικές αποφάσεις αναμένεται να ληφθούν σήμερα έπειτα από αξιολόγηση των εξελίξεων.

Αυτό που οι επιτόπιοι παρατηρητές χαρακτηρίζουν «προδιαγεγραμμένο εσωτερικό ξεκαθάρισμα» στο δυτικό στρατόπεδο της Λιβύης (χωρίς την παραμικρή εμπλοκή της πλευράς Χαφτάρ) έχει ενδιαφέρον και για τη χώρα μας. Και τούτο διότι, σε περίπτωση αλλαγής καθεστώτος ή πρωθυπουργού στην Τρίπολη, έχει σημασία ποιος θα είναι ο νέος συνομιλητής της Αθήνας και ποια η προσέγγισή του στα βαριά διμερή θέματα. Υπό αυτό το πρίσμα, η αποκατάσταση των διαύλων επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Βεγγάζης αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Διαρκής πονοκέφαλος

Οπωσδήποτε, η διεθνώς αναγνωρισμένη και αναφανδόν φιλοτουρκική Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNU), που εδρεύει στην Τρίπολη, με πρωθυπουργό τον Αμπντουλχαμίντ Ντμπεϊμπά, αποτελεί διαρκή πονοκέφαλο για την Αθήνα. Μέσω του ΟΗΕ, η κυβέρνηση της Τρίπολης επιδιώκει να θεμελιώσει τις θέσεις και το αφήγημά της ενόψει της (μελλοντικής) οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με τη χώρα μας και ταυτοχρόνως προσπαθεί να «επικυρώσει» σε διεθνές πεδίο το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Με ρηματική διακοίνωση που έστειλε στις 20 Ιουνίου και δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουλίου, η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λιβύης στον ΟΗΕ υποστήριξε ότι η Ελλάδα σφετερίζεται περιοχές που «εμπίπτουν σε θαλάσσιες ζώνες που παραμένουν αντικείμενο άλυτης διαφοράς» μεταξύ των δύο χωρών, κατηγορώντας την Ελλάδα για «μονομερείς ενέργειες», «παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων», ακόμα και παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας. Επιπλέον, η λιβυκή πλευρά «απορρίπτει κατηγορηματικά» αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται ως «απόπειρα επιβολής τετελεσμένων».

Οι λιβυκές αιτιάσεις (που συνοδεύονται με δύο χάρτες) στοχοποιούν την παραχώρηση αδειών εξερεύνησης και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων που προκήρυξε η ελληνική κυβέρνηση: εκείνη του Ιουνίου που αφορά περιοχές νοτίως της Κρήτης για τις οποίες εξέφρασε επίσημο ενδιαφέρον ο αμερικανικός ενεργειακός κολοσσός της Chevron (οι περιοχές τέμνουν την τουρκολιβυκή οριοθέτηση) αλλά και περιοχές νοτιοδυτικά της Κρήτης. Οι δεύτερες αφορούν άδειες που χορήγησε η (τότε) ελληνική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2019 στην αμερικανική ExxonMobil και τη γαλλική Total για αναζήτηση υδρογονανθράκων.

Παρότι η λιβυκή πλευρά ισχυρίζεται ότι δεσμεύεται σταθερά «στον εποικοδομητικό διάλογο και στη διαπραγμάτευση», από τη ρηματική διακοίνωση προκύπτει με σαφήνεια ότι η Τρίπολη απορρίπτει τη μέση γραμμή (4001/2011) ως μοτίβο για μελλοντική οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Αθήνα. Και παράλληλα ότι επιχειρεί όχι μόνο να αποδεχθεί, αλλά και να επικυρώσει διεθνώς τα «προκύπτοντα» για την ίδια από το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Μετά τη δημοσιοποίηση της λιβυκής ενέργειας, πηγές του υπουργείου Εξωτερικών υπογράμμισαν ότι θα υπάρξει επίσημη απάντηση μέσω του ΟΗΕ, τονίζοντας ότι η Ελλάδα «απορρίπτει κάθε ενέργεια ή δράση που βασίζεται σε άκυρες και ανυπόστατες συμφωνίες, χωρίς κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας». Οι ίδιες πηγές επαναλάμβαναν την ετοιμότητά τους για συνέχιση των συζητήσεων για την οριοθέτηση «όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν». «Καμία αντίδραση δεν πρόκειται να αποθαρρύνει την ελληνική κυβέρνηση από το να ασκεί, με υπευθυνότητα και έμπρακτα, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας», προσέθεταν οι ίδιες πηγές.

Η διαμορφωθείσα κατάσταση μεταξύ Αθήνας και Τρίπολης (η οποία προ ημερών υπέγραψε νέα στρατιωτική συμφωνία με την Αγκυρα) έχει γίνει αρκετά περίπλοκη. Ο κ. Γεραπετρίτης έχει εκφράσει σε όλα τα επίπεδα (και σε όλες τις λιβυκές πλευρές) την πρόθεση της Ελλάδας για άμεση επανέναρξη των συνομιλιών για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Ωστόσο, οι διαφορετικές προσεγγίσεις των δύο χωρών ως προς τη μέθοδο οριοθέτησης, ως προς παρεμπίπτοντα σε αυτή ζητήματα (η Λιβύη έκλεισε τον κόλπο της Σύρτης τη δεκαετία του 1970, ενέργεια που δεν αναγνώρισε ποτέ η Ελλάδα κ.λπ.) και φυσικά το βάρος του τουρκολιβυκού μνημονίου καθιστούν μάλλον ανέφικτη μια συνεννόηση επί του ζητήματος. Αλλωστε, ο τελευταίος γύρος διμερών διαπραγματεύσεων για τις θαλάσσιες ζώνες έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2011.

Πρόταση διεξόδου

Ως εκ τούτου, η παραπομπή της διαφοράς της οριοθέτησης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φαντάζει ως διέξοδος και για τα δύο μέρη. Σε ανάλογη πολιτική συμφωνία ήρθε η Αθήνα με τα Τίρανα για τις θαλάσσιες ζώνες τον Οκτώβριο του 2020, διαδικασία που πάγωσε λόγω αλβανικών κωλυμάτων.

Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονείται ότι σε μια ενδεχόμενη προσφυγή Ελλάδας-Λιβύης στη διεθνή δικαιοδοσία για τις θαλάσσιες ζώνες θα παρεμβληθεί τόσο η Τουρκία λόγω του τουρκολιβυκού μνημονίου όσο και η Αίγυπτος (με την οποία η Ελλάδα πραγματοποίησε τμηματική οριοθέτηση της ΑΟΖ της).

tomanifesto.gr

Πώς η Τουρκία και η Ρωσία επεκτείνουν την επιρροή τους στη Λιβύη – Ανάλυση Politico

Από
pcuser
-
0
Migrants rescued south of Crete are transferred on a vessel to the port of Lavrio, Greece, on Thursday, July 10, 2025. (AP Photo/Petros Giannakouris)

Ελλάδα και Ιταλία προειδοποιούν τους εταίρους τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για το μεταναστευτικό – αλλά μέχρι στιγμής βρίσκουν ελάχιστη ανταπόκριση.

Η Ευρώπη έχει στραμμένο το βλέμμα της στην Ουκρανία, αλλά κινδυνεύει να αγνοήσει έναν άλλο, εξίσου σοβαρό κίνδυνο: τη Λιβύη.

Αυτό είναι το μήνυμα που επιχειρούν να στείλουν Ιταλία και Ελλάδα προς τους εταίρους τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ – αλλά μέχρι στιγμής βρίσκουν ελάχιστη ανταπόκριση, σύμφωνα με ανάλυση του Politico.

Οι μεταναστευτικές ροές από τη Λιβύη αυξάνονται εκ νέου, την ώρα που η Ρώμη ανησυχεί όλο και περισσότερο για τη διευρυνόμενη ρωσική επιρροή στην αφρικανική χώρα, παρέχοντας όπλα αλλά και με την πιθανότητα δημιουργίας ρωσικής ναυτικής βάσης στο λιμάνι της Τόμπρουκ, στα ανατολικά.

Η Αθήνα έχει αποστείλει δύο πολεμικά πλοία για περιπολίες στα ανοιχτά της Λιβύης, τόσο λόγω της έξαρσης των μεταναστευτικών ροών όσο και λόγω των ανησυχιών της για τις ενέργειες της Τουρκίας, η οποία συνεργάζεται με τη λιβυκή κυβέρνηση για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών ερευνών υδρογονανθράκων. Οι περιοχές αυτές περιλαμβάνουν θαλάσσια ύδατα νότια της Κρήτης, τα οποία η Ελλάδα θεωρεί ότι παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.

Ο Ιταλός ΥΠΕΞ Αντόνιο Ταγιάνι έχει χαρακτηρίσει τη Λιβύη «επείγουσα κατάσταση που η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει συλλογικά».

Ωστόσο, η πρόσφατη ευρωπαϊκή διπλωματική προσπάθεια εξελίχθηκε σε… φιάσκο.

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ, συνοδευόμενος από υπουργούς της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Μάλτας, κηρύχθηκε ανεπιθύμητος (persona non grata) στη Βεγγάζη, περιοχή που ελέγχει ο στρατάρχης Χαλίφα Χάφταρ. Το κλιμάκιο διατάχθηκε να αποχωρήσει, κατηγορούμενο για αδιευκρίνιστες «παραβιάσεις».

«Ο ρόλος της Ρωσίας στη Λιβύη διευρύνεται διαρκώς, με τη χώρα να λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος της στρατηγικής της Μόσχας στην Αφρική», προειδοποίησε Ευρωπαίος διπλωμάτης που παρακολουθεί στενά την υπόθεση.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι ένα δίκτυο λαθρεμπορίας στη Λιβύη, με πολιτικές διασυνδέσεις, στηρίζει τις ρωσικές στρατηγικές επιδιώξεις, βοηθώντας τη Μόσχα να παρακάμπτει τις κυρώσεις και να εργαλειοποιεί τη μετανάστευση.

Ιταλία και Ελλάδα εκπέμπουν SOS – Η Ευρώπη αδρανεί

Τόσο η Ιταλία όσο και η Ελλάδα γνωρίζουν καλά ότι η επίλυση του προβλήματος της Λιβύης – μιας χώρας τρεις φορές μεγαλύτερης από την Ισπανία – δεν είναι εφικτή χωρίς τη στήριξη μεγάλων δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία.

Μέχρι στιγμής, όμως, η στήριξη είναι απογοητευτική.

Η ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζει το Politico ανακοίνωσε νέα, αυστηρότερα μέτρα για το προσφυγικό, καθώς καλείται να διαχειριστεί τη ραγδαία αύξηση των αφίξεων από τη Λιβύη, ειδικά στην Κρήτη, εν μέσω τουριστικής σεζόν.

«Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης απαιτεί και μέτρα έκτακτης ανάγκης», τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοινώνοντας ότι η Ελλάδα προχωρά σε τρίμηνη αναστολή της εξέτασης αιτήσεων ασύλου για όσους φτάνουν δια θαλάσσης από τη Βόρεια Αφρική.

Περίπου 9.000 μετανάστες έχουν φτάσει στην Κρήτη από τη Λιβύη από την αρχή του έτους – σχεδόν διπλάσιοι από το σύνολο του 2024. Τον Ιούνιο, η Ελλάδα ανέπτυξε δύο πολεμικά πλοία για να αναχαιτίσει το ρεύμα, αν και υψηλόβαθμα στελέχη αμφισβήτησαν την αποτελεσματικότητα του μέτρου, προειδοποιώντας ότι μπορεί να ωθήσει μετανάστες να ρίχνονται στη θάλασσα για να διασωθούν.

Τα σκληρότερα μέτρα στο μεταναστευτικό προκαλούν ανησυχία και στην Ιταλία, όπου φοβούνται ότι οι ροές θα μετατοπιστούν προς τα ιταλικά ύδατα.

Παράλληλα, το ποσοστό παράτυπων διελεύσεων στην κεντρική Μεσόγειο αυξήθηκε κατά 7% το πρώτο εξάμηνο του 2025 – σχεδόν εξ ολοκλήρου λόγω Λιβύης – την ώρα που οι άλλες μεταναστευτικές διαδρομές σημειώνουν πτώση 20%.

Η Ρωσία πλησιάζει – Και δεν είναι μόνη της

Κατά τη διάρκεια πρόσφατης στρατιωτικής παρέλασης στη Βεγγάζη, παρουσιάστηκαν ρωσικά όπλα – ενδεικτικό της αυξανόμενης συνεργασίας της Μόσχας με τον Χάφταρ.

Η Ρωσία, που έχασε τη βάση της στη Συρία (Ταρτούς) μετά την πτώση του Άσαντ, αναζητά πλέον στρατηγικό έρεισμα στη Μεσόγειο. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ιταλικού πρακτορείου Agenzia Nova, η Μόσχα επιθυμεί να εγκαταστήσει πυραυλικά συστήματα στη στρατιωτική βάση της Σεμπχά, στη νότια Λιβύη, με κατεύθυνση προς την Ευρώπη.

Αναλυτές θεωρούν υπερβολικό το σενάριο ρωσικών πυραύλων στραμμένων προς την Ευρώπη, ωστόσο επισημαίνουν ότι οι υπάρχουσες βάσεις που χρησιμοποιεί η Ρωσία για τις επιχειρήσεις της στην Αφρική – κυρίως μέσω της Αφρικανικής Λεγεώνας (Africa Corps), που ελέγχεται από το ρωσικό υπ. Άμυνας – μπορούν θεωρητικά να έχουν εμβέλεια προς την Ευρώπη.

Παράλληλα, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται ότι η Ρωσία ενδέχεται να χρησιμοποιήσει το μεταναστευτικό από τη Λιβύη ως «υβριδικό όπλο», όπως έκανε στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ, στέλνοντας πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή μέσω Λευκορωσίας στην Πολωνία.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι ιδανικά ούτε για τη Ρωσία. Ένας διπλωμάτης ανέφερε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει περιορίσει τα οικονομικά του Africa Corps, προκαλώντας εντάσεις με τις λιβυκές πολιτοφυλακές και τον Χάφταρ.

«Δεν βλέπω τους Ρώσους να παίρνουν τον έλεγχο του κυκλώματος διακίνησης μεταναστών», σημείωσε ο Καρίμ Μεζράν, αναλυτής του Atlantic Council. «Τους βλέπω όμως να λένε: “Είμαι το νέο αφεντικό εδώ, και θα κάνετε ό,τι σας λέω”.»

Η Ιταλία και η Ελλάδα προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τους συμμάχους τους να εμπλακούν σοβαρά – χωρίς αποτέλεσμα. Στις 4 Ιουνίου, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι συζήτησε το ζήτημα με τον Εμανουέλ Μακρόν στη Ρώμη.

«Η Λιβύη είναι ζήτημα καίριας σημασίας για Ιταλία και Γαλλία», δήλωσε Ιταλός αξιωματούχος με γνώση των συνομιλιών, επισημαίνοντας τις κοινές ανησυχίες για την ασφάλεια και τη ρωσική παρουσία. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι υπάρχουν «διαφορές» στις πολιτικές προσεγγίσεις των δύο χωρών.

Η Λιβύη εμφανίζεται πλέον όλο και πιο συχνά στις διπλωματικές ατζέντες, όμως στην πράξη ελάχιστα γίνονται. Η Γαλλία, επιπλέον, αποφεύγει να αναδείξει το θέμα της ρωσικής διείσδυσης, καθώς αυτό υπενθυμίζει τις δικές της αποτυχίες στην Αφρική – ιδιαίτερα στο Μάλι και στον Νίγηρα, απ’ όπου έχει αποσυρθεί σταδιακά, αφήνοντας χώρο στη Ρωσία.

Από την άλλη, οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και πιο στραμμένες προς τον Ειρηνικό, γεγονός που καθιστά απίθανη μια αποφασιστική εμπλοκή τους στη Λιβύη.

Χαρακτηριστικά, η πιο πρόσφατη διακήρυξη του ΝΑΤΟ, που υπεγράφη στις 25 Ιουνίου στη Χάγη, δεν περιλαμβάνει ούτε λέξη για την Αφρική.

«Κανείς δεν ήθελε διχαστικά ζητήματα στην ατζέντα. Το ΝΑΤΟ πλέον λειτουργεί με ελάχιστο περιεχόμενο», σχολίασε ο Αλεσάντρο Μαρόνε, επικεφαλής του προγράμματος Άμυνας και Ασφάλειας στο Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων της Ρώμης.

www.ieidiseis.gr/kosmos/537014/pos-i-toyrkia-kai-i-rosia-epekteinoyn-tin-epirroi-toys-sti-livyi-analysi-politico/

Παταγώδης εὐρωπαϊκή ἀποτυχία

Από
pcuser
-
0

 Εὐθ. Π. Πέτρου

«ΕΞ ὄνυχος τόν λέοντα» ἔλεγαν κάποιοι σοφοί τοῦ ἀπωτέρου παρελθόντος.

Καί ἐν προκειμένῳ ὁ «ὄνυξ» εἶναι ἡ παταγώδης ἀποτυχία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀποστολῆς Aspides γιά τήν προστασία ὑποτίθεται τῆς ναυσιπλοΐας στήν Ἐρυθρά Θάλασσα, ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν Χούθι. Ὁ «λέων» εἶναι ἡ συνολική ἀποτυχία τῶν εὐρωπαϊκῶν στρατιωτικῶν πρωτοβουλιῶν, γιά νά μήν ποῦμε καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἐν συνόλῳ.

Τά γεγονότα εἶναι ξεκάθαρα. Δύο ἑλληνικῶν συμφερόντων πλοῖα ἐδέχθησαν ἐπιθέσεις ὄχι μόνον ἀπό πυραύλους καί μή ἐπανδρωμένα ἀεροχήματα, ἀλλά καί ἀπό τηλεκατευθυνόμενα μικρά σκάφη καί συμβατικά ταχύπλοα μέ ἐνόπλους.

Ἡ εὐρωπαϊκή δύναμις προστασίας ἦταν ἀποῦσα. Ἐβυθίσθησαν τά πλοῖα, μέλη τῶν πληρωμάτων τους σκοτώθηκαν, ἄλλοι συνελήφθησαν καί πιθανόν νά εἶναι ἀκόμη ὅμηροι τῶν τρομοκρατῶν, ἐνῷ κάποιοι διεσώθησαν ἀφοῦ κατάφεραν νά ἐπιβιώσουν ἐπί 48 ὧρες μέσα στήν θάλασσα. Δέν τούς διέσωσε ὅμως πλοῖο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐπιχειρήσεως διότι οὐδέν ἐξ αὐτῶν ἐπλησίασε τήν περιοχή. Φαίνεται ὅμως ὅτι ὅταν χρησιμοποιοῦμε τήν λέξη «ἐπιχείρησις» ἤ τήν λέξη «ἀποστολή», δίνουμε ὑπερβολική διάσταση σέ μιά πρόχειρα ὀργανωμένη καί ἀναποτελεσματική κίνηση πολεμικῶν πλοίων. Ἡ περίφημη ἀποστολή ἀριθμοῦσε τήν στιγμή τῶν ἐπιθέσεων τῶν Χούθι δύο «ὁλόκληρα» πλοῖα. Τό ἕνα ὅμως εὑρίσκετο γιά ἀνεφοδιασμό στήν Αἴγυπτο καί τό ἄλλο σέ λιμάνι τῆς δυτικῆς ἀκτῆς τῆς Ἰνδίας. Ἡ εὐρωπαϊκή ἀποστολή κατόρθωσε δηλαδή νά ὑπερβεῖ τό λεγόμενο, στήν ἀργκώ τῶν ναυτικῶν, ὅτι «ἕνα πλοῖο ἴσον κανένα», καί τά κατάφερε ἔτσι, ὥστε δύο πλοῖα νά ἰσοῦνται μέ κανένα.

Σημειώνουμε ὅτι ἀπό τά δύο πολεμικά πλοῖα τῆς ἐπιχειρήσεως, τό ἕνα, εἶναι σταθερά ἑλληνικό. Εὐκαιριακῶς μετέχουν Ἰταλοί, Γερμανοί καί ἄλλοι Εὐρωπαῖοι, πού δέν ἔχουν καί μεγάλο ἐνδιαφέρον νά διαθέσουν πολεμικό πλοῖο γιά τόν ἁπλούστατο λόγο ὅτι δέν διακυβεύονται δικά τους συμφέροντα στήν Ἐρυθρά Θάλασσα. Τό μεγαλύτερο μέρος τῶν φορτίων διακινεῖται ἐκεῖ μέ πλοῖα ἑλληνικῶν συμφερόντων, ἐνῷ τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ἐμπορευματικῆς κινήσεως, μετά τό Σουέζ, κατευθύνεται πρός τόν Πειραιᾶ. Καί πάλι δηλαδή ὁμιλοῦμε γιά ἑλληνικά συμφέροντα. Οἱ ὑπόλοιπες εὐρωπαϊκές χῶρες ἀσχολοῦνται μόνον προσχηματικῶς.

Ἄν συγκρίνουμε δέ τήν ἐπιχείρηση Aspides μέ τήν ἄλλη εὐρωπαϊκή ναυτική ἐπιχείρηση, τήν Atalanta τοῦ 2008, γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πειρατείας στό κέρας τῆς Ἀφρικῆς, θά δοῦμε βασικές διαφορές πού ἀποκαλύπτουν ὅτι σήμερα δέν ὑπάρχει ἡ σοβαρότης πού εἶχε ἐπιδειχθεῖ πρό 15ετίας. Πρῶτον, ὑπῆρχαν περισσότερα πλοῖα, τοὐλάχιστον πέντε, ἀνά πᾶσαν στιγμή στήν ἐπιχείρηση Atalanta, τά ὁποῖα μάλιστα ἐπιχειροῦσαν σέ συνδυασμό μέ δύο ἀκόμη μοῖρες, μιάν ἀμερικανική καί μιά κινεζική πού ἐπίσης κατεδίωκαν τούς πειρατές. Ὑπῆρχε ἐπιτελική ὀργάνωσις ἐπί τῇ βάσει τῆς ὁποίας ἐπιτηροῦντο συνεχῶς θαλάσσιοι διάδρομοι πού εἶχαν κηρυχθεῖ ἀσφαλεῖς. Τά ἐμπορικά πλοῖα πού ἐκινοῦντο στήν περιοχή, ἀνέφεραν σέ εἰδική διαδικτυακή ἐφαρμογή πού εἶχε ἀναρτηθεῖ, τίς κινήσεις τους καί τήν εἴσοδό τους στούς προστατευομένους διαδρόμους, ὥστε νά γνωρίζουν καί τά πολεμικά πλοῖα πῶς πρέπει νά κινηθοῦν. Στήν ἐπιχείρηση Aspides δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπό αὐτά. Ἡ ἐπιτελική ὀργάνωσις καί ὁ συντονισμός εἶναι ὑποτυπώδεις.

Καί ἐνῷ τά γεγονότα τῶν τελευταίων ἡμερῶν κατέδειξαν πέραν πάσης ἀμφιβολίας ὅτι οἱ Aspides εἶναι μιά παταγώδης εὐρωπαϊκή ἀποτυχία, ἡ κατάστασις στήν Μεσόγειο ἀναδεικνύει μιάν ἀνάλογη κατάσταση. Δύο ναυτικές ἐπιχειρήσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως πού εἶχαν νά κάνουν μέ τήν Λιβύη, κατέληξαν σέ ἀνάλογες ἀποτυχίες. Πρόκειται γιά τίς ἐπιχειρήσεις Εἰρήνη (Irini) καί Σοφία (Sophia). Ἡ ἐπιχείρησις Εἰρήνη πού ἀπεφασίσθη τό 2020 καί θεωρητικῶς εἶναι ἀκόμη σέ ἐξέλιξη, ἀφοῦ ἡ ἐντολή της ἰσχύει μέχρι τό 2027, ἀφοροῦσε στήν ἐπιτήρηση τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἐμπάργκο τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν πρός τίς ἀντιμαχόμενες πλευρές κατά τόν ἐμφύλιο πόλεμο τῆς Λιβύης, οἱ δέ ἐξελίξεις στήν βορειοαφρικανική αὐτή χώρα δεικνύουν ὅτι καί αὐτή ὑπῆρξε ἀτελέσφορη.

Ταυτοχρόνως ἐξελίσσετο καί ἡ ἐπιχείρησις Σοφία, μέ ἐντολή τήν ἀποτροπή τῆς παρανόμου μεταναστεύσεως ἀπό τίς λιβυκές ἀκτές πρός τήν Εὐρώπη. Καί αὐτή ἡ ἐπιχείρησις ἀπεδείχθη λίαν ἀτυχής. Ἄλλως τε δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνατίθεται σέ πολεμικά πλοῖα ἀποστολή ἀστυνομικοῦ τύπου, ὅπως ἡ ἀντιμετώπισις τῆς λαθρομεταναστεύσεως. Τό ἐπισημάναμε καί ὅταν ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός ἀνεκοίνωσε τήν ἀποστολή φρεγατῶν προκειμένου «νά μήν κάνουν οἱ διακινητές ὅ,τι θέλουν.» Θά μποροῦσε βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης νά εἶχε ζητήσει ἐνεργοποίηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀποστολῆς, προκειμένου νά μήν χρεωθεῖ ἀποκλειστικῶς ἡ Ἑλλάς μιάν ἀποτυχία πού ἦταν ἐκ τῶν πραγμάτων δεδομένη.

estianews.gr

Ὁ Ἀμερικανός πρέσβυς στήν Ἄγκυρα ἐκθειάζει τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία!

Από
pcuser
-
0

Τήν παρομοιάζει μέ τό πολιτειακό ὁμοσπονδιακό σύστημα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ κρίσις πού πλήττει πρωτίστως τήν Ἑλλάδα ἀλλά καί στήν πραγματικότητα ὅλη τήν Εὐρώπη, καταφανῶς μεθοδεύεται ἀπό τόν Ταγίπ Ἐρντογάν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπεκτείνει τήν ἐπιρροή του καί στίς δύο ὀντότητες τῆς Λιβύης. Ἡ ἀμερικανική πρεσβεία στήν Ἀθήνα προειδοποιεῖ γιά τόν ὑπαρκτό κίνδυνο διεισδύσεως στήν Εὐρώπη τρομοκρατῶν πού κινοῦνται ἀνάμεσα στούς παρανόμους μετανάστες. Καλεῖ μάλιστα τίς χῶρες τῆς ΕΕ νά κλείσουν τά σύνορά τους καί νά μήν ἀφήσουν στούς τρομοκράτες περιθώριο νά περάσουν.

Καί ἐνῷ συμβαίνουν αὐτά τά κοσμογονικά πού ἔχουν φέρει τήν Μεσόγειο στό χεῖλος πολύ σοβαρῆς κρίσεως, ὁ Ἀμερικανός πρέσβυς στήν Ἄγκυρα Τόμ Μπάρρακ ἐκθειάζει τόν Τοῦρκο Πρόεδρο καί παρομοιάζει τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία μέ τό ὁμοσπονδιακό σύστημα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Αὐτό κάνει ὁ κ. Μπάρρακ σέ σειρά συνεντεύξεων πού ἔχει δώσει σέ τουρκικά μέσα ἐνημερώσεως, στίς ὁποῖες παρομοίασε τό ὀθωμανικό σύστημα τῶν μιλλέτ (ὑποτελῶν ἐθνοτήτων) μέ τό πολιτειακό σύστημα τῶν ΗΠΑ!

Θά μποροῦσε βεβαίως νά ἰσχυρισθεῖ κάποιος ὅτι ὁ κ. Μπάρρακ δέν προέβη στούς ἰσχυρισμούς του, ἀπό ἄγνοια τῆς ἱστορίας, ἀλλά ἀπό διάθεση νά δείξει τήν εὐαρέσκειά του πρός τό καθεστώς τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν, στό πλαίσιο τῆς ἐμβαθύνσεως τῶν σχέσεων τῆς Οὐάσιγκτων μέ αὐτό. Ἡ ἔκφρασις ἀνεπιφύλακτης ἐκτιμήσεως γιά τό βασισμένο στά μιλλέτ ὀθωμανικό μοντέλο διοικήσεως καί οἱ δηλώσεις ὑπερηφάνειας γιά τό «ὀθωμανικό DNA» συνιστοῦν κοινό τόπο τῶν συνεντεύξεων τοῦ Τόμ Μπάρρακ.

Κατά περίπτωσιν μάλιστα συνδυάζει τό σύστημα τῶν μιλλέτ μέ τήν διαδικασία πολιτισμικῆς ὁμογενοποιήσεως (τό «Melting pot» κατά τήν ἀμερικανική φρασεολογία) καί ἐκτιμᾶ ὅτι τό ὀθωμανικό μοντέλο εἶναι πρόσφορο γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως στήν Μέση Ἀνατολή. Ὅπως συγκεκριμένα ἀναφέρει: «Τό σύστημα τῶν Μιλλέτ στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία ἐπέτρεψε σέ διαφορετικές ὁμάδες νά συνεχίσουν νά ὑπάρχουν ἐντός τοῦ κεντρικοῦ συστήματος γιά ἑκατοντάδες χρόνια, ὁ Μπάρρακ τόνισε ὅτι χρειάζεται ἕνας νέος διάλογος γιά τή νέα γενιά καί ὅτι αὐτός ὁ διάλογος δέν μπορεῖ νά εἶναι πόλεμος».

Οἱ τοποθετήσεις του αὐτές εἶναι τόσο ἐξοφθάλμως ὑποστηρικτικές πρός τήν βασισμένη στό ἰσλάμ νεοθωμανική ἀντίληψη, πού ἔχουν προκαλέσει διακριτή ἀντίδραση ἐκ μέρους τῶν κοσμικῶν-κεμαλικῶν μέσων ἐνημερώσεως, ὅπου φιλοξενήθηκε ἄρθρο ὑπό τόν τίτλο «Τό σύστημα τῶν Μιλέτ καί τά ἀποτυχημένα κράτη», ἀπό τό ὁποῖο διαφαίνεται ὅτι οἱ θέσεις τοῦ Ἀμερικανοῦ πρέσβεως τόν ἔχουν φέρει σέ ἀντιπαράθεση μέ τίς παραδοσιακῶς φιλοδυτικές μερίδες τῆς τουρκικῆς κοινῆς γνώμης.

Ἡ κριτική πού ἀσκεῖται μέσα στήν Τουρκία ἐπί τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ Ἀμερικανοῦ πρέσβεως ἐπικεντρώνονται στό ἐρώτημα «γιατί κατέρρευσε ἡ Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία;»

Ἀναφέρεται ὅτι ὁ Μπάρρακ ἐπαινεῖ τό «ἐθνικό σύστημα», ἀλλά παραβλέπει ὅτι ἦταν στήν πραγματικότητα αὐτό τό «σύστημα τῶν μιλλέτ» πού προεκάλεσε τήν κατάρρευση τῶν Ὀθωμανῶν. Ὁ πρέσβυς παρουσιάζεται νά εἶναι ἀνιστόρητος, διότι ἀγνοεῖ τήν ἀποσύνθεση τοῦ 19ου αἰῶνος, μέ τήν ἀνεξαρτητοποίηση τῶν βαλκανικῶν κρατῶν ἀπό τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία, τίς ἐξεγέρσεις Ἀρμενίων σέ συνεργασία μέ τούς Ρώσσους στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος καί τίς ἀντίστοιχες τῶν Ἀράβων, πού δροῦσαν σέ συνεργασία μέ τούς Βρεταννούς. Ὁ Μπάρρακ πάντως, ὁ ὁποῖος δήλ

ωσε ὅτι ἡ ἀναζήτησις λύσεως στό χάος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς συνεχίζεται, εἶπε: «Ὑπάρχει χάος ἐδῶ καί αἰῶνες, καί αὐτό τό χάος ἐδημιουργήθη σέ μεγάλο βαθμό ἀπό τήν Δύση. Λόγῳ τῶν συνεχῶν προσπαθειῶν τῆς Δύσεως νά ἐπεμβαίνει». Σέ αὐτό, ὁ σχολιασμός τῶν κεμαλικῶν μέσων εἶναι πώς ἔχει ἀπόλυτο δίκιο ὅταν λέει ὅτι ἡ δυτική παρέμβασις ἔχει καταστήσει τήν Μέση Ἀνατολή μή βιώσιμη. Δηκτικῶς ὅμως τοῦ ἀπαντοῦν ὅτι αὐτό πού ξέχασε ἤ ἐπέλεξε νά ἀγνοήσει, εἶναι ὅτι ἡ Δημοκρατία τῆς Τουρκίας ἱδρύθηκε ἀπό τόν Μουσταφᾶ Κεμάλ καί τούς συντρόφους του μέσῳ ἑνός Πολέμου Ἀνεξαρτησίας ἐνάντια στήν «δυτική παρέμβαση».

Καί καταλήγουν ὅτι ὁ κύριος λόγος γιά τόν ὁποῖο τό πολίτευμα πού ἵδρυσε ὁ Κεμάλ μακροημέρευσε ἦταν ὅτι ἐβασίσθη στό «ἔθνος-κράτος» καί ὄχι σέ ἕνα «σύστημα μιλλέτ», τό ὁποῖο ἐπιτρέπει σέ φυγόκεντρες δυνάμεις νά ἐργαλειοποιοῦν μειονότητες γιά νά διαιροῦν τό κράτος, ὅπως ἔκαναν στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία.

estianews.gr

«Λαμπρόπουλος»: Το θρυλικό πολυκατάστημα που είχε την θέση των σημερινών malls κι έκαψαν ακροαριστεροί τρομοκράτες

Από
pcuser
-
0

Μαζί με το «Μινιόν» είχαν «μεγαλώσει» τους μεταπολεμικούς Έλληνες

Τι γινόταν όταν η Αθήνα δεν είχε malls; Που ψώνιζαν οι Αθηναίοι και όχι μόνο;

Υπήρξε μία εποχή που ένας σημερινός 30άρης δεν τη θυμάται, ενώ ένας 40άρης τη θυμάται αχνά.

Μία εποχή όπου οι Αθηναίοι για να κάνουν να ψώνια τους, ειδικά την περίοδο των γιορτών, δεν πήγαιναν σε malls, που τότε δεν υπήρχαν ούτε σαν έννοια στη χώρα μας, αλλά στα δύο μεγάλα πολυκαταστήματα του κέντρου: Το Μινιόν στην Πατησίων και τον Λαμπρόπουλο στη γωνία της Αιόλου με τη Σταδίου.

Πόσοι από μας δεν έχουμε καταχωνιασμένες στην αποθήκη φωτογραφίες με τον… Άη Βασίλη στα δύο αυτά πολυκαταστήματα;

Κι αν το Μινιόν έχει περάσει στη συνείδησή μας ως το μεγαλύτερο ελληνικό πολυκατάστημα, με πάνω από 120.000 διαφορετικά είδη και προσωπικό χιλίων ατόμων, ο «Λαμπρόπουλος» είχε τη δική του ιστορία.

Και μάλιστα, μια ιστορία που ξεκινά πολύ πιο παλιά από αυτήν του Μινιόν.

Με καταγωγή από την Κοντοβάζαινα

Η ιστορία του «Λαμπρόπουλου» ξεκινά το 1906, όταν τα αδέλφια Ξενοφών και Βασίλης Λαμπρόπουλος, με καταγωγή από την Κοντοβάζαινα Αρκαδίας, ιδρύουν μία ομόρρυθμη εμπορική εταιρεία, με έδρα ένα κτίριο στη συμβολή των οδών Αιόλου και Σοφοκλέους.

Το εταιρικό κεφάλαιο της εταιρείας ανέρχεται στις 10.000 δραχμές – 5.000 δραχμές έκαστος. Επτά χρόνια αργότερα, η έδρα της εταιρείας μεταφέρεται στο κτίριο με το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα τις επόμενες δεκαετίες, στη γωνία της Αιόλου με τη Σταδίου (αργότερα επεκτάθηκε στη Λυκούργου).

Βέβαια, θα έλεγε κανείς ότι οι ρίζες της εταιρείας πηγαίνουν ακόμα πιο πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο πατέρας των αδελφών Λαμπρόπουλου, Παναγιώτης, άνοιξε το πρώτο μπακάλικο στην Κοντοβάζαινα – προφανώς, το «μικρόβιο» του εμπόρου ήταν στο… DNA της οικογένειας.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ο Ξενοφών Λαμπρόπουλος, όταν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1898, έβγαζε τα προς το ζην ως πλανόδιος πωλητής ανδρικών ειδών, προτού μαζέψει αρκετά χρήματα για να ανοίξει το «κανονικό» μαγαζί του.

Το οποίο με τη σειρά του τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του ήταν επικεντρωμένο στα ανδρικά είδη: πουκάμισα, εσώρουχα, γραβάτες, κάλτσες, μαντίλια και άλλα.

«Σταθμός» στην πορεία της εταιρείας ήταν το έτος 1927, όταν και η «Αφοί Λαμπρόπουλοι» από ομόρρυθμη εταιρεία μετασχηματίστηκε σε ανώνυμη. Σαράντα χρόνια αργότερα, η εταιρεία θα πραγματοποιούσε την είσοδό της στο ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Το 1934 η εταιρεία απέκτησε ένα υποκατάστημα στην οδό Σταδίου 4, στο οποίο πωλούσε τα ραδιόφωνα και τα γραμμόφωνα της His Master’s Voice, την οποία είχε εξαγοράσει. Εν τω μεταξύ, τα άλλα δύο καταστήματα επέκτειναν την γκάμα των προϊόντων τους, προσθέτοντας γυναικεία είδη και είδη ταξιδίου.

 

Η κατοχή και η «έκρηξη»

Λίγο πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η «Αφοί Λαμπρόπουλοι» εξαγοράζει τα βιομηχανικά σήματα της οδοντόκρεμας «Κολυνός» και του εντομοκτόνου «Κατόλ», διευρύνοντας περαιτέρω το φάσμα των δραστηριοτήτων της.

Ωστόσο, ο πόλεμος και η κατοχή δεν άφησαν την εταιρεία ανεπηρέαστη.

Το 1942 οι κατοχικές δυνάμεις διέταξαν την επίταξη των καταστημάτων της, ενώ στη διάρκεια των Δεκεμβριανών λεηλατήθηκε η αποθήκη της στην πλατεία Κολιάτσου, όπου βρίσκονταν όλα της τα εμπορεύματα, με αποτέλεσμα να δεχθεί ισχυρό οικονομικό πλήγμα.

Η επιστροφή στην κανονικότητα δεν ήταν απλή υπόθεση.

Η εταιρεία βρισκόταν πλέον χωρίς εμπόρευμα προς πώληση, αλλά και χωρίς κεφάλαια για να αγοράσει νέο εμπόρευμα. Παράλληλα, οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν στο συνάλλαγμα σήμαιναν ότι η εταιρεία μπορούσε να συναλλάσσεται μόνο με Έλληνες προμηθευτές.

Ωστόσο, σύμμαχος της ήταν η ραγδαία αστικοποίηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, με την Αθήνα να αναπτύσσεται ταχύτατα και μέσα σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός της να φτάνει τα 2,5 εκατομμύρια κατοίκους.

 

Αυτό σήμαινε φυσικά περισσότερη πελατεία για την «Αφοί Λαμπρόπουλος», που επίσης αναπτύχθηκε ταχύτατα, και το 1965 -μία ακόμα χρονιά-σταθμός στην ιστορία της επιχείρησης- εγκαινιάστηκε το ανανεωμένο κατάστημα στη γωνία της Αιόλου με τη Σταδίου, που αυτή τη φορά έφτανε μέχρι τη Λυκούργου.

Πλέον, στο επίκεντρο της διαφημιστικής καμπάνιας της εταιρείας βρίσκεται η γυναίκα, η νοικοκυρά, που αγοράζει για το σπίτι και την οικογένεια.

Το σλόγκαν «Αφοί Λαμπρόπουλοι – Διαλέγουν πριν από σας, για σας» γίνεται μία μόνιμη επωδός στις διαφημίσεις του και σημείο αναφοράς για τους καταναλωτές.

Τρία χρόνια αργότερα, η «Αφοί Λαμπρόπουλοι» μπαίνει στο Χρηματιστήριο, αναζητώντας εκεί περαιτέρω χρηματοδότηση για τις δραστηριότητές της.

Τρόμος στα πολυκαταστήματα και κρίση

Το 1980 ήταν μία χρονιά που σημάδεψε βαθιά τον κλάδο των πολυκαταστημάτων.

Το μπαράζ εμπρησμών ακροαριστερών τρομοκρατικών οργανώσεων (δεν συνελήφθη ποτέ κανένας) στο Μινιόν, τον Κλαουδάτο, τον Κατράντζο και τον Δραγώνα, αλλά και στο κατάστημα του Λαμπρόπουλου στον Πειραιά, το οποίο είχε κάνει εγκαίνια το 1971, σόκαρε το καταναλωτικό κοινό και προκάλεσε την 

Την εποχή εκείνη άρχισαν να αναπτύσσονται περισσότερες εμπορικές επιχειρήσεις στα προάστια της Αθήνας, και όλο και περισσότεροι επέλεγαν να μην κατεβαίνουν στο κέντρο για τα ψώνια τους, παρά μόνο κατά την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και κάποια Σαββατοκύριακα, καθώς οι επιχειρήσεις αυτές είχαν καταστρέψει τον «εμπορικό ανθό» της Αθήνας.

Η αγοραστική κίνηση στο κέντρο έπεσε και τα πολυκαταστήματα βυθίστηκαν σταδιακά σε κρίση.

Η «Αφοί Λαμπρόπουλος» καινοτόμησε το 1991, φέρνοντας στην Ελλάδα την πρακτική «shops in shop», με «περίπτερα» καταστημάτων στους ορόφους της, με την οποία προσέλκυσε μεγάλες μάρκες.

Όμως η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει.

Οι πωλήσεις έπεφταν, ο ανταγωνισμός μεγάλωνε (παρά το «λουκέτο» στο Μινιόν το 1999) και η εταιρεία δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα.

Το 1999, η εταιρεία πωλήθηκε στον όμιλο Παπαέλληνα, με τα μέλη της οικογένεις Λαμπρόπουλου να διακόπτουν τη μετοχική τους σχέση με την εταιρεία.

Δύο χρόνια αργότερα δημιουργήθηκε ο όμιλος Notos Com, από τη συγχώνευση της «Αφοί Λαμπρόπουλοι» με εταιρείες συμφερόντων Παπαέλληνα. 

To brand «Λαμπρόπουλος» έκτοτε έπαψε να υπάρχει, μετά από σχεδόν έναν αιώνα ζωής.

Οι καινοτομίες του Λαμπρόπουλου

H εταιρεία διακρίθηκε διαχρονικά για τις καινοτομίες που έφερνε στην ελληνική αγορά.

Σε μία εποχή όπου το παζάρι έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στα ψώνια, στις αρχές του 20ού αιώνα, η «Λαμπρόπουλος» διαφήμιζε τις σταθερές τιμές της – χωρίς παζάρια με εμπόρους και πελάτες, με ενιαίες τιμές που ενίσχυαν την αξιοπιστία της και την εμπιστοσύνη μεταξύ της εταιρείας και των προμηθευτών και των πελατών της.

Παράλληλα, ήταν από τους πρωτοπόρους της κυριακάτικης αργίας, σε μία εποχή που στη λειτουργία των καταστημάτων δεν ίσχυε προκαθορισμένο ωράριο.

Αξιοσημείωτη είναι και η στάση που κράτησε η εταιρεία στη διάρκεια της Κατοχής, όταν στήριξε τη δημοσιοϋπαλληλική της πελατεία πουλώντας προϊόντα σε προπολεμικές τιμές, την ώρα που ο πληθωρισμός κάλπαζε, ενώ παράλληλα στήριξε τους υπαλλήλους της, παρέχοντάς τους συσσίτιο, άδειες μετ’ αποδοχών και άτοκα δάνεια.

Αλλά και γενικότερα, η συμπεριφορά της εταιρείας απέναντι στους υπαλλήλους της είχε στοιχεία που δε συναντούσε κανείς σε πολλές άλλες επιχειρήσεις.

Οι μισθοί του προσωπικού ήταν αρκετά υψηλότεροι από αυτούς που προβλέπονταν στην εκάστοτε συλλογική σύμβαση εργασίας, ενώ ήταν ίδιοι για τους άνδρες και τις γυναίκες που έκαναν την ίδια δουλειά.

Παράλληλα, υπήρχαν πολλές διευκολύνσεις προς τους εργαζομένους.

Όσοι πήγαιναν φαντάροι, συνέχιζαν να λαμβάνουν τον μισθό τους κανονικά και όταν ολοκλήρωναν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις επέστρεφαν στην εργασία τους, ενώ οι έγκυες γυναίκες έπαιρναν περισσότερη άδεια από την προβλεπόμενη.

Επιπλέον, η εταιρεία φρόντιζε ώστε οι ανήλικοι εργαζόμενοί της να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους σε νυχτερινά σχολεία.

Και μπορεί σήμερα περισσότεροι να θυμούνται το «Μινιόν», αλλά ο «Λαμπρόπουλος» διέγραψε τη δική του λαμπρή ιστορία στο ελληνικό εμπόριο, σε έναν «χρυσό» αιώνα με σταθερή παρουσία, παρά τα σκαμπανεβάσματα, και με καινοτομίες που βοήθησαν στην ανάπτυξη της ελληνικής αγοράς.

https://www.pronews.gr/istoria/770016_thryliko-polykatastima-poy-eihe-tin-thesi-ton-simerinon-malls-vinteo/

Ο εκλεγμένος πρόεδρος της Πολωνίας ζητά από τον Ζελένσκι να εκταφούν τα θύματα των Ουκρανών Ναζί!

Από
pcuser
-
0
Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

Τα λείψανα πάνω από 100.000 Πολωνών βρίσκονται σε ανώνυμους ομαδικούς τάφους διάσπαρτους σε όλη την Ουκρανία

Το Κίεβο θα πρέπει να επιτρέψει την «πλήρη» εκταφή των θυμάτων της μαζικής εθνοκάθαρσης που διαπράχθηκε από Ουκρανούς συνεργάτες των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστής και ως σφαγή του Βολίν, δήλωσε ο εκλεγμένος πρόεδρος της Πολωνίας Κάρολ Ναβρότσκι.

Οι Πολωνοί «περιμένουν αυτήν την αλήθεια» και οι οικογένειές τους «εξακολουθούν να υποφέρουν από το τραύμα που συνέβη πριν από 82 χρόνια», δήλωσε σε τελετή προς τιμήν των θυμάτων της σφαγής του Βολίν.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος μιλούσε για μια μαζική εκστρατεία δολοφονιών που διεξήγαγαν μαχητές του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (UPA) και της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN) από το 1943 έως το 1945 στις περιοχές της Βολυνίας και της Ανατολικής Γαλικίας, κατά την οποία σκοτώθηκαν περίπου 100.000 Πολωνοί.

Και οι δύο οργανώσεις συνεργάστηκαν ενεργά με τη ναζιστική Γερμανία.

Η Πολωνία επιμένει ότι η Ουκρανία πρέπει να αναγνωρίσει τη γενοκτονία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Ναβρότσκι δήλωσε ότι δεν μπορεί να ανεχτεί να «στερούνται οι Πολωνοί το δικαίωμα να θάψουν τα θύματα της γενοκτονίας του Βολίν».

Οι ψυχές αυτών των θυμάτων «κραυγάζουν για έναν τάφο, κραυγάζουν για έναν τάφο… για μνήμη και ως μελλοντικός πρόεδρος της Πολωνίας, είμαι υποχρεωμένος να μιλήσω με τη φωνή τους», δήλωσε στην τελετή.

«Ως εκλεγμένος πρόεδρος, θέλω να ρωτήσω επίσημα τον [Ουκρανό] πρέσβη και τον [Βλαντιμίρ] Ζελένσκι σχετικά με την πιθανότητα διεξαγωγής πλήρους εκταφής στη Βολυνία.»

Ο πρέσβης της Ουκρανίας στην Πολωνία, Βασίλι Μπόντναρ, ο οποίος ήταν παρών στην τελετή, δήλωσε ότι και οι δύο πλευρές πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά για το θέμα και «να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων, που το χρειάζονται, και στις δύο πλευρές των συνόρων».

Σύμφωνα με την ουκρανική νομοθεσία, η εκταφή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από αδειοδοτημένη ουκρανική εταιρεία, ακόμη και αν χρηματοδοτείται από την Πολωνία.

Το 2017, το Κίεβο επέβαλε μορατόριουμ στην αναζήτηση και την εκταφή των λειψάνων των θυμάτων της σφαγής του Βολίν, αφού οι Πολωνοί αφαίρεσαν ένα μνημείο αφιερωμένο στους μαχητές του UPA στο πολωνικό χωριό Χρουσζόβιτσε.

Το μνημείο αναστηλώθηκε αργότερα προς τιμήν όσων βοήθησαν στη διάσωση των Πολωνών από τους Ουκρανούς συνεργάτες των Ναζί.

Έως και 55.000 θύματα θα μπορούσαν να βρίσκονται σε ανώνυμους «λάκκους θανάτου» που εξακολουθούν να «περιμένουν να βρεθούν» μόνο στη Βολυνία, με 60.000-70.000 να είναι θαμμένοι αλλού στην Ουκρανία, δήλωσε στο Dzieje το 2022 ο ιστορικός και αρχειονόμος Λέον Πόπεκ, ο οποίος συνεργάζεται με το Πολωνικό Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης.

Το Κίεβο ήρε το μορατόριουμ για τις εκταφές τον Νοέμβριο του περασμένου έτους.

Οι ουκρανικές αρχές συνεχίζουν να εξυμνούν τους συνεργάτες των Ναζί, παρά τις ανησυχίες που εξέφρασε η Βαρσοβία, ένας από τους ισχυρότερους υποστηρικτές του Κιέβου στη σύγκρουση με τη Ρωσία.

Οι Ουκρανοί εθνικιστές διοργανώνουν ετήσιες εκδηλώσεις προς τιμήν του ηγέτη της OUN Στέπαν Μπαντέρα και του Ρόμαν Σούχεβιτς του UPA, ενός από τους αρχιτέκτονες της σφαγής του Βολίν.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/o-eklegmenos-proedros-tis-polonias-zita-apo-ton-zelenski-na-ektafoun-ta-thymata-ton-oukranon-nazi/

Ερντογάν: «Θα φτάσουμε μέχρι την Αδριατική – Κανείς δεν θα μπορέσει να μας σταματήσει»

Από
pcuser
-
1

Συμπεριέλαβε ολόκληρη την Ελλάδα στη νέα Αυτοκρατορία που οραματίζεται – «Στρατηγική ψυχραιμία» από την Αθήνα

Νέες επιθετικού χαρακτήρα δηλώσεις από τον Τούρκο πρόεδρο Ρ.Τ.Ερντογάν κατά την διάρκεια της ομιλίας του στο 32ο Τακτικό Συνέδριο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στην Άγκυρα.

Ο Τούρκος πρόεδρος φανερά ικανοποιημένος από την απόφαση του ΡΚΚ να καταθέσει τα όπλα, άρχισε να ονηρεύεται αυτοκρατορίες και νέα εδάφη, φυσικά και ολόκληρης της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.

Ο Ερντογάν μίλησε για την ανάγκη διαμόρφωσης μια νέας συμμαχίας μεταξύ Τούρκων Κούρδων και Αράβων και η οποία θα επεκταθεί από την κινεζική Θάλασσα μέχρι την Αδριατική. Όλα αυτά βέβαια στο όνομα της «ειρήνης» πάντα. 

Είπε ο Ενρτογάν: «Όταν εμείς οι Τούρκοι, οι Κούρδοι και οι Άραβες σχηματίσουμε μια νέα συμμαχία ο άνεμος απο τα ποδοβολητά των αλόγων μας του πολέμου θα απλωθεί από την κινεζική Θάλασσα έως την Αδριατική.

Θυμηθείτε τα άλογα των προγόνων μας και τα σπαθιά τους έφεραν ειρήνη στην περιοχή

Όποτε σταθήκαμε σύμμαχοι κανένας δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τη δύναμή μας, τα άλογά μας, τα σπαθιά μας, τις ασπίδες μας τις πολεμικές κραυγές μας και τον Αλλάχ».

Σε ότι αφορά το ΡΚΚ ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε: «Από χθες, η πληγή της τρομοκρατίας εισήλθε στη διαδικασία του τέλους της. Σήμερα είναι μια καινούρια ημέρα· μια νέα σελίδα άνοιξε στην ιστορία. Σήμερα, οι θύρες μιας μεγάλης, ισχυρής Τουρκίας άνοιξαν διάπλατα», ανέφερε ο Τούρκος πρόεδρος.»

Η ελληνική κυβέρνηση πάντως δεν φαίνεται καθόλου να φοβάται από τέτοιες δηλώσεις ούτε ανησυχεί συστήνοντας «ψυχραιμία» διατυπώνοντας την πάγια θέση της ότι τέτοιου είδους δηλώσεις γίνονται για εσωτερική κατανάλωση στην Τουρκία για το περίφημο «εσωτερικό ακροατήριο».

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/erntogan-tha-ftasoume-mexri-tin-adriatiki-kaneis-den-tha-mporesei-na-mas-empodisei/

Σκόπια: Ο απόστολος Παύλος ήρθε σε εμάς στη «Μακεδονία» γι’ αυτό έχουμε τη χάρη του Θεού!

Από
pcuser
-
1

Τα έχουν μπερδέψει πάλι οι Σλάβοι των Σκοπίων. Ο Καθηγητής Δρ. Ράτομιρ Γκροζντάνοσκι είναι καθηγητής στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή στα Σκόπια εδώ και 33 χρόνια, σημειώνει χαρακτηριστικά την ιστορική διαστρέβλωσή του στην εφημερίδα Nova Makedonija:

Ο Απόστολος Παύλος ήρθε για πρώτη φορά σε εμάς στη ‘Μακεδονία’, όταν πάτησε το πόδι του στην Ευρώπη. Και δεν ήταν μόνο μία ή δύο φορές, αλλά τρεις ή τέσσερις φορές και όχι σαν να περνούσε – για σύντομο χρονικό διάστημα και γρήγορα, αλλά με μια παραμονή και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για σημαντικά έργα και δραστηριότητες μεταξύ των Μακεδόνων – τους οποίους αγαπούσε πολύ και είχε κοντά στην καρδιά του, και εκείνοι τον αγαπούσαν και τον βοήθησαν!

Κατά τη δεύτερη άφιξή του στη Μακεδονία, ο Απόστολος Παύλος έμεινε εδώ για σχεδόν ένα χρόνο – για ολόκληρους 9-10 μήνες ήταν παντού στη χώρα μας. Μαζί με τον Λουκά, ταξίδεψαν βόρεια και δυτικά από τη Θεσσαλονίκη – μέσω της κεντρικής, βόρειας και δυτικής Μακεδονίας, όπως είναι γραμμένο στη Βίβλο – «μέχρι Ιλλυρικού» και μέχρι την ανατολική ακτή της Αδριατικής Θάλασσας (Ρωμ. 15:19). Στη συνέχεια, έφυγε από τη Μακεδονία για την Ελλάδα, λέει η Αγία Γραφή: «Και αφού πέρασε από αυτούς τους τόπους και έδωσε πολλές οδηγίες στους πιστούς, έφτασε στην Ελλάδα» (Πράξεις, 20:2).

Σύμφωνα με το δημοσίευμα:

«Ο Γκροζντάνοσκι είναι δημιουργός, επιστήμονας, σύγχρονος θεολόγος, βιβλικός μελετητής και φιλόλογος. Έχει λάβει πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του κρατικού βραβείου «Γκότσε Ντέλτσεφ», ως κοινωνική αναγνώριση για ιδιαίτερα σημαντικά επιτεύγματα ενδιαφέροντος για τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στον τομέα της επιστήμης (το 2014), και του υψηλότερου κρατικού βραβείου για την εκπαίδευση και την ανατροφή «Άγιος Κλήμης της Αχρίδας», το οποίο απονέμει την υψηλότερη αναγνώριση για μακροπρόθεσμα επιτεύγματα στον τομέα της ανατροφής και της εκπαίδευσης (το 2015)».

Θα συνεχίσει:

Οι άγιοι απόστολοι Παύλος, Σίλας και Τιμόθεος κατέφυγαν νότια και έφτασαν στην πόλη της Βέροιας – η οποία βρισκόταν στην τρίτη διοικητική περιφέρεια της Μακεδονίας. Από εκεί, αφήνοντας τον Σίλα και τον Τιμόθεο στη Βέροια, ο Παύλος έφυγε από τη Μακεδονία και, δια θαλάσσης, πήγε στην Αθήνα (Πράξεις 17:15).
Στους Έλληνες της Αχαΐας, ο Παύλος επισημαίνει τους Μακεδόνες ως παράδειγμα πίστης και καλών έργων.
Οι Μακεδόνες, και ιδιαίτερα οι Φιλιππήσιοι, ήταν αγαπητοί στην καρδιά του Αποστόλου Παύλου, και αυτός σε αυτούς. Στις Επιστολές του που τους έστειλε στη Μακεδονία, εκφράζει πραότητα και θαυμαστά συναισθήματα αμοιβαίας και διαρκούς αγάπης.

Έτσι αναφέρει ο Άγιος Απόστολος Παύλος τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες στη Βίβλο!!! Επαινεί την πίστη και την αρετή τους – και μιλάει με χαρά για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες – καταλήγει ο καθηγητής Δρ. Ράτομιρ Γκροζντάνοσκι.
Και μας υπενθυμίζει ότι η ‘Μακεδονία’ (σημ. εννοεί τα Σκόπια) οφείλει στον Απόστολο Παύλο έναν κεντρικό, μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό! Αν θέλει ο Θεός. Αμήν. Είθε να γίνει έτσι.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Το προσχέδιο συμφωνίας μεταξύ Συρίας και Ισραήλ είναι έτοιμο… 3 στοιχεία για την αντιμετώπιση 3 απειλών

Από
anixneuseis
-
0

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Συρίας και Ισραήλ για την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με τις ρυθμίσεις ασφαλείας μεταξύ των δύο χωρών προχωρούν με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Γίνονται πολλές συζητήσεις για συναντήσεις και επαφές που πραγματοποιούνται μεταξύ αξιωματούχων και των δύο χωρών στο μέτωπο της ασφάλειας.

Οι τελευταίες διαρροές πληροφοριών αφορούν τις προετοιμασίες για μια συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών, Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι και Γκιδεόν Σά’αρ, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής τους σε μια συνάντηση χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν το θέμα, «η συμφωνία βρίσκεται σε πολύ προχωρημένο στάδιο και είναι στα πρόθυρα της υπογραφής της, ειδικά μετά από τη συνάντηση ασφαλείας που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού, την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, τις τελευταίες ημέρες, η οποία συνέπεσε με την επίσκεψη εκεί του Σύρου προέδρου Αχμάντ αλ-Σαράα.

Αναφέρθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις αφορούσαν θέματα ασφάλειας μεταξύ Σύρων και Ισραηλινών αξιωματούχων ασφαλείας, σημειώνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις για την ασφάλεια, μόλις καταλήξουν σε αποτελέσματα, πρέπει να κορυφωθούν με πολιτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ αξιωματούχων και από τις δύο χώρες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι άμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Συρίας και Ισραήλ ξεκίνησαν πριν από μήνες μεταξύ Σύρων και Ισραηλινών στρατιωτικών αξιωματούχων. Η πρώτη συνάντηση μεταξύ των δύο πλευρών πραγματοποιήθηκε στα Υψίπεδα του Γκολάν, συνέπεσε με την επίσκεψη αντιπροσωπείας Δρούζων σεΐχηδων από τη Σουέιντα στο Ισραήλ.

Οι πηγές επεσήμαναν ότι «οι διαπραγματεύσεις επικεντρώθηκαν στο πώς να διευθετηθεί η κατάσταση στη νότια Συρία ως πρώτο στάδιο της συμφωνίας, το πρώτο προσχέδιο της οποίας έχει συνταχθεί, συμπεριλαμβανομένης της αποχώρησης του Ισραήλ από το συριακό έδαφος και της επιστροφής στη συμφωνία αποδέσμευσης του 1974, ειδικά επειδή η Συρία επιμένει σε αυτό.

Ενώ το Ισραήλ έχει προτείνει τις γραμμές αποχώρησής του στις διαπραγματεύσεις, επιμένει στη διατήρηση μιας ζώνης ασφαλείας στη νότια Συρία για την προστασία της ασφάλειάς του και για να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Συρία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για αυτό.

Η πιο σημαντική πτυχή του σχεδίου και των διαπραγματεύσεων είναι η ενίσχυση της συνεργασίας ασφαλείας μεταξύ των δύο πλευρών για αυτό που αποκαλούν ασφάλεια των συνόρων, εκτός από τη συνεργασία ασφαλείας για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε απειλής, δηλαδή της Χεζμπολάχ ή οποιουδήποτε από τους συμμάχους της στη Συρία. Αυτή η συνεργασία ασφαλείας θα έχει διαστάσεις που εκτείνονται πέρα από τη Συρία και μπορεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να επεκταθεί στον Λίβανο.

Το Τελ Αβίβ πιστεύει ότι η εξουσία του Προέδρου Άχμεντ αλ-Σαράα αντιμετωπίζει τρεις απειλές: την ιρανική απειλή, την απειλή της Χεζμπολάχ και τις Ιρακινές Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης.

Αντιμέτωποι με τρεις απειλές, οι Ισραηλινοί ακολουθούν τρεις προσεγγίσεις για να καταλήξουν σε συμφωνία με τον Σαράα: η πρώτη είναι να υιοθετήσουν μια αραβική διαπραγματευτική οδό που να του παρέχει υποστήριξη,

η δεύτερη είναι να υιοθετήσουν την οδό του Αζερμπαϊτζάν, η οποία οδηγεί στην τρίτη προσέγγιση, η οποία είναι η Τουρκία, που έχει επιρροή στη Συρία και ισχυρή σχέση με τον Σαράα.

Όλα αυτά συνδέονται με την αναδιάρθρωση των περιοχών επιρροής στη Συρία, με τρόπο που δεν έρχεται σε αντίθεση με την ισραηλινή στρατηγική.

Ως εκ τούτου, το Αζερμπαϊτζάν έχει σημαντική σημασία σε αυτή την πορεία, δεδομένης της σχέσης του με την Τουρκία.

Mena

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Πώς οι ανατολικές φιλοδοξίες της Τουρκίας υπηρετούν την Ατλαντική τάξη

Από
anixneuseis
-
0

Η διείσδυση της Άγκυρας στην Ευρασία συνδυάζει νεο-οθωμανική ιδεολογία, ισλαμική ήπια ισχύ και γεωπολιτική εναρμονισμένη με το ΝΑΤΟ, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστεί τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και την Ινδία.

Ali Nassar

3 ΙΟΥΛ 2025

Φωτογραφία ευγενική χορηγία: The Cradle

Από τις αρχές του 21ου αιώνα, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει μεταβληθεί αποφασιστικά προς την ανατολή, χαράσσοντας μια πορεία μέσα από την Κεντρική και Νότια Ασία. Αυτή η μεταμόρφωση φανερώνει κάτι περισσότερο από την αναβίωση της οθωμανικής επιρροής.

Αποκαλύπτει ένα πολυστρωματικό γεωπολιτικό έργο με άγκυρα τον παντουρανικό εθνικισμό, τον πολιτικό Ισλαμισμό σύμφωνο με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και στρατηγική αξιοποίηση στρατιωτικών και αναπτυξιακών εργαλείων – όλα σχεδιασμένα για να εξυπηρετήσουν τα εθνικά συμφέροντα της Άγκυρας, ενώ ταυτόχρονα να συγκλίνουν με τους ευρύτερους περιφερειακούς στόχους του ΝΑΤΟ.

Η ανατολική ώθηση της Άγκυρας πραγματοποιείται στο πλαίσιο της φθίνουσας επιρροής των ΗΠΑ, της επιστροφής στη πολυπολικότητα και της εντατικοποιημένης παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας για ενέργεια, εμπορικούς διαδρόμους και αναδυόμενες αγορές. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η ευρασιατική επέκταση της Τουρκίας δεν θεωρείται πλέον προαιρετική· έχει πλέον μετατραπεί σε στρατηγική επιταγή.

Μπαγκλαντές: Το ανατολικό μέτωπο της Άγκυρας για ιδεολογικό πειραματισμό

Το Μπαγκλαντές έχει μετατραπεί σε επιχειρησιακό θέατρο για τις ευρασιατικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Γεωγραφικά τοποθετημένο ανάμεσα στην Ινδία και τη Μιανμάρ, η χώρα με πλειοψηφία μουσουλμάνων παρέχει εύφορο έδαφος για τουρκική επιρροή.

Η άνοδος της κυβέρνησης του Muhammad Yunus το 2024 – μιας φιλοϊσλαμικής διοίκησης σύμφωνης με την Άγκυρα – άνοιξε τον δρόμο για τους τουρκικούς φορείς να δραστηριοποιούνται όχι μόνο ως εταίροι ανάπτυξης αλλά και ως πολιτιστικές και πολιτικές δυνάμεις ενσωματωμένες στο κράτος και στην κοινωνία.

Ένα τέτοιο όχημα είναι το «Saltanat-e-Bangla», μια μη κυβερνητική οργάνωση υποστηριζόμενη από την Τουρκία με έδρα στη Ντάκα, η οποία ταυτίζεται δημόσια με το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Αυτή η οργάνωση κατάφερε να υπερβεί κατά πολύ το φιλανθρωπικό έργο, διασπείροντας έναν προκλητικό χάρτη του «Μεγάλου Μπαγκλαντές» που διεκδικεί τμήματα της πολιτείας Ραχίν της Μιανμάρ, καθώς και ινδικές περιοχές, μεταξύ άλλων Μπιχάρ, Ορισά, Τζαρκάντ και τη βορειοανατολική Ινδία.

Ένας χάρτης του «Μεγάλου Μπαγκλαντές» που διεκδικεί τμήματα της Μιανμάρ και ινδικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των Μπιχάρ, Ορισά, Τζαρκάντ και της βορειοανατολικής περιοχής.

Παρότι δεν διαθέτει επίσημη αναγνώριση, ο χάρτης έχει σιωπηρά εγκριθεί από πρόσωπα εντός του κυβερνώντος κόμματος – αποδεικνύοντας μια συντονισμένη κατανομή ρόλων μεταξύ ομοϊδεατών ελίτ της Τουρκίας και του Μπαγκλαντές.

Διπλωματικές πηγές υποδηλώνουν ότι αυτή η χαρτογραφική επιχείρηση αντικατοπτρίζει την προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει στρατηγικό αντίβαρο στην ηγεμονία της Ινδίας στη Νότια Ασία, ιδίως ενόψει των πρόσφατων αντιπαραθέσεων Ινδίας – Πακιστάν για το Κασμίρ και τα ισλαμικά μοντέλα διακυβέρνησης. Ορισμένοι αναλυτές έχουν συνδέσει αυτό το σχέδιο με ένα ευρύτερο τουρκο–μπεγκαλικό ενδιαφέρον για το Θιβέτ – μια περιοχή που παραμένει αντιδιαπραγματεύσιμη «κόκκινη γραμμή» για το Πεκίνο.

Το Μπαγκλαντές, λοιπόν, είναι κάτι περισσότερο από ένα νέο πεδίο επιρροής. Είναι ένα εργαστήριο όπου η Τουρκία δοκιμάζει την εξαγωγή του πολιτικού μοντέλου της και της θρησκευτικής της ιδεολογίας στην ινδική σφαίρα, ντυμένο με την πρόσοψη της ανθρωπιστικής βοήθειας και της ισλαμικής αλληλεγγύης.

Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο. Η Ινδική υποήπειρος – της οποίας το Μπαγκλαντές υπήρξε κάποτε μέρος – φιλοξένησε μερικούς από τους πιο σφοδρούς υποστηρικτές της Οθωμανικής χαλιφίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Το κίνημα Khilafat, που ξεκίνησε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, κινητοποίησε εκατομμύρια μουσουλμάνων της Ινδίας, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων προσωπικοτήτων από τη Βεγγάλη, στην υπεράσπιση του Οθωμανού χαλίφη ως σύμβολο πανισλαμικής ενότητας.

Αυτή η ιστορική μνήμη εξακολουθεί να υφίσταται, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ισλαμιστικά δίκτυα και θρησκευτικές ελίτ, και η Άγκυρα φαίνεται πρόθυμη να την επανενεργοποιήσει στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής της για την αναζωπύρωση μιας διαπεριφερειακής ισλαμικής ταυτότητας εναρμονισμένης με την τουρκική ηγεσία.

Τουρανισμός: Η εθνικιστική ραχοκοκαλιά της τουρκικής επέκτασης

Ο Παντουρανισμός, μια ιδεολογία των αρχών του 20ού αιώνα με βάση την ένωση των τουρκόφωνων λαών από την Ανατολία έως τη δυτική Κίνα, έχει αναστηθεί στην Άγκυρα ως όχημα γεωπολιτικής ενοποίησης. Σήμερα, η Τουρκία χρησιμοποιεί αυτό το όραμα για να εμβαθύνει την επιρροή της στην Κεντρική Ασία – ιδιαίτερα στο Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τουρκμενιστάν, την Κιργιζία και το Αζερμπαϊτζάν.

Αυτή η ιδεολογική ώθηση εφαρμόζεται μέσω του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, ο οποίος λειτουργεί ως κοινό πολιτικό, οικονομικό και ασφαλείας μπλοκ που συνδέει την Άγκυρα με αυτές τις μετασοβιετικές δημοκρατίες. Μέσω κρατικά χρηματοδοτούμενων πολιτιστικών πρωτοβουλιών – όπως το έργο του TURKSOY, προγραμμάτων υποτροφιών και ανταλλαγών φοιτητών – η Τουρκία αναδιαμορφώνει τα εκπαιδευτικά και μιντιακά τοπία της περιοχής.

Παράλληλα, η Άγκυρα έχει υποστηρίξει προσπάθειες αντικατάστασης των σλαβικής προέλευσης αλφαβήτων με λατινικά, εμπεδώνοντας την έννοια μιας παντουρκικής οικογένειας.

Σε επίπεδο υποδομών, έργα όπως ο ενεργειακός διάδρομος Ανατολή–Δύση και ο Διακαυκάσιος Σιδηρόδρομος αγκυρώνουν φυσικά την Κεντρική Ασία στην Τουρκία και την Ευρώπη. Όμως αυτό δεν αφορά απλώς τη λογιστική υποστήριξη. Πρόκειται για την πρόκληση προς τη Ρωσία και την Κίνα ως προς την επιρροή στον ευρασιατικό πυρήνα και τη θέση της Άγκυρας ως αποφασιστικού παράγοντα στην ισορροπία δυνάμεων σε όλη την Ασία.

Η Αδελφότητα: Μια πολιτική γέφυρα προς τη Νότια Ασία

Στις ισλαμικές κοινωνίες εκτός του αραβικού κόσμου, η Τουρκία έχει επεκτείνει την επιρροή της μέσω του πολιτικού Ισλαμισμού τύπου Μουσουλμανικής Αδελφότητας του AKP. Αυτή η προσέγγιση έχει ιδιαίτερη απήχηση στο Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, όπου οι ισλαμιστικές δυνάμεις – πλην των ξένων υποκινούμενων τρομοκρατικών ομάδων – συχνά στερούνται συνεκτικών δομών ή αξιόπιστης εξωτερικής υποστήριξης.

Η Άγκυρα έχει εγκαθιδρύσει ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο υπεράσπισης και μέσων ενημέρωσης που την παρουσιάζουν ως το πνευματικό και πολιτικό προπύργιο της μουσουλμανικής ούμα (κοινότητας των πιστών). Αυτά περιλαμβάνουν παραρτήματα του AKP ή σχηματισμούς ευθυγραμμισμένους με το AKP που λειτουργούν εντός χωρών όπως το Μπαγκλαντές. Παράλληλα, μη κυβερνητικές οργανώσεις συνδεδεμένες με την Αδελφότητα – με πιο γνωστή το Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας IHH – επεκτείνουν την τουρκική ήπια ισχύ μέσω της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και της επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας.

Η Τουρκία έχει επίσης αξιοποιήσει την κρίση των Ροχίνγκια για να καλλιεργήσει θετική εικόνα μεταξύ των μουσουλμάνων της περιοχής, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως τη μόνη ισλαμική δύναμη πρόθυμη και ικανή να υπερασπιστεί καταπιεσμένους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Αυτή η αρχιτεκτονική επιτρέπει στην Άγκυρα να εδραιωθεί τόσο στην κοινωνία των πολιτών όσο και στους κρατικούς θεσμούς, προωθώντας έναν πολιτικό παραλληλισμό χωρίς να προκαλεί ανοιχτή σύγκρουση με τις εδραιωμένες εθνικές ελίτ.

Πακιστάν: η ιδεολογική και στρατηγική γέφυρα της Άγκυρας

Το Πακιστάν λειτουργεί εδώ και καιρό ως θεμέλιος λίθος στην περιφερειακή εξωστρέφεια της Άγκυρας. Η διμερής σχέση ενισχύεται από κοινά αμυντικά έργα – ιδίως στην κατασκευή drones και τεθωρακισμένων οχημάτων – και από ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο μεταξύ του AKP και των συντηρητικών ισλαμιστικών ελίτ του Πακιστάν.

Και οι δύο χώρες έχουν από κοινού υποστηρίξει, σε διάφορους βαθμούς, μουσουλμανικές υποθέσεις, όπως το Κασμίρ και την Παλαιστίνη. Πιο διακριτικά, το Ισλαμαμπάντ διαδραματίζει ρόλο διαμεσολαβητή στον τουρκο–μπεγκαλικό συντονισμό, διευκολύνοντας την είσοδο της Άγκυρας στο πολιτικό σκηνικό της Ντάκα. Μέσω θρησκευτικών δικτύων και ισλαμιστικών μέσων ενημέρωσης, το Πακιστάν συμβάλλει επίσης στη δημιουργία εδάφους για την τουρκική επιρροή τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στην Κεντρική Ασία.

Αυτή η συνεργασία επεκτείνεται και στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, την οποία το Πακιστάν έχει επανειλημμένα υποστηρίξει. Λίγο μετά την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) το 1983, το Πακιστάν ήταν από τους πρώτους που την αναγνώρισαν, αν και απέσυρε επίσημα την αναγνώριση υπό πίεση του ΟΗΕ εντός λίγων ημερών.

Δεκαετίες αργότερα, ο πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ δήλωσε δημόσια ότι το Πακιστάν «υποστηρίζει πλήρως τον σκοπό της Βόρειας Κύπρου» και θα σταθεί «αμετάκλητα» στο πλευρό της Άγκυρας στο ζήτημα αυτό. Αυτή η αταλάντευτη αλληλεγγύη υπογραμμίζει το βάθος του άξονα Άγκυρας–Ισλαμαμπάντ, ριζωμένου σε κοινές ιδεολογικές δεσμεύσεις και αμοιβαία στρατηγικά συμφέροντα.

Η αρχιτεκτονική της τουρκικής ήπιας ισχύος

Η επέκταση της Άγκυρας στην Ευρασία στηρίζεται σε μια επιμελώς διαμορφωμένη στρατηγική ήπιας ισχύος. Η Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TIKA) υλοποιεί αναπτυξιακά έργα στους τομείς της εκπαίδευσης, της υγείας και των υποδομών. Το Τουρκικό Ίδρυμα Θρησκείας οικοδομεί τζαμιά, χρηματοδοτεί θρησκευτικά κέντρα και προσφέρει ισλαμική εκπαίδευση στην τουρκική γλώσσα στο εξωτερικό.

Παράλληλα, τουρκικά σχολεία και πανεπιστήμια στο εξωτερικό παράγουν μια νέα γενιά ελίτ ευθυγραμμισμένων με την πολιτική κοσμοθεωρία της Άγκυρας.

Στο Μπαγκλαντές, αυτές οι προσπάθειες είναι ιδιαίτερα ορατές στα προσφυγικά στρατόπεδα των Ροχίνγκια, όπου η τουρκική ανθρωπιστική προσέγγιση έχει συμβάλει στην εδραίωση πολιτικής παρουσίας υπό το προσωπείο της φιλανθρωπίας. Αυτές οι πρωτοβουλίες δεν είναι απλώς φιλανθρωπικές· αποτελούν μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε γεωπολιτική αφοσίωση.

Σύμπνοια με το ΝΑΤΟ – και η ευρασιατική αντίδραση

Παρότι η Άγκυρα ισχυρίζεται συχνά ότι ακολουθεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, η επεκτατική της στάση στην Ευρασία ευθυγραμμίζεται άριστα με βασικούς στόχους του ΝΑΤΟ. Στο Θιβέτ και το Σιντζιάνγκ, η τουρκική δραστηριότητα συμπληρώνει άμεσα τις δυτικές προσπάθειες ανάσχεσης της Κίνας. Στο Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία, η παρουσία της Άγκυρας περικυκλώνει το Ιράν. Και στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, η Τουρκία λειτουργεί ως αντίπαλος της εναπομείνασας ρωσικής επιρροής.

Κάθε άλλο παρά ως «παραβατικό κράτος», η Άγκυρα επιτελεί τον ρόλο του περιφερειακού βοηθητικού βραχίονα του ΝΑΤΟ. Η χρήση πολιτισμικά οικείων αφηγήσεων – είτε παντουρκικών είτε ισλαμιστικών – καθιστά την παρέμβασή της αποδεκτή για τα τοπικά ακροατήρια, ενώ εξυπηρετεί τους μακροπρόθεσμους ατλαντικούς σχεδιασμούς. Αυτή η σύγκλιση στόχων ίσως εξηγεί την δυτική ανοχή προς τις επεκτατικές κινήσεις της Τουρκίας, παρά τις ηχηρές διαφωνίες για τη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο.

Παρά τα κέρδη της, το τουρκικό εγχείρημα δεν είναι χωρίς όρια. Η Ινδία βλέπει με αυξανόμενο σκεπτικισμό τη διευρυνόμενη τουρκική παρουσία στο Μπαγκλαντές, ιδιαίτερα την κυκλοφορία του χάρτη του «Μεγάλου Μπαγκλαντές». Η Κίνα θεωρεί την τουρκική εμπλοκή στο Θιβέτ ως στρατηγική πρόκληση. Η Ρωσία, ανακτώντας την επιρροή της στην Κεντρική Ασία, είναι απίθανο να παραχωρήσει έδαφος σε τουρκικούς ανταγωνιστές.

Επιπλέον, οι τοπικοί πληθυσμοί ενδέχεται να αντιδράσουν στην ιδεολογική ώθηση της Άγκυρας, ειδικά εάν εκλάβουν τον πολιτικό Ισλαμισμό ως ξένη επιβολή. Ο κίνδυνος υπερβολικής εξάρτησης από τη θρησκευτική ήπια ισχύ είναι ότι μπορεί να αποξενώσει κοσμικές ελίτ ή να προκαλέσει αντίδραση από αναδυόμενα περιφερειακά μπλοκ που επιδιώκουν να περιορίσουν την ισλαμιστική εξάπλωση.

Η ανατολική προέλαση της Τουρκίας δεν είναι απλώς στρατηγική – είναι ιδεολογική. Με τη συγχώνευση του ισλαμισμού τύπου Αδελφότητας με τον τουρανικό εθνικισμό, και την ένταξή τους σε ένα φιλικό προς το ΝΑΤΟ πλαίσιο, η Άγκυρα χαράσσει μεθοδικά μια σφαίρα επιρροής στην Κεντρική και Νότια Ασία.

Αλλά αυτή η επέκταση δεν είναι χωρίς ρίσκο. Απαιτεί προσεκτική εξισορρόπηση: την άσκηση περιφερειακής ισχύος χωρίς να προκαλέσει αντίδραση από παγιωμένες δυνάμεις όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία· την προβολή ανεξαρτησίας ενώ παραμένει λειτουργικός πυλώνας της δυτικής συμμαχίας.

Δεν πρόκειται απλώς για τολμηρό ελιγμό, αλλά για πρόκληση. Το εάν η Τουρκία θα καταφέρει να εδραιώσει την επιρροή της σ’ αυτό το ανταγωνιστικό ευρασιατικό θέατρο ή εάν οι αντιφάσεις της διπλής της ευθυγράμμισης θα την εξαναγκάσουν σε υποχώρηση δεν είναι πλέον υποθετικό. Το αποτέλεσμα θα καθορίσει τα όρια της φιλοδοξίας της Άγκυρας και θα αποκαλύψει την ευθραυστότητα ή την ανθεκτικότητα της ατλαντικής τάξης την οποία ισχυρίζεται ότι αμφισβητεί.

Οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα εκείνες του The Cradle.

The Cradle

Η Σημασία της Στρατηγικής Επικοινωνίας — Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Ανατέλλων Λέων»

Από
anixneuseis
-
0

INSS Insight No. 2013, July 13, 2025


Τι μπορεί να διδαχθεί από τη στρατηγική που υιοθέτησαν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις στον τομέα της δημόσιας διπλωματίας κατά την 12ήμερη εκστρατεία κατά του Ιράν;

INSS Insight Αρ. 2013, 13 Ιουλίου 2025

Γαρντέν ΑσράφΙντίτ Σαφράν ΓκίτλμανΑνάτ ΣαπίραΝτάνα Καρνιέλι

Με την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Εγιάλ Ζαμίρ, δήλωσε ότι η αποκατάσταση της δημόσιας εμπιστοσύνης στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (ΙΕΔ) αποτελεί «δεσμευτική αποστολή». Ωστόσο, μια ανάλυση της στρατηγικής επικοινωνίας των ΙΕΔ κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Ανατέλλων Λέων» αποκαλύπτει ότι τόσο οι ΙΕΔ όσο και το πολιτικό επίπεδο επιδίωξαν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην ανωτερότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτή η προσπάθεια στόχευε στην ενίσχυση του ίδιου αισθήματος απόλυτου πλεονεκτήματος και ψευδούς αίσθησης ατιμωρησίας που είχε διαποτίσει την κοινή γνώμη, το πολιτικό και το στρατιωτικό επίπεδο πριν από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Το άρθρο εξετάζει τη στρατηγική επικοινωνίας που υιοθετήθηκε από τις ΙΕΔ κατά την εκστρατεία κατά του Ιράν και τις πιθανές επιπτώσεις της στη μακροπρόθεσμη εμπιστοσύνη του κοινού, και προσφέρει συστάσεις για βέλτιστη συμπεριφορά στο εν λόγω πλαίσιο.

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας κατά του Ιράν, οι αρμόδιες μονάδες των ΙΕΔ φαίνεται πως υιοθέτησαν σαφή και επιβλητικά επικοινωνιακά μηνύματα. Τα μηνύματα αυτά, τα οποία επαναλαμβάνονταν συνεχώς, εντάσσονταν σε μια στρατηγική προβολής ισχύος, ετοιμότητας και ελέγχου, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη του κοινού στις στρατιωτικές δυνατότητες των ΙΕΔ. Βραχυπρόθεσμα, αυτή η γραμμή επικοινωνίας λειτούργησε ως μηχανισμός κατευνασμού, ενίσχυσε την εμπιστοσύνη και προσέδωσε στη στρατιωτική επιχείρηση χαρακτήρα αναγκαιότητας και αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, ο επιβλητικός και αποφασιστικός τόνος ενείχε πιθανά κόστη: μπορούσε να πλήξει τη μακροπρόθεσμη αξιοπιστία του στρατεύματος, να υπονομεύσει την αίσθηση διαφάνειας σχετικά με τις ενέργειες των ΙΕΔ και να δυσχεράνει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης — ειδικά εάν προκύψουν αποκλίσεις μεταξύ των μεταδιδόμενων μηνυμάτων και της πραγματικότητας επί του πεδίου.

Τα εξής στοιχεία της υιοθετημένης στρατηγικής επικοινωνίας παρέχουν εικόνα των πιθανών της συσχετισμών με τη διαδικασία αποκατάστασης της δημόσιας εμπιστοσύνης στις ΙΕΔ:

626 Ημέρες / 12 Ημέρες

Η εκστρατεία κατά του Ιράν παρουσιάστηκε, κατά καιρούς, ως ξεχωριστός πόλεμος από εκείνον που το Ισραήλ διεξάγει επί πάνω από 600 ημέρες στη Λωρίδα της Γάζας. Οι ανακοινώσεις του εκπροσώπου Τύπου των ΙΕΔ ξεκινούσαν με καταμέτρηση των ημερών της επιχείρησης, δίνοντας σχεδόν αποκλειστική έμφαση στις εξελίξεις σε αυτό το μέτωπο. Επιπλέον, για πρώτη φορά, σχεδιάστηκε ειδικό λογότυπο για την επιχείρηση, με στόχο τη διάκρισή της από τον Πόλεμο «Ξίφη του Σιδήρου», την Επιχείρηση «Άρμα του Γεδεών» και άλλες συνεχιζόμενες επιχειρήσεις. Η προσπάθεια διάκρισης μεταξύ των πολέμων αντικατοπτρίστηκε και σε δηλώσεις του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Για παράδειγμα, περίπου μία εβδομάδα μετά την έναρξη της εκστρατείας κατά του Ιράν, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ δήλωσε σε επίσημη ανακοίνωση ότι «απαιτείται ετοιμότητα για παρατεταμένη μάχη». Ωστόσο, το ισραηλινό κοινό — ο βασικός αποδέκτης του μηνύματος αυτού — ήδη βίωνε έναν μακρύ και αιματηρό πόλεμο. Ως εκ τούτου, πολλοί, μεταξύ αυτών οικογένειες πεσόντων και οικογένειες ομήρων, εξέλαβαν τέτοιες δηλώσεις ως ένδειξη άρνησης του κράτους και του στρατού να αναγνωρίσουν το βαρύ τίμημα που έχει ήδη καταβληθεί. Επιπλέον, το μήνυμα αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως αδιαφορία για το λαϊκό αίσθημα: Σύμφωνα με δημοσκόπηση του INSS τον Ιούνιο 2025, η πλειονότητα των Ισραηλινών είχε κουραστεί από τη μακροχρόνια εκστρατεία, με το 60,5% των ερωτηθέντων να πιστεύει ότι είναι καιρός να τερματιστεί ο πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας.

Οδηγίες Προστασίας της Διοίκησης Οπισθοφυλακής — «Δεν Δεσμευτήκαμε»

Στις 14 Ιουνίου, την επομένη της έναρξης της επιχείρησης, η Διοίκηση Οπισθοφυλακής ξεκίνησε την εκστρατεία «Κλίμακα Ετοιμότητας Άμυνας», την οποία οι εκπρόσωποί της προώθησαν με αυτοπεποίθηση στα τηλεοπτικά στούντιο. Η εκστρατεία αυτή, η οποία περιλάμβανε τετραβάθμια κλίμακα ετοιμότητας, σχεδιάστηκε για να βοηθήσει το κοινό να προετοιμαστεί για την εκτόξευση ιρανικών πυραύλων και βασιζόταν σε προειδοποιήσεις που η Διοίκηση Οπισθοφυλακής είχε δεσμευτεί κατηγορηματικά ότι θα παρέχει. Ωστόσο, η εκστρατεία αυτή, στην αρχική της μορφή, αποσύρθηκε στις 17 Ιουνίου, μετά από περιστατικό κατά το οποίο μία από τις επιθέσεις με ιρανικούς πυραύλους δεν ενεργοποίησε προειδοποιητικό συναγερμό «ετοιμότητας», που θα ειδοποιούσε το κοινό ότι οι πύραυλοι βρίσκονταν ήδη εν πτήσει προς το Ισραήλ και ότι έπρεπε να εισέλθουν σε ασφαλή δωμάτια ή καταφύγια. Το περιστατικό προκάλεσε εκτεταμένη δημόσια κριτική για τη συγκεχυμένη φύση των οδηγιών, τις οποίες πολλοί θεώρησαν ότι έθεταν ζωές σε κίνδυνο. Η κριτική αυτή εντάθηκε όταν η Διοίκηση Οπισθοφυλακής, παρά τη συμμόρφωση του κοινού και την εμπιστοσύνη στην επαγγελματικότητα των ΙΕΔ, αποποιήθηκε της ευθύνης, διευκρινίζοντας: «Σκοπός μας είναι να παρέχουμε προειδοποιήσεις 15 έως 30 λεπτών — αλλά ποτέ δεν δεσμευτήκαμε για αυτό». Επιπλέον, η πληθώρα ειδοποιήσεων και οι συχνές αλλαγές στις οδηγίες άμυνας ενίσχυσαν το αίσθημα σύγχυσης στο κοινό, το οποίο αποτυπώθηκε ευρέως στις συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ωστόσο, σε αντίθεση με αυτές τις περιπτώσεις — όπου αποδόθηκε αλλού η ευθύνη και αυξήθηκε η δημόσια κριτική — το κοινό φάνηκε να αποδέχεται ένα διαφορετικό πρότυπο, που αντικατόπτριζε σαφήνεια, ανάληψη ευθύνης και άντληση διδαγμάτων. Τη δεύτερη ημέρα της επιχείρησης, πριν την εισαγωγή της κλίμακας ετοιμότητας, η πλατφόρμα προσωπικών ειδοποιήσεων της Διοίκησης Οπισθοφυλακής απέτυχε να εκδώσει προειδοποίηση για πρωινή ριπή πυραύλων από το Ιράν. Ως απάντηση, οι ΙΕΔ αναγνώρισαν την αποτυχία, εξήγησαν ότι προκλήθηκε από τεχνικό σφάλμα και δήλωσαν ότι το πρόβλημα είχε ερευνηθεί και επιλυθεί. Παρόμοιο παράδειγμα σημειώθηκε στις 25 Ιουνίου, μία ημέρα μετά την έναρξη της κατάπαυσης του πυρός, όταν ειδοποιήσεις με την ένδειξη «σοβαρή» εστάλησαν κατά λάθος σε πολλούς πολίτες λόγω τεχνικού προβλήματος. Και σε αυτή την περίπτωση, οι ΙΕΔ ανέλαβαν γρήγορα την ευθύνη, αναγνώρισαν ανοιχτά το σφάλμα, εξήγησαν τη διαδοχή των γεγονότων και διευκρίνισαν ότι δεν υπήρξε κανένα περιστατικό ασφάλειας.

«Υπεροχή στον Αέρα»

Με την έναρξη της επιχείρησης κατά του Ιράν, οι ΙΕΔ και άλλοι φορείς ασφαλείας τόνισαν την «υπεροχή στον αέρα» του Ισραήλ ως κεντρικό πυλώνα τόσο των επιχειρήσεων όσο και της αποτροπής, παρουσιάζοντάς την ως επίτευγμα ύψιστης σημασίας. Ο εκπρόσωπος των ΙΕΔ γρήγορα καθιέρωσε την υπεροχή στον αέρα ως κεντρικό μήνυμα, υποστηριζόμενο από αυστηρά ενορχηστρωμένη επικοινωνιακή εκστρατεία — με πλάνα από αεροπορικά πλήγματα ακριβείας, συνεντεύξεις με πιλότους της αεροπορίας και ενημερώσεις τύπου. Όλες αυτές οι ενέργειες μετέδιδαν εικόνα μονομερούς νίκης, με στόχο όχι μόνο την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του κοινού αλλά και την ενίσχυση της πίστης στην αδιαμφισβήτητη υπεροχή των ΙΕΔ.

Ωστόσο, η επίμονη και έντονη έμφαση προκάλεσε έκπληξη, δεδομένου του προφανούς χάσματος μεταξύ των απεικονίσεων στα μέσα και της σύνθετης επιχειρησιακής πραγματικότητας. Παρότι η κλίμακα του στρατιωτικού επιτεύγματος δεν πρέπει να υποτιμηθεί και πράγματι αξίζει δημόσια αναγνώριση, η έπαρση που ενσωματώνεται στον λόγο περί «υπεροχής στον αέρα» — χαρακτηριζόμενη από καυχησιολογικά συνθήματα που κοινοποιούνται μέσω των κοινωνικών δικτύων της Πολεμικής Αεροπορίας και των ΙΕΔ — υπονόμευσε την αξιοπιστία του μηνύματος. Για κάποιους, αυτή η ρητορική φάνηκε ως προσπάθεια αναβίωσης της συλλογικής αλαζονείας που χαρακτήριζε την στρατιωτική κουλτούρα πριν από τις 7 Οκτωβρίου. Η απόπειρα αναδόμησης της εμπιστοσύνης και αναμόρφωσης της εικόνας της Αεροπορίας εκλήφθηκε επίσης ως αλαζονικό κατόρθωμα εκτός πραγματικότητας. Πέρα από τις αρνητικές ηθικές συνέπειες για τις εξαντλημένες χερσαίες δυνάμεις — οι οποίες υπηρετούν σε πολλαπλά μέτωπα για πάνω από δύο χρόνια και αισθάνονται ότι η συνεχιζόμενη θυσία τους, μαζί με το βαρύ σωματικό, οικονομικό, ψυχολογικό και οικογενειακό τίμημα, παραμένει αδιαφοροποίητη — η εν λόγω επικοινωνία κινδυνεύει να ανανεώσει τον κύκλο των ασύνδετων προσδοκιών μεταξύ κοινού και στρατού. Ένας κύκλος που συνήθως αρχίζει με επίδειξη συστημικής αλαζονείας — ήδη καταγεγραμμένη ως καθοριστικός παράγοντας της καταστροφής της 7ης Οκτωβρίου —, ακολουθείται από εσωτερίκευση αυτής της αλαζονείας από το κοινό και υποτίμηση του εχθρού. Τέτοιες στάσεις στη συνέχεια διαπερνούν το ίδιο το σύστημα άμυνας, οδηγώντας τελικά σε συστημική επανάπαυση και ευαλωτότητα σε στρατηγικές εκπλήξεις με οδυνηρές συνέπειες.

Έρευνα

Η επίθεση με βαλλιστικό πύραυλο στη Χάιφα στις 22 Ιουνίου, η οποία σημειώθηκε χωρίς να ηχήσει σειρήνα, ανέδειξε την ένταση μεταξύ της ανάγκης παροχής ακριβούς εικόνας της κατάστασης και της επιθυμίας ελέγχου του αφηγήματος και μετάδοσης καθησυχαστικού μηνύματος. Μετά το άμεσο πλήγμα, αξιωματούχοι των ΙΕΔ ανακοίνωσαν ταχύτατα ότι ένας αναχαιτιστής είχε καταπέσει στην πόλη — υποδηλώνοντας ότι δεν υπήρξε απευθείας πλήγμα πυραύλου στη Χάιφα και επομένως δεν υπήρχε λόγος ενεργοποίησης σειρήνας. Το μήνυμα αυτό μεταδόθηκε άμεσα και με βεβαιότητα, αλλά σύντομα αποκαλύφθηκε ότι το περιστατικό αφορούσε εκτόξευση βαλλιστικού πυραύλου από το Ιράν. Ευτυχώς, δεν υπήρξαν θύματα.

Το χάσμα μεταξύ της αρχικής αναφοράς και των επακόλουθων στοιχείων αντικατοπτρίζει ένα επαναλαμβανόμενο δίλημμα των ΙΕΔ κατά τη διάρκεια του πολέμου «Ξίφη του Σιδήρου»: την αντιπαράθεση μεταξύ ταχύτητας δημοσιοποίησης της πληροφορίας και ακρίβειάς της. Στην προκειμένη περίπτωση, το δίλημμα επιλύθηκε υπέρ της ταχείας δημοσίευσης με στόχο τον έλεγχο του αφηγήματος. Αυτή η προσέγγιση όχι μόνο εξασθένησε το αίσθημα ασφάλειας αλλά και έπληξε την αξιοπιστία των ΙΕΔ.

Λογοκρισία

Σε μια εποχή όπου πλάνα από τόπους πληγμάτων διαδίδονται μέσα σε δευτερόλεπτα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — και συχνά καλύπτονται πρώτα από ξένα μέσα — το ερώτημα δεν αφορά πλέον μόνο τη συνάφεια και αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής λογοκρισίας, αλλά και τα υποκείμενα κίνητρά της. Είναι η λογοκρισία πράγματι ζήτημα ασφαλείας, ή εξυπηρετεί κυρίως τον έλεγχο της αντίληψης του κοινού και τη διαμόρφωση μιας τεχνητής πραγματικότητας στα ΜΜΕ;

Κατά την εκστρατεία κατά του Ιράν, πολλά πλήγματα καταγράφηκαν από ιδιώτες και διαδόθηκαν ταχύτατα στο κοινό μέσω κοινωνικών δικτύων. Αντιθέτως, Ισραηλινοί δημοσιογράφοι σίγησαν μέχρις ότου εγκριθεί η άρση λογοκρισίας — ακόμα και όταν οι ευαίσθητες πληροφορίες ήταν ήδη γνωστές στο κοινό. Για παράδειγμα, το πλήγμα στο συγκρότημα Μπαζάν στη Χάιφα έγινε δημόσιο λίγο μετά την πραγματοποίησή του και καλύφθηκε από ξένα μέσα, ωστόσο η λογοκρισία για το θέμα ήρθη μόνο δύο ημέρες αργότερα. Σε αυτή την πραγματικότητα, η λογοκρισία δεν γίνεται αντιληπτή ως εργαλείο προστασίας ευαίσθητων πληροφοριών αλλά ως απόκρυψη — κάτι που υποδηλώνει ότι η κατάσταση μπορεί να είναι πιο σοβαρή από την επίσημη εκδοχή, και αυτή η αντίληψη απόκρυψης κινδυνεύει να διαβρώσει την εμπιστοσύνη του κοινού.

Συστάσεις
Σεμνότητα και Αποφυγή Κατηγορηματικών Δηλώσεων

Δεδομένης της βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης που αντιμετωπίζουν οι ΙΕΔ μετά τις 7 Οκτωβρίου, είναι κρίσιμο να αποφεύγονται απόλυτες, κατηγορηματικές ή υπερβολικές διατυπώσεις — όσο σημαντικό κι αν είναι να αναδεικνύονται τα επιχειρησιακά επιτεύγματα. Η επικοινωνία με τόνο αλαζονείας ή σαρωτικές δηλώσεις περί «υπεροχής», «απόλυτου ελέγχου» ή παρουσίασης της σύγκρουσης ως «ξεχωριστής εκστρατείας» μπορεί να φαίνεται αποκομμένη από την πολύπλοκη πραγματικότητα και να βλάψει όχι μόνο την εμπιστοσύνη του κοινού αλλά και την εσωτερική συνοχή και ταύτιση με τα μεταδιδόμενα μηνύματα. Αυτά μπορεί να διαρραγούν εάν το κοινό αντιληφθεί ασυνέπειες μεταξύ ενός στρατεύματος ευχαριστημένου, ποτισμένου από αδρεναλίνη, και ενός εξαντλημένου κοινού, ανήσυχου για το μέλλον. Μια πιο μετριοπαθής, υπολογισμένη και προσεκτική προσέγγιση μεταδίδει υπευθυνότητα, ευαισθησία και επίγνωση ότι έχουν αντληθεί διδάγματα από προηγούμενες κρίσεις. Σε προληπτικά δημοσιεύματα, ενημερώσεις Τύπου, δηλώσεις εκπροσώπων, συζητήσεις σε παρασκήνιο και επίσημα έγγραφα, πρέπει να ενθαρρύνεται η χρήση προσεκτικής γλώσσας και η αναγνώριση των περιορισμών — χωρίς να παραμελείται η σαφής μετάδοση μηνυμάτων και η θεμιτή ανάδειξη των επιτευγμάτων στο πεδίο σε όλα τα επιχειρησιακά μέτωπα. Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στην αναγνώριση της συμβολής όλων των ενεργών δυνάμεων, ιδίως των εξαντλημένων χερσαίων στρατευμάτων.

Ειλικρίνεια και Διαφάνεια ως Στρατηγικά Συστατικά της Αποκατάστασης Εμπιστοσύνης

Η ειλικρίνεια και η διαφάνεια πρέπει να υιοθετηθούν ως θεμέλια για τη δημιουργία μακροπρόθεσμης εμπιστοσύνης. Ακόμα και σε περιπτώσεις μερικής ή πλήρους αβεβαιότητας, το κοινό εκτιμά την πλήρη γνωστοποίηση των κενών και περιορισμών. Συχνά, μια προσεκτική και ειλικρινής δήλωση όπως «βρισκόμαστε ακόμα στη φάση διερεύνησης» ή «η κλίμακα ετοιμότητας άμυνας δεν είναι 100% αξιόπιστη· κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τη βελτιώσουμε» εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη και υπευθυνότητα από μια βιαστική διακήρυξη που αργότερα αποδεικνύεται ανακριβής. Σε μια εποχή άμεσης και ανεπίσημης διάδοσης πληροφοριών, τα επίσημα όργανα τείνουν να αντιδρούν γρήγορα. Ωστόσο, μια βεβιασμένη και ατεκμηρίωτη απάντηση μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια ζημιά. Εάν οι ΙΕΔ επιδιώκουν να ενισχύσουν μια σταθερή σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό, πρέπει να προτάξουν την ακρίβεια, την υπευθυνότητα και την προσοχή έναντι της επιδίωξης ελέγχου του αφηγήματος στα μέσα με κάθε κόστος.

Επικαιροποίηση της Πολιτικής Στρατιωτικής Λογοκρισίας — Προσαρμογή στην Παγκόσμια Εποχή

Η πολιτική στρατιωτικής λογοκρισίας του Ισραήλ πρέπει να επικαιροποιηθεί ώστε να ευθυγραμμίζεται με μια εποχή κατά την οποία η πληροφορία ρέει γρήγορα και ελεύθερα μέσω κοινωνικών δικτύων και ξένων μέσων ενημέρωσης. Η σημερινή πρακτική — κατά την οποία πληροφορίες που είναι ήδη δημόσια διαθέσιμες απαγορεύεται να δημοσιεύονται μόνο στα ισραηλινά μέσα — βλάπτει τη σχέση των ΙΕΔ με τους δημοσιογράφους και δημιουργεί αίσθημα αποσύνδεσης και μειωμένης αξιοπιστίας. Το ισραηλινό κοινό, που λαμβάνει ενημερώσεις σε πραγματικό χρόνο από ανεπίσημες πηγές, μπορεί να ερμηνεύσει τη λογοκρισία ως εσκεμμένη απόκρυψη — ιδίως σε περιπτώσεις δραματικών γεγονότων, όπως άμεσο πλήγμα σε κρίσιμες υποδομές. Ως εκ τούτου, συνιστάται η συντόμευση του χρονικού διαστήματος για την άρση της λογοκρισίας, ιδίως όταν οι πληροφορίες είναι ήδη γνωστές στο κοινό. Επιπλέον, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ενσωμάτωσης πολιτών ή εκπροσώπων του δημοσιογραφικού κόσμου στον μηχανισμό εποπτείας της λογοκρισίας, ώστε να ενισχυθεί η διαφάνεια και να ευθυγραμμιστεί καλύτερα με τις προσδοκίες του κοινού. Μια τέτοια επικαιροποίηση της πολιτικής θα αποτελούσε ένδειξη προς τους πολίτες ότι οι ΙΕΔ αναγνωρίζουν τις βαθιές μεταβολές που βιώνει το κοινό και επιδιώκουν να ενεργούν με υπευθυνότητα — και όχι με στόχο τον αποκλειστικό έλεγχο της πληροφορίας.

Οι απόψεις που εκφράζονται στις δημοσιεύσεις του INSS ανήκουν αποκλειστικά στους συγγραφείς.

inss.org.il

Το πρόβλημα (καθεστώς Μητσοτάκη) και η λύση (ανατροπή του)

Από
anixneuseis
-
14

13/07/2025

Μετά την προβληματική –κατά τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό– διακυβέρνηση Τσίπρα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας είδε με ανακούφιση την πολιτική αλλαγή του 2019. Κατά την πρώτη τετραετία ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα του είτε έκρυψαν τις αδυναμίες τους είτε έδωσαν, πράγματι, μια ώθηση στο προνεωτερικό από άποψη λειτουργίας θεσμών, ελληνικό κράτος.

Το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσουν και δεύτερη τετραετία. Θα σκέφθηκαν, όμως, πως είναι, τώρα, ευκαιρία να πέσουν με την γνωστή κουτάλα στο κρατικό θησαυροφυλάκιο. Τα σκάνδαλα είναι απανωτά, στην άμυνα ξοδεύουν δισ. για αγορά προστασίας όχι για δημιουργία στρατού, στην εξωτερική πολιτική υποχωρούν δια της μεθόδου της σαλαμοποίησης, η οικονομία βουλιάζει, η κοινωνία παρακμάζει, η διαφθορά είναι ο κανόνας με αποτέλεσμα να γίνεται συνείδηση σε ολοένα και περισσότερο στην κοινωνία η αναγκαιότητα πολιτικής αλλαγής.

Ο κ. Μητσοτάκης και η παρέα του διαμόρφωσαν καθεστώς, εξαγοράζοντας τα Μέσα Ενημέρωσης μεταπρατών και κομπραδόρων ιδιοκτητών και επιβάλλοντας ένα σύστημα κεκαλυμμένου ολοκληρωτισμού. Ο ελληνικός λαός έχει υποστεί μιθριδατισμό στην διαφθορά του πολιτικού προσωπικού και της επιχειρηματικής τάξης, εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια αυτόνομης και αξιοπρεπούς ύπαρξης στο όνομα του εκσυγχρονισμού!

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η κυριαρχία του καθεστώτος Μητσοτάκη δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Έχει διαπλακεί σκληρά και αποτελεσματικά. Ή υποτάσσεσαι σε αυτό, ή είσαι εκτός παιχνιδιού. Τηρουμένων των αναλογιών θυμίζει την μεταπολεμική Ελλάδα όπου ο νικητής του Εμφυλίου τα πήρε όλα. Χρειάστηκε η δικτατορία και ένα λαϊκό κίνημα όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το 1985 για να διαρραγεί η κυριαρχία της Δεξιάς. Ό,τι ακολούθησε το 1985 ήταν μια σταδιακή επαναφορά σε αυτό που παραπέμπει στο σήμερα.

Η πρώτη και απόλυτη αναγκαιότητα της χώρας είναι η πολιτική αλλαγή. Όσο παρατείνεται η παραμονή του κ. Μητσοτάκη στην εξουσία τόσο θα επιδεινώνεται η κατάσταση της χώρας. Η αποκάλυψη σειράς σκανδάλων δεν κλόνισαν δημοσκοπικά το καθεστώς! Ελέγχοντας τα Μέσα Ενημέρωσης –στην ουσία εξαγοράζοντάς τα– επιχειρεί να εδραιώσει την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία του. Αν το πετύχει το πιθανότερο είναι να κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Αυτό θα αποτελέσει εθνική τραγωδία. Διότι ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται στη λίστα των ανεπιθύμητων του Αμερικανού προέδρου Τράμπ λόγω της μικρονοϊκής του πολιτικής στις ενδοαμερικανικές υποθέσεις. Σύμφωνα με ενδείξεις, η νέα Αμερικανίδα πρέσβης έρχεται στην Αθήνα με εντολή να λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Προφανώς, να τις λύσει κατά τα αμερικανικά συμφέροντα, ίσως, και με την διαμεσολάβηση Τράμπ, αν χρειαστεί. Θεός φυλάξοι!

Στην Μέση Ανατολή λαμβάνουν χώρα ραγδαίες εξελίξεις και μεταβολές στον γεωγραφικό, και κατά συνέπεια, και γεωπολιτικό χάρτη. Η Τουρκία εν ονόματι του ισλαμισμού επιχειρεί να ηγεμονεύσει στους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής με το Κουρδικό όχι μόνο κλειστό στο εσωτερικό της, αλλά και ως παράγοντα βοήθειας στην πολιτική της. Ένας πολιτικός σαν τον κ. Μητσοτάκη στην μαύρη λίστα του κ. Τράμπ είναι εύκολα διαχειρίσιμος για υποχωρήσεις.

Ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα που τον περιβάλει δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο στην ελληνική κοινωνία. Παρόλο που είναι βουτηγμένοι στην διαφθορά, το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, δεν ανακάμπτει. Και η Αριστερά είναι πολυδιασπασμένη. Άλλα κόμματα είτε της Αριστεράς είτε της Δεξιάς μοιάζουν περισσότερο σαν πολιτικές επιχειρήσεις που προσπαθούν να διασωθούν παρά σαν κομματικοί σχηματισμοί που διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας.

Αν ο κ. Μητσοτάκης κερδίσει τις εκλογές με ικανοποιητικά ποσοστά, αλλά χωρίς αυτοδυναμία, θα διεκδικήσει κυβέρνηση συνασπισμού προβάλλοντας, όμως, τον εαυτό του ως πρωθυπουργό με το επιχείρημα ότι η πρωθυπουργία είναι υπόθεση του πρώτου κόμματος. Όσοι πιστεύουν ότι η χώρα πρέπει να απαλλαγεί από το καθεστώς Μητσοτάκη προβληματίζονται για τον τρόπο που ο σημερινός πρωθυπουργός θα χάσει τις εκλογές, ή τα ποσοστά του θα πέσουν τόσο πολύ που δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει την πρωθυπουργία, ακόμη και αν η ΝΔ έρθει πρώτη.

Αυτήν την αναγκαιότητα είδα και ανέλυσαν 90 συμπολίτες μας που υπέγραψαν κείμενο, με το οποίο διαπιστώνουν τις παθογένειες της χώρας και παραπέμπουν στην αναγκαιότητα μίας πρωτοβουλίας για την υπέρβασή τους. Προφανώς ο κ. Σαμαράς δεν είναι το “νέο”. Αλλά το “νέο” δεν προκύπτει από παρθενογένεση, ακόμη και αν το διεκδικούσαν επαναστατικά. Το νέο που επιθυμούν οι 90 θα έρθει σταδιακά. Και η πρώτη φάση του είναι η αποτελεσματική αμφισβήτηση του κ. Μητσοτάκη και του συστήματός του.

Ορθολογικά –όπως αναλύθηκε παραπάνω– η αναζήτηση του κατάλληλου προσώπου για το πρώτο βήμα οδηγεί στον κ. Σαμαρά. Σε ένα σχόλιό μου τις προηγούμενες ημέρες συνέκρινα τα πολιτικά βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν με τις επιλογές των κομμάτων κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Δεν θεωρώ το καθεστώς Μητσοτάκη δικτατορικό, αν και πιστεύω ότι διακρίνεται από ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Το  σύνολο της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΚ, πρότεινε κατά τη δικτατορία ως λύση κάποιου είδους ένοπλο αγώνα.

Μόνο το ΚΚΕεσ. είχε την πολιτική του αντιδικτατορικού αγώνα. Προέκρινε πως το πρωτεύον δεν είναι να αλλάξει το πολιτειακό και πολιτικό καθεστώς της χώρας, να περάσει, δηλαδή, στον σοσιαλισμό. Αλλά να φύγουν οι στρατιωτικοί από την εξουσία. Γι’ αυτό και προωθούσε μια συνεργασία, ακόμη, και με αντιστασιακές οργανώσεις στρατιωτικών που κατά τεκμήριον ανήκαν στον σκληρό πυρήνα της Δεξιάς (πλην των Ανδρεϊκών) ήταν επιβεβλημένη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα που προέκυψαν από αυτόν, που κατά έναν τρόπο είναι το διάδοχο σχήμα του ΚΚΕεσ. θα πρέπει, ίσως, να δουν θετικά την ανατροπή του καθεστώτος Μητσοτάκη ακόμη και συμπράττοντας με συνιστώσες της Δεξιάς που ενοχλούνται από την πολιτική Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ έχει περισσότερους λόγους να θέλει να περάσουμε σε νέα πολιτική σελίδα. Το ίδιο, παρά την χορεία σκανδάλων, δεν φαίνεται να κερδίζει από την δυσαρέσκεια των πολιτών. Για να συμμετάσχει σε μια επόμενη κυβέρνηση συνεργασίας απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αμφισβητηθεί ο κ. Μητσοτάκης. Και όπως επισημάναμε παραπάνω ο τρόπος της αμφισβήτησής του είναι μονόδρομος. Παραπέμπει εκεί που δείχνουν οι 90.

Πηγή: slpress.gr

 

1...679680681...3,036Σελίδα 680 από 3,036