Οι ΗΠΑ «σβήνουν από τον χάρτη» την Παλαιστίνη: Αρνούνται να δώσουν βίζα στο Μαχμούντ Αμπάς για να μεταβεί στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον επόμενο μήνα

-

August 31, 2025

2

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

του Παντελή Σαββίδη

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά αποτελεί τον άλλο καθρέφτη της ορθόδοξης κρίσης. Από το σιγίλλιο του Ιουστινιανού ως τις μέρες μας, το Σινά υπήρξε σύμβολο παγκόσμιας πνευματικής ακτινοβολίας. Όμως τα τελευταία χρόνια, η εικόνα του τείνει να αλλοιωθεί από σκάνδαλα, εσωτερικές διαμάχες και κρατικές παρεμβάσεις.

Η νομοθετική ρύθμιση της ελληνικής κυβέρνησης, που μετέτρεψε τη Μονή σε ΝΠΔΔ ήταν κίνηση που κάλυψε τις ατασθαλίες του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού και τον κατέστησε ακόμη περισσότερο υποχείριο της Αθήνας. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν λύνεται με νόμους. Το καθεστώς της Μονής στην Αίγυπτο παραμένει θολό, ενώ η τουριστική αναβάθμιση της περιοχής δημιουργεί νέους κινδύνους αλλοίωσης του μοναστικού χαρακτήρα. Το βασικό ερώτημα είναι αν το Κάιρο θα αναγνωρίσει αυτή τη νέα υπόσταση ή θα επιμείνει στη δήμευση της περιουσίας.

Η κ. Κατερίνα. Διαχειρίζεται τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό

Η προσωπική πορεία του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού, που ζει επί μακρόν εκτός Μονής και κατηγορείται για παραβίαση του κανονισμού, επιτείνει την κρίση. Οι αποκαλύψεις για εξωθεσμικές επιρροές, προσωπικές σχέσεις και οικονομικά συμφέροντα πλήττουν το κύρος μιας μονής που είναι για αιώνες σύμβολο ιερότητας. Η πρόσφατη απόφαση ομάδας μοναχών να του αφαιρέσουν την ηγουμενία, οι σκηνές βίας με την εκδίωξη διαφωνούντων και οι καταγγελίες εκατέρωθεν συνθέτουν εικόνα βαθιάς κρίσης.

Η κρίση στο Σινά δεν αφορά μόνο την Ελλάδα· αγγίζει και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το οποίο καλείται να σταθεί θεσμικά πάνω από μικροπολιτικές και προσωπικές φιλοδοξίες. Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων χειροτονεί τον υποδεικνυόμενο από τους μοναχούς ως Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ. Και καθαιρεί αυτόν που οι μοναχοί παραιτούν. Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων δέχθηκε προφορικά την απόφαση των μοναχών αλλά δεν καθαίρεσε τον ηγούμενο. Η βίαιη εισβολή των μπράβων του Δαμιανού στην μονή έγινε την ώρα που οι μοναχοί συγκεντρώθηκαν σε μια πρώτη συνάντηση να εκλέξουν άλλον ηγούμενο. Η Μονή Σινά είναι αυτοκέφαλη, κάτι που είχε κατοχυρωθεί ήδη από τον 6ο αιώνα, με τον Ιουστινιανό και τα σχετικά σιγίλλια.

Δεξιά ο Ηγούμενος Δαμιανός και αριστερά ο μοναχός Σεραφείμ σε κέρασμα μετά την κουρά του τελευταίου πριν δύο ημέρες. Προσπάθεια να αυξηθούν οι υτποστηρικτές του Δαμιανού

Το ζητούμενο είναι να προστατευθεί η συνέχεια του μοναχισμού, όχι να επιβληθούν λύσεις που θα δημιουργήσουν νέες ρήξεις. Και η συνέχεια αυτή απαιτεί απομάκρυνση του 90κονταετούς ηγουμένου ο οποίος καθοδηγείται στις αποφάσεις του από την φερόμενη ως νοσοκόμα του. Στην ουσία, όλοι γνωρίζουν πως πρόκειται για κάτι διαφορετικό. Καθορίζει τις τύχες της μονής. Λέγεται πως στις συνεδριάσεις της αδελφότητας όταν ο ηγούμενος ξεχνούσε τι να πει ή μιλούσε έξω από το πλαίσιο που του υπαγόρευε, παρενέβαινε για να τον επαναφέρει στην τάξη. Για το μικρό διάστημα που ο Δαμιανός βρισκόταν στην μονή συνυπήρχε μαζί του διαμορφώνοντας καθημερινές εικόνες σουρεαλιστικού χαρακτήρα.

Η »Θ» είναι σε θέση να γνωρίζει πως ο Δαμιανός επισκέφθηκε τέσσερις, τουλάχιστον, φορές το Υπουργείο Εξωτερικών και τον αρμόδιο υφυπουργό. Η πρώτη ήταν εθιμοτυπική. Την δεύτερη ζητήθηκε από λαϊκό που συνόδευε τον Δαμιανό η βοήθεια του υπουργείου να μετατραπεί η Αμπέτειος Σχολή σε πανεπιστήμιο. Πρόκειται για ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στο Κάιρο της Αιγύπτου, από τα σημαντικότερα της ελληνικής διασποράς. Για δεκαετίες υπήρξε το καλύτερο ελληνικό σχολείο παγκοσμίως, με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, αυστηρό πρόγραμμα και εξέχοντες καθηγητές.

Απόφοιτοι της Αμπετείου διακρίθηκαν διεθνώς: πολλοί Έλληνες διπλωμάτες, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες και καλλιτέχνες φοίτησαν εκεί. Χαρακτηριστικά, έχει ειπωθεί ότι «όλοι οι Έλληνες πρέσβεις της Αιγύπτου ήταν απόφοιτοι της Αμπετείου».

Θα φαινόταν πως το Πανεπιστήμιο λειτουργεί υπο την μονή αλλά από πίσω θα υπήρχε μια κερδοφόρα εταιρεία που θα το διοικούσε.

Λίγο μετά ζητήθηκε η υποστήριξη του υπουργείου σε ίδρυμα αποκατάστασης γερόντων που ο Δαμιανός θα κατασκεύαζε στην ιδιαίτερη πατρίδα του αλλά πάλι με την ίδια μέθοδο. Πίσω θα βρισκόταν εταιρία. Την Τρίτη φορά ζητήθηκαν ακίνητα της μονής για να φυτευτούν ελιές!

Το πολιτικό παιχνίδι που παίζεται από την Αθήνα, τώρα, είναι να υπογράψει η μονή μια συμφωνία με τις αιγυπτιακές αρχές η οποία χαρακτηρίζεται ως κατάπτυστη. Η συμφωνία περιήλθε στην διάθεση της «Θ» και πίσω από την επιμονή της Αθήνας να υπογραφεί κρύβονται ιδιοτελή οικονομικά συμφέροντα σε βάρος του καθεστώτος της μονής. Μια τέτοια συμφωνία μόνο ο Δαμιανός θα μπορούσε να υπογράψει γι αυτό και στηρίζεται από το Κέντρο. Η επιλογή του Δαμιανού έγινε αφού επιχειρήθηκε να αλλοιωθεί η σύνθεση της μονής με μεταφορά μοναχών που θα πρόσκειντο στις βουλήσεις της Αθήνας έστω με την παρέμβαση άλλων ισχυρών παραγόντων. Αυτό δεν επετεύχθη οπότε επελέγη η στήριξη του Δαμιανού με την βίαιη απομάκρυνση της πλειοψηφίας των μοναχών που διαφωνούν μαζί του. Ή «Θ» έχει στην διάθεσή της το πλήρες κείμενο του σχεδίου συμφωνίας που προωθείται προς υπογραφήν. Εμπλέκονται υψηλά πολιτικά πρόσωπα των Αθηνών και όχι μόνο

Υπάρχει, ωστόσο, μια λεπτομέρεια. Η σιναϊκή αδελφότητα συνήλθε και κατά πλειοψηφία αφαίρεσε την ηγουμενία από τον Δαμιανό. Και αυτό το γνωρίζουν οι αιγυπτιακές αρχές οι οποίες, μάλλον, θα είναι απρόθυμες να υπογράψουν με αμφισβητούμενο ηγούμενο.

Οι επόμενες ημέρες θα είναι κρίσιμες.

Εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”.

ΑΛΛΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Γιώργος Καλατζής γενικός γραμματέας θρησκευμάτων. Μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και είδε τον Πατριάρχη. Φωτογραφία αρχείου

Επειδή το Οικουμενικό Πατριαρχείο αρνούνταν να αναμειχθεί στην υπόθεση, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλατζής εστάλη στην Κωνσταντινούπολη να πείσει τον Πατριάρχη να στηρίξει τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό, όπερ και εγένετο.

Σύμφωνα με καλούς γνώστες του ΕκκλησιαστικούΔικαίου η ανακοίνωση που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελεί παραβίαση της Κανονικής Τάξης , αδίκημα εισπήδησης σε αλλότρια εκκλησιαστική δικαιοδοσία.

ΑΠΟΡΙΕΣ

Υπάρχει νόμιμο και ηθικό και στην Εκκλησία; Και μπορεί αυτά να μην ταυτίζονται;

Η απάντηση είναι ναι.

Όπως θα γνωρίζετε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνήλθε σήμερα και απεφάσισε ότι ο Δαμιανός είναι ο νόμιμος και κανονικός Αρχιεπίσκοπος και Ηγούμενος της Μονής Σινά.

Προφανώς, όλα αυτά με βάση τους νόμους και τους κανονισμούς της Εκκλησίας.

Δεν μπορεί να γνωρίζουμε καλύτερα τα πράγματα απο την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου. Οπότε ο Δαμιανός είναι ο νόμιμος και κανονικός ηγούμενος.

Με μια μικρή ερώτηση. Η σύναξη των σιναϊτων αδελφών έπαυσε πριν μερικές ημέρες τον Δαμιανό. Αυτό ελήφθη υπόψη απο την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου;

Μια δεύτερη ερώτηση θέλει το Οικουμενικό Πατριαρχείο να μην έχει αρμοδιότητες στη Μονή Σινά. Και οι αρμοδιότητες αυτές να υπάγονται στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Αν ο Πατριάρχης Ιερσολύμων θελήσει να δράσει με βαση τις αρμοδιότητες που έχει, γιατί το Οικουμενικό Πατριαρχείο φρόντισε να του βάλει όρια; Και πόσο σεβαστά είναι τα όρια αυτά αν ο Ιεροσολύμων θελήσει να τα αμφισβητήσει; Και αν υπάρξει διάσταση μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριρχείου Ιεοροσολύμων τι γίνεται με την ενότητα και την αξιοπιστία της Εκκλησίας;

Και κάτι τρίτο πριν περάσουμε στα ηθικά: τι γύρευε υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο πριν εκδοθεί η απόφαση;

Πάμε, τώρα, στα ηθικά:

Το ρεπορτάζ λέει ότι ο Διαμιανός συζεί, ουσιαστικά, με μια κυρία και εντός της μονής. Είναι αυτό ηθικό κατά τους κανόνες της εκκλησίας; Δεν λαμβάνεται υπόψη σε μια πατριαρχική απόφαση; Αφού τον καλύπτει η πατριαρχική απόφαση σημαίνει ότι αδιαφορεί για την δημόσια καταγγελία περί συνύπαρξης Δαμιανού και γυναικός στη μονή;

Δεύτερον: σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Θεσσαλονίκη το οποίο επικαλείται πρώην ΥΦΥΠΕΞ που χειρίστηκε το θέμα, ο Δαμιανός επιχείρησε μαζί με λαϊκούς τρείς φορές να πετύχει παράνομες πράξεις που δεν τελεσφόρησαν επειδή το υπουργείο δεν δέχθηκε να συνεργήσει.

Είναι αυτά υπόψη του Πατριαρχείου το οποίο καλύπτει τον Δαμιανό;

Είναι αυτά ηθικά;

Το συμπέρασμα το αφήνω σε εσάς. Πείτε και σε μένα: να αποδεχθούμε ότι άλλο δίκαιο και άλλο ηθικό στην κοινωνία. Μπορούμε να το αποδεχθουμε και στην Εκκλησία η οποία διδάσκει την Χριστιανική Ηθική;

ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΣΕ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

Από

-

August 31, 2025

5

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη

Του Παντελή Σαββίδη

Το Άγιο Όρος υπήρξε διαχρονικά ένας τόπος όπου η ιστορία συναντά την πνευματικότητα, η παράδοση διασταυρώνεται με την πολιτική, και η προσευχή με την εξουσία. Η χιλιετής αυτή πολιτεία των μοναχών σήμερα περνάει μια περίοδο μετάβασης, που πολλοί χαρακτηρίζουν ως «μετάλλαξη». Δεν είναι μια κρίση άρνησης, όπως ορισμένοι σπεύδουν να ερμηνεύσουν, αλλά μια πολυσύνθετη διαδικασία αλλαγών, όπου τα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι εσωτερικές αντιφάσεις διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο.

Είμαστε επισκέπτες του Όρους από το 1975 και κάθε φορά που διαβαίνουμε τις πύλες του συναντάμε κάτι διαφορετικό. Το όρος δεν θα το καταλάβεις ποτέ. Δεν θα αποκτήσεις καθολική εικόνα του. Αυτή η απειρία του είναι που το κάνει ελκυστικό και σεβαστό. Υποκλίνεσαι στην μεγαλοσύνη του Όρους ανεξαρτήτως των ανθρώπων που το υπηρετούν.

Παρά τις διαφορές που επισημαίνουν πολλοί εκτός του Όρους, στο Περιβόλι της Παναγιάς αυτά θεωρούνται δεδομένα. Δεν είναι κανείς κατά του Πατριάρχη απαντούν σε σχετική ερώτηση. Απλώς, προσλαμβάνουν, ερμηνεύουν και αντιμετωπίζουν διαφορετικά ορισμένες από τις κινήσεις του. Και αυτό είναι κατοχυρωμένο διαχρονικά. Δεν σημαίνει διαφωνία ή άρνηση της πνευματικής ηγεμονίας του Πατριάρχη. Στο Όρος υπάρχει ένας ιδιότυπος κοινοβιακός αναρχισμός. Ο οποίος συνδυάζεται με άκρα ταπείνωση και υποταγή στην ιεραρχία του. Στο Άγιο Όρος, όλοι δηλώνουν ότι ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η δήλωση αυτή είναι δεδομένη, ιστορικά θεμελιωμένη και θεολογικά αδιαμφισβήτητη. Ωστόσο, ορισμένοι ηγούμενοι εμφανίζονται περισσότερο πρόθυμοι να προβάλουν την αφοσίωσή τους στον Πατριάρχη, άλλοτε με κίνητρα ειλικρινή και άλλοτε με κίνητρο τη διατήρηση της ισορροπίας και της ειρήνης εντός της μοναστικής χερσονήσου.

Υπάρχει κάποια ιδιαιτερότητα με το ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος το οποίο μνημονεύει τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αλλά είναι αλήθεια ότι επηρεάζεται από τις περίπλοκες σχέσεις με τη ρωσική εκκλησιαστική σφαίρα, και το πώς οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις αντανακλώνται στον μικρόκοσμο του Όρους. Στο μοναστήρι εγκαταβιούν μοναχοί από τη Ρωσία, τις Ρωσόφωνες περιοχές της Ουκρανίας αλλά και Ουκρανοί που ασπάζονται την ρωσική εκκλησία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επικείμενη επίσκεψη στο Άγιο Όρος του Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας και προκαθήμενου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας Επιφάνιου.

Θα δημιουργήσει νέες εντάσεις και θα ανατρέψει ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί με πολύ κόπο; Θα δούμε. Δεν είναι γνωστό αν θα είναι μια επίσημη επίσκεψη ή προσκυνηματική.

Η υπόθεση της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Παρά τις αποφάσεις της ελληνικής Δικαιοσύνης και τις εκκλήσεις του Πατριαρχείου, η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Ο ίδιος ο Πατριάρχης, σε μια στιγμή απογοήτευσης, φέρεται να αναρωτήθηκε αν «υπάρχει ελληνική διοίκηση;» — μια φράση που αποτυπώνει την αίσθηση αδυναμίας επιβολής του νόμου σε έναν χώρο που τυπικά υπάγεται στην ελληνική πολιτεία.

Πολλοί μοναχοί εκφράζουν την ανησυχία τους για το πού θα πάνε οι Εσφιγμενίτες αν εκδιωχθούν βίαια. Άλλοι, προτείνουν δημιουργικές λύσεις όπως μία νέα σελίδα διαλόγου, με ένα ουδέτερο διαμεσολαβητή, που θα οδηγούσε σε μία λύση αποκατάστασης της κανονικής τάξεως, μέχρι την ήπια πειθώ. Αυτό που κατανοούν όλοι είναι ότι η βία δεν μπορεί να είναι η απάντηση. Η εικόνα μοναχών που υπηρετούν τον μοναχισμό επί δεκαετίες να οδηγούνται με χειροπέδες ή να φυλακίζονται θα αποτελούσε βαρύ τραύμα για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα.

Η αλλαγή στο Όρος είναι ορατή παντού. Οι νέες γενιές μοναχών έχουν διαφορετικές απαιτήσεις· τα καταστήματα στις Καρυές έχουν εκσυγχρονιστεί, οι δρόμοι όμως βρίσκονται σε κακή κατάσταση, ενώ οι παραδοσιακές πεζοπορίες μεταξύ μονών φθίνουν. Η εκκοσμίκευση είναι επίσης παρούσα: οι συνεχείς επισκέψεις λαϊκών, πολιτικών και τουριστών αλλοιώνουν την αυστηρή ασκητική ατμόσφαιρα.

Πολλοί κάνουν κριτική στην αποδοχή κονδυλίων από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αναστήλωση των μονών αλλά λησμονούν την εικόνα που παρουσίαζαν οι μονές πριν γίνουν οι σχετικές εργασίες. Αρκετές ήταν έτοιμες προς κατάρρευση.

Αρνητική εξέλιξη θεωρείται στο Όρος η έλλειψη, λόγω του πολέμου και του εκκλησιαστικού ουκρανικού προβλήματος, Ρώσων επισκεπτών, που του στέρησε μια κατηγορία προσκυνητών με βαθιά παράδοση. Ο συνδυασμός όλων αυτών τροφοδοτεί την αίσθηση ότι το Άγιο Όρος αλλάζει πρόσωπο προς ένα διαφορετικό μέλλον.

Κεντρικό σημείο τριβής αποτελεί το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατηγορήθηκε ότι ενήργησε υπό πιέσεις, ιδίως από την Ουάσιγκτον. Ανεξαρτήτως των κινήτρων, η απόφασή του να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στην Ουκρανία υπήρξε θεσμικά συνεπής: το Φανάρι, ως «πρώτος θρόνος» της Ορθοδοξίας, είχε το δικαίωμα να παρέμβει. Ενδεχομένως το Φανάρι να απευχόταν να αντιμετωπίσει το δίλημμα που του προκάλεσε κρίση αλλά οι εξελίξεις το έφεραν μπροστά σε μια ιστορική απόφαση.

«Θα το πληρώσουμε» λένε στο Όρος υπονοώντας τις αντιδράσεις της Ρωσικής Εκκλησίας αλλά και του ρωσικού κράτους. Ήδη η Ρωσία ενεργοποιείται στην Μέση Ανατολή και την Αφρική για να πάρει υπό την ηγεμονία της εκκλησίες των περιοχών αυτών. Τι θα συνέβαινε, όμως, αν οι ΗΠΑ ήταν οι δυσαρεστημένες από τις εξελίξεις; Στο Όρος αυτά τα ζητήματα τα αντιμετωπίζουν περισσότερο πνευματικά παρά πολιτικά. Αλλά η πνευματικότητα έχει κάποια σχέση με την Βυζαντινή παράδοση.

Προκλητική δήλωση Ερντογάν: «Κάποιοι έχουν ύπουλα σχέδια όπως και πριν έναν αιώνα»

Από

-

August 30, 2025

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έχασε την ευκαιρία να προκαλέσει στις δηλώσεις του για την «Ημέρα Νίκης» στην Τουρκία.

Με αφορμή την επέτειο της Ημέρας Νίκης και των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, σήμερα Σάββατο 30 Αυγούστου, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε νέες προκλητικές δηλώσεις.

Ο Τούρκος πρόεδρος, στο μήνυμά του για τη «Μεγάλη Νίκη», η οποία σηματοδότησε την καταστροφή και τον ξεριζωμό των ελληνικών πληθυσμών, έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, κάνοντας λόγο για «επαγρύπνηση απέναντι σε ύπουλα σχέδια».

Η 103η επέτειος της Μάχης του Σαγγάριου τιμήθηκε με πανηγυρικές τελετές σε όλη τη χώρα, ενώ στην Άγκυρα, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία με επικεφαλής τον Ερντογάν παρέστησαν στο Ανίτκαμπιρ, το μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ, όπου ο πρόεδρος κατέθεσε στεφάνι και υπέγραψε το βιβλίο επισκεπτών.

«Όσοι επιχειρούν, όπως πριν έναν αιώνα, να απεργάζονται ύπουλα σχέδια, να ξέρουν ότι η Τουρκία δεν μένει αδρανής. Η Δημοκρατία μας βρίσκεται σε απόλυτη ασφάλεια υπό την ηγεσία αξιόπιστων και ικανών στελεχών. Ας αναπαυθούν οι ψυχές των προγόνων μας», έγραψε.

Ακολούθως, δέχθηκε συγχαρητήρια από αξιωματούχους και ξένες αποστολές στο προεδρικό μέγαρο στο Μπεστέπε.

Σε ανάρτησή του στο X τόνισε: «Τιμούμε τους μάρτυρες και βετεράνους μας, ιδιαίτερα τον Γαζί Μουσταφά Κεμάλ και τους συντρόφους του στα όπλα, που έγραψαν με θυσίες τις χρυσές σελίδες της ιστορίας μας».

Εξάλλου, λίγες ημέρες νωρίτερα και ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν είχε ανεβάσει τους τόνους, μιλώντας για «απαντήσεις στο πεδίο», με τους Γιώργο Γεραπετρίτη και Νίκο Δένδια να δίνουν την απάντηση.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/569468/proklitiki-dilosi-erntogan-kapoioi-echoyn-ypoyla-schedia-opos-kai-prin-enan-aiona/

Η Ρωσία ανακάλυψε 511 δισ. βαρέλια πετρελαίου στην Ανταρκτική – Σχεδόν διπλάσια από τα αποθέματα της Σ.Αραβίας

Από

-

August 30, 2025

1

Πόπη Φράγκου

Η ποσότητα είναι πάνω από δέκα φορές μεγαλύτερη από την παραγωγή του Βόρειου Πελάγους τα τελευταία 50 χρόνια

Ρωσικά ερευνητικά πλοία εντόπισαν στη θάλασσα Weddell της Ανταρκτικής κολοσσιαία αποθέματα πετρελαίου, που φτάνουν τα 511 δισεκατομμύρια βαρέλια!

Η ποσότητα αυτή είναι σχεδόν διπλάσια από τα αποδεδειγμένα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας και πάνω από δέκα φορές μεγαλύτερη από την παραγωγή του Βόρειου Πελάγους τα τελευταία 50 χρόνια

Η Μόσχα δείχνει για άλλη μια φορά ότι διαθέτει την τεχνογνωσία να χαράξει νέους δρόμους στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.

Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να αλλάξει ριζικά τις ισορροπίες, δίνοντας στη Ρωσία ένα στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στη Δύση, που ήδη ανησυχεί για τις συνέπειες.

Να σημειωθεί πώς η Ανταρκτική προστατεύεται από τη Συνθήκη του 1959, που απαγορεύει την εκμετάλλευση φυσικών πόρων για εμπορικούς σκοπούς.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/i-rosia-anakalypse-511-dis-varelia-petrelaiou-stin-antarktiki-sxedon-diplasia-apo-ta-apothemata-tis-s-aravias/

Τόμας Μπάρακ: Ο Εγκέφαλος του Αμερικανικού «Μεγάλου Παιχνιδιού» στη Μέση Ανατολή

Από

-

August 30, 2025

Ρεζά Ταλεμπί
30 Ιουλίου 2025

Ο Τόμας Τζόζεφ Μπάρακ, Αραβοαμερικανός επιχειρηματίας μαρωνιτικής καταγωγής και νυν πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Τουρκία, έχει αναδειχθεί σε κεντρική και αμφιλεγόμενη φυσιογνωμία στην εξωτερική πολιτική της Αμερικής στη Μέση Ανατολή. Ενώ υπηρετεί στην Άγκυρα, ασκεί ταυτόχρονα καθήκοντα Ειδικού Απεσταλμένου των ΗΠΑ για τη Συρία και τον Λίβανο, προσελκύοντας την προσοχή των περιφερειακών μέσων ενημέρωσης με τις ευθείες τοποθετήσεις του για τις ένοπλες ομάδες στη Συρία, το κουρδικό ζήτημα και το έργο του Διαδρόμου Ζανγκεζούρ.

Με σύνθετο υπόβαθρο και απόψεις δεμένες με την οθωμανική κληρονομιά, ο Μπάρακ δεν είναι μόνο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στην περιοχή, αλλά σε μεγάλο βαθμό και μια φωνή της Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον—μια πλούσια, επιδραστική φωνή που μεταφέρει μια αφήγηση διαφορετική από την παραδοσιακή αμερικανική πολιτική.

Ζωή και Υπόβαθρο
Γεννημένος το 1947 στο Λος Άντζελες, ο Μπάρακ κατάγεται από μαρωνιτική λιβανέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στις ΗΠΑ από τη Ζάχλε και το Μπααλμπέκ στις αρχές του 20ού αιώνα. Μεγάλωσε σε ένα θρησκευόμενο σπίτι διαποτισμένο από αραβο-οθωμανικές πολιτιστικές παραδόσεις και ανέπτυξε από νωρίς ενδιαφέρον για τις γλώσσες και τον πολιτισμό της Μέσης Ανατολής.

Αφού σπούδασε νομικά, ο Μπάρακ μετέβη στη Σαουδική Αραβία τη δεκαετία του 1970, όπου υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος της σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας. Αργότερα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές σε ακίνητα πολυτελείας και ξενοδοχεία στη Δύση και τη Μέση Ανατολή. Ο τεράστιος αυτός πλούτος τον μετέτρεψε σε βασικό παίκτη σε διακρατικά δίκτυα εξουσίας, εδραιώνοντας τη θέση του σε πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους.

Δεσμοί με τον Τραμπ και Κατηγορίες
Η σχέση του Μπάρακ με τον Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ το 2016 και προήδρευσε στην επιτροπή της ορκωμοσίας του. Ωστόσο, οι δεσμοί του με τη διοίκηση Τραμπ δεν ήταν ανεπίληπτοι. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τον κατηγόρησε ότι ασκούσε μυστικά πιέσεις υπέρ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ισχυριζόμενο ότι μετέφερε ευαίσθητες πληροφορίες στο Αμπού Ντάμπι και συνέβαλε στη διαμόρφωση ομιλιών που αντικατόπτριζαν τα εμιρατινά συμφέροντα. Το 2022, δικαστήριο της Νέας Υόρκης τον απάλλαξε από όλες τις κατηγορίες.

Ο Μπάρακ ήταν επίσης αυτός που σύστησε τον Τραμπ στον Πολ Μάναφορτ, πρώην επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας. Οι δύο άνδρες είχαν γνωριστεί στη Βηρυτό τη δεκαετία του 1970. Ο Μάναφορτ, ο οποίος αποχώρησε από την εκστρατεία τον Αύγουστο του 2016, καταδικάστηκε αργότερα σε 7,5 χρόνια φυλάκισης για ομοσπονδιακά εγκλήματα που σχετίζονται με άσκηση πιέσεων υπέρ ξένων συμφερόντων. Οι διασυνδέσεις αυτές αναδεικνύουν τη βαθιά επιρροή του Μπάρακ σε πολιτικά και οικονομικά δίκτυα.

Η Πρεσβευτική Θητεία του Μπάρακ στην Τουρκία και ο Ρόλος του στη Συρία
Το 2024, με τη στήριξη του Τραμπ, ο Μπάρακ διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία εν μέσω τεταμένων σχέσεων Ουάσιγκτον–Άγκυρας σχετικά με το ΝΑΤΟ, τις ενεργειακές κρίσεις και την κατάσταση στη Συρία. Επικεντρωμένος στην ασφάλεια, τη μετανάστευση και την ενέργεια, εργάστηκε για την επαναδιατύπωση των διμερών σχέσεων. Ως Ειδικός Απεσταλμένος για τη Συρία, ο Μπάρακ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη νέα αμερικανική διπλωματία, ιδίως στην αναδιάρθρωση του κουρδικού ζητήματος, της πολιτικής κυρώσεων και του διαλόγου με τη Ρωσία και την Τουρκία.

Ο διορισμός του ως Ειδικού Απεσταλμένου για τη Συρία, μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ εγκατέλειψε την «οικοδόμηση έθνους» υπέρ της άρσης κυρώσεων, της οικονομικής ανοικοδόμησης και της σταθεροποίησης. Ο Μπάρακ αποκαλεί αυτή την προσέγγιση «διπλωματία γεγονότων», δίνοντας έμφαση σε πρακτικές ενέργειες και απτά αποτελέσματα.

Στις 14 Μαΐου 2025, ο Τραμπ υπέγραψε εντολή για την άρση των κυρώσεων κατά της Συρίας, την οποία ακολούθησε, στις 23 Μαΐου, εξαίρεση διάρκειας 180 ημερών από τον Νόμο Καίσαρας από το Υπουργείο Οικονομικών. Οι συναντήσεις του Μπάρακ με τον Άχμαντ αλ-Σαράα, επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης της Συρίας, στην Κωνσταντινούπολη και στη Δαμασκό, οδήγησαν σε ενεργειακή συμφωνία ύψους 7 δισ. δολαρίων με εταιρείες από το Κατάρ, τις ΗΠΑ και την Τουρκία στις 29 Μαΐου. Η επαναλειτουργία της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Δαμασκό συμβόλιζε την εξομάλυνση των σχέσεων.

Νεοοθωμανικές Απόψεις
Ο Μπάρακ χρησιμοποιεί συχνά έννοιες με νεοοθωμανικές αποχρώσεις, επικρίνοντας τα τεχνητά σύνορα που χαράχθηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Σάικς-Πικό) και υποστηρίζοντας την ιστορική οθωμανική τάξη, το σύστημα των μιλλιέτ και τοπικές λύσεις. Το οικογενειακό του υπόβαθρο και η πραγματιστική του οπτική συνδέονται με αυτές τις θέσεις, γνωστές ως «πολιτισμικός οθωμανισμός».

Θεωρώντας τον εαυτό του κληρονόμο του οθωμανικού πολιτισμού, ο Μπάρακ έχει υπερασπιστεί το Οθωμανικό Ντιβάνιο, την αρχιτεκτονική του κληρονομιά και την περιεκτικότητα του χαλιφάτου στις ομιλίες του. Ριζωμένες στη μαρωνιτική λιβανέζικη καταγωγή του και την εμπειρία του στη Μέση Ανατολή, αυτές οι απόψεις τον έχουν οδηγήσει να αποκαλείται από ορισμένους ως «ανεπίσημος πρεσβευτής της Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον».

Ωστόσο, κάποιοι αναλυτές θεωρούν την υπεράσπιση από τον Μπάρακ του συστήματος των οθωμανικών μιλλιέτ ως επικίνδυνη λύση για τις σημερινές προκλήσεις της περιοχής. Αντίθετα με τη διαδεδομένη αντίληψη, υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προτιμούν αδύναμα, κατακερματισμένα κράτη στην περιοχή, καθώς είναι ευκολότερο να ελεγχθούν. Η πολιτική αυτή αντανακλάται στη στήριξή του στον Άχμαντ αλ-Σαράα και στη μείωση της τουρκικής επιρροής στη Συρία.

Αντιφάσεις και Προκλήσεις
Οι θέσεις του Μπάρακ συχνά εμφανίζονται αντιφατικές. Ενώ υποστηρίζει το οθωμανικό σύστημα των μιλλιέτ, ταυτόχρονα στηρίζει τη σύμπλευση του Άχμαντ αλ-Σαράα με το Ριάντ και το Τελ Αβίβ, παραγκωνίζοντας την τουρκική επιρροή στη Δαμασκό. Τα σήματα του αλ-Σαράα —όπως οι συναντήσεις με τον Ισραηλινό αξιωματούχο Έλι Κοέν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στο Μπακού, καθώς και οι διαβεβαιώσεις περί μη αντιπαράθεσης με τον ισραηλινό στρατό στα Υψίπεδα του Γκολάν— υποδηλώνουν μια ισορροπία δυνάμεων που ευνοεί το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.

Η Τουρκία, η οποία ανέμενε κεντρικό ρόλο στη Συρία μέσω της στήριξής της σε ομάδες όπως η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, έχει δει τις ανησυχίες της για τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και τις κουρδικές οργανώσεις να αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό, ενώ οι συγκρούσεις στα σύνορα ανατολικά του Ευφράτη έχουν μειωθεί. Οι πρόσφατες εντάσεις σε ντρούζικες περιοχές όπως η Ντεράα και η Σουουαϊντά, που τροφοδοτήθηκαν από το Ισραήλ και περιλάμβαναν συγκρούσεις μεταξύ Βεδουίνων, της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ και Δρούζων, οδήγησαν σε σφαγές παρόμοιες με εκείνες κατά των Αλαουιτών, γεγονός που εντέλει ωφελεί το Ισραήλ. Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν την παρακμή της τουρκικής επιρροής στη Συρία και την αποτυχία της Άγκυρας να διαχειριστεί τις κρίσεις της Δαμασκού.

Πιθανά Περιφερειακά Σενάρια
Οι ενέργειες του Μπάρακ και η πολιτική των ΗΠΑ, μαζί με εκείνες της Τουρκίας, του Ισραήλ και των αραβικών κρατών, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στα εξής σενάρια:

Αύξηση της πίεσης κατά της Χεζμπολάχ και κλιμάκωση εντάσεων στα βόρεια σύνορα του Λιβάνου:
Ο Μπάρακ παρουσιάζει τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ ως εσωτερικό ζήτημα του Λιβάνου, ωστόσο η διπλωματική πίεση προς τη Βηρυτό και τον Μισέλ Αούν, σε συνδυασμό με τη διεθνή βοήθεια υπό όρους, αποκαλύπτει μια πολύπλοκη στρατηγική. Οι απειλές της Δαμασκού κατά της Βηρυτού, που εδράζονται σε ιστορικές διεκδικήσεις συριακής κυριαρχίας και σε θρησκευτικές διαιρέσεις, θα μπορούσαν να ωφελήσουν το Ισραήλ. Η κατάσταση δημιουργεί ευκαιρία για το Τελ Αβίβ να κλιμακώσει τις εντάσεις στα βόρεια σύνορα του Λιβάνου, αξιοποιώντας θρησκευτικά και πολιτικά ρήγματα. Με τη Χεζμπολάχ αποδυναμωμένη μετά την πτώση του Άσαντ, το σενάριο αυτό θα μπορούσε να εντείνει τις εσωτερικές συγκρούσεις στον Λίβανο, ενισχύοντας τη θέση του Ισραήλ. Ο Μπάρακ, με τις λιβανέζικες ρίζες του, φαίνεται να ακολουθεί μια διττή πολιτική—υποστηρίζοντας φαινομενικά τη σταθερότητα του Λιβάνου ενώ ταυτόχρονα πιέζει τη Χεζμπολάχ—ανοίγοντας ενδεχομένως τον δρόμο για έμμεση ισραηλινή παρέμβαση.

Ένταση στον ανατολικό Ευφράτη και ενίσχυση του τουρκοϊσραηλινού ελέγχου:
Ο Μπάρακ στηρίζει δημοσίως την ενσωμάτωση των SDF στον προσωρινό συριακό στρατό, όμως στην πράξη η αμερικανική στρατιωτική παρουσία σε περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο όπως η Ντέιρ εζ-Ζορ και η Μπουκαμάλ έχει αυξηθεί, ενώ η βοήθεια προς τις SDF συνεχίζεται. Αυτή η αντιφατική πολιτική θα μπορούσε να προκαλέσει σύγκρουση μεταξύ Δαμασκού και Καμισλί, ιδίως λόγω της δραστηριότητας του Ντάες στην έρημο Μπαντίγια και της ετοιμότητας των SDF κοντά στον Ευφράτη. Η υπεροχή των SDF στο έδαφος έναντι του προσωρινού στρατού αυξάνει την πιθανότητα μιας μείζονος σύγκρουσης, που θα μπορούσε να προκαλέσει την επέμβαση της Τουρκίας στον ανατολικό Ευφράτη και του Ισραήλ σε νότιες περιοχές όπως η Ντεράα και η Σουουαϊντά.

Στο σενάριο αυτό, η στήριξη του Μπάρακ στον αλ-Σαράα και η περιθωριοποίηση της Τουρκίας στη Δαμασκό έχουν θέσει την Άγκυρα στο περιθώριο. Οι συναντήσεις του αλ-Σαράα με Ισραηλινούς αξιωματούχους και οι διαβεβαιώσεις σχετικά με τα Υψίπεδα του Γκολάν υποδηλώνουν μια μετατόπιση ισχύος προς το Τελ Αβίβ και το Ριάντ. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε de facto διαμελισμό της Συρίας: την Τουρκία στον ανατολικό Ευφράτη και το Ισραήλ στο νότο. Μακροπρόθεσμα, η διαίρεση αυτή θα μπορούσε να συνοδευτεί από συνταγματικές αλλαγές ή δημοψηφίσματα σε κουρδικές περιοχές, αναβιώνοντας το σύστημα των μιλλιέτ και πιθανώς επεκτεινόμενο στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ωστόσο, η πρόταση αυτή ενέχει κινδύνους για την Τουρκία, όπου η ενσωμάτωση των Κούρδων θα μπορούσε να αναζωπυρώσει εθνοτικές εντάσεις και εσωτερικές κρίσεις.

Ο Ρόλος της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ στο Μέλλον της Συρίας:
Σε αντίθεση με ορισμένες υποθέσεις, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιδοκιμάζουν την ενσωμάτωση της Συρίας και τη μείωση της ιρανικής επιρροής, διακόπτοντας τους δεσμούς της Τεχεράνης με τις παραστρατιωτικές της οργανώσεις στον Λίβανο και τη Γάζα. Οι τεράστιες επενδύσεις τους, όπως η ενεργειακή συμφωνία των 7 δισ. δολαρίων, αποσκοπούν στη διαμόρφωση του μέλλοντος της Συρίας και όχι στη διατήρηση του status quo. Με τη στήριξη της Δύσης, το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι επιδιώκουν μια αδύναμη αλλά σταθερή Συρία υπό τη δική τους και την ισραηλινή επιρροή. Η Ιορδανία, απαγορεύοντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και αποφεύγοντας τις συγκρούσεις της Συρίας, στοχεύει στο να προστατεύσει τον εαυτό της από αυτές τις εντάσεις και να περιορίσει τα οικοδομικά σχέδια του Ισραήλ στο Σουουαϊντά και τη Ντεράα, αποτρέποντας τη σύνδεση των διαδρόμων του Τελ Αβίβ με τη Μπουκαμάλ.

Η Διάσπαση του Ιράν και ο Επανασχεδιασμός των Συνόρων της Μέσης Ανατολής:
Ένα πιο φιλόδοξο σενάριο περιλαμβάνει τη χρήση της Συρίας ως δοκιμαστικού πεδίου για τη διάσπαση του Ιράν. Οι ενέργειες του Μπάρακ και η πολιτική των ΗΠΑ, που στοχεύουν σε μια αποδυναμωμένη Ισλαμική Δημοκρατία, ενδέχεται να αποσκοπούν στη συρρίκνωση του Ιράν και στην αποκοπή των δεσμών του με τις παραστρατιωτικές του οργανώσεις. Μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε να περιλαμβάνει συνεργασία με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, ιδίως ενόψει των εντάσεων στην περιοχή του Ιράν που κατοικείται από Αζέρους. Η κριτική του Μπάρακ στο σύμφωνο Σάικς-Πικό και η υποστήριξή του σε μικρότερα κράτη θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη διάσπαση του Ιράν, ιδιαίτερα εν μέσω νέων ισραηλινών επιθέσεων και της επιδείνωσης των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών κρίσεων στο εσωτερικό της χώρας. Η ενίσχυση των αντιπολιτευόμενων ομάδων εντός του Ιράν, υποκινούμενη από τις επιθέσεις αυτές και από την πιθανή επαναφορά του μηχανισμού «snapback» της συμφωνίας JCPOA, θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω τη χώρα.

Η γειτνίαση του Ιράν με ασταθείς περιοχές, όπως τα σύνορα της Κίνας, η παρουσία ομάδων όπως οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και οι μελλοντικές συγκρούσεις στο Ιράκ, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την κατάρρευση του Ιράν, ιδίως αν η Τεχεράνη αποτύχει να εφαρμόσει πολιτικές που θα διασφαλίζουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες για τους πολίτες της. Οι ανταλλαγές στη Συρία, όπως η ενίσχυση του ελέγχου της Τουρκίας στον ανατολικό Ευφράτη, θα μπορούσαν να συνοδεύουν αυτό το σενάριο. Ωστόσο, παραμένουν σημαντικά εμπόδια: η ιρανική κοινωνία, ακόμη και σε αποδυναμωμένη κατάσταση, μπορεί να αντισταθεί στη διάσπαση, ενώ η τουρκική κοινή γνώμη ενδέχεται να εναντιωθεί στην κουρδική ενσωμάτωση ή στις νεοοθωμανικές ιδέες. Ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε επίσης να εντείνει τις εθνοτικές εντάσεις στις αραβικές και αλαουιτικές περιοχές της Συρίας, καθώς και στο ιρακινό Κουρδιστάν. Επιπλέον, η στάση των Σύρων Κούρδων—αν δηλαδή θα ταχθούν υπέρ ενός σχεδίου υπό την ηγεσία προσώπων όπως ο Οτζαλάν—παραμένει αβέβαιη.

Ανάλυση και Κίνδυνοι
Οι πολιτικές του Μπάρακ αντανακλούν μια προσπάθεια εξισορρόπησης των συμφερόντων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Τουρκίας και των αραβικών κρατών, αλλά εμπεριέχουν σημαντικούς κινδύνους:

Αστάθεια στην Τουρκία: Η αναβίωση του συστήματος των μιλλιέτ ή η ενσωμάτωση των Σύρων Κούρδων θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη εύθραυστη τουρκική κοινωνία, η οποία βρίσκεται ήδη υπό πολιτική και οικονομική πίεση. Αν και η διάλυση του PKK και ο επαναπροσδιορισμός των δικαιωμάτων του πολίτη θα μπορούσαν να είναι θετικά, η αντίληψη περί ξένης παρέμβασης ενδέχεται να προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις. Η πολιτική πίεση στα κεμαλικά και αντιπολιτευτικά κόμματα της Τουρκίας, σε συνδυασμό με την κοινωνική ευθραυστότητα, θα μπορούσαν να υπονομεύσουν αυτά τα σχέδια.

Ενίσχυση του Ισραήλ: Οι πολιτικές του Μπάρακ ευνοούν το Τελ Αβίβ, αποδυναμώνοντας το Ιράν και τη Χεζμπολάχ και δημιουργώντας κατακερματισμένα κράτη γύρω από το Ισραήλ. Αυτό θα μπορούσε να εδραιώσει στρατηγικούς διαδρόμους από το Σουουαϊντά ως τη Μπουκαμάλ, ενισχύοντας την περιφερειακή κυριαρχία του Ισραήλ.

Περιφερειακές Εντάσεις: Εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις στη Συρία και τον Λίβανο, μαζί με τον ανταγωνισμό Τουρκίας–Ισραήλ, θα μπορούσαν να ωθήσουν την περιοχή προς μεγαλύτερη αστάθεια. Η εμπλοκή εταιρειών όπως η Blackwater και η πλήρης στήριξη του Μπάρακ προς το Ισραήλ υποδηλώνουν εστίαση στην ανάσχεση του Ιράν και στην πλήρωση του κενού που αφήνουν οι αποδυναμωμένοι αντιπρόσωποι της Τεχεράνης.

Εσωτερικές Περιφερειακές Προκλήσεις: Οι νεοοθωμανικές ιδέες του Μπάρακ ενδέχεται να συναντήσουν αντίσταση από τα αραβικά κράτη που φοβούνται την αναζωπύρωση της τουρκικής επιρροής. Η ενσωμάτωση των Κούρδων ή ο επανακαθορισμός των συνόρων θα μπορούσαν να εντείνουν τις εθνοτικές και θρησκευτικές εντάσεις στη Συρία, το Ιράκ και ενδεχομένως το Ιράν.

Συμπέρασμα
Ο Τόμας Τζόζεφ Μπάρακ, με το περίπλοκο υπόβαθρό του και τη μεγάλη του επιρροή, αναδιαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Μέσω της «διπλωματίας γεγονότων», της κριτικής στο σύμφωνο Σάικς-Πικό και της υπεράσπισης του οθωμανικού συστήματος των μιλλιέτ, επιδιώκει μια νέα περιφερειακή ισορροπία που εξυπηρετεί τα αμερικανικά, ισραηλινά και αραβικά συμφέροντα.

Ωστόσο, αυτές οι πραγματιστικές πολιτικές ενέχουν κινδύνους μεγαλύτερης αστάθειας. Η αποδυνάμωση του Ιράν και των συμμάχων του, η μείωση της τουρκικής επιρροής στη Συρία και η ενίσχυση των ισραηλινών διαδρόμων —εν μέσω της εσωτερικής ευθραυστότητας της Τουρκίας και των εθνοθρησκευτικών εντάσεων της περιοχής— αποτελούν σοβαρές προκλήσεις. Ως διπλωμάτης και μεγιστάνας με ρίζες στη Μέση Ανατολή, ο Μπάρακ προσπαθεί να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές, αλλά το ερώτημα παραμένει: επιδιώκει τη σταθερότητα της περιοχής ή την αποδυνάμωση βασικών παικτών όπως η Τουρκία και το Ιράν προς όφελος της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ;

daktilo1984.com

Δολοφονήθηκε ο πρώην πρόεδρος του ουκρανικού κοινοβουλίου

Από

-

August 30, 2025

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Ο πρώην πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα της Ουκρανίας, Αντρίι Παρούμπι, ο οποίος δολοφονήθηκε σήμερα (Tsn.ua)

Ο θάνατος του Αντρίι Παρούμπι αποτελεί μία από τις σοβαρότερες πολιτικές δολοφονίες

Η πληροφορία δημοσιεύθηκε αρχικά από τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε επίσημα από τον επικεφαλής της Περιφερειακής Στρατιωτικής Διοίκησης του Λβιβ, Μαξίμ Κοζίτσκι, και τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο πρώην πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα της Ουκρανίας, Αντρέι Παρούμπι, δολοφονήθηκε στο Λβιβ το πρωί του Σαββάτου 30 Αυγούστου. Η πληροφορία μεταδόθηκε αρχικά από τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε επίσημα από τον επικεφαλής της Περιφερειακής Στρατιωτικής Διοίκησης του Λβιβ, Μακσίμ Κοζίτσκι, και τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Το θύμα πέθανε πριν φτάσουν οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο ύποπτος ήταν ταχυμεταφορέας για μια εταιρεία διανομής τροφίμων, αλλά δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί επίσημη επιβεβαίωση της ταυτότητάς του και των κινήτρων της επίθεσης.

«Ο Ουκρανός υπουργός Εσωτερικών Ιγκόρ Κλιμένκο και ο Γενικός Εισαγγελέας Ρουσλάν Κραβτσένκο μόλις με ενημέρωσαν για τις αρχικές συνθήκες της φρικτής δολοφονίας στο Λβιβ. Ο Αντρίι Παρούμπι απεβίωσε», έγραψε ο Ζελένσκι στο κανάλι του στο Telegram, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια.

Αναζήτηση του δολοφόνου

Ο επικεφαλής της Αστυνομίας του Λβιβ, Μαξίμ Κοζίτσκι, ανακοίνωσε ότι όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας αναζητούν τον δράστη, ενώ η έρευνα έχει ανατεθεί στην Εθνική Αστυνομία, την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) και τις περιφερειακές αρχές.

Στην υπόθεση εμπλέκονται επίσης ερευνητές από το Κεντρικό Τμήμα Ερευνών, γεγονός που υποδηλώνει τη μεγάλη σημασία που αποδίδουν οι αρχές στην υπόθεση.

Πολιτική βιογραφία

Ο Αντρίι Παρούμπι (1971–2025) ήταν μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στην ουκρανική πολιτική σκηνή τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Διετέλεσε Πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα από το 2016 έως το 2019. Έγινε γνωστός στο κοινό ως ένας από τους διοργανωτές των διαδηλώσεων του Euromaidan την περίοδο 2013–2014, όταν ηγήθηκε του σχηματισμού «Αυτοάμυνα του Maidan».

Είχε συμμετάσχει στο παρελθόν στην Πορτοκαλί Επανάσταση του 2004 και του απονεμήθηκε ο τίτλος του «εξαιρετικού συμμετέχοντα».

Ωστόσο, ο ρόλος του παρέμεινε αμφιλεγόμενος λόγω ισχυρισμών ότι συνδεόταν με τα τραγικά γεγονότα στην Οδησσό στις 2 Μαΐου 2014, όταν μια πυρκαγιά στο Σπίτι των Συνδικάτων σκότωσε δεκάδες ανθρώπους.

Το 2023, η Μόσχα τον έθεσε στον κατάλογο καταζητούμενων για φερόμενη συμμετοχή σε μαζικές δολοφονίες στο Ντονμπάς.

Δολοφονία με πολιτικά κίνητρα;

Αν και το κίνητρο της δολοφονίας δεν έχει ακόμη επισήμως προσδιοριστεί, υπάρχουν ήδη εικασίες στην Ουκρανία ότι η επίθεση μπορεί να είχε πολιτικό υπόβαθρο.

Η πρόσφατη δολοφονία του πρώην βουλευτή της Ράντα, Ιλία Κίβα, έχει ενισχύσει περαιτέρω τις υποψίες ότι πρόκειται για μέρος ενός ευρύτερου κύματος δολοφονιών εξέχοντων προσωπικοτήτων.

Ο θάνατος του Αντρίι Παρούμπι αποτελεί μία από τις σοβαρότερες πολιτικές δολοφονίες στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια και εγείρει ερωτήματα σχετικά με τους κινδύνους ασφαλείας σε μια χώρα που βρίσκεται εδώ και καιρό στη σκιά του πολέμου.

—

Ελληνοαλβανικά Σύνορα και το Σύμφωνο Φιλίας του 1996

Από

-

August 30, 2025

2

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

Εισαγωγή

Αν και τα ελληνοαλβανικά σύνορα ρυθμίστηκαν τυπικά ήδη από τη δεκαετία του 1920 με την απόφαση της Πρεσβευτικής Συνδιάσκεψης της 9^ης Νοεμβρίου 1921, το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (1925) και την Τελική Πράξη των Παρισίων (1926), το θέμα επανέρχεται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Δηλώσεις πολιτικών, ερμηνείες διπλωματών και παρεμβάσεις στρατιωτικών τροφοδοτούν συζητήσεις γύρω από το εάν η μεθόριος έχει οριστικοποιηθεί, για το κατά πόσο το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (1914) εξακολουθεί να ισχύει, καθώς και για το αν παραμένουν εκκρεμότητες που σχετίζονται με το Βορειοηπειρωτικό. Οι αποκλίνουσες αυτές προσεγγίσεις αντανακλούν τόσο την ισχύ των ιστορικών βιωμάτων όσο και τις σημερινές πολιτικές επιδιώξεις, διατηρώντας το ζήτημα επίκαιρο και ιδιαίτερα ευαίσθητο σε διπλωματικό και κοινωνικό επίπεδο.

Δημόσιος Διάλογος

Το φθινόπωρο του 2018, οι δηλώσεις του τότε υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά επανέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα των ελληνοαλβανικών συνόρων. Σε συνέντευξή του υποστήριξε ότι «ο ελληνικός στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας–Αλβανίας» και ότι, μολονότι θα έπρεπε να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες αναγνώρισης, «δεν τις κάνει». Επισήμανε, ακόμη, ότι ορισμένοι στην Ελλάδα εξακολουθούν να μην αποδέχονται το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας και την Τελική Πράξη των Παρισίων, επικαλούμενοι το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο, κατά την άποψή του, στερείται νομικής ισχύος.

Οι δηλώσεις αυτές, που προβλήθηκαν εκτενώς από τα ελληνικά και αλβανικά μέσα ενημέρωσης, προκάλεσαν αντιδράσεις στα Τίρανα. Ο τότε πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα, σε διεθνές συνέδριο δημοσιογράφων, εξέφρασε την ελπίδα ότι επρόκειτο για «fake news», υπογραμμίζοντας ότι «ο αλβανικός στρατός γνωρίζει επακριβώς τα σύνορα της χώρας» και ότι δεν υφίσταται καμία ξένη διεκδίκηση. Η παρέμβασή του στόχευε να διασκεδάσει κάθε υπόνοια αμφισβήτησης του status quo και να εμφανίσει την ελληνοαλβανική μεθόριο ως οριστικά κατοχυρωμένη.

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιούλιο 2018, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε μιλήσει για «διευθέτηση» δύο εκκρεμοτήτων—του εμπολέμου και των συνόρων—διατύπωση που επίσης παρερμηνεύθηκε ως προαναγγελία αναχάραξης. Το Μέγαρο Μαξίμου διευκρίνισε άμεσα, με non paper, ότι η αναφορά αφορούσε αποκλειστικά στην οροσήμανση (demarcation)—δηλ. τη συντήρηση των συνοριακών οροδεικτών («πυραμίδων»)—και όχι στην εκ νέου οριοθέτηση (delimitation) της μεθορίου.

Την 3η Νοεμβρίου 2024, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα, σε εκδήλωση με την αλβανική κοινότητα στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε ότι ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» αποτελεί έναν «νεκρό όρο», παρωχημένου χαρακτήρα, προσθέτοντας ότι όσοι τον χρησιμοποιούν δείχνουν ότι δεν ζουν στον 21ο αιώνα. Χρησιμοποίησε μάλιστα εκφράσεις όπως «φύλακες του παρελθόντος» και «απολιθώματα», επιχειρώντας να υποβαθμίσει τη σημασία του όρου. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από κόμματα δεξιότερα της ΝΔ. Η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου κατηγόρησε τον Ράμα με ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς («κακοποιός», «εθνοκάθαρση»), ενώ η Αφροδίτη Λατινοπούλου (Φωνή Λογικής) υποστήριξε ότι «δεν έχει πεθάνει η Βόρεια Ήπειρος, αλλά ο πατριωτισμός της κυβέρνησης». Και οι δύο υιοθέτησαν έντονα επικριτικό τόνο και επικαλέστηκαν ρητά το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914 ως ιστορικό θεμέλιο των ελληνικών διεκδικήσεων.

Ο Στέλιος Φενέκος, Υποναύαρχος ε.α., είχε σχολιάσει ότι η θέση του Κοτζιά ήταν διεθνολογικά εσφαλμένη και πολιτικά επιζήμια, καθώς εμφάνιζε τις Ένοπλες Δυνάμεις ως ανεξέλεγκτο θεσμό εκτός πολιτικού ελέγχου. Παράλληλα, έκρινε αυθαίρετη την απόρριψη του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, το οποίο –κατά την άποψή του– είχε γίνει αποδεκτό από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές του αλβανικού ζητήματος και ουδέποτε είχε καταργηθεί. Υποστήριξε επίσης ότι η προσέγγιση του Κοτζιά υπήρξε ιδεολογικά φορτισμένη και πολιτικά προβληματική, ενώ κατά τον Φενέκο, το Βορειοηπειρωτικό παρέμενε ουσιαστικά ανοικτό ακόμη και μετά το 1946.

Αντίστοιχα, ο Ιωάννης Παπαφλωράτος υποστηρίζει σε βιβλίο του [Ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου: Μέσα από άγνωστα ντοκουμέντα (Αθήνα: Πελασγός, 2018), 220] ότι η Ελλάδα ούτε αποδέχθηκε ούτε κύρωσε το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (1925), ενώ και η Τελική Πράξη των Παρισίων (1926) υπεγράφη αλλά δεν κυρώθηκε από τη Βουλή. Συνεπώς, τα χερσαία σύνορα Ελλάδας–Αλβανίας δεν έχουν, κατά την άποψή του, οριστικοποιηθεί και αναγνωριστεί de jure από την Αθήνα.

Ο Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς, πρέσβης ε.τ., τέλος, σημειώνει ότι «η πάγια θέση της Αθήνας περί της μη αναγνώρισης του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας του 1925» τρέφει ερμηνείες με πολιτική σκοπιμότητα, κυρίως στην Αλβανία, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα διατηρεί μια «πάγια θέση μη αναγνώρισης» της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Παρά ταύτα, θεωρεί ότι το ζήτημα μπορεί να λειτουργήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί, υπενθυμίζοντας το Σύμφωνο Φιλίας Ελλάδας–Αλβανίας (1996), το οποίο αναγνωρίζει το απαραβίαστο των συνόρων. Ο Μαλλιάς εκτιμά ότι το Σύμφωνο Φιλίας του 1996 θα μπορούσε να τύχει βελτίωσης ή επαναδιατύπωσης, ώστε να αποσαφηνίζεται πλήρως το ζήτημα της μεθορίου και να αποτρέπονται παρερμηνείες.

Τα κρίσιμα ερωτήματα

Η δημόσια συζήτηση, συνεπώς, συμπυκνώνεται σε τρία καίρια ερωτήματα που εξακολουθούν να απασχολούν:

Αν τα ελληνοαλβανικά σύνορα ισχύουν σήμερα de jure.
Αν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914 εξακολουθεί να έχει ισχύ.
Αν το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα παρέμεινε ανοικτό μετά τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1946.

Η αρμοδιότητα των Συμμάχων να καθορίσουν τα σύνορα της Ελλάδας το 1921

Η νομική εξήγηση είναι ότι τα άρθρα 89 της Συνθήκης του Σαιν-Ζερμαίν (1919), 59 της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919) και 74 της Συνθήκης του Τριανόν (1920) ανέθεταν ρητά την οριστική χάραξη των συνόρων της Ελλάδας, του Βασιλείου των Σέρβων-Κροατών-Σλοβένων, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και της Τσεχοσλοβακίας στην αρμοδιότητα και την έγκριση των Κυρίως Συμμαχικών και Συνασπισμένων Δυνάμεων. Σκοπός ήταν μια κοινά αποδεκτή και σταθερή ευρωπαϊκή τάξη ασφάλειας, μέσω των αποφάσεων των Νικητριών Δυνάμεων και των επιτροπών οριοθέτησης που εκείνες θα όριζαν. Για τον λόγο αυτό, η Διάσκεψη των Πρεσβευτών θεώρησε ότι το ψήφισμα που υιοθετήθηκε ομόφωνα στις 3 Οκτωβρίου 1921 από τη Συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη ήταν απλή επιβεβαίωση προϋπαρχουσών δεσμεύσεων, που είχαν ήδη αναληφθεί από το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και την Ελλάδα. Δηλαδή τα δύο κράτη είχαν αναγνωρίσει a priori τις Κυρίως Συμμαχικές και Συνασπισμένες Δυνάμεις ως το αρμόδιο όργανο για τη ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας.

Η πολιτική εξήγηση εδράζεται στις ισορροπίες ισχύος της περιόδου: από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η Ιταλία διαχρονικά κινούταν αντίθετα προς τα ελληνικά συμφέροντα, ενώ οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ελλάδας, η Βρετανία και η Γαλλία, μετά την επάνοδο του βασιλιά Κωνσταντίνου (Δεκέμβριος 1920), αναθεώρησαν την πολιτική τους και υιοθέτησαν πιο επιφυλακτική (σχεδόν εχθρική) στάση έναντι της Αθήνας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας στραφεί σε πολιτική απομονωτισμού, δεν αναμίχθηκαν στην τελική χάραξη των ελληνοαλβανικών συνόρων, αφήνοντας τον ρόλο αυτό στις ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις.

Η σημασία του ελληνοαλβανικού Συμφώνου Φιλίας 1996

Διαχρονικά η Ελλάδα διατύπωνε αντιρρήσεις για τις αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και ήδη από τη λήψη της απόφασης της 9^ης Νοεμβρίου 1921 λειτούργησε ως ένας «επίμονος αντιρρησίας», αρνούμενη στην ουσία να αποδεχθεί την απώλεια της Βορείου Ηπείρου. Η στάση αυτή, εμφανής μέχρι και την εποχή του συνεδρίου ειρήνης των Παρισίων του 1946, δεν αναιρεί το νομικό κύρος των διεθνών ρυθμίσεων, αλλά καταδεικνύει το βάθος του τραύματος, που προκάλεσε ο αποκλεισμός της ελληνικής διεκδίκησης από τη μεταπολεμική γεωπολιτική τάξη.

Το Άρθρο 1 του Συμφώνου Φιλίας, Συνεργασίας, Καλής Γειτονίας και Ασφάλειας Ελλάδας–Αλβανίας (1996) συνιστά ρητή διεθνή δέσμευση των δύο κρατών ότι τα υφιστάμενα χερσαία τους σύνορα είναι απαραβίαστα και διεθνώς αναγνωρισμένα. Η αναφορά στην Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1975) και στη Χάρτα των Παρισίων (1990) εντάσσει τη δέσμευση στο πλαίσιο της ΔΑΣΕ —προδρόμου του σημερινού ΟΑΣΕ— και του ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας που αυτή διαμόρφωσε, καθιστώντας σαφές ότι η μεθόριος Ελλάδας–Αλβανίας δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μονομερούς αμφισβήτησης. Το γεγονός ότι η Συμφωνία κυρώθηκε το 1998 και καταχωρήθηκε στη Γραμματεία του ΟΗΕ το 2021 ενισχύει ακόμη περισσότερο το de jure κύρος της, ακυρώνοντας πολιτικές ερμηνείες και ιδεοληπτικές αναγνώσεις περί εκκρεμότητας των ελληνοαλβανικών συνόρων.

Τόσο ο Αντώνης Φούσας, ως εισηγητής της ΝΔ στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την κύρωση του Συμφώνου στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων (14 Οκτωβρίου 1997), όσο και ο Τριτάν Σέχου, εκπρόσωπος της αλβανικής αντιπολίτευσης το 2023, κατέληγαν σε παρόμοιο συμπέρασμα: με την υπογραφή και κύρωση του Συμφώνου Φιλίας Ελλάδας–Αλβανίας έκλεινε οριστικά κάθε προοπτική επαναφοράς του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας του 1914 και κάθε σχετική συζήτηση για καθεστώς αυτονομίας στη Βόρειο Ήπειρο. Ακόμη και αν τα σύνορα του 1926 δεν είχαν νομικά οριστικοποιηθεί (γεγονός που είχαν), η Αθήνα αναγνώρισε ρητά το απαραβίαστό τους το 1996.

Άρθρο 1

Η Ελληνική Δημοκρατία και η Δημοκρατία της Αλβανίας θα αναπτύξουν τις σχέσεις τους στη βάση της εμπιστοσύνης, της συνεργασίας και του αμοιβαίου σεβασμού. Διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στην αρχή του απαραβίαστου των υπαρχόντων, διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων, σύμφωνα με την Τελική Πράξη του Ελσίνκι και τη Χάρτα των Παρισίων, και συμφωνούν επίσης ότι η μεθόριος μεταξύ των δύο χωρών θα είναι μεθόριος ειρήνης και φιλίας. Εκφράζουν τον σεβασμό τους προς τις αρχές της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας, της ισότητας των δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας, καθώς και προς τον σεβασμό των θεμελιωδών ελευθεριών και των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων.

Η επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών, όπως διατυπώθηκε το 2018 από τον τότε αναπληρωτή υπουργό Γιώργο Κατρούγκαλο είναι ξεκάθαρη:

Όσον αφορά τα χερσαία σύνορα Ελλάδος-Αλβανίας, αυτά καθορίστηκαν από τα Πρωτόκολλα της Φλωρεντίας του 1913 και του 1925, καθώς και την Τελική Πράξη των Παρισίων του 1926. Η Ελλάδα σέβεται πάντα το Διεθνές Δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι του 1975 περί «απαραβιάστου των συνόρων»

Επίλογος/Συμπέρασμα

Η Ελλάδα οφείλει διαχρονικά να διακηρύσσει το απαραβίαστο των βορείων συνόρων της. Δεν είναι συνεπές να αφήνονται υπόνοιες αναθεωρητισμού απέναντι στην Αλβανία, τη στιγμή που η Αθήνα αντιτάσσεται με συνέπεια στον τουρκικό αναθεωρητισμό και στις απόπειρες επανερμηνείας της Συνθήκης της Λωζάννης. Εξάλλου, οι αναφορές περί μη κύρωσης από τη Βουλή των πράξεων του 1925 και του 1926 παραπέμπουν σε επιχειρηματολογία ανάλογη με εκείνη που επικαλείται η Τουρκία για να αμφισβητήσει την ισχύ του ιταλοτουρκικού πρωτοκόλλου του Δεκεμβρίου 1932, το οποίο επιβεβαιώνει την ελληνική κυριαρχία σε μικρά νησιά της Δωδεκανήσου, όπως το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και τα Ίμια.

Η μοναδική συνοριακή εκκρεμότητα με την Αλβανία παραμένει η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Επίσης το άρθρο 8 του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας του 1925 προέβλεπε ότι η συντήρηση των πυραμίδων και των γεφυρών επάνω στη μεθόριο θα ρυθμιζόταν με ειδικές διμερείς συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Σύμφωνα με τον Σταύρο Ντάγιο υπεγράφησαν «Πρωτόκολλα Οριοθέτησης της μεθορίου Ελλάδας–Αλβανίας» την 17^η Ιουλίου 1936 και ακολούθησε η υπογραφή στην Κέρκυρα του τελικού «Πρωτόκολλου λεπτομερειών» την 8^η Αυγούστου 1936. Αλλά η όλη διαδικασία θεωρήθηκε ως μη τελική από την ελληνική κυβέρνηση.

Η διαπίστωση ότι τα ελληνοαλβανικά σύνορα έχουν οριστικοποιηθεί νομικά δεν σημαίνει ότι το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου έχει πάψει να συγκινεί ή να αποτελεί κομμάτι της συλλογικής μνήμης του ελληνισμού. Η ιστορική παρουσία, η πολιτιστική κληρονομιά και τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία εξακολουθούν να έχουν σημασία για την Ελλάδα και παραμένουν ζητήματα που αξίζει να προστατεύονται και να αναδεικνύονται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου και του διεθνούς δικαίου.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι υποψήφιος διδάκτορας διπλωματικής ιστορίας της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ

Χρονολογικός Πίνακας Ελληνοαλβανικών Συνόρων (1913–2024)

Ημερομηνία	Γεγονός / Πράξη	Σημασία
30 Μαΐου 1913	Συνθήκη Λονδίνου	Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποποιείται την κυριαρχία της στην Αλβανία.
Δεκ. 1913	Πρωτόκολλο Φλωρεντίας	Καθορίζονται προσωρινά τα ελληνοαλβανικά σύνορα.
17 Μαΐου 1914	Πρωτόκολλο Κέρκυρας	Παραχώρηση αυτονομίας στη Β. Ήπειρο υπό αλβανική κυριαρχία. Δεν εφαρμόστηκε λόγω Α΄ ΠΠ.
9 Νοεμβρίου 1921	Απόφαση Διάσκεψης Πρεσβευτών	Καθορίζονται οριστικά τα αλβανικά σύνορα· το Πρωτόκολλο Κέρκυρας θεωρείται άκυρο.
27 Ιανουαρίου 1925	Πρωτόκολλο Φλωρεντίας (Ελλάδα–Αλβανία)	Οριστικοποιεί σημείο προς σημείο τη μεθόριο. Άρθρο 8: προβλέπει συντήρηση οροσήμων με διμερείς συμφωνίες.
30 Ιουλίου 1926	Τελική Πράξη Παρισίων	Θέτει την τελική σφραγίδα σε όλα τα αλβανικά σύνορα. Υπογράφεται και από Ελλάδα–Αλβανία.
1946 (Ιούλ.–Οκτ.)	Διάσκεψη Ειρήνης Παρισίων	Η Ελλάδα προβάλλει το Βορειοηπειρωτικό· μοναδικό αποτέλεσμα η παραχώρηση Σάσωνας στην Αλβανία μέσω Ιταλικής Συνθήκης Ειρήνης.
1 Αυγ. 1975	Τελική Πράξη Ελσίνκι (ΔΑΣΕ)	Επιβεβαιώνει απαραβίαστο συνόρων στην Ευρώπη.
21 Νοε. 1990	Χάρτα Παρισίων (ΔΑΣΕ)	Επαναβεβαιώνει το ευρωπαϊκό πλαίσιο ασφαλείας.
21 Μαρ. 1996	Σύμφωνο Φιλίας Ελλάδας–Αλβανίας	Άρθρο 1: ρητή αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων.
1998	Κύρωση Συμφώνου Φιλίας	Ενσωμάτωση στη νομοθεσία Ελλάδας–Αλβανίας. Νόμος 2568/1998 ΦΕΚ Α 8/13.01.1998
1 Ιουνίου 2021	Καταχώρηση Συμφώνου Φιλίας στον ΟΗΕ	Διεθνής ενίσχυση κύρους.

Δ. Τσαϊλάς: Κύριε Υπουργέ η «Ατζέντα 2030» δεν είναι Στρατηγική

Από

-

August 30, 2025

2

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Ο πατέρας της «Ατζέντας 2030του» που παραδέχεται ότι δεν είναι στην πραγματικότητα μια ολοκληρωμένη αμυντική στρατηγική, αναστατώνεται με όσους επισημαίνουν ότι η «Ατζέντα 2030» δεν είναι ακριβώς μια στρατηγική;

Ας το ξεκαθαρίσουμε.

Στο Υπουργείο Άμυνας, η προσέγγιση του Υπουργού κκ Ν. Δένδια για την «Ατζέντα 2030» έχει πυροδοτήσει συζήτηση, ιδιαίτερα σχετικά με το αν χαρακτηρίζεται ως πραγματική αμυντική στρατηγική ή αν πρόκειται, στην πραγματικότητα, για ένα έγγραφο με πολιτικά κίνητρα. Έλληνες αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων υψηλόβαθμων μελών του αμυντικού συστήματος, είναι πρόθυμοι να υπερασπιστούν την «Ατζέντα» έναντι επικρίσεων -εμείς, προφανώς, μεταξύ αυτών των επικριτών- που υποστηρίζουν ότι δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα μιας πραγματικής στρατηγικής.

Αλλά, ενδιαφέρον είναι ότι οι υποστηρικτές του Υπουργείου έχουν αρχίσει να παραδέχονται ότι η «Ατζέντα 2030» δεν είναι ακριβώς μια στρατηγική. Αντίθετα, διατυπώνεται περισσότερο ως εργαλείο προσέγγισης, ένας τρόπος για την ενίσχυση της εθνικής ενότητας, τον καθησυχασμό των συμμάχων και την επισήμανση των προτεραιοτήτων ασφαλείας της Ελλάδας σε ένα ταραγμένο γεωπολιτικό περιβάλλον. Είναι ένα διπλωματικό άνοιγμα προς τις ξένες κυβερνήσεις, ένας τρόπος για να συγκεντρωθεί πολιτική και οικονομική υποστήριξη τόσο από εγχώριους ενδιαφερόμενους φορείς όσο και από διεθνείς εταίρους. Το έγγραφο αποτελεί επίσης μια προσπάθεια να εξασφαλιστεί η δημόσια υποστήριξη για την αύξηση των αμυντικών δαπανών σε μια εποχή αυξανόμενων ανησυχιών για την ασφάλεια στη Μεσόγειο.

Με άλλα λόγια, η «Ατζέντα 2030» αφορά περισσότερο την εξασφάλιση πολιτικής αποδοχής και την ενίσχυση της αμυντικής θέσης της χώρας με την ευρεία έννοια, παρά την προσφορά ενός λεπτομερούς, εφαρμόσιμου οδικού χάρτη για στρατιωτική εμπλοκή. Προσφέρει ένα όραμα υψηλού επιπέδου για τις αμυντικές δυνατότητες της Ελλάδας, χωρίς να αναφέρεται σαφώς στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δυνατότητες θα εφαρμοστούν σε απάντηση σε συγκεκριμένες απειλές ή εξελισσόμενες περιφερειακές προκλήσεις.

Το πρόβλημα με αυτήν την προσέγγιση, όπως έχει διαμορφωθεί, είναι ότι μπορεί να αφήσει την στρατιωτική ηγεσία και την ευρύτερη στρατηγική κοινότητα με ελάχιστη πνευματική καθοδήγηση για τις καθημερινές επιχειρησιακές αποφάσεις. Οι στρατηγικές προτεραιότητες της Ελλάδας, ειδικά όσον αφορά την ασφάλεια στη θάλασσα και τις σχέσεις με τους γείτονές της, μπορεί να μην είναι τόσο πλήρως καθορισμένες όσο θα μπορούσαν, κάτι που θα μπορούσε να αποδειχθεί δαπανηρό σε μια περιοχή όπου η αβεβαιότητα και ο ανταγωνισμός βρίσκονται σε άνοδο.

Μια σύντομη ανασκόπηση για την «Ατζέντα 2030»

Καταρχάς, ναι, έχω επισημάνει ότι η «Ατζέντα 2030» λειτουργεί περισσότερο ως στρατηγική έννοια παρά ως ολοκληρωμένη στρατηγική. Πρόκειται περισσότερο για σημασιολογικό παρά για ουσιαστικό ζήτημα. Μια στρατηγική έννοια έχει τη θέση της, δηλαδή δίνει μια γενική αίσθηση κατεύθυνσης, ένα πλαίσιο υψηλού επιπέδου. Ο αείμνηστος, σπουδαίος στρατηγιστής Σάμιουελ Χάντινγκτον υποστήριξε ότι τα έθνη χρειάζονται στρατηγικές έννοιες σε καιρό ειρήνης ή σε περιόδους αβεβαιότητας, για να παρέχουν πνευματική δομή στις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Η «Ατζέντα 2030» παρέχει μια χρήσιμη έννοια για να συσπειρώσει το έθνος, ακόμη και αν δεν ανέλθει στο επίπεδο μιας πραγματικής, εκτελέσιμης στρατηγικής.

Δεύτερον, υπάρχουν πολλά αξιέπαινα στοιχεία όσον αφορά τη συνολική κατεύθυνση του εγγράφου. Η «Ατζέντα 2030» τονίζει τη δέσμευση της Ελλάδας στην περιφερειακή ασφάλεια και κυριαρχία, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο. Εστιάζει στην ενίσχυση των αμυντικών συνεργασιών εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα τονίζει την ανάγκη εκσυγχρονισμού του στρατιωτικού εξοπλισμού και προετοιμασίας για αναδυόμενες απειλές όπως ο υβριδικός πόλεμος και οι προκλήσεις στον κυβερνοχώρο. Είναι προσανατολισμένη στο μέλλον και, σε κάποιο επίπεδο, πρακτική. Ωστόσο, η έλλειψη εξειδίκευσης σχετικά με το πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι υψηλοί στόχοι, πώς θα υλοποιηθεί στην πράξη ο εκσυγχρονισμός της άμυνας τα επόμενα χρόνια, παραμένει ένα σημαντικό κενό.

Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα: ορισμένες από τις επιπτώσεις της «Ατζέντας 2030» μπορεί να μην έχουν κατανοηθεί πλήρως ή εκτιμηθεί από τους συντάκτες της. Η έννοια της κοινής αμυντικής ευθύνης είναι ευγενής, ειδικά καθώς η Ελλάδα επιδιώκει να εξισορροπήσει τις εθνικές της προτεραιότητες με τις διεθνείς δεσμεύσεις της. Ωστόσο, ο συντονισμός των αμυντικών προτεραιοτήτων μεταξύ πολλαπλών κρατών μελών της ΕΕ, συμμάχων του ΝΑΤΟ και γειτονικών κρατών παρουσιάζει διπλωματικές και στρατηγικές προκλήσεις. Με απλά λόγια, η έννοια της «κοινής θαλάσσιας ασφάλειας» στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ό,τι να γραφτεί σε χαρτί. Το στρατηγικό έγγραφο μπορεί να υποτιμά αυτές τις προκλήσεις, ειδικά υπό το φως των αυξανόμενων εντάσεων με την Τουρκία και της περίπλοκης ενεργειακής πολιτικής στην περιοχή.

Τέλος, και ίσως το πιο κρίσιμο, υπάρχει ένα επίμονο ερώτημα σχετικά με το εάν η Ελλάδα καλλιεργεί πραγματικά την επόμενη γενιά στρατηγικών στοχαστών εντός του αμυντικού της κατεστημένου. Δίνεται στους αξιωματικούς, τους αναλυτές και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ο χρόνος και οι πόροι για να εμβαθύνουν σε στρατηγικές μελέτες, ενώ παράλληλα διαχειρίζονται τον έντονο επιχειρησιακό ρυθμό που συνοδεύει την ασφάλεια μιας ασταθούς περιοχής; Οι πιέσεις της ρουτίνας της στρατιωτικής θητείας συχνά παραγκωνίζουν ένα τέτοιο μακροπρόθεσμο πνευματικό έργο, και αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να περιορίσει την ανάπτυξη των βαθιών στρατηγικών γνώσεων που απαιτούνται για την καθοδήγηση της εφαρμογής της «Ατζέντας 2030».

Η πρόσφατη έμφαση που δίνει το Υπουργείο στην ενίσχυση της στρατηγικής σκέψης εντός των ενόπλων δυνάμεων είναι ενθαρρυντική. Ωστόσο, η πραγματική επιτυχία θα εξαρτηθεί από το αν η Ελλάδα μπορεί να καλλιεργήσει μια γενιά στρατιωτικών επαγγελματιών που είναι εξοπλισμένοι όχι μόνο με τακτικές γνώσεις αλλά και με την ικανότητα να πλοηγούνται σε σύνθετα γεωπολιτικά περιβάλλοντα. Μια «στρατηγική επιχείρηση», όπως θα λέγαμε, που ενθαρρύνει την κριτική σκέψη και τον βαθύ στοχασμό σχετικά με τον εξελισσόμενο ρόλο της Ελλάδας στη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν.

Συμπεράσματα

Τελικά, η «Ατζέντα 2030» δέχεται μια πολυεπίπεδη κριτική, η οποία φαίνεται να συνοψίζεται σε μερικά βασικά ζητήματα:

Στρατηγική Ταυτότητα : Η Ατζέντα είναι ένα σημαντικό έγγραφο, αλλά δεν είναι στρατηγική με την πιο αγνή έννοια. Αντίθετα, διατυπώνεται ως έννοια, ένα εργαλείο επικοινωνίας που στοχεύει στη συγκέντρωση εγχώριας και διεθνούς υποστήριξης για τις προτεραιότητες της Ελλάδας. Αλλά αυτό δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα ένταση: όταν ένα στρατηγικό έγγραφο προορίζεται περισσότερο για προσέγγιση, πολιτικούς ελιγμούς και διαχείριση αντιλήψεων παρά για άμεση καθοδήγηση στρατιωτικών επιχειρήσεων ή διατύπωση σαφών, εφαρμόσιμων στόχων, μπορούμε ακόμα να το ονομάσουμε στρατηγική; Ή μήπως είναι απλώς ένα διπλωματικό ή πολιτικό εργαλείο ντυμένο με στρατηγική γλώσσα;
Στρατηγική Σκέψη έναντι Επιχειρησιακών Προτεραιοτήτων : Ο Υπουργός αμφισβητεί κατά πόσον οι Ένοπλες Δυνάμεις καλλιεργούν πραγματικά στρατηγικούς στοχαστές μεταξύ των αξιωματικών του. Το προσωπικό των κλάδων είναι τόσο υπερφορτωμένο με επιχειρησιακές απαιτήσεις που υπάρχει λίγος χρόνος για μακροπρόθεσμη, εννοιολογική εργασία. Αυτό θίγει ένα βασικό ζήτημα: μπορεί κανείς να διαμορφώσει μια αποτελεσματική στρατηγική χωρίς ένα αφοσιωμένο σύνολο στρατηγικών στοχαστών που ασχολούνται ενεργά με το πνευματικό έργο της στρατηγικής, μελετώντας τα κλασικά, προβλέποντας μελλοντικές απειλές και διατυπώνοντας απαντήσεις; Η απουσία τέτοιων στοχαστών μπορεί να εξηγήσει γιατί στρατηγικά έγγραφα καταλήγουν περισσότερο ως πολιτικά υποκινούμενες δηλώσεις παρά ως σοβαρά στρατηγικά πλαίσια.
Η Φύση των Συνεργασιών στην Ασφάλεια στη Θάλασσα : Η απογοήτευση μας φαίνεται να πηγάζει επίσης από τις προκλήσεις της επίτευξης μιας συλλογικής προσπάθειας. Εάν οι Ελλάδα επιχειρεί να μετατραπεί από μονομερή ναυτική δύναμη σε κάτι πιο συνεργατικό, η δυσκολία ευθυγράμμισης των εταίρων με ανταγωνιστικά εθνικά συμφέροντα θα μπορούσε τελικά να καταστήσει την προσπάθεια μη βιώσιμη. Αυτό είναι ένα σημαντικό διπλωματικό και υλικοτεχνικό εμπόδιο που μια «στρατηγική» θα έπρεπε να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο και φαίνεται ότι μπορεί να υπήρξε υποεκτίμηση αυτών των πολυπλοκοτήτων.

Η «Ατζέντα 2030» μπορεί να ήταν το καλύτερο βήμα προς τα εμπρός δεδομένων των συνθηκών, αλλά στην ουσία της, είναι περισσότερο ένας συμβιβασμός παρά μια καθαρή στρατηγική.

Αυτό, φυσικά, εγείρει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πώς μπορεί το Ναυτικό η Αεροπορία και ο Στρατός Ξηράς, να αναπτύξουν μια πραγματική στρατηγική σε έναν κόσμο όπου το γεωπολιτικό περιβάλλον μεταβάλλεται συνεχώς και οι πόροι είναι λιγότεροι από ποτέ; Και σε ποιο βαθμό αυτό αφορά τον εσωτερικό αναστοχασμό της κουλτούρας στρατηγικής σκέψης;

Ας ελπίσουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες προκλήσεις της Μεσογείου με σαφή κατεύθυνση και την πνευματική δύναμη για να την υποστηρίξει.

Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

Θέρμη: «Δεν υπάρχει καθόλου αλκοόλ στο αίμα της, έχει σακατευτεί» λένε οι δικηγόροι της οδηγού της Porsche στο τροχαίο με τους 2 τραυματίες

Από

-

August 30, 2025

Άγγελος Λαμπίδης

«Απο τον προέλεγχο της αιθανόλης το αποτέλεσμα είναι 0,08 και παραποιήθηκε ότι είναι 10 φορές παραπάνω» υποστηρίζουν οι δικηγόροι της 45χρονης

Τον ισχυρισμό ότι δεν βρέθηκε αλκοόλ στο αίμα της πελάτισσάς τους διατύπωσαν οι δικηγόροι της 45χρονης οδηγού της Porsche που ενεπλάκη στο τροχαίο με τους 2 τραυματίες στη Θέρμη τα ξημερώματα της Παρασκευής (29.8.25).

Η 45χρονη οδηγός της Porsche, που κατηγορείται για επικίνδυνη οδήγηση για το τροχαίο στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης – Νέων Μουδανιών στη Θέρμη, θα παρουσιαστεί σήμερα ενώπιον του εισαγγελέα. Η γυναίκα αρνείται ότι εγκατέλειψε το σημείο του τροχαίου.

«Δεν υπάρχει καθόλου αιθανόλη στο αίμα της εντολέως μας. Δεν υπάρχει καθόλου αλκοόλ στο αίμα της κοπέλας και προσπαθούμε να καταλάβουμε κι εμείς τι έχει γίνει. Έχουν βγεί οι αιματολογικές, δεν υπάρχει καθόλου αιθανόλη. Έχουμε εμπιστοσύνη στις δικαστικές αρχές. Δεν έφυγε απο το σημείο, δεν έχουμε εγκατάλειψη», δήλωσε ο δικηγόρος της 45χρονης, Μιχάλης Σανίδας.

Στον εισαγγελέα η 45χρονη οδηγός της Porsche

«Η πελάτισσα μας έχει σακατευτεί, είναι διαλυμένη εδώ και δύο μέρες. Πήγε στο ΑΧΕΠΑ όλη της η δεξιά πλευρά. Ήταν μέσα στα αίματα, την πήρε η φίλη της που ήταν στο πίσω αυτοκίνητο και την πήγε κατευθείαν στο ΑΧΕΠΑ. Δεν φαίνεται το άλλο αυτοκίνητο, υπάρχει στη δικογραφία και αυτό», πρόσθεσε.

«Άπαντες ζητούν το κεφάλι της πελάτισσας μας επί πίνακι. Το αντιλαμβανόμαστε. Αν η πελάτισσα μας οδηγούσε ενα LADA και έκανε παρέα με εμένα, ο οποίος είμαι άσημος, αυτή τη στιγμή δεν θα βρισκόμασταν εδώ πέρα. Όταν προκύπτει απο την αιματολογική, ότι δεν έχει πιει, ότι είναι 0, οι τοξικολογικές, όταν απο τον προέλεγχο της αιθανόλης το αποτέλεσμα είναι 0,08 και παραποιήθηκε στα κανάλια ότι είναι 0,8 δηλαδή δέκα φορές παραπάνω, τότε είναι μία περίπτωση που συμβαίνει καθημερινά. Κι όμως αυτή παραπέμπεται», ειπε από την πλευρά του ο έτερος δικηγόρος της 45χρονος, Κωνσταντίνος Οικονόμου.

«Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι κοινωνικοοικονομικό το ζήτημα, αλλά επειδή μιλάμε νομικά τελούμε σε απορία. Όταν κάποιος χτυπάει, είναι σε σοκ. Απο πίσω ήταν η φίλη της, βγήκε και τη μάζεψε η φίλη της κι έφυγε. Απο το σημείο που χτύπησε η πελάτισσα μας δεν είναι εμφανές το έτερο αυτοκίνητο. Δεν κατάλαβε ότι χτύπησε κάποιον άνθρωπο», σχολίασε.

Θέρμη: «Δεν υπάρχει καθόλου αλκοόλ στο αίμα της, έχει σακατευτεί» λένε οι δικηγόροι της οδηγού της Porsche στο τροχαίο με τους 2 τραυματίες

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ: Ο Αμερικανός πρέσβης παίζει το ρόλο της μαριονέτας του Ερντογάν… Ο φοβερός Ρούμπιν τον «εκτελεί» με συνοπτικές διαδικασίες και καλεί τον Πρόεδρο Τράμπ να τον ανακαλέσει…

Από

-

August 30, 2025

Η ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ HELLAS JOURNAL – Ουάσιγκτον

Ένας απολαυστικός Μάικλ Ρούμπιν… Για μία ακόμη φορά γράφει με απόλυτο τρόπο για το αντικείμενο του. Αυτή τη φορά εξαπολύει άνευ προηγουμένου δικαιολογημένη επίθεση εναντίον του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών, Τομ Μπάρακ, τον οποίο αυτή η ιστοσελίδα χαρακτήρισε πρώτη ατζέντη της Τουρκίας.

Κυριολεκτικά τον εξευτελίζει και όσα του γράφει του αξίζουν 100%. Και ζητά την άμεση ανάκληση του καθώς έχει προκαλέσει ήδη τεράστια ζημιά στα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα.

Εκτός της υποστήριξης του προς την κυβέρνηση του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν, ο Μπάρακ έχει την απόλυτη ευθύνη για την παράδοση της Συρίας στους τζιχαντιστές.

Το Ισραήλ τον έχει εκθέσει πάρα πολλές φορές και απορρίπτει όλες τις …συμβουλές του, που στην πραγματικότητα είναι οι τουρκικές θέσεις τις οποίες παρουσιάζει ως …αμερικανικές.

Για τους ελάχιστους, που δεν γνωρίζουν, ο Μάικλ Ρούμπιν είναι συνεργάτης στο Beltway Confidential του Washington Examiner. Είναι επίσης ο διευθυντής ανάλυσης στο Middle East Forum και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute.

Τι γράφει στο τελευταίο του άρθρο στον ιστότοπο Washington Examiner (ΕΔΩ); Ας τον απολαύσουμε…

Πως χάθηκε η κατοχική Τουρκία;

Οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες σπεύδουν να ισχυριστούν ότι έχουν πετύχει, αλλά λίγοι αναγνωρίζουν τον ρόλο τους στις αποτυχίες.

Μέχρι σήμερα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έχει εκδώσει καμία έκθεση για το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν την Τουρκία, η οποία κάποτε ήταν ένας από τους πιο έμπιστους εταίρους τους στο ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν πολλές ευθύνες που πρέπει να επιρρίψουμε όσον αφορά τη μετάβαση της Τουρκίας από σύμμαχο σε αντίπαλο. Τόσο οι ρεπουμπλικανικές όσο και οι δημοκρατικές κυβερνήσεις επέτρεψαν στους ευσεβείς πόθους να υπερισχύσουν της πραγματικότητας στην αξιολόγησή τους για τον Τούρκο ηγέτη Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Μιλώντας δίπλα στον Ερντογάν στην Άγκυρα, ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Μπους είπε στον τότε πρωθυπουργό:

«Εκτιμώ πάρα πολύ το παράδειγμα που έχει δώσει η χώρα σας για το πώς να είσαι μια μουσουλμανική χώρα και, ταυτόχρονα, μια χώρα που αγκαλιάζει τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την ελευθερία».

Ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα κατέταξε τον Ερντογάν μεταξύ των κορυφαίων ξένων φίλων του και είπε ότι εμπιστεύεται τόσο πολύ τον Τούρκο ηγέτη που ζήτησε ακόμη και τη συμβουλή του για το πώς να μεγαλώσει τις κόρες του.

Ο Ομπάμα παρέλειψε, ωστόσο, την αύξηση κατά 1.400% στις δολοφονίες γυναικών υπό το καθεστώς του Ερντογάν.

Για να μην μείνει πίσω, κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είπε στον Ερντογάν κατά τη διάρκεια επίσκεψης στον Λευκό Οίκο: «Κάνετε φανταστική δουλειά για τον λαό της Τουρκίας».

Το πραγματικό λάθος στην Ουάσιγκτον

Ο τουρκικός λαός να διαφωνεί: Ο πληθωρισμός ήταν εκτός ελέγχου, το τουρκικό νόμισμα σε ελεύθερη πτώση και οι τουρκικές πολιτικές φυλακές έσκαγαν στις …ραφές.

Ενώ οι διαδοχικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν τον Ερντογάν με υπευθυνότητα, κανείς δεν φέρει τόση ευθύνη για την πτώση της Τουρκίας σε μια δικτατορία που χρηματοδοτεί την τρομοκρατία όσο ο ίδιος ο Ερντογάν.

Το πραγματικό λάθος στην Ουάσιγκτον ήταν τόσο η τύφλωση της στην αντιδυτική, φιλομουσουλμανική ατζέντα του Ερντογάν όσο και η τάση ορισμένων πρεσβευτών των ΗΠΑ να βολεύονται από τον δικτάτορα της Τουρκίας υπονομεύοντας αδικαιολόγητα την αντιπολίτευση.

Το 2006, καθώς τα κοσμικά κόμματα της αντιπολίτευσης και ο στρατός της Τουρκίας άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον αυξανόμενο ισλαμισμό του Ερντογάν και την «απειλή των θρησκευτικών αντιδραστικών», ο πρέσβης των ΗΠΑ Ρος Γουίλσον απέρριψε τις προειδοποιήσεις της αντιπολίτευσης ως μέρος της «κακοφωνίας» της αντιπολίτευσης.

Τα άτονα σχόλια του Γουίλσον προκάλεσαν οργή εκείνη την εποχή, καθώς ο Ερντογάν τα ερμήνευσε ως πράσινο φως για να συνεχίσει την προσπάθειά του να υπονομεύσει τους ήδη αδύναμους δημοκρατικούς κανόνες της Τουρκίας.

Η απαράδεκτη σύλληψη του Ιμάμογλου

Τώρα έχουμε ξανά déjà vu. Λίγο πριν από έξι μήνες, η τουρκική αστυνομία συνέλαβε τον Εκρέμ Ιμάμογλου, δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης και κύριο αντίπαλο του Ερντογάν.

Οι Τούρκοι κατανοούν ότι ο Ερντογάν βλέπει τις διαδηλώσεις ως ευκαιρία να κάνει περαιτέρω συλλήψεις καθώς οι αντίπαλοι συγκεντρώνονται σε ένα μόνο μέρος. Αντί να κάνουν πορείες, τότε, οι διαδηλωτές άρχισαν να μποϊκοτάρουν καταστήματα και μάρκες που σχετίζονται με τον Ερντογάν και τους κορυφαίους υποστηρικτές του.

Καθώς τα μποϊκοτάζ συνεχίζονται, ο Ερντογάν παραπονιέται, αλλά είναι ανίσχυρος να τα σταματήσει. Είναι σημαντικά καθώς σηματοδοτούν ότι ο τουρκικός λαός δεν συναινεί στην καταστολή του Ερντογάν ή στις θεωρίες συνωμοσίας που κατακλύζουν τον πρόεδρο.

Δυστυχώς, ο πρέσβης των ΗΠΑ Τομ Μπαράκ, μακροχρόνιος επιχειρηματικός συνεργάτης και φίλος του Ντόναλντ Τράμπ, επαναλαμβάνει τα λάθη των προκατόχων του, συγχέοντας την εύνοια με την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.

Στο καφέ του φιλο-ερντογανικού καφετζή…

Τη Δυτέρα, επισκέφθηκε ένα καφέ που μποϊκοτάρεται από Τούρκους και πόζαρε με τον ιδιοκτήτη του, τον οποίο οι Τούρκοι πιστεύουν ότι είναι οπαδός του Ερντογάν και της ισλαμιστικής διακυβέρνησής του.

Η αδικαιολόγητη υπονόμευση της αντιπολίτευσης της Τουρκίας είναι μη σοφή τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Ο Τράμπ θεωρεί τον εαυτό του ως έναν που διαπραγματεύεται συμφωνίες και το δόγμα του είναι συναλλακτικό. Το να σηματοδοτεί ότι πετυχαίνει την υποστήριξη των ΗΠΑ χωρίς να προσφέρει παραχωρήσεις δεν είναι ο τρόπος μεγιστοποίησης του κέρδους για την Αμερική.

Μακροπρόθεσμα, μια πιο φιλελεύθερη, φιλοδυτική Τουρκία θα πρέπει να είναι το σαφές συμφέρον των ΗΠΑ. Η ανατολική Μεσόγειος δεν θα είναι σταθερή μέχρι η Τουρκία να βρει ειρήνη με τον εαυτό της και τους γείτονές της.

Αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί όσο ο Ερντογάν καταπολεμά την κοσμική αντιπολίτευση και αντ’ αυτού υποστηρίζει τη Χαμάς και υποκινεί βία κατά του Ισραήλ, των Εβραίων και των Αμερικανών.

Είναι καιρός να φέρουμε τον Μπαράκ σπίτι (εννοεί πίσω στις ΗΠΑ) πριν προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά με το τυφλό του σημείο, αν όχι τον ενθουσιασμό του, για τα πιο ριζοσπαστικά ισλαμιστικά κινήματα της περιοχής.

Τα «βασανιστήρια» στον Τσίπρα… Πώς η προοπτική του Brexit συνδυάστηκε με την ελληνική κρίση οδηγώντας στο annus horribilis (φρικτό έτος) της Ευρώπης

Το άρθρο του βρετανικού περιοδικού Economist επιχειρεί να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ του Brexit το 2016.

Επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, ότι το Brexit ήταν θέμα ακατάλληλου χρονισμού. Ήταν μια εποχή στην οποία η προοπτική του Brexit συνδυάστηκε με την κρίση χρέους της ευρωζώνης, την κρίση των μεταναστών και την ισλαμική τρομοκρατία, απειλώντας τα θεμέλια της Ευρώπης.

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, προκήρυξε δημοψήφισμα για να αψηφήσει τους αυστηρούς όρους της διάσωσης από τους πιστωτές της χρεοκοπημένης χώρας του. Καθώς τα ΑΤΜ εξαντλούνταν, η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη (Grexit) φαινόταν αναπόφευκτη -μέχρι που, σε μια ολονύκτια σύνοδο κορυφής, ο κ. Τσίπρας υπέκυψε, «υποβαλλόμενος σε βασανιστήρια» από τους ομολόγους του, όπως το έθεσε ένας διπλωμάτης.

Για την βρετανική αριστερά, η διάσπαση του κόμματός του, του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε μια πικρή γεύση. Η Ελλάδα ήταν επίσης το σημείο εισόδου για πολλούς από το 1 εκατομμύριο μετανάστες που έφτασαν στην Ευρώπη το 2015, συχνά με φουσκωτά σκάφη στο Αιγαίο.

Η μεγαλύτερη ομάδα ήταν Σύροι που εκδιώχθηκαν από τον πόλεμο. «Wir schaffen das!» («το φτιάχνουμε») είπε η Angela Merkel τον Αύγουστο, δηλώνοντας ότι η Γερμανία είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει την πρόκληση.

Οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί της δεν ήταν. Η ανοιχτή στάση της Ευρώπης έμοιαζε με αφέλεια και αδυναμία, είπε τότε ο Τούσκα. Οι ευρωσκεπτικιστές πανηγύρισαν: ο Nigel Farage παρουσίασε μια αφίσα με κατατρεγμένους μετανάστες, με τίτλο «Breaking point».

Τα υπόλοιπα είναι …ιστορία!

https://hellasjournal.com/2025/08/kokkini-grammi-o-amerikanos-presvis-paizei-to-rolo-tis-marionetas-tou-erntogan-o-foveros-roubin-ton-ektelei-me-synoptikes-diadikasies-kai-kalei-ton-proedro-trab-na-ton-anakalesei/

Υπέβαλε παραίτηση ο Διοικητής της Σχολής Αλεξιπτωτιστών, λόγω των «κοινωνικών αιτημάτων που τον πίεζαν!

Από