Η Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών και Οικογένειας της Τουρκίας προειδοποίησε για την αυξανόμενη μείωση των ποσοστών γεννήσεων στην Τουρκία, χαρακτηρίζοντας το ζήτημα ως «εθνικό ζήτημα επιβίωσης», εν μέσω στοιχείων που αποκαλύπτουν ότι οι μισές οικογένειες είναι άτεκνες, γράφει η τουρκική εφημερίδα Hürriyet.
Η Μαχινούρ Οζντεμίρ Γκόκτας επεσήμανε ότι οι επίσημες προβλέψεις δείχνουν ότι ο αριθμός των παιδιών ηλικίας δημοτικού σχολείου θα μειωθεί κατά 900.000 παιδιά τα επόμενα πέντε χρόνια, προσθέτοντας: «Πολλές από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε πηγάζουν από την αποδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας».
Η Τουρκάλα υπουργός υπερασπίστηκε την απόφαση της κυβέρνησης να ανακηρύξει το 2025 «Έτος της Οικογένειας», υποστηρίζοντας ότι αντιμετώπισε «εκστρατείες δυσφήμισης και παραπληροφόρησης».
Επέκρινε τις προσπάθειες να αντιπαραβληθεί η έννοια της οικογένειας με τα δικαιώματα των γυναικών, υποστηρίζοντας ότι «όποιος εξυμνεί το ένα ενώ υπονομεύει το άλλο στην πραγματικότητα αποδυναμώνει και τα δύο».
Δήλωσε ότι ο ατομικισμός και η κοινωνική απομόνωση βρίσκονται σε άνοδο, προειδοποιώντας ότι η μείωση του πληθυσμού της Τουρκίας δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από οικονομικούς παράγοντες.
Πρόσθεσε: «Αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να περιοριστεί στα επίπεδα εισοδήματος ή στα ποσοστά απασχόλησης. Σε όλο τον κόσμο, οι χώρες λαμβάνουν μέτρα για την ενίσχυση των οικογενειών», σημειώνοντας ότι και η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα πέρα από ιδεολογικές διαιρέσεις.
Το ποσοστό γονιμότητας στην Τουρκία μειώνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, πέφτοντας πολύ κάτω από το επίπεδο αναπλήρωσης. Η κυβέρνηση έχει εισαγάγει διάφορα κίνητρα, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής υποστήριξης για τους νέους γονείς, σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει αυτή την τάση, όπως σημειώνεται.
«Δεν βλέπω κανέναν κίνδυνο για τη Γερμανία από τη Ρωσία αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο Γερμανός πολιτικός Τίνο Χρούπαλ σε μια εκπομπή του ZDF, ενώ παράλληλα υποστήριξε ότι «η Πολωνία θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει κίνδυνο».
Ο Χρούπαλ είναι συμπρόεδρος του ακροδεξιού λαϊκιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο προηγείται αυτή τη στιγμή στις γερμανικές δημοσκοπήσεις με περίπου 26% υποστήριξη, μπροστά από το κυβερνών CDU/CSU.
Ο Γερμανός πολιτικός είναι γνωστός εδώ και καιρό για τις φιλορωσικές και αντιδυτικές του απόψεις, έχοντας επισκεφθεί τη Ρωσία αρκετές φορές στο παρελθόν και είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην υποστήριξη της Γερμανίας προς την Ουκρανία.
Το κόμμα του κατηγορείται ολοένα και περισσότερο από κεντρώους Γερμανούς πολιτικούς ότι προωθεί τα συμφέροντα του Κρεμλίνου στο εσωτερικό, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σταματήσει την εκλογική του άνοδο.
Ο Χρούπαλ κατηγόρησε την Πολωνία για «διπλά μέτρα και σταθμά, διπλή ηθική» επειδή αρνήθηκε να εκδώσει έναν Ουκρανό πολίτη, τον οποίο οι γερμανικές αρχές υποπτεύονται για σαμποτάζ στους αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream το 2022.
Πρόσθεσε ότι «τα οικονομικά συμφέροντα της Πολωνίας είναι διαφορετικά από αυτά της Γερμανίας, όπως ακριβώς και αυτά της Ρωσίας».
Ακόμα πιο ακραίος ήταν ο συνάδελφός του στο κόμμα, Φάμπιαν Κέμπελ Χ. Σε πρόσφατη ανάρτησή του, υπονόησε ότι η Πολωνία «όχι μόνο διέπραξε τη μεγαλύτερη κλοπή γης στην ευρωπαϊκή ιστορία εναντίον της Γερμανίας, αλλά και τη μεγαλύτερη μαζική απέλαση στην ανθρώπινη ιστορία», αντανακλώντας το ανησυχητικό αναθεωρητικό αίσθημα μεταξύ των μελών του κόμματος.
Ωστόσο, το AfD διχάζεται ολοένα και περισσότερο σχετικά με τη στάση του απέναντι στη Ρωσία, καθώς το κόμμα προσπαθεί να μαλακώσει την εικόνα του και να προσελκύσει κεντρώους ψηφοφόρους. Για παράδειγμα, ο εκπρόσωπος αμυντικής πολιτικής της κοινοβουλευτικής ομάδας του AfD, Ρούντιγκερ Λούκασεν, επέκρινε τον συνάδελφό του, λέγοντας ότι η Ρωσία «δεν δείχνει καμία επιθυμία για ειρήνη» και ότι η θεωρία της πολωνικής απειλής είναι «παράλογη».
Η Άλις Βάιντελ, συμπρόεδρος του AfD, εκπροσωπεί επίσης μια ριζικά διαφορετική θέση. Έχει επικρίνει τη Ρωσία για παραβίαση του ευρωπαϊκού εναέριου χώρου και έχει καταδικάσει μέλη του κόμματός της για ταξίδια στη Ρωσία. Σχολιάζοντας τις τελευταίες δηλώσεις του Χρούπαλ, είπε ότι το κόμμα «δεν πρέπει να συνεχίσει έτσι» και «δεν μπορεί να το αντέξει οικονομικά».
Η κλιμακούμενη ρήξη μεταξύ του Βάιντελ και του Χρούπαλ θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική για το μέλλον της ηγεσίας του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία και τη στάση του απέναντι στη Ρωσία. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, καθώς το κόμμα έχει πραγματική πιθανότητα να εισέλθει στην κυβέρνηση στις μελλοντικές εκλογές της Bundestag και να ασκήσει σημαντική επιρροή στη μορφή των ευρωρωσικών σχέσεων.
Η υπόθεση Χρούπαλ δείχνει ότι ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί εξακολουθούν να οραματίζονται μια επιστροφή στο παλιό επιχειρηματικό μοντέλο με τη Ρωσία και αντιλαμβάνονται την αντίθεση της Πολωνίας σε μια τέτοια συνεργασία ως απειλή για τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα.
Οι απόψεις τους λένε πολλά για τη διαρκή ισχύ της ρωσικής επιρροής στη Γερμανία, ακόμη και μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία και στο πλαίσιο μιας κλιμακούμενης υβριδικής σύγκρουσης που επηρεάζει άμεσα και τη χώρα.
Αυτό αναπόφευκτα εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια των κινήτρων αυτών των πολιτικών.
Τέτοιες δηλώσεις δεν θα ωφελήσουν τις πολωνο-γερμανικές σχέσεις, εξυπηρετώντας μόνο τους διχαστικούς στόχους της Ρωσίας.
Τα σχόλια του Χρουπάλ έγιναν γρήγορα πρωτοσέλιδα στα πολωνικά μέσα ενημέρωσης, όπου αποτέλεσαν αντικείμενο σκληρής κριτικής και τροφοδότησαν αντιγερμανικά αισθήματα.
Επιπλέον, σίγουρα θα χρησιμοποιηθούν από τη ρωσική προπαγάνδα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ταιριάζοντας απόλυτα στην αφήγηση μιας «πολεμοκάπηλης Πολωνίας και μιας ειρηνικής Ρωσίας».
Το 2024, καταγράφηκαν στην Τουρκία τουλάχιστον 3.254 κρούσματα βασανιστηρίων ή κακομεταχείρισης κατά τη διάρκεια αστυνομικής κράτησης, διαδηλώσεων και φυλακών.
Αυτό προκύπτει από την τελευταία έκθεση της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία διανεμήθηκε από το Κέντρο Ελευθερίας της Στοκχόλμης.
Η «Έκθεση Παραβιάσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 2024» της ένωσης, η οποία καλύπτει περιστατικά που καταγράφηκαν μεταξύ Ιανουαρίου και Δεκεμβρίου, βασίζεται σε δικαστικά αρχεία, ρεπορτάζ και καταγγελίες που κατατέθηκαν στην ένωση.
501 πολίτες υπέστησαν βασανιστήρια ή εξευτελιστική μεταχείριση ενώ βρίσκονταν υπό αστυνομική κράτηση ή σε άλλους χώρους κράτησης, συμπεριλαμβανομένων 14 ανηλίκων, 15 δημοσιογράφων και 101 μεταναστών.
Άλλα 102 άτομα αντιμετώπισαν παρόμοια κακομεταχείριση εκτός της επίσημης κράτησης σε σπίτια, δρόμους ή οχήματα.
Η καταστολή δημόσιων διαδηλώσεων από την αστυνομία αντιπροσώπευε το μεγαλύτερο μερίδιο των περιπτώσεων. Η ένωση κατέγραψε τα βασανιστήρια ή την κακομεταχείριση τουλάχιστον 2.651 ατόμων κατά τη διάρκεια παρεμβάσεων σε 191 ειρηνικές διαμαρτυρίες, συμπεριλαμβανομένων 27 παιδιών και 46 δημοσιογράφων.
Η ομάδα εντόπισε 223 περιπτώσεις βασανιστηρίων ή κακομεταχείρισης που αφορούσαν τουλάχιστον 660 κρατούμενους, μαζί με 1.176 άτομα που υπέστησαν τροφική δηλητηρίαση σε σωφρονιστικά καταστήματα. Τουλάχιστον 20 κρατούμενοι πέθαναν υπό ύποπτες συνθήκες, 13 εκ των οποίων καταγράφηκαν ως αυτοκτονίες.
Η έκθεση ανέφερε ότι 1.412 κρατούμενοι ήταν σοβαρά άρρωστοι, 335 από αυτούς σε κρίσιμη κατάσταση, και ότι 855 κρατούμενοι είχαν σταλεί σε εγκαταστάσεις μακριά από τις οικογένειές τους.
Οι αρχές έχουν επιβάλει συνολικά 458 ημέρες απαγόρευσης διαμαρτυριών σε 24 επαρχίες και έχουν καταστείλει τουλάχιστον 313 διαδηλώσεις, συλλαμβάνοντας 1.811 άτομα. Οι απαγορεύσεις έχουν επηρεάσει τους εορτασμούς του κουρδικού Νοβρούζ, τις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς και τις διαμαρτυρίες κατά του διορισμού επιτρόπων σε κουρδικά διοικούμενους δήμους.
Οι εισαγγελείς έχουν ξεκινήσει 1.607 έρευνες για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχουν θέσει υπό κράτηση 738 άτομα και έχουν συλλάβει 127.
Τα δικαστήρια και οι ρυθμιστικές αρχές έχουν εκδώσει εκτεταμένες απαγορεύσεις μετάδοσης και πρόστιμα, συμπεριλαμβανομένων 81,5 εκατομμυρίων λιρών σε πρόστιμα που επιβλήθηκαν από την ρυθμιστική αρχή των μέσων ενημέρωσης.
Επτά ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές άδειες έχουν ανακληθεί, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Açık Radyo, ενός ανεξάρτητου σταθμού με μακρά παράδοση.
Η ένωση κατέγραψε 4.911 αυθαίρετες κρατήσεις και 611 αυθαίρετες συλλήψεις. Περισσότερα από 500 μέλη φιλοκουρδικών κομμάτων έχουν συλληφθεί.
Το τουρκικό κοινοβούλιο έλαβε 80 περιλήψεις διαδικασιών που αποσκοπούσαν στην άρση της ασυλίας 12 βουλευτών, και διορισμένοι από την κυβέρνηση επίτροποι αντικατέστησαν αιρετούς δημάρχους σε οκτώ δήμους.
Η άρση της βουλευτικής ασυλίας επιτρέπει στους εισαγγελείς να διεξάγουν ποινικές έρευνες και να απαγγέλλουν κατηγορίες εναντίον βουλευτών.
Στελέχη της αντιπολίτευσης κατηγορούν εδώ και καιρό την κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι χρησιμοποιεί τέτοιες υποθέσεις για να φιμώσει τους πολιτικούς της αντιπολίτευσης.
Τουλάχιστον 106 ρατσιστικές ή μεροληπτικές επιθέσεις έχουν οδηγήσει στον θάνατο 14 ατόμων και στον τραυματισμό 40.
Οι ταραχές στην Καισάρεια τον Ιούνιο είχαν ως στόχο Σύρους πρόσφυγες και εκτόπισαν σχεδόν 3.000 άτομα, αναφέρει η έκθεση.
Η ένωση κατέγραψε 38 άτομα που απειλήθηκαν, απαχθήκαν ή πιέστηκαν να γίνουν πληροφοριοδότες και σημείωσε ότι ορισμένες περιπτώσεις αναγκαστικής εξαφάνισης παραμένουν ανεξιχνίαστες, με την τύχη ατόμων που αγνοούνται εδώ και καιρό, όπως η Γκιουλιστάν Ντόκου και ο Γιουσούφ Μπιλγκέ Τουντς, να παραμένει άγνωστη.
Οι θάνατοι που σχετίζονται με επικίνδυνες συνθήκες εργασίας παραμένουν υψηλοί. Τουλάχιστον 1.897 εργαζόμενοι πέθαναν σε εργατικά ατυχήματα και 71 ανήλικοι έχασαν τη ζωή τους στην εργασία, συμπεριλαμβανομένων 22 κάτω των 14 ετών.
Ενενήντα τέσσερις μετανάστες εργαζόμενοι πέθαναν στον χώρο εργασίας. Η ένωση δήλωσε ότι τα στοιχεία της αντικατοπτρίζουν μόνο περιπτώσεις που έφτασαν στο κοινό ή αναφέρθηκαν στα γραφεία της και προειδοποίησε ότι η πραγματική κλίμακα των καταχρήσεων είναι πιθανώς υψηλότερη.
Οι ισραηλινές αρχές ανέφεραν το Σάββατο ότι 153 Παλαιστίνιοι, για τους οποίους είχαν τεθεί ερωτήματα μετά την απροσδόκητη άφιξή τους στη Νότια Αφρική, έλαβαν έγκριση εισόδου από μια ανώνυμη τρίτη χώρα.
Ο Σίμι Ζουάριτζ, εκπρόσωπος του Συντονιστή Κυβερνητικών Δραστηριοτήτων στα Εδάφη (COGAT) της ισραηλινής κυβέρνησης, δήλωσε στο AFP ότι στους Παλαιστίνιους επετράπη να εγκαταλείψουν τη Γάζα μόνο «αφού η COGAT έλαβε έγκριση από τρίτη χώρα για να τους δεχτεί».
Δεν κατονόμασε τη χώρα στην οποία αναφερόταν.
Η συνοριακή αστυνομία της Νότιας Αφρικής δήλωσε ότι οι Παλαιστίνιοι κρατήθηκαν στο αεροπλάνο τους για 12 ώρες μετά την προσγείωσή του στο Γιοχάνεσμπουργκ την Πέμπτη, επειδή δεν είχαν σφραγίδες εξόδου από το Ισραήλ στα διαβατήριά τους.
Το Υπουργείο Εσωτερικών τους επέτρεψε στη συνέχεια να αποβιβαστούν, αφού μια μη κυβερνητική οργάνωση ανακοίνωσε ότι θα τους παρείχε κατάλυμα.
Η μη κυβερνητική οργάνωση Gift the Givers δήλωσε στα νοτιοαφρικανικά μέσα ενημέρωσης ότι δεν γνωρίζει ποιος ναύλωσε την πτήση ή μια προηγούμενη πτήση που μετέφερε 176 κατοίκους της Γάζας στις 28 Οκτωβρίου.
Ένας Ισραηλινός αξιωματούχος, μιλώντας στο AFP υπό τον όρο της ανωνυμίας, δήλωσε ότι ο οργανισμός που συντόνισε τη μεταφορά είχε παράσχει στον Συντονιστή Κυβερνητικών Δραστηριοτήτων στα Εδάφη (COGAT) βίζες τρίτων χωρών για όλους όσους εκκενώθηκαν.
Ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, Σίριλ Ραμαφόσα, δήλωσε στους δημοσιογράφους την Παρασκευή ότι φαινόταν «σαν να είχαν απελαθεί».
Πρόσθεσε: «Πρόκειται για ανθρώπους από τη Γάζα που μυστηριωδώς επιβιβάστηκαν σε ένα αεροπλάνο που πέρασε από το Ναϊρόμπι και ήρθαν εδώ».
Το Υπουργείο Εσωτερικών της Νότιας Αφρικής ανέφερε ότι 130 άτομα από την ομάδα εισήλθαν στη χώρα, ενώ τα υπόλοιπα 23 άτομα επιβιβάστηκαν σε πτήση προς άλλους προορισμούς.
Ο Ζουάριτζ εξήγησε ότι ο Συντονιστής Κυβερνητικών Δραστηριοτήτων στα Εδάφη διευκολύνει την αναχώρηση των κατοίκων της Γάζας μέσω του Ισραήλ προς τις χώρες υποδοχής.
Αυτό ισχύει για ασθενείς που χρειάζονται ιατρική περίθαλψη, για ασθενείς με διπλή υπηκοότητα και τα μέλη των οικογενειών τους, «ή για όσους κατέχουν βίζα για τρίτες χώρες».
Πρόσθεσε ότι το Ισραήλ «βασίζει τις αποφάσεις του αποκλειστικά σε αιτήματα ξένων χωρών», σημειώνοντας ότι περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι της Γάζας έχουν διευκολυνθεί να φύγουν από το ξέσπασμα του πολέμου στη Λωρίδα μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023.
Η Νότια Αφρική, η οποία φιλοξενεί τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στην υποσαχάρια Αφρική, είναι ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του παλαιστινιακού σκοπού.
Το 2023, η κυβέρνησή της μήνυσε το Ισραήλ ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, κατηγορώντας το για διάπραξη «γενοκτονίας» στη Γάζα.
Παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου, σήμερα, και άρχισαν οι γνωστές αντιπαραθέσεις.
Πενήντα δύο χρόνια απο τότε η επέτειος δεν κατάφερε να ενώσει. Απο την αρχή καθιερώθηκε ως γιορτή της νεολαίας. Λες και στους μεγαλύτερους δεν είχε επιπτώσεις η δικτατορία.
Η σημαντικότερη απο τις επιπτώσεις ήταν η παραχώρηση του 38% του κυπριακού εδάφους στην Τουρκία. Χρησιμοποιώ συνειδητά τον όρο παραχώρηση. Παραχώρηση που ακολούθησε την προδοσία.
Το Πολυτεχνείο δεν έριξε την δικτατορία. Η δικτατορία έπεσε απο την προδοσία της Κύπρου.
Το Πολυτεχνείο έδωσε το όνομά του σε μια γενιά που τότε σπούδαζε.
Ήταν η γενιά που ακολούθησε την προηγούμενη του 114. Πιο ριζοσπαστικοποιημένη.
Δεν κατάφερε να δημιουργήσει κάτι ιδιαίτερο ως πολιτικοιδεολογικό ρεύμα.Τα πολιτικά του παράγωγα, αυτοί που εμφανίστηκαν στην πολιτική εξ ονόματός του όχι, μόνο, δεν ικανοποίησαν την κοινωνία αλλά μερικοί/κες είχαν μια τόσο εκφυλιστική παρουσία που η κοινωνική απέχθεια απέναντί τους επηρέασε και την εικόνα του Πολυτεχνείου στην κοινωνική συνείδηση.
Για το Πολυτεχνείο έχουν ακουστεί αρκετά. Για τα πρόσωπα, τις επιρροές που είχαν, την υποστήριξη που διέθεταν, τις σκοπιμότητες της παρουσίας τους. Δεν υπήρξε, όμως, μια σε βάθος ιστορική έρευνα- κατά το δυνατόν αντικειμενική-που να δίνει πειστικές απαντήσεις.Παραμένει, έτσι, ένα ανεξερεύντητο τοπίο το οποίο ιδεολογικοποιείται με τις αφαιρέσεις που απαιτεί η θεωρητικοποίησή του. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Διότι μετά το 1930, σε επίπεδο πολιτικής και θεωρητικής αυτογνωσίας, και το 1940 σε επίπεδο αποφασιστικότητας να υποστηριχθεί ό,τι με κόπους δημιουργήθηκε απο το 1821, η Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει κάτι ιδιαιτέρως σοβαρό είτε στη θεωρία είτε στην πράξη.
Η μεταπολιτευτική πολιτική και συνταγματική τάξη κακώς θεωρείται πως είναι αποτέλεσμα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Οι άνθρωποί του που θέλησαν να συμμετάσχουν στην πολιτική διαδραμάτισαν, λόγω ηλικίας, κυρίως, δευτερεύοντα ρόλο.
Η μεταπολιτευτική τάξη οικοδομήθηκε απο την γενιά του 114. Αυτήν- και την πρώτη μεταπολεμική- εξέφρασε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Αυτήν, και τους ηττημένους, κοινωνικά και πολιτικά του Εμφυλίου εξέφρασε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Καραμανλής και Παπανδρέου έθεσαν τα θεμέλια της μεταπολίτευσης.
Η κριτική που γίνεται σ αυτήν την μακρά μεταπολιτευτική πορεία είναι αρνητική. Διότι η σημερινή κατάληξή της δεν δίκαίωσε κανένα πολιτικό όραμα. Αντιθέτως, έφερε την Ελλάδα στο ναδίρ.
Τα εκφυλιστικά φαινόμενα που παρατηρούμε σήμερα είναι κορυφαίο αποτέλεσμα μια τραγικής πορείας που άρχισε το 1974 αλλά είχε τις ρίζες της παλαιότερα. Οι βαθύτατες ρίζες των φαινομένων, ίσως πρέπει να αναζητηθούν στο υποκείμενο της Επανάστασης. Αλλά αυτό είναι δουλειά ιστορικών. Θα αρκεστώ στην επισήμανση ότι οι δύο βασικές συνιστώσες της Επανάστασης ήταν οι Κλέφτες και οι Κοτζαμπάσηδες. Υπήρξαν και οι διανούμενοι που διαμόρφωσαν αυτό που αποκλήθηκε Νεοελληνικός Διαφωτισμός αλλά στην πράξη οι Κλέφτες και οι Κοτζαμπάσηδες επηρέασαν και διαμόρφωσαν τις εξελίξεις.
Σήμερα αντιμετωπίζουμε, ακόμη, τις ιδιομορφίες που χαρακτήριζαν τα στρώματα αυτά της ελληνικής κοινωνίας.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να εξελίσοονταν διαφορετικά; Ίσως, αν δεν αποτύγχαναν άλλες επαναστατικές προσπάθειες. Στην πρακτική της Επανάστασης, όχι στην ιδεολογική της προσπάθεια, κυριάρχησε ένα πνεύμα μικροελλαδισμού, παράγωγο των αρχαιοελληνικών επιρροών της πόλεως κράτους.
Η οικουμενική αντίληψη του ελληνισμού θα μπορούσε να αναβιώσει αν δεν αποτύγχανε η εκστρατεία του 1922. Οι τρείς μεγάλες ιστορικές αποτυχίες ήταν η αποτυχία του Υψηλάντη να ξεκινήσει την επανάσταση, η δολοφονία του Καποδίστρια και η Μικρασιατική Εκστρατεία.
Η νεοελλαδική κοινωνία προσπαθεί να συγκροτηθεί με βάση τις γενετικές της αδυναμίες, όπως περιγράφηκαν, και τις τραγικές εμπειρίες των τριών μεγάλων αποτυχιών της.
Η γενιά του Πολυτεχνείου αν ανέλαβε να διαμορφώσει τις εξελίξεις το έκανε μετά το 2000. Δεν είναι σίγουρο ότι είχε ευρύτερη συνείδηση της αποστολής της πέραν της αναπαραγωγής κομματικών φληναφημάτων. Και γι αυτό απέτυχε.
Δυστυχώς, η επόμενη γενιά που εισήλθε στην διαχείριση της εξουσίας με το δίδυμο Τσίπρας-Μητσοτάκης είναι ακόμη χειρότερη. Δεν έχει ούτε έρμα, ούτε συνείδηση αποστολής. Όπου πάμε και ό,τι φάμε.
Χαρακτηριστικό είναι ότι το προδομένο τμήμα του ελληνισμού, η Κύπρος δεν θελει να έχει και πολλά με την Αθήνα. Ούτε και το τμήμα που εγκαταλείφθηκε νωρίτερα. Ο βορειοηειρωτικός ελληνισμός.
Τι μένει; Που πάμε;
Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε ιστορική στιγμή, μετά τις εξεγέρσεις σε Δύση και Ανατολή, που θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει στόχους και να αποτελέσει σημείο καμπής μιας άλλης πολιτικής διαχείρισης. Δυστυχώς, ως καμπή απέτυχε. Αποτέλεσε συνέχεια μιας τραγικής πορείας που οδηγεί σε αδιέξοδα.
Δεν ευθύνετι το Πολυτεχνείο. Αλλά δεν μπόρεσε να κάνει και την διαφορά.
Το τραγικό είναι ότι, πλέον, έχουμε αφεθεί στις εκπλήξεις της ιστορίας.
Γειά σας και καλό Σάββατο. Θυμάμαι πως στις πρώτες μέρες του The Dispatch δημοσιεύσαμε αρκετά άρθρα για την πολιτική πόλωση και πώς οι Αμερικανοί είχαν διχαστεί σε δύο ομάδες, καθεμιά από τις οποίες δεν έβλεπε την άλλη ως φίλους και γείτονες με διαφορετικές απόψεις, αλλά ως κανονικούς εχθρούς. Σήμερα φαίνεται πως γράφουμε περισσότερο για τις διαιρέσεις εντός αυτών των δύο πλευρών.
Οι προοδευτικοί προσπαθούν διαρκώς να τραβήξουν το Δημοκρατικό Κόμμα προς τα αριστερά, ακόμα κι αν οι θέσεις τους σε κοινωνικά ζητήματα είναι πολύ εκτός ρεύματος και η έμφαση τους στην πολιτική ταυτότητας κουράζει τον μέσο Αμερικανό. Πιο μετριοπαθείς Δημοκρατικοί, όπως οι νεοεκλεγέντες κυβερνήτες Mikie Sherrill του Νιου Τζέρσεϋ και Abigail Spanberger της Βιρτζίνιας, υποστηρίζουν πιο πρακτικές πολιτικές και επικοινωνία.
Οι διαιρέσεις στη Δεξιά είναι, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη αναταραχή στο Heritage Foundation, λίγο πιο περίπλοκες.
Μια σύντομη ανασκόπηση: στα τέλη Οκτωβρίου, ο Tucker Carlson υποδέχθηκε στην εκπομπή του τον υπέρ‑δεξιό λευκό εθνικιστή Nick Fuentes για μια φιλική συζήτηση. Λίγο μετά, ο πρόεδρος της Heritage, Kevin Roberts, δημοσίευσε βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα υπερασπιζόμενος τη φιλοξενία του Fuentes από τον Carlson. (Ο Carlson δεν έχει επίσημη σχέση με το think‑tank, αλλά έχει μιλήσει σε εκδηλώσεις της Heritage, και η Heritage έχει διαφημιστεί εκτενώς στις εκπομπές του.) Το βίντεο προκάλεσε οργή στους εργαζόμενους της Heritage, όπως ανέφεραν οι Michael Warren και John McCormack στις 7 Νοεμβρίου. Δύο ημέρες πριν, σε συνάντηση όλων των μελών, ένας μακροχρόνιος μελετητής της Heritage το είπε ωμά: «Το ζήτημα εδώ είναι ο Tucker Carlson… Η εκπομπή του Tucker μοιάζει με το να μπαίνεις σε τρελοκομείο.»
Η σύγκρουση στη Heritage απεικονίζει το ευρύτερο πρόβλημα που έχει η Δεξιά με αντισημιτικά, ρατσιστικά, αντιδραστικά στοιχεία μέσα στο κίνημα. Ο Donald Trump ανέβηκε στην κορυφή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με τη βοήθεια των λεγόμενων «μετα-φιλελευθέρων» όπως οι Patrick Deneen και Michael Anton, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο κλασικός φιλελευθερισμός απέτυχε. Στο web file της Τετάρτης ο Jonah Goldberg προσφέρει έναν χρήσιμο οδηγό για τα διάφορα και μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενα τμήματα της Δεξιάς — τους μετα‑φιλελεύθερους, τους εθνικιστές, τους ολοκληρωτικούς— και υποστηρίζει ότι αυτοί συνέβαλαν επίσης στην άνοδο του Fuentes και του κινήματος «groyper». Ακόμα κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος που σχετίζεται με κάποιο από αυτά τα ρεύματα δεν θα διεκδικούσε τον Fuentes ως δικό του — σίγουρα όχι δημόσια και, θα ήθελα πολύ να πιστεύω, ούτε ιδιωτικά.
Οι «groyper» είναι απλώς η τελευταία εκδοχή και οι «διαδικτυακοί σοκ στρατιώτες» της alt‑right, που δεν είναι κι αυτό καινούργιο.
Ήταν η επόμενη γενιά λευκών εθνικιστών, «παλαιοσυντηρητικών» (paleocons) και «νεοαντεδραστικών» (neoreactionaries) που σχετίζονταν με ιστοτόπους όπως το VDARE, το American Renaissance, το περιοδικό Chronicles, το National Policy Institute, και πρόσωπα όπως ο Curtis Yarvin, ο Richard Spencer, ο Paul Gottfried, και, μετά το ότι ο αυτό‑χαρακτηριζόμενος Λενινιστής Steve Bannon το ανέλαβε, το Breitbart, το οποίο ο Bannon επιδίωξε να κάνει «πλατφόρμα για την alt‑right». («Για να είμαστε δίκαιοι απέναντι στο Breitbart, έχουν προχωρήσει πέρα από αυτό. Α, και ο Λένιν ήταν σίγουρα κι αυτός μετα-φιλελεύθερος.»)
Δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί ή άλλοι που συμμετείχαν σε αυτά τα μέσα μοιράζονται αναγκαστικά τις απόψεις του Fuentes ή είναι τόσο περήφανα αντι‑και μη‑πνευματικοί όσο εκείνος. Για παράδειγμα, ο αείμνηστος συγγραφέας και σύμβουλος του Pat Buchanan, Sam Francis, ήταν ένας λαμπρός άνθρωπος. Ήταν όμως και βαθιά ρατσιστής. Αλλά όλοι κολυμπούσαν στα ίδια νερά και μοιράζονταν πολύ «πνευματικό» και πολιτικό DNA.
Σε μια συνέχεια της έρευνας του με τον John McCormack, ο Michael Warren αυτή την εβδομάδα έγραψε για το πώς ο Carlson προσπάθησε να επηρεάσει τη Heritage όλα αυτά τα χρόνια. «Αναφέρει μια τηλεφωνική κλήση του 2020 που έκανε ο Κάρλσον προς το think tank, προειδοποιώντας ότι επρόκειτο να επιτεθεί δημόσια στην πρόεδρο του Heritage, Kay Coles James, επειδή είχε γράψει άρθρο γνώμης για τις διαμαρτυρίες μετά τον θάνατο του George Floyd.» Στην εκπομπή του εκείνη τη νύχτα, την κατακεραύνωσε και προέτρεψε τους θεατές του να μην δωρίσουν στη Heritage.
Η ιστορία της κυριαρχίας του Carlson πάνω σε ένα γερασμένο συντηρητικό think‑tank αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης αφήγησης για το πώς πολλοί θεσμοί της πολιτικής Δεξιάς υπέστησαν κρίση ταυτότητας στην εποχή του Donald Trump.
Ως ο επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Trump έφερε στο συντηρητικό κόμμα της Αμερικής μια λαϊκιστική ενέργεια μαζί με μια πιο σκοτεινή προσέγγιση στην κομματική πολιτική. Έτρεφε εμφανή περιφρόνηση για το συντηρητικό κίνημα και τους θεσμούς του, και στον βαθμό που έδειχνε ενδιαφέρον για αυτούς, το έκανε είτε για να τους αφομοιώσει είτε για να απολαύσει την αποσύνθεσή τους.
Αν ο Trump δεν ενδιαφέρεται για το συντηρητικό κίνημα, τότε γιατί η Heritage επιδίωξε να ευθυγραμμιστεί τόσο στενά μαζί του; Ο Kevin Williamson επίσης δεν το καταλαβαίνει. Έγραψε στο Wanderland (🔒):
Πέρα από την ηθική αποστροφή που αναπόφευκτα συνοδεύει το να υπερασπίζεσαι ανθρώπους που με τη σειρά τους υπερασπίζονται νεοναζί, η πρόσφατη πορεία του Heritage ως οργανισμoύ υπήρξε επίσης εντελώς ανόητη από καθαρά υπολογιστική/στρατηγική άποψη: η Heritage είχε πάντα έναν πιο ακτιβιστικό χαρακτήρα από οργανισμούς όπως το American Enterprise Institute ή το Cato (και σημειώνω εδώ ότι συνεργάζομαι με το Competitive Enterprise Institute), αλλά ο σκοπός του να είσαι ακτιβιστική οργάνωση είναι να επηρεάζεις τα αποτελέσματα, να ωθείς ένα κόμμα, έναν συνασπισμό ή μια παράταξη σε μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση.
Η Heritage ακολουθεί την αντίθετη πορεία: απλώς δέχεται εντολές από τον Donald Trump και μετά εφευρίσκει τα απαραίτητα επιχειρήματα ή αναλύσεις — δηλαδή, δεν χρησιμοποιεί τον ακτιβισμό για να διαμορφώσει αποτελέσματα, αλλά χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για να προωθήσει την ατζέντα κάποιου άλλου.
Μια προηγούμενη φορά που είχα πάει να δω παράσταση στο Κρατικό Θέατρο, υπέφερα σε βαθμό που υποσχέθηκα να μην ξαναπατήσω. Ένα εφυέστατο έργο είχε μετατραπεί σε κακόγουστο και βλακώδες κατασκεύασμα. Ελπίζοντας από πεποίθηση, υπέμεινα μέχρι το τέλος. Ο αέρας μου φάνηκε τόσο φρέσκος, όταν το μαρτύριο τελείωσε και βγήκα στον πραγματικό κόσμο και στην κίνηση του δρόμου! Πολύ σύντομα υπέκυψα κι είδα πάλι ένα κατασκεύασμα που συναγωνίζονταν μ’ εκείνη την αξιολύπητη παράσταση σε δολοφονημένο κείμενο, φωνές που μάντευες αντί να ακούς τί έλεγαν, σκηνοθετικές χοντροκοπιές κι αστεία που δεν έκαναν κανέναν να γελά.
Ε, τώρα πιά το πήρα απόφαση! Η ζωή είναι μικρή, γιατί να τυραννιέσαι; Τους αγαπούσα, τους εκτιμούσα, αλλά αν με ξαναδούν ας μου γράψουν. Βέβαια, είχε μείνει στο πορτοφόλι κι ένα εισιτήριο ακόμα, για τη σημερινή παράσταση. Ο τίτλος στα αγγλικά δεν προϊδέαζε τίποτα για το έργο. Είχε ένα χο-χο-χο μέσα, σαν αυτό που κάνει ο χοντρομπαλάς, αμερικάνος Άγιος Βασίλης. Η αγάπη του θεάτρου με τσίμπησε μέσα μου. Kι αν αυτό είναι καλό; Δες το και μην ξαναπατάς από αύριο. Το ψυχοπλάκωμα από την προηγούμενη αποτυχία διαμαρτυρήθηκε. Γιατί να διακινδυνεύσεις; Πήγαινε μια βόλτα καλύτερα, έξω ο κόσμος χαρά Θεού! Η αγάπη του θεάτρου το έριξε στο οικονομικό ζήτημα. Αφού πλήρωσες πού πλήρωσες. Γιατί να τα πετάξεις; Μισό καρότσι λαϊκής γεμίζεις μ’ αυτά τα λεφτά. Πήγαινε και σου υπόσχομαι να μη σε τύπτω, αν φύγεις πριν το τέλος. Συμφωνήσαμε. Αν δεν μπορώ, θα φύγω! Να φύγεις και δεν θα πω τίποτα.
Η παράσταση όμως της Ρούλας Πατεράκη με τίτλο “Sillilab: no difference between ho-ho-ho!”, σε κείμενο, σκηνοθεσία δική της και την ίδια με κορυφαία ερμηνεία σ’ έναν από τους ρόλους, ήταν το θαύμα για το οποίο αξίζει κανείς να διακινδυνεύει. Από μαθηματικά είμαι σκράπας και δεν ξέρω τίποτα να σας πω. Όμως γύρω από το βίο και τα επιτεύγματα του μαθηματικού φον Νόιμαν, η κυρία Πατεράκη δημιούργησε ένα πολυσύνθετο αριστούργημα, έκοψε κι έραψε πλούσιο λόγο ελληνικό, δίδαξε τους ηθοποιούς σε εκφορά λόγου που πατά λίγο στη σύγχρονη εποχή κι έρχεται κι απ’ το μέλλον, χορογράφησε τις ψηφιακές εικόνες του βάθους με σπιρτάδα έφηβου κουμπάκια, όχι σαν διακόσμηση και καμαρώνοντας για το ανακάτεμα λίγης τεχνολογίας, αλλά κατανοώντας το μέσο και παίζοντάς το στα δάχτυλα, κι έβαλε σε κίνηση τα σώματα των ηθοποιών δένοντάς τα με τον μικρόκοσμο και το σύμπαν της οθόνης. Έγινε στη Θεσσαλονίκη αυτό; Nαι έγινε! Η παράσταση αυτή, που δεν μπορώ να σας περιγράψω, οφείλεται στην ποιητική ιδιοφυία ενός νεώτατου, δυναμικού και εκτεινόμενου πνεύματος. Αν έχει μυαλό το Κρατικό Θέατρο, θα πρέπει την παράσταση αυτή να τη διαλαλήσει και να την ταξιδέψει.
Και η Θεσσαλονίκη να γιορτάσει τη σπουδαία κυρία Πατεράκη και να της δώσει όλα τα μέσα για να παίξει όπως θέλει. Όσο παράγεται τέτοια τέχνη, δεν σβήνουμε ακόμα.
Να λοιπόν, πώς σήμερα πήρε παράταση το Κρατικό και θα ξαναπάω πολλές φορές, σαν καλό παιδάκι.
Αφορμή για το παρόν είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου την οποία πολλοί βιώσαμε πρωτογενώς με το να αντισταθούμε στην ξενόφερτη, επάρατη και εγκληματική χούντα. Επειδή ματαιώθηκαν οι προσδοκίες για δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία όσων αληθινά, συνειδητά και με μεγάλο κόστος αντιστάθηκαν και επειδή κίνητρο ουκ ολίγων είναι η ιδεολογική, κομματική και ατομική εκμετάλλευση των επετείων του Πολυτεχνείου. Αυτό καταμαρτυρείται από το θλιβερό γεγονός ότι επί δεκαετίες κάθε Νοέμβρη η Αθήνα αναστατώνεται με δακρυγόνα, ταραχώδεις διαδηλώσεις και συνθήματα που συχνά δεν έχουν σχέση με την επιθυμία της πλειοψηφίας των πολιτών την περίοδο 1967-74 να παραιτηθεί η ξενόφερτη και εγκληματικών προδιαγραφών χούντα.
Εάν λάβουμε υπόψη τον άσκοπο και έξωθεν υποκεινούμενο (εκατέρωθεν!) καταστροφικό Μεταπολεμικό εμφύλιο και τις ιδεολογικές, κομματικές και βαθύτατα εμφύλιες διαιρέσεις της Μεταπολεμικής Ελλάδας γύρω από ανυπόστατα εσχατολογικά ιδεολογήματα (Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΟΚΑΝΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ. Συμπεριλαμβάνει απόσπασμα από το «Κοσμοθεωρία των Εθνών» http://wp.me/p3OqMa-1ie), ίσως δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι η εξέγερση το 1973 και τα γεγονότα του 1974 συνήθως περιγράφονται γραμμικά, επίπεδα και με ιδεολογικούς/κομματικούς όρους. Δεν αναφέρω μόνο το 1973 αλλά και το 1974 γιατί κάποιοι συνέχισαν να αντιστέκονται μέχρι την πτώση της χούντας. Μετά την πτώση της χούντας, επίσης. Μεταξύ άλλων γνωστών, σημειώνεται ότι η «ομαλότητα» δεν ήλθε αυτόματα, εάν ποτέ είχαμε ομαλότητα. Ιδιαίτερα όταν θυμηθούμε τις μεταπολιτευτικές παλινωδίες που κατέληξαν στα δολοφονικά μνημόνια που κυριολεκτικά κατέστειλαν την κοινωνία και καταχρέωσαν το κράτος, την συνέχιση της ουσιαστικής εγκατάλειψης της Κύπρου που είναι το μεγαλύτερο θύμα της χούντας, τις θανατηφόρες κατευναστικές προσεγγίσεις της Τουρκίας η οποία διευρύνει τις αναθεωρητικές αξιώσεις ολοένα και περισσότερο και αναμενόμενα το ροκάνισμα της εθνικής ανεξαρτησίας επειδή δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο με αποτέλεσμα de facto απώλεια κρατικής κυριαρχίας με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται.
Όλοι σχεδόν θεωρούν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ως σταθμό στην μεταπολεμική διαδρομή μας. Πολλοί βέβαια θέλουν να πιστεύουν πως το Πολυτεχνείο έριξε την επάρατη χούντα. Είναι έτσι; Πέραν όσων ξέρουμε βιωματικά, όσα ακούσαμε και όσα έγκυρα κείμενα έχουν γραφτεί, κανείς δεν πρέπει να ταυτίζει τους πάντες και τα πάντα γιατί πολλοί έχουν «εμπλακεί» στην εξέγερση του 1973. Οι απόψεις είναι πολλές και συχνά διαφέρουν και οι ειδοποιοί διαφορές σημαντικές.
Όσον μας αφορά και επειδή πολλά βιώσαμε εκτιμάται ότι υπάρχουν τρία κύρια είδη ομαδοποιήσεων:
α) Η πλειονότητα των μελών της κοινωνίας και των φοιτητών, β) αυτοί που πραγματικά πρωτοστάτησαν ανιδιοτελώς με μόνο κριτήριο την φιλοπατρία και την προσκόλληση στις δημοκρατικές αρχές της Ελληνικότητας και γ) μερικοί άλλοι που πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις διεισδύουν για να εκπληρώσουν διάφορους ατομικούς ή ιδεολογικούς σκοπούς ή όπως συχνά συμβαίνει σε ολα τα κράτη σε ίδιες ή παρόμοιες περιπτώσεις και για να στρατευτούν στην εκπλήρωση στρατηγικών άλλων κρατών.
Οι τελευταίοι θα μπορούσαν να είναι από ξένοι πράκτορες μέχρι προβοκάτορες της χούντας οι οποίοι σε κάθε περίπτωση συνειδητά η ανεπίγνωστα εκπλήρωναν ξένα συμφέροντα που ευνόησαν την δικτατορία. Γι’ αυτούς εξ αντικειμένου ξέρουμε λίγα ή τίποτα αλλά αυτό καμιά σχέση δεν έχει με τον ηρωισμό και την επίδειξη αυτοθυσίας όσων πριν και μετά το Πολυτεχνείο αυθόρμητα και γνήσια πάλεψαν για να φύγει η επάρατη χούντα.
Τώρα, η συμβατική αφήγηση γράφτηκε, κατά βάση, από όσους ναι μεν πρωτοστάτησαν ή «πρωτοστάτησαν» στην αντίσταση κατά της Χούντας αλλά στην συνέχεια και
“για ουκ ολίγους το Πολυτεχνείο έγινε σύνθημα και όχημα αναρριχήσεων και αφορμή εκλογικεύσεων που εξυπηρετούν εφήμερα ιδεολογικά και κομματικά συμφέροντα.
Οι αντικειμενικές αφηγήσεις αναγκαστικά και εξ αντικειμένου μειώθηκαν. Για πολλούς φλύαρους, πάντως, οι αφηγήσεις τους χρησίμευσαν ως μέσο αυτό-προβολής και λιγότερο ως ταπεινή υπόμνηση για το γεγονός ότι τα μέλη της κοινωνίας και οι φοιτητές στην πλειοψηφία τους απέρριπταν την φασιστοειδή χούντα.
“Διόλου τυχαία όσοι δεν σεβάστηκαν και δεν σέβονται την επανάσταση των φοιτητών και της κοινωνίας συχνά τους συναντούσες στους διαδρόμους των πεδίων όπου δίνονται υψηλά αμειβόμενες «θέσεις», όπου οι εγχώριοι υποψήφιοι πραιτοριανοί γονυπετείς «διδάσκονταν» πώς να υπηρετούν την ξενοκρατία και όπου κανείς αν μείνει ενδέχεται να μολυνθεί με το χείριστο της πολιτικής συγκρότησης, την ιδιωτεία.
Δεν γενικεύουμε, σημειώνεται, καθότι, τονίζεται ξανά, υπάρχουν εξαιρέσεις και κανόνες, πολλές εκδοχές ποικίλων βαθμίδων και πολλές αποχρώσεις. Γι’ αυτό όταν μιλάμε για τόσο σημαντικά και ταυτόχρονα για αμφιλεγόμενα φαινόμενα, οφείλουμε να προσπαθούμε να δώσουμε όσες περισσότερες αποχρώσεις μπορούμε, και είναι πολλές. Λογικό είναι, επιπλέον, η περιγραφή να είναι δύσκολη επειδή το εκκρεμές της ανθρώπινης φύσης είναι συχνά απρόβλεπτο και οι κυμάνσεις του πολλές.
Αυτό το εκκρεμές όποτε και όταν υπάρχει έλλειμμα δημοκρατικής πολιτικής συγκρότησης κυμαίνεται κυρίως προς τον πόλο της ιδιωτείας, δηλαδή όχι προς τον πόλο της δημοκρατίας, της πολιτικής ελευθερίας, του κοινού συμφέροντος και της εθνικής ανεξαρτησίας. Πάντως, ισχύει ότι η εξέγερση των πολλών εξέφραζε την αγανάκτηση που επικρατούσε στην κοινωνία λόγω χούντας, λόγω δηλαδή αρπαγής της εξουσίας από μικρούς και ασήμαντους πράκτορες ξένων ή χρήσιμους ηλίθιους. Για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες να κηρύττουν μαζικά και ηχηρά αξιώσεις για δημοκρατία και ελευθερία μπορούν να παρακολουθήσουν τα βίντεο των παραστάσεων του Μίκη Θεοδωράκη αμέσως μετά την πτώση της χούντας στην διοργάνωση των οποίων ο υποφαινόμενος συμμετείχε (βλ. ανάρτηση Συζητήσεις περί «δημοκρατίας και τα μνημειώδη «τραγούδια της φωτιάς» . https://wp.me/p3OqMa-2JL »)
Πάντως η χούντα, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και όλα τα συμπαρομαρτούντα είναι πολύ μεγάλων και βαθύτατων προεκτάσεων για τους σύγχρονους Έλληνες και απαιτείται όσο είναι εφικτό να μιλάμε για την πραγματικότητα. Αναμφίβολα, όπως για κάθε ανάλογο και αντίστοιχο σημαντικό ζήτημα όταν επιχειρείται να γίνουν αντικειμενικές αφηγήσεις οι δυσκολίες είναι πολλές και εδώ συνεκτιμώνται δεόντως. Όσον αφορά το Πολυτεχνείο θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, μεταξύ άλλων, τα εξής.
· τίποτα δεν είναι γραμμικό ενώ έτσι πολλοί το παρουσιάζουν και πολλοί πείθονται,
· δεν υπάρχει αντικειμενική αφήγηση όταν όπως ήδη αναφέρθηκε ίσως αναμενόμενα οι συζητήσεις διολίσθησαν σε εκλογικεύσεις με ιδεολογικούς και κομματικούς όρους,
· δεν χρειάζονται εκλογικεύσεις και απλουστεύσεις πως το Πολυτεχνείο δήθεν έριξε την Χούντα: (την διαδέχθηκε η ιωαννιδική απόλυτη πολιτική διαστροφή και αν το 1974 δεν κατέστρεφαν την Κύπρο με το προδοτικό και εγκληματικό πραξικόπημα η μια μετάβαση θα διαδεχόταν την άλλη και ο χουντικός δεσποτισμός ενδεχομένως θα διαρκούσε ίσως και για πολλές δεκαετίες),
· η εθελοτυφλία βλάπτει εάν κανείς δεν βλέπει πως κατά την διάρκεια της Χουντικής δικτατορίας μερικοί αποδείχθηκαν δειλοί, ιδιώτες και χειρότερα –ιδιαίτερα οι φορείς φασιστικών πεποιθήσεων οι οποίες αντιβαίνουν στις παραδοχές της διαχρονικής Ελληνικότητας για ελευθερία και δημοκρατία– έγιναν ένθερμοι θιασώτες της επταετούς δικτατορίας,
· είναι υπερβολικό να ακούγονται τόσο χοντρά λάθη ή και αχρείαστα ολοφάνερα ψέματα για τις προεκτάσεις της εξέγερσης του Πολυτεχνείου επειδή μετά το 1974 την οποιουδήποτε είδους «δημοκρατία» (δηλαδή τις πανομοιότυπες εναλλασσόμενες κομματικές ομάδες) δεν την έφερε το Πολυτεχνείο, αλλά όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, ένα σχεδόν χρόνο μετά η χούντα κατάρρευσε επειδή με το προδοτικό πραξικόπημα εκτέλεσε το έγκλημα της καταστροφής της Μεγαλονήσου Κύπρου η οποία στην συνέχεια εγκαταλείφθηκε κάτι το οποίο συνεχίζεται (εδν εξισορροπήθηκε η Τουρκία στην Κύπρο παρά το ότι εκεί βρίσκεται το ένα δέκατο του Ελληνισμού και το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη),
· και δεν χρειάζονται αυταπάτες όταν μετά το 1974 αντί να επανέλθουμε στις αξιώσεις των Επαναστατών για Εθνοσυνέλευση, για δημοκρατία, για πολιτική ελευθερία και για αδιαπραγμάτευτη εθνική ανεξαρτησία, ουκ ολίγοι καταβυθίστηκαν στους μοντερνισμούς, στους κομμουνισμούς, στους αναρχισμούς, στους νεοφιλελευθερισμούς και στους μεταμοντέρνους εθνομηδενισμούς [Εθνικός πολιτισμός, εθνική ιδιοσυστασία, μεταφυσική πίστη, δημοκρατία και ελευθερίαhttps://wp.me/p3OqMa-2KJ]. Καταβυθίστηκαν μέσα σε ανυπόστατα ιδεολογήματα και στις κομματικές διαιρέσεις οι οποίες εκατέρωθεν «συσπειρώνουν» ατομικιστές με κριτήρια ιδιωτείας και οι οποίες θρέφουν καρεκλοκένταυρους κάθε είδους με το να αναπτύσσουν το πελατειακό σύστημα.
· Ουκ ολίγοι που για διάφορους λόγους «εξεγέρθηκαν» τον Νοέμβριο του 1973, στην συνέχεια και ολοφάνερα, κραυγαλέα και επί μακρόν έγιναν ή και συνεχίζουν να είναι κράχτες αξιοθρήνητων ιδεολογημάτων που ενοχοποιούν την φιλοπατρία και το έθνος. Ουκ ολίγοι!!! Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και πέραν του ότι είναι γνωστά, καθημερινά και συνεχιζόμενα, δεν αξίζει να τους «διαφημίζεις» αναφέροντάς τους.
· «Νάνοι της πολιτικής» που αναρριχήθηκαν σε θέσεις ευθύνης δεν έχουν να ζηλέψουν σε κάτι από την χούντα εάν και όταν μιλούν για τον θεσμό συλλογικής ελευθερίας, δηλαδή το κράτος, την εθνική του ανεξαρτησία και την εκπλήρωση των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά του, ως και να ήταν για πέταμα λόγω … παγκοσμιοποίησης, και όσοι εξ αυτών διόλου τυχαία μεθοδικά και συστηματικά έκτισαν τα θεμέλια του θανατηφόρου εθνομηδενισμού που ρέει μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις δημόσιες συζητήσεις.
· Πολιτικοί νάνοι ή και φορείς αναρχοδεσποτικών δογμάτων θεωρούν την κοινωνία όχλο και μάλιστα … ετερόκλητο που αυτοί, οι ανυπόστατοι και δεσποτικοί, ρητά λένε θέλουν να την συμμορφώσουν! Τονίζεται ότι τέτοιες νοοτροπίες είναι ευρύτατα διαδεδομένες σε όλο το φάσμα έστω και αν δεν δηλώνονται με αφέλεια όπως η συγκεκριμένη «ανώνυμη περίπτωση».
· [Κάθε ιδεολογικό δόγμα «συμμόρφωσης» των πολιτών φασίζει γιατί δημοκρατία σημαίνει όχι φαντασιώσεις του κάθε ανόητου κοντόφθαλμου και πολιτικού και πνευματικού νάνου που θέλει να κατασκευάσει ανθρώπους με κριτήρια τα ιδεολογήματά του, αλλά κοινωνικοπολιτική σμίλευση της συλλογικής πολιτικής ηθικής, της διανεμητικής δικαιοσύνης, και τον νόμων μέσα στον Πολιτειακό Δήμο όπου οι πολίτες είναι εντολείς και οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας εντολοδόχοι και ανακλητοί].
Θα λέγαμε ότι με δεδομένη την διαδρομή πριν και μετά το 1973, επέτειοι όπως αυτή του Πολυτεχνείου, είναι ευκαιρία για αυτοκριτική και όχι για κραυγές και εκτόξευση ιδεολογικών σαπουνόφουσκων.Θα πρέπει να σκεφτούμε τα αίτια του κατήφορου που στις μέρες μας κοντεύει την Άβυσσο σε όλα τα μέτωπα. Ως προς το τελευταίο είναι επείγον να καταλάβουμε ότι το καταχρεωμένο κράτος μας από χώρα κοντεύει να γίνει «χώρος». Εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως νέοι έφυγαν και η Ελλάδα ως κρατικός δρων είναι απών από τις εξελίξεις της διεθνούς πολιτικής. Χρειάζεται περίσκεψη, αυτοκριτική και όχι καπηλεία όπως συχνά γίνεται με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου.
Μπορούμε να διερωτηθούμε για το πώς κάθε κράτος κάθε εποχής προκαλεί κατήφορο των ατόμων, των ομάδων, των κοινωνιών και του ίδιου του κράτους.
· Όταν κυριαρχούν ηδονιστικές επιθυμίες για θέσεις και θεσούλες και μάλιστα αναξιοκρατικά και εξόχως πελατειακά.
· Όταν κυριαρχούν επιστημονικοί τίτλοι «υψιτενούς ημιμάθειας»,
· Όταν ο «διάλογος»-μονόλογος διεξάγεται μέσα από «δοξαστικές» για κάποιες αφοριστικές επιφυλλίδες επικοινωνιακού χαρακτήρα ή και χειρότερα, όταν κάποιοι συνειδητά ή ανεπίγνωστα γίνονται κράχτες ξένου soft power.
· Όταν έχουμε μεταστροφές κάθε είδους και χωρίς αιτιολόγηση, ταυτόχρονα και κυνική αθέτηση υποσχέσεων.
· Όταν θεατά ή αθέατα έχουμε «αντιπροσωπεύσεις» κάθε είδους και απόχρωσης ξένων συμφερόντων, συχνές «άσκοπες» επισκέψεις στις πρεσβείες Βασιλικών λεωφόρων, κορδωμένες παρελάσεις πάνω στις πασαρέλες των δεξιώσεων ηγεμονικών πρεσβειών, προσκλήσεις σε … «εξαμηνιαία συνέδρια» στις «Μητροπόλεις» της ξενοκρατίας, προσκλήσεις σε μυστήρια εκπαιδευτικά ταξίδια σε πρωτεύουσες ηγεμονικών κρατών, συχνά και πυκνά περίεργα γεύματα από Πρέσβεις ξένων δυνάμεων σε πολυτελή ξενοδοχεία, ιδεολογικές κωλοτούμπες και συσπειρώσεις ανίερων εθνομηδενιστικών μειγμάτων που «ενθαρρύνονται» ή αντιπροσωπεύονται με … ΜΚΟ των οποίων τα νήματα «ενδέχεται» να κινούν έξωθεν δρώντες, οργανισμοί «προτάσεων πολιτικής» που χρηματοδοτούνται από ποικίλους «αγαθοεργούς ευεργέτες» και «διεθνικούς αγγέλους» και πολλά άλλα τα οποία «ενθαρρύνονται ποικιλοτρόπως» σε χώρες ιθαγενών υποψήφιων για κατακρεούργηση και διασκορπισμό.
· Σε οποιοδήποτε κράτος που έτσι κατηφορίζει εάν δεν γίνεις «ένα από τα ίδια» πληρώνεις μεγάλο κόστος!!!! Πάντα και για όλους καλύτερα είναι όμως στις Θερμοπύλες παρά στον βάλτο του συνειδητού ή ανεπίγνωστου Εφιάλτη. Το εγχώριο «ΣΥΣΤΗΜΑ» στα ξενοκρατούμενα κρατίδια δεν ανέχεται αντιρρήσεις αλλά όπως μπορεί και όταν μπορεί πλήττει κάθε ατίθασο «ιθαγενή». Σε κάθε παρακμάζουσα και εν δυνάμει θνήσκουσα κοινωνία τα στουρνάρια!! είναι πολλά, και, φορώντας περικεφαλαίες βλακείας και ημιμάθειας είναι οι κύριοι συνομιλητές κάθε κατακτητή και λογικότατα και αναμενόμενα εγχώριοι κατεξουσιαστές. Διόλου σπάνια, και οι εμπειρίες πολλών κρατών αυτό δείχνουν, πολλοί γίνονται αδίστακτοι πραιτοριανοί.
Τώρα όμως τι γίνεται, μισό αιώνα μετά την πτώση της επάρατης χούντας; Δυστυχώς το κακό που συντελέστηκε τις πρώτες δεκαετίες μετά την Χούντα, ήταν πολύ μεγάλο. Δεν φτάσαμε τυχαία στην μνημονιακή φάση. Γι’ αυτό δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα και την αλήθεια ως προς τα αίτια μιας πολύ επικίνδυνης κατάστασης.
· Βαθιά και ίσως ανεπίστροφα τις τελευταίες δεκαετίες και εντονότερα την τελευταία δεκαετία, ενοχοποιήθηκε η κοινωνία για τα εγκλήματα της ξενοκρατίας και των πραιτοριανών τους,
· η γνώση καταποντίστηκε ποικιλοτρόπως και το κομματικό σύστημα δεν αφήνει περιθώρια για καλλιέργεια της πολιτικής παιδείας των πολιτών παρά μόνο για αδιέξοδες και πολιτικά άσκοπες ιδεολογικές-κομματικές διαμάχες,
· τα αριστεροδεξιοαναρχικά ιδεολογήματα και τα θεωρήματα πλημμυρίζουν τα μυαλά ουκ ολίγων «πνευματικών ελιτ», πρωταγωνιστών των μέσων επικοινωνίας,
· η οικονομία μπήκε στον αυτόματο πιλότο ή καλύτερα στο αεροπλάνο ξένων ή διεθνικών τεχνοκρατών, τοκογλύφων και κερδοσκόπων,
· το πελατειακό σύστημα των τελευταίων δεκαετιών γιγαντώθηκε σε βαθμό που προκαλεί ανατριχίλα,
· οι «ληστές» των λιστών» όπως της λίστας («ληστών») Λαγκάρτ, για παράδειγμα, δεν ξέρουμε τι απέγιναν, ποιοι είναι, που βρίσκονται και τι έκανε το κράτος (το ίδιο για φαινόμενα των τελευταίων ετών για επιδοτήσεις, παρακολουθήσεις κτλ),
· ο εθνομηδενισμός έγινε σημαιοφόρος μιας «προοδευτικά» μεταμφιεσμένης παρακμής,
· ο πλανήτης στην βάση του ενός ή άλλου εσχατολογικού δόγματος ή απόχρωσής του κηρύχθηκε ενωμένος από τους ενωμένους πλέον αριστεροδεξιοαναρχικούς φαντασιόπληκτους ή άλλως πως «παγκοσμιόπληκτους» ιδεολόγους και
· η Ευρώπη ωραιοποιήθηκε ως το ανθόσπαρτο πεδίο μέσα στο οποίο οι νεοέλληνες θα απολαύσουν (δωρεάν, περίπου) αιώνια μακάρια ευημερία και ευδαιμονία με αποτέλεσμα να αυτοκτονήσουμε με το να ενταχθούμε στην ΟΝΕ (για την άσκοπη αυτή ένταξη ως προάγγελος των μνημονίων βλ. αναρτήσεις στο τέλος).
· Μέχρι τις Βρυξέλλες έφθασαν οι μερικοί επαναστάτες ή «επαναστάτες» του «εδώ πολυτεχνείο» και αναμείχθηκαν με τους τεχνοκράτες και τους κερδοσκόπους, ενώ για παράδειγμα, κάποιοι με μουστάκια (αν … θυμάμαι καλά), μόλις πάρουν κάποια θέση στην μνημονιακή εποχή γίνονται πιο μνημονιακοί και από τα τεχνοκρατικά τρωκτικά της τρόικα.
· Ίσως και κάποιοι άλλοι κωλοτουμποπολυτεχνειάκηδες το μόνο που δεν έκαναν ήταν να κρατούν μαστίγιο και να κυκλοφορούν στην Αθήνα για να «μαστιγώνουν» πολίτες `«του ετερόκλητου όχλου». Η φιλοπατρία, εν τέλει, ενοχοποιείται από τους φορείς εσχατολογικών ιδεολογημάτων ή γελοιοποιείται με οικειοποίησή της από άτομα συχνά αθέατων ακραίων φασιστικών παραδοχών οι οποίοι διευκολύνουν έτσι τους πρώτους να ενοχοποιούν όλη την κοινωνία.
· Η Ελλάδα, εύλογα διερωτάται κανείς, μήπως αναπόδραστα μετατρέπεται σε πελατειακό μπάχαλο και ένας μεγάλος ακταρμάς αριστεροδεξιοαναρχικών κυριολεκτικά αφηνιάζει κραυγάζοντας συνθήματα επισκιάζοντας κάθε λογική και ορθολογιστική σκέψη.
· Ο μη διεφθαρμένος πολίτης (δηλαδή οι περισσότεροι) επιβίωνε και συνεχίζει να επιβιώνει ναι μεν τίμια πλην με μεγάλο κόπο και μεγάλο κόστος. Δεν είναι διόλου σίγουρο εάν υπάρχουν άλλες αντοχές.
. Ακούγονται ακόμη και ακατανόητες φωνές μπερδεμένων μυαλών που εμμέσως πλην σαφώς και με πολλά υπονοούμενα κραυγάζουν για «αλλαγή λαού» που θα αντικαταστήσει τους νυν … εθνικιστές πολίτες από … οπαδούς του … Αλλάχ
Οι δολοφονίες χαρακτήρα κατά όσων αντιστέκονται στην ξενοκρατία και κατά όσων και υποστηρίζουν ένα ισχυρό κράτος το οποίο απαιτείται να αναπτύξει εθνική στρατηγική είναι συνήθη φαινόμενα. Ύβρεις όπως φασίστες, ρατσιστές, εθνικιστές, πολεμοκάπηλοι και άλλες βωμολοχίες κατά των δημοκρατικά εμφορούμενων φιλοπάτριδων πολιτών δεν λείπουν. Εδώ μας χαρακτήρισαν, «οι» αφιλότιμοι του γνωστού ευαγούς ιδρύματος («περιέργως») παντός καιρού, εθνικιστές και πολεμοκάπηλους επειδή γράφαμε βιβλία και άρθρα εξηγώντας τι είναι η αποτρεπτική στρατηγική ενός κράτους το οποίο απειλείται από τους γείτονές του.
Ένα μεγάλο πρόβλημα, επίσης, με βαθύτατες προεκτάσεις είναι ότι δυναμώνουν οι αποδομητικές τάσεις με το να επιχειρείται να στερηθούν οι νέες γενιές για γεγονότα και τις «ιστορικές» «λεπτομέρειες» – ίσως, πλέον, πολλοί να μην γνωρίζουν καν ότι υπήρξε χούντα ή πραξικόπημα στην Κύπρο ενώ ηρακλειδείς της επιθετικής Τουρκίας μέχρι που αιτιολογούν την βάρβαρη και παράνομη εισβολή στην Κύπρο ως … προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέχρι που θα μπορούσαν να ανακαλύψουν ότι ένα νέο μυστήριο διεθνές δίκαιο σμιλευμένο μέσα σε ασήμαντες δήθεν επιστημονικές παρασυναγωγές δίνει δικαίωμα σε μια μειονότητα πχ όπως του Έβρου να αποσχιστεί. Γιατί όχι, αφού για κάποιους το μισητό κράτος μέσα στο οποίο ζουν από τα λεγόμενά τους και τα υπονοούμενά τους συνάγεται ότι θα πρέπει να κατακερματιστεί ή και να εξαφανιστεί.
Παραμένει γεγονός ότι ιδιαίτερα μετά τα μνημόνια πολλοί Έλληνες πλέον είτε μεταναστεύουν είτε καταδικάζονται από τους τοκογλύφους και κερδοσκόπους που κατά βάση εκτιμάται ότι κυβερνούν την neoellada να αργοπεθαίνουν οικονομικά, επιχειρηματικά ή και βιολογικά (μέσα σε αθέατες ζώνες τα καρδιακά και οι καρκίνοι λόγω κακουχιών είναι εν πολλοίς άγνωστοι). Στο όνομα τοκογλυφικών σκοπών και Δαρβινιστικών αντιλήψεων για «αποτελεσματικότητα» που υιοθέτησαν ακόμη και … αναρχικοί καρεκλοκένταυροι, καταστρέφονται πολλά νοικοκυριά και τα αποκτήματα του κόπου και του μόχθου πολλών γενεών των οποίων οι απόγονοι πλέον ζουν στα όρια της φτώχειας. Μερικοί άλλοι όντας εξ αντικειμένου αδύναμοι και / ή δειλοί γονυπετείς δίνουν γη και ύδωρ στους κατακτητές και τους πραιτοριανούς τους. Εξάλλου, οι κατασχέσεις από τις τράπεζες που κατά κάποιο τρόπο με «νόμους» εξελίχθηκαν σε εισαγγελείς, δικαστές και εκτελεστές, είναι πλέον αναρίθμητες. Φεουδαρχία και δεσποτισμός στο φόρτε τους και δημοκρατία ροκανισμένη ή και εκμηδενισμένη.
«Παρενθετικά», υπενθυμίζουμε ότι στην πολλών αιώνων διαδρομή τους οι Έλληνες απέδειξαν ότι είχαν αντοχές. Όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τον Ελληνικό κόσμο, εγκατέστησαν πραιτοριανούς και διοικούσαν δεσποτικά τις Ελληνικές Πόλεις και Κοινά. Όμως, των Ελλήνων οι Κοινότητες αντιστάθηκαν σθεναρά μέχρι που είχαμε την Βυζαντινή ιστορική φάση. Το ίδιο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης. Βασικά, ο απέραντος Ελληνικός κόσμος που άρχιζε από την Ευρώπη και έφθανε στα βάθη της Ανατολής δέχθηκε μεγάλα πλήγματα. Αναφέρθηκα εν μέρει πιο πάνω και συνοψίζω ξανά γιατί είναι τα σημαντικότερα:
· με την εγκατάλειψη του Ελληνισμού των Βαλκανίων το νεοελληνικό κράτος συρρικνώθηκε, αποδυναμώθηκε και απομονώθηκε,
· με την καταστροφή του 1922 που προκάλεσε ο ερασιτεχνισμός του Αθηναϊκού κράτους εξοντώθηκαν οι Κοινότητες της Ανατολής,
. με τον εμφύλιο πόλεμο που υποκίνησαν ξένοι εκτός από τα θύματα η κοινωνία διαιρέθηκε εμφύλια μέχρι και τι μέρες μας,
· με το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο οι Έλληνες της Μεγαλονήσου μπήκαν σε τροχιά αφανισμού ενώ αν στις μέρες μας ενταχθούν με κάποια δήθεν λύση στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας ο Ελληνισμός στο σύνολό του στρατηγικά παγιδεύεται ανεπίστροφα και εξοντωτικά και τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορουσε να αναφερθει,
· με την κρίση της δεκαετίας του 2010 ο «μεταμοντέρνος πόλεμος» των μνημονίων και των κερδοσκοπικών τεχνασμάτων κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτων διεθνικών δρώντων και τεχνοκρατών επιχειρεί να εξοντώσει όσους απέμειναν.
· Στα πλήγματα αυτά και πολλά άλλα πολλοί διερωτώνται μήπως δεν υπάρχουν πλέον οι προϋποθέσεις για αντίσταση και ανόρθωση (ή μήπως όχι;).
· Το εθνομηδενιστικό δηλητήριο των τελευταίων δεκαετιών (συχνά οι βρύσες από τις οποίες έτρεχε ήταν και κωλοτουμπο»πολυτεχνειακές») είναι αβάσταχτα χειμαρρώδες και οι πνευματικές πληγές δύσκολα θα επουλωθούν.
· Ασυγκράτητος εθνομηδενιστικός Χείμαρρος κυριαρχεί. Ακόμη και τώρα. Πάνω στα πεσμένα κορμιά των δύσμοιρων πολιτών που πλήττονται, αδίστακτα κάποιοι ξερνούν εθνομηδενιστικό δηλητήριο.
Επανερχόμενοι στην εποχή της Χούντας και στο Πολυτεχνείο και για να είμαστε όσο μπορούμε πιο ακριβείς και αντικειμενικοί, πρέπει να πούμε ότι πολλοί αφανείς Έλληνες μεταξύ των οποίων και πολλά Ελληνόπουλα γνήσιοι συνεχιστές της διαχρονικής Ελληνικότητας, αντιστάθηκαν στην Χούντα. Πολύ πιθανό δεν θα τους βρείτε σε κυβερνητικές θέσεις και δεν ωφελήθηκαν από ανίερες πελατειακές συναλλαγές. Δεν θα τους βρείτε σε υψηλά αμειβόμενες «πολιτικές» θέσεις (εκεί όπου ως συνήθως σε όλα τα κράτη νεοθεσίτες και νεόπλουτοι επιδίδονται στο να διοικούν στο όνομα ξένων συμφερόντων τις «μάζες», όπως υβριστικά χαρακτηρίζουν κάποιοι τους Έλληνες πολίτες. Τα κοσμοθεωρητικά γνήσια και άφθαρτα Ελληνόπουλα μέσα στα οποία ρέει ο διαχρονικός και οικουμενικός πολιτισμός της Ελληνικότητας, δηλαδή της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, λογικά θα συνεχίσουν να προσκολλώνται στις πολιτικές τους παραδόσεις και θα τις διαιωνίζουν (οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαμαρτυρήθηκαν για το Μακεδονικό και τα Τέμπη το καταμαρτυρούν). Ιθάκη τους είναι η πατρίδα και οι σημαίες τους γράφουν δημοκρατία, πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Θα συνεχίσουν να το κάνουν έστω και εάν το εξ αντικειμένου, πλέον, αξιοθρήνητο και υπό τοκογλυφική κατοχή νεοελληνικό «κράτος» συνεχίσει να πάσχει. Το Ελληνικό «πνευματικό DNA» τους περιέχει τις έννοιες Ελευθερία και Δημοκρατία και θα συνεχίσουν να παλεύουν, να αντιστέκονται και να είναι περήφανοι γι’ αυτό έστω και αν πλήττονται. Για μερικούς άλλους, είτε βρέθηκαν στις διαδηλώσεις του 1973-74 είτε όχι αυτό δεν ισχύει. Γι’ αυτούς Θερμοπύλες δεν υπάρχουν και μέριμνά τους είναι να ανοίγουν τον δρόμο στους Μήδους. Το «πνευματικό DNA» τους είναι μολυσμένο από το δηλητήριο του Εφιάλτη, δηλαδή τα οικουμενιστικά δόγματα που θεωρούν το κράτος δευτερεύων ή περιττό στο όνομα κάποιας μυστήριας φαντασιόπληκτης ένωσης του πλανήτη. Σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες αυτοί οι ανυπόστατοι οικουμενισμοί μεταμφιέζουν τις ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος και ροκανίζουν και υποσκάπτουν την εκάστοτε οικεία πατρίδα. Είναι το αντίθετο της έννοιας πατρίδα, πολιτισμός, ελευθερία, δημοκρατία.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ.
1. Αμέσως μετά την πτώση της χούντας και αφού πριν βρεθήκαμε στον πόλεμο, ως εκλεγμένοι φοιτητές οργανώσαμε, μεταξύ άλλων, τις μεγαλειώδεις συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη https://wp.me/p3OqMa-2JL αλλά και τις μεγάλες διαδηλώσεις για να αποκατασταθεί η Συνταγματική τάξη στην Κύπρο και να επανέλθει ο νόμιμος πρόεδρος. Η φωτογραφία σύλληψης που αναρτάται μαζί με τις υπόλοιπες είναι έξω από την Μεγάλη Βρετανία και μου την έδωσε φίλος μετά από πολλά χρόνια. Η φωτογραφία με τον Τσε και τον Λυσσαρίδη είναι το Φθινόπωρο του 1974 [https://wp.me/p3OqMa-197 – https://wp.me/p3OqMa-1Xf και https://wp.me/p3OqMa-1wE]. Ο Τσε γιατί κατά κάποιο τρόπο και ανεξάρτητα άλλων κριτηρίων συμβολίζει την αντί-ηγεμονική υπεράσπιση κάθε πατρίδας κατά κάθε επιθετικού, αναθεωρητικού και ηγεμονικού κράτους (βλ. και άρθρο «ο Τσε Γκουεβάρα της νεότητάς μας») και ο Λυσσαρίδης γιατί μέχρι τον θάνατό του ήταν ανάλογα και αντίστοιχα σύμβολο αντίστασης των συγχρόνων Ελλήνων και όχι μόνο. Το τελευταίο γράμμα του Τσε συμβολίζει την υποχρέωση κάθε πολίτη όταν κινδυνεύει η πατρίδα του να επιδεικνύει αυτοθυσία: «Πάντοτε ως τη νίκη ! Πατρίδα ή θάνατος !» Για δε τους βιαστικούς ας μην σπεύσουν σε απλουστευτικές ερμηνείες. Ο όρος αντί-ηγεμονισμός δεν είναι ιδεολογικός και δεν συνεπάγεται να εχθρεύεσαι άλλα κράτη ακόμη και ηγεμονικά παρά μόνο διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας της πατρίδας, συμμετρικές και ισόρροπες σχέσεις και ισοτιμία στις συνομιλίες και συναλλαγές. Ο χειρόγραφος χάρτης της ανάρτησης με τον Καβάφη στο υποσέλιδο είναι «κάποιου» στα ταξίδια του όταν ήταν 17-19 χρόνων αφού αποφοίτησε την σχολή Πλοιάρχων Ασπροπύργου και λίγο πριν αρχίσει πανεπιστημιακές σπουδές.
ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΤΩΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ https://wp.me/p3OqMa-197
ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΤΩΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ https://wp.me/p3OqMa-197
ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΤΩΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ https://wp.me/p3OqMa-197
ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ «ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ» (ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ) https://wp.me/p3OqMa-1wE
ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ «ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ» (ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ) https://wp.me/p3OqMa-1wE
2. ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΝ. Αφού διερωτηθούμε κατά πόσο κάποιες από τις πιο πάνω θέσεις είναι αξιολογικού και υποκειμενικού χαρακτήρα, ας το κάνουμε σαφές: Όπως έχουμε υποστηρίξει σε εκτενή κείμενα η ανθρώπινη ελευθερία και η συλλογική ελευθερία δηλαδή η εθνική ανεξαρτησία είναι έσχατες λογικές και πέραν αξιολογήσεων και υποκειμενισμών. Όποιος διαφωνεί απλός δεν γνωρίζει, δεν το σκέφτηκε ή δεν φρόντισε να μάθει ότι αποτελεί επιστροφή στην προ-πολιτική εποχή της βαρβαρότητας ή και της κτηνωδίας εάν καταστρατηγηθεί η ελευθερία, δηλαδή η δυνατότητα των μελών των κοινωνικών οντοτήτων να αυτοθεσπίζονται αυτεξούσια σύμφωνα με τον πολιτισμό τους, τις πολιτικές τους παραδόσεις και συνολικά της ιστορικής τους ταυτότητας κα ιδιοσυστασίας. Τουτέστιν, η πατρίδα και η ελευθερία είναι υπεράνω όλων και έσχατες λογικές. Ρήγας Βελεστινλής: “Άμα φύγει ο τύραννος, ο ελληνικός λαός θα είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο”. Αυτή είναι η ανθρωποκεντρική Ελληνικότητα της οποίας ο πολιτισμός και οι πολιτικές παραδόσεις ήταν ο άξονας της διαχρονίας του πολιτικού πολιτισμού και της οποίας οι σύγχρονοι Έλληνες διεκδικούν ότι είναι οι κληρονόμοι. Πριν δυο αιώνες, οι πρόγονοί μας με την Εθνεγερσία αξίωσαν Ελευθερία και Δημοκρατία. Δημοκρατία, ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, σεβόμαστε όλα τα έθνη και τον πολιτισμό τους και στεκόμαστε στις Θερμοπύλες της πατρίδας εάν και όταν απειληθεί. Οι δε δεσποτικοί δικτάτορες κάθε είδους εγχώριοι ή πραιτοριανοί ξένων εξ αντικειμένου δεν ανήκουν στον Ελληνικό πολιτισμό. Ο Ελληνικός πολιτικός πολιτισμός σημαίνει προσανατολισμό προς την Ιθάκη της Πολιτικής Ελευθερίας και στο ταξίδι αυτό ο πολίτης είναι εντολέας της εντολοδόχου (και κανονικά υπό προϋποθέσεις ανακλητής) πολιτικής εξουσίας. Πατρίδα λοιπόν, ελευθερία και δημοκρατία είναι πέραν και υπεράνω υποκειμενισμών και αξιολογήσεων. Η δική μας και κάθε άλλου έθνους».
Συναφείς αναλύσεις
ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός https://wp.me/p3OqMa-2IW
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΟΚΑΝΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ. Συμπεριλαμβάνει απόσπασμα από το «Κοσμοθεωρία των Εθνών»http://wp.me/p3OqMa-1ie
Οι Έλληνες «μπουμπουνοκέφαλοι προοδευτικοί» (συνομιλία με τον Παναγιώτη Κονδύλη)https://wp.me/p3OqMa-1
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΎ ΚΑΙ Η ΚΑΤΆΛΗΞΉ ΤΟΥ: ΚΑΤΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ,ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝ http://wp.me/p3OqMa-138
ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΜΟΡΡΩΝ http://wp.me/p3OlPy-1kSΤΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ, Η «ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ» και συνθήκες που την κατεδαφίζουν. http://wp.me/p3OqMa-1n1
Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΝΔΥΛΕΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟ http://wp.me/p3OlPy-ZBΜοντερνισμός, το ιδεολογικό φαινόμενο και η μεταμοντέρνα διολίσθηση προς τα ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα. http://wp.me/p3OlPy-Zv
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΘΝΙΚΟΎ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ http://wp.me/p3OlPy-Vv
Ο πολιτικός στοχασμός, οι κλασικοί, οι σύγχρονοι, το «ταξίδι» και ο Καβάφης https://wp.me/p3OqMa-1yz
Εθνομηδενισμός, Μακεδονία, Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό και η «Μπουμπουλίνα η … “ερωτιάρα”» https://wp.me/p3OqMa-1ys
Η Εθνική Ανεξαρτησία ως η κοινή Κοσμοθεωρία όλων των Εθνών και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 https://wp.me/p3OlPy-2db
πανηγυρικόςΕθνική Ανεξαρτησία / Συλλογική Ελευθερία: Η Μόνη Κοσμοθεωρία Όλων Των Εθνών. «ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ. ΤΙ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»: Κάποια πράγματα τα γράφεις για να μην χρειάζεται να τα αναθεωρείς κάθε μέρα αλλά για να κτίζεις πάνω σ’ αυτά: https://wp.me/p3OqMa-1oP
ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων – http://wp.me/p3OlPy-1bH – http://wp.me/p3OqMa-13c και
Οντολογική θεμελίωση του Πολιτικού και ο ρόλος της ισχύος στην αθέσπιστη διεθνή πολιτική: Πολιτικός στοχασμός versus Πολιτική Θεολογία http://wp.me/p3OlPy-1no – http://wp.me/p3OqMa-1hI
Tο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα και η διαδρομή της ανθρωποκεντρικής πολιτικής θεμελίωσης http://wp.me/p3OlPy-1id (με 5.1 Κοσμο)
ΖΙΑΚΑΣ: «ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ… http://wp.me/p3OlPy-I4
ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΤΩΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ http://wp.me/p3OlPy-1l6
Το πιο χαλαρό «γαλάζιο» reunion της περιόδου έγινε σε καζάνι στη Φλώρινα με πολλούς συμμετέχοντες.
Το παραδοσιακό καζάνι που διοργάνωσε στη Φλώρινα ο βουλευτής της ΝΔ, Σταύρος Παπασωτηρίου, εξελίχθηκε στο πιο χαλαρό «γαλάζιο» reunion της περιόδου.
Συγκεκριμένα, στο γλέντι έφτασε πρώτος και καλύτερος ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, αμέσως μετά την επίσκεψή του στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού, ενώ λίγο αργότερα εμφανίστηκε και η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως. Στη Φλώρινα βρέθηκε και ο πρώην Γενικός Γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, μαζί με την οικογένειά του, γεγονός που σχολιάστηκε δεόντως από τους παρευρισκόμενους. Παρών και ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Θανάσης Νέζης, ως ένδειξη ότι το Μέγαρο Μαξίμου κρατάει ανοιχτή γραμμή… και στα καζάνια.
Επίσης, το «παρών» έδωσαν οι υφυπουργοί Χρήστος Κέλλας και Λάζαρος Τσαβδαρίδης, ο γραμματέας της Ν.Δ., Κώστας Σκρέκας, αλλά και η πρώην γραμματέας, Μαρία Συρεγγέλα. Αξίζει ειδική μνεία στον βουλευτή Τάσο Χατζηβασιλείου, ο οποίος έφτασε στο καζάνι… κατευθείαν από Βερολίνο, φέρνοντας μαζί του αέρα διεθνών διαλόγων του Delphi Economic Forum και του SWP.
Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν οι βουλευτές: Χρήστος Μπουκώρος, Γιάννης Οικονόμου, Στράτος Σιμόπουλος, Μακάριος Λαζαρίδης, Φώντας Μπαραλιάκος, Βασίλης Γιόγιακας, Μαρία Κεφάλα, Μαρία Αντωνίου, Στάθης Κωνσταντινίδης, Γιάννης Γιώργος, Θόδωρος Καράογλου, Χρήστος Καπετάνος, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Λευτέρης Κτιστάκης, Θανάσης Ζεμπίλης, Φάνης Παπάς, Σπύρος Κουλκουδίνας.
Το γαλάζιο παζλ συμπλήρωσαν η εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., Αλεξάνδρα Σδούκου, καθώς και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, Γιάννης Φυτόπουλος.
Μία μυστηριώδης πτήση με περισσότερους από 150 Παλαιστίνιους επιβάτες από την Γάζα προσγειώθηκε την νύχτα της Πέμπτης στη Νότια Αφρική, με τις αρχές της χώρας να φέρονται αιφνιδιασμένες και με τον κόσμο να παραμένει στο αεροπλάνο για σχεδόν 12 ώρες από την συνοριακή αστυνομία, μέχρι τελικά να τους επιτραπεί η αποβίβαση.
Όπως μεταδίδει το Al Jazeera, το Υπουργείο Εσωτερικών της Νότιας Αφρικής επέτρεψε στους επιβάτες να αποβιβαστούν από το αεροπλάνο, αφού μια τοπική ανθρωπιστική οργάνωση εγγυήθηκε ότι θα παρείχε στους επιβάτες κατάλυμα κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη Νότια Αφρική, εάν χρειαζόταν.
Σύμφωνα με το δίκτυο, το Ισραήλ ήταν αυτό που συντόνισε στενά τη μυστηριώδη μεταφορά οικογενειών από τη Γάζα στη Νότια Αφρική.
Το Παλαιστινιακό Υπουργείο Εξωτερικών προειδοποιεί τους κατοίκους της Γάζας για τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων και για αυτό που αποκαλεί «πράκτορες εκτοπισμού».
Η Νότια Αφρική αναφέρει ότι ερευνά πώς 150 Παλαιστίνιοι έφτασαν στο Γιοχάνεσμπουργκ την Πέμπτη χωρίς τα κατάλληλα έγγραφα ή συντονισμό.
«Καπιταλισμός καταστροφής»
Τις τελευταίες ώρες έρχονται στο φως περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτό που εμφανίζεται ως «πρόγραμμα διέλευσης Γάζας – Νότιας Αφρικής» που διαχειρίζεται ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, μέσω του οποίου οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατηγορούν το Ισραήλ ενθαρρύνει τον εκτοπισμό Παλαιστινίων από τη Γάζα βοηθώντας τους να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες.
Οι εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι βρίσκονται σε δύσκολη θέση μετά τις έντονες βροχοπτώσεις που πλημμύρισαν τις σκηνές τους σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς εκτοπισμένων στην πόλη της Γάζας, καθώς τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούν ότι οι ισραηλινοί περιορισμοί στην παροχή βοήθειας έχουν αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς επαρκή στέγη.
Σύμφωνα με τον Antony Loewenstein, συγγραφέα του «The Palestine Laboratory», ενός βιβλίου για τη βιομηχανία όπλων και επιτήρησης του Ισραήλ, ένα σχέδιο διαμετακόμισης που μεταφέρει Παλαιστίνιους στη Νότια Αφρική ή σε άλλες χώρες θα μπορούσε να λειτουργούσε εβδομάδες ή μήνες πριν γίνει αντιληπτό.
Σχολιάζοντας μια μυστηριώδη πτήση που μετέφερε ανθρώπους από τη Γάζα και διήλθε από την πρωτεύουσα της Κένυας, Ναϊρόμπι για να καταλήξει στη Νότια Αφρική, ο Loewenstein δήλωσε στο Al Jazeera από την πρωτεύουσα της Ινδονησίας, Τζακάρτα, ότι υπάρχουν φήμες για εταιρείες που πραγματοποιούν τέτοιες πτήσεις, οι οποίες προφανώς «απαιτούν ισραηλινή άδεια καθώς και άδειες άλλων χωρών».
«Η Νότια Αφρική ήταν προφανώς ο τελικός προορισμός, δεδομένου ότι είναι μια από τις πιο φιλοπαλαιστινιακές χώρες στον πλανήτη», είπε.
Ο συγγραφέας τόνισε ότι δεν υπήρχαν «ονόματα ή συσχετισμοί» στον «απίστευτα παράξενο» ιστότοπο της εταιρείας, ο οποίος «μοιάζει σχεδόν σαν να δημιουργήθηκε από την Τεχνητή Νοημοσύνη», αποκαλώντας αυτό που κάνει «καπιταλισμό καταστροφής».
«Αυτή είναι η έννοια των ανθρώπων που βγάζουν χρήματα από τη δυστυχία των άλλων ανθρώπων», κατέληξε ο Loewenstein.
Αναχώρηση ανθρώπων από τη Γάζα προς τη Νότια Αφρική σε στενό συντονισμό με τις ισραηλινές αρχές
Όλα ξεκίνησαν με μια διαφημιστική ανάρτηση από την οργάνωση Al-Majd Europe που υπόσχεται να εκκενώσει με ασφάλεια παλαιστινιακές οικογένειες εκτός της Λωρίδας της Γάζας, με αποτέλεσμα πολλοί Παλαιστίνιοι να συμπληρώσουν τις αιτήσεις τους και να περιμένουν ένα τηλεφώνημα από την οργάνωση.
Η κατάσταση στη Γάζα έχει ωθήσει τους Παλαιστίνιους να πληρώσουν ό,τι μπορούσαν για να εγκαταλείψουν τη Λωρίδα. Έχασαν τα πάντα. Έχασαν τα σπίτια τους και πιστεύουν ότι δεν έχουν μέλλον εδώ.
Αλλά πώς έφυγαν αυτοί οι Παλαιστίνιοι; Βρίσκονταν σε ένα λεωφορείο στην κεντρική περιοχή της Γάζας όταν δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα ώρες πριν από την αναχώρησή τους. Διέσχισαν τη λεγόμενη κίτρινη γραμμή με τη συνεργασία των ισραηλινών αρχών. Αυτό το λεωφορείο στη συνέχεια πήγε μέχρι το πέρασμα Karem Abu Salem (Kerem Shalom, για τους Ισραηλινούς) και στη συνέχεια στο αεροδρόμιο Ramon στο νότιο Ισραήλ.
Τουλάχιστον 200 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από την κατάπαυση του πυρός του Οκτωβρίου μόνο και μόνο επειδή διέσχισαν την κίτρινη γραμμή, επομένως αυτή η επιχείρηση συντονίζεται στενά με τις ισραηλινές αρχές για την εκκένωση των Παλαιστινίων.
Υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν χιλιάδες Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, που χρειάζονται επείγουσα ιατρική εκκένωση αμέσως. Και οι ισραηλινές δυνάμεις τους το αρνούνται αυτό.
Ένας κάτοικος της Λωρίδας της Γάζας, ο οποίος είναι ένας από τους 153 Παλαιστίνιους που αποβιβάστηκαν στη Νότια Αφρική χωρίς τα σωστά έγγραφα αυτή την εβδομάδα, λέει ότι η ομάδα δεν ήξερε πού θα κατέληγε όταν έφυγε από το Ισραήλ.
Ο Λόι Αμπού Σαΐφ, ο οποίος διέφυγε από τη Γάζα με τη σύζυγο και τα παιδιά του, δήλωσε στο Al Jazeera την Παρασκευή ότι το ταξίδι έξω από τον χτυπημένο και πολιορκημένο θύλακα ήταν ένα «ταξίδι πόνου».
«Δεν ήμασταν πολύ πεπεισμένοι ότι κάποια ομάδα… θα μπορούσε να κάνει αυτό το είδος εκκένωσης», δήλωσε ο Αμπού Σαΐφ από το Γιοχάνεσμπουργκ, μια ημέρα αφότου το ναυλωμένο αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε προσγειώθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Or Tambo της πόλης.
«Μπορώ να πω ότι νιώθω ασφαλής… κάτι που σημαίνει πολλά για τους Παλαιστίνιους, ειδικά για εκείνους στη Γάζα», πρόσθεσε.
Η Νότια Αφρική ερευνά την απροσδόκητη άφιξη Παλαιστινίων από τη Γάζα χωρίς τα κατάλληλα έγγραφα
Στιγμιότυπο από τη συνέντευξη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο GB News / Φωτογραφία: X/GBNews
15/11/2025 12:19
O πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το Λονδίνο είναι τόσο επικίνδυνο, ώστε «άνθρωποι μαχαιρώνονται στον κ@λο ή και χειρότερα», σε μια νέα επίθεσή του κατά του δημάρχου της βρετανικής πρωτεύουσας.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο βρετανικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο GB News ο Τραμπ υποστήριξε ότι η Ευρώπη «δεν είναι πια αυτή που ήταν» καθώς η μαζική μετανάστευση συνεχίζει να «σαρώνει την ήπειρο».
«Θλίβομαι βλέποντας τι συνέβη στην Ευρώπη με τη μετανάστευση. Πρωτίστως σκέφτομαι τη μετανάστευση, αλλά και τις κακές πολιτικές φορολόγησης. Αν κοιτάξετε την Ευρώπη, δεν είναι το ίδιο μέρος. Δεν μπορώ να πω σε όλα τα μέρη της, αλλά σχεδόν παντού», είπε.
Φραστικά πυρά Τραμπ κατά του δημάρχου του Λονδίνου
Ο Τραμπ δεν έχασε την ευκαιρία να εξαπολύσει νέα βέλη κατά του κεντροαριστερού δημάρχου του Λονδίνου Σαντίκ Καν, που έχει αποκαλέσει μεταξύ άλλων «ρατσιστή» και «μισογύνη» τον Ρεπουμπλικανό ένοικο του Λευκού Οίκου.
«Ο Σαντίκ Καν είναι φρικτός δήμαρχος. Είναι καταστροφή. Κοιτάξτε την εγκληματικότητα που έχετε στο Λονδίνο. Η μητέρα μου αγαπούσε το Λονδίνο, αγαπούσε αυτή την πόλη. Μιλούσε πάντα για το πόσο διαφορετικό ήταν το Λονδίνο σε σύγκριση με αυτό που είναι σήμερα. Σήμερα άνθρωποι μαχαιρώνονται στον κ@λο ή και χειρότερα», είπε ο Τραμπ στη δημοσιογράφο Μπεβ Τέρνερ του GB News .
Τα σχόλια Τραμπ έρχονται μετά την επιβεβαίωσή του ότι θα μηνύσει το BBC διεκδικώντας αποζημίωση έως και 5 εκατ. δολαρίων παρά τη συγγνώμη του βρετανικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα για το παραπλανητικό μοντάζ από την εκπομπή Panorama ομιλίας του Ρεπουμπλικανού προέδρου στις 6 Ιανουαρίου 2021, όταν οπαδοί του είχαν κάνει έφοδο στο Καπιτώλιο.
‘This couldn’t be worse for Keir Starmer.’
GB News’ Olivia Utley says she wouldn’t be surprised if Keir Starmer is furious with the BBC for potentially putting strain on the relationship between the UK and the US. pic.twitter.com/akihc650ts
Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ στο Μέγαρο Μαξίμου (φωτ.: EUROKINISSI / Τατιάνα Μπόλαρη)
Η Αθήνα έχει καταντήσει πασαρέλα στην οποία η νέα Αμερικανίδα πρέσβειρα επιδεικνύει την ενδυμασία της, και για αρκετούς –όσους την βλέπουν και ωραία– τα κάλλη της. Πεινασμένοι κρατικοί αξιωματούχοι στριμώχνονται στη σειρά για μια φωτογραφία με την οποία θα πουλήσουν εαυτούς στους ψηφοφόρους ως συνομιλητές της απεσταλμένης του Τραμπ.
Το Χόλιγουντ ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα, η δε Κέρι Ράσελ μοιάζει με ταπεινή χωριατοπούλα στη σειρά του NETFLIX «Η διπλωμάτις», μπροστά στο μεγαλείο της Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Είναι σίγουρο πως η θητεία της στην Αθήνα θα γίνει χολιγουντιανή ταινία.
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις στα ενεργειακά, η ελληνική κυβέρνηση φροντίζει να «πουλά» μια εικόνα αναβάθμισης και νέου γεωπολιτικού ρόλου. Νέα ενεργειακή ατζέντα, συμφωνίες με τις ΗΠΑ και μεγάλο «άνοιγμα» σε εταιρείες τύπου EXXON και Chevron, όλα παρουσιάζονται ως η μεγάλη αλλαγή.
Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια, διαφαίνεται ότι η Ελλάδα δεν ανεβαίνει· δεσμεύεται. Δεν γίνεται κόμβος· γίνεται διάδρομος. Δεν διεκδικεί· παραδίνεται.
Και όλα αυτά θυμίζουν επικίνδυνα τα χρόνια του Πιουριφόι. Μόνο που σήμερα βρίσκεται στον πρεσβευτικό θώκο γυναίκα. Αλλά το πολιτικό σύστημα είναι παιδαριώδες σε σχέση με την εποχή του πολυμήχανου Αμερικανού διπλωμάτη.
Ο Πιουριφόι, Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα στα μέσα του 20ού αιώνα, δεν ήταν απλώς διπλωμάτης. Ήταν ο επιτελικός στρατηγός της αμερικανικής επιρροής στην Ελλάδα: καθόριζε κυβερνήσεις, επηρέαζε εκλογικά αποτελέσματα, υπαγόρευε στρατηγικές επιλογές. Η Ελλάδα τότε, μετεμφυλιακή, δεν «συνεργαζόταν»· εκτελούσε. Δεν αποφάσιζε· ανέμενε ψηφίσματα και εντολές. Η χώρα είχε χωρική και πολιτική εξάρτηση που δεν χρειάζονταν πολλές λέξεις για να εκφραστούν.
Σήμερα, η θεσμική υποκατάσταση εκείνης της εποχής δεν είναι πλήρης, αλλά τα στοιχεία της επανεμφανίζονται: υπουργοί που τρέχουν πίσω από την Αμερικανίδα πρέσβειρα, μέσα ενημέρωσης που κάνουν κύριο θέμα την άφιξή της στην Ελλάδα, πολιτικές αποφάσεις που κοιτούν πρώτα τις ανάγκες της Ουάσινγκτον και μετά της χώρας. Ένας πομπώδης επικοινωνιακός λόγος δημοσιογράφων και αναλυτών της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «αναβάθμισης», «στρατηγικής» και «κόμβου», που στην πράξη ισοδυναμεί με παράδοση στους Αμερικανούς.
Η ενεργειακή συνθήκη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η Ελλάς υπογράφει συμφωνίες που παρουσιάζονται ως «επενδύσεις» για την εθνική ανάπτυξη, αλλά στην ουσία εξυπηρετούν κυρίως τα αμερικανικά συμφέροντα.
Παράλληλα, το εμβληματικό έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου –που θα έπρεπε να συμβολίζει ανεξαρτησία, ενεργειακή αυτονομία, στρατηγικό αυτοκαθορισμό και απαιτεί συμμαχική υποστήριξη– έχει μπει σε σιωπηρή αναμονή. Η ανακοίνωση της ανάγκης για νέα μελέτη βιωσιμότητας δεν είναι απλώς τεχνική απόφαση. Είναι παραδοχή ότι η Ελλάδα έχασε στρατιωτική αναμέτρηση.
Διότι στην Κάσο οι Τούρκοι έστειλαν πολεμικά πλοία και η Αθήνα παραδόθηκε. Το κόστος εκτοξεύεται, οι επενδυτές λείπουν, οι γεωπολιτικές επιβαρύνσεις από την πλευρά της Τουρκίας είναι υπαρκτές. Όταν η Τουρκία μπορεί να στείλει πολεμικά πλοία σε σημείο πόντισης καλωδίου και η ελληνική πλευρά υποχωρεί, τότε μιλάμε για παράδοση.
Έτσι, η εικόνα που προβάλλεται –«η Ελλάδα αλλάζει, η Ελλάδα πρωταγωνιστεί»– συγκρούεται με την πραγματικότητα. Η χώρα αγοράζει το φθηνότερο φυσικό αέριο στην Ευρώπη αλλά το ρεύμα που φτάνει στον καταναλωτή είναι από τα ακριβότερα. Αυτό δείχνει πως δεν πρόκειται για απλή οικονομική αστοχία: είναι σύστημα, είναι επιλογή. Ενεργειακό καρτέλ που λειτουργεί υπέρ λίγων και εις βάρος των πολλών.
Ταυτόχρονα, το πολιτικό προσωπικό αναζητά την εύνοια του ξένου παράγοντα παρά υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Οι πόζες στις κάμερες, οι τελετές και οι τιμές προς την κ. Γκιλφόιλ θυμίζουν παλαιότερες εποχές υποτελείας – όταν η εικόνα ήταν εξίσου σημαντική με την πολιτική πράξη. Σήμερα, η νέα Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Αθήνα υποδέχεται τιμές που δεν φανταζόταν και της ανοίγεται ο δρόμος για έναν ρόλο θηλυκού Πιουριφόι. Το σύστημα είναι έτοιμο να τον αποδεχθεί.
Η Ελλάδα μετατρέπεται σε «εύκολο κρίκο», σε «εργαλείο»: προσφέρει χώρο, υποδομές, στρατιωτικές διευκολύνσεις, και αφήνει την εξωτερική και αμυντική της πολιτική να καθορίζονται από άλλους.
Και είναι καθαρό πλέον ότι η «αναβάθμιση» που διαφημίζεται δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά τις υπηρεσίες που προσφέρει. Η χώρα δεν αυξάνει τον εθνικό της χώρο επιρροής· τον ελαττώνει, αποποιείται. Δεν οικοδομεί αυτονομία· ενσωματώνει εξάρτηση. Η εποχή του Πιουριφόι δεν είναι παλιά ιστορία: είναι παρούσα. Οι χειρονομίες είναι πιο «εκλεπτυσμένες», τα ρούχα πιο κοσμικά, αλλά η ουσία παραμένει.
