Turkey Is Thwarting Trump’s Attempts to Disarm Hamas, Achieve Peace in the Middle East

Από

November 17, 2025

The Gaza Strip's Hamas Prime minister Ismail Haniyeh (L) and his Turkish counterpart Recep Tayyip Erdogan salute together the lawmakers of Erdogan's Islamic-rooted Justice and Development Party at the Parliament in Ankara on January 3, 2012. Haniyeh's visit was a show of solidarity with the Islamic aid group IHH, which had planned to send the Mavi Marmara vessel with another Gaza flotilla last year but then dropped the plan. AFP PHOTO/ADEM ALTAN (Photo credit should read ADEM ALTAN/AFP via Getty Images)

[W]ith both Turkey and Qatar, two countries that support Hamas’s hardline Islamist agenda, seeking to play a more prominent role in Gaza’s future development, the prospect of persuading Hamas to disarm and relinquish control appears even more remote.
King Abdullah II of Jordan tried to warn Trump, also at the end of October: “[W]e hope that it is peacekeeping, because if it’s peace enforcing, nobody will want to touch that…. If we’re running around Gaza on patrol with weapons, that’s not a situation that any country would like to get involved in.”
Trump’s radical plan to transform Gaza’s political landscape — especially his focus on disarming Hamas — could come unstuck, though, if pro-Hamas states such as Turkey and Qatar have any involvement in the territory’s future administration.
Turkey’s desire for Hamas to be reconciled with the PA completely contradicts a key requirement of Trump’s peace plan, which demands that the terror group not only disarms, but ends its political involvement in Gaza. If implemented, any Turkish involvement in Trump’s efforts to end the Gaza conflict would simply offer Hamas a lifeline, one that would enable it to maintain its terrorist agenda.
The Trump administration may be tempted to believe that Turkey’s involvement in the issue is crucial if a settlement in Gaza is to be reached. The administration must also understand, however, that any Turkish involvement will completely undermine Trump’s stated objective of forcing the terrorist organisation to disarm if there is to be any hope of a lasting peace in the Middle East.

Attempts by Turkish President Recep Tayyip Erdogan to play a key role in plans to form an “international security force” for Gaza pose a serious threat to US President Donald J. Trump’s efforts to disarm Hamas terrorists and augur poorly for his efforts to bring peace to the Middle East.

A key requirement of Trump’s 20-point plan to end the Gaza conflict is for Hamas to disarm and end its malign control of the Gaza Strip. Only then will negotiations begin on finding a lasting ceasefire agreement and rebuilding the enclave for an enduring peace after two years of brutal conflict.

Trump has made clear his commitment to removing Hamas from Gaza even if, as is currently the case, the Islamist terror group shows no sign of complying with the terms of Trump’s peace plan.

In comments made soon after the first stage of the US-sponsored ceasefire took hold in Gaza, Trump threatened to disarm Hamas “violently” if it did not fully comply with his terms. If Hamas failed to disarm within “a reasonable period of time” then “we will disarm them”, the president warned.

Yet, rather than showing any inclination to relinquish its grip over Gaza, Hamas has instead used the ceasefire to reassert its control over parts of Gaza by deploying thousands of its “security” officials and carrying out summary executions in public of its political opponents.

Now, with both Turkey and Qatar, two countries that support Hamas’s hardline Islamist agenda, seeking to play a more prominent role in Gaza’s future development, the prospect of persuading Hamas to disarm and relinquish control appears even more remote.

As part of Trump’s attempts to end hostilities in Gaza, he is planning to create a multinational force drawn from a number of Muslim countries, to maintain order in the area while negotiations on its future take place.

While details on how the force will be expected to operate in Gaza remain vague, there is a general expectation that one of its duties will be to disarm terrorist groups such as Hamas.

Speaking in Israel last month, US Vice President JD Vance said that the force would “take the lead on disarming Hamas”, although he conceded that the task of disarming Hamas was “going to take some time and it’s going to depend a lot on the composition of that force.”

King Abdullah II of Jordan tried to warn Trump, also at the end of October:

“[W]e hope that it is peacekeeping, because if it’s peace enforcing, nobody will want to touch that…. If we’re running around Gaza on patrol with weapons, that’s not a situation that any country would like to get involved in.”

Bringing Hamas’s two-decade-long rule over Gaza is deemed vital to securing the its long-term stability. While significantly enhancing Israel’s security along its southern border, it would liberate Palestinian civilians from the Islamist terror group’s oppressive rule.

Trump’s radical plan to transform Gaza’s political landscape — especially his focus on disarming Hamas — could come unstuck, though, if pro-Hamas states such as Turkey and Qatar have any involvement in the territory’s future administration.

Erdogan has already declared his intention to be a key player in Gaza’s future development by offering to commit 2,000 Turkish troops to Trump’s proposed stabilisation force, an offer that has been unequivocally rejected by Israel. Responding to Ankara’s offer, a spokesman for Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu stated explicitly, “There will be no Turkish boots on the ground.”

Israel’s firm opposition to the presence of Turkish troops in Gaza stems from the dramatic deterioration in relations between Jerusalem and Ankara since Hamas carried out the October 7, 2023 invasion of Israel. Erdogan responded by praising Hamas, suspending trade with Israel, closing Turkish airspace to Israeli planes.

Erdogan, who is trying to replace Qatar as Hamas’s main intermediary in negotiations with the US, has accused Israel of crimes against humanity and recently issued arrest warrants for 37 Israeli officials — including Netanyahu — alleging “genocide” in Gaza.

Erdogan has long stated that “Jerusalem is our city.” As recently as last month, Erdogan was talking with his officials about attacking Israel.

“No one can save it [Israel] now…” Erdogan said on October 6.

“It must be disciplined with war… War and power should make Israel kneel… However ‘extreme’ it looks, a Turkey-Israel war will absolutely happen… Israel’s life is over…. Jerusalem will be saved! Israel will have no choice but to kneel in front of Turkey. This is the only way for it to live…. In the mind of the man who opened Hagia Sophia after 86 years, there is a settled plan to liberate Jerusalem and settle the account of 1917.”

Despite vehement Israeli objections, Erdogan is hoping that his good relations with Trump will persuade the US president to dismiss Israel’s concerns and allow Turkey to play a central role in future talks on Gaza’s future.

If Trump allows this to happen, it could seriously undermine his attempts to disarm Hamas and achieve peace. Rather than ending the terrorist group’s involvement in Gaza, Ankara is calling for Hamas to work together with the Palestinian Authority to form a new administration for the territory.

Erdogan has also been seeking F-35 jets from the United States. For what might he be intending to use them? Congress has wisely prohibited the deal so long as Turkey possesses Russia’s S-400 air and missile defence system.

Erdogan’s determination to play a prominent role in discussions on Gaza’s future — including Trump’s plan for creating a multinational stabilisation force — was very much in evidence at a summit of Muslim leaders he hosted in Istanbul this month. The summit was attended by representatives from Saudi Arabia, Qatar, the United Arab Emirates, Jordan, Pakistan and Indonesia, which have indicated a willingness to support the Gaza force.

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan told reporters after the conference that the Turks wanted to see a “swift internal Palestinian reconciliation” between Hamas and the Palestinian Authority (PA), headed by Mahmoud Abbas. Fidan argued that such reconciliation would “enhance Palestine’s representation in the international community.”

Turkey’s desire for Hamas to be reconciled with the PA completely contradicts a key requirement of Trump’s peace plan, which demands that the terror group not only disarms, but ends its political involvement in Gaza. If implemented, any Turkish involvement in Trump’s efforts to end the Gaza conflict would simply offer Hamas a lifeline, one that would enable it to maintain its terrorist agenda.

The Trump administration may be tempted to believe that Turkey’s involvement in the issue is crucial if a settlement in Gaza is to be reached. The administration must also understand, however, that any Turkish involvement will completely undermine Trump’s stated objective of forcing the terrorist organisation to disarm if there is to be any hope of a lasting peace in the Middle East.

photo:[W]ith both Turkey and Qatar, two countries that support Hamas’s hardline Islamist agenda, seeking to play a more prominent role in Gaza’s future development, the prospect of persuading Hamas to disarm and relinquish control appears even more remote. Pictured: Turkey’s President Recep Tayyip Erdoğan (right) honors then Hamas leader Ismail Haniyeh at the Parliament in Ankara, Turkey on January 3, 2012. (Photo credit by Adem Altan/AFP via Getty Images)

Con Coughlin is the Telegraph‘s Defence and Foreign Affairs Editor and a Distinguished Senior Fellow at Gatestone Institute.

https://www.gatestoneinstitute.org/22048/turkey-thwarting-trump-attempts-to-disarm-hamas

Σύμμαχος ή εξάρτημα των ΗΠΑ η Ελλάδα; Χρήστος Καπούτσης

Από

pcuser

November 17, 2025

Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

Η πρώτη επίσκεψη της νέας Αμερικανίδας Πρέσβειρας, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μόνο εθιμοτυπική δεν ήταν. Ήταν ένα σαφές μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον και ειδικά η κυβέρνηση Τραμπ, περνά σε μια πιο απαιτητική φάση συνεργασίας με την ΕΛΛΑΔΑ.

Στη συνάντηση με τον ΥΕΘΑ Νίκο Δένδια, η Αμερικανίδα πρέσβης ανέδειξε το κεντρικό στόχο της επίσκεψης, που είναι:

Η ανακοίνωση, ότι ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ , ο άνθρωπος που στο νέο αμερικανικό σχήμα αποκαλείται χαρακτηριστικά «Υπουργός Πολέμου», ενέκρινε την ένταξη της Ελλάδας στο State Partnership Program, το Πρόγραμμα Συνεργασίας της Αμερικανικής Εθνοφρουράς με Συμμαχικές χώρες.

Τι σημαίνει αυτό; Πρόκειται για ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία στρατιωτικής διπλωματίας των ΗΠΑ. Κάθε αμερικανική Πολιτεία, μέσω της Εθνοφρουράς της, «ζευγαρώνει» με μια ξένη χώρα για στενή συνεργασία.

Ήταν ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά σήμερα καλύπτει πάνω από εκατό κράτη. Και τώρα μετά από 76 χρόνια ήρθε και η ώρα της Ελλάδας. Και όπου μπαίνει αυτό το πρόγραμμα, δεν αλλάζουν μόνο οι ασκήσεις ή οι εκπαιδεύσεις. Αλλάζει ολόκληρη η φιλοσοφία των Ενόπλων Δυνάμεων. Το πρόγραμμα δεν είναι μια τυπική τεχνική συμφωνία. Είναι ένας στρατηγικός δεσμός που δημιουργεί υποχρεώσεις: συμμετοχή σε κοινές ασκήσεις, προσαρμογή διαδικασιών, αποδοχή αμερικανικής τεχνογνωσίας και διαθεσιμότητα μονάδων για διεθνείς στρατιωτικές αποστολές. Είναι ένα είδος «στρατιωτικού ζευγαρώματος» με την Εθνοφρουρά μιας Πολιτείας των ΗΠΑ, που θα καθορίσει τη συνεργασία για πολλά χρόνια.

Για την Ελλάδα, η συμμετοχή στο State Partnership Program σημαίνει:

– κοινή στρατιωτική εκπαίδευση με αμερικανικές δυνάμεις, σε αμερικανικό και εθνικό έδαφος

– ειδικές επιχειρήσεις και κοινά σενάρια αντίδρασης για κάθε μορφή απειλής, ψηφιακής, κυβερνοπόλεμος, υβριδική….

– ευθυγράμμιση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ αμυντικού επιχειρησιακού δόγματος με τα αμερικανικά πρότυπα,

– πλήρη διαλειτουργικότητα με το πιο προηγμένο τμήμα του ΝΑΤΟ.

Αποδοχή αμερικανικής τεχνογνωσίας σε κρίσιμους τομείς (κυβερνοάμυνα, ειδικές επιχειρήσεις, ενέργεια–υποδομές, κρίσιμα logistics).

Διαθεσιμότητα μονάδων για συμμετοχή σε αποστολές εκτός συνόρων, εφόσον απαιτηθεί.

Προσαρμογή της αμυντικής δομής ώστε να υποστηρίζεται πλήρως η διαλειτουργικότητα με τις αμερικανικές δυνάμεις.

Με απλά λόγια: οι Ένοπλες Δυνάμεις μας μπαίνουν σε μια νέα πραγματικότητα. Πιο απαιτητική, πιο εξωστρεφή, πιο δεμένη με το αμερικανικό άρμα και τις στρατιωτικού χαρακτήρα αμερικανικές επιλογές. Στην πράξη: Η Ελλάδα εισέρχεται σε ένα πιο αυστηρό καθεστώς στρατιωτικής συνεργασίας τύπου “συμμαχικής δέσμευσης”.

Γιατί θέλουν οι ΗΠΑ, τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτό το πρόγραμμα; Διότι η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει εύθραυστη. Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ με μια πολύ ισχυρή, αν και ετεροβαρή, στρατιωτικό-αμυντική συμφωνία . Και η Ουάσιγκτον η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΡΑΜΠ, θέλει μια Ελλάδα πιο ενεργή, πιο έτοιμη στρατιωτικά και πιο δεμένη με τα δικά της επιχειρησιακά πρότυπα, ώστε να στηρίξει τα γεωστρατηγικά και γεωενεργειακά και οικονομικά σχέδια της Κυβέρνησης Τραμπ, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Γιατί το δέχεται η Ελλάδα; Κατά την κυβερνητική εκτίμηση, επειδή κερδίζει πρόσβαση σε τεχνολογία, εκπαίδευση και επιχειρησιακές δυνατότητες. Και γιατί αυξάνει το στρατηγικό της αποτύπωμα στην περιοχή. Διότι η στενότερη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ, έχει αποτρεπτική διάσταση, έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού, εκτιμά η Κυβέρνηση.

Ωστόσο, η νέα φάση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι μια ρομαντική ιστορία συμμαχικής σύμπλευσης. Είναι μια πραγματικότητα τραχιά, απαιτητική και γεμάτη όρους. Κι εδώ γεννιέται το κρίσιμο ερώτημα: μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει την αμερικανική τεχνογνωσία και την ασφάλεια που προσφέρει η Ουάσιγκτον, χωρίς να παραχωρήσει εθνικό χώρο, κυριαρχία ή στρατηγική αυτονομία;

Διότι η σύγκλιση Ελλάδας–ΗΠΑ, όσο χρήσιμη κι αν είναι σε ορισμένες συγκυρίες, δεν σημαίνει και πλήρη ταύτιση συμφερόντων. Τα αμερικανικά στρατηγικά σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ευρύτερα, βαθύτερα, και κυρίως δεν γράφονται με ελληνική μελάνη. Η Ουάσιγκτον κινείται με γνώμονα τις δικές της προτεραιότητες: την αναχαίτιση της ρωσικής παρουσίας, τον περιορισμό του Ιράν, την εξισορρόπηση της Τουρκίας, αλλά όχι την αντιμετώπισή της. Άλλο σύμμαχος, άλλο ταύτιση.

Και πίσω από τον μειλίχιο, μελιστάλακτο λόγο της Πρέσβειρας Γκίλφοϊλ, πίσω από το χαμόγελο και την ευγένεια μιας έμπειρης επικοινωνιακής παρουσίας, κρύβεται κάτι πολύ πιο σκληρό: ένα αμερικανικό στρατηγικό σχέδιο με απαιτήσεις. Με προσδοκίες από την Ελλάδα. Με δεσμεύσεις που δεν αφήνουν περιθώρια για άνετους διπλωματικούς ελιγμούς, ούτε για ελληνικό αντίλογο όταν αυτός δεν εξυπηρετεί τις αμερικανικές προτεραιότητες.

Η Ελλάδα οφείλει, λοιπόν, να σταθμίσει με νηφαλιότητα αλλά και αυτοπεποίθηση: πώς θα αξιοποιήσει αυτά που προσφέρει η υπερδύναμη, χωρίς να μετατραπεί σε παθητικό εκτελεστή ενός σχεδίου όπου άλλοι κρατούν την πένα και άλλοι καθορίζουν το τέλος της ιστορίας.

Το στοίχημα είναι μεγάλο: να παραμείνουμε σύμμαχοι χωρίς να γίνουμε εξαρτήματα;

Και εδώ ανοίγει η πιο ευαίσθητη γεωπολιτική πραγματικότητα: το στρατηγικό πλέγμα ΗΠΑ–Ισραήλ–Κύπρου–Ελλάδας–Τουρκίας δεν είναι στατικό, ούτε μονοσήμαντο. Είναι ένα εξελισσόμενο σύστημα με ασύμμετρες προτεραιότητες και μεταβαλλόμενες ισορροπίες, όπου η Ουάσιγκτον επιχειρεί να κρατά όλους «εντός τροχιάς». Το Ισραήλ αποτελεί την αδιαπραγμάτευτη σταθερά της αμερικανικής πολιτικής. Η Κύπρος, παρά τις ενισχυμένες σχέσεις της με τις ΗΠΑ, παραμένει η γεωπολιτική «σκιά» της τουρκικής κατοχής. Η Ελλάδα είναι ο σταθερός, προβλέψιμος σύμμαχος, που όμως καλείται συχνά να απορροφήσει κραδασμούς που δημιουργεί η αμερικανοτουρκική εξίσωση. Και η Τουρκία, με όλα τα προβλήματα, τις αντιφάσεις και τα παζάρια της, παραμένει για τους Αμερικανούς ένας κρίσιμος γεωστρατηγικός «κόμβος» από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή.

Σε αυτό το πεδίο δυνάμεων, η Ελλάδα οφείλει να διασφαλίσει ότι δεν θα λειτουργεί ως «ρυθμιστική μεταβλητή» για τις ανάγκες των ΗΠΑ , αλλά ως αυτόνομος πόλος σταθερότητας, με δικό της στρατηγικό αποτύπωμα. Μόνο έτσι η σχέση με τις ΗΠΑ θα είναι σχετικά και αναλογικά ισόρροπη, παρότι ετεροβαρής και όχι στατική και υποχρεωτικά μονόδρομος. Και μόνο έτσι η Ελλάδα θα κατοχυρώσει αληθινή εθνική αυτονομία, θα θωρακίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και θα μπορεί να υπερασπίζεται, χωρίς δισταγμούς και εξαρτήσεις, τον δικό της ανεξάρτητο στρατηγικό ορίζοντα.

https://www.militaire.gr/kiberli-gilfoil-ellada-ameriki-kapoutsis/?

Ηρακλής Γωνιάδης: Τα μπότοξ δεν είναι αρκετά για την ανόρθωση της επαρχίας

Από

anixneuseis

November 17, 2025

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Η μεγάλη εθνική πολιτική επιστροφής στις ρίζες για αναπλήρωση του κενού που δημιούργησε η τεράστια φυγή των ιθαγενών της ελληνικής υπαίθρου με συνέπεια την ερήμωσή της, συμπληρώθηκε-επιτέλους-από το μπόνους που έλειπε για την εκ νέου πυροδότησή της. Μετά το τριχίλιαρο κίνητρο παλινόστησης της τρέχουσας κυβέρνησης, το δεκαχίλιαρο της μετοίκησης προς συγκεκριμένες περιοχές της χώρας κάποιας υπουργού της και της παραχώρησης αγροτικής γης σε νέους αγρότες, ανακοινώθηκε και αυτό των 1.000 έως 3.000€ ενίσχυσης της λίμπιντο τολμηρών ή επιπόλαιων γονιών-υφιστάμενων και επίδοξων- που θα θεωρήσουν αρκετή την εξασφάλιση των πάμπερς της βρεφικής περιόδου των παιδιών της επιδοτούμενης συνεύρεσής τους.

Άλλη μια προσπάθεια «εξωσωματικής γονιμοποίησης» από πολιτευτές οι οποίοι νομίζουν (ή επιχειρούν να παρουσιάσουν) ότι η προγονική «μήτρα» είναι σε θέση να αναθρέψει απογόνους εκείνων που θα ακούσουν τις σάλπιγγες της γόνιμης φαντασίας τους. Όψιμα ευαισθητοποιημένοι δημοτικοί «άρχοντες» οι οποίοι βολικά παραβλέπουν ότι η μείωση των γεννήσεων παιδιών δεν είναι άμοιρη εκείνης της «στείρωσης» της υπαίθρου («μήτρας») με πορεία προς τη μόνιμη διακοπή της αναπαραγωγικής της ικανότητας και την άρση κάθε προοπτικής αξιοπρεπούς διαβίωσης στον τόπο γέννησης κι αυτών ακόμη των άρτι υποκινούμενων γονιών.

Παρόμοιας κουλτούρας προς εκείνη της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δημοτικοί πολιτευτές οι οποίοι ανακοίνωσαν την πριμοδότηση των γεννήσεων κατά τρόπο παρόμοιο εκείνου της ανακατασκευής πεζοδρομίων και-σπανίως- χώρων πρασίνου, προκειμένου να ενισχύσουν την ερωτική διάθεση των όπου γης δημοτών ελπίζοντας στην επανάκαμψή τους στα πατρώα εδάφη. Το πρώτο χιλιάρικο-παιδί μπορεί να προκύψει προς επιβεβαίωση της γονιμότητας του ζευγαριού, αλλά και της δυνατότητας (οριακής ή όχι) ανατροφής του με τη συνδρομή των συμπεθέρων οι οποίοι, πιθανώς, να ενθαρρύνουν και το διχίλιαρο για να «πάρουν όνομα» αμφότερες οι πλευρές. Με το τριχίλιαρο παιδί τί νομίζεται πως μπορεί να συμβεί-πέρα από τα σποτ «ευτυχίας» των καναλιών- όταν οι ήδη πολύτεκνες οικογένειες κείνται στο περιθώριο του ενδιαφέροντος «κυβερνώντων και τοπικών αρχόντων»;

Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: σε τι άραγε οφείλεται αυτή η πολιτική με σύνθημα «γ………ε γιατί χανόμαστε»;

Στις επικείμενες δημοτικές εκλογές, μήπως στον φόβο της απώλειας εδαφών ή -το χειρότερο για τους ίδιους- της μείωσης των θέσεων εξουσίας λόγω της πιθανής εξέλιξης του (υπερ-ευφυούς σύλληψης) «Καλλικράτη» σε «Επικράτη» (όλη η επαρχία -εκτός Αττικής- ένας Δήμος); Μιας νέας δομής αύξουσας αταξίας (εντροπίας), «οικονομίας κλίμακος» των εκλεγμένων μα όχι και εκλεκτών, στην οποία θα περιέλθουν όλοι οι φυσικοί πόροι (νερό, ακτές, λιμένες κλπ.) με τις περιουσίες των Δήμων. Μιας οργάνωσης, δηλαδή, υποκείμενης στον έλεγχο του «αναπτυξιακού» ΤΑΥΠΕΔ (παιδί του σωλήνα των μνημονίων με «δότες» φίλεχθρους συμμάχους) ο οποίος από τη «γέννησή» του ακόμη μας απαλλάσσει συστηματικά από το άγχος διατήρησης (διαφύλαξης, συντήρησης, fund δανειοδοτών) και το αυξανόμενο κόστος της ιδιοκτησίας (ΕΝΦΙΑ, ανελκυστήρες κλπ.).

Αν, παρεμπιπτόντως, οι δημοτικοί «άρχοντες» κόπτονται για την ερήμωση των εδαφών τους που εποφθαλμιούν διάφοροι («επενδυτές» ή γείτονες) οι οποίοι προβαίνουν σε αθρόες αγορές αγροτεμαχίων απανταχού της επαρχίας, δεν έχουν παρά να δουν όλες τις παραμέτρους οι οποίες οδήγησαν στην τρέχουσα, άκρως απογοητευτική, κατάσταση. Βέβαια, η αποκαθήλωσή τους από τη μετριότητα της κομματικής υποκουλτούρας και νοοτροπίας απαιτεί πολλές συνεδριάσεις με ειδικούς λόγω δυσκολίας του περάσματος από τα «έργα» μιας θητείας προς εκείνα μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής διασφάλισης συνθηκών «όπου γης να Ζεις, εκεί πατρίς»[1]. Αν, όμως, νομίζουν ότι η αναζωογόνηση των λατιφούντιων και η επανακολιγοποίηση των ιθαγενών ψηφοφόρων θα τους φέρει πίσω για να γεμίσουν τα πληθυσμιακά κενά και τις κάλπες τους, καλό είναι να προσπαθήσουν να δευτερώσουν τις σκέψεις τους. Οι ξένοι και ντόπιοι νεοφεουδάρχες δεν θα πληρώσουν μισθούς ικανούς να τους προσελκύσουν και κρατήσουν στον πάλαι ποτέ δικό τους τόπο λόγω των ασύδοτα εισαγόμενων χεριών, αλλά και της επέλασης των αυτοματισμών και της τεχνητής νοημοσύνης που ευνοούνται από την ένωση των αλλοτριωμένων τους αγροτικών εκτάσεων, όχι μόνο της Θράκης και της ντανιελοκτηπημένης Θεσσαλίας αλλά και άλλων γόνιμων περιοχών.

Αντί, λοιπόν, να υπόσχονται επιδόματα «αγοράς βιάγκρα»-συνδράμοντας την Pfizer, που το επινόησε, όπως και στην περίπτωση του COVID-19- θα ήταν σίγουρα καλύτερο να στραφούν προς τη διαμόρφωση ενός γόνιμου περιβάλλοντος[2] προσέλκυσης των ικανών να «γεννήσουν» επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας αξιοπρεπούς εισοδήματος στήριξης της οικονομικής, κοινωνικής και οικογενειακής ανάπτυξης των περιοχών τους. Στον βαθμό που η τόλμη τους υπερβαίνει τη μυωπία της πολιτικής τους, ας ξεκινήσουν διεκδικώντας σθεναρά τα παρακρατούμενα -χάριν πλεονασμάτων της κεντρικής κυβέρνησης-ανταποδοτικά τέλη (άνω των 2,5δις €) και επιχορηγήσεις σχεδιάζοντας, συγχρόνως, με γνώμονα το συμφέρον των τοπικών κοινωνιών, την αξιοποίηση αδρανών πόρων[3] για τη δημιουργία νέου πλούτου από τους έχοντες την επιχειρηματική ιδέα και τις δεξιότητες να την κάνουν «φράγκα»! Ενός οικοσυστήματος το οποίο θα περιλαμβάνει υποστηρικτικές δομές παροχής υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης, ασφάλειας και αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.

Η συνεχιζόμενη αγνόηση της μεθοδευμένης μετάβασης του «αναπτυξιακού μοντέλου» από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα προς εκείνους των υπηρεσιών και της κατανάλωσης, εξυπηρετεί πολύ λίγους στο πλαίσιο της στρατηγικής «δεν παράγεται ό,τι εισάγεται» χωρίς ή με πλημμελή έλεγχο των εισαγόμενων από χώρες χαμηλού κόστους και ανύπαρκτων μέτρων ασφαλούς για την υγεία μας παραγωγής (π.χ., Τουρκία). Ένα άκρως καταναλωτικό-θνησιγενές-μοντέλο στηριζόμενο αποκλειστικά και μόνο στο «αξιόχρεο» της χώρας (δηλαδή, στο «χρωστώ και (ου)κ χρωστούνε με, αν θέλω παίρω κι άλλα» στην ποντιακή διάλεκτο) με το οποίο μας πιστώνουν οι «φιλεύσπλαχνοι» ξένοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί με τελώνη το ΤΑΥΠΕΔ!

Το τραγικό της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο στην εγκατάλειψη της επαρχίας αλλά και της ελπίδας για κάτι καλύτερο σε μια χώρα η οποία δεν κατόρθωσε μέχρι τώρα να εξελιχθεί σε οργανωμένο κράτος. Ίσως και η μόνη μοιρολατρικά οδεύουσα προς ένα οθωμανικό παρελθόν το οποίο δεν την τιμά, με κατοίκους-εμάς- προσμένοντες μια νέα «Φιλική Εταιρία» των Ελλήνων της πρώιμης και όψιμης διασποράς παρότι θεωρείται «casus belli» από την εγχώρια «Εχθρική Εταιρία» των μετόχων της ολιγαρχίας που τη διαφεντεύει. Συνεπώς, τον μαρασμό της επαρχίας ακολουθεί και εκείνος των αστικών της κέντρων με ευθύνη όλων ημών που «εξουσιοδοτούμε» ανθρώπους-επιλογής της «Εχθρικής Εταιρίας»- οι οποίοι, ώ του θαύματος, μετά την εκλογή τους μεταμορφώνονται σε παντογνώστες από ρήτορες των καφενείων, εξαγγέλλοντας «αναπτυξιακά έργα»-τάματα προς τους «μετόχους» της- τυχοδιωκτικά ποντάροντας στη βραχεία μνήμη του ψηφοφόρου.

[1] https://slpress.gr/oikonomia/giati-den-chreiazesai-polla-lefta-gia-na-anaptyxeis-ton-dimo-soy/

[2] https://slpress.gr/oikonomia/i-dream-team-epicheirimatikotitas-poy-systinetai-gia-kathe-dimo/

[3] https://slpress.gr/oikonomia/oi-dimoi-den-einai-mono-gia-kathariotita-kai-fotismo-dromon/

Κ. Χολέβας: ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΓΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ

Από

anixneuseis

November 17, 2025

Kωνσταντίνος Χολέβας
16 Νοεμβρίου 2025

Η πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα υποψήφια κράτη – μέλη πρέπει να μας απασχολήσει, ιδίως όσον αφορά στην Αλβανία και στα Σκόπια.

Η Αλβανία θεωρείται, μαζί με το Μαυροβούνιο, ότι έχει κάνει θετικά βήματα και παίρνει προτεραιότητα. Παρά τις ενστάσεις της Αυστρίας και της Ολλανδίας, που διαμαρτύρονται για ελλιπή καταπολέμηση της εγκληματικότητας, η Έκθεση για τη μελλοντική διεύρυνση θεωρεί τη χώρα ικανή να προχωρήσει.

Δεν θα έπρεπε να εκφράσουμε ενστάσεις; Είμαστε ευχαριστημένοι με την απατηλή και πλαστογραφημένη απογραφή της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και από την καταπάτηση γαιών που ανήκουν σε Βορειοηπειρώτες; Θεωρούμε θεσμικά δίκαιο βήμα τη συμπεριφορά των αλβανικών αρχών προς τον Φρέντη Μπελέρη που φυλακίσθηκε άνευ λόγου και αιτίας; Δεν πρέπει να θέτουμε συνεχώς ως απαράβατο όρο τον σεβασμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών των Ομοεθνών μας; Είμαστε ευτυχείς με τη συνεχιζόμενη προπαγάνδα από τους απογόνους των Τσάμηδων με τη στήριξη των μεγάλων κομμάτων της Αλβανίας;

Σχετικά με τα Σκόπια η Έκθεση είναι πιο αυστηρή. Η γείτων χώρα παίρνει προειδοποίηση, διότι καταγράφεται η αθέτηση της Συμφωνίας της 19.7.2022 με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε είχε μεσολαβήσει η γαλλική Προεδρία για να αντιμετωπισθεί το βέτο της Βουλγαρίας. Η Σόφια, ανεξαρτήτως των κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία, απαιτεί μία δήλωση για τη γλώσσα και τη ρητή αναφορά στο κανονιστικό μέρος, όχι στο Προοίμιο, του Συντάγματος των Σκοπίων ότι η βουλγαρική εθνική κοινότητα είναι συνιδρυτικό μέλος του κράτους (μαζί με «Μακεδόνες», Αλβανούς κ.ά).

Η κυβέρνηση των Σκοπίων προέβη αμέσως στη δήλωση της 19.7.2022 για τη γλώσσα και παραδέχθηκε: α. Ότι η σημερινή γλώσσα του κράτους δημιουργήθηκε το 1945, άρα ουσιαστικά κατασκευάσθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο στην ενιαία τότε Γιουγκοσλαβία. Και β. Ότι η σημερινή επίσημη γλώσσα προήλθε από διαλέκτους που ομιλούνται μόνον εντός των σημερινών ορίων του κράτους. Άρα, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχονται ότι η γλώσσα τους δεν έχει άμεση συνάφεια με τυχόν ελληνοσλαβικά γλωσσικά ιδιώματα, τα οποία μιλήθηκαν από Έλληνες της Μακεδονίας, επί Τουρκοκρατίας και μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνος.

Τη βουλγαρική εθνική κοινότητα η πρώην αλλά και η παρούσα κυβέρνηση των Σκοπίων αρνούνται να την εντάξουν στο Σύνταγμα. Στη Σόφια οι εφημερίδες γράφουν ότι οι Σκοπιανοί με βουλγαρικό διαβατήριο ανέρχονται στις 200.000, άρα αποτελούν το 10% περίπου του πληθυσμού. Οι Αρχές των Σκοπίων σε όλες τις απογραφές εμφανίζουν (μάλλον τεχνηέντως) ελάχιστους Βουλγάρους. Στο σημείο αυτό θυμίζω ότι στο βόρειο γειτονικό μας κράτος ζει και ελληνική μειονότητα (κοινότητες Βλαχοφώνων Ελλήνων), γεγονός το οποίο παραδέχθηκε ο πρώην Πρόεδρος αείμνηστος Κίρο Γκλιγκόροφ. Οι απογραφές την εξαφανίζουν σκοπίμως και εμείς δυστυχώς αδιαφορούμε.

Αν προσθέσουμε και τη συστηματική παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια παρατηρούμε ότι η χώρα αυτή είναι τριπλά παραβατική. Αθετεί όσα συμφώνησε το 2022 με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το 2017 με τη Βουλγαρία και το 2018-2019 με την Ελλάδα. Η τριπλή παραβατικότητα δικαιώνει όσους προειδοποιούσαμε ήδη από τη δεκαετία του 1990 ότι το μικρό αυτό κράτος είναι ταραξίας και θα πλαστογραφεί διαρκώς την ιστορία της Ελλάδος και άλλων γειτόνων του.

Το εθνικό συμφέρον επιβάλλει να είμαστε πιο αυστηροί ως προς την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας και των Σκοπίων.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 15.11.2025

Προς νέα διεθνή τάξη ή προς το χάος; Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Από

anixneuseis

November 17, 2025

25.10.25

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ ΤΑΞΗ Η ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΑΟΣ;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Οκτώβριος 2025

(παρουσιάστηκε σε διεθνές συνέδριο και υπό δημοσίευση αγγλικά)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μετά την δεύτερη εκλογή του Donald Trump στην προεδρία των ΗΠΑ, η υφήλιος στροβιλίζεται γύρω από γεωπολιτικές απειλές, που ουσιαστικά έχουν καταργήσει την παλιά διεθνή τάξη, χωρίς στη θέση της να έχουν εγκαταστήσει μια νέα. Υπάρχει, έτσι, δικαιολογημένα, μια διάχυτη ανησυχία, σχετικά με τη μορφή, που θα περιβληθεί η νέα διεθνής τάξη. Αλλά, κυρίως, υπάρχει ο φόβος της διαφαινόμενης ανυπαρξίας της, με τη μορφή που είχε επικρατήσει μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ωστόσο, οι σκιές γύρω από την υφήλιο δεν προέκυψαν εν αιθρία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μακρόσυρτη προετοιμασία φθοράς, που εκκολάφθηκε από το συνδυασμό της παρακμής της Δύσης, και της ταχύτατα ανερχόμενης διαδόχου της, της Κίνας, στην κορυφή του κόσμου.

Πρόκειται, δηλαδή, για διαδοχή πολιτισμών, λόγω τέλους εποχής, που συμβαίνει περίπου κάθε 200 χρόνια, και που είναι αναπόφευκτη στην αέναη διαδρομή των αιώνων.Στη μακρόχρονη αυτή πορεία, αφενός της Δύσης που διατήρησε τα πλανηταρχικά σκήπτρα από το τέλος του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, ως και σήμερα, και της Κίνας, που εμφανίστηκε δυναμικά στο ενδιάμεσο διάστημα, υπήρχε μια διαρκής, περίπλοκη και άκρως καταστροφική σχέση ανάμεσά τους. Με τη Δύση, να θεωρεί όλες τις μη δυτικές οικονομίες ως κατώτερες, ως ανάξιες της προσοχής της, αλλά κατά καιρούς και ως παρίες, αλλά και ως επικίνδυνες, υποθάλπουσες την τρομοκρατία. Αλλά, και από την πλευρά των χωρών του Νότου, υπήρχε ταχέως ανερχόμενη δυσαρέσκεια για την υποτιμητική αυτή συμπεριφορά της Δύσης απέναντι της, που το 2009 κατέληξε στη δημιουργία των BRICS.

Η σημαία της υπεροχής της Δύσης, απέναντι στις λοιπές χώρες με υποδεέστερο πρόσημο ήταν, αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και μέχρι σήμερα, η φιλελεύθερη δημοκρατία. Επρόκειτο ταυτόχρονα για σύστημα διεθνούς διακυβέρνησης, αλλά και για ιδεολογία. Ουσιαστικά, ήταν αυτή που κατοχύρωσε την ηγεμονία της Αμερικής στην υφήλιο. Μέσω αυτής η Αμερική αντλούσε το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, να επιβάλει στην υπόλοιπη υφήλιο τη φιλελεύθερη δημοκρατία, ως το μοναδικό πολίτευμα που μπορεί να συμβιβαστεί με τον καπιταλισμό. Δηλαδή, κατ’ αυτήν, με την πρόοδο και την ευημερία του κόσμου. Οι χώρες με άλλο πολίτευμα χαρακτηρίζονταν ως παρίες, τρομοκράτες, αλήτες, εναντίον των οποίων μπορούσαν να δικαιολογηθούν ακόμη και πόλεμοι, ώστε οι πληθυσμοί τους να εξασφαλίσουν, έτσι, καλύτερη τύχη.

Ωστόσο, ήδη από το 2018 ο Donald Trump, στην πρώτη του προεδρία, εκφράζει αμφιβολίες για το κατά πόσο το πολίτευμα των ΗΠΑ, είναι ελεύθερη ή μήπως και «ανελεύθερη δημοκρατία» Πράγματι και συγκεκριμένα από τότε, ο DonaldTrump αμφισβητεί την υποχρέωση των ΗΠΑ να διασφαλίζουν την ειρήνη στη Δύση, υποστηρίζοντας ότι οι χώρες που κινδυνεύουν με σύρραξη οφείλουν στο μέλλον, είτε να πληρώνουν τις ΗΠΑ για τις υπηρεσίες τους, είτε να αναλαμβάνουν οι ίδιες την ασφάλειά τους. Ανοίγοντας έτσι τους ασκούς του Αιόλου για το τι ακριβώς υπεισέρχεται στις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας και αναγνωρίζοντας έμμεσα τις απόψεις της Κίνας, σύμφωνα με τις οποίες η Δύση έχει έλλειψη δημοκρατίας, ακριβώς, επειδή επιμένει να επιβάλλει την ολοκληρωτική μεταφύτευση του δικού της αμερικανικού πολιτικού συστήματος στην υπόλοιπη υφήλιο.

Ύστερα από επτά περίπου χρόνια από τη διαρροή των παραπάνω απόψεων, αυτές υλοποιούνται τώρα στη δεύτερη θητεία του Trump. Γίνεται, όμως, ταυτόχρονα ξεκάθαρο, ότι η εγκατάλειψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας, εφόσον δεν αναπληρώνεται από κάποιο άλλο σύστημα/ιδεολογία, αφήνει την υφήλιο χωρίς διεθνή τάξη.

Παράλληλα με τη φιλελεύθερη δημοκρατία ο Τραμπ καταργεί και την ελευθερία των διεθνών συναλλαγών, ένα άλλο οχυρό της Δύσης, που εγκαταλείφθηκε και αυτό πρόσφατα στα χέρια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Και τούτο, επειδή ο Trump απέρριψε την παγκοσμιοποίηση, καθώς εμφανίζεται πεπεισμένος ότι πρόκειται για σύστημα διεθνών συναλλαγών που εκμεταλλεύεται την Αμερική. Προσχωρεί, έτσι, στον προστατευτισμό, που κατά τον Τραμπ υπόσχεται να ξανακάνει την Αμερική μεγάλη.

Παράλληλα με την κατάργηση της παγκοσμιοποίησης και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ο Trump έκανε γνωστή, την πρόθεσή του για ουσιαστική κατάργηση της ισχύος του διεθνούς δικαίου, και των διεθνών οργανισμών, που επιβεβαίωσε και με ενέργειες, από την πρώτη μέρα της δεύτερης θητείας. Όπως ανάμεσα και σε άλλες την παύση, για 90 ημέρες όλων των αποστολών αμερικανικής βοήθειας στο εξωτερικό. Ακόμη, στις αρχές Φεβρουαρίου διέταξε μια ριζική αναθεώρηση 180 ημερών όλων των διεθνών οργανισμών στους οποίους συμμετέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και αναμένεται να ακολουθήσουν ακόμη πιο επιθετικές κινήσεις.

Στο μέτρο που μπορούν να προβλεφθούν οι επερχόμενες μεταβολές, στο διεθνή χώρο, επανερχόμαστε στο 19^ο αιώνα, που δεν υπήρχε διεθνές δίκαιο και διεθνείς οργανισμοί. Τον ρόλο τους αναπλήρωνε η διπλωματία, αλλά και οι συσχετισμοί δυνάμεων. Με την επάνοδο στο κράτος-έθνος και την ανάγκη της κάθε χώρας να προστατεύει τα σύνορά της αναβιώνουν οι διαπιστώσεις του Θουκυδίδη «οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύνατοι υπομένουν ό,τι πρέπει».

Οι προοπτικές αυτές ίσως δεν είναι όσο τρομακτικές φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Με την έννοια, ότι πολύ συχνά, και στην προηγούμενη διεθνή τάξη που ήδη εγκαταλείπεται, η ύπαρξη του διεθνούς δικαίου εξασφάλιζε ουτοπική προστασία στις μικρές και αδύναμες χώρες. Εξάλλου, θεωρώ ότι το δημόσιο δίκαιο δεν θα καταργηθεί επισήμως και ολοσχερώς, αλλά η αποτελεσματικότητά του θα είναι ακόμη πιο περιορισμένη και ακόμη λιγότερη αντικειμενική από όσο μέχρι σήμερα.

Στο κύριο, λοιπόν, σώμα της εισήγησής μου, και στα δύο του Μέρη, θα προσπαθήσω να ρίξω αχτίδες φωτός για το τι αναμένει την υφήλιο που κινδυνεύει να πορεύεται χωρίς διεθνή τάξη. Παρότι είναι ξεκάθαρο, επισημαίνω ωστόσο ότι, επειδή τίποτα δεν είναι οριστικό, μερικές από τις υποθέσεις ή και διαπιστώσεις της παρούσας εργασίας ενδέχεται να έχουν, στην πορεία, διαφορετική εξέλιξη.

ΜΕΡΟΣ Ι. Η ΥΦΗΛΙΟΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΘΝΗ ΤΑΞΗ

Υπάρχουν και αιωρούνται, στη διεθνή σκηνή, πολυάριθμα και διάσπαρτα κομμάτια, που απηχούν επιθυμίες, προθέσεις, φόβους, μεμονωμένα σχέδια των ισχυρών, και που στο μέλλον ενδέχεται να σχηματίσουν κάποιας μορφής διεθνή τάξη. Όμως, προς το παρόν, μόνο με τη φαντασία, με βάση γνώσεις που έρχονται από παλιά, με υποθέσεις, που βασίζονται σε διάφορες δηλώσεις των ισχυρών στο παρελθόν και στο παρόν, αναζητούμε στα τυφλά, ελπίζοντας ότι θα μαντέψουμε, τις γενικές γραμμές, μέσα στις οποίες θα κινηθεί η κάποιας μορφής μελλοντική διεθνής τάξη. Ή τουλάχιστον κάποιο σχήμα ισορροπίας δυνάμεων.

Α) Κοινά χαρακτηριστικά και στόχοι των νέων ηγετών του κόσμου (που διαφέρουν από τα μέχρι τώρα αντίστοιχα της Δύσης)

Οι νέοι ηγέτες του κόσμου, που προσκλήθηκαν από τον Κινέζο ισχυρό ηγέτη Xi Jinping, στις 31-1 Σεπτεμβρίου φέτος στην Tianjin, αλλά και μερικοί από αυτούς στις 3 Σεπτεμβρίου στη μεγαλειώδη παρέλαση στο Πεκίνο, έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο έντονα:

* Ο πρώτος και σπουδαιότερος ενωτικός τους κρίκος είναι το βαθύ και χρόνιο μίσος τους εναντίον της Δύσης, η οποία τους περιφρόνησε και τους περιθωριοποιεί επί σειρά ετών, εκλαμβάνοντάς τους ως πολίτες δευτέρας κατηγορίας, επειδή δεν αποτελούσαν μέρος της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Παρότι δεν ανήκουν και οι 20 εκεί προσκεκλημένοι ηγέτες, στους BRICS, αποτελούν ωστόσο νοητικά όλοι τμήμα του «ολοΚαθισμένος στο μεγαλοπρεπές αυτοκίνητό του, και επιθεωρώντας την ασύλληπτης ισχύος, υψηλής τεχνικής και πρωτοφανούς μεγέθους παρέλαση. Στις προθέσεις του Xi Jinping είναι, μεταξύ άλλων, να ξεπεράσουν οι BRICS το G7.

*Το δεύτερο κοινό τους στοιχείο είναι ότι δεν εκπροσωπούν ή δεν διοικούν χώρες με φιλελεύθερη, αλλά με ανελεύθερη δημοκρατία. Ποιες οι διαφορές; Στη φιλελεύθερη δημοκρατία υποτίθεται ότι υπάρχει περισσότερη ελευθερία ατομικών δικαιωμάτων, διαχωρισμός εξουσιών, ελεύθερες εκλογές και κράτος δικαίου, ενώ στην περίπτωση της ανελεύθερης δημοκρατίας, αυτές οι ελευθερίες είναι περιορισμένες. Προσθέτω, ωστόσο, το «υποτίθεται», διότι η προϊούσα καλπάζουσα παρακμή με πολλές όψεις, στη Δύση, περιορίζει σημαντικά αυτές τις διαφορές. Και ας μην παραβλέπεται το γεγονός ότι η πραγματική δημοκρατία εφαρμόζεται σήμερα σε ελάχιστο ποσοστό πληθυσμό, στον παγκόσμιο.

*Ως τρίτο κοινό χαρακτηριστικό, αυτών των ηγετών είναι το ότι είναι πατριώτες και ενδιαφέρονται για την πρόοδο και τη μεγαλοσύνη της χώρας τους, και όχι για τρίτες χώρες. Ειδικά ο Κινέζος ηγέτης, προσδιορίζει τη νέα διεθνή τάξη, ως το καθεστώς που εγγυάται την ελευθερία της κάθε χώρας να επιλέξει το είδος της διακυβέρνησής της, που επιθυμεί.

Β)Ποιες οι διαφορές στους στόχους του Donald Trump με τους αντίστοιχους των νέων μη δυτικών ηγετών

Και τώρα, να ρίξουμε μια ματιά στις διαφορές που τυχόν χωρίζουν τους στόχους του Donald Trump, από τους αντίστοιχους των νέων μη δυτικών ηγετών της υφηλίου.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Διακρίνεται, καταρχήν, μια θετική εξέλιξη, η έλλειψη δηλαδή διαφορών, ως προς τις βλέψεις και τη διακυβέρνηση της υφηλίου, ανάμεσα στον Αμερικανό και στους μη δυτικούς ηγέτες, που ξαφνικά εμφανίζονται στο πλευρό του, ως συγκυβερνήτες. Που, όμως, δυστυχώς, όπως όλα δείχνουν, στηρίζει ουτοπικές ελπίδες.

Πράγματι, όσο και αν φαίνεται εξωπραγματικό, ο Αμερικανός ηγέτης επιθυμεί να συγκυβερνήσει τον κόσμο με τον Πούτιν και το Xi Jinping, αλλά όμως χωρίς να παύσει να ανταγωνίζεται την Κίνα, καθώς αυτός ο ανταγωνισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής του. Θα πρέπει, βέβαια, από την άλλη πλευρά να τονιστεί ότι ο Donald Trump θαυμάζει τον Poutine, ότι δεν αντιπαθεί γενικά τους δικτάτορες, και ότι θα επιθυμούσε να τον απομακρύνει από τον Κινέζο ηγέτη, ο οποίος σε πείσμα των φιλοφρονήσεων, παραμένει ο υπ’αριθμόν 1 εχθρός του, εφόσον διεκδικεί ήδη, επικινδύνως, την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Ωστόσο, από ότι φαίνεται μέχρι στιγμής, ο Poutine δεν εντυπωσιάζεται από τις τιμές και τις θετικές λύσεις στον πόλεμο της Ουκρανίας, που του εξασφαλίζει ο Donald Τtrump, και παραμένει αχώριστος με τον Xi Jinping Με τον Poutine, όπως όλα δείχνουν, ο Donald Trump συμφωνεί περισσότερο από ότι με τους Ευρωπαίους, που θεωρεί παρακμασμένους, και είναι ο κύριος λόγος για τον οποίον έκανε δεκτά, στην πλάτη της ΕΕ, τα βασικά αιτήματα του Poutine, σχετικά με την ειρήνη στην Ουκρανία, ενώ επιδιώκει την επανένταξη της Ρωσίας στο G7, καθώς και την άρση των κυρώσεων, εναντίον της. Παρά το γεγονός ότι ο Donald Τtrump έχει απεμπολήσει τις ιδεολογίες της Δύσης, γύρω από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι πιθανόν οι ευγένειες προς τον Poutine να πηγαίνουν τόσο πίσω όσο στο 1949, οπότε η Δύση, όφειλε να δώσει στη Ρωσία κάποιες εγγυήσεις, για την επανασύνδεση των δύο Γερμανιών το 1980 και την είσοδό της στο ΝΑΤΟ, και που πιθανόν, στη συνείδηση του Donald Τtrump , ήρθε η ώρα για αυτές.

Ο Donald Τtrump, στο μέτρο που μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα από διάσπαρτες δηλώσεις, συμπεριφορές και επιλογές του, δεν ενδιαφέρεται για τη διακυβέρνηση της υφηλίου, αλλά συγκεντρώνεται στην παθιασμένη επιθυμία του «να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική», με βάση την οικονομία και όχι την ιδεολογία, και να παραμείνει βέβαια ο ίδιος στην κορυφή της. Που σημαίνει ότι είναι απαραίτητη η επιβράδυνση της οικονομικής προόδου της Κίνας, κυρίως σε ότι αφορά τις νέες τεχνολογίες (με έμφαση στους semiconductors).

Συνεπώς, η επιβολή δασμών, από τον Donald Τrump, που μέχρι τώρα εμφανίζεται ως το κυρίαρχο μέτρο της εξωτερικής πολιτικής του, αποβλέπει κυρίως στην επίτευξη αυτής της επιβράδυνσης και στρέφεται κυρίως εναντίον της Κίνας. Για το σκοπό αυτό η Αμερική σπεύδει να αυξήσει τις επενδύσεις της σε νέες τεχνολογίες και να εμποδίσει την Κίνα να έχει πρόσβαση σε αυτές.

Το αν ο Donald Τrump θα πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, που μπορεί να συνοψιστεί στην προσπάθεια του να επιβραδύνει την άνοδο της Κίνας στον παγκόσμιο θρόνο, είναι θέμα αμφισβητούμενο και οπωσδήποτε απαιτεί ad hoc διερευνηση του, που δεν χωράει εδώ. Προς το παρόν, και αφού υπενθυμίσω ότι ο δασμολογικός πόλεμος δεν είναι ποτέ σίγουρο εκ των προτέρων αν θα καταλήξει στα επιθυμητά αποτελέσματα, να προσθέσω ότι ο Donald Τrump επέτυχε, μέχρι τώρα, αρκετά σημαντικά αποτελέσματα από την επιβολή των δασμών. Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), ο ανεξάρτητος δημοσιονομικός ελεγκτικός φορέας των ΗΠΑ, εκτίμησε τον Ιούνιο ότι η αύξηση των εσόδων, με βάση τους νέους δασμούς που επέβαλαν οι ΗΠΑ μεταξύ 6 Ιανουαρίου και 13 Μαΐου 2025, αναμένεται να μειώσει το σωρευτικό δημόσιο χρέος των ΗΠΑ κατά 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια για τη δεκαετία ως το 2035. Παρά τις παράλληλες απώλειες σε ώρες εργασίας και ρυθμό ανάπτυξης, η προβλεπόμενη τόσο σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ θεωρείται εξαιρετικά σημαντική για τη διασφάλιση της συνέχισης του δολαρίου ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος. Από την άλλη πλευρά οι σχετικές πληροφορίες συνηγορούν στο ότι η Κίνα εφάρμοσε, παράλληλα, και με μεγάλη ταχύτητα μέτρα, που περιορίζουν σημαντικά την εξάρτησή της από εισαγωγές και εξαγωγές της Αμερικής.

Εκτός από τη συγκυβέρνηση, με Πούτιν και Xi Jinping, που δείχνει καταρχήν να την επιθυμεί ο Donald Trump, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται προς το παρόν το περιεχόμενό της, προστίθεται ήδη, και η διπλωματία. Ο Donald Τrump εντρύφησε σε αυτήν, πριν την δεύτερη εκλογή του, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει εναντίον της Κίνας, με κύριο στόχο την αποφυγή του πολέμου. Προς το παρόν, ο κύριος διπλωματικός στόχος φαίνεται να συνίσταται στην συνένωση χωρών της Ασίας, που περιβάλλουν την Κίνα και που δεν έχουν φιλικές διαθέσεις απέναντί της. Η Αμερική θα προσπαθήσει να αναζωπυρώσει τις αντιθέσεις αυτών των χωρών εναντίον της Κίνας, στην προσπάθεια να περιορίσει τις τυχόν επιλογές της για πόλεμο.

Γ) Και πως θα κυβερνήσουν;

Πρόκειται, βασικά, για τους Trump και Poutine, καθώς ο Jinping έχει, σαφώς, σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις, αλλά παραμένει κατά κάποιο τρόπο στη σκιά, καθώς ο Donald Trump λειτουργεί ως ανασχετικός μοχλός στις προθέσεις του, και σε πείσμα των εντυπώσεων παραμένει εχθρός του. Φυσικά, οι κινήσεις του Κινέζου ηγέτη είναι καταλυτικής σημασίας και σε θέση να δυσκολεύουν ή να ακυρώνουν την υλοποίηση των στόχων του Donald Trump. Όπως, ενδεικτικά, αναφέρω το αρνητικό αποτέλεσμα που είχε η συμπεριφορά του Donald Trump, απέναντι στην ΕΕ που αγνοεί και που φαίνεται να την έκανε εχθρό του, και να αποβλέπει σε συνεργασία με την Κίνα. Αλλά, και η συμπεριφορά του απέναντι στην Ινδία, που δυσαρεστήθηκε με την επιβολή υψηλών δασμών εναντίον της και από ότι φαίνεται έχει και αυτή στραφεί, κατά του Donald Trump και υπέρ της Κίνας.

Πόσοι, όμως, και ποιοι θα διοικούν τον κόσμο στο άμεσο μέλλον; Και πως θα τον διοικούν;

Όπως, όλα δείχνουν, θα είναι αρκετοί, αλλά με διαφορετικά ποσοστά επιδραστικής δυνατότητας στη ροή των πραγμάτων. Είναι ξεκάθαρο πως αυτοί που θα έχουν σημαντικό λόγο στις εξελίξεις, θα είναι τρεις: Trump, Poutine και Jinping. Η ΕΕ, όπως όλα δείχνουν, δεν θα έχει φωνή στις εξελίξεις, θα είναι σελήνη, αλλά δεν είναι σαφές απέναντι σε ποιόν από τους τρεις. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τη Μ. Ανατολή, που προς το παρόν αντιμετωπίζει τα ακανθώδη προβλήματά της.

Όμως, αυτοί οι 3 ηγέτες, όχι μόνο δεν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα και τους ίδιους στόχους, ως επικεφαλής της τύχης του κόσμου, αλλά και σε αρκετά καίρια σημεία είναι αντιμαχόμενοι. Ας αρχίσουμε με τον Donald Trump.

* Donald Trump

Ο Αμερικανός ηγέτης ενδιαφέρεται, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, καταρχήν μόνο για την οικονομία, που μέσω δασμών ελπίζει να διατηρήσει την Αμερική στην κορυφή, για ακόμη μερικά χρόνια από σήμερα. Προς το παρόν φαίνεται να θέλει να αποφύγει τον πόλεμο. Με τον Xi συνδέεται με λυκοφιλία. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς τάξης, που να θυμίζει αυτήν που καταστράφηκε, διότι επικεντρώνεται στο εθνικό κέρδος. Συνεπαρμένος, προφανώς, από το περιεχόμενο του κράτους-έθνους, που στρέφεται εναντίον της παγκοσμιοποίησης, ο Donald Trump φέρεται να έχει ενστερνιστεί και την άποψη, ότι δεν του χρειάζονται, ότι δεν έχει ανάγκη από συμμάχους. Που δεν μπορεί να είναι σωστή.

Θα πρέπει, ακόμη, να είναι πέρα για πέρα σαφές ότι ο Donald Trump διαχωρίζει πλήρως τη θέση του από την προηγούμενη και μακρόχρονη πολιτική των ΗΠΑ, που είχε ως βάση την ιδεολογία της φιλελεύθερης δημοκρατίας, με μεγάλη δυστυχώς δόση υποκρισίας, κατά την εφαρμογή. Την αναπληρώνει με ισχύ, έχοντας κάτω από το μαξιλάρι του τις σχετικές σκέψεις του Θουκυδίδη. Εξάλλου, ο Donald Trump έχει πλήρη συνείδηση των αισθημάτων των δύο ομολόγων του, απέναντί του, όπως αποδεικνύει το συγχαρητήριο μήνυμα που έστειλε στη συνάθροιση του Tianjin, όπου δεν ήταν καλεσμένος, ενώ θα το ήθελε πολύ. Έγραψε, λοιπόν, o Donald Trump στον Xi Jinping για να τον συγχαρεί το ακόλουθο μήνυμα: «Παρακαλώ να μεταφέρετε τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μου στους Vladimir Poutine και στον Kim Jong-un ενόσω συνωμοτείτε εναντίον των ΗΠΑ».

Στη σύγχρονη γεωπολιτική σκηνή, οι ισορροπίες μεταβάλλονται διαρκώς, καθώς οι ηγέτες των μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη διαμορφώνουν το μέλλον με τις επιλογές και τις στρατηγικές τους, και το επιβάλλουν στις μικρότερες και ασθενέστερες χώρες.

Ο Donald Trump, ο Vladimir Poutine και ο Xi Jinping βρίσκονται στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων, με τις συμμαχίες τους, τις αντιπαραθέσεις τους και τη βασική τους επιδίωξη, της ενίσχυσης της επιρροής τους στην υφήλιο. Η αλληλεπίδραση των συμφερόντων τους και η αναζήτηση για κυριαρχία δημιουργούν ένα περίπλοκο πλέγμα σχέσεων, το οποίο καθορίζει τις προοπτικές για την παγκόσμια ειρήνη, την οικονομική ανάπτυξη και σταθερότητα ή το χάος.

*Βλαδίμηρος Πουτιν

Ενώ όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του, ο Donald Trump έχει απεμπολήσει τις ιδεολογικές αξίες της Δύσης, ο Poutine αντιθέτως φαίνεται να βαδίζει, με σεβασμό, προς τις δικές του. Που, σαφώς, διαφέρουν από τις δυτικές και μπορούν να συνοψιστούν ως εξής. Το όραμά του είναι να ενώσει τον σλαβικό και τον ορθόδοξο κόσμο. Πρόκειται, όπως πιστεύω, για θεωρητική επιθυμία, παρότι ο Poutine είναι υπέρ της ισχύος, αλλά και υπέρ του πολέμου, όποτε χρειάζονται. Η ΕΕ επικαλείται ως δικαιολογία, τις γενικές αυτές αρχές και τι προτιμήσεις του Πουτιν, και σπεύδει να στρατικοποιηθεί (με ασύγγνωστη, ασφαλώς, αργοπορία) αναμένοντας την επίθεση του Poutine.

Σχετικά με την πιθανότητα συνύπαρξης και συνεργασίας με τον Donald Trump, για τη διακυβέρνηση του κόσμου, οι διάφορες, επιμέρους, πλευρές του προβλήματος, δεν φαίνεται να μπορούν να καταλήξουν σε ένα ενιαίο σύνολο. Πρόκειται, πρώτον, για την απόρριψη της Ρωσίας, από τη Δύση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι τότε ιθύνοντες της θεωρούσαν ότι ανήκουν σε αυτήν. Ήταν, έκτοτε, μια σειρά από προσβλητικές συμπεριφορές της Δύσης, που θα έλεγε κανείς ότι οι ενδιαφερόμενοι αναζητούσαν συνεχείς, προς τούτο, ευκαιρίες για να μειώσουν τη Ρωσία. Και είναι ο πόλεμος της Ουκρανίας, στην περίπτωση του οποίου, παρότι η επίθεση της Ρωσίας εναντίον της είναι κατακριτέα, περισσότερο από την αναζήτηση ελαφρυντικών, θα ευχόμουν την αναγνώριση μεγαλύτερης ευθύνης, από τη Δύση, για τα αίτια που τον προκάλεσαν. Οι ανεπίτρεπτες εκφράσεις της Δύσης, εναντίον του Πούτιν, καθώς και η σοβαρή και μακρόχρονη ενασχόληση των εκάστοτε επικεφαλής, για το πως θα τον καταστρέψουν, άνοιξε ένα αγεφύρωτο χάσμα, μεταξύ τους. Που δεν καλύπτεται, ούτε από την, όντως, εξαιρετικά ανεκτική, και γιατί όχι και φιλική συμπεριφορά του Donald Trump, απέναντί του.

Αλλά, και πέρα από αυτό το πολύ σοβαρό πρόβλημα, που εμποδίζει μια ειλικρινή συνεργασία με τον Donald Trump, για τη συγκυβέρνηση της υφηλίου, υπάρχει επιπλέον ένα σημαντικό εμπόδιο για την επιτυχία της. Πρόκειται για τη μεγάλη εξάρτηση του Poutine από τον Κινέζο ηγέτη, που αποκλείει την δυνατότητα, για τον Poutine, να λαμβάνει ανεξάρτητες αποφάσεις.

Συνεπώς, είναι οι δυο τους απέναντι στον Donald Trump.

*Xi Jinping

Ο Κινέζος ηγέτης δεν κρύβει πια τις προθέσεις του, γιατί πιστεύει ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην υλοποίησή τους, αλλά και γιατί δεν φοβάται ότι είναι δυνατόν να ματαιωθούν. Επιδεικνύει με υπερηφάνεια τη στρατιωτική ισχύ, στο Πεκίνο, με την παρέλαση στις 3 Σεπτεμβρίου. Δεν σκύβει πια το κεφάλι στη Δύση, που υπογραμμίζει και διαμηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις την προϊούσα της παρακμή. Λαμβάνει, κατά το δυνατόν τα μέτρα το υπενθυμίσω ότι ο συνεχώς ανερχόμενος αριθμός των μελών των BRICS και των SCO, ναι μεν περιλαμβάνει χώρες με διαφορετικές προτιμήσεις και ενδιαφέροντα, αλλά ωστόσο όλες, παρότι όχι στον ίδιο βαθμό, στρέφονται εναντίον της Δύσης. Η συμπεριφορά του Donald Trump, γενικώς, και ιδιαίτερα εξαιτίας της επιβολής δασμών εναντίον τους, στρέφει ολοένα περισσότερα μέλη, με ολοένα μεγαλύτερο θυμό εναντίον των ΗΠΑ. To μήνυμά του, αναφορικά με τον τρόπο διακυβέρνησής του εστιάζεται στην ανάγκη αποχώρησης από τις αρχές και τις αξίες της Δύσης και στην προσπάθειά του να επιβάλλει την Κίνα ως πόλο σταθερότητας, μέσα σε ασταθές περιβάλλον.

Ως μερικότερο συμπέρασμα στο Μέρος Ι, δείχνει να επιβάλλεται, απογοητευτική και τρομακτική η διαπίστωση, ότι ο κόσμος εφεξής θα πορευτεί σε καθεστώς αταξίας, με τους δασμούς να δημιουργούν ένα περιβάλλον συνεχών αντιθέσεων. Ταυτόχρονα, ο Κινέζος ηγέτης, παρά την επιθυμία του να δημιουργήσει μια νέα τάξη πιο δίκαιη και πιο φιλική για όλους, υπάρχουν ακόμη πολλές δυσκολίες. Μεταξύ άλλων, αρκετές χώρες της Ασίας, δεν φαίνεται να επιθυμούν την διακυβέρνηση του κόσμου από τον Xi Jinping. Ακόμη, η Ευρώπη, που δεν παρέστη στην Tianjin, δεν φαίνεται να έχει αποφασίσει προς τα που θα πορευθεί.

Στο Μέρος ΙΙ, λοιπόν, θα προσπαθήσω να ανασύρω τις συνέπειες αυτής της παγκόσμιας αταξίας.

ΜΕΡΟΣ ΙΙ. ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΞΗΣ

Η υφήλιος εισέρχεται σε αγεωγράφητα νερά, χωρίς την ηγεσία της Αμερικής. Αυτό πιστεύει ο Robert Kagan, που χαρακτηρίζει το νέο κόσμο ως επάνοδο στη ζούγκλα. Ο Donald Trump διαπιστώνει τώρα ότι πρέπει να κάνει κάτι για την Αμερική, με επίκεντρο τον τομέα της οικονομίας. Και φαίνεται πεπεισμένος, ότι ενόσω η Αμερική εξασφάλιζε την ασφάλεια στον κόσμο, γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από άλλες δυνάμεις. Γι’ αυτό και αρνείται να συνεχίσει προς την ίδια κατεύθυνση, και επιλέγει την επιλεκτική, προφανώς, απομόνωση.

Το αγωνιώδες ερώτημα που πλανάται, τώρα, είναι το αν μπορεί να συνεχιστεί η ειρήνη, στο βαθμό, που έστω εξασφαλίζονταν μέχρι πριν λίγο, και χωρίς τον «περιφερειακό ηγεμόνα» των τελευταίων δεκαετιών. Ή αν αντιθέτως καιροφυλακτεί ο πόλεμος. Κατά τη βασική θεωρία του John Mearsheimer, τα κράτη προσπαθούν, σε κάθε ευκαιρία να μεγιστοποιήσουν την ισχύ τους, έναντι των αντιπάλων τους. Που σημαίνει ότι «ούτε το διεθνές θεσμικό πλαίσιο, ούτε η παγκοσμιοποίηση, ούτε η θεωρία της δημοκρατικής ειρήνης αποτελούν επαρκή αναλυτικά εργαλεία για την κατανόηση και εξήγηση των διεθνών γεγονότων». Η ειρήνη εξασφαλίζεται για όσο χρόνο ο «περιφερειακός ηγεμόνας» που για τα τελευταία 80 περίπου χρόνια ήταν η Αμερική, δεν απειλείται από κάποια άλλη δύναμη. Αλλά, ήδη απειλείται, και ολοένα εντονότερα. Πράγματι, τα τελευταία χρόνια, η Κίνα αναπτύσσεται οικονομικά, αλλά και στρατιωτικά και ήδη συναγωνίζεται τις ΗΠΑ στο ρόλο του ειρηνευτή.

Στην, ήδη, διαφαινόμενη αναρχία, με τη συμπεριφορά του Donald Trump να αρνείται, επισήμως πια, συνέχιση του ειρηνευτικού ρόλου των ΗΠΑ, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ο ρόλος, εν προκειμένου, που είχε η υποχώρηση της παγκοσμιοποίησης και η επάνοδος της σημασίας του κράτους-έθνους.

Είμαστε, λοιπόν, στα πρόθυρα μιας περιόδου εντατικοποίησης της διεθνούς αναρχίας, και παρότι οι επί μέρους συνέπειες δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν, είναι ωστόσο εφικτή μια προσπάθεια διερεύνησης, με βάση τις παρούσες ή τις εξελίξεις που επωάζονται, για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Η βασική παραδοχή της έναρξης αυτής της προσπάθειας είναι ότι αποκλείεται η επάνοδος της μέχρι τώρα επικρατούσας διεθνούς τάξης. Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι διάδοχες καταστάσεις;

Α) Η ανατολή μιας νέας διεθνούς τάξης

Η σύναξη στο Tianjin αποτελεί, πιθανόν, την εξαγγελία μιας νέας διεθνούς τάξης, που θα στρέφεται εναντίον της Δύσης, και που θα εκπροσωπεί τον «ολοκληρωμένο Νότο». Θα συγκεντρώνει στους κόλπους της τους BRICS, που οι τελευταίες εξελίξεις, με τους δασμούς του Τραμπ, αυξάνουν το βαθμό συνοχής των μελών τους, αρχίζοντας με την Ινδία, που σε προγενέστερο χρόνο ήταν αρκετά συνδεδεμένη με την Αμερική. Την πολύ σημαντική παρουσία των BRICS στο Tianjinσυμπληρώνει η OCS, συγγενής των BRICS, με αρκετά ήδη μέλη και με τις ίδιες προδιαγραφές, που πρόκειται να συγκυβερνήσουν την υφήλιο, υπακούοντας ωστόσο στους μεγάλους και τους ισχυρούς. Έκπληξη προκάλεσε και η παρουσία του Antonio Guterres, γραμματέως των ΗΕ, επισημο ποιώντας, κατά κάποιο τρόπο τη σύναξη εκεί, αλλά και την εκπροσώπησή της εκεί ομήγυρης στα ΗΕ.

Ο Κινέζος ηγέτης σίγουρα επιθυμεί να αναλάβει την διακυβέρνηση του κόσμου, με το σύνολο των οπαδών του, που τώρα πολλαπλασιάζονται. Προς το παρόν, όμως, υπάρχει σωρεία αναπάντητων ερωτημάτων, σχετικά με το πως θα είναι αυτή η ηγεσία, με το αν θα υπάρχουν αντιθέσεις, και πόσο σοβαρές θα είναι αυτές, αλλά και ποια θα είναι η θέση της Δύσης. Ακόμη, και κυρίως, με τι τρόπους θα συγκυβερνά, αν συγκυβερνά, ο Donald Trump.

Σχετικά με τη Δύση αξίζει να αναφερθεί η παράλληλη συγκέντρωση στο Παρίσι, 30 δημοκρατικών ηγετών, που αυθόρμητα παραβρέθηκαν για να ενισχύσουν την Ουκρανία. Η ομήγυρης δεν αποτελείτο μόνο από Ευρωπαίους ηγέτες, αλλά συμμετείχαν και η Ιαπωνία, Καναδάς και Αυστραλία. Η απουσία του Donald Trump θα πρέπει να θεωρηθεί πιο εκκωφαντική στην περίπτωση της συγκέντρωσης στο Παρίσι από όσο στην Tianjin.

Εύλογο είναι, εν προκειμένω το ερώτημα του αν οι 30 αυτοί ηγέτες της Δύσης, θα διεκδικήσουν μερίδιο συγκυβέρνησης της υφηλίου, αλλά χωρίς τον μέχρι πριν λίγο δυτικό πλανητάρχη, μαζί τους. Που πρέπει να θεωρηθεί σίγουρο ότι κλίνει προς την πλευρά των ισχυρών, και δεν θέλει να ακούει τίποτα σχετικά με την ΕΕ, εκτός της τήρησης των ανειλημμένων υποχρεώσεών της, να στρατικοποιηθεί από μόνη της, περνώντας το κόστος από 2%, που ήταν ως τώρα, σε 5% του ΑΕΠ της. Η υποτέλεια της ΕΕ έφθασε σε σημείο να δεσμευτεί απέναντι στις ΗΠΑ για επενδύσεις αξίας 600 δισεκατομμυρίων Ε, τα οποία στη συνέχεια ομολόγησε ότι δεν έχει.

Αν, τελικά, επικρατήσει σύστημα ανάλογο με το διαγραφόμενο αμέσως παραπάνω, τίθεται το ερώτημα αν θα πρόκειται για μονοπολικό, ή για πολυπολικό, και ακόμη αν θα είναι γενικά αποδεκτό ή αν θα λειτουργεί σε περιβάλλον εντάσεων. Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, ούτε εύκολες είναι, αλλά κυρίως ούτε σίγουρες. Ριψο Κινδυνεύοντας μια απάντηση, θα υποστηρίξω ότι θα είναι , ουσιαστικά μονοπολικό, αλλά επισήμως πολυπολικό. Με την προϋπόθεση, πρώτον ότι ο Donald Trump δεν θα αναπτύξει ενδιαφέρον, εφόσον εξελίσσεται, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, το πρόγραμμα των δασμών, ότι η ΕΕ δεν θα δραστηριοποιηθεί σε βαθμό επικίνδυνο, αλλά και οι BRICS και SCO δεν θα εντατικοποιήσουν τις διαφορές τους. Και αναφορικά με τον Poutine, που θα είναι το δεξί χέρι του Κινέζου ηγέτη, δεν προβλέπονται διαφωνίες μεταξύ τους. Αλλά, όμως, παρόλες αυτές τις θεωρητικές προβλέψεις, το σύστημα θα είναι ασταθές, κυρίως επειδή δεν θα έχει ακόμη στέρεες βάσεις, και συνεπώς ανοιχτό σε κάθε μορφής αποσταθεροποιητικές εξελίξεις, αλλά και απειλές πολεμικών συρράξεων. Εξυπακούεται ότι, παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του Xi Jinping και των γύρω του, οι συνέπειες της διακυβέρνησής του είναι απρόβλεπτες.

Β)Η εμφάνιση ενός πολυπολικού συστήματος

Στο άκρως ασταθές περιβάλλον, που τώρα διανύει η ανθρωπότητα οι λύσεις, θεωρητικά, είναι πολλές, ασχέτως του κατά πόσον θα είναι και αποτελεσματικές. Συνεπώς, ουδόλως θα πρέπει εκ των προτέρων να αποκλειστεί και η περίπτωση πολυπολικών συστημάτων. Η παλιά διεθνής τάξη δεν επανέρχεται. Αλλά, αναζητείται κάτι αντίστοιχο, που να την αντικαταστήσει.

Θα αναφερθώ σε μια από τις πολυάριθμες σχετικές δυνατότητες αυτής της κατηγορίας, που προτείνεται, ήδη, μεταξύ και άλλων, ως εφικτή λύση.

Πρόκειται για τη δυνατότητα, που θα έχουν τα κράτη, να συμμετάσχουν σε ένα ή περισσότερα του ενός δίκτυα συνεργασίας. Σίγουρα, αυτό το σύστημα κινδυνεύει να είναι λιγότερο αποτελεσματικό από το προηγούμενο, αλλά ελπίζεται ότι θα είναι σε θέση να αποτρέψει το χάος, παρότι δεν θα υπάρχει ολοκληρωμένη διεθνής τάξη.

Η ύπαρξη ενός τέτοιου συστήματος, που να ρυθμίζει, σε κάποιο βαθμό τις διεθνείς συναλλαγές, βασίζεται στην πεποίθηση, ότι παρά τους κινδύνους και κάποιες αρνητικές του συνέπειες, η παντελής έλλειψή του καταλήγει σε σημαντικά και πιθανόν αξεπέραστα προβλήματα του διεθνούς εμπορίου, και γι’ αυτό αναζητούνται υποκατάστατα.

Αυτοί οι συνασπισμοί θα έχουν, σίγουρα, μικρότερη εμβέλεια από την πρώην γενική διεθνή τάξη και θα αποβλέπουν στην, κατά το δυνατόν, ειρηνική διευθέτηση μερικότερων προβλημάτων του διεθνούς εμπορίου. Όπως συνασπισμοί, που θα θέτουν τη βάση των απαραίτητων μηχανισμών για το ελεύθερο εμπόριο, ή όπως συνασπισμοί που θα επιβάλλουν περιοριστικούς όρους στο εμπόριο χάριν της προστασίας της εθνικής ασφάλειας, και που θα αποβλέπουν στον, κατά το δυνατόν, περιορισμό του χάους, εξαιτίας της έλλειψης κανόνων, που να διέπουν το διεθνές εμπόριο.

Συνοψίζοντας την κατάργηση των κανόνων της διεθνούς τάξης, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι εδώ και χρόνια είχε περιπέσει σε υπολειτουργία το ΠΟΕ πολύ νωρίτερα από τον Donald Trump,και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Η παντελής απουσία ρύθμισης του διεθνούς εμπορίου, σε συνδυασμό με την επιβολή δασμών, που είναι οι υψηλότεροι εδώ και ένα αιώνα, από τον Donald Trump, περικλείει σοβαρούς κινδύνους για τη διεθνή οικονομία, όπως ανάμεσα και σε άλλους, περιορισμό των συναλλαγών, πτώση του ρυθμού ανάπτυξης, ανασφάλεια στις συναλλαγές, μείωση της παραγωγικότητας. Κατά τον Donald Trump, όμως, η ελευθερία των συναλλαγών ευθύνεται για τον δραστικό περιορισμό των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ. Ωστόσο, νεότερες έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι για την απώλεια θέσεων εργασίας στον βιομηχανικό τομέα της Αμερικής ευθύνονται κατά 88% οι νέες τεχνολογίες και μόνο κατά 12% το διεθνές εμπόριο.

Η αναδιάρθρωση της διεθνούς τάξης δεν επιχειρείται για πρώτη φορά με τον Donald Trump, αλλά ήδη για τρίτη φορά, με πρωταγωνιστή πάντοτε την Αμερική, που προσπαθεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά της. Η πρώτη φορά ήταν το 1944, που η Αμερική επέβαλε στην υφήλιο, το νομισματικό σύστημα του Bretton Woods, με επίκεντρο το δολάριο. Η δεύτερη με την κατάργηση του Bretton Woods από τον Nixon. Και η τρίτη, από τον Donald Trump, που σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες ήταν σαρωτική. Δεν άφησε τίποτα όρθιο.

Γ) Η επάνοδος του πολέμου

Η καταστροφή της διεθνούς τάξης, που επί 80 περίπου χρόνια ρύθμιζε τις εξελίξεις, στην υφήλιο, αναγγέλθηκε από τον Donald Trump, μόλις ανέλαβε τη δεύτερη προεδρία του. Με ύφος, όχι απολύτως σοβαρό είναι αλήθεια, δήλωσε την επιθυμία του να καταλάβει τη Γροιλανδία και το Κανάλι του Παναμά. Στη συνέχεια υπήρξε σαφέστερος, αναγγέλλοντας το τέλος του ρόλου χωροφύλακα για τις ΗΠΑ. Αναγγέλλοντας, δηλαδή, την επάνοδο της ανθρωπότητας στο χάος, ή ορθότερα στα εκάστοτε συμφέροντα των ισχυρών.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δηλώσεις αυτές του προέδρου των ΗΠΑ δημιούργησαν ανασφάλεια και ανησυχία στην υφήλιο, καθώς επανερχόμαστε στον 20^ο αιώνα, που ο πόλεμος ήταν ο αποδεκτός τρόπος επίλυσης των διαφορών, μεταξύ των διαφόρων κρατών. Και, συνεπώς, ήταν απολύτως αποδεκτή η κατάκτηση άλλων χωρών ή τμημάτων τους, από χώρες πιο ισχυρές. Οι πόλεμοι αποτελούσαν το μέσον απόκτησης πλούτου και ισχύος.

Στην απόλυτη αυτή ασυδοσία προσπάθησαν να θέσουν κάποια όρια οι έκτοτε διεθνείς συμφωνίες, όπως του Aristide-Briand το 1927, που απαγόρευε εντελώς τον πόλεμο, και όπως η συμφωνία Kellog-Briand το 1928, την οποίαν υπέγραψαν 58 τότε κράτη.

Ωστόσο, οι προσπάθειες αυτές απαγόρευσης του πολέμου, ως μέσο επίλυσης των διαφορών μεταξύ χωρών, γελοιοποιήθηκαν με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το πέρας του, επανήλθαν οι ειρηνοποιοί, και το 1945 υπογράφηκε ο Χάρτης των ΗΕ, που απαγορεύει απειλή και χρήση βίας εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας άλλης χώρας. Η νέα αυτή προσπάθεια, για την κατάργηση των πολέμων υπήρξε αρκετά επιτυχής, αφού στα 65 χρόνια που ακολούθησαν την υπογραφή της, οι πόλεμοι που έλαβαν χώρα στην υφήλιο ήταν μόλις το 6% αυτών, πριν από την ισχύ του Χάρτη των ΗΕ. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η σημαντική ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου, σε πείσμα των προβλημάτων του, αντικατέστησε σε σημαντικό βαθμό τους πολέμους, στην αναζήτηση πλούτου και ισχύος.

Σίγουρα, οι συνθήκες αυτές εναντίον των πολέμων δεν τους εξάλειψαν εντελώς, αλλά θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι τους περιόρισαν σε πολύ σημαντικό βαθμό. Παράλληλα, όμως, αναπτύχθηκε κλίμα υποκρισίας και διακρίσεων, στους τρόπους αντιμετώπισής τους. Να αναφέρω, εντελώς, ενδεικτικά τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Βιετνάμ και την εισβολή στο Ιράκ. Ακόμη, και την εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών, αφενός με την αδιαφoρία της διεθνούς κοινότητας για την εισβολή της Τουρκίας, εναντίον της Κύπρου, επί 50 χρόνια και αφετέρου της γενικευμένης κατακραυγής και καταδίκης της Ρωσίας, για την εισβολή της, εναντίον της Ουκρανίας. Ωστόσο, με τον νέο πλανητάρχη, η αντιμετώπιση και της Ουκρανίας άλλαξε ριζικά, αφού τον Απρίλιο του 2025 ο Donald Trump απείλησε τον Zelenski ότι αν δεν δεχτεί να εκχωρήσει στη Ρωσία 20% από τα εδάφη της, για να γίνει ειρήνη, κινδυνεύει να χάσει ολόκληρη τη χώρα του.

ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η νέα εικόνα της υφηλίου φαίνεται τρομακτική, ιδίως για τις μικρότερες και αδύναμες χώρες του πλανήτη, που φαίνεται να μην έχουν πια, ούτε την ουτοπία μιας άνωθεν προστασίας.

Αλλά, είναι άραγε τόσο τρομακτική η νέα κατάσταση; Θα είναι πράγματι τόσο αδιέξοδη, που να δικαιολογεί την ξέφρενη προσφυγή στη στρατικοποίηση της υφηλίου; Ή και κάτω από αυτήν, την απειλή ιδιαίτερα στην περίπτωση της πανικόβλητης ΕΕ, που έχει αποφασίσει να βιώσει αρκετά χρόνια από σήμερα, κάτω από συνθήκες ακόμη πιο αυστηρής λιτότητας, από την αντίστοιχη που της επέβαλε το σύμφωνο Σταθερότητας, υπάρχει σκιά συμφερόντων;

Ο κίνδυνος επιθέσεων, από χώρα σε χώρα, είναι σαφώς μεγαλύτερος τώρα, από όσο πριν. Ωστόσο, το γεγονός ότι ο νέος πλανητάρχης ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη μείωση του εμπορικού ελλείματος της Αμερικής, σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι

το 50% περίπου των ευρωπαϊκών εξοπλισμών προέρχεται τα τελευταία χρόνια από τις ΗΠΑ μπορεί εν μέρει να ερμηνεύσει τμήμα του πανικού της ΕΕ, για πιθανή εισβολή της Ρωσίας, εναντίον της.

Βεβαίως και θα υπάρξει μια μορφή νέας διεθνούς τάξης, που θα διαφέρει πολύ από την προηγούμενη, αλλά πιθανότατα δεν θα είναι τόσο τρομακτική, όσο το απόλυτο χάος. Ο Donald Trump θέλει και δεν θέλει να συνεργαστεί με τους δύο ηγέτες του κόσμου, τον Ρώσο και τον Κινέζο. Αλλά, ας υποθέσουμε ότι θα υπάρχει, έστω μακρόθεν κάποια μορφή συνεργασίας. Αν ναι, πάντοτε υποθέτοντας, θα διαμορφώσουν ένα «φάντασμα» νέας διεθνούς τάξης, στην οποίαν να μην υπάρχει εμφανής ανταγωνισμός, αλλά σχέσεις συνωμοσίας, εφόσον ο Xi Jinping θα παραμένει εχθρός του Donald Trump. Και, χάρη σε αυτό το είδος της περίεργης συνεργασίας, ελπίζει ο Αμερικανός ηγέτης να καταφέρει να εξασφαλίσει στην υφήλιο συνθήκες ασφάλειας και ειρήνης. Οι μάλλον συχνές επαφές του τελευταίου καιρού, μεταξύ του Αμερικανού και του Ρώσου ηγέτη αναφέρονται στην διαπίστωση και στην υπογράμμιση κοινών σημείων, που τους προσεγγίζουν. Όπως, π.χ. ότι και οι δύο χώρες τους πολέμησαν εναντίον των Ναζί. Όπως, ότι και οι δύο αγαπούν τις πατρίδες τους και ότι η μεταξύ τους συνεργασία μπορεί να αποδειχθεί πολύ θετική. Όπως η μελλοντική δυνατότητα να συνυπάρχουν στο ΝΑΤΟ, χωρίς να παρεμποδίζεται η υλοποίηση των εκατέρωθεν επιδιώξεών τους. Και πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο Donald Trump θαυμάζει τους δύο άλλους ηγέτες και προτιμά τη συνύπαρξη μαζί τους από ότι με τους Ευρωπαίους. Και σε ότι αφορά τον Κινέζο ηγέτη, σαφώς δεν επιθυμεί, και δεν είναι έτοιμος για Γ’Παγκόσμιο.

Όλα τα παραπάνω, σαφώς, δεν είναι σε θέση να περιορίσουν τις εύλογες ανησυχίες μας, σχετικά με τις εξελίξεις που ενδέχεται να έχει η ολική καταστροφή της προηγούμενης διεθνούς τάξης. Αλλά, οπωσδήποτε, είναι μια ελπίδα, που όμως αν επικρατήσει το χάος θα αποδειχθούν δυστυχώς φρούδες.

militaire.gr

Έντι Ράμα στην Corriere Della Sera: «Ιταλία και Αλβανία είναι μία χώρα»

Από

anixneuseis

November 17, 2025

Η πρώτη διακυβερνητική σύνοδος κορυφής Ιταλίας-Αλβανίας στη Βίλα Ντόρια Παμφίλι στη Ρώμη επιβεβαίωσε την ολοένα και πιο στενή σχέση μεταξύ των δύο κρατών και την προσωπική (και πολιτική) σχέση μεταξύ των Πρωθυπουργών Τζόρτζια Μελόνι και Έντι Ράμα.

Ο Πρωθυπουργός των Βαλκανίων έφτασε στο σημείο να πει ότι η Ιταλία και η Αλβανία είναι «μία χώρα».

Παρόλο που η διαμάχη -τόσο πολιτική όσο και δικαστική- για τα κέντρα για μετανάστες από την Ιταλία σε αλβανικό έδαφος προκαλεί κάποιους πονοκεφάλους. «Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ήμασταν και παραμένουμε στο πλευρό της ιταλικής κυβέρνησης και σε αυτό το θέμα», δήλωσε ο Ράμα σε συνέντευξή του στην Corriere.

Κύριε Πρωθυπουργέ, σε ποιο πλαίσιο των αλβανοϊταλικών σχέσεων εντάσσεται η συνάντηση μεταξύ των δύο κυβερνήσεων στη Ρώμη;

«Η σύνοδος κορυφής μεταξύ των δύο κυβερνήσεων αποτελεί ιστορική εξέλιξη στις στενές στρατηγικές σχέσεις μεταξύ Αλβανίας και Ιταλίας. Ανοίγει νέες προοπτικές συνεργασίας σε βασικούς τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος, όπως η ενέργεια, η άμυνα και η ασφάλεια των συνόρων, καθώς και σε γεωπολιτικό επίπεδο, αναμφίβολα».

Έχει γίνει πολλή συζήτηση σχετικά με τα κέντρα για Ιταλούς μετανάστες που έχουν δημιουργηθεί στη βόρεια Αλβανία: ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση με αυτές τις εγκαταστάσεις;

«Δεν έχω τίποτα να προσθέσω πέρα από αυτά που εξήγησε πολύ καλά η Πρωθυπουργός σας».

(«Δεν έχουν όλοι κατανοήσει την εγκυρότητα του μοντέλου» του πρωτοκόλλου για τους μετανάστες, δήλωσε η Πρωθυπουργός στην κοινή συνέντευξη Τύπου. «Πολλοί έχουν εργαστεί για να το επιβραδύνουν ή να το μπλοκάρουν, αλλά είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε».)

Κύριε Πρωθυπουργέ, επιτρέψτε μου να ρωτήσω: λειτουργούν αυτά τα κέντρα ή μήπως το μοντέλο τους χρειάζεται αναθεώρηση;

«Το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση θα μας δείξει πώς θα εξελιχθούν αυτά τα κέντρα. Και η ομάδα των εμπλεκόμενων χωρών είναι σημαντική.»

Υπήρξαν πολλές κατηγορίες σχετικά με τη διαχείριση αυτών των κέντρων στην Αλβανία, ιδιαίτερα το σημαντικό κόστος που προκύπτει για την επεξεργασία τόσο λίγων μεταναστών. Για να μην αναφέρουμε τα νομικά ζητήματα. Ποια είναι η απάντησή σας;

Οι κατηγορίες έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, οι οποίες πνίγονται καθημερινά στην ατελείωτη λάσπη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ενώ η ιλιγγιώδης ταχύτητα με την οποία κινείται ο κόσμος της πληροφορίας καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη την κατανόηση της αλήθειας, καθώς τα πόδια των ψεμάτων έχουν γίνει ακόμη πιο γρήγορα στην κυκλοφορία σε όλο τον κόσμο. Η Αλβανία δεν έχει επενδύσει ούτε ένα ευρώ σε αυτό το έργο, οπότε τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορούμε να κατηγορηθούμε όπως συνήθως.

Ποια είναι τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν από κοινού οι δύο χώρες τους τελευταίους μήνες;

Η ένταξη της Αλβανίας στην Ευρώπη στο πλαίσιο αυτού που η Πρωθυπουργός Μελόνι δικαίως αποκαλεί «ευρωπαϊκή επανένωση», κοινά έργα υποδομών, ενέργειας και στρατιωτικού χαρακτήρα και, φυσικά, το κοινό μέτωπο κατά της εμπορίας ανθρώπων και της παράνομης μετανάστευσης.

Η ένταξη της χώρας σας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει πραγματοποιηθεί προς το παρόν: πόσο μακριά είμαστε;

Η Αλβανία βρίσκεται σε μια αποφασιστική στιγμή. Αυτές τις μέρες ανοίγουμε επίσης το τελευταίο κεφάλαιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και θέλουμε να τις ολοκληρώσουμε έως το 2027.

Ποιο ρόλο περιμένετε να διαδραματίσει η Ρώμη για την Αλβανία σε αυτή τη διαδικασία;

«Η Ιταλία είναι ο παραδοσιακός συνήγορος της Αλβανίας στην ΕΕ. Είναι η ισχυρότερη φωνή μας στις Βρυξέλλες. Η χώρα μου δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπληρώσει στην Ιταλία το μεγάλο ηθικό χρέος που οφείλουμε για όλα όσα έχει κάνει για εμάς. Οι Αλβανοί δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτό το χρέος».

Η Ιταλία έχει αναδυθεί από χρόνια που δεν της δινόταν ιδιαίτερη σημασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, λόγω πολιτικής αστάθειας. Ποιος είναι ο ρόλος της Ιταλίας στις Βρυξέλλες σήμερα;

«Η Τζόρτζια Μελόνι έχει οδηγήσει την εκπροσώπηση της Ιταλίας σε άλλο επίπεδο στη διεθνή σκηνή και αυτή είναι πλέον μια ευρέως διαδεδομένη άποψη παγκοσμίως. Όλοι θέλουν να μάθουν τι πιστεύει η Ιταλίδα πρωθυπουργός για κάθε ζήτημα που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα».

Με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και τη στρατηγική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας-Ινδίας, η ΕΕ φαίνεται να βρίσκεται στη γωνία.

«Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά κατά μία έννοια, αυτές οι εξελίξεις αποτελούν μια μεγάλη ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση να αφυπνιστεί».

Το ζήτημα της Ουκρανίας παραμένει ανοιχτό. Έχει έρθει η ώρα το Κίεβο να παραχωρήσει τα εδάφη του στη Ρωσία – όπως απαιτούν ορισμένοι – ή μήπως η ακεραιότητα αποτελεί προϋπόθεση για τυχόν διαπραγματεύσεις;

«Η Αλβανία υποστηρίζει πλήρως την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και καμία λύση που επηρεάζει τα κυρίαρχα σύνορά της δεν μπορεί να γίνει δεκτή ως οριστική. Αλλά ταυτόχρονα, είναι πραγματικά ανησυχητικό το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν έχει ακόμη το δικό της ειρηνευτικό σχέδιο. Και ελπίζω ειλικρινά ότι δεν θα είναι τόσο αργά όσο το τέλος του ίδιου του πολέμου».

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Η Ελλάδα ως γεωπολιτικό παίγνιο. Η σημασία της Αμερικανικής απόβασης

Από

anixneuseis

November 17, 2025

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

Του Παντελή Σαββίδη

Τρία είναι τα στοιχεία που ενδιαφέρουν από την τελευταία αμερικανική απόβαση στην Αθήνα: το LNG, η συμμετοχή της EXXON στο οικόπεδο 2 δυτικά της Κέρκυρας και η Συμφωνία 3+1 (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ +ΗΠΑ).

Η επανενεργοποίηση της πρωτοβουλίας 3+1 υπό προϋποθέσεις είναι θετική αλλά προϋπήρχε ως διαδικασία, απλώς, τώρα αποφασίσθηκε η συνέχισή της. Η προϋπόθεση είναι να συζητήσει η Ελλάδα και η Κύπρος με το Ισραήλ τα πεδία στα οποία θα μπορούσαν να συνεχίσουν την συνεργασία τους και να την επεκτείνουν σε ζητήματα ασφάλειας. Είναι ευνόητο πως μια τέτοια συνεργασία δεν μπορεί να περιλαμβάνει τον διωγμό των παλαιστινίων.

Η συμμετοχή της EXXON στις έρευνες και ενδεχομένως εξορύξεις στο οικόπεδο 2 δυτικά της Κέρκυρας μένει να αποδειχθεί ως προς την ωφελιμότητά της. Το παρελθόν της συμπεριφοράς της EXXON σε ανάλογες περιπτώσεις δεν προκαλεί αισιοδοξία. Η ικανοποίηση προκύπτει από την ψευδαίσθηση ότι η εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών στην ενεργειακή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων θα προστατέψει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, κάτι που η Αθήνα ομολογεί πως δεν μπορεί να πετύχει μόνη της. H EXXON κάνει έρευνες και στην Ελλάδα και στη Λιβύη. Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση πως στο τέλος εκείνο που θα επιδιωχθεί είναι εξορύξεις χωρίς να έχουν ορισθεί οι ΑΟΖ των ενδιαφερομένων χωρών, κάτι που σε ό,τι αφορά το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο υπονοεί στην προέκτασή της η δήλωση της κ. Δαμανάκη για κοινά θαλάσσια πάρκα Ελλάδας-Τουρκίας.

Οι ενεργειακές συμφωνίες σχετικά με το LNG, και τον κάθετο άξονα από Αλεξανδρούπολη προς βορράν, πέραν του κόστους, έχουν χρονικό ορίζοντα (2030-2050) κατά τον οποίο θα κριθούν αν υπερισχύσουν και σε ποιο ποσοστό από τις ΑΕΠ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας).

Η αμερικανική προσπάθεια έχει ως ισομερή στόχο το οικονομικό και το γεωπολιτικό όφελος. Το οικονομικό είναι σαφές. Θα πωλήσουν στην Ε.Ε. 250 δισ. Αμερικανικούς ενεργειακούς πόρους το χρόνο και για τρία χρόνια. Αυτό θα μπορούσε να εκτιμηθεί και ως αγορά προστασίας από μια Ευρώπη ανύπαρκτη γεωπολιτικά.

Ο γεωπολιτικός στόχος, όμως, των ΗΠΑ είναι ανησυχητικός.

Αντιλαμβανόμενες ότι δεν μπορούν να κυριαρχήσουν απολύτως σε έναν πολυπολικό κόσμο, επιδιώκουν την χάραξη μιας νέας ψυχροπολεμικής γραμμής ώστε να ηγούνται ενός μέρους του διαμορφούμενου κόσμου, όπως παλαιότερα του δυτικού.

Η εναλλακτική αυτής της επιλογής θα ήταν η ένταξη και της Ρωσίας και της Κίνας σε ένα ενιαίο παγκόσμιο σύστημα αλλά αυτό δεν θα εγγυάτο την αμερικανική μονοκρατορία.

Σ αυτόν, λοιπόν, τον νέο ψυχρό πόλεμο η Ελλάδα εντάσσεται ολοκληρωτικά στην αμερικανική σφαίρα επιρροής με αποτελέσματα που δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να διαχειριστεί. Γίνεται σαφής ρωσικός στόχος ενώ θα κληθεί να αποβάλει την Κίνα από τις επενδύσεις που έχει κάνει. Με ό,τι, επιπλέον, συνεπάγεται αυτή η πολιτική στις διεθνείς σχέσεις.

Μια τέτοια ενέργεια, την οποία κατά καιρούς έχουν επιχειρήσει κυβερνητικοί παράγοντες χωρίς επιτυχία, πέραν του γεγονότος ότι θα προκαλέσει διεθνή αναξιοπιστία για τη χώρα, θα έχει άμεσες οικονομικές επιπτώσεις.

Από τον Πειραιά στο λιμάνι του οποίου έχουν επενδύσει οι κινέζοι, περνούν περίπου 7,5 εκατομμύρια containers προς Ευρώπη , Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα. Η COSCO έχει μέχρι σήμερα επενδύσει 600 εκατομμύρια, αποφέρει περί τα 150 εκατομμύρια έσοδα στο κράτος,3000 άμεσες και 10000 έμμεσες θέσεις εργασίας. Μεγάλο μέρος των μεταφορών της πραγματοποιείται με ελληνόκτητα πλοία.

Το αμερικανικό ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στον εξοβελισμό της Κίνας από όπου είναι δυνατόν αλλά η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να επικαλεστεί την κατάληξη του γνωστού διαδρόμου IMEC ( India–Middle East–Europe Economic Corridor ) ο οποίος βρίσκεται, ακόμη, στην φάση της φαντασίας. ΟΙ Αμερικανοί σχεδιάζουν ένα είδος πολλαπλού διαδρόμου από την Ινδία μέσω Εμιράτων, Σαουδικής Αραβίας, Ισραήλ και Κύπρου να καταλήγει στην Ελλάδα. Αν το πρόβλημα με την κινεζική παρουσία στον Πειραιά είναι η κατάληξη του διαδρόμου αυτού, η εναλλακτική θα ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Αλλά και από την Θεσσαλονίκη η κυβέρνηση προσπαθεί να εκδιώξει τον Πόντιο, ελληνικής καταγωγής Ιβάν Σαββίδη με μεθόδους που θυμίζουν μαφία.

Και οι Κινέζοι και ο Σαββίδης, επένδυσαν στην Ελλάδα όταν οι Έλληνες κεφαλαιούχοι έβγαζαν στο εξωτερικό τα χρήματά τους εγκαταλείποντας την χώρα λόγω της οικονομικής κρίσης. Επανήλθαν στον γνωστό ρόλο τους.

Υπάρχουν, λοιπόν, τρείς εικόνες που πρέπει να δούμε για την θέση της Ελλάδας στον νέο πολυπολικό κόσμο.

Η μεγάλη εικόνα που δείχνει τον ανταγωνισμό σε επίπεδο μεγάλων δυνάμεων, η μεσαία, που δείχνει την προβολή αυτού του ανταγωνισμού στην περιοχή μας και η μικρή που εστιάζει στην Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ θεωρούν μακροχρόνια στρατηγική απειλή την Κίνα. Ταυτόχρονα, η Ρωσία λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής τριβής στο νέο γεωπολιτικό πεδίο κυρίως στρατιωτικά, ενεργειακά και μέσω της προσέγγισης της με την Κίνα.

Σ αυτήν την αντιπαράθεση Κίνα και Ρωσία διαθέτουν, επίσης, πλεονεκτήματα τα οποία καθιστούν δύσκολη την ανάσχεσή τους. Γι αυτό στην μεγάλη εικόνα δεν επιδιώκεται η αντιπαράθεση αλλά το τεχνολογικό, οικονομικό και στρατιωτικό ξεπέρασμά τους.

Στο μεσαίο επίπεδο η αντιπαράθεση διεξάγεται στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή και τον Ινδοειρηνικό.

Η νέα στρατηγική των ΗΠΑ εγκατέλειψε την προσπάθεια απομάκρυνσής τους από την Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή και για τα οικονομικά και για τα γεωπολιτικά οφέλη που προσφέρουν οι περιοχές αυτές.

Οι επιλογές των παικτών στους οποίους θα στηριχθούν οι ΗΠΑ έχουν διευρυνθεί. Δεν είναι, μόνο, το Ισραήλ στο οποίο και γύρω από το οποίο αναπτύσσουν τις συνεργασίες τους. Είναι και η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, ακόμη και η Συρία με το νέο καθεστώς.

Το παιχνίδι, έτσι γίνεται περίπλοκο στη Μέση Ανατολή με μαύρη τρύπα για τις ΗΠΑ το Ιράν. Την Τεχεράνη δεν την έχει θέσει στο στόχαστρό της η Ουάσιγκτον λόγω της αντιπαράθεσής της με το Ισραήλ. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν το ιρανικό καθεστώς διότι αποτελεί μέσον παρουσίας των αντιπάλων τους, Κίνας και Ρωσίας ως εισόδου στην Μεσόγειο. Η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος βρίσκεται στα αμερικανικά σχέδια ενδεχομένως μέσω του κουρδικού παράγοντα.

Υποτίθεται ότι ο IMEC είναι η στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ για την Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή αλλά η Ουάσιγκτον παίζει σε πολλούς χάρτες και πολλαπλά παιχνίδια. Δημιουργεί μια αβεβαιότητα η οποία έχει καταγραφεί στο Ισραήλ.

Μέσα σε αυτό το σύνθετο γεωπολιτικό παιχνίδι η Ελλάδα πήρε σαφή θέση αντιπαλότητας με δύο δυνάμεις. Θα μπορέσει να την διαχειριστεί;

Ωδινεν όρος, να δούμε τι μυν θα τίξει.

Στις ΗΠΑ ο Δένδιας

Από

anixneuseis

November 17, 2025

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ - ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ — Ο νέος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας υπογράφει το πρακτικό της ορκωμοσίας, κατά τη διάρκει τελετής ορκωμοσίας, στο Προεδρικό Μέγαρο,Αθήνα Τρίτη 9 Ιουλίου 2019 Υπουργοί της νέας Κυβέρνησης υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ορκίζονται από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου σε τελετή στο Προεδρικό Μέγαρο, ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Σημαντικές συναντήσεις: Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας ξεκινά επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ με προγραμματισμένες επισκέψεις στο Σαν Ντιέγκο και το Σαν Φρανσίσκο. Σήμερα, θα επισκεφτεί το Κέντρο Πληροφοριακού Πολέμου Ειρηνικού του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (NIWC), γνωστό για την ειδίκευσή του σε Μη Επανδρωμένα Οχήματα, Κυβερνοπόλεμο και ασφαλείς επικοινωνίες.
Επίσκεψη στο Στάνφορτν: Την Τρίτη 18 Νοεμβρίου, θα μεταβεί στο Σαν Φρανσίσκο, όπου θα επισκεφτεί το Stanford Platform Lab του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, που επικεντρώνεται σε νέες τεχνολογίες και υποδομές υπολογιστών, και το Ινστιτούτο Χούβερ, για επαφές με ακαδημαϊκούς. Επίσης, θα έχει συνάντηση με τον Μητροπολίτη Αγίου Φραγκίσκου Γεράσιμο και την Αντι-Κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, Ελένη Κουναλάκη.
Στο επίκεντρο και οι νέες τεχνολογίες: Την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου, θα συναντηθεί με ομογενείς ακαδημαϊκούς και στελέχη εταιρειών στους τομείς της Ρομποτικής, Τεχνητής Νοημοσύνης, Κυβερνοάμυνας και Καινοτομίας.

Η Ουκρανία και η Ελλάδα εγκαινιάζουν νέα ενεργειακή διαδρομή, Αλεξανδρούπολη – Οδησσός

Από

anixneuseis

November 16, 2025

Η Ουκρανία και η Ελλάδα συμφώνησαν να εγκαινιάσουν μια νέα ενεργειακή διαδρομή που θα προμηθεύει φυσικό αέριο μέσω του «Κάθετου Διαδρόμου» από την Αλεξανδρούπολη στην Οδησσό.

Αυτό ανέφερε το RBC-Ukraine, επικαλούμενο κοινή συνέντευξη Τύπου του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι και του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης τόνισε ότι η νέα διαδρομή φυσικού αερίου θα γίνει μια «ασφαλής ενεργειακή αρτηρία» από νότο προς βορρά, παρέχοντας στην Ουκρανία πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές ενέργειας.

Σημείωσε ότι η Ελλάδα είναι ήδη βασικός κόμβος για την αμερικανική προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και ότι το έργο θα ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια για ολόκληρη την περιοχή.

«Πρόκειται για μια καθοριστική συμβολή στη σταθερότητα και την ασφάλεια της περιοχής μας και της δικής σας. Το έργο καθίσταται δυνατό χάρη στις υποδομές και τις στρατηγικές συνεργασίες της Ελλάδας», δήλωσε ο πρωθυπουργός.

Στη συνέντευξη Τύπου, σημειώθηκε ότι το φυσικό αέριο από το ελληνικό λιμάνι της Αλεξανδρούπολης θα παραδοθεί στην Οδησσό μέσω Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Μολδαβίας.

Ο Ζελένσκι επιβεβαίωσε ότι οι πρώτες παραδόσεις φυσικού αερίου μέσω Ελλάδας θα ξεκινήσουν ήδη από τον Ιανουάριο του 2026. Τόνισε ότι οι συμφωνίες αποτελούν μέρος ενός μεγάλου ενεργειακού πακέτου που έχει προετοιμαστεί για τον χειμώνα για να αντισταθμίσει την απώλεια εγχώριας παραγωγής μετά τις ρωσικές επιθέσεις.

«Αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος της ενεργειακής μας ασφάλειας. Οι πρώτες συμφωνίες θα εφαρμοστούν το πρώτο τρίμηνο. Υπάρχουν επίσης μακροπρόθεσμα έργα – οι ενεργειακές μας εταιρείες τα έχουν συζητήσει», σημείωσε ο Ζελένσκι.

Ο Πρόεδρος ευχαρίστησε επίσης την Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες για τον καθοριστικό ρόλο τους στην παροχή ενεργειακών πόρων στην Ουκρανία.

Η δημιουργία ενός νέου διαδρόμου φυσικού αερίου θα πρέπει να ενισχύσει την ενεργειακή ανθεκτικότητα της Ουκρανίας στο πλαίσιο του πολέμου με τη Ρωσία και να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο της διατλαντικής συνεργασίας, σημείωσε ο Ουκρανός ηγέτης.

Υπεγράφη μνημόνιο στην κατοικία του Έλληνα πρωθυπουργού

Ελληνικές και ουκρανικές εταιρείες φυσικού αερίου υπέγραψαν μνημόνιο προθέσεων στην κατοικία του Έλληνα Πρωθυπουργού για την προμήθεια αμερικανικού LNG στην Ουκρανία από τον Δεκέμβριο του 2025 έως τον Μάρτιο του 2026. Η υπογραφή μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι ERT-news.

Το έγγραφο υπογράφηκε παρουσία του Προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και της Πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα Πρώτο Θέμα, «η υπογραφή μνημονίου προθέσεων μεταξύ της ελληνικής DEPA Trading και της ουκρανικής Naftogaz για την προμήθεια αμερικανικού LNG στην Ουκρανία από τον Δεκέμβριο του 2025 έως τον Μάρτιο του 2026 θα αποτελέσει κρίσιμη συμβολή στην περιφερειακή και ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια και ανθεκτικότητα, και θα υποστηρίξει επίσης την Ουκρανία κατά τη διάρκεια ενός δύσκολου χειμώνα».

Επικαλούμενη ελληνικές κυβερνητικές πηγές, το δημοσίευμα προσθέτει ότι «οι ενεργειακές υποδομές της Ελλάδας διασφαλίζουν σταθερό εφοδιασμό με φυσικό αέριο μέσω του Κάθετου Διαδρόμου».

Ο Ζελένσκι έφτασε στην Αθήνα για συνομιλίες με Έλληνες ηγέτες σχετικά με την ενεργειακή και αμυντική συνεργασία. Έχει ήδη συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ελλάδας, Κωνσταντίνο Τασούλα, μετά τον οποίο ξεκίνησαν οι συνομιλίες με τον Μητσοτάκη. Αργότερα έχει προγραμματιστεί συνάντηση με τον Πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Μυστικές διαπραγματεύσεις στην Ουάσινγκτον- Ετοιμάζουν αντικαταστάτη του Ζελένσκι;

Από

anixneuseis

November 16, 2025

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αναζητούν ενεργά έναν αντικαταστάτη του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι και φιλοξενούν διάφορους πολιτικούς του καθεστώτος του Κιέβου στην Ουάσιγκτον για τον σκοπό αυτό, δήλωσε σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας Μίκολα Αζάροφ.

«Γνωρίζω ότι οι Αμερικανοί συνομιλούν ενεργά, συναντώνται και προσκαλούν ορισμένους πολιτικούς από το καθεστώς του Κιέβου στην Ουάσινγκτον τους τελευταίους έξι μήνες, πιθανώς διαμορφώνοντας τη γνώμη τους γι’ αυτούς και, απ’ όσο καταλαβαίνω, διαμορφώνοντας ένα άτομο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει (τον Ζελένσκι)» – δήλωσε ο Αζάροφ στο TASS.

Ο Αζάροφ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός της Ουκρανίας από το 2010 έως το 2014, δήλωσε ότι το σκάνδαλο διαφθοράς που ξέσπασε στην Ουκρανία γύρω από τον στενό κύκλο συνεργατών του Ζελένσκι επιβεβαιώνει μόνο ότι οι ΗΠΑ αναζητούν τον αντικαταστάτη του.

– Αν δεν το έκαναν αυτό, τότε το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας δεν θα είχε την ευκαιρία να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο – εκτίμησε ο Αζάροφ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί μετά την παραίτηση του Ζελένσκι.

– Αν όλοι σέβονται το σύνταγμα, τότε αν παραιτηθεί, ο πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου, ο νυν (Ρουσλάν) Στεφάντσουκ, θα γίνει υπηρεσιακός πρόεδρος. Αλλά είναι επίσης ένα άτομο σαν τον Ζελένσκι, και τίποτα καλό δεν θα συμβεί εκεί. Αλλά θα είναι υποχρεωμένος να προκηρύξει εκλογές εντός δύο μηνών. Αυτό λέει το σύνταγμα. Είναι δύσκολο για μένα να πω τι θα συμβεί στην πραγματικότητα, επειδή η κατάσταση δεν ρυθμίζεται από το σύνταγμα, αλλά από τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς – είπε ο Αζάροφ.

Novosti.rs

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Τουρκάλα υπουργός: Οι μισές τουρκικές οικογένειες είναι άτεκνες!

Από

anixneuseis

November 16, 2025

Η Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών και Οικογένειας της Τουρκίας προειδοποίησε για την αυξανόμενη μείωση των ποσοστών γεννήσεων στην Τουρκία, χαρακτηρίζοντας το ζήτημα ως «εθνικό ζήτημα επιβίωσης», εν μέσω στοιχείων που αποκαλύπτουν ότι οι μισές οικογένειες είναι άτεκνες, γράφει η τουρκική εφημερίδα Hürriyet.

Η Μαχινούρ Οζντεμίρ Γκόκτας επεσήμανε ότι οι επίσημες προβλέψεις δείχνουν ότι ο αριθμός των παιδιών ηλικίας δημοτικού σχολείου θα μειωθεί κατά 900.000 παιδιά τα επόμενα πέντε χρόνια, προσθέτοντας: «Πολλές από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε πηγάζουν από την αποδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας».

Η Τουρκάλα υπουργός υπερασπίστηκε την απόφαση της κυβέρνησης να ανακηρύξει το 2025 «Έτος της Οικογένειας», υποστηρίζοντας ότι αντιμετώπισε «εκστρατείες δυσφήμισης και παραπληροφόρησης».

Επέκρινε τις προσπάθειες να αντιπαραβληθεί η έννοια της οικογένειας με τα δικαιώματα των γυναικών, υποστηρίζοντας ότι «όποιος εξυμνεί το ένα ενώ υπονομεύει το άλλο στην πραγματικότητα αποδυναμώνει και τα δύο».

Δήλωσε ότι ο ατομικισμός και η κοινωνική απομόνωση βρίσκονται σε άνοδο, προειδοποιώντας ότι η μείωση του πληθυσμού της Τουρκίας δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από οικονομικούς παράγοντες.

Πρόσθεσε: «Αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να περιοριστεί στα επίπεδα εισοδήματος ή στα ποσοστά απασχόλησης. Σε όλο τον κόσμο, οι χώρες λαμβάνουν μέτρα για την ενίσχυση των οικογενειών», σημειώνοντας ότι και η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα πέρα από ιδεολογικές διαιρέσεις.

Το ποσοστό γονιμότητας στην Τουρκία μειώνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, πέφτοντας πολύ κάτω από το επίπεδο αναπλήρωσης. Η κυβέρνηση έχει εισαγάγει διάφορα κίνητρα, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής υποστήριξης για τους νέους γονείς, σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει αυτή την τάση, όπως σημειώνεται.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Ηγέτης του AfD: Η Πολωνία αποτελεί μεγαλύτερη απειλή από τη Ρωσία

Από

anixneuseis

November 16, 2025

«Δεν βλέπω κανέναν κίνδυνο για τη Γερμανία από τη Ρωσία αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο Γερμανός πολιτικός Τίνο Χρούπαλ σε μια εκπομπή του ZDF, ενώ παράλληλα υποστήριξε ότι «η Πολωνία θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει κίνδυνο».

Ο Χρούπαλ είναι συμπρόεδρος του ακροδεξιού λαϊκιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο προηγείται αυτή τη στιγμή στις γερμανικές δημοσκοπήσεις με περίπου 26% υποστήριξη, μπροστά από το κυβερνών CDU/CSU.

Ο Γερμανός πολιτικός είναι γνωστός εδώ και καιρό για τις φιλορωσικές και αντιδυτικές του απόψεις, έχοντας επισκεφθεί τη Ρωσία αρκετές φορές στο παρελθόν και είχε αντιταχθεί ανοιχτά στην υποστήριξη της Γερμανίας προς την Ουκρανία.

Το κόμμα του κατηγορείται ολοένα και περισσότερο από κεντρώους Γερμανούς πολιτικούς ότι προωθεί τα συμφέροντα του Κρεμλίνου στο εσωτερικό, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σταματήσει την εκλογική του άνοδο.

Ο Χρούπαλ κατηγόρησε την Πολωνία για «διπλά μέτρα και σταθμά, διπλή ηθική» επειδή αρνήθηκε να εκδώσει έναν Ουκρανό πολίτη, τον οποίο οι γερμανικές αρχές υποπτεύονται για σαμποτάζ στους αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream το 2022.

Πρόσθεσε ότι «τα οικονομικά συμφέροντα της Πολωνίας είναι διαφορετικά από αυτά της Γερμανίας, όπως ακριβώς και αυτά της Ρωσίας».

Ακόμα πιο ακραίος ήταν ο συνάδελφός του στο κόμμα, Φάμπιαν Κέμπελ Χ. Σε πρόσφατη ανάρτησή του, υπονόησε ότι η Πολωνία «όχι μόνο διέπραξε τη μεγαλύτερη κλοπή γης στην ευρωπαϊκή ιστορία εναντίον της Γερμανίας, αλλά και τη μεγαλύτερη μαζική απέλαση στην ανθρώπινη ιστορία», αντανακλώντας το ανησυχητικό αναθεωρητικό αίσθημα μεταξύ των μελών του κόμματος.

Ωστόσο, το AfD διχάζεται ολοένα και περισσότερο σχετικά με τη στάση του απέναντι στη Ρωσία, καθώς το κόμμα προσπαθεί να μαλακώσει την εικόνα του και να προσελκύσει κεντρώους ψηφοφόρους. Για παράδειγμα, ο εκπρόσωπος αμυντικής πολιτικής της κοινοβουλευτικής ομάδας του AfD, Ρούντιγκερ Λούκασεν, επέκρινε τον συνάδελφό του, λέγοντας ότι η Ρωσία «δεν δείχνει καμία επιθυμία για ειρήνη» και ότι η θεωρία της πολωνικής απειλής είναι «παράλογη».

Η Άλις Βάιντελ, συμπρόεδρος του AfD, εκπροσωπεί επίσης μια ριζικά διαφορετική θέση. Έχει επικρίνει τη Ρωσία για παραβίαση του ευρωπαϊκού εναέριου χώρου και έχει καταδικάσει μέλη του κόμματός της για ταξίδια στη Ρωσία. Σχολιάζοντας τις τελευταίες δηλώσεις του Χρούπαλ, είπε ότι το κόμμα «δεν πρέπει να συνεχίσει έτσι» και «δεν μπορεί να το αντέξει οικονομικά».

Η κλιμακούμενη ρήξη μεταξύ του Βάιντελ και του Χρούπαλ θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική για το μέλλον της ηγεσίας του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία και τη στάση του απέναντι στη Ρωσία. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, καθώς το κόμμα έχει πραγματική πιθανότητα να εισέλθει στην κυβέρνηση στις μελλοντικές εκλογές της Bundestag και να ασκήσει σημαντική επιρροή στη μορφή των ευρωρωσικών σχέσεων.

Η υπόθεση Χρούπαλ δείχνει ότι ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί εξακολουθούν να οραματίζονται μια επιστροφή στο παλιό επιχειρηματικό μοντέλο με τη Ρωσία και αντιλαμβάνονται την αντίθεση της Πολωνίας σε μια τέτοια συνεργασία ως απειλή για τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα.

Οι απόψεις τους λένε πολλά για τη διαρκή ισχύ της ρωσικής επιρροής στη Γερμανία, ακόμη και μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία και στο πλαίσιο μιας κλιμακούμενης υβριδικής σύγκρουσης που επηρεάζει άμεσα και τη χώρα.

Αυτό αναπόφευκτα εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια των κινήτρων αυτών των πολιτικών.

Τέτοιες δηλώσεις δεν θα ωφελήσουν τις πολωνο-γερμανικές σχέσεις, εξυπηρετώντας μόνο τους διχαστικούς στόχους της Ρωσίας.

Τα σχόλια του Χρουπάλ έγιναν γρήγορα πρωτοσέλιδα στα πολωνικά μέσα ενημέρωσης, όπου αποτέλεσαν αντικείμενο σκληρής κριτικής και τροφοδότησαν αντιγερμανικά αισθήματα.

Επιπλέον, σίγουρα θα χρησιμοποιηθούν από τη ρωσική προπαγάνδα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ταιριάζοντας απόλυτα στην αφήγηση μιας «πολεμοκάπηλης Πολωνίας και μιας ειρηνικής Ρωσίας».

(Πρακτορεία)

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

1...487488489...3,034 Σελίδα 488 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Turkey Is Thwarting Trump’s Attempts to Disarm Hamas, Achieve Peace in the Middle East

Σύμμαχος ή εξάρτημα των ΗΠΑ η Ελλάδα; Χρήστος Καπούτσης

Ηρακλής Γωνιάδης: Τα μπότοξ δεν είναι αρκετά για την ανόρθωση της επαρχίας

Κ. Χολέβας: ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΓΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ

Προς νέα διεθνή τάξη ή προς το χάος; Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Έντι Ράμα στην Corriere Della Sera: «Ιταλία και Αλβανία είναι μία χώρα»

Η Ελλάδα ως γεωπολιτικό παίγνιο. Η σημασία της Αμερικανικής απόβασης

Ο γεωπολιτικός στόχος, όμως, των ΗΠΑ είναι ανησυχητικός.

Στις ΗΠΑ ο Δένδιας

Η Ουκρανία και η Ελλάδα εγκαινιάζουν νέα ενεργειακή διαδρομή, Αλεξανδρούπολη – Οδησσός

Μυστικές διαπραγματεύσεις στην Ουάσινγκτον- Ετοιμάζουν αντικαταστάτη του Ζελένσκι;

Τουρκάλα υπουργός: Οι μισές τουρκικές οικογένειες είναι άτεκνες!

Ηγέτης του AfD: Η Πολωνία αποτελεί μεγαλύτερη απειλή από τη Ρωσία