του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού
Οι εξαγγελίες των κυβερνήσεων για την γενικότερη πολιτική τους και τα αιτήματα των εκπροσώπων των φορέων της γίνονται τον Σεπτέμβριο, στα εγκαίνια της ΔΕΘ.
Φυσικά, οι ανακοινώσεις για τις μεταγραφικές κινήσεις των ομάδων, γίνονται στο τέλος της Άνοιξης με το τέλος των πρωταθλημάτων.
Φέτος, με το τέλος του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, διαβάσαμε και για συμφωνία, με υπογραφή σχετικού μνημονίου, μεταξύ του Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ και του επιχειρηματία Αριστοτέλη Μυστακίδη, για την χρηματοδότηση εκ μέρους του της κατασκευής του νέου γηπέδου του ΠΑΟΚ, της “Νέας Τούμπας”.
Την άλλη ημέρα υπήρξε ανακοίνωση από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδη, με την οποία εξέφραζε της έκπληξή του για το γεγονός και ταυτόχρονα δήλωνε πως ο ίδιος, όπως έκανε τον ΠΑΟΚ και πάλι πρωταθλήτρια ομάδα, θα χρηματοδοτούσε και την κατασκευή της “Νέας Τούμπας”, όπως πολλές φορές έχει δεσμευτεί.
Φυσικά, δεν παρέλειπε να τονίζει, πως κάθε βοήθεια είναι δεκτή.
Όλες οι ανακοινώσεις ήταν ευγενικές, μιλούσαν για την ενότητα του “λαού του ΠΑΟΚ” και υπόσχονται μεγάλες επιτυχίες.
Πολλοί φοβούνται ότι ο ΠΑΟΚ, μπορεί να μπει σε περιπέτειες, πολλοί επίσης ότι η συνεργασία των δύο ισχυρών οικονομικά προσώπων μπορεί να μεγιστοποιήσει την δύναμη του ΠΑΟΚ και να φέρει ακόμη περισσότερες και μεγαλύτερες επιτυχίες.
Νομίζω ότι, αυτό που ο κάθε θεσσαλονικιός και θεσαλονικιά εύχεται είναι η ενότητα, η δύναμη και οι επιτυχίες.
Όμως, εγώ θέλω να εστιάσω αποκλειστικά στον στόχο της “Νέας Τούμπας”, και πως μπορεί να επιτευχθεί, πέρα από εξαγγελίες και υποσχέσεις.
Στην Θεσσαλονίκη γνωρίζουμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε πολύ για τους ορθολογικούς συνολικούς σχεδιασμούς, που θα τους συμφωνήσουμε και θα τους υπηρετήσουμε με συνέπεια και συνέχεια, μέχρι την υλοποίησή τους.
Όταν μάλιστα, σε κάποιες συγκυρίες συγκροτούνται τέτοια σχέδια, συνήθως όταν αλλάζουν οι άνθρωποι που τα προώθησαν, τα σχέδια χάνονται ή μένουν ημιτελή.
Τα παραδείγματα πολλά, εύκολα ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να θυμηθεί κάποια.
Ας μείνω στο θέμα των αθλητικών χώρων, που είναι και επίκαιρο.
Η Θεσσαλονίκη απέκτησε το Καυταντζόγλειο Στάδιο το 1960, ανήκει στην Ολυμπιακή Επιτροπή και το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο(Παλαί ντε Σπορ), το 1966, που ανήκει στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, και τα δύο πριν από τα αντίστοιχα σε Αθήνα και Πειραιά, οι λόγοι γνωστοί.
Από την δεκαετία του 1980, μέχρι σήμερα και με κορύφωση τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004, σε πολλούς τομείς ανατράπηκαν οι ισορροπίες.
Σήμερα, η απόσταση είναι χαοτική και όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει και θα μεγαλώσει.
Φυσικά, παρ’ ότι στην Αττική έχει συγκεντρωθεί πάνω από το 50% του εθνικού πλούτου και συνεχώς θα συγκεντρώνεται και περισσότερος, όπως και θα πολλαπλασιάζονται και οι άνθρωποι με τον περισσότερο πλούτο, κανένας από τους αθλητικούς χώρους είτε εθνικούς είτε σωματειακούς, δεν κατασκευάστηκε με ιδιωτική χρηματοδότηση.
Σε όλες τις περιπτώσεις, με τον ένα ή άλλο τρόπο, το δημόσιο είναι ο χρηματοδότης.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις του ΠΑΟ, στον Βοτανικό, στα όρια του Δήμου Αθήνας, σε μια υποβαθμισμένη περιοχή.
Η συμφωνία μεταξύ ΠΑΟ και των φορέων του δημοσίου, δηλαδή του Δήμου Αθήνας και της κυβέρνησης, περιλαμβάνει την “διπλή ανάπλαση”, ένα αστικό πάρκο στο γήπεδο του ΠΑΟ, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας της Αθήνας, μαζί με ένα μουσείο της ιστορίας του ΠΑΟ και ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων για όλα τα αγωνίσματα για τον ΠΑΟ, υψηλών προδιαγραφών στον Βοτανικό, με την ανάπλαση του ευρύτερου χώρου.
Ο Ερασιτέχνης ΠΑΟ παραχωρεί το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στο Δήμο Αθήνας, για το αστικό πάρκο και κρατάει το μουσείο και ο Δήμος Αθήνας με την κυβέρνηση του παραχωρούν τους χώρους του Βοτανικού και του κατασκευάζουν το σύνολο των αθλητικών εγκαταστάσεων.
Στις ανακοινώσεις της κυβέρνησης η “Διπλή Ανάπλαση”, έχει αρχικό κόστος κατασκευής 200 εκ. Ευρώ.
Στην πόλη μας, που θα έπρεπε για περισσότερους λόγους, να διεκδικούμε το αντίστοιχο, κάνουμε το αντίθετο.
Ο ΠΑΟΚ επέλεξε να κατασκευάσει την “Νέα Τούμπα”, στον ίδιο χώρο, στο κέντρο της Τούμπας και με ιδιωτική χρηματοδότηση.
Ο Ιβάν Σαββίδης ήταν που αποδέχτηκε την πρόταση και δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει ο ίδιος την κατασκευή του.
Η κυβέρνηση, αρχικά των Συριζα-Ανελ, δεσμεύτηκε να προωθήσει όλες τις χωροταξικές ρυθμίσεις και τις χρήσεις γης, για να μπορέσει να κατασκευαστεί και το έκανε με συνέπεια και η επόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έστω και με κάποια καθυστέρηση το ολοκλήρωσε. Η διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης, παραχώρησε τα περισσότερα από τα 16 στρέμματα, που είχαν απαλλοτριωθεί από την κυβέρνηση το 1999 και είχαν αποδοθεί στο Δήμο Θεσσαλονίκης για να κατασκευαστεί το κολυμβητήριο, το πολιτιστικό κέντρο, το σχολείο, χώροι πράσινου και υπαίθριοι χώροι πολιτισμού και ψυχαγωγίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2021, στην ομιλία του στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, Πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση τελειώνει τις δικές της εκκρεμότητες και ελπίζει να είναι έτοιμος ο επενδυτής, ο Ιβάν Σαββίδης δηλαδή, να χρηματοδότηση την κατασκευή του νέου γηπέδου, περίπου 120 εκ. Ευρώ, τα υπολόγιζαν τότε.
Προς μεγάλη έκπληξη, όπως συνηθίζεται από τους Πρωθυπουργούς, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση θα στηρίξει και τον Άρη, ψήφους έχει και αυτός, για να προχωρήσει όμως στην “Διπλή “Ανάπλαση”, στα πρότεινα του ΠΑΟ, στην Αθήνα.
Το παράδοξο είναι ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι της κεντρικής πολιτικής, της αυτοδιοίκησης, των παραγωγικών τάξεων και φυσικά οι εκπρόσωποι των αθλητικών σωματείων το χαιρέτισαν με ενθουσιασμό.
Μα θα μου πει κάποιος ποιο είναι το παράδοξο, αφού αυτά ήθελαν να ακούσουν.
Το παράδοξο είναι ότι στην ίδια ομιλία του ο Πρωθυπουργός, ανακοίνωσε δύο επιλογές, στην ίδια πόλη, με ακριβώς αντίθετη φιλοσοφία.
Και φυσικά, ακόμη χειρότερα, οι εκπρόσωποι των τοπικών φορέων της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης το χειροκρότησαν.
Για ποιο ενιαίο σχεδιασμό ψάχνουμε, για ποιες αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης, σε μια πόλη με το λιγότερο πράσινο από όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις, με το μεγαλύτερο κυκλοφοριακό πρόβλημα;
Φυσικά, είχαν φροντίσει οι κυβερνήσεις από το 2012 και μετά, να καταργήσουν το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Θεσσαλονίκης, αρχικά το 2014, που προέβλεπε, διπλές αναπλάσεις, όπως την εξαγγελία για το γήπεδο του Άρη στην Χαριλάου, όπως και την έξοδο όλων των ενεργών στρατοπέδων στο Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης, φυσικά και το μεγάλο Μητροπολιτικό Πάρκο στο χώρο της ΔΕΘ, και να το ψηφίσουν τον νόμο για τα περίφημα “Ειδικά Χωρικά”, την χαρά των εργολάβων του Real Estate. Ναι, αυτά προέβλεπε το Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης από το 1985, που είχε ψηφιστεί και στην βουλή, σε μια εποχή, που δεν είχε ακουστεί η απειλή της κλιματικής κρίσης, ούτε φυσικά υπήρχε, αυτή η ασφυκτική δόμηση και το αφόρητο κυκλοφοριακό πρόβλημα.
Αλήθεια, πόσο ισχυρό είναι το συναισθηματικό οπαδικό κίνητρο, ενός μεγάλου επιχειρηματία, που μπορεί να κατάγεται από την Θεσσαλονίκη, όπως ο Αριστοτέλης Μυστακίδης, αλλά μεγάλωσε, σπούδασε, επιχείρησε και επιχειρεί εκτός Ελλάδας, και κατοικεί εκτός Ελλάδος, όπως και ο ομογενής Ιβάν Σαββίδης, που ήρθε στην Θεσσαλονίκη πριν 15 περίπου χρόνια, χρηματοδότησε την ΠΑΕ ΠΑΟΚ και ταυτίστηκε με την ομάδα, για να δωρίσουν στον Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ περισσότερα από 120 πλέον εκ. ευρώ;
Και αν δεχτώ ότι θέλουν να το κάνουν, γιατί δεν επιλέγουν την “Διπλή Ανάπλαση”, για να βοηθήσουν και την ομάδα, αλλά και την πόλη, το περιβάλλον και τους ανθρώπους της;
Γιατί, μαζί με τους φορείς της πόλης δεν διεκδικούν την χρηματοδότηση της “Διπλής Ανάπλασης” του ΠΑΟ και τα 120 και πλέον εκατομμύρια, να τα επενδύσουν σε όλα τα τμήματα των ομάδων και στην πόλη;
Γιατί, δεν διεκδικούν οι άνθρωποι του Άρη και του Ηρακλή, και μαζί τους οι εκπρόσωποι των φορέων της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης, τα ανάλογα;
Τόσο έλλειψη αυτοπεποίθησης, τόση εξάρτηση από την κεντρική οικονομική και πολιτική εξουσία;
