Τραμπ: Δεν βλέπω καμία ανάγκη να εξεταστεί η επιβολή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας

Από

August 16, 2025

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι προς το παρόν δεν βλέπει την ανάγκη να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής νέων κυρώσεων στη Ρωσία, σημειώνοντας ότι η συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα ήταν πολύ καλή.

«Δεδομένου ό,τι συνέβη σήμερα, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το σκεφτώ τώρα», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξή του στο Fox News στις 15 Αυγούστου μετά τη σύνοδο κορυφής, όταν ρωτήθηκε για τις πιθανές συνέπειες για τη Ρωσία. «Όπως γνωρίζετε, νομίζω ότι η συνάντηση πήγε πολύ καλά ».

Ταυτόχρονα, ο Τραμπ δεν απέκλεισε την επιστροφή του ζητήματος των κυρώσεων στην ημερήσια διάταξη στο μέλλον.

«Ίσως χρειαστεί να το σκεφτώ σε περίπου δύο ή τρεις εβδομάδες, αλλά αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται να το σκεφτούμε», πρόσθεσε.

Ο Τραμπ τόνισε επίσης ότι οι ευρωπαϊκές χώρες «θα πρέπει να κάνουν λίγη δουλειά» για να καταλήξουν σε συμφωνία για την Ουκρανία.

Συνέχισε: «Έχω μια λίστα με 1.000 άτομα, την οποία μου έδωσαν [η Ρωσία] σήμερα [Παρασκευή]», προσθέτοντας: «Χιλιάδες άνθρωποι, κρατούμενοι, θα αφεθούν ελεύθεροι. Έχουμε περισσότερους από 1.000 κρατούμενους και η Ουκρανία πρέπει να τους δεχτεί. Οι ρωσικές αρχές θα τους αφήσουν ελεύθερους. Οι ουκρανικές αρχές πρέπει να τους δεχτούν».

Ερωτηθείς αν ο Πούτιν συμφώνησε να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής λόγω της οικονομικής πίεσης που ασκείται στη Ρωσία και των ανησυχιών για την απόφαση των χωρών του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, ο Τραμπ απάντησε: «Είναι πολύ δυνατός και σκληρός. Είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Τίποτα δεν τον αναγκάζει να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Νομίζω ότι σέβεται τη χώρα μας».

TASS

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Ο Πούτιν καταθέτει λουλούδια στους τάφους των Σοβιετικών πιλότων στο νεκροταφείο Φορτ Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα (βίντεο)

Από

anixneuseis

August 16, 2025

Μετά τις συνομιλίες του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επισκέφθηκε το Συμμαχικό Μνημείο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Εθνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο Φορτ Ρίτσαρντσον στο Άνκορατζ.

Το ανατολικό τμήμα του νεκροταφείου περιέχει 14 σοβιετικούς τάφους. Μέχρι σήμερα, έχουν ταυτοποιηθεί τα ονόματα και οι βαθμοί 11 σοβιετικών στρατιωτικών: εννέα πιλότοι που συμμετείχαν στη μεταφορά αεροσκαφών από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Σοβιετική Ένωση μέσω της διαδρομής Αλάσκα-Σιβηρία, και δύο ναύτες που βρίσκονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παραλάβουν πλοία βάσει συμφωνίας δανεισμού-μίσθωσης. Ένας τάφος παραμένει άγνωστος.

Υπάρχουν δύο άλλοι τάφοι πολιτών, στους οποίους είναι θαμμένοι οι Άλεξ Γκούσταφσον και Γιάγκα Κάλια.

Τα λείψανα των Σοβιετικών αξιωματικών που είχαν αρχικά ταφεί στο Νόουμ, το Φέρμπανκς και το Κολντ Μπέι μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Κοιμητήριο Φορτ Ρίτσαρντσον στις 22 Οκτωβρίου 1946.

Ο Ρώσος πρόεδρος τοποθέτησε ένα μπουκέτο με κόκκινα τριαντάφυλλα σε εννέα τάφους που περιείχαν τα λείψανα σοβιετικών πιλότων.

Όπως εξήγησε προηγουμένως ο βοηθός του προέδρου Γιούρι Ουσάκοφ, αυτή η επίσκεψη φέρει ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς ο ίδιος ο χώρος υποτίθεται ότι υπενθυμίζει στους ηγέτες των δύο χωρών την αδελφοσύνη εν όπλω μεταξύ των λαών τους, ένας συμβολισμός που αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην 80ή επέτειο της νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας και του ιαπωνικού στρατού.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Οι παλαιστινιακές παρατάξεις πιέζουν τη Χαμάς να καταλήξει σε συμφωνία για τη σωτηρία της Γάζας

Από

anixneuseis

August 16, 2025

Εν μέσω της κλιμάκωσης της ισραηλινής βίας στη Λωρίδα της Γάζας, οι παλαιστινιακές πολιτικές και φατριακές προσπάθειες συνεχίζουν να αναζητούν επείγουσες λύσεις με στόχο την προστασία των αμάχων και την αποκλιμάκωση της κατάστασης.

Μια κρίσιμη συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο, στην οποία συμμετείχαν η ηγεσία της Χαμάς και οι ηγέτες των παλαιστινιακών παρατάξεων, ενώ μια άμεση απειλή που εξέδωσε ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ εναντίον του φυλακισμένου ηγέτη Μαρουάν Μπαργούτι πυροδότησε κύμα οργής και ανησυχίας τόσο σε επίσημο όσο και σε λαϊκό επίπεδο.

Καθώς η ισραηλινή κλιμάκωση στη Λωρίδα της Γάζας αυξάνεται, ενημερωμένες παλαιστινιακές πηγές αποκάλυψαν ότι η συνάντηση μεταξύ της ηγεσίας της Χαμάς και των ηγετών των παλαιστινιακών παρατάξεων στο Κάιρο ήταν «τεταμένη», με τους ηγέτες του κινήματος να τονίζουν την ανάγκη να ενταθούν οι προσπάθειες για την επίτευξη συμφωνίας που θα βοηθήσει στην προστασία της Γάζας από την ισραηλινή κατοχή.

Αναλυτικά, πηγές που συμμετείχαν στη συνάντηση και μίλησαν στο Asharq Al-Awsat εξήγησαν ότι εξέχοντες ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Ziad al-Nakhalah, Γενικού Γραμματέα της Ισλαμικής Τζιχάντ, τόνισαν τη σημασία της επιδίωξης μιας συνολικής συμφωνίας που περιλαμβάνει την αποχώρηση της κατοχής από τη Λωρίδα της Γάζας, την ανταλλαγή κρατουμένων και την παύση των ισραηλινών σχεδίων να καταστρέψουν ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα.

Σε μια σχετική εξέλιξη, η απειλή του Ισραηλινού υπουργού Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ προς τον φυλακισμένο Παλαιστίνιο ηγέτη Μαρουάν Μπαργούτι προκάλεσε εκτεταμένη οργή, με επίσημα θεσμικά όργανα, παλαιστινιακές παρατάξεις και το ευρύ κοινό να αντιδρούν αξιοσημείωτα.

Την Πέμπτη, παλαιστινιακές πηγές ανέφεραν ότι ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ απείλησε άμεσα τον φυλακισμένο Παλαιστίνιο ηγέτη Μαρουάν Μπαργούτι μετά την έφοδο στο κελί του στις φυλακές Γκανότ, παλαιότερα γνωστές ως φυλακές Ραμόν και Νάφχα.

Η οικογένεια του Μπαργούτι εξέφρασε τη βαθιά της ανησυχία στο Al Jazeera, τονίζοντας ότι φοβούνται για τη ζωή του ως αποτέλεσμα της απειλής.

Σημείωσαν ότι η έκφραση του προσώπου του είχε αλλάξει λόγω εξάντλησης και πείνας. Οι πηγές ανέφεραν ότι ο Μπεν-Γκβιρ απευθύνθηκε στον Μπαργούτι λέγοντας: «Δεν θα κερδίσεις. Όποιος στοχεύσει τον λαό του Ισραήλ και σκοτώσει τους γιους και τις γυναίκες μας, θα τους εξαλείψουμε».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ισραήλ συνέλαβε τον Μπαργούτι το 2002 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με την κατηγορία της ευθύνης για επιχειρήσεις που διεξήχθησαν από ένοπλες ομάδες που συνδέονται με τη Φατάχ, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό Ισραηλινών.

Εν μέσω αυτών των εξελίξεων, η Λωρίδα της Γάζας και οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι παραμένουν στο επίκεντρο της συνεχιζόμενης κλιμάκωσης, ενώ οι παρατάξεις συνεχίζουν να συντονίζουν τις πολιτικές και στρατιωτικές τους προσπάθειες για να πιέσουν για μια συνολική συμφωνία που θα εγγυάται την προστασία των αμάχων και τον τερματισμό των ισραηλινών πρακτικών.

Αυτό συμβαίνει εν μέσω έντονου τοπικού και διεθνούς ελέγχου των επιπτώσεων των άμεσων απειλών εναντίον εξέχοντων Παλαιστινίων ηγετών, όπως ο Μαρουάν Μπαργούτι.

Mena, Asharq Al-Awsat, Al Jazeera

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Ο Donald Trump βαθμολογεί τη συνάντησή του με τον Vladimir Putin με 10 στα 10

Από

anixneuseis

August 16, 2025

Δημοσιεύθηκε στις 15 Αυγούστου 2025 στις 9:39 μ.μ. EDT

Trump λέει: «Δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία» Αφού συνάντησε τον Putin

Από την Sonam Sheth
Αρχισυντάκτρια Βραδινής Πολιτικής

Την Παρασκευή, ο Πρόεδρος Donald Trump επαίνεσε τη διμερή του σύνοδο με τον Ρώσο Πρόεδρο Vladimir Putin, λέγοντας στον παρουσιαστή του Fox News, Sean Hannity, ότι θα βαθμολογούσε τη συνάντηση με 10 στα 10.

Γιατί έχει σημασία
Ο Trump και ο Putin συναντήθηκαν την Παρασκευή στη Στρατιωτική Βάση Elmendorf‑Richardson στην Άγκαντσοντζ, Αλάσκα, για να συζητήσουν τον τερματισμό του πολέμου της Μόσχας κατά της Ουκρανίας, τον οποίο ο Putin ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022. Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο Ρώσος ηγέτης ζήτησε τη συνάντηση, στην οποία ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Volodymyr Zelensky, δεν είχε προσκληθεί.

Trump Putin
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump, δεξιά, χαιρετά τον Ρώσο Πρόεδρο Vladimir Putin την Παρασκευή στη Στρατιωτική Βάση Elmendorf‑Richardson στην Άγκαντσοντζ, Αλάσκα. Julia Demaree Nikhinson/AP

Τι πρέπει να γνωρίζετε
«Αν έπρεπε να τη βαθμολογήσετε σε κλίμακα από το 1 ως το 10;» ρώτησε ο Hannity, ενδεχομένως ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Trump στα συντηρητικά μέσα, κατά τη διάρκεια μιας prime‑time μετάδοσης την Παρασκευή, μετά τη σύνοδο Trump‑Putin.

«Οπότε πιστεύω ότι η συνάντηση ήταν 10 με την έννοια ότι τα πήγαμε εξαιρετικά καλά», απάντησε ο Trump. «Και είναι καλό όταν δύο μεγάλες δυνάμεις τα πηγαίνουν καλά, ειδικά όταν είναι πυρηνικές. Ξέρετε, είμαστε νούμερο ένα, είναι νούμερο δύο στον κόσμο και αυτό είναι μεγάλο πράγμα … ποτέ δεν θέλετε καν να αναφέρετε αυτή τη λέξη. Τη λέξη “πυρηνική.”»

Ο Αμερικανός πρόεδρος συνέχισε λέγοντας ότι η μπάλα τώρα βρίσκεται στο γήπεδο του Προέδρου της Ουκρανίας, Volodymyr Zelensky, αν και αρνήθηκε να διευκρινίσει αν ο Ρώσος ηγέτης είχε κάνει οποιεσδήποτε υποχωρήσεις κατά τη διάρκεια της τρίωρης συνόδου.

Από την ουκρανική πλευρά, εν τω μεταξύ, υπήρχε λίγη ελπίδα για πρόοδο μετά τις συνομιλίες Trump‑Putin.

Ο Putin «κέρδισε τον πληροφοριακό πόλεμο», είπε ο Oleksandr Merezhko, πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων του ουκρανικού κοινοβουλίου, στη New York Times. Πρόσθεσε ότι ο Putin επανέλαβε τα επιχειρήματά του κατά την κοινή ομιλία με τον Trump μετά την σύνοδο, λέγοντας: «Δεν βλέπω καμία αλλαγή.»

Τι λένε οι άνθρωποι
Ο Putin είπε ότι δεν θα ξεκινούσε ο πόλεμος με την Ουκρανία, τον οποίο ξεκίνησε χωρίς προβοκάτσια, εάν ο Trump ήταν πρόεδρος τότε: «Ο Πρόεδρος Trump [είπε] ότι αν ήταν πρόεδρος τότε, δεν θα υπήρχε πόλεμος και είμαι απολύτως βέβαιος ότι πράγματι δεν θα υπήρχε. Οπότε το επιβεβαιώνω.»

Ο Ρώσος ισχυρός άνδρας είπε επίσης ότι ο Trump κατανοεί ότι η Ρωσία έχει τα «δικά της συμφέροντα» και είπε στην Ουκρανία «να μην ρίξει σκουπίδι» στη διαδικασία, προσθέτοντας: «Και οι δύο πλευρές πρέπει να είναι προσανατολισμένες στα αποτελέσματα … ο Trump σαφώς νοιάζεται για την ευημερία της χώρας του αλλά κατανοεί ότι η Ρωσία έχει τα δικά της συμφέροντα.»

Τι ακολουθεί
Ο Trump έχει προτείνει μια επόμενη συνάντηση μεταξύ του ιδίου, του Putin και του Zelensky.

newsweek.com

Η σύνοδος Τραμπ–Πούτιν ολοκληρώνεται χωρίς συμφωνία για την Ουκρανία
Η πολυαναμενόμενη συνάντηση, από την οποία απουσίασε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ήταν η πρώτη φορά που ο Τραμπ και ο Πούτιν συναντήθηκαν δια ζώσης από το 2019. Ο Τραμπ δήλωσε μετά τη σύνοδο ότι σύντομα θα τηλεφωνήσει στον Ζελένσκι.

Ο Τραμπ και ο Πούτιν δεν ανακοινώνουν κατάπαυση πυρός μετά τη σύνοδο

Ενημέρωση: 16 Αυγούστου 2025, 04:50 π.μ. ώρα Ελλάδας
Από το NBC News

Τι πρέπει να γνωρίζετε σήμερα
ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΡΑΜΠ–ΠΟΥΤΙΝ: Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συναντήθηκαν για σχεδόν τρεις ώρες στο Άνκορατζ της Αλάσκας, αλλά δεν ανακοίνωσαν κατάπαυση πυρός ούτε κάποια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ: Ο Πούτιν, που μίλησε στα ΜΜΕ επί σκηνής μαζί με τον Τραμπ μετά τη συνάντηση, δήλωσε ότι επετεύχθη συμφωνία που θα «χαράξει τον δρόμο προς την ειρήνη στην Ουκρανία». Ο Τραμπ, ωστόσο, είπε: «Δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία». Σε τηλεοπτική συνέντευξη αργότερα, ο Τραμπ δήλωσε πως δεν θέλει να αποκαλύψει σε τι διαφώνησαν, προσθέτοντας ότι επίκειται συνάντηση μεταξύ του Πούτιν και του Προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στην οποία ο ίδιος θα παραστεί.

Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΗΚΕ: Ο Ζελένσκι δεν προσκλήθηκε στις συνομιλίες και είχε προειδοποιήσει ότι αποφάσεις που λαμβάνονται εν τη απουσία του θα είναι κενές περιεχομένου. Ο Τραμπ δήλωσε μετά τη σύνοδο ότι σύντομα θα τηλεφωνήσει στον Ζελένσκι και στους ηγέτες του ΝΑΤΟ για να συζητήσει όσα ειπώθηκαν με τον Πούτιν.

ΥΠΟΔΟΧΗ ΣΤΟ ΤΑΡΜΑΚ: Ο Πούτιν έτυχε θερμής υποδοχής από τον Τραμπ μόλις προσγειώθηκε στο Άνκορατζ. Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν χειραψία πάνω σε κόκκινο χαλί στο ταρμάκ, πριν αναχωρήσουν μαζί για τη σύνοδο με το προεδρικό όχημα του Τραμπ, το αποκαλούμενο «The Beast», γεγονός που τους έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουν ιδιαιτέρως.

«“No deal”: Ο Τραμπ χαρακτηρίζει τη σύνοδο με τον Πούτιν «παραγωγική», αλλά δεν ανακοινώνει κατάπαυση πυρός»

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, εμφανίστηκαν μετά από σχεδόν τριών ωρών συνάντηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά αποχώρησαν χωρίς να ανακοινώσουν οποιαδήποτε συμφωνία ή κατάπαυση πυρός.

«Δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία», είπε ο Τραμπ.

Ο Λευκός Οίκος είχε δηλώσει ότι θα ακολουθούσε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση, αλλά και οι δύο ηγέτες αποχώρησαν χωρίς να απαντήσουν σε ερωτήσεις. KTVZ

«Ουκρανός αξιωματούχος χαρακτηρίζει τη σύνοδο Τραμπ–Πούτιν ως ‘αποτυχία’»

Ενας Ουκρανός αξιωματούχος αποκάλεσε τη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Πούτιν στην Αλάσκα ως «αποτυχία» (failure). Newsweek

«Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία· είδαμε το θέατρο, όχι την ουσία»

Η πολυαναμενόμενη σύνοδος στη Βάση Elmendorf‑Richardson στην Αλάσκα τελείωσε χωρίς καμία επίσημη συμφωνία για τον πόλεμο, ιδιαίτερα χωρίς κατάπαυση πυρός. Παρά την εντυπωσιακή τελετή υποδοχής και τη διάρκεια της συνάντησης, οι ηγέτες απέφυγαν να λάβουν ερωτήσεις κατά τη σύντομη κοινή συνέντευξη Τύπου, υπογραμμίζοντας το έλλειμμα απτών αποτελεσμάτων. Ο Τραμπ εξέφρασε αισιοδοξία για μελλοντική πρόοδο και ανέφερε ότι σκοπεύει να ενημερώσει τον Πρόεδρο Ζελένσκι και τους ηγέτες του ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν, που πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψή του στις ΗΠΑ μετά από δέκα χρόνια, έτυχε θερμής υποδοχής με κόκκινο χαλί, ενισχύοντας την εικόνα της Ρωσίας ως επανεμφανιζόμενης δύναμης στο παγκόσμιο στερέωμα. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία λογοδοσίας για τις ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία δείχνει ότι η συνάντηση παρέμεινε εξωτερικά θεατρική — χωρίς διακριτή κατεύθυνση, χρονοδιαγράμματα ή αποτελέσματα. AP News

«Κόκκινο χαλί για τον Πούτιν – λίγα όμως σε αντάλλαγμα»

Ο Τραμπ υποδέχθηκε τον Πούτιν με λαμπρή τελετή στην Αλάσκα, αλλά η συνάντηση απέδωσε ελάχιστα σε πολιτικό επίπεδο για τον ίδιο. Ο Πούτιν δεν έκανε κανεκίνηση αποχώρησης από τον πόλεμο ούτε αποδέχθηκε κατάπαυση πυρός. Αντίθετα, επανέλαβε τις αξιώσεις για αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας και αποκλεισμό της από το ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ, αν και χαρακτήρισε τη συνάντηση «παραγωγική», παραδέχθηκε ότι παραμένουν ανοικτά ζητήματα, ειδικά εφόσον ο Ουκρανός Πρόεδρος θα πρέπει να επικυρώσει πιθανή συμφωνία. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι το τελετουργικό ανέδειξε τη Ρωσία διεθνώς, κενώνοντας παράλληλα την εικόνα του Τραμπ ως ικανό διαπραγματευτή. The Wall Street Journal

Οικονομική αντίδραση αγορών μετά τη σύνοδο

Μετά από τη σύνοδο διάρκειας σχεδόν τριών ωρών, χωρίς συμφωνία για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Τραμπ δήλωσε ότι η συνάντηση ήταν «πολύ παραγωγική», αναγνωρίζοντας πρόοδο σε δευτερεύοντα ζητήματα· ωστόσο, δεν υπήρξε επίσημη συμφωνία. Οι αναλυτές των αγορών εκτιμούν ότι αυτό το κλίμα έχει περιορισμένη άμεση επίπτωση στους δείκτες, καθώς οι τιμές ήδη αντανακλούν την κατάσταση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης. Η έλλειψη νέων κυρώσεων θεωρήθηκε ευνοϊκή για τις αγορές και ειδικά για τον ενεργειακό τομέα, ενώ κάποιοι είδαν τη σύνοδο ως προοίμιο νέων διαπραγματεύσεων που θα περιλαμβάνουν και τον Πρόεδρο Ζελένσκι. reuters.com

Δείτε την απομαγνητοφώνηση των όσων είπαν ο Πούτιν και ο Τραμπ στην Αλάσκα:

ΠΟΥΤΙΝ: «Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, οι διαπραγματεύσεις μας διεξήχθησαν σε ένα κατασκευαστικό κλίμα αμοιβαίου σεβασμού. Έχουμε πολύ διεξοδικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες ήταν αρκετά χρήσιμες. Επιθυμώ να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά τον Αμερικανό ομόλογό μου, για την πρόταση να ταξιδέψουμε εδώ, στην Αλάσκα. Βγάζει νόημα μόνο ότι συναντηθήκαμε εδώ, επειδή οι χώρες μας, αν και χωρίζονται από τους ωκεανούς, είναι στενοί γείτονες. Έτσι, όταν συναντηθήκαμε, όταν βγήκα από το αεροπλάνο και είπα «Καλησπέρα, αγαπητέ γείτονα. Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω σε καλή υγεία και που είσαι ζωντανός.» Νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ γειτονικό. Νομίζω ότι είναι μερικά καλά λόγια που μπορούμε να πούμε ο ένας στον άλλον. Μας χωρίζει το στενό του Μπερινγκ, ωστόσο υπάρχουν μόνο δύο νησιά ανάμεσα στο Ρωσικό Νησί και στο Αμερικανικό Νησί. Είναι μόλις τέσσερα χιλιόμετρα απέναντι. Είμαστε στενοί γείτονες, και αυτό είναι ένα γεγονός.

Είναι επίσης σημαντικό ότι η Αλάσκα συνδέεται με την κοινή μας κληρονομιά, την κοινή ιστορία μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, και πολλά θετικά γεγονότα σχετίζονται με αυτή την περιοχή. Παραμένει ακόμη τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, από τη ρωσική Αμερική για παράδειγμα — ορθόδοξες εκκλησίες, και πολλά — περισσότερα από 700 τοπωνύμια ρωσικής προέλευσης. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν εδώ, στην Αλάσκα, που ξεκινούσε η θρυλική αερογέφυρα για τον ανεφοδιασμό με στρατιωτικά αεροσκάφη και άλλο εξοπλισμό στο πλαίσιο του Προγράμματος Δανεισμού-Εκμίσθωσης (Lend-Lease).

Ήταν μια επικίνδυνη και ύπουλη διαδρομή πάνω από την απέραντη παγωμένη έρημο. Ωστόσο, οι πιλότοι και των δύο χωρών έκαναν τα πάντα για να φέρουν πιο κοντά τη νίκη. Ρίσκαραν τη ζωή τους και την πρόσφεραν ολόκληρη για τη κοινή νίκη. Μόλις βρέθηκα στην πόλη Μαγκαντάν, στη Ρωσία. Και εκεί υπάρχει ένα μνημείο αφιερωμένο στους Ρώσους και τους Αμερικανούς πιλότους. Και υπάρχουν δύο σημαίες — η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών και η ρωσική σημαία. Και γνωρίζω ότι και εδώ υπάρχει τέτοιο μνημείο. Υπάρχει ένα στρατιωτικό κοιμητήριο μερικά χιλιόμετρα μακριά από εδώ. Εκεί είναι θαμμένοι σοβιετικοί πιλότοι που σκοτώθηκαν κατά την επικίνδυνη αυτή αποστολή. Είμαστε ευγνώμονες στους πολίτες και στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τη φροντίδα με την οποία διατηρούν τη μνήμη τους. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ αξιέπαινο και ευγενές.

Θα θυμόμαστε πάντοτε και άλλα ιστορικά παραδείγματα, όπου οι χώρες μας νίκησαν κοινούς εχθρούς μαζί, μέσα στο πνεύμα της μάχης, της συμμαχίας, υποστηρίζοντας και διευκολύνοντας η μία την άλλη. Είμαι βέβαιος ότι αυτή η κληρονομιά θα μας βοηθήσει να ξαναχτίσουμε και να καλλιεργήσουμε σχέσεις αμοιβαίου οφέλους και ισότητας σε αυτό το νέο στάδιο, ακόμη και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Γενικά, εμείς εγώ και ο Πρόεδρος Τραμπ έχουμε πολύ καλές άμεσες επαφές. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Μιλήσαμε ειλικρινά στο τηλέφωνο. Και ο ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου, κ. Witkoff, ταξίδεψε στη Ρωσία πολλές φορές. Οι σύμβουλοί μας και οι επικεφαλής των υπουργείων εξωτερικών κρατιών παρέμειναν σε συνεχή επικοινωνία, και γνωρίζουμε απολύτως ότι ένα από τα κεντρικά ζητήματα ήταν η κατάσταση γύρω από την Ουκρανία.

Βλέπουμε την προσπάθεια της διοίκησης και προσωπικά του Προέδρου Τραμπ να βοηθήσουν στη διευκόλυνση της επίλυσης της ουκρανικής σύγκρουσης, και τη δική του προσπάθεια να φτάσει στην καρδιά του ζητήματος, να κατανοήσει αυτή την ιστορία, κάτι που είναι πολύτιμο. Όπως έχω πει, η κατάσταση στην Ουκρανία έχει να κάνει με θεμελιώδεις απειλές για την ασφάλειά μας. Επιπλέον, έχουμε πάντα θεωρήσει το ουκρανικό έθνος — όπως το έχω επαναλάβει πολλές φορές — αδελφικό έθνος. Όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο στις παρούσες συνθήκες. Έχουμε τις ίδιες ρίζες, και όλα όσα συμβαίνουν είναι μια τραγωδία για εμάς, και τρομερή πληγή. Επομένως, η χώρα (δηλαδή η Ρωσία) είναι ειλικρινά ενδιαφερόμενη να της μπει ένα τέλος.

Ταυτόχρονα, είμαστε πεπεισμένοι ότι για να κάνουμε την ειρήνευση αυτή διαρκή και μακροπρόθεσμη, πρέπει να εξαλείψουμε όλες τις πρωταρχικές ρίζες, τις βασικές αιτίες αυτής της σύγκρουσης, και όπως έχουμε πει πολλές φορές, να λάβουμε υπόψη όλες τις νόμιμες ανησυχίες της Ρωσίας και να επαναφέρουμε μια δίκαιη ισορροπία ασφάλειας στην Ευρώπη και στον κόσμο συνολικά, και συμφωνώ με τον Πρόεδρο Τραμπ, όπως είπε σήμερα, ότι φυσικά, πρέπει να διασφαλιστεί και η ασφάλεια της Ουκρανίας. Φυσικά, είμαστε έτοιμοι να δουλέψουμε για αυτό.

Θα ήθελα να ελπίζω ότι η συμφωνία που έχουμε φτάσει μαζί, θα μας βοηθήσει να πλησιάσουμε αυτόν τον στόχο και θα ανοίξει τον δρόμο προς ειρήνη στην Ουκρανία. Αναμένουμε ότι το Κίεβο και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα το εκλάβουν με κατασκευαστική διάθεση και ότι δεν θα βάλουν εμπόδιο στη δουλειά. Δεν θα επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν κάποιες κρυφές διαπραγματεύσεις για να σαμποτάρουν την αρχόμενη πρόοδο.

Παρεμπιπτόντως, όταν ανέλαβε η νέα διοίκηση, το διμερές εμπόριο άρχισε να αναπτύσσεται. Είναι ακόμη πολύ συμβολικό. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ανάπτυξη της τάξης του 20%. Όπως είπα, έχουμε πολλές διαστάσεις για κοινή εργασία. Είναι σαφές ότι η επενδυτική και επιχειρηματική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας έχει τεράστιο δυναμικό. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ μπορούν να προσφέρουν πολλά η μία στην άλλη σε θέματα εμπορίου, ψηφιακής τεχνολογίας, υψηλής τεχνολογίας και εξερεύνησης του διαστήματος. Βλέπουμε ότι η πολική συνεργασία είναι επίσης πολύ δυνατή, σε διεθνές πλαίσιο. Για παράδειγμα, ανάμεσα στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας και την Δυτική Ακτή των ΗΠΑ.

Συνολικά, είναι πολύ σημαντικό για τις χώρες μας να γυρίσουν σελίδα και να επιστρέψουν στη συνεργασία. Είναι συμβολικό ότι όχι μακριά από εδώ, στα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, υπήρχε η λεγόμενη Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας. Νομίζω ότι μπορείς να την περάσεις, κυριολεκτικά, από το χθες στο αύριο, και ελπίζω ότι — ότι θα το καταφέρουμε αυτό, στον πολιτικό τομέα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο Τραμπ για την κοινή μας εργασία, για τον καλοπροαίρετο και αξιόπιστο τόνο της συζήτησής μας.

Είναι σημαντικό ότι και οι δύο πλευρές είναι προσανατολισμένες στα αποτελέσματα και βλέπουμε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πολύ ξεκάθαρη αντίληψη για το τι θα ήθελε να πετύχει. Νοιάζεται ειλικρινά για την ευημερία του έθνους του. Παρ’ όλα αυτά, κατανοεί ότι και η Ρωσία έχει τα δικά της εθνικά συμφέροντα.

Περιμένω ότι οι σημερινές συμφωνίες θα αποτελέσουν την αφετηρία, όχι μόνο για την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος, αλλά θα μας βοηθήσουν να επαναφέρουμε επαγγελματικές και πραγματιστικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Και στο τέλος, θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμη. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι το 2022, κατά την τελευταία επαφή με την προηγούμενη κυβέρνηση, προσπάθησα να πείσω τον προηγούμενο Αμερικανό συνάδελφό μου ότι η κατάσταση δεν θα έπρεπε — δεν θα έπρεπε να φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή, στο σημείο εχθροπραξιών, και το είχα αποδεχθεί τότε πολύ άμεσα, ότι αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος. Σήμερα, όταν ο Πρόεδρος Τραμπ λέει ότι αν ήταν τότε πρόεδρος, δεν θα υπήρχε πόλεμος, είμαι απολύτως βέβαιος ότι πράγματι έτσι θα ήταν. Μπορώ να το επιβεβαιώσω. Πιστεύω ότι συνολικά εγώ και ο Πρόεδρος Τραμπ έχουμε οικοδομήσει μία πολύ καλή επαγγελματική και αξιόπιστη σχέση, και έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι προχωρώντας σε αυτό το μονοπάτι, μπορούμε να οδηγηθούμε και να ολοκληρώσουμε αυτή τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

ΤΡΑΜΠ: Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Αυτό ήταν πολύ ουσιαστικό, και θα πω ότι πιστεύω πως είχαμε μια πολύ παραγωγική συνάντηση. Υπήρχαν πολλά, πολλά σημεία στα οποία συμφωνήσαμε — τα περισσότερα, θα έλεγα. Υπάρχουν μερικά μεγάλα σημεία στα οποία δεν φτάσαμε ακόμη, αλλά σημειώσαμε κάποια πρόοδο. Οπότε, δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία.

Θα τηλεφωνήσω στο ΝΑΤΟ σε λίγο, θα καλέσω διάφορους ανθρώπους που θεωρώ κατάλληλους, και φυσικά θα τηλεφωνήσω στον Πρόεδρο Ζελένσκι και θα του πω τι έγινε στη σημερινή συνάντηση. Τελικά εξαρτάται από αυτούς. Θα πρέπει να συμφωνήσουν με αυτά που έχουν κάνει ο Μάρκο και ο Στηβ και μερικοί από τους σπουδαίους ανθρώπους από την κυβέρνηση Τραμπ που ήρθαν εδώ — ο Σκοτ και ο Τζον Ράτκλιφ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Αλλά έχουμε μερικούς από τους πραγματικά μεγάλους ηγέτες μας. Έχουν κάνει φαινομενική δουλειά.

Έχουμε επίσης κάποιους εξαιρετικούς εκπροσώπους της ρωσικής επιχειρηματικής κοινότητας εδώ. Και νομίζω ότι, ξέρετε, όλοι θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας. Έχουμε γίνει η πιο “καυτή” χώρα οπουδήποτε στον κόσμο μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και ανυπομονούμε γι’ αυτό. Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε — θα προσπαθήσουμε να το τελειώσουμε αυτό.

Κάναμε πραγματικά μεγάλη πρόοδο σήμερα. Πάντα είχα μια φανταστική σχέση με τον Πρόεδρο Πούτιν, με τον Βλαντίμιρ. Είχαμε πολλές, πολλές δύσκολες συναντήσεις — καλές συναντήσεις. Είχαμε παρεμβολές από την απάτη «Ρωσία, Ρωσία, Ρωσία». Αυτό το έκανε λίγο πιο δύσκολο, αλλά το κατάλαβε. Νομίζω πως έχει δει πράγματα σαν κι αυτά κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Έχει δει — τα έχει δει όλα. Αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την απάτη «Ρωσία, Ρωσία, Ρωσία». Εκείνος ήξερε ότι ήταν απάτη, κι εγώ ήξερα ότι ήταν απάτη, αλλά αυτό που έγινε ήταν πολύ εγκληματικό, και έκανε δυσκολότερη την προσπάθειά μας ως χώρα, από πλευράς επιχειρηματικής, και όλων αυτών που θα θέλαμε να έχουμε ασχοληθεί, αλλά θα έχουμε καλή ευκαιρία όταν αυτό τελειώσει.

Οπότε, για να το πω πολύ σύντομα, πρόκειται να ξεκινήσω κάποιες τηλεφωνικές κλήσεις και να πω τι συνέβη. Αλλά είχαμε μια εξαιρετικά παραγωγική συνάντηση, και πολλά σημεία συμφωνήθηκαν. Μένουν μόνο πολύ λίγα. Μερικά δεν είναι τόσο σημαντικά. Ένα είναι πιθανώς το πιο σημαντικό, αλλά έχουμε πολύ καλές πιθανότητες να φτάσουμε εκεί. Δεν φτάσαμε, αλλά έχουμε πολύ καλές πιθανότητες να φτάσουμε εκεί. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο Πούτιν και ολόκληρη την ομάδα του, των οποίων τα πρόσωπα τα γνωρίζω — σε πολλές περιπτώσεις — αλλιώς, σε αντίθετη περίπτωση, πρόσωπα που βλέπω όλη την ώρα στις εφημερίδες. Είστε πολύ — είστε σχεδόν τόσο διάσημοι όσο το αφεντικό, αλλά ειδικά αυτός εδώ δίπλα.

Αλλά είχαμε καλές συναντήσεις με την πάροδο των ετών, έτσι δεν είναι; Καλές, παραγωγικές συναντήσεις με την πάροδο των ετών, και ελπίζουμε να έχουμε τέτοιες και στο μέλλον. Ας κάνουμε τώρα την πιο παραγωγική. Θα σταματήσουμε, πραγματικά, 5, 6, 7 χιλιάδες — χιλιάδες ανθρώπους την εβδομάδα από το να σκοτώνονται, και ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει να το δει αυτό όσο κι εγώ. Οπότε, και πάλι, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ, και θα μιλήσουμε πολύ σύντομα, και πιθανότατα θα σας ξαναδούμε πολύ σύντομα. Σας ευχαριστώ πολύ, Βλαντίμιρ.

ΠΟΥΤΙΝ: Την επόμενη φορά στη Μόσχα.

ΤΡΑΜΠ: Ω, αυτό είναι ενδιαφέρον. Δεν ξέρω. Θα δεχτώ λίγη πίεση γι’ αυτό, αλλά μπορώ να το δω να συμβαίνει. Σ’ ευχαριστώ πολύ, Βλαντίμιρ, και σας ευχαριστώ όλους. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

ΠΟΥΤΙΝ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Μια νίκη από μόνη της

David A. Graham
Staff writer

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη διάρκεια των ρωσο-λαοτινών συνομιλιών στο Κρεμλίνο στις 31 Ιουλίου 2025 στη Μόσχα, Ρωσία. Ο Πρόεδρος του Λάος Σισουλίθ πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη Ρωσία.
(Getty)

Στην Ουκρανία, οι γραμμές του μετώπου εδώ και καιρό έχουν παγιωθεί σε αδιέξοδο, με τους Ρώσους εισβολείς να προχωρούν σταδιακά και κατά καιρούς να απωθούνται. Στο διπλωματικό πεδίο, ωστόσο, το έδαφος μεταβάλλεται ταχύτατα.

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ συναντά σήμερα τον Βλαντίμιρ Πούτιν της Ρωσίας στο Άνκορατζ της Αλάσκας, η σύνοδος θα είναι η τελευταία σε μια σειρά παραχωρήσεων από τον Αμερικανό πρόεδρο. Η συμπάθεια του Τραμπ προς τον Πούτιν έχει ατονήσει — «Τα πήγαινα καλά με τον Πούτιν», δήλωσε αυτή την εβδομάδα, χρησιμοποιώντας χαρακτηριστικά τον αόριστο — καθώς η απογοήτευσή του με τον συνεχιζόμενο πόλεμο εντείνεται. Παρ’ όλα αυτά, προσκαλώντας τον Πούτιν σε συνάντηση, επιτρέπει στη Ρωσία να παρατείνει περαιτέρω τη σύγκρουση.

Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2024, ο Τραμπ υποσχέθηκε ότι θα τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε 24 ώρες — ή ακόμη και πριν αναλάβει καθήκοντα. Αφού αυτοί οι στόχοι πέρασαν πολύ πίσω στον καθρέφτη, χωρίς καμία λύση στον ορίζοντα, συνέχισε να υπόσχεται αόριστες σημαντικές εξελίξεις στα χαρακτηριστικά του δίβδομαδιαία διαστήματα. Πιο πρόσφατα, στις 28 Ιουλίου, έθεσε στον Πούτιν μια διορία «10 ή 12 ημερών» για να σταματήσει τις εχθροπραξίες, και την επόμενη ημέρα, την περιόρισε: 10 ημέρες, ή έως τις 8 Αυγούστου. Την ημέρα που έληγε το τελεσίγραφο, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα συναντηθεί προσωπικά με τον Πούτιν, παρά την αδιάκοπη βία.

Για τον Ρώσο αυταρχικό ηγέτη, αυτό συνιστά νίκη από μόνο του. Ο Πούτιν είναι ένας παγκόσμιος παρίας με διεθνές ένταλμα σύλληψης σε βάρος του, όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες τον υποδέχονται σε αμερικανικό έδαφος για πρώτη φορά από το 2015. (Οι ΗΠΑ ποτέ δεν έδειξαν ιδιαίτερο σεβασμό προς τις διεθνείς δικαστικές δομές, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ τις αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη απαξίωση.) Χωρίς να σταματήσει την επιθετικότητά του κατά της Ουκρανίας και παραβιάζοντας διαδοχικές διορίες, εξασφαλίζει μια φωτογράφιση με τον Τραμπ. Ο Πούτιν επαίνεσε αυτό που αποκάλεσε «αρκετά ενέργειες με ζήλο και ειλικρίνεια» για την ειρήνη από τον Αμερικανό ομόλογό του — κάτι περισσότερο απ’ ό,τι μπορεί να ειπωθεί για τον ίδιο τον Πούτιν.

Τι κερδίζει ο πρόεδρος; Όπως ανέφεραν το περασμένο Σαββατοκύριακο οι συνάδελφοί μου Vivian Salama, Michael Scherer και Jonathan Lemire, ο Τραμπ τρέφει μεγαλόπνοα όνειρα για μια υστεροφημία ως ειρηνοποιός — ίσως ακόμη και με ένα Νόμπελ Ειρήνης. Αυτό δίνει στον Τραμπ έναν λόγο να δείξει υπομονή προς τον Πούτιν. Όμως οι προσδοκίες για αυτή τη σύνοδο διαρκώς χαμηλώνουν. Αρχικά, ο Λευκός Οίκος άφηνε να διαρρεύσουν στους δημοσιογράφους υπονοούμενα για μια προκαταρκτική ειρηνευτική συμφωνία — ή έστω μια ουσιαστική κατάπαυση πυρός.

Τώρα, ο Λευκός Οίκος δηλώνει ότι ο Τραμπ βρίσκεται στην Αλάσκα για μια «άσκηση ακρόασης», με τον Τραμπ να λέει: «Το μόνο που θέλω είναι να στρώσω το τραπέζι για την επόμενη συνάντηση.» Παραδέχθηκε αυτή την εβδομάδα ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πολλά μέσα πίεσης για να σταματήσουν τις δολοφονίες αμάχων στην Ουκρανία. «Έχω κάνει πολλές καλές συζητήσεις μαζί του», είπε ο Τραμπ αναφερόμενος στον Πούτιν. «Και μετά επιστρέφω σπίτι και βλέπω ότι ένας πύραυλος έπληξε έναν οίκο ευγηρίας, ή ένας πύραυλος χτύπησε μια πολυκατοικία και άνθρωποι είναι πεσμένοι νεκροί στον δρόμο.» Ήταν μια αξιοσημείωτη παραδοχή ορίων από έναν ηγέτη που προτιμά την υπερβολή, αλλά ο Τραμπ συχνά αντιδρά στις εικόνες που βλέπει στις ειδήσεις.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ πρότεινε ότι ίσως πιέσει για μια συμφωνία που θα τερματίσει τη σύγκρουση μέσω ανταλλαγής εδαφών μεταξύ των χωρών. Αυτή θα ήταν μια προνομιακή συμφωνία για τον Πούτιν, ο οποίος θα αποκτούσε νομικό έλεγχο σε εκτενείς, πλούσιες ουκρανικές εκτάσεις που ήδη έχει καταλάβει παράνομα διά της βίας. Η ιδέα προκάλεσε οργισμένη αντίδραση από τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος δεν έχει προσκληθεί στη σύνοδο της Αλάσκας — κάτι που συνιστά ακόμη μία νίκη για τον Πούτιν (αν και ο Τραμπ έχει υπαινιχθεί το ενδεχόμενο να συμμετάσχει αργότερα ο Ζελένσκι σε κοινή συνάντηση μαζί του και του Πούτιν στην Αλάσκα). Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που έχουν προσπαθήσει να κατευθύνουν τον Τραμπ προς τη γραμμή στήριξης του Κιέβου, μίλησαν μαζί του νωρίτερα αυτή την εβδομάδα και είπαν στη συνέχεια ότι ο Τραμπ δεν θα προσφέρει καμία τέτοια συμφωνία.

Όμως ο Τραμπ εξακολουθεί να διατηρεί ψυχρή σχέση με τον Ζελένσκι. Οι δύο άνδρες έχουν βελτιώσει τις σχέσεις τους από τότε που ο Τραμπ και ο Αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς επιτέθηκαν λεκτικά στον Ζελένσκι στο Οβάλ Γραφείο νωρίτερα φέτος, αλλά το ενδιαφέρον του Τραμπ για την Ουκρανία είναι καθαρά εργαλειακό — ένας τρόπος να εισπράξει εύσημα για την ειρήνη — όπως ακριβώς και όταν προσπάθησε να πιέσει τον Ζελένσκι να βοηθήσει την επανεκλογή του το 2020 ζητώντας του να ανοίξει έρευνα κατά των Τζο και Χάντερ Μπάιντεν.

Ο Τραμπ, στο μεταξύ, έχει υπάρξει ντροπιαστικά δουλικός απέναντι στον Πούτιν σε παλαιότερες συνομιλίες. Τον Μάρτιο του 2018, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας, τον συνεχάρη για τη νίκη του σε εκλογές που σχεδόν καθολικά θεωρήθηκαν νοθευμένες, παρά την προειδοποίηση με ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ στην ενημερωτική του κάρτα που έγραφε: «ΜΗΝ ΤΟΝ ΣΥΓΧΑΡΕΙΣ». Αυτή ήταν απλώς πρόγευση για τη συνάντηση τέσσερις μήνες αργότερα στο Ελσίνκι, κατά την οποία ο Τραμπ αποδέχθηκε τον ισχυρισμό του Πούτιν ότι η Ρωσία δεν παρενέβη στις εκλογές του 2016 και έδειξε να τον εμπιστεύεται περισσότερο από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Σήμερα, ο Τραμπ συναντά τον Πούτιν κατ’ ιδίαν, χωρίς συνεργάτες που θα μπορούσαν να τον συγκρατήσουν.

Η στάση του Τραμπ στο Άνκορατζ θα δείξει σε ποιο βαθμό η αποστασιοποίησή του από τον Πούτιν είναι σοβαρή και ανθεκτική. Όμως δεν θα τερματίσει τον πόλεμο, και ενδέχεται να μην προσφέρει καν ουσιαστική πρόοδο προς μια λύση. Την Τετάρτη, ο Τραμπ προειδοποίησε ότι θα υπάρξουν «πολύ σοβαρές συνέπειες» αν η Ρωσία δεν σταματήσει τον πόλεμο, αλλά αρνήθηκε να τις προσδιορίσει: «Δεν χρειάζεται να το πω.» Αυτό δύσκολα θα τρομάξει τον Πούτιν, ο οποίος ξέρει πώς να καλεί έναν θεατρικό τζόγο. Τουλάχιστον, όμως, δεν του δίνει άλλη συγκεκριμένη διορία για να χλευάσει.

Γιατί αυτή η φωτογραφία της Ανδρομέδας 2,5 δισεκατομμυρίων pixel σοκάρει τους επιστήμονες

Από

anixneuseis

August 16, 2025

Πίστωση: NASA, ESA, Benjamin F. Williams και Zhuo Chen (Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον), L. Clifton Johnson (Northwestern). Επεξεργασία εικόνας: Joseph DePasquale (STScI)

Ο κοσμικός μας γείτονας, ο γαλαξίας της Ανδρομέδας , μόλις μας αποκάλυψε τα μυστικά του σε μια εικόνα τόσο λεπτομερή που εκπλήσσει τους αστρονόμους σε όλο τον κόσμο. Αυτό το αριστούργημα των 2,5 δισεκατομμυρίων pixel, που αναπτύχθηκε μετά από μια δεκαετία παρατηρήσεων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα: είναι ένας κοσμικός χάρτης θησαυρού που αποκαλύπτει το δραματικό παρελθόν και τη χαοτική εξέλιξη της Ανδρομέδας.

10 χρόνια εργασίας στην Ανδρομέδα

Στις δεκαετίες που έχουν περάσει από την εκτόξευση του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble της NASA, οι αστρονόμοι έχουν μετρήσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο γαλαξίες στο σύμπαν. Αλλά μόνο ένας γαλαξίας ξεχωρίζει ως το πιο σημαντικό αστρικό σμήνος στην περιοχή του Γαλαξία μας: ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας.

Μπορεί να φανεί με γυμνό μάτι τις καθαρές φθινοπωρινές νύχτες ως ένα αχνό οβάλ αντικείμενο περίπου στο μέγεθος της σελήνης. Πριν από έναν αιώνα, ο αστρονόμος Έντουιν Χαμπλ διαπίστωσε για πρώτη φορά ότι αυτό το λεγόμενο «σπειροειδές νεφέλωμα» βρισκόταν περίπου 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τον δικό μας Γαλαξία.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο φωτομωσαϊκό που έχει συναρμολογηθεί ποτέ από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble . Είναι μια πανοραμική άποψη του Γαλαξία της Ανδρομέδας, που βρίσκεται 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.

Χρειάστηκαν πάνω από 10 χρόνια για να δημιουργηθεί αυτό το μωσαϊκό, το οποίο περιέχει 200 εκατομμύρια αστέρια, ένα μικρό κλάσμα του πληθυσμού της Ανδρομέδας, και έχει ανάλυση περίπου 2,5 δισεκατομμυρίων pixel.

200 εκατομμύρια αστέρια

Με απίστευτη ανάλυση 2,5 δισεκατομμυρίων pixel, αυτή η εικόνα επιτρέπει στους αστρονόμους να αναλύσουν περίπου 200 εκατομμύρια αστέρια, το καθένα λαμπρότερο από τον Ήλιο μας. Αν και αυτό είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα των εκτιμώμενων τρισεκατομμυρίων αστεριών στην Ανδρομέδα, τα δεδομένα έχουν προσφέρει μια βαθύτερη κατανόηση της δομής και της ιστορίας του γαλαξία.

Ο Μπεν Γουίλιαμς, επικεφαλής επιστήμονας του έργου, εξήγησε: «Με το Hubble, μπορούμε να εξετάσουμε ολόκληρο τον δίσκο του γαλαξία με εξαιρετική λεπτομέρεια. Κανένας άλλος γαλαξίας τόσο μεγάλου μεγέθους δεν προσφέρει τέτοια ευκαιρία».

Ένα ατύχημα στην πορεία

Η εικόνα αποκάλυψε επίσης μια ταραχώδη ιστορία. Το Hubble ανακάλυψε ροές αστεριών και έναν μοναδικό αστρικό πληθυσμό που υποδηλώνουν ότι η Ανδρομέδα έχει υποστεί κοσμικές συγκρούσεις, πιθανώς με κοντινούς γαλαξίες.

«Φαίνεται ότι η Ανδρομέδα έχει ήδη συγκρουστεί με έναν άλλο γαλαξία », εξήγησε ο Ντάνιελ Βάις του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. «Αυτό το γεγονός πυροδότησε έντονο σχηματισμό αστεριών, ο οποίος στη συνέχεια γρήγορα υποχώρησε ».

Ένας βασικός ύποπτος σε αυτό το «διαγαλαξιακό δράμα» είναι ο Μεσιέ 32, ένας μικρός γαλαξίας-δορυφόρος. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η Ανδρομέδα εξάντλησε το αέριο του Μεσιέ 32, τροφοδοτώντας το σχηματισμό αμέτρητων αστεριών πριν μεταβεί στην τρέχουσα, λιγότερο ενεργή κατάστασή της.

Περισσότερα για το θέμα:

Από το δελτίο τύπου του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον .

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Turkey is Making a Power Play to Dominate the Middle East

Από

pcuser

August 15, 2025

With Iran’s regional influence in steep decline, Turkey is aggressively positioning itself to fill the vacuum and assert dominance across the eastern Mediterranean and the broader Middle East. This ambition is clearly evidenced by Ankara’s rapid military buildup, its expanding engagement with African states such as Libya and Somalia, and its assertive military activity in Syria, all of which exploit Tehran’s retreat from the regional stage.

Turkey Fills the Void

These developments have alarmed key US allies—including Greece, Israel, and Cyprus—who warn that Turkey’s revisionist foreign policy directly threatens their security and sovereignty. Left unchecked, Ankara’s expansionist agenda may not only destabilize the region but could also entangle Europe and the United States in a broader conflict. As one analyst starkly observed, “Turkey may be the new Iran.”

Ankara’s recent diplomatic overtures in Africa illustrate a worrisome trend. In 2019, Turkey intervened in Libya’s civil war on behalf of the Tripoli-based government of Fayez al-Sarraj, providing weapons and deploying troops to help secure his regime. In return, al-Sarraj agreed to a maritime boundary deal that vastly expanded Turkey’s territorial claims in the Mediterranean—claims that directly challenge the internationally recognized maritime boundaries of Greece.

The agreement, roundly rejected by the European Union and regional powers like Egypt, served as a preview of Ankara’s ambitions. Now, Turkey is courting Field Marshal Khalifa Haftar, head of the rival Libyan National Army in the country’s east—despite having previously backed his adversary. By hosting Haftar in Ankara in July, Turkish officials are banking on securing a similar maritime agreement with Libya’s eastern government. They are also counting on the EU to acquiesce, hoping Brussels will prioritize Turkish cooperation in curbing African migration to Europe over safeguarding Greek sovereignty.

If both Libyan factions ratify Turkey’s maritime claims and Europe offers no meaningful resistance, it would constitute a blatant violation of existing international maritime law. Such a move would raise the specter of armed confrontation between Turkey and Greece.

Turkey’s Moves Are Far-Reaching

Israel harbors similar concerns. In July 2025, Turkish President Recep Tayyip Erdogan announced deepened ties with Somalia—a country in which Turkey has invested heavily in infrastructure, education, and healthcare. More crucially, Ankara has provided extensive military training and support, and in return operates its largest overseas military base on Somali soil. Israeli officials fear this base could serve as a launchpad for Turkish military operations or missile deployments that place key Israeli population centers within striking distance.

Turkey’s rapidly advancing weapons programs heighten those fears. At the 2025 International Defense Industry Fair (IDEF), Ankara unveiled the “Tayfun 4,” a hypersonic ballistic missile believed to have the range to strike Israel. Turkey also showcased the “Gazap,” its most powerful non-nuclear aerial bomb to date—capable of penetrating fortified bunkers and deployable from F-16 fighter jets.

Capping these displays of military ambition was Turkey’s announcement of a preliminary agreement with the United Kingdom and Germany to purchase 40 Eurofighter Typhoon jets. Though the deal has yet to be finalized, Israel, Greece, and Cyprus are lobbying hard to block it. They are also urging Washington to maintain its restrictions on selling fifth-generation F-35 jets to Turkey—restrictions imposed in 2019 after Ankara’s acquisition of the Russian S-400 missile defense system.

Fears Grow in the Region

Turkey’s activities in Syria further justify Israel’s apprehension. For years, Ankara provided arms and training to Ahmed al-Sharaa’s Hayat Tahrir al-Sham (HTS) and other jihadist groups in Idlib, all to unseat Bashar al-Assad. That gamble paid off when al-Sharaa toppled Assad in December 2024 and installed himself as interim president. Erdogan views al-Sharaa as a pliable proxy leader and is already working to rebuild Syria’s military under Turkish guidance. More than 20,000 Turkish troops remain stationed inside Syria.

Turkey’s ambitions to deepen its military presence were exposed—and thwarted—when Israeli fighter jets destroyed an airbase in Palmyra just hours before the arrival of Turkish personnel. Israeli officials see Turkey’s goal as clear: to replace Iran as Syria’s primary patron and use the country as a staging ground to threaten Israel. These are not baseless fears. Ankara’s full-throated support for Hamas—especially since the October 7 attacks—reinforces the perception that Turkey is positioning itself as a regional antagonist to Israel.

Cyprus, too, has valid reasons for concern. Turkey has illegally occupied the northern third of the island since 1974, maintaining tens of thousands of troops on its soil. But what was once seen as a uniquely Cypriot dilemma is increasingly viewed by Israeli analysts as a broader security threat.

Since 2021, Turkey has deployed armed drones, including the Akinci and Bayraktar platforms, to Northern Cyprus—systems capable of striking Israeli naval vessels, gas platforms, and other critical infrastructure. In addition, Turkey has positioned ATMACA anti-ship missiles on the island. With a range of over 200 kilometers, they pose a direct threat to Israel’s offshore energy assets.

Taking Turkey’s Threat Seriously

Some may argue that these concerns are overblown. After all, Turkey continues to portray itself as a responsible NATO ally—one that supports efforts to contain Russia and mediate peace in Ukraine. It claims to be a stabilizing force in Syria, not an enabler of jihadist warlords. And it insists that its support for Hamas is rooted in humanitarian concern, not military alliance. But these narratives unravel under scrutiny.

Throughout the Syrian civil war, Erdogan doubled down on efforts to empower jihadist militias with ties to Al Qaeda under the umbrella of the Syrian National Army (SNA). Members of these militias, which now form the core of the new Syrian army, have been implicated in violent attacks against Syria’s Alawite and Druze minorities.

Similarly, Erdogan’s sympathy for Hamas is not limited to rhetoric and sympathy for Palestinians. Turkey has a documented and ongoing track record of providing material support to Hamas, a designated terrorist organization in the United States and the European Union.

Turkey’s record tells a different story—one of opportunistic power projection, escalating militarism, and strategic partnerships with actors hostile to Western interests. Whether in Libya, Somalia, Syria, or Cyprus, Ankara is redrawing the map of the region, often at the expense of international law and the security of its neighbors. The evidence is mounting: Turkey is not a benign actor seeking peace, but a revisionist power exploiting regional instability to assert its dominance.

The West must take this threat seriously. For Greece, Israel, and Cyprus, the danger is immediate. But the implications for Europe and the United States are no less profound. While Washington and Brussels perceive Turkey as a security partner in the abstract, Ankara is encircling the region militarily and diplomatically, with little to no pushback.

Sinan Ciddi

Senior Fellow

https://www.fdd.org/analysis/2025/08/13/turkey-is-making-a-power-play-to-dominate-the-middle-east/

Αντιπρόεδρος του ΔΔΧ: «Ο Κύριος υπολογίζει σε μένα να σταθώ στο πλευρό του Ισραήλ»

Από

anixneuseis

August 15, 2025

Η δικαστής Τζούλια Σεμπουτίντε λέει ότι τα σημάδια της συντέλειας «εμφανίζονται στη Μέση Ανατολή»

Αντιπρόεδρος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ), Τζούλια Σεμπουτίντε

Του Ίμραν Μούλα
Ημερομηνία δημοσίευσης: 15 Αυγούστου 2025, 12:00 BST

Η Τζούλια Σεμπουτίντε, αντιπρόεδρος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ICJ) από την Ουγκάντα, δήλωσε ότι ο Θεός «υπολογίζει σε μένα να σταθώ στο πλευρό του Ισραήλ» και ότι τα σημάδια της «συντέλειας» «εμφανίζονται στη Μέση Ανατολή».

Στις αρχές του περασμένου έτους, η Σεμπουτίντε ήταν η μόνη δικαστής από τα 17 μέλη του ΔΔΧ που, ενώ το δικαστήριο έκρινε ότι είναι «εύλογο» να θεωρηθεί πως το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα, ψήφισε κατά όλων των έξι μέτρων που υιοθετήθηκαν από το δικαστήριο.

Και τον Ιούλιο του 2024, ήταν πάλι η μόνη που διαφώνησε όταν δεκαπενταμελές σώμα δικαστών έκρινε ότι η δεκαετής κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ είναι «παράνομη».

Τον Φεβρουάριο του 2025, μελέτη την κατηγόρησε ότι αντέγραψε σχεδόν λέξη προς λέξη προτάσεις στη διαφωνούσα άποψη που συνέταξε στις 19 Ιουλίου 2024.

Σύμφωνα με την καταγγελία, «τουλάχιστον το 32 τοις εκατό της διαφωνίας της Σεμπουτίντε ήταν προϊόν λογοκλοπής». Η Σεμπουτίντε αρνήθηκε να σχολιάσει το θέμα στο MEE εκείνη την περίοδο.

Τώρα, η 71χρονη δικαστής απαντά δημόσια για πρώτη φορά στην κριτική που δέχθηκε για τη στάση της.

«Ο Κύριος υπολογίζει σε μένα να σταθώ στο πλευρό του Ισραήλ», δήλωσε στις 10 Αυγούστου σε ομιλία της στην εκκλησία Watoto στην Ουγκάντα, σύμφωνα με τον ουγκανδέζικο ειδησεογραφικό ιστότοπο Monitor.

«Όλος ο κόσμος ήταν εναντίον του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μου».

Η Σεμπουτίντε εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Ουγκάντας αποστασιοποιήθηκε από τη θέση της.

«Η θέση που πήρε η δικαστής Σεμπουτίντε είναι η δική της προσωπική και ανεξάρτητη άποψη και δεν αντικατοπτρίζει με κανέναν τρόπο τη θέση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Ουγκάντας», δήλωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2024.

Η Σεμπουτίντε θυμήθηκε: «Παρόλο που η κυβέρνηση ήταν εναντίον μου, θυμάμαι έναν πρέσβη να λέει, “Αγνοήστε την γιατί η απόφασή της δεν εκπροσωπεί την Ουγκάντα”».

«Ο Θεός μου επέτρεψε να είμαι μέρος των εσχάτων ημερών»
Η Σεμπουτίντε, η οποία υπηρέτησε για λίγο ως εν ενεργεία πρόεδρος του ΔΔΧ νωρίτερα φέτος, αποκάλυψε επίσης ότι έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση της αντιπροέδρου του παγκόσμιου δικαστηρίου — ρόλος που κατέχει σήμερα — επειδή ένιωσε πως την ώθησε ο Θεός να το κάνει.

Είπε ότι ο Θεός την αποκάλεσε «δειλή» και της είπε να «ξυπνήσει» όταν ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι το πρωί της εκλογής, ανησυχώντας για την κριτική που δεχόταν σχετικά με τη στάση της απέναντι στο Ισραήλ.

Η δικαστής μοιράστηκε επίσης τις σκέψεις της για τη Γάζα, λέγοντας ότι η κατάσταση αποτελεί ένδειξη της «συντέλειας» που προφητεύεται στη Βίβλο.

«Έχω μια πολύ ισχυρή πεποίθηση ότι ζούμε στις έσχατες ημέρες», δήλωσε. «Τα σημάδια εμφανίζονται στη Μέση Ανατολή. Θέλω να βρεθώ στη σωστή πλευρά της ιστορίας».

Συνέχισε λέγοντας: «Είμαι πεπεισμένη ότι ο χρόνος τελειώνει. Θα σας ενθάρρυνα να παρακολουθείτε τις εξελίξεις στο Ισραήλ. Νιώθω ταπεινότητα που ο Θεός μου επέτρεψε να είμαι μέρος των εσχάτων ημερών».

Η μελέτη που κατήγγειλε ότι η Σεμπουτίντε είχε διαπράξει λογοκλοπή στη διαφωνούσα άποψή της τον Ιούλιο, συντάχθηκε από ανώνυμο Παλαιστίνιο ερευνητή για το πρόσφατο βιβλίο του Αμερικανού πανεπιστημιακού Νόρμαν Φίνκελσταϊν με τίτλο Gaza Gravediggers.

Η μελέτη ισχυρίστηκε ότι αντέγραψε από διάφορους φιλοϊσραηλινούς σχολιαστές και νομικούς, και ότι αντλήθηκαν απευθείας αποσπάσματα από τη Wikipedia και το BBC News.

Το Middle East Eye προσφέρει ανεξάρτητη κάλυψη και ανάλυση της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και πέρα από αυτές.

middleeasteye.net

Εξήντα Τρία Χρόνια, Τίποτα Δεν Έχει Αλλάξει

Από

anixneuseis

August 15, 2025

Μια αναδρομή στο πώς η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ πήρε λάθος δρόμο.

James W. Carden | 15 Αυγούστου

Ακριβώς πριν από 63 χρόνια, ένα καλοκαιρινό απόγευμα στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου επί Κένεντι, Άρθουρ Σλέσινγκερ, επέστρεψε στο Χάρβαρντ, όπου έως πρόσφατα ήταν καθηγητής ιστορίας.

Ο Σλέσινγκερ είχε προσκληθεί από έναν άλλον καθηγητή του Χάρβαρντ, τον δρα Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος εκείνη την εποχή διηύθυνε το Harvard International Seminar, που συγκέντρωνε τα «καλύτερα και λαμπρότερα» μυαλά από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό για διαλέξεις, ανταλλαγή απόψεων και—το σημαντικότερο για τον Κίσινγκερ—δικτύωση.

Αυτό που είπε εκείνη την ημέρα ο Σλέσινγκερ αξίζει να ανακληθεί με λεπτομέρεια, διότι σχετίζεται άμεσα με την παρούσα κατάσταση.

Ο Σλέσινγκερ είπε στους παρευρισκόμενους: «Καθώς οι λειτουργίες της εθνικής κυβέρνησης πολλαπλασιάστηκαν, αναπτύχθηκε μια γραφειοκρατία κυριαρχούμενη από ίδια συμφέροντα—συμφέροντα σε ιδέες, διαδικασίες, θεσμούς.»

«Η αμερικανική κυβέρνηση», πρόσθεσε, «έχει σήμερα τέσσερις, όχι τρεις, συνταγματικά ισοδύναμους κλάδους—τη νομοθετική, τη δικαστική, την εκτελεστική και την προεδρία· και ένας ενεργός Πρόεδρος αντιμετωπίζει αντιστάσεις μέσα στο εκτελεστικό σκέλος εξίσου ισχυρές με αυτές από το Κογκρέσο ή το Ανώτατο Δικαστήριο. Η αύξηση του μεγέθους της γραφειοκρατίας δημιούργησε ένα ρήγμα ανάμεσα στην “πολιτική κυβέρνηση” και τη “μόνιμη κυβέρνηση”· και πολλά μέλη της γραφειοκρατίας διακατέχονται από το αίσθημα ότι οι Πρόεδροι έρχονται και φεύγουν, αλλά εκείνοι συνεχίζουν για πάντα.»

Το πρόβλημα της προόδου—σημείωσε ο Σλέσινγκερ—ήταν κατά μεγάλο μέρος «το πρόβλημα του να καταστεί η μόνιμη κυβέρνηση υπεύθυνη έναντι της πολιτικής κυβέρνησης.»

Ο Σλέσινγκερ προειδοποίησε ότι η «μόνιμη κυβέρνηση» διαθέτει τη «δυνατότητα να αραιώσει, να καθυστερήσει, να παρεμποδίσει, να αντισταθεί και να σαμποτάρει τις προεδρικές προθέσεις.»

Βασική παρανόηση ήταν η εξής: οι περισσότεροι υπέθεταν ότι όσο οι ΗΠΑ ισχυροποιούνταν, τόσο ισχυρότερη γινόταν η προεδρία. Όμως ο Σλέσινγκερ υποστήριξε ότι αυτό δεν ίσχυε. Σε κάποιες πτυχές, «ο Πρόεδρος σήμερα είναι λιγότερο ελεύθερος να ενεργεί μόνος του» από ό,τι ήταν «ο Πρόεδρος πριν από πενήντα ή εκατό χρόνια.»

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, είχε καταστεί φανερό ότι ο Πρόεδρος ήταν σε πολλά σημεία ο πιο περιζήτητος αιχμάλωτος της μόνιμης κυβέρνησης.

Μιας κυβέρνησης που είχε εκλεγεί για να επιβλέπει.

Σε δοκίμιό του το 1971, με τίτλο «Οι Διαχειριστές Εθνικής Ασφάλειας και το Εθνικό Συμφέρον», ο Ρίτσαρντ Μπάρνετ, ιδρυτής του Institute for Policy Studies, παρατήρησε ότι:

«Οι Διαχειριστές Εθνικής Ασφάλειας ασκούν την εξουσία τους κυρίως φιλτράροντας τις πληροφορίες που φτάνουν στον Πρόεδρο και ερμηνεύοντας γι’ αυτόν τον έξω κόσμο.»

Συνεχίζοντας αυτή τη σκέψη, η φιλόσοφος Χάνα Άρεντ σημείωσε ότι ο Πρόεδρος, ο οποίος είναι «υποτίθεται ο πιο ισχυρός άνθρωπος στην πιο ισχυρή χώρα, είναι το μόνο πρόσωπο σε αυτή τη χώρα του οποίου το εύρος επιλογών μπορεί να προδιαγραφεί εκ των προτέρων.»

Πράγματι, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60, είχε καταστεί σαφές ότι το κράτος εθνικής ασφάλειας είχε σφετεριστεί το δικαίωμα να αντιταχθεί—και αν χρειαζόταν να ματαιώσει με διάφορα μέσα—τις πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής ενός νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου.

Κατά την Άρεντ, το σημείο καμπής ήταν η δολοφονία του Προέδρου Κένεντι. «Όπως και να την εξηγήσεις και ανεξάρτητα από το τι γνωρίζεις ή δεν γνωρίζεις γι’ αυτήν», είπε η Άρεντ, «ήταν απολύτως σαφές ότι, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό στην αμερικανική ιστορία, ένα άμεσο έγκλημα παρενέβη στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Και αυτό με κάποιο τρόπο άλλαξε τη λειτουργία του συστήματος.»

Σε αυτό το πλαίσιο, ένας άλλος φιλόσοφος, ο Πολ Γκρενιέ, παρατήρησε: «Τίποτα δεν παρέχει πιο ισχυρή βάση για δράση και έλεγχο από τον φόβο.»

Κι έτσι, κάθε επόμενη κυβέρνηση κατάλαβε το άρρητο προνόμιο του να προσαρμόζεται στην ατζέντα του μόνιμου κράτους.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, το μόνιμο κράτος είχε αναδειχθεί σε υπέρτατο ρυθμιστή της πολιτικής — ποιος θα τολμούσε να το αμφισβητήσει;

Μετά τη δολοφονία Κένεντι ακολούθησε το Βιετνάμ· και το Βιετνάμ βασίστηκε σε μύθους του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή στη Θεωρία του Ντόμινο και την αιώνια Αναλογία του Μονάχου. Οι περισσότεροι από τους άνδρες που ο Κένεντι είχε διορίσει σε υψηλά αξιώματα ήξεραν ότι το επίσημο αφήγημα για τον πόλεμο ήταν ανόητο· αυτό επιβεβαιώθηκε με τη δημοσίευση των Εγγράφων του Πενταγώνου το 1971.

Ας επιστρέψουμε στη Χάνα Άρεντ. Σε μια κριτική της για τα Έγγραφα του Πενταγώνου που δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books, παρατήρησε πως «η πολιτική του ψεύδους» — δηλαδή το ψεύδος από πλευράς κυβέρνησης — «σπάνια στόχευε τον εχθρό, αλλά αποσκοπούσε κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στην εσωτερική κατανάλωση, στην προπαγάνδα στο εσωτερικό και κοινωνικά για τον σκοπό της παραπλάνησης του Κογκρέσου.»

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ήρθε μια ακόμη καινοτομία, αυτή τη φορά από τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ και τον σύμβουλό του για την εθνική ασφάλεια, Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι.

Κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην τελετή αποφοίτησης του Πανεπιστημίου Notre Dame τον Μάιο του 1977, ο Κάρτερ διακήρυξε πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ πρέπει να «βασίζεται σε θεμελιώδεις αξίες.» Προαναγγέλλοντας τη σύγχρονη εμμονή στους Δημοκρατικούς κύκλους εξωτερικής πολιτικής με τον διαχωρισμό του κόσμου σε «δημοκρατίες» και «αυταρχικά καθεστώτα», ο Κάρτερ υποστήριξε ότι: «Επειδή γνωρίζουμε ότι η δημοκρατία λειτουργεί, μπορούμε να απορρίψουμε τα επιχειρήματα εκείνων των ηγετών που στερούν από τους λαούς τους τα ανθρώπινα δικαιώματα… δεν μπορούμε πλέον να διαχωρίζουμε τα παραδοσιακά ζητήματα πολέμου και ειρήνης από τα νέα παγκόσμια ερωτήματα περί δικαιοσύνης, ισότητας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.»

Ο Μπρζεζίνσκι επιδίωξε να κάνει αυτή τη μάλλον ευρεία αντίληψη για την αμερικανική εξωτερική πολιτική ακόμη πιο καθολική, συμβουλεύοντας τον Κάρτερ να δει τα ανθρώπινα δικαιώματα ως κάτι «πολύ περισσότερο από την πολιτική ελευθερία, το δικαίωμα ψήφου και την προστασία από αυθαίρετες κρατικές ενέργειες.»

Όχι: θα έπρεπε να αγκαλιάζει σχεδόν κάθε πτυχή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής μιας χώρας. Αυτή η προσέγγιση ήταν το ακριβώς αντίθετο της εξωτερικής πολιτικής που συνιστούσε ο διπλωμάτης-ιστορικός Τζορτζ Φ. Κέναν, ο οποίος είχε γράψει ότι οι «ηθικές υποχρεώσεις των κυβερνήσεων δεν είναι ίδιες με εκείνες των ατόμων.»

Για τον Κέναν, η «πρωταρχική υποχρέωση» της κυβέρνησης «είναι απέναντι στα συμφέροντα της κοινωνίας που εκπροσωπεί, όχι στις ηθικές παρορμήσεις που μπορεί να βιώνει αυτή η κοινωνία.»

Ο Κέναν καταδίκασε αυτό που θεωρούσε «θεατρινισμούς του ηθικισμού», δηλαδή «τη διατύπωση στάσεων, πόζας και ρητορικής που μας κάνουν να φαινόμαστε ευγενείς και αλτρουιστές στον καθρέφτη της δικής μας ματαιοδοξίας, αλλά στερούνται ουσίας όταν σχετίζονται με την πραγματικότητα της διεθνούς ζωής.»

Αυτό που έκανε τη σύνδεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την εξωτερική πολιτική τόσο ελκυστική, ήταν ότι εναρμονιζόταν με την πολυετή εμμονή στην υποτιθέμενη «παρακαταθήκη του Μονάχου» — δηλαδή την άποψη ότι αν ο Τσάμπερλεϊν δεν είχε «κατευνάσει» τον Χίτλερ το 1938 και αντίθετα είχε ξεκινήσει έναν προληπτικό πόλεμο τότε και εκεί, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά — για τον Χίτλερ και, κυρίως, για τους Εβραίους της Ευρώπης. Αυτή υπήρξε κεντρική ρητορική τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών για δεκαετίες:

ο Τρούμαν επικαλέστηκε το Μόναχο για να δικαιολογήσει τον πόλεμο στην Κορέα, όπως και ο Τζόνσον στο Βιετνάμ· αργότερα και οι δύο Μπους για τους πολέμους στο Ιράκ.

Αν και είναι μάλλον απίθανο να ήταν αυτή η πρόθεση του Κάρτερ, η εξωτερική πολιτική με προτεραιότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα παρείχε στις μελλοντικές κυβερνήσεις ένα υψηλόφρονο, έτοιμο άλλοθι που μπορούσαν να επικαλούνται όποτε τους συνέφερε.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα διεύρυναν το πεδίο για αμερικανική παρέμβαση — και επιτάχυναν την εμμονή με τη λογική του Μονάχου.

Πιο γρήγορος στο να κατανοεί τις συνέπειες από τον Κάρτερ, ο Μπρζεζίνσκι φαίνεται να αντιλήφθηκε άμεσα τη δυναμική αυτής της σκέψης. Όπως έχει σημειώσει η ιστορικός του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Λουίζ Γούντρουφ,

ο Μπρζεζίνσκι αντιλήφθηκε «ότι θεμελιώδεις δυνάμεις, όπως τα λαϊκά κινήματα, ο εθνικισμός, η τεχνολογία, ο ρόλος των ΜΚΟ και ακόμη και η κλιματική αλλαγή, θα συνεχίσουν να επηρεάζουν την κατανόηση της παγκόσμιας κατάστασης.»

Από αυτή την άποψη, η «κρυστάλλινη σφαίρα» του Μπρζεζίνσκι αποδείχθηκε πιο διορατική από των περισσοτέρων — στις επόμενες δεκαετίες, το «μόνιμο κράτος», υπό το προσωπείο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αξιοποίησε τη δύναμη των ΜΚΟ και των τοπικών κινημάτων (που σχεδόν πάντα χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ και τις κυβερνήσεις συμμάχων του ΝΑΤΟ) για να επηρεάσει την πολιτική ζωή άλλων κρατών, ιδιαίτερα στον μετασοβιετικό χώρο.

Αυτή η προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής οδήγησε στον λανθασμένο —και, στην περίπτωση της Ουκρανίας, καταστροφικό— ενθουσιασμό μας για τις «έγχρωμες επαναστάσεις».

Και, όπως είδαμε, αυτοί οι πόλεμοι εν κρυπτώ ενίσχυσαν ορισμένες υπηρεσίες και αποδυνάμωσαν άλλες. Οι υπηρεσίες που ήταν πιο κατάλληλες για επιχειρήσεις στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας δεν ήταν τα παραδοσιακά διπλωματικά κέντρα ή τα αποθέματα σκληρής ισχύος, όπως ο Στρατός και το Ναυτικό.

Όχι — αυτή η προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής ενίσχυσε την κατασκοπευτική μηχανή, τις ειδικές δυνάμεις και τις υπηρεσίες «ήπιας ισχύος» όπως η USAID, καθώς και ΜΚΟ που χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση και προσέφεραν στον πρόεδρο και την εκτελεστική εξουσία το απαραίτητο περιθώριο άρνησης κάθε ευθύνης.

Τι σκοπεύει να κάνει ο Τραμπ για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση παραμένει, το λιγότερο, ασαφές.

Ο James W. Carden είναι αρχισυντάκτης του TRR.

Πού Βρίσκεται η Ινδία στις Νέες Στρατηγικές των ΗΠΑ

Από

anixneuseis

August 15, 2025

Οι περιστάσεις υπαγόρευαν τη σύμπλευση επί δεκαετίες. Αλλά οι περιστάσεις αλλάζουν.

Του Kamran Bokhari – 7 Αυγούστου 2025

Στην ετήσια πρόβλεψή του για το 2025, το GPF έγραψε ότι ο κόσμος δεν διαθέτει πλέον έναν σταθερό άξονα γύρω από τον οποίο να μπορεί να οργανωθεί. Πουθενά αυτό δεν αποτυπώνεται καλύτερα απ’ ό,τι στην υποχώρηση των σχέσεων ΗΠΑ–Ινδίας. Το Νέο Δελχί υπέθετε ότι η σχέση του με την Ουάσιγκτον ήταν άτρωτη απέναντι στις αλλαγές στη στρατηγική των ΗΠΑ· όμως αυτό δεν ισχύει. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να διαχειριστεί τους δύο μεγαλύτερους αντιπάλους της, την Κίνα και τη Ρωσία, αποκάλυψαν τα όρια της ευθυγράμμισης ΗΠΑ–Ινδίας, η οποία διατηρείται επί δεκαετίες.

Η Ινδία εξακολουθεί να είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία του κόσμου και θα παραμείνει βασικός εταίρος των ΗΠΑ, αλλά είναι απίθανο να διατηρήσει το «ειδικό καθεστώς» της καθώς εντείνεται ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας.

Στις 6 Αυγούστου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε πρόσθετο δασμό 25% στα ινδικά προϊόντα, ως απάντηση στην επιμονή της Ινδίας να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο. Η απόφαση ανέβασε το σύνολο των τελωνειακών επιβαρύνσεων στο 50% — από τα υψηλότερα ποσοστά που έχουν επιβληθεί σε εμπορικό εταίρο των ΗΠΑ. Την ίδια ημέρα, ινδικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι ο Πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι θα ταξιδέψει στην Κίνα στις 31 Αυγούστου — το πρώτο του ταξίδι εκεί από τις συγκρούσεις στα σύνορα τον Ιούνιο του 2020 — για να συμμετάσχει στη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Παράλληλα, ο Ινδός σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Ατζίτ Ντοβάλ αναχωρεί για τη Μόσχα πριν από ακόμη μία επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών Σ. Τζαϊσανκάρ στο Κρεμλίνο.

Πρόκειται για δραματικές εξελίξεις. Μέχρι πρόσφατα, οι ΗΠΑ θεωρούσαν την Ινδία στρατηγικό σύμμαχο, ιδίως ως προς τον στόχο περιορισμού της Κίνας. Αυτό ίσχυε για κάθε αμερικανική κυβέρνηση, περιλαμβανομένης της πρώτης θητείας του Τραμπ, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο λόγος ήταν ότι η Ινδία εξελίχθηκε σε τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, ξεπερνώντας τη Ρωσία, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιαπωνία. Διαθέτει επίσης τον τέταρτο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο.

Για αυτούς τους λόγους, η Ουάσιγκτον καλλιέργησε τη σχέση της με το Νέο Δελχί ως κρίσιμο στρατιωτικό και οικονομικό εταίρο. Το 2017, αναβίωσε τον Τετραμερή Διάλογο Ασφαλείας (Quad) και συγχώνευσε τους ωκεανούς Ινδικό και Ειρηνικό σε ενιαία στρατιωτική διοίκηση, την INDOPACOM, διευκολύνοντας την ενσωμάτωση της Ινδίας στις στρατηγικές ΗΠΑ για την ανάσχεση της Κίνας. Παράλληλα, οι ΗΠΑ ήλπιζαν ότι η Ινδία θα εξελισσόταν σε εναλλακτικό κόμβο βιομηχανικής παραγωγής ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση από την Κίνα.

Ωστόσο, παρά τις αρχικές ελπίδες, η Ουάσιγκτον συνειδητοποίησε ότι αυτά είναι μακροπρόθεσμα σχέδια. Στη μετα-πανδημική και μεταπολεμική (Ουκρανία) εποχή, η Ρωσία έχει αποδυναμωθεί δραματικά και η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας έχει σταθεροποιηθεί. Η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να επωφεληθεί από αυτές τις νέες πραγματικότητες για να περιορίσει την αμερικανική έκθεση σε παγκόσμιους κινδύνους και διαμορφώνει νέα στρατηγική: αφενός, να αναθέσει σε εταίρους την περιφερειακή ασφάλεια· αφετέρου, να χρησιμοποιήσει δασμούς για τη διόρθωση εμπορικών ανισορροπιών, την προστασία της αμερικανικής βιομηχανίας και την αναδιαμόρφωση του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος υπέρ των ΗΠΑ.

Καθώς οι ΗΠΑ εφαρμόζουν αυτή τη στρατηγική, οι προτεραιότητες είναι η Ρωσία και η Κίνα. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, ασκώντας πίεση στη Μόσχα για διαπραγματευτικό συμβιβασμό. Παράλληλα, προσπαθεί να διαπραγματευτεί με την Κίνα ώστε να συγκρατήσει τη γεωοικονομική της επιρροή, κυρίως στον τεχνολογικό τομέα.

Σε αυτό το πλαίσιο μεταβάλλεται και η αμερικανική οπτική για την Ινδία. Ο Τραμπ ζητά από την κυβέρνηση Μόντι να σταματήσει να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο, ώστε να ενισχυθεί η διαπραγματευτική πίεση προς τη Μόσχα. Η άρνηση της Ινδίας προκαλεί σοβαρή ρήξη στις διμερείς σχέσεις. (Η αποτυχία σύναψης εμπορικής συμφωνίας και οι διαφωνίες για τον ρόλο της Ουάσιγκτον σε ειρηνευτικές συνομιλίες Ινδίας–Πακιστάν επιδείνωσαν την κατάσταση.) Αλλά αυτή η ρήξη δεν είναι μόνο τακτική· πρόκειται για στρατηγική αναθεώρηση του ρόλου της Ινδίας στη διαχείριση της Κίνας.

Η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει τα όρια απεξάρτησης από το Πεκίνο, ιδίως σε τομείς όπως οι σπάνιες γαίες. Χρειάζεται συνεπώς μια στρατηγική συμφωνία με την Κίνα. Οι συζητήσεις περιλαμβάνουν απαιτήσεις όπως ότι η Κίνα δεν μπορεί να προσδοκά εμπορικές σχέσεις με τις ΗΠΑ ενώ παραμένει στρατιωτική απειλή. Το Πεκίνο ενδιαφέρεται κυρίως για την οικονομία· αν δείξει ευελιξία, π.χ. στο ζήτημα της Ταϊβάν, τότε θα προσδοκά από τις ΗΠΑ να υποβαθμίσουν τις στρατηγικές σχέσεις με την Ινδία.

Ανεξαρτήτως της τελικής συμφωνίας, η πραγματικότητα είναι ότι οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται πλέον την Ινδία όσο παλιά. Η Ινδία το έχει αντιληφθεί και προσπαθεί να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Κίνα. Όμως το κατάλαβε αργά, παραμένοντας επί μακρόν στο παλιό αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο μπορούσε να συναλλάσσεται με τη Ρωσία και να θεωρείται αναντικατάστατη στο κινεζικό ζήτημα. Οι δεσμοί ΗΠΑ–Ινδίας παραμένουν σημαντικοί, αλλά καθώς η Ουάσιγκτον επανεξετάζει τις στρατηγικές της επιλογές, θα επανεξετάσει και τη διαχρονικότητα των εταιρικών της σχέσεων.

Καμράν Μποκχαρί
https://geopoliticalfutures.com

Ο Δρ. Καμράν Μποκχαρί είναι τακτικός συνεργάτης και πρώην ανώτερος αναλυτής (2015–2018) στο Geopolitical Futures. Επί του παρόντος, είναι Διευθυντής του Χαρτοφυλακίου για την Ευρασιατική Ασφάλεια και Ευημερία στο New Lines Institute for Strategy & Policy στην Ουάσιγκτον, ΗΠΑ. Είναι επίσης ειδικός σε θέματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής στο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου της Οτάβα. Έχει διατελέσει Συντονιστής Σπουδών Κεντρικής Ασίας στο Ινστιτούτο Διπλωματικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ακολουθήστε τον στο X (πρώην Twitter) @KamranBokhari.

geopoliticalfutures.com

Η Έκθεση του ΟΗΕ Συνδέει τον Νέο Συριακό Στρατό με τις Σφαγές στα Παράλια

Από

anixneuseis

August 15, 2025

Ahmad Sharawi | Αναλυτής Έρευνας

Άποψη της κατεστραμμένης οικιστικής περιοχής μετά από συγκρούσεις στην περιοχή Τζάμπλε της Λαττάκειας, Συρία, στις 11 Μαρτίου 2025. (Izettin Kasim/Anadolu μέσω Getty Images)

Οι σφαγές στις συριακές ακτές τον Μάρτιο αποτέλεσαν ένα από τα πιο φονικά επεισόδια βίας από την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Μια έκθεση της 11ης Αυγούστου από την Ανεξάρτητη Διεθνή Ερευνητική Επιτροπή του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας, φιλο-Άσαντ πολιτοφυλακές και ιδιώτες διέπραξαν εγκλήματα πολέμου κατά της κοινότητας των Αλαουϊτών και των Σουνιτών Αράβων στα παράλια. Οι δολοφονίες άφησαν πίσω περίπου 1.400 νεκρούς, κυρίως αμάχους, μαζί με εκτεταμένες λεηλασίες, εμπρησμούς και βίαιους εκτοπισμούς.

Η θρησκευτική-σεκταριστική φύση των θηριωδιών ανέδειξε τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο προσωρινός Πρόεδρος Αχμάντ αλ-Σαράα για τη διασφάλιση της λογοδοσίας και της σταθερότητας σε ένα κατακερματισμένο έθνος. Οι συστάσεις της έκθεσης επικεντρώθηκαν στο «να διασφαλιστεί ότι όλοι οι δράστες θα λογοδοτήσουν, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή βαθμού, καθώς και στην εντατικοποίηση των προσπαθειών για να αποτραπεί η επανάληψη, να ξεκινήσει η διαδικασία αποζημιώσεων και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πληγεισών κοινοτήτων.»

Δυνάμεις Συνδεδεμένες με την Κυβέρνηση και Ξένοι Μαχητές Διέπραξαν Θηριωδίες
Μέρες μετά την αποπομπή του Άσαντ, ο Σαράα ανακοίνωσε: «Όλες οι στρατιωτικές παρατάξεις θα ενταχθούν σε έναν ενιαίο θεσμό υπό τη διοίκηση του Υπουργείου Άμυνας στον Νέο Συριακό Στρατό.» Ωστόσο, η βεβιασμένη διαδικασία άφησε πολλές αντιασαντικές πολιτοφυλακές να λειτουργούν ανεξάρτητα υπό τους παλιούς ηγέτες τους.

Η έκθεση του ΟΗΕ ανέφερε ότι «δεν υπάρχουν αποδείξεις πως η κεντρική κυβέρνηση της Συρίας διέταξε τις δυνάμεις της να διαπράξουν παραβιάσεις» και επαίνεσε τις «προσπάθειες της κυβέρνησης σε αρκετές περιοχές να αποτραπεί η βία κατά των αμάχων.» Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση κατέγραψε ότι ισλαμικές φιλοκυβερνητικές φατρίες όπως οι Ahrar al-Sham, η Ταξιαρχία Οθμάν, η Ταξιαρχία Μουαουίγια, ξένοι μαχητές, καθώς και τουρκο-στηριζόμενες πολιτοφυλακές του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) όπως οι al-Amshat, al-Hamzat και Sultan Murad, συμμετείχαν στις θηριωδίες. Ο Σαράα ενέταξε αυτές τις πολιτοφυλακές στις νέες ένοπλες δυνάμεις μετά τη «Διάσκεψη Νίκης» της 29ης Ιανουαρίου, στην οποία ανακοίνωσε την προεδρία του.

Ο ισχυρισμός του ΟΗΕ συμβαδίζει με έρευνα του πρακτορείου Reuters, η οποία επιβεβαίωσε ότι αυτές οι πολιτοφυλακές συμμετείχαν σε σφαγές κατά της κοινότητας των Αλαουϊτών στα παράλια. Μετά τις επιθέσεις, ο Σαράα επιβράβευσε τους διοικητές των al-Amshat και al-Hamzat, Μοχάμαντ αλ-Τζάσεμ (Άμπου Άμσα) και Σαΐφ Μπουλάντ, με προαγωγές και ηγετικές θέσεις στον συριακό στρατό. Το 2023, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιβάλει κυρώσεις και στους δύο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά της κουρδικής κοινότητας.

Η Επιτροπή Διερεύνησης της Συρίας Είναι Βήμα Προόδου, Όχι Αρκετό
Μετά τη σφαγή, ο Σαράα ανακοίνωσε τη σύσταση επιτροπής διερεύνησης για να ερευνήσει και να εκδώσει συστάσεις. Η επιτροπή δήλωσε ότι εντόπισε 256 μέλη ένοπλων ομάδων συνδεδεμένων με το καθεστώς Άσαντ και 298 άτομα συνδεδεμένα με τη νέα κυβέρνηση. Αντίστοιχα, η επιτροπή «παρέδωσε στον Εισαγγελέα δύο λίστες με υπόπτους για συμμετοχή στις επιθέσεις ή παραβιάσεις.»

Το δικαστικό σύστημα της Συρίας βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο. Η Δαμασκός περίμενε έως τις 2 Ιουνίου για να διορίσει Γενικό Εισαγγελέα, τον Χασάν μπιν Γιουσέφ αλ-Τορμπάχ. Από τη δημοσίευση της έκθεσης και έπειτα, δεν έχει υπάρξει καμία ανακοίνωση για το πώς σκοπεύει η κυβέρνηση να χειριστεί τα ονόματα.

Η ομάδα του ΟΗΕ σημείωσε ότι συναντήθηκε με την κρατική επιτροπή διερεύνησης της Συρίας για να συζητήσουν προκαταρκτικές έρευνες και να βοηθήσουν στις συνεντεύξεις μαρτύρων για την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο, η έκθεση ανέφερε ότι οι περισσότεροι από τους μάρτυρες που εξετάστηκαν «δεν γνώριζαν για οποιαδήποτε έρευνα ή σύλληψη από τις τοπικές αρχές των φερόμενων ως υπευθύνων.» Κατά την επίσκεψη της επιτροπής του ΟΗΕ στα παράλια, αξιωματούχοι δήλωσαν ότι «42 άτομα που υπάγονται στο Υπουργείο Άμυνας έχουν μέχρι στιγμής συλληφθεί για φερόμενες κακοποιήσεις που διαπράχθηκαν τον Μάρτιο.»

Οι ΗΠΑ Πρέπει να Ασκήσουν Πίεση στον Σαράα για να Λογοδοτήσουν Όλοι οι Υπεύθυνοι
Ο Σαράα είχε δηλώσει στο παρελθόν την πρόθεσή του να «επιτύχει πολιτική ειρήνη και να διώξει ποινικά τους εγκληματίες που έχυσαν συριακό αίμα και διέπραξαν σφαγές.» Αντ’ αυτού, προήγαγε άτομα με αιματοβαμμένα χέρια, όπως τον Άμπου Άμσα και τον Σαΐφ Μπουλάντ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες οφείλουν να καταστήσουν σαφές στον Σαράα ότι δεν μπορεί να πετύχει ειρήνη και σταθερότητα επιβραβεύοντας παραστρατιωτικούς ηγέτες εκτός ελέγχου. Η κυβέρνηση Τραμπ πρέπει να πιέσει τον Σαράα να φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης όσους έχουν διαπράξει εγκλήματα και να μεταρρυθμίσει τη δομή του νέου συριακού στρατού, ξεκινώντας με την απομάκρυνση των ξένων τζιχαντιστών. Η Ουάσιγκτον πρέπει επίσης να επιβάλει κυρώσεις σε οποιεσδήποτε στρατιωτικές μονάδες και διοικητές ευθύνονται για τις σφαγές.

Ο Ahmad Sharawi είναι αναλυτής έρευνας στο Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD). Για περισσότερες αναλύσεις από τον Ahmad και το FDD, εγγραφείτε ΕΔΩ. Ακολουθήστε τον Ahmad στο X @AhmadA_Sharawi. Ακολουθήστε το FDD στο X @FDD. Το FDD είναι ένα μη κομματικό ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα την Ουάσιγκτον, επικεντρωμένο στην εθνική ασφάλεια και τη διεθνή πολιτική.

Η Μονή Σουμελά και η Εορτή της Παναγίας

Από

anixneuseis

August 15, 2025

Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλάλης*

Για τους Πόντιους Ρωμιούς, η λειτουργία της εορτής της Παναγίας δεν αποτελεί απλώς μια θρησκευτική τελετή, αλλά έχει ζωτική σημασία για την αναβίωση της πολιτιστικής τους ταυτότητας και των ιστορικών τους δεσμών.

Η Μονή Σουμελά — Μια Ιστορική και Θρησκευτική Κληρονομιά

Η Μονή Σουμελά είναι ένα ιστορικό και πολιτιστικό κόσμημα, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Άλτιντερε, στην επαρχία Ματσούκα της Τραπεζούντας. Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από δύο Αθηναίους μοναχούς, τον Βαρνάβα και τον Σωφρόνιο, και αναγνωρίζεται ως σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Η Σουμελά, γνωστή και ως «Μονή της Παναγίας», ξεχωρίζει ιδιαίτερα για τις λειτουργίες που τελούνται στις 15 Αυγούστου, ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οι τελετές αυτές έχουν βαθιά θρησκευτική και πολιτιστική σημασία για τους Πόντιους Ρωμιούς.

Η Ιστορία και η Θρησκευτική Σημασία της Μονής Σουμελά

Η μονή είναι χτισμένη επάνω σε φυσικό σπήλαιο, σε απόκρημνη πλαγιά του όρους Μελά, σε υψόμετρο περίπου 1.200 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Κατά την παράδοση, η ίδρυσή της συνδέεται με μια εικόνα αφιερωμένη στην Παναγία. Οι δύο Αθηναίοι μοναχοί, καθοδηγούμενοι από όραμα της Θεοτόκου, βρήκαν την εικόνα και ανέδειξαν το σημείο σε ιερό προσκύνημα. Στα βυζαντινά χρόνια, και ιδιαίτερα υπό την προστασία της Αυτοκρατορίας των Ρωμιών της Τραπεζούντας (1204–1461), η μονή γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της σε θρησκευτικό και πολιτιστικό επίπεδο. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που σήμερα δεν σταματούν να επικαλούνται την Οθωμανική περίοδο, θα έπρεπε να πάψουν να αντιγράφουν τα αρνητικά παραδείγματα του παρελθόντος και να παραδειγματιστούν από τη στάση των Οθωμανών απέναντι στη Σουμελά. Ακόμα και στην Οθωμανική εποχή, η μονή Σουμελά προστατευόταν με αυτοκρατορικά φιρμάνια και ενισχυόταν με δώρα από σουλτάνους όπως ο Βαγιαζήτ Β΄, ο Σελίμ Α΄ ο Σκληρός και ο Αχμέτ Γ΄.

Η μονή αναδείχθηκε σε τόπο προσκυνήματος για τους Ορθοδόξους, ειδικά στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ημέρα που, κατά τη χριστιανική πίστη, η Παναγία αναλήφθηκε σωματικώς και ψυχικώς στον ουρανό. Επί αιώνες, η μονή δεν προσείλκυε μόνο χριστιανούς, αλλά και μουσουλμάνους επισκέπτες, που προσέρχονταν με την ελπίδα θεραπείας, στοιχείο που υπογραμμίζει τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της.

Η Εορτή της Παναγίας και η Σημασία για τους Πόντιους Ρωμιούς

Η εορτή της Παναγίας τιμάται από τους Ορθοδόξους στις 15 Αυγούστου, μετά από δεκαπενθήμερη νηστεία. Η Μονή Σουμελά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κέντρα εορτασμού. Για τους Πόντιους Ρωμιούς, αυτή η λειτουργία δεν είναι απλώς θρησκευτικό καθήκον, αλλά έχει ζωτική σημασία για την αναζωογόνηση της πολιτιστικής τους ταυτότητας και την ανασύνδεση με τις ιστορικές τους ρίζες. Οι Πόντιοι Ρωμιοί εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον Πόντο (τον Εύξεινο Πόντο) προς την Ελλάδα κατά τις τελευταίες δεκαετίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923. Η Μονή Σουμελά αποτελεί για αυτούς έναν πνευματικό φάρο στα εδάφη των προγόνων τους, και η εορτή της Παναγίας λειτουργεί ως γέφυρα σύνδεσης με το παρελθόν.

Για τους Πόντιους Ρωμιούς, η Σουμελά δεν είναι μόνο ιερός τόπος, αλλά σύμβολο του πολιτισμού τους. Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη θρησκευτική και κοινωνική τους ζωή, υπήρξε τόπος συνάθροισης, διατήρησης παραδόσεων και ενίσχυσης της συλλογικής ταυτότητας. Οι λειτουργίες της 15ης Αυγούστου αποτελούν για αυτούς προσκυνηματικό ταξίδι· η ποντιακή διασπορά στην Ελλάδα ανηφορίζει τότε στη Σουμελά, τιμώντας την κληρονομιά των προγόνων της και αναζωογονώντας τις πολιτιστικές της ρίζες. Οι τελετές αυτές καταλαμβάνουν εξέχουσα θέση στην ποντιακή προφορική παράδοση και λαογραφία· η μονή αναφέρεται συχνά σε τραγούδια, ιστορίες και αναμνήσεις του ποντιακού λαού. Κατά συνέπεια, η εορτή της Παναγίας στη Σουμελά συνιστά τόσο θρησκευτική υποχρέωση όσο και πράξη πολιτιστικής αντίστασης και έκφρασης ταυτότητας.

Οι Λειτουργίες στη Σύγχρονη Εποχή

Μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών της Λωζάννης το 1923, η μονή εγκαταλείφθηκε, ενώ κατά τον 20ό αιώνα υπέστη καταστροφές από κυνηγούς θησαυρών, γεγονός που διέκοψε τη θρησκευτική της λειτουργία. Το 1931, με έγκριση του Μουσταφά Κεμάλ, επιτράπηκε η μεταφορά των ιερών κειμηλίων της μονής στην Ελλάδα — ενέργεια που εντυπωσιάζει ως σπάνιο παράδειγμα ‘ανεκτικότητας’ από πλευράς Τουρκίας. Ωστόσο, με την πράξη αυτή τερματίστηκε η θρησκευτική λειτουργία της μονής για πολλά χρόνια.

Το 2010, έπειτα από 88 χρόνια, τελέστηκε η πρώτη θεία λειτουργία υπό την ηγεσία του Οικουμενικού (Φαναριώτη) Πατριάρχη Βαρθολομαίου — ένα σημαντικό βήμα για την ελευθερία πίστης. Από τότε, οι τελετές για την εορτή της Παναγίας στη Σουμελά τελούνται συνήθως με άδεια του κράτους. Το 2023, για παράδειγμα, πραγματοποιήθηκε η 10η κατά σειρά λειτουργία, με τη συμμετοχή περίπου 350 προσκυνητών, χωρίς προβλήματα. Το 2024, ωστόσο, η τελετή αναβλήθηκε για τις 23 Αυγούστου λόγω προκλήσεων από ρατσιστικούς κύκλους. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει επανειλημμένως εκφράσει την ικανοποίησή του για τη φιλοξενία του λαού της Τραπεζούντας και τόνισε ότι στις λειτουργίες προσεύχονται για την παγκόσμια ειρήνη. Παρ’ όλα αυτά, η τέλεση των λειτουργιών δεν είναι πάντοτε εύκολη υπόθεση.

Η Θρησκευτική Ελευθερία και η Στάση της Τουρκίας

Παρότι η Τουρκία διαθέτει πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό παρελθόν, κατά καιρούς αντιμετωπίζει έντονες συζητήσεις γύρω από το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας. Η τέλεση της εορτής της Παναγίας στη Μονή Σουμελά συνιστά σε αυτό το πλαίσιο ένα σημαντικό τεστ. Η χορήγηση άδειας για την τέλεση των λειτουργιών το 2010 έγινε δεκτή θετικά στη διεθνή κοινότητα ως βήμα σεβασμού της ελευθερίας λατρείας των θρησκευτικών μειονοτήτων. Ωστόσο, οι καθυστερήσεις στη διαδικασία έκδοσης αδειών και η αναβολή εγκρίσεων ορισμένες χρονιές υποδηλώνουν την ύπαρξη γραφειοκρατικών εμποδίων ή πολιτικών πιέσεων. Για παράδειγμα, το 2024, το Πατριαρχείο δεν είχε λάβει απάντηση έως τις 13 Αυγούστου σχετικά με την αίτηση για την τέλεση της λειτουργίας, γεγονός που αποκαλύπτει την έλλειψη συνεπούς πολιτικής. Δυστυχώς, βλέπουμε πως και φέτος συμβαίνει το ίδιο. Για τη φετινή εορτή της Παναγίας στη Μονή Σουμελά, το Πατριαρχείο υπέβαλε αίτηση στις 13 Αυγούστου και ακόμη δεν έχει λάβει απάντηση.

Η στάση της Τουρκίας απέναντι στις λειτουργίες στη Σουμελά αποτελεί επίσης δοκιμασία για το διαρκώς επικαλούμενο αφήγημα «ανεκτικότητας». Η σημερινή κυβέρνηση, η οποία συχνά ανατρέχει στο παρελθόν, οφείλει να επανεξετάσει τις πρακτικές της Οθωμανικής περιόδου. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι οι Οθωμανοί σουλτάνοι εξέδιδαν φιρμάνια προστασίας για τη Μονή Σουμελά και συνέβαλαν στην αναστήλωσή της· η ανεκτικότητα δεν αποτιμάται με λόγια, αλλά με πράξεις. Ακόμα και κατά την μονοκομματική περίοδο της Κεμαλικής Δημοκρατίας, που ευθύνεται για τη Γενοκτονία των Ποντίων, το 1931, με την έγκριση του Μουσταφά Κεμάλ, επετράπη η μεταφορά των ιερών κειμηλίων της Μονής στην Ελλάδα, γεγονός που επίσης αξιολογείται ως ένδειξη ανεκτικότητας. Η διττή, καιροσκοπική στάση της Τουρκικής κυβέρνησης ενθαρρύνει προκλητικές ενέργειες πολιτικών ομάδων ενάντια σε τέτοιες λειτουργίες και ταυτόχρονα αναζωπυρώνει τις συζητήσεις περί θρησκευτικής ελευθερίας. Πολιτικοί σχηματισμοί όπως το Καλό Κόμμα (İYİ Parti) και το Κόμμα Ευημερίας Ξανά (Yeniden Refah Partisi) ισχυρίστηκαν ότι οι λειτουργίες παραβιάζουν τη Συνθήκη της Λωζάννης ή ότι πλήττουν τα εθνικά αισθήματα. Οι αντιδράσεις αυτές θεωρούνται συνήθως πολιτικά υποκινούμενες και ιστορικά αστήρικτες.

Τα Εμπόδια που Αντιμετωπίζουν οι Πόντιοι Ακτιβιστές

Παρότι η εορτή της Παναγίας στη Σουμελά έχει βαθιά σημασία για τους Πόντιους Ρωμιούς, η είσοδος ορισμένων Ποντίων ακτιβιστών από την Ελλάδα στην Τουρκία έχει εμποδιστεί με το αιτιολογικό της «εθνικής ασφάλειας». Αυτό περιπλέκει ακόμη περισσότερο τη συζήτηση για τη θρησκευτική ελευθερία. Το 2015, για παράδειγμα, Τούρκοι αξιωματούχοι απαγόρευσαν την είσοδο στην Τραπεζούντα σε Πόντιους ακτιβιστές από την Ελλάδα που επρόκειτο να συμμετάσχουν στις λειτουργίες. Οι ακτιβιστές αυτοί χαρακτηρίστηκαν «ανεπιθύμητα πρόσωπα» λόγω του αγώνα τους για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Αντίστοιχα, το 2019, η Τουρκία απαγόρευσε την είσοδο σε πρόεδρο σωματείου που διοργάνωνε εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ποντίων, με την αιτιολογία ότι «ενδέχεται να διαταράξει τη δημόσια τάξη».

Αυτού του είδους οι απαγορεύσεις επιβάλλονται συχνά χωρίς επίσημες ανακοινώσεις, προκαλώντας επικρίσεις από διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Human Rights Watch, σε έκθεση του 2020, σημείωσε ότι οι τουρκικές πρακτικές παρεμπόδισης της συμμετοχής σε θρησκευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις παραβιάζουν το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί θρησκευτικής ελευθερίας.

Τα εμπόδια προς τους Πόντιους ακτιβιστές συνιστούν όχι μόνο παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων, αλλά και περιορισμό της πρόσβασης ολόκληρων κοινοτήτων στην πολιτιστική και θρησκευτική τους κληρονομιά. Παρότι αυτό συχνά ερμηνεύεται ως αντανάκλαση των ιστορικών εντάσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, στην πραγματικότητα απαιτείται προσέγγιση σύμφωνη με τα παγκόσμια πρότυπα θρησκευτικής ελευθερίας. Η συμμετοχή στις λειτουργίες της Μονής Σουμελά εκλαμβάνεται από τους Πόντιους Ρωμιούς όχι μόνο ως θρησκευτικό καθήκον, αλλά και ως πράξη αναβίωσης της πολιτιστικής τους ταυτότητας. Συνεπώς, τέτοιες απαγορεύσεις υπονομεύουν τις προσπάθειες των Ποντίων Ρωμιών να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους κληρονομιά στην Τουρκία.

Οι Προκλήσεις των Τούρκων Ρατσιστών Τζιχάτ Γιαϊτζί και Ουμίτ Οζντάγ

Η τέλεση της εορτής της Παναγίας στη Μονή Σουμελά γίνεται συχνά στόχος προκλήσεων από συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και ρατσιστικούς κύκλους στην Τουρκία. Ιδιαίτερα ο απόστρατος αντιναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί και ο πρόεδρος του Κόμματος της Νίκης (Zafer Partisi) Ουμίτ Οζντάγ έχουν ξεχωρίσει για τις αντιδράσεις τους ενάντια στη διεξαγωγή των λειτουργιών. Οι δύο αυτοί παράγοντες αποκαλούν τις λειτουργίες «τελετές των Ποντίων», μετατρέποντας ένα θρησκευτικό γεγονός σε πολιτικό ζήτημα και επιχειρώντας να προκαλέσουν την κοινή γνώμη μέσω ρατσιστικού λόγου.

Το 2024, ο Τζιχάτ Γιαϊτζί, λίγο πριν την εορτή της Παναγίας, διοργάνωσε συνέντευξη Τύπου κατά την οποία ισχυρίστηκε ότι η λειτουργία αποτελεί «πρόκληση των Ποντίων Ρωμιών κατά της Τουρκίας» και κάλεσε τους κατοίκους της Τραπεζούντας να παραμείνουν σε «φρουρά» έξω από τη Μονή Σουμελά, ζητώντας να αποτραπεί η τέλεση της λειτουργίας. Στις δηλώσεις του, χρησιμοποίησε ρατσιστικά και αντισημιτικά σχόλια, όπως «η συναγωγή είναι ένα σχέδιο εκτουρκισμού των Μουσουλμάνων μέσω ιουδαϊσμού, που αποσκοπεί στη διάσπαση της Τουρκίας», αποκαλύπτοντας έτσι τη διχαστική φύση του λόγου του. Οι προκλήσεις αυτές οδήγησαν στην αναβολή της λειτουργίας από τις 15 στις 23 Αυγούστου και στην τέλεσή της χωρίς τη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Αντίστοιχα, ο Ουμίτ Οζντάγ και οι υποστηρικτές του, τα προηγούμενα χρόνια, ισχυρίστηκαν ότι οι λειτουργίες συνέπιπταν με την επέτειο της άλωσης της Τραπεζούντας, και προώθησαν θεωρίες συνωμοσίας υποστηρίζοντας ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στην πραγματικότητα, η άλωση της Τραπεζούντας τιμάτο από το 1961 έως το 2022 στις 26 Οκτωβρίου, ενώ το 2022 η ημερομηνία μεταφέρθηκε στις 15 Αυγούστου για λόγους εθνικιστικής ρητορικής. Οι ισχυρισμοί του Οζντάγ, όταν συνδυάζονται με ανάλογες θέσεις κομμάτων όπως το Καλό Κόμμα (İYİ Parti) και το Κόμμα Ευημερίας Ξανά (Yeniden Refah Partisi), δημιουργούν ένα εχθρικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την τέλεση των λειτουργιών. Οι ρατσιστικές αυτές προκλήσεις έχουν κατασταλτική επίδραση στη θρησκευτική ελευθερία και μετατρέπουν μια ιερή τελετή σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Συμπεράσματα

Η Μονή Σουμελά δεν αποτελεί απλώς αρχιτεκτονικό και ιστορικό μνημείο, αλλά είναι και σύμβολο θρησκευτικής ελευθερίας και πολιτιστικής ταυτότητας. Οι λειτουργίες για την εορτή της Παναγίας, ιδίως για τους Ποντίους Ρωμιούς, δεν είναι μόνο θρησκευτικές πράξεις, αλλά προσκυνηματικά ταξίδια που αναβιώνουν ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Η χορήγηση αδειών από το 2010 και μετά είναι σαφώς ένα θετικό βήμα, όμως οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες αδειοδότησης, τα εμπόδια προς Πόντιους ακτιβιστές και οι προκλήσεις από πρόσωπα όπως οι Γιαϊτζί και Οζντάγ δείχνουν ότι απαιτείται μια περισσότερο συνεπής και σταθερή προσέγγιση στο ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας.

Όπως ανέφερα προηγουμένως, όσοι δεν σταματούν να εξυμνούν την Οθωμανική περίοδο, οφείλουν να μην υιοθετούν τα αρνητικά της στοιχεία, αλλά να παραδειγματίζονται από θετικές πρακτικές, όπως την ανεκτικότητα που επέδειξαν ορισμένοι Οθωμανοί σουλτάνοι. Ακόμη και κατά τη μονοκομματική περίοδο του Κεμαλισμού, υπεύθυνης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, η στάση του Μουσταφά Κεμάλ απέναντι στη Μονή Σουμελά αποτελεί ενδεικτική περίπτωση.

Η Μονή Σουμελά μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων, ενισχύοντας την κουλτούρα συνύπαρξης διαφορετικών θρησκειών και πολιτισμών. Ωστόσο, οι πολιτικές προκλήσεις και οι παρεμποδίσεις σκιάζουν αυτό το δυναμικό και γεννούν αμφιβολίες διεθνώς για τη δέσμευση της Τουρκίας ως προς τη θρησκευτική ελευθερία. Η Τουρκία πρέπει να υιοθετήσει μια περισσότερο συμπεριληπτική στάση έναντι των λειτουργιών στη Σουμελά. Η αρνητική εικόνα που έχει διαμορφωθεί διεθνώς για τη χώρα λόγω κυβερνητικών ενεργειών μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με σεβασμό προς άλλα θρησκευτικά συστήματα, τους τόπους λατρείας τους και τις λειτουργίες τους, σύμφωνα με το εθνικό και διεθνές δίκαιο και τις αντίστοιχες δεσμεύσεις.

Η ανεκτικότητα δεν έγκειται στο να τιμάς τη δική σου πίστη, αλλά στο να σέβεσαι τη θρησκεία του άλλου. Η προσέγγιση των ξένων θρησκευτικών λειτουργιών ως πολιτικών ομήρων πρέπει να λάβει άμεσο τέλος. Με την ευκαιρία αυτού του άρθρου, εύχομαι σε όλους τους συμπολίτες μας και στους Ορθοδόξους Χριστιανούς την ευλογία της εορτής της Παναγίας. Είθε οι φετινές λειτουργίες για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Σουμελά να συμβάλουν στην ειρήνη του τόπου μας.

Βιβλιογραφία

[1] Travelertopia, «Χιλιετής Σιωπή: Οι Θρύλοι και τα Μυστικά της Μονής Σουμελά.»

[2] Travelertopia, «Χιλιετής Σιωπή: Οι Θρύλοι και τα Μυστικά της Μονής Σουμελά.»

[3] Karar, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[4] Cumhuriyet, «Θεία Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[5] Serbestiyet, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[6] Human Rights Watch (HRW), «Η Θρησκευτική Ελευθερία και η Πρόσβαση σε Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στην Τουρκία,» 2020.

[7] HyeTert, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[8] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[9] BirGün, «Πραγματοποιήθηκε Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[10] Ermeni Haber, «Υπάρχει Αίτηση για τον Εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Σουμελά, Αλλά Όχι Απάντηση.»

[11] Travelertopia, «Χιλιετής Σιωπή: Οι Θρύλοι και τα Μυστικά της Μονής Σουμελά.»

[12] Serbestiyet, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[13] Cumhuriyet, «Θεία Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[14] BirGün, «Πραγματοποιήθηκε Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[15] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[16] HyeTert, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[17] Cumhuriyet, «Θεία Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[18] Ermeni Haber, «Υπάρχει Αίτηση για τον Εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Σουμελά, Αλλά Όχι Απάντηση.»

[19] Karar, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[20] Serbestiyet, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[21] BirGün, «Πραγματοποιήθηκε Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[22] Human Rights Watch (HRW), «Η Θρησκευτική Ελευθερία και η Πρόσβαση σε Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στην Τουρκία,» 2020.

[23] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[24] Human Rights Watch (HRW), «Η Θρησκευτική Ελευθερία και η Πρόσβαση σε Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στην Τουρκία,» 2020.

[25] HyeTert, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[26] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[27] Travelertopia, «Χιλιετής Σιωπή: Οι Θρύλοι και τα Μυστικά της Μονής Σουμελά.»

[28] BirGün, «Πραγματοποιήθηκε Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[29] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[30] HyeTert, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[31] Cumhuriyet, «Θεία Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[32] BirGün, «Πραγματοποιήθηκε Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

[33] Serbestiyet, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[34] Karar, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[35] Avlaremoz, «Παρά τις Προκλήσεις και τις Καθυστερήσεις, Εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά στην Τραπεζούντα.»

[36] Travelertopia, «Χιλιετής Σιωπή: Οι Θρύλοι και τα Μυστικά της Μονής Σουμελά.»

[37] Human Rights Watch (HRW), «Η Θρησκευτική Ελευθερία και η Πρόσβαση σε Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στην Τουρκία,» 2020.

[38] Karar, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[39] Serbestiyet, «Η άδεια που έδωσε ο Ατατούρκ για τη Μονή Σουμελά.»

[40] Cumhuriyet, «Θεία Λειτουργία για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Σουμελά.»

Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλάλης
Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλάλης είναι ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης και δημοσιογράφος στην Τουρκία. Είναι Τούρκος πολίτης ελληνικής καταγωγής, γεννημένος στην περιοχή Μπαφρά, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.
[email protected]

barisicinaktivite.net

Το Καράρ καταπιέζει θρησκευτικές μειονότητες — και η Ουάσιγκτον το ξέρει

Από

anixneuseis

August 15, 2025

AP News

15 Αυγούστου 2025 | Policy Brief

Natalie Ecanow | Ανώτερη Αναλύτρια Έρευνας

(μέσω Shutterstock)

Ο Rémy Rowhani, υπήκοος του Κατάρ 71 ετών, έμαθε στις 13 Αυγούστου ότι θα περάσει τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής του στη φυλακή. Το έγκλημά του; Να δημοσιεύει περιεχόμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που φέρεται ότι «θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμέλια του Ισλάμ».

Ο Rowhani είναι ο πρώην επικεφαλής του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Κατάρ και πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης των Βαχαΐ στο Κατάρ. Οι αρχές του Κατάρ συνέλαβαν τον Rowhani τον Απρίλιο για δημοσιεύσεις στους λογαριασμούς του κοινοτικού προφίλ Βαχαΐ στο X και στο Instagram, που οι εισαγγελείς υποστήριξαν ότι «προωθούν ιδέες και πεποιθήσεις θρησκευτικής αίρεσης που αμφισβητεί τα θεμέλια και τις διδασκαλίες της ισλαμικής θρησκείας».

Οι Βαχαΐ αποτελούν θρησκευτική ομάδα με λιγότερους από 8 εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως. Οι κοινότητες Βαχαΐ καταπιέζονται σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής, πιο χαρακτηριστικά στο Ιράν, όπου η πίστη τους απαγορεύεται. Μετά την καταδίκη του Rowhani, το Διεθνές Γραφείο Επικοινωνίας του Κατάρ δήλωσε ότι «το Σύνταγμα του Κατάρ εγγυάται το δικαίωμα στην ελευθερία λατρείας για όλους», αλλά «αυτό πρέπει να ασκείται σύμφωνα με το νόμο και να μην απειλεί ή παραβιάζει τη δημόσια σταθερότητα και ασφάλεια».

Ο ΟΗΕ προειδοποιεί για συστηματική θρησκευτική διάκριση στο Κατάρ

Δύο εβδομάδες πριν από την καταδίκη του Rowhani, ειδικοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ επισήμαναν ότι η «υποτιθέμενη αυθαίρετη σύλληψη και κράτησή του» αποτελεί «μέρος ευρύτερου και ανησυχητικού μοτίβου διάκρισης απέναντι σε άτομα λόγω της θρησκείας ή πεποιθήσεών τους». Ο ίδιος ο Rowhani είχε αντιμετωπίσει παλιότερα, ήδη από τον Ιανουάριο 2025, «αβάσιμη» νομική δίωξη, που περιελάμβανε και κράτηση ενός μήνα. Οι ειδικοί του ΟΗΕ επίσης τόνισαν τον Wahid Bahji, έναν γεννημένο στο Κατάρ Βαχαΐ, ο οποίος το ίδιο μήνα —τον Ιανουάριο του 2025— είχε λάβει εντολή απέλασης από την κυβέρνηση του Κατάρ. «Αναφέρεται ότι η υπόθεση του [Bahji] ακολουθεί σειρά απελάσεων και μαύρης λίστας Βαχαΐ διαφόρων εθνικοτήτων — Βρετανών, Μαλαισιανών, Αμερικανών, και πολλών άλλων — από τις αρχές του Κατάρ για πάνω από 20 χρόνια», είπαν οι ειδικοί. Ειρωνικά, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέλεξε το Κατάρ πέρυσι συμβαλλόμενο κράτος στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Το Κατάρ θα παραμείνει στο Συμβούλιο έως το 2027.

Η επισφαλής κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ

Οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ εκτείνονται πέρα από την καταπίεση θρησκευτικών μειονοτήτων. Τα δικαιώματα των εργαζομένων αποτελούν ιδιαίτερη ανησυχία στο Κατάρ, όπου ζουν πάνω από 2 εκατομμύρια μετανάστες—μόνο κάτω από το 15 % του πληθυσμού είναι πλήρεις πολίτες. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 2022, για παράδειγμα, χιλιάδες μετανάστες εργάτες έχασαν τη ζωή τους λόγω επικίνδυνων συνθηκών εργασίας, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η Ευρωβουλή κατήγγειλε επίσης τις κακοποιήσεις κατά της κοινότητας LGBTQ+ από το Κατάρ και κάλεσε τη Δοχα «να ενισχύσει τα μέτρα για την ισότητα των φύλων».

Η νέα έκθεση του State Department για τα ανθρώπινα δικαιώματα αναγνωρίζει τις αδυναμίες του Κατάρ

Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ δημοσίευσε στις 12 Αυγούστου την ετήσια Country Reports on Human Rights Practices έναντι του 2024 — και είναι η πρώτη που εκδίδεται υπό τη δεύτερη θητεία της διοίκησης Τραμπ. Σε σύγκριση με προηγούμενες εκδόσεις, η έκδοση του 2024 είναι συντομότερη και δεν περιλαμβάνει εισαγωγή από τον υπουργό Εξωτερικών. Παρόλα αυτά, το τμήμα για το Κατάρ σημειώνει εύστοχα «αξιόπιστες αναφορές» περί «εξαφανίσεων· αυθαίρετων συλλήψεων ή κράτησης· σοβαρών περιορισμών στην ελευθερία της έκφρασης και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της λογοκρισίας». Η περσινή έκθεση, που συντάχθηκε υπό τη διοίκηση Μπάιντεν, κατέληξε σε παρόμοια συμπεράσματα.

Η υπόθεση του Rowhani σίγουρα εμπίπτει στον γενικό άξονα της «ελευθερίας της έκφρασης», αν όχι και της «ελευθερίας της θρησκείας». Παρά τη νηφάλια αξιολόγηση της Ουάσιγκτον για τις πρακτικές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ, διαδοχικά υπουργεία συνέχισαν να διατηρούν υψηλή εκτίμηση για τη Δοχα. Αντίθετα, η διοίκηση Τραμπ οφείλει να προσαρμόσει την πολιτική της σύμφωνα με τα πρόσφατα αυτά ευρήματα, περιορίζοντας τον έπαινο και επανεξετάζοντας το καθεστώς του Κατάρ ως Μεγάλου Μη-ΝΑΤΟ Συμμάχου (Major Non‑NATO Ally). Η Ουάσιγκτον πρέπει επίσης να αξιοποιήσει την επιρροή της στον ΟΗΕ για να αναδείξει τη λανθασμένη απόφαση χορήγησης έδρας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Κατάρ.

Η Natalie Ecanow είναι ανώτερη αναλύτρια έρευνας στο Foundation for Defense of Democracies (FDD). Για περισσότερη ανάλυση από τη Natalie και το FDD, εγγραφείτε ΕΔΩ. Ακολουθήστε τη Natalie στο X @NatalieEcanow. Ακολουθήστε το FDD στο X @FDD. Το FDD με έδρα την Ουάσιγκτον, DC, είναι μη κομματικό ερευνητικό ίδρυμα με έμφαση στη διεθνή πολιτική και την εθνική ασφάλεια.

1...627628629...3,035 Σελίδα 628 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Τραμπ: Δεν βλέπω καμία ανάγκη να εξεταστεί η επιβολή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας

Ο Πούτιν καταθέτει λουλούδια στους τάφους των Σοβιετικών πιλότων στο νεκροταφείο Φορτ Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα (βίντεο)

Οι παλαιστινιακές παρατάξεις πιέζουν τη Χαμάς να καταλήξει σε συμφωνία για τη σωτηρία της Γάζας

Ο Donald Trump βαθμολογεί τη συνάντησή του με τον Vladimir Putin με 10 στα 10

«“No deal”: Ο Τραμπ χαρακτηρίζει τη σύνοδο με τον Πούτιν «παραγωγική», αλλά δεν ανακοινώνει κατάπαυση πυρός»

«Ουκρανός αξιωματούχος χαρακτηρίζει τη σύνοδο Τραμπ–Πούτιν ως ‘αποτυχία’»

«Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία· είδαμε το θέατρο, όχι την ουσία»

«Κόκκινο χαλί για τον Πούτιν – λίγα όμως σε αντάλλαγμα»

Οικονομική αντίδραση αγορών μετά τη σύνοδο

Δείτε την απομαγνητοφώνηση των όσων είπαν ο Πούτιν και ο Τραμπ στην Αλάσκα:

Μια νίκη από μόνη της

Γιατί αυτή η φωτογραφία της Ανδρομέδας 2,5 δισεκατομμυρίων pixel σοκάρει τους επιστήμονες

Turkey is Making a Power Play to Dominate the Middle East

Turkey Fills the Void

Turkey’s Moves Are Far-Reaching

Fears Grow in the Region

Taking Turkey’s Threat Seriously

Sinan Ciddi

Αντιπρόεδρος του ΔΔΧ: «Ο Κύριος υπολογίζει σε μένα να σταθώ στο πλευρό του Ισραήλ»

Η δικαστής Τζούλια Σεμπουτίντε λέει ότι τα σημάδια της συντέλειας «εμφανίζονται στη Μέση Ανατολή»

Εξήντα Τρία Χρόνια, Τίποτα Δεν Έχει Αλλάξει

Μια αναδρομή στο πώς η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ πήρε λάθος δρόμο.

Το πρόβλημα της προόδου—σημείωσε ο Σλέσινγκερ—ήταν κατά μεγάλο μέρος «το πρόβλημα του να καταστεί η μόνιμη κυβέρνηση υπεύθυνη έναντι της πολιτικής κυβέρνησης.»

ο Τρούμαν επικαλέστηκε το Μόναχο για να δικαιολογήσει τον πόλεμο στην Κορέα, όπως και ο Τζόνσον στο Βιετνάμ· αργότερα και οι δύο Μπους για τους πολέμους στο Ιράκ.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα διεύρυναν το πεδίο για αμερικανική παρέμβαση — και επιτάχυναν την εμμονή με τη λογική του Μονάχου.

Πού Βρίσκεται η Ινδία στις Νέες Στρατηγικές των ΗΠΑ

Οι περιστάσεις υπαγόρευαν τη σύμπλευση επί δεκαετίες. Αλλά οι περιστάσεις αλλάζουν.

Η Έκθεση του ΟΗΕ Συνδέει τον Νέο Συριακό Στρατό με τις Σφαγές στα Παράλια

Η Μονή Σουμελά και η Εορτή της Παναγίας

Το Καράρ καταπιέζει θρησκευτικές μειονότητες — και η Ουάσιγκτον το ξέρει