Αρχική Blog Σελίδα 479

François Hollande : « Le plan de Trump pour l’Ukraine réduit l’Europe au rang de spectatrice assiégée »

0

 

L’ancien chef de l’Etat estime, dans un entretien au « Monde », que « pour Trump, notre continent est fini, il n’est plus dans le jeu », et que si Zelensky « tombe, c’est notre sécurité qui est entamée. Et, un jour ou l’autre, c’est nous aussi qui chuterons ».

Propos recueillis par  et

Présent à Pessac (Gironde), samedi 22 novembre, à l’occasion de la 35e édition du Festival international du film d’histoire, l’ancien président de la République François Hollande s’alarme, auprès du Monde, du « plan de paix » de Donald Trump pour l’Ukraine, dévoilé la veille, estimant qu’il acte la rupture entre les Etats-Unis et l’Europe et qu’il place le président ukrainien, Volodymyr Zelensky, dans un « dilemme effroyable ».

Quelle lecture faites-vous du « plan de paix » du président américain ?

Nous vivons un moment à la fois historique et dramatique. Historique car ce plan ne consacre pas seulement la capitulation de l’Ukraine mais la relégation de l’Europe sous la tutelle d’un condominium russo-américain. Dramatique parce que, pour l’Ukraine, il acte l’abandon définitif du tiers de son territoire et l’absence de garanties de sécurité la protégeant d’autres agressions de la Russie. Dramatique, enfin, parce ce que ce plan n’est rien d’autre que la reprise, par Donald Trump, des exigences de Poutine, et qu’il réduit l’Europe au rang de spectatrice assiégée.

Trump croit-il vraiment qu’il est possible de mettre fin au conflit ?

Il l’imagine certainement, mais c’est ne rien comprendre aux leçons de l’histoire. S’il prive l’armée ukrainienne de ses capacités, s’il ne garantit pas la sécurité de Kiev, Poutine prendra son temps pour avaler l’Ukraine tout entière. A la différence de tout dirigeant d’un pays démocratique, il pense avoir l’éternité pour lui. Le temps fait partie de sa stratégie. Pour lui, il n’y a jamais de règlement définitif. Tout conflit est gelé en attendant la prochaine aventure.

Que peut faire Volodymyr Zelensky ?

Zelensky est dans un dilemme effroyable. Soit il accepte le plan, et son peuple le considérera comme le président qui, après de si lourdes pertes, a capitulé. Soit il ne cède pas et, dans ce cas, Poutine se sentira libre de continuer la guerre et Trump arrêtera de soutenir l’armée ukrainienne et de lui fournir les renseignements indispensables.

Si Zelensky signe, il est condamné ; s’il ne signe pas, il peut être écrasé. Le plan Trump prévoit déjà de l’éliminer car il prévoit des élections dans les cent jours. Poutine aura alors atteint ses objectifs initiaux. La seule alternative à ce scénario, c’est que les Européens prennent leurs responsabilités.

C’est-à-dire ?

Ce plan n’est pas seulement un règlement inacceptable de la question ukrainienne, c’est aussi un texte qui s’adresse à nous. Jusque-là, Trump avait rencontré Poutine à plusieurs reprises sans associer les Européens, mais ça n’avait pas eu de suites. Aujourd’hui, il n’abandonne pas seulement Zelensky, il s’affranchit de tout : il ne vient plus au G20 ; il est absent de l’accord sur le climat ; il est prêt à accueillir Poutine au G8, à le libérer de toutes sanctions et à l’absoudre des atrocités commises par son armée en Ukraine.

Trump va même jusqu’à établir une distinction entre l’OTAN des Etats-Unis, comme si l’Amérique en avait terminé avec l’Alliance atlantique et que cette organisation née en 1949 n’était plus que l’affaire des Européens, sans les Américains. Ce plan acte une rupture totale avec l’Europe et avec l’ordre qui prévaut depuis soixante-quinze ans.

Que doivent faire les Européens ?

Corriger le plan s’il est encore amendable. Dire qu’ils vont livrer autant d’armes que possible. Nous avons été trop prudents dans les livraisons. Nous avons vécu dans l’idée que Poutine allait agiter l’arme nucléaire si nous livrons des missiles ou des batteries. Les Européens ont eu peur et ils ont laissé les Ukrainiens tous seuls face à l’agression. Poutine ne comprend que les rapports de force : autant faut-il les exercer face à lui. Quand, en 2014, je lui ai annoncé que je ne lui livrerais pas les porte-hélicoptères Mistral, il n’a pas dit : « Vous me le paierez. » Il m’a dit : « Vous me rembourserez. »

Enfin, les Européens doivent demander à Donald Trump une clarification de la relation transatlantique, afin de savoir s’ils sont encore un allié fiable et même tout simplement notre allié.

Quitte à acter une rupture ?

La rupture est déjà là ! Pour Trump, notre continent est fini, il n’est plus dans le jeu. Comme il l’avait dit à Zelensky dans le bureau Ovale, en février, il ne dispose plus des cartes. Nous n’avons ni pétrole ni gaz, nous n’avons plus de grandes industries, nous ne dominons pas l’Internet, et si nous réalisons encore des excédents commerciaux, c’est au détriment des Etats-Unis, d’où l’offensive de Trump sur les droits de douane. Face à lui, nous sommes pusillanimes. Pire : nous tolérons ses extravagances et nous ne revendiquons pas suffisamment les valeurs que nous portons. Bref, à ses yeux, nous sommes des joueurs de seconde division par rapport aux empires et aux puissances d’argent.

Ce qui est très inquiétant, c’est que l’Europe n’a pas d’incarnation politique : le président français, Emmanuel Macron, est en fin de parcours ; le chancelier allemand, Friedrich Merz, est à la tête d’une coalition fragile avec une extrême droite très forte ; le premier ministre britannique, Keir Starmer, est très contesté ; quant à la présidente du conseil italien, Giorgia Meloni, Trump en a fait son alliée la plus proche.

La situation politique de la France met-elle l’Europe en danger ?

Oui, dans ce contexte, la fragilité de la France est un élément d’insécurité supplémentaire pour l’Europe. Si la France veut participer au réarmement, il faut qu’elle ait un budget de la défense voté dans le cadre de la loi de finances. Si, demain, c’est la loi spéciale qui s’impose faute de compromis, ce sont les dépenses de l’année précédente qui vaudront, et les 6 milliards d’euros prévus pour améliorer notre capacité de défense ne seront pas là.

Tout se tient : l’état de notre démocratie, c’est la force de notre défense et la crédibilité de notre sécurité. C’est la raison pour laquelle Trump et Poutine poussent les extrêmes droites en Europe pour nous affaiblir et nous neutraliser.

Quel message voudriez-vous adresser à Zelensky ?

Lui dire qu’il n’est plus seulement un président ukrainien, abandonné par celui qu’il croyait être son protecteur, les Etats-Unis. Il est devenu le premier défenseur du continent européen. A ce titre, notre obligation est de le soutenir. S’il tombe, c’est notre sécurité qui est entamée. Et, un jour ou l’autre, c’est nous aussi qui chuterons.

https://www.lemonde.fr/politique/article/2025/11/23/francois-hollande-le-plan-de-trump-reduit-l-europe-au-rang-de-spectatrice-assiegee_6654505_823448.html

Γεωπολιτικές Αναταράξεις: Από την Άγκυρα και τη Μόσχα μέχρι την Ουκρανία – Η Ελλάδα και η Κύπρος σε περιβάλλον αυξανόμενης πίεσης

1

Του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου 

Η τελευταία εβδομάδα ανέδειξε, με τρόπο σχεδόν ταυτόχρονο, μια σειρά γεωπολιτικών εξελίξεων που φέρνουν την Ελλάδα και την Κύπρο στο επίκεντρο ενός τριγώνου πιέσεων: Άγκυρα – Μόσχα – Ουάσινγκτον.
Είτε πρόκειται για τις τουρκικές αιτιάσεις περί «παραβίασης» θαλάσσιων χωροταξικών περιοχών, είτε για τις δηλώσεις της Μαρίας Ζαχάροβα κατά της συμφωνίας Αθήνας–Κιέβου, είτε για το νέο σχέδιο Τραμπ σχετικά με την Ουκρανία, το περιβάλλον γύρω από τον ελληνισμό γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό.
1. Το τουρκικό ΥΠΕΞ κατηγόρησε την Ελλάδα ότι «παραβιάζει τουρκικές θαλάσσιες περιοχές» μέσω του εθνικού θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού. Πρόκειται για ακόμη μία απόπειρα ενίσχυσης του αφηγήματος της “mavi vatan/Γαλάζιας Πατρίδας και sahil net/παράκτιου διχτυού” , δηλ δημιουργίας τετελεσμένων / creeping jurisdiction, ώστε η Τουρκία να εμφανίζει ως «αμφισβητούμενες» καθαρά ελληνικές ζώνες.
Η Αθήνα οφείλει να παραμείνει ψύχραιμη αλλά και σε εγρήγορση. H επιμονή της Άγκυρας δεν είναι επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά σταθερή στρατηγική.

2. Η δημοσιοποίηση –παρά τις ρωσικές διαψεύσεις– των 28 σημείων του σχεδίου Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία άνοιξε νέο κύκλο ανησυχιών. Το σχέδιο περιλαμβάνει παύση πυρός, ειδικές ζώνες ασφαλείας, περιορισμούς στις ουκρανικές επιχειρήσεις και ευρείες παραχωρήσεις προς τη Ρωσία, που χαρακτηρίζονται ως “ρεαλιστικές” από την Ουάσινγκτον, αλλά “επώδυνες” από τους Ευρωπαίους.
Η πρόσθετη δήλωση Τραμπ ότι «η Ουκρανία θα αποδεχθεί τη συμφωνία» ενισχύει την πίεση προς το Κίεβο, το οποίο ήδη αντιμετωπίζει στρατιωτική κόπωση. Μία ενδεχόμενη συμφωνία υπό αμερικανικό τελεσιγραφικό ύφος μπορεί να αναδιαμορφώσει την ευρασιατική ισορροπία δυνάμεων – συχνά όχι προς όφελος της Ελλάδας.
3.Η ανάθεση της επόμενης Παγκόσμιας Διάσκεψης για το Κλίμα στην Τουρκία προκαλεί εύλογες απορίες. Η Άγκυρα αξιοποιεί μια ακόμη διεθνή πλατφόρμα για να ενισχύσει την εικόνα της ως “σταθερού” και “παραγωγικού” παίκτη, ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται απούσα σε μια σημαντική συζήτηση για την παγκόσμια ενεργειακή μετάβαση.
Η πράσινη διπλωματία είναι πλέον στρατηγικό μέσο ισχύος — και η γεωπολιτική αξιοποίησή της από την Τουρκία δεν πρέπει να υποτιμάται.
4. Οι δηλώσεις της Μαρίας Ζαχάροβα κατά της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας–Ουκρανίας έφεραν στο προσκήνιο μια δεύτερη πηγή πίεσης. Το ελληνικό ΥΠΕΞ απάντησε ότι η Ελλάδα έχει «αυτονόητο δικαίωμα» να συνάπτει συμφωνίες και ότι «οι απειλές κατά κυρίαρχων κρατών απορρίπτονται αυτοδικαίως».
Η Μόσχα αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να αποθαρρύνει ευρωπαϊκές χώρες από την υποστήριξη προς το Κίεβο — και η Αθήνα δεν αποτελεί εξαίρεση στον σχεδιασμό της.
5. Σε αυτό το ήδη φορτισμένο περιβάλλον, η Κύπρος εισέρχεται σε περίοδο αυξημένου κινδύνου. Η τουρκική διπλωματία επιδιώκει ένα περιβάλλον όπου η Δύση, πιεσμένη από τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τις ανάγκες ενεργειακής ασφάλειας, ενδέχεται να αναζητήσει “εύκολες” διπλωματικές νίκες.
Ο κίνδυνος;
Να επανέλθει στο τραπέζι μία λύση στο Κυπριακό ευνοϊκή προς το ψευδοκράτος, υπό το πνεύμα «να κλείνουμε εκκρεμότητες».
Η Τουρκία ήδη προβάλλει την εικόνα «εποικοδομητικού συνομιλητή» σε διεθνή φόρα, ενώ διοργανώνει κορυφαία παγκόσμια συνέδρια. Παράλληλα, η Ουάσινγκτον, εφόσον προχωρήσει σε “ρεαλιστικού τύπου” συμβιβασμό στην Ουκρανία, μπορεί να θεωρήσει ότι και το Κυπριακό χρειάζεται “δημιουργική προσέγγιση”.
Αυτό το περιβάλλον, όσο κι αν δεν το λέει κανείς δημόσια, είναι δυνητικά επικίνδυνο.
Μία λύση δύο κρατών ή συνομοσπονδίας, έστω και υποδόρια διατυπωμένη, θα αποτελούσε βαρύ προηγούμενο και για την Ελλάδα.
Συμπέρασμα
Η Αθήνα και η Λευκωσία βρίσκονται σε ένα γεωπολιτικό τρίγωνο όπου οι εξελίξεις τρέχουν γρηγορότερα από τις θεσμικές αντιδράσεις.
Η Άγκυρα πιέζει.
Η Μόσχα παρεμβαίνει.
Η Ουάσινγκτον αναζητά συμφωνίες.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ελληνισμός δεν έχει την πολυτέλεια της παθητικότητας.
Απαιτείται στρατηγική, συντονισμός και κυρίως πρόβλεψη — πριν άλλοι αποφασίσουν για εμάς.
https://www.militaire.gr/geopolitikes-anataraxeis-apo-tin-agkyra-kai-ti-moscha-mechri-tin-oykrania-i-ellada-kai-i-kypros-se-perivallon-ayxanomenis-piesis/

Απορρίπτεται και το τρίτο ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ: Ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι τελικής πτώσης της Ουκρανίας

0

Στην Μόσχα θέλουν το Χάρκοβο και η Οδησσός να τεθούν υπό ειδικό καθεστώς ουδετερότητας – Ποιοι πιέζουν τον Β.Πούτιν να μην κάνει ειρήνη

Δεν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία βάσει του νυν ειρηνευτικού σχεδίου Τραμπ στο ουκρανικό: Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του Β.Ζελένσκι απορρίπτουν σθεναρά το ενδεχόμενο το -αρκετά ισορροπημένο- σχέδιο Τραμπ να εγκριθεί απορρίπτοντας τα κύρια σημεία του.

Δηλαδή την αλλαγή συνόρων, αλλά και την διαχείριση των κονδυλίων της ουκρανικής «αναστύλωσης» από τις ΗΠΑ με τις χώρες τους να καταβάλουν 100 δισ. ευρώ σε κάτι που θα διαχειρίζεται η Ουάσιγκτον.

Ο Β.Ζελένσκι ξέρει ότι οι ΗΠΑ θα τον εγκαταλείψουν, αλλά παίζει τις «καθυστερήσεις». ελπίζοντας σε ένα… θαύμα.

Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του συγκαλούν σύσκεψη για την Δευτέρα 24/11 στην Γενεύη, αλλά όλα δείχνουν ότι το ειρηνευτικό σχέδιο δεν θα περάσει, ούτε με μικροαλλαγές, οπότε πάμε σε αυτό που είπε ο υπουργός Στρατού (υπάρχει ειδικό υπουργείο Στρατού) των ΗΠΑ, ότι «το επόμενο σχέδιο θα είναι χειρότερο για την Ουκρανία».

Και η επιτετραμμένη των ΗΠΑ στο Κίεβο, Τζούλι Ντέιβις, δήλωσε το ίδιο ακριβώς:  «Παρότι οι όροι είναι επώδυνοι για την Ουκρανία, η χώρα δεν έχει πολλές επιλογές. Η συμφωνία από εδώ και πέρα μόνο χειρότερη μπορεί να γίνει».

Άλλωστε είναι το τρίτο σχέδιο που καταθέτει ο Ν.Τραμπ και θα απορριφθεί από τους Ουκρανούς και τους φιλοπόλεμους Ευρωπαίους συμμάχους του, βασικά τις ηγεσίες των κρατών που «κρατιούνται με τα δόντια» στην εξουσία και θέλουν ένα αφήγημα για να επιβιώσουν (ή έτσι νομίζουν): Βρετανία και Γαλλία.

Το ζήτημα είναι ότι και στην Ρωσία υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος πριν από μία «καθαρή» νίκη της Ρωσίας και να αφεθούν στα χέρια των Ουκρανών, το Χάρκοβο και η Οδησσός, δύο ρωσόφωνες πόλεις στις οποίες ο πληθυσμός καταπιέζεται από το ουκρανικό καθεστώς.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του στρατιωτικού ηγέτη των Τσετσένων στο μέτωπο, Α.Αλαουντίνοφ: «Εάν το Κίεβο δεν υπογράψει επειγόντως μια συνθήκη ειρήνης, η Ρωσία θα πρέπει να απελευθερώσει την Οδησσό και να ενvθεί με την Υπερδνειστερία.

Σήμερα πρέπει να θέσουμε τέτοιους στόχους για εμάς – την περιοχή της Οδησσού, την περιοχή του Νικολάιφ και ολόκληρη την επικράτεια της Υπερδνειστερίας όπου το 80% των πολιτών έχουν ρωσικά διαβατήρια. Δηλαδή, πρέπει να συνδεθούμε με τους πολίτες μας που ζουν εκεί». 

Γίνονται, κατ’αυτό τον τρόπο αντιληπτές οι πιέσεις που δέχεται και ο Β.Πούτιν…

Ο Β.Πούτιν το γνωρίζει αυτό και γι αυτό είπε ότι το σχέδιο Τραμπ αποτελεί απλώς «μία καλή βάση για περαιτέρω συζήτηση». Θέλει ειδικό καθεστώς ελέγχου στο Χάρκοβο και στην Οδησσό με την απόσυρση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και τον από κοινού έλεγχο με το Κίεβο των δομών πολιτικής προστασίας και αστυνομίας.

Τι μέλλει γενέσθαι τώρα: Το Κίεβο έχοντας απωλέσει το Ποκρόφσκ, το Βοβτσάνκ και το Κουπιάνσκ (οι μάχες που συνεχίζονται αφορούν ρωσικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις) θα χάσει τις επόμενες εβδομάδες, ίσως και πριν το τέλος του έτους, το Μίρνογκραντ και την Λίμαν και σίγουρα θα έχει περικυκλωθεί η Ζαπορίζια, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας, ενώ θα δεχθεί ισχυρή πίεση και η Χερσώνα, όπου οι Ρώσοι έχουν εγκατασταθεί στο παραποτάμιο λιμάνι της χώρας.

Ο Β.Πούτιν έχει χρονοδιάγραμμα μέχρι το 2027 για να ολοκληρωθούν οι στόχοι αυτοί στο πεδίο της μάχης.

Η ειρήνη αυτή την εβδομάδα δεν θα έρθει στην Ουκρανία παρά την προσπάθεια του Ν.Τραμπ. Και το επόμενο σχέδιο για την Ουκρανία, θα είναι χειρότερο από το προηγούμενο, όπως συνηθίζεται…

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/aporriptetai-kai-to-trito-eirineytiko-sxedio-tramp-o-polemos-synexizetai-mexri-telikis-ptosis-tis-oukranias/

Ουκρανία: Από τον πόλεμο στη διπλωματία

0

Γράφει ο Μουρτζούκος Χρήστος

Την ώρα που τις τελευταίες μέρες συζητείται έντονα το ενδεχόμενο τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία, και μάλιστα ταχαίως θα λέγαμε, αναμένουμε την απόφαση της 27ης Νοέμβρη.

Αλλά πριν από αυτό, έχουν προηγηθεί πάρα πολλά. Πριν από μερικές εβδομάδες, η Γερμανία ενημέρωσε τους πολίτες πως θα πρέπει να ετοιμάσουν ένα kit διαβίωσης για τουλάχιστον τρεις ημέρες σε περίοδο καταστροφών, κατά κάποιο τρόπο τρομάζοντας και τους πολίτες. Δημοσίευσε ένα τέτοιο σχέδιο τις προηγούμενες εβδομάδες, προτρέποντας τους πολίτες να έχουν για τουλάχιστον τρεις ημέρες εφόδια για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Η Γερμανία, αναγνωρίζοντας ότι οι σύγχρονες απειλές, ακραία καιρικά φαινόμενα, κυβερνοεπιθέσεις, παραπληροφόρηση και τις γεωπολιτικές εντάσεις να αυξάνονται, εξέδωσε τον νέο οδηγό «Προετοιμασία για Κρίσεις και Καταστροφές» μέσω του Ομοσπονδιακού Γραφείου Προστασίας του Πληθυσμού και Πολιτικής Άμυνας (BBK). Ο οδηγός επισημαίνει ότι, παρά την ασφάλεια της χώρας, οι κρίσεις δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται μακρινό ενδεχόμενο.

Κεντρικό στοιχείο του οδηγού είναι η ατομική ετοιμότητα. Οι πολίτες ενθαρρύνονται να διαθέτουν αποθέματα βασικών ειδών, τροφίμων, νερού και αναγκαίων υλικών, για τρεις έως δέκα ημέρες, προσαρμοσμένα στις προσωπικές τους ανάγκες. Παράλληλα, παρέχονται πρακτικές οδηγίες για την αντιμετώπιση φυσικών φαινομένων, πυρκαγιών, πλημμυρών και διακοπών ρεύματος, καθώς και συμβουλές για την ορθή διαχείριση πληροφοριών στη διάρκεια κρίσεων.

Σημαντικό ρόλο παίζει το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης MoWaS και η εφαρμογή NINA, τα οποία παρέχουν άμεσες ειδοποιήσεις στους πολίτες σε περιπτώσεις κινδύνου. Η συνεργασία ομοσπονδιακών, κρατικών και τοπικών αρχών αποτελεί θεμέλιο της πολιτικής προστασίας, με οργανισμούς όπως το BBK και το Technisches Hilfswerk (THW) να συντονίζουν δράσεις όταν υπερβαίνονται οι δυνατότητες των τοπικών φορέων. Τακτικές ασκήσεις, όπως οι LÜKEX, δοκιμάζουν την αποτελεσματικότητα του συστήματος.

Τέλος, η γερμανική στρατηγική «Resilienzstrategie» υιοθετεί μια ολιστική προσέγγιση που ενσωματώνει πρόληψη, προστασία, αντίδραση και ανάκαμψη. Η κυβέρνηση επιδιώκει τη θωράκιση των υποδομών, την ενίσχυση των εθελοντικών οργανώσεων και την ανάπτυξη της κοινωνικής ανθεκτικότητας. Το συνολικό πλαίσιο στοχεύει στη μείωση ζημιών και ανθρώπινων απωλειών, υπογραμμίζοντας ότι η προστασία του πληθυσμού είναι κοινή ευθύνη κράτους και πολιτών.

Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε η πληροφορία στον γράφων πως έχουν σταλεί έγγραφα στο υγειονομικό προσωπικό της Γερμανίας έτσι ώστε οι γιατροί και οι νοσηλευτές να προετοιμάζονται για νοσηλεία και ιατρική περίθαλψη σε εμπόλεμη κατάσταση. Και μία μέρα αργότερα έρχεται η δήλωση του Υπουργού Άμυνας της Γερμανίας, Μπόρις Πιστόριους, πως στρατιωτικοί ιστορικοί αναφέρουν ότι ίσως να ήταν το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι στην Ευρώπη. Θέλοντας να δείξουμε αυτόν τον τρόπο, ότι η Ρωσία το επόμενο διάστημα θα επιτεθεί στην Ευρώπη νωρίτερα από το 2029 ή το 2030. Εφικτό ή ανέφικτο θα το δείξει η ιστορία. Πολιτική νάνοι ή όχι θα το δούμε στο μέλλον.

Αυτό που είναι σίγουρο ότι γνωρίζουμε είναι ότι κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους πλουτίζοντας στις σκόνες του πολέμου και στην μυρωδιά του θανάτου. Κάποιοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να αυξήσουν την αμυντική τους βιομηχανία και να δικαιολογήσουν τις αποφάσεις τις οποίες έχουν πάρει.

Σε αυτό το πλαίσιο η Γερμανία είναι σε μία δύσκολη θέση την οποία θα πρέπει να διαχειριστεί τα επόμενα χρόνια καθώς μέσα από αυτές τις αποφάσεις θα φανεί η γύμνια του πολιτικού συστήματος στην Γερμανία και του κενού ηγεσίας στην χώρα.

Ο Φρέντριχ Μέρτς μισό χρόνο μετά την εκλογή του στην καγκελάρια δείχνει πραγματικά πολύ μικρός, πολιτικά, και επίσης είναι αξιοσημείωτο ότι μέσα σε μισό χρόνο η δημοτικότητά του έχει πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο, αυτό του 18%. Και επίσης, αν ανοίξουμε την βεντάλια και πάμε περισσότερο προς την Ευρώπη, βλέπουμε και τις δηλώσεις του Τούσκ μετά τις τρεις περιπτώσεις δολιοφθοράς που έγιναν σε σιδηροδρομική γραμμή της Πολωνίας και δεν είναι λίγες φορές που ο Ντόναρτ Τούσκ υιοθετεί ρητορική πολεμικής προετοιμασίας.

Οι Ευρωπαίοι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, με αποτέλεσμα να έχει φέρει την ίδια την Ευρώπη και τους λαούς σε μία πολύ δινή κατάσταση. Η Ευρώπη με τα δισεκατομμύρια που δίνει προς την υποστήριξη της Ουκρανίας έχει καταφέρει να απογοητεύσει τους πολίτες της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι ίδιοι δεν υποστηρίζουν το λαό της Ουκρανίας. Αλλά θα σταθούμε στο γεγονός ότι έχουν πληγεί οι οικονομίες όλων των ευρωπαϊκών χώρων, βλέποντας να δίνουν χρήματα σε ένα τρύπιο βαρέλι και βλέποντας να δίνουν χρήματα σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς, καθώς τα χρήματα προς υποστήριξη της Ουκρανίας τα παίρνουν κάποιοι για την ίδια τους την τσέπη. Αυτό θα πρέπει να το διαχειριστεί και ο ίδιος ο Πρόεδρος Ζελένσκι για την επόμενη ημέρα στην Ουκρανία.

Και βλέπουμε μέσα από το σχέδιο των 28 σημείων, ότι η Αμερική δίνει σωσίβιο κυρίως στον Ζελένσκι αλλά και στο Πούτιν για την επόμενη ημέρα, έχοντας ως όρο μέσα σε ένα από τα 28 σημεία, το ότι οι εμπλεκόμενοι σε αυτή την εμπόλυμη κατάσταση, θα έχουν πλήρη αμνηστία μετά το τέλος του πολέμου και αφού πέσουν οι υπογραφές της ειρηνευτικής διαδικασίας.

Εν κατακλείδει, ο πόλεμος στην Ουκρανία είτε τελειώσει στις επόμενες μέρες, είτε τελειώσει την χρονιά που έρχεται, στις αρχές του 2026, δείχνει την πολιτική γύμνια των ευρωπαίων πολιτικών και κάτι που έχει φέρει ως αποτέλεσμα την απομοίωση του γεωπολιτικού αποτυπώματος της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης και αποδεικνύοντας τελικά το πόσο πολιτικοί νάνοι είναι οι ευρωπαίοι ηγέτες, της τελευταίας τουλάχιστον δεκαετίας.

e-enimerosi.com

Μιχάλης Ψύλος: η Ευρώπη «απατημένη σύζυγος»

1

REUTERS/Al Drago

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η ΕΕ δεν πέτυχε κάνεναν στόχο στην Ουκρανία

Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, που τώρα διαμορφώνεται, δεν είναι κάτι καινούργιο. Όσο και αν ο αμερικανός πρόεδρος λέει πως δεν είναι η τελική προσφορά, για να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους ηγέτες που αντιδρούν ως «απατημένοι σύζυγοι» της διατλαντικής σχέσης.

Αρέσει – δεν αρέσει, το ειρηνευτικό σχέδιο των 28 σημείων είναι η καθυστερημένη υλοποίηση του αναπόφευκτου.

«Η διπλωματία και η διαπραγμάτευση σημαίνουν την εύρεση μιας θέσης που θα είναι το λιγότερο κακό για κάθε πλευρά, μιας θέσης που θα μπορούν να αποδεχτούν και οι δύο, ακόμη και αν δεν είναι τέλεια ή ιδανική», όπως μου είπε ένας Ευρωπαίος βετεράνος διπλωμάτης.

Επιβεβαιώθηκε άλλωστε κατηγορηματικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση σε αυτή τη σύγκρουση. Και όσο περισσότερο παρατείνεται ο πόλεμος, τόσο πιο πιθανό είναι η Ουκρανία να έχει μεγαλύτερες απώλειες. Ένα σενάριο που ακόμη και ο Βολοντίμιρ  Ζελένσκι αναγκάστηκε να παραδεχτεί δημοσίως αυτή την εβδομάδα.

Η πίεση που προκύπτει από την κατάσταση στο πεδίο των μαχών, σε συνδυασμό με το σχέδιο Τραμπ, επιβάλλει τώρα την άμεση διαπραγματευτική οδό. Κάτι που η πλειοψηφία του ουκρανικού λαού, άλλωστε, υποστηρίζει εδώ και πάνω από έναν χρόνο, όπως καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις του ινστιτούτου Gallup.

Κυνική παραδοχή

Ακούγεται κυνικό, αλλά η λύση, όπως πάντα στην ιστορία, θα προέλθει από τους ισχυρούς. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση από τους δύο βασικούς παράγοντες της σύγκρουσης: την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα.

Η Ευρώπη, που προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να γίνει στρατιωτικός παράγοντας, παρακολουθεί από το …σπίτι τη διαπραγματευτική διαδικασία να εξελίσσεται. Χωρίς να συμμετέχει ή να έχει φωνή.

Σύμβουλοι ασφαλείας από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη συναντώνται, βέβαια, σήμερα στη Γενεύη με εκπροσώπους των ΗΠΑ και της Ουκρανίας, μήπως και σώσουν τα προσχήματα

Παγιδευμένη στον Ψυχρό Πόλεμο

Φευ! Η Ευρώπη είναι  παγιδευμένη σε μια δυναμική Ψυχρού Πολέμου 2.0, που όμως η ίδια ενθάρρυνε. Μια παγίδα από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει, λόγω της ανικανότητας της ηγεσίας της και της έλλειψης στρατηγικού οράματος.

Οι Ευρωπαίοι άλλωστε από κοινού με τα «γεράκια» τύπου Βικτόρια Νούλαντ της κυβέρνησης Μπάιντεν, ήταν αυτοί που – δύο μήνες μετά τη ρωσική εισβολή – ανάγκασαν την Ουκρανία στις διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη, να μη διαπραγματευτεί ένα πολύ πιο πλεονεκτικό αποτέλεσμα με τη Μόσχα.

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η ΕΕ δεν πέτυχε κανέναν στόχο στην Ουκρανία. Ούτε τη ρωσική αποχώρηση από τα καταληφθέντα εδάφη, ούτε αλλαγή συμπεριφοράς του Πούτιν. Ευρωπαίοι ηγέτες μικρού βεληνεκούς και οι νέο-συντηρητικοί κύκλοι της κυβέρνησης Μπάιντεν έκαναν απλά…προπαγάνδα, προωθώντας θαυματουργά όπλα και μη ρεαλιστικά όνειρα να ανατρέψουν το καθεστώς Πούτιν.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η τραγική απόδειξη ότι η επιμονή σε μια μη βιώσιμη στρατιωτική πορεία είχε ένα ανυπολόγιστο κόστος.

Η αποτυχία των Ευρωπαίων να προβλέψουν το αναπόφευκτο πληρώθηκε με εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και ανείπωτη καταστροφή, που η πραγματιστική διπλωματία θα μπορούσε να είχε σώσει.

Τριπλή πληγή

Αυτή η κοντόφθαλμη στρατηγική προκάλεσε στην ΕΕ ένα τριπλό τραύμα:

– Να δαπανά διπλάσια χρήματα για τις αμυντικές δαπάνες, σε σχέση με πριν από 10 χρόνια, σε βάρος φυσικά των αναγκών των νοικοκυριών και της πραγματικής οικονομίας.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες όχι μόνο δεν επωφελούνται καθόλου από αυτή τη στρατηγική, αλλά ακόμη χειρότερα, θα πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό για τον πόλεμο, όπως φαίνεται στην έκκληση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προς τα κράτη μέλη να συνεισφέρουν 135 δισεκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία, για το 2026-27.

– Η ΕΕ κατόρθωσε επίσης να «αποκτήσει» έναν εχθρό δίπλα της, τη Ρωσία, την οποία δεν έχει ιδέα πώς να αντιμετωπίσει.

Και να προκαλέσει το τέλος της διπλωματίας ως κεντρικού εργαλείου, που υποτιμάται ολοένα και περισσότερο από τα κράτη και τους θεσμούς της ΕΕ, που πετούν στον «σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας» τις επιτυχίες της ευρωπαϊκής διπλωματίας, στην πορεία της πολιτικής της ύφεσης – από τον Βίλι Μπράντ, τον Μιτεράν, τον Κόλ και τη Μέρκελ.

– Και τρίτον, με όλα αυτά, οι «πολιτικοί νάνοι» της Ευρώπης κατάφεραν επίσης την πλήρη διακοπή των εμπορικών και ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία, ακρωτηριάζοντας την οικονομική και εμπορική  ισχύ της ΕΕ.

Παλάτια στην άμμο

Πολλοί Ευρωπαίοι ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, βετεράνοι διπλωμάτες προειδοποιούσαν, βέβαια, από την αρχή για τους περιορισμούς αυτής της κοντόφθαλμης στρατηγικής. Και κυρίως για τον κίνδυνο μιας ΕΕ παγιδευμένης σε έναν παρατεταμένο Ψυχρό Πόλεμο χωρίς στρατηγική κατεύθυνση. Οι φωνές αυτές όχι μόνο αγνοήθηκαν, αλλά, χειρότερα, κατηγορήθηκαν ότι λειτουργούσαν υπέρ του Πούτιν.

Τελικά, το μόνο που αποδείχθηκε ήταν ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχτιζε «παλάτια στην άμμο». Αδυνατώντας να κάνουν μια ρεαλιστική ανάλυση των συνθηκών, τόσο στο πεδίο των μαχών, όσο και στη διεθνή ισορροπία δυνάμεων.

Και τώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται επί ξηρού ακμής. Σε μια αδύνατη θέση χωρίς πρακτικά να μπορεί να προτείνει καμία εναλλακτική λύση. Μόνο μερεμέτια στο ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ. Να παρακολουθεί η ΕΕ από απόσταση και χωρίς επιρροή τις διπλωματικές εξελίξεις στην Ουκρανία. Και να διαμαρτύρεται για τη «σχέση» Τραμπ- Πούτιν, σαν τον «απατημένο σύζυγο», όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι:

«Μη με γελούν τα μάτια μου,

να μην εβλέπω θάμα

επερπατεί η αγάπη μου

με άλλονε αντάμα…

Καταραμένο ριζικό

καταραμένη στράτα

φέρνεις μπροστά μου τον καημό

και τα πικρά μαντάτα…».

naftemporiki.gr

Κ. Λαμπρόπουλος: Η επόμενη μέρα για Ουκρανία και Ευρώπη

0

Για το σχέδιο των 28 σημείων του Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλά και για τη δεινή θέση που βρίσκεται ο Βομοντίμιρ Ζελένσκι μίλησε στο Liberal, ο ανώτερος στρατηγικός αναλυτής, Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος. Ο κ. Λαμπρόπουλος τονίζει μεταξύ άλλων πως «το Σχέδιο των 28 σημείων αν γίνει αποδεκτό θα σημάνει αλλαγή παραδείγματος με επαναφορά “de facto” αν όχι “de jure” των σφαιρών επιρροής στο διεθνές γίγνεσθαι μετά το πέρα του Ψυχρού Πολέμου», ενώ προσθέτει ότι «Είτε η αποδοχή είτε η άρνηση του σχεδίου Τραμπ θα επιδράσει καταλυτικά για τον Ευρωατλαντικό Χώρο εν γένει», ενώ σε περίπτωση αποδοχής του περισσότερο θα επηρεαστούν οι σκανδιναβικές χώρες και τις χώρες της Βαλτικής.

Συνέντευξη στον Κώστα Βλάχο

1) Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν πως το σχέδιο του προέδρου Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία  είναι ένας συμβιβασμός που αποτυπώνει την εικόνα στο πεδίο. Άλλοι πώς παραχωρεί στη Ρωσία περισσότερα απ’ ό, τι θα έπρεπε. Ποια η άποψη σας; 

Το σχέδιο Ειρήνευσης του Αμερικανού Προέδρου Ντ. Τραμπ παραπέμπει σε ένα πλαίσιο “damage control”, ήτοι περιορισμού και ελέγχου της ζημίας και της καταστροφής, το οποίο όμως δύναται να ερμηνευθεί κατά διττό τρόπο, τόσο ως σχετικώς ρεαλιστικό αποτυπώνοντας εν πολλοίς τους συσχετισμούς επί του πεδίου (υπολογίζοντας και μια πιθανή ταυτόχρονη διάσπαση των αμυντικών γραμμών της Ουκρανίας σε Ζαπορίζια και Ντονιέτσκ το 2026) όσο και ως συνθηκολόγηση, καθώς αφενός η αποδοχή του θα αποτελέσει βήμα αναγνώρισης de jure παράνομης κατοχής εδαφών, αφετέρου θα επιφέρει την απώλεια της στρατιωτικής ισορροπίας του μετώπου υπέρ των ρωσικών δυνάμεων εκθέτοντας δυνητικά τους Ουκρανούς μελλοντικά (αν παραβιαστεί η συμφωνία) στον κίνδυνο υπερκέρασης όλης της αμυντικής τους διάταξης.

Επί της ουσίας το σχέδιο των 28 σημείων αν γίνει αποδεκτό θα σημάνει αλλαγή παραδείγματος με επαναφορά “de facto” αν όχι “de jure” των σφαιρών επιρροής στο διεθνές γίγνεσθαι μετά το πέρας του Ψυχρού Πολέμου.

2) Ο Ζελένσκι δήλωσε πως πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στον πιο στενό μας σύμμαχο και την αξιοπρέπειά μας. Είναι πραγματικό το συγκεκριμένο δίλημμα για την Ουκρανία; 

Ο Ζελένσκι πράγματι τίθεται ενώπιον ενός ιστορικού διλήμματος: Αν απορρίψει εξ’ ολοκλήρου το Σχέδιο Τραμπ, είναι σχεδόν βέβαιη η διάσπαση των ουκρανικών αμυντικών γραμμών χωρίς τη συμβολή των ΗΠΑ σε strategic reconnaisance και strategic intel. Και τότε θα απειληθεί η ουκρανική αμυντική διάταξη με κατάρρευση.Αυτό σημαίνει ότι οι Ρώσοι θα απειλήσουν με κατάληψη σημαντικών πόλεων όπως η Χερσώνα το Ντνίπρο το Νικολάγιεφ απειλώντας Σούμι και Χάρκοβο και δυνητικά την Οδησσό σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Το σενάριο που προδιαγράφεται χωρίς την αμερικανική στήριξη είναι εφιαλτικό για την Ουκρανία το 2026.

Η μόνη διέξοδος του Ζελένσκι είναι να μπει στη λογική της Διαπραγμάτευσης επί του Σχεδίου και να αποπειραθεί να εξασφαλίσει αυστηρές εγγυήσεις ασφαλείας.Ιδίως να επιμείνει στην αποτροπή μιας αποδυνάμωσης του ουκρανικού στρατού κατά το ήμισυ.

Αποτελεί πράγματι ένα δίλημμα που επιβεβαιώνει την κορυφαία Θουκυδίδεια ρήση ότι ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του.

3) Πόσο πιθανό είναι να γίνουν εκλογές στην Ουκρανία σε περίπτωση που ο Ζελένσκι δεν εγκρίνει το σχέδιο; 

Θεωρώ ότι η περίπτωση εκλογών στην Ουκρανία θα επιταχυνθεί ανεξαρτήτως έγκρισης ή απόρριψης του Σχεδίου καθώς η κυβέρνηση Ζελένσκι ελέγχεται για σκάνδαλα διαφθοράς.

Ίσως όμως, ο Ζελένσκι αν απορρίψει το σχέδιο Τραμπ να ενεργοποιήσει το περίφημο rally around the flag effect, τη συστράτευση και τη συσπείρωση του ουκρανικού λαού γύρω απ την ηγεσία του απ τη στιγμή που το διακύβευμα είναι υπαρξιακό.

Η ουκρανική κοινωνία έχει αποδείξει εν τοις πράγμασι την τρομερή ανθεκτικότητά της εδώ και 3 χρόνια Πολέμου έναντι υπέρτερου αντιπάλου και θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη ο ρόλος που διαδραματίζει διαχρονικά η κοινωνία εν πολέμω στη λήψη αποφάσεων.

4) Απέχει το σχέδιο Τραμπ για ειρήνευση στην Ουκρανία σε σχέση με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην αρχή του πολέμου; Αν ναι, θεωρείτε πως έπαιξε ρόλο η αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ;

Το σχέδιο Τραμπ απέχει παρασάγγας απ τις επιδιώξεις της κυβέρνησης Μπάιντεν η οποία στόχευε στη λεγόμενη Διπλή Ανάσχεση (Double Containment) τόσο της Ρωσίας όσο και της Κίνας.

Ο δυνητικός προσεταιρισμός της Ρωσίας από τη Κυβέρνηση Τραμπ αποτελεί μια Αντιστροφή της Προσέγγισης ΗΠΑ – Κίνας επί Νίξον-Κίσσιντζερ (Reverse Kissinger Approach).

Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι πολύ πιθανή η Απόδοση ενός Περιφερειακού Ηγεμονικού Status στη Ρωσία Προσωρινά (επαναλαμβάνω Προσωρινά) και υπό προϋποθέσεις στο πλαίσιο μιας Στρατηγικής Αντιστάθμισης των ΗΠΑ (Hedging) έναντι της Κίνας.

Αυτό διαφαίνεται από την πρόταση επανεισδοχής της Ρωσίας στους G8. Το περιφερειακό ηγεμονικό status θα λειτουργήσει παράλληλα με συνεργατικές δράσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία σε τομείς και πεδία αμοιβαίου ενδιαφέροντος τόσο στην Ευρασία όσο και στον Αρκτικό.

Επί της ουσίας, η αναγνώριση μιας (περιορισμένης) σφαίρας επιρροής της Ρωσίας από τις ΗΠΑ σχεδιάζεται να λειτουργήσει ως σημείο αλλαγής συσχετισμών στην Ευρασία.

Ο αμερικανικός στόχος είναι η αποτροπή εμπέδωσης μια στρατηγικής συμμαχίας Ρωσίας Κίνας, ενδεχόμενο πολύ δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.

5) Τι σημαίνει για την ΕΕ το γεγονός ότι μία πιθανή συμφωνία για ειρήνευση στην Ουκρανία δρομολογείται με πλήρη απουσία της.

Η απόρριψη του σχεδίου Τραμπ θα επιδράσει καταλυτικά για τον Ευρωατλαντικό Χώρο εν γένει. Για πρώτη φορά παρατηρείται το Φαινόμενο του Εσωτερικού Αναθεωρητισμού της Τάξης Πραγμάτων (Inner Revisionism) από την ηγεμονική δύναμη που τη διαμόρφωσε μεταπολεμικά.

Η λογική της παρένθεσης Τραμπ πλέον δεν θα επαρκεί για να κρατήσει τη συνοχή του Ευρωατλαντικού Χώρου συμπαγή στα μεγάλα διακυβεύματα.

Το ευρωπαικό αφήγημα έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με το αμερικανικό ενώ το βαθύ πολιτικό ρήγμα εντός Ευρώπης μεταξύ συστημικών και αναθεωρητικών κομμάτων θα αυξηθεί περαιτέρω.

Η μεγαλύτερη δυνητική επίπτωση αφορά τις σκανδιναβικές χώρες και τις χώρες της Βαλτικής όπως και τη Πολωνία που πιθανόν να αναζητήσουν πρόσθετους παρόχους ασφάλειας (Security Providers) στις Μεγάλες ευρωπαίκές Δυνάμεις και τοιουτοτρόπως το αφήγημα της ευρωπαϊκής άμυνας να πάρει νέα τροπή.

6) Θα μπορούσε το κογκρέσο ή η ΕΕ να μπλοκάρει το σχέδιο Τραμπ, τουλάχιστον σε κάποιες πτυχές του;

Είναι πολύ αμφισβητήσιμη η δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης της Ε.Ε για απαγόρευση του Σχεδίου Τραμπ.

Πιθανότατα η ΕΕ κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός ΕΕ να αποπειραθούν να τροποποιήσουν πτυχές των 28 σημείων αν και το πλέον πιθανό σενάριο είναι η αρχική απόρριψη για να επανεξεταστεί στη συνέχεια. Όμως το σχέδιο Τραμπ πιθανότατα έχει διαμορφωθεί στη Διάσκεψη της Αλάσκα μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Είναι πολύ αμφίβολο να επιτραπεί στους Ευρωπαίους να συνδιαμορφώσουν επί της ουσίας ένα σχέδιο ειρήνευσης που να γίνει αποδεκτό από τους Ρώσους οι οποίοι συνομιλούν μόνο με τον Τραμπ. Όσο για το Κογκρέσσο, κάτι τέτοιο θα σήμαινε «ανοιχτό πόλεμο» μεταξύ του Λευκού Οίκου και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Θεωρώ ότι το σχέδιο δύναται να τροποποιηθεί αλλά όχι δομικά.Και η Ευρώπη δεν διαθέτει τη δυνατότητα σημαντικής μόχλευσης στο σύστημα λήψης αποφάσεων ειδικά της διακυβέρνησης Τραμπ. Η απόρριψη του Σχεδίου αποτελεί μονόδρομο για την Ευρώπη αλλά το πρόβλημα του ευρωπαϊκού παραγκωνισμού (fence sitting) παραμένει άλυτο.

7) Ποια η επόμενη ημέρα για τη στρατηγική της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία εάν τελικά συμφωνηθεί το σχέδιο Τραμπ για ειρήνευση;

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί το τέλος των ευρωπαϊκών Ψευδαισθήσεων και του ευρωπαϊκού Τρόπου Διαχείρισης Κρίσεων εν γένει. Η Ευρώπη κινδυνεύει να συμπιεστεί μεταξύ των τεκτονικών πλακών του Δομικού Αναθεωρητισμού και να κλονιστεί καταλυτικά η συνοχή της. Η Ρωσική Απειλή είναι κυρίως υπαρκτή για τα κράτη της Βαλτικής τη Πολωνία και τις Σκανδιναβικές χώρες.

Συνολικά όμως η Ευρώπη υποφέρει από τον αναθεωρητισμό των υπολοίπων (Revionism of the Rest). Και χρειάζεται συλλογική ευρωπαϊκή πρόσληψη της απειλής.

Νομίζω ότι το όραμα του Ντε Γκωλ για έναν Αυτόνομο ευρωπαϊκό αμυντικό πυλώνα θα επανέλθει στη συζήτηση με επιτακτικό τρόπο ακόμα κ για τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης. Πρωτίστως το ζήτημα της ευρωπαικής άμυνας είναι ζήτημα Στρατηγικής Κουλτούρας.

Και η Ε.Ε πλέον ξεμένει από λύσεις.Μετά το 1992 επιβάλλεται η αλλαγή παραδείγματος.Είναι η τελευταία της ευκαιρία να λειτουργήσει συλλογικά επενδύοντας στην Αποτροπή δια της Στρατιωτικής Ισχύος. Η έτερη  επιλογή είναι η αναβίωση των Μεγάλων Ευρωπαικών Δυνάμεων στον τομέα της Άμυνας.
Και η σύναψη συμμαχιών των προθύμων κρατών

Όμως, οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης θεωρούνται γηρασμένες Δυνάμεις /Gray Powers και το κυριότερο το Επίκεντρο της Ισχύος έχει μετατοπιστεί στην Ασία. Ως εκ τούτου, ο δρόμος της Ευρώπης ως αυτόνομη στρατιωτική οντότητα είναι «στρωμένος με αγκάθια» σε στρατηγικό επίπεδο. Χρειάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό της και να ανατρέξει στην τεράστια στρατιωτική παράδοση που διαθέτει ως παρακαταθήκη ως συνισταμένη διακριτών κρατικών οντοτήτων.

Μια παράδοση όμως απηλλαγμένη από τα ιδεολογικά σύνδρομα που την κατατρέχουν λόγω των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Δύσκολο εγχείρημα αλλά όχι ανέφικτο.Αρκεί να πρυτανεύσει η λογική του Κοινού Συμφέροντος των Κοινών Πολιτισμικών Αξιών (χρειάζεται μεγάλη συζήτηση επ αυτού) και η διαμόρφωση ενός κοινού στρατηγικού κώδικα και όχι οι αποκλίνουσες τάσεις των πάλαι ποτέ ηγεμονικών δυνάμεων της Ευρώπης.

* Κων/νος Λαμπρόπουλος Ανώτερος Στρατηγικός Αναλυτής Non Resident Fellow in Strategy and Military Studies Geneva Centre for Security Policy.

liberal.gr

 

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί ανησυχώ για την Αλεξανδρούπολη;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Τί σημαίνουν για την Αλεξανδρούπολη, για τον Έβρο και τη Θράκη όσα ακούμε τελευταία να εξαγγέλλονται με διθυραμβικό τρόπο για τον Κάθετο Άξονα και τη μετατροπή της περιοχής σε ενεργειακό κόμβο; Διότι η περιοχή λειτουργεί ήδη ως ενεργειακός κόμβος χωρίς αυτό να έχει ανασχέσει την απαξίωσή της παρά την γεωπολιτική της εκτόξευση από το 1991 με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ. Από το 2007 διέρχεται ο ITGI, ο ΤΑΠ λειτουργεί από το 2020 και από το 2022 ο IGB

Βρέθηκε πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός της χώρας στη Ροδόπη και επισκέφθηκε το νέο σταθμό συμπίεσης φυσικού αερίου στη Βιομηχανική Περιοχή Κομοτηνής. Τόνισε ότι “η Θράκη μετατρέπεται σε διεθνές ενεργειακό κέντρο” κυρίως εξαγωγής περισσότερου φυσικού αερίου προς Βορρά δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στη χώρα να ασκεί αποτελεσματική ενεργειακή διπλωματία προς όφελος των εθνικών συμφερόντων.

Πήγε δηλαδή ο πρωθυπουργός σε μια περιοχή εγκαταλειμμένη, σε πλήρη παρακμή, που στερείται ακόμη και σιδηροδρομικής σύνδεσης με την υπόλοιπη χώρα, πήγε και στην Βιομηχανική της Περιοχή που ήκμαζε στο παρελθόν και τώρα αναζητεί λόγους ύπαρξης, για να τονίσει τη σημασία της διέλευσης μεγαλύτερης ποσότητας φυσικού αερίου προς βορρά.

Τί μπορεί να προσφέρει στην ευημερία μιας περιοχής το φυσικό αέριο διερχόμενο προς το εξωτερικό μέσω αγωγών; Ακόμη και η εξόρυξη φυσικού αερίου ή πετρελαίου έχει αξία όταν πραγματοποιείται με εθνικά μέσα. Γιατί η Τουρκία εφοδιάστηκε πολλαπλά με εξοπλισμό για τη διενέργεια ερευνών και γεωτρήσεων, ο οποίος δεν στοιχίζει ακριβά, και πραγματοποιεί έρευνες σε Μ. Θάλασσα, αλλά και σε Σομαλία ενώ ετοιμάζεται για Πακιστάν και Λιβύη;  Προς τί λοιπόν οι θριαμβολογίες;

Επομένως τί μπορούμε να περιμένουμε από τη μετατροπή της χώρας σε πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG και της Αλεξανδρούπολης με τον FSRU και τον δεύτερο FSRU που προωθεί η Gastrade και στηρίζουν ένθερμα οι ΗΠΑ αλλά και τον Κάθετο Άξονα, σε ενεργειακό κόμβο για την εξαγωγή του αμερικάνικου LNG στην Ευρώπη μέχρι την Ουκρανία;

Θυμάμαι ότι μετά τη συνάντηση Τραμπ – Πούτιν το 2018 στο Ελσίνκι όταν στη συνέντευξη που ακολούθησε οι δημοσιογράφοι χαρακτήρισαν τον Πούτιν ως αντίπαλο, ο Τραμπ παρενέβη διορθωτικά και τον χαρακτήρισε ως ανταγωνιστή επικεντρώνοντας τον ανταγωνισμό στην ενέργεια στο LNG που λίγο πριν από το 2016 είχαν αρχίσει να εξάγουν οι ΗΠΑ.

Επικέντρωσε δηλαδή την αντιπαλότητα σε οικονομικούς όρους. Τώρα που επιτεύχθηκε ο στόχος της εκτόπισης του ανταγωνιστή, του ρωσικού φυσικού αερίου, υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ ακυρώνοντας τα συμφέροντά τους; Εξ άλλου η εικοσαετής συμφωνία για εισαγωγή αμερικανικού LNG στη χώρα μας και η προώθησή του με τον Κάθετο Άξονα προς την Ουκρανία, που υπεγράφη μεταξύ της εταιρείας που συνέστησαν οι όμιλοι ΔΕΠΑ και Aktor με τη Venture Global πρόσφατα στην Αθήνα, αξίας 25 δις η οποία θα τεθεί σε εφαρμογή από 1.1.2030 προϊδεάζει για τη μόνιμη ενεργειακή παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στην Ουκρανία.

Μάλιστα οι ΗΠΑ προέβαλαν βέτο στην προώθηση ακόμη και αζέρικου φυσικού αερίου μέσω του Κάθετου άξονα προς την Ουκρανία και η ΕΕ στην προώθηση φυσικού αερίου μέσω του Turk Stream στην Ευρώπη, ώστε οι ΗΠΑ να έχουν την αποκλειστικότητα.

Έτσι όμως η Αλεξανδρούπολη, ο Έβρος και η Θράκη μεταβάλλονται σε πεδίο σύγκρουσης των συμφερόντων ΗΠΑ – Ρωσίας.

Η σύγκρουση των οικονομικών συμφερόντων έρχεται να προστεθεί στη μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε αμερικανική στρατιωτική βάση και προώθησης στρατευμάτων και πολεμικού υλικού προς βορρά.

Πρόσφατα η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα εξαπέλυσε απειλές κατά της Ελλάδας με αφορμή την απόφαση της χώρας μας για την συμπαραγωγή θαλάσσιων drones με την Ουκρανία κατά την πρόσφατη επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα: «Η Ελλάδα, είπε, ακολουθεί μία προκλητική, συγκρουσιακή πολιτική έναντι της Ρωσίας και προβαίνει σε εχθρικές ενέργειες», διαμηνύοντας ότι η Ρωσία θα δώσει την κατάλληλη απάντηση στην Ελλάδα. Η Αλεξανδρούπολη αποτελεί τον προφανή στόχο λόγω του ρόλου της.

Προσπαθεί η κυβέρνηση να δικαιολογήσει την “πολιτική του πάτρωνα” που ακολουθεί επικαλούμενη την Τουρκία ως απειλή, όμως η Θράκη και ο Έβρος δεν διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο. Ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο “Θεωρία του Πολέμου”, επισημαίνει την υπεροχή της χώρας μας στο Έβρο έναντι της Τουρκίας, λόγω της ορεινής μορφολογίας του εδάφους και του πεδινού χαρακτήρα του εδάφους στην Ανατολική Θράκη. Μάλιστα αναφέρει ότι: “Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές” (Εννοεί Αιγαίο και Κύπρο που θεωρεί εξαιρετικά ευάλωτες).

Γιαυτό ποτέ δεν υφίστατο στη Θράκη η απειλή με την οποία προσπαθούν να νομιμοποιήσουν στη συνείδησή μας την παράδοση της περιοχής στα αμερικανικά συμφέροντα σε βάρος της ανάπτυξής της.

Βέβαια στην εξωτερική πολιτική είθισται να αξιοποιείται τυχόν σύμπλευση των εθνικών συμφερόντων με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών στην περιοχή με την προσδοκία της εκπλήρωσής τους. Όμως, επειδή οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά των ισχυρών που τα υπερβαίνουν, γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές.

Αυτό συνέβη στη Μικρασιατική Καταστροφή, αυτό συμβαίνει και σήμερα, όπως π.χ. με τη Γαλλία που ανταγωνίζεται την Τουρκία σε περιοχές εκτός ελληνικού ενδιαφέροντος, ή τις ΗΠΑ που έχουν μεταβάλλει ολόκληρη τη χώρα σε στρατιωτική βάση και ιδιαίτερα την Αλεξανδρούπολη και τη Θράκη σε εφαλτήριο που στοχεύει τη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεμο στην Ουκρανία ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια διαμεσολάβησης με τη Ρωσία (Μινσκ 1 & 2, κ.α.), οι ΗΠΑ τον σταματούν όποτε θέλουν. Πού οδήγησε την Ουκρανία η σύμπλευσή της με τα συμφέροντα της υπερδύναμης;;;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

21/11/2025

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Ρωσία κατασκεύασε πάνω από 100 μαχητικά αεροσκάφη στη διάρκεια του 2025

0

Εργοστάσιο συναρμολόγησης SU-57

Η απότομη αύξηση της παραγωγής προκλήθηκε από την αυξημένη πολεμική ζήτηση για μαχητικά αεροσκάφη SU-35S, Su-34 και SU-57.

Η ρωσική United Aircraft Corporation (UAC)  έχει κατασκευάσει περίπου 10 αεροσκάφη ανά μήνα, φτάνοντας συνολικά τα 101 αεροσκάφη μέχρι στιγμής το 2025, καθιστώντας την, την υψηλότερη παραγωγή μαχητικών αεροσκαφών κατά τη μετασοβιετική εποχή.

Αυτό σημαίνει αύξηση 50% στην παραγωγή αεροσκαφών σε σχέση με το 2024, η οποία επίσης σημείωσε απότομη άνοδο σε σχέση με το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με τον Γενικό Διευθυντή της UAC, Βαντίμ Βαντέχα, όπως αναφέρεται στο TvZvezda.ru.

Η τρέχουσα αύξηση προήλθε από πολυλειτουργικά μαχητικά SU-35S και βομβαρδιστικά πρώτης γραμμής Su-34. Ταυτόχρονα, η προμήθεια νέων μηχανημάτων συμπεριλαμβανομένου του SU-57, συχνά δεν διαφημίζεται, γεγονός που εξηγείται από τις απαιτήσεις ασφαλείας στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, αναφέρει το δημοσίευμα.

Το 2026, η παραγωγή μαχητικών αεροσκαφών θα μπορούσε να ενισχυθεί με την προσθήκη ενός ολοκαίνουργιου μαχητικού, του μονοκινήριου ελαφρύ stealth μαχητικού SU-75.

Η αύξηση της αμυντικής παραγωγής εξηγείται όχι μόνο από τη ζήτηση που προκαλείται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και από την αντίσταση της στρατιωτικής βιομηχανίας στις κυρώσεις.

Σε αντίθεση με την πολιτική αεροπορία, τα προγράμματα μάχης αρχικά εξαρτιόνταν λιγότερο από ξένα στοιχεία. Τα πολιτικά έργα επλήγησαν περισσότερο, αλλά δεν σταμάτησαν εντελώς: το 2024, κατασκευάστηκαν συνολικά περίπου 160 αεροσκάφη και ελικόπτερα.

Εκτός από τα μαχητικά αεροσκάφη, έχουν αναπτυχθεί και κατασκευαστεί αρκετοί πύραυλοι και κιτ καθοδήγησης βομβών, τα οποία έχουν βελτιώσει σημαντικά την απόδοση των μαχητικών.

Πύραυλος X-69 για εκτόξευση από τον εσωτερικό χώρο οπλισμού του SU-57

Το ρεκόρ κατέστη δυνατόν χάρη στον μεγάλης κλίμακας εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων κατασκευής αεροσκαφών: την επέκταση των εργαστηρίων, την αγορά εξοπλισμού και την πρόσληψη προσωπικού.

Ρώσοι ειδικοί σημειώνουν ότι η αύξηση της παραγωγής στρατιωτικού εξοπλισμού έχει γίνει προτεραιότητα της κρατικής αμυντικής τάξης, η οποία περιόρισε προσωρινά την ανάπτυξη του πολιτικού τομέα.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Αντίποινα Τούρκων σε ρωσικό κρουαζιερόπλοιο – δεν το άφησαν να δέσει στην Κωνσταντινούπολη

0

Το κρουαζιερόπλοιο «Astoria Grande», μήκους 193 μέτρων, με σημαία Παλάου, το οποίο τα τελευταία τέσσερα χρόνια καταπλέει συχνά σε λιμάνια της Τουρκίας, έφτασε χθες στην Κωνσταντινούπολη.

Αρχικά είχε προγραμματιστεί να δέσει στο Σαράιμπουρνού στις 10:00 π.μ. για την αποβίβαση των επιβατών, αλλά οι αρχές αρνήθηκαν να επιτρέψουν στο κρουαζιερόπλοιο να δέσει.

Ως εκ τούτου, το κρουαζιερόπλοιο αναγκάστηκε να περιμένει στα ανοικτά των ακτών της Κωνσταντινούπολης.

Η επιχείρηση διακόπηκε όταν στο κρουαζιερόπλοιο, που μετέφερε 616 Ρώσους τουρίστες, οι τουρκικές αρχές δεν έδωσαν άδεια να δέσει στο λιμάνι.

Το ρωσικό κρουαζιερόπλοιο απέπλευσε στη συνέχεια για τη Μαύρη Θάλασσα για να επιστρέψει στο Σότσι.

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ένα τουρκικό πλοίο που ταξίδευε από την Τραπεζούντα στο Σότσι της Ρωσίας δεν του επετράπη να εισέλθει στο λιμάνι για δύο ημέρες και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο σημείο αναχώρησής του, την Τραπεζούντα.

Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Υπουργός Μεταφορών και Υποδομών Αμπντουλκαντίρ Ουράλογλου δήλωσε: «Η Ρωσία βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου και υπήρξαν προβλήματα εκεί. Θα κάνουμε το ίδιο εφαρμόζοντας την αμοιβαιότητα. Μην έχετε καμία αμφιβολία γι’ αυτό».

Haberturk

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η Ελλάδα σχεδιάζει πλωτό πυρηνικό εργοστάσιο στη Μεσόγειο

0

Η Ελλάδα σχεδιάζει να ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια με πλωτούς πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής στη Μεσόγειο. Οι πλωτοί πυρηνικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας θα μπορούσαν να παρέχουν καθαρή, αξιόπιστη και ευέλικτη ενέργεια σε νησιωτικές και παράκτιες κοινότητες.

Η Ελλάδα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών με πλωτούς πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής (ΠΠΗ) στη θάλασσα. Οι πλωτοί πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής ( ΠΠΗ ), που σχεδιάζονται για ανάπτυξη στη Μεσόγειο , έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν αξιόπιστη, ουδέτερη ως προς τον άνθρακα ενέργεια σε νησιωτικές και παράκτιες υποδομές στην περιοχή.

Σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα αυτή την εβδομάδα, εταιρείες ενέργειας και ηγέτες της βιομηχανίας συζήτησαν τις οικονομικές, κοινωνικές, τεχνολογικές, νομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις των έργων FNPP.

Εκπρόσωποι από τις CORE POWER, ABS Hellas και Athlos Energy παρευρέθηκαν στη συνάντηση, η οποία πρότεινε ένα πλαίσιο PESTLE για την αξιολόγηση των διαφόρων επιπτώσεων της ανάπτυξης υπεράκτιων πυρηνικών αντιδραστήρων.

Η ωριμότητα είναι χαμηλή, αλλά οι αρθρωτοί αντιδραστήρες αποτελούν μια επιλογή.

Η ABS, η οποία δημοσίευσε τις πρώτες ολοκληρωμένες απαιτήσεις της βιομηχανίας για πλωτούς πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής το 2024, τόνισε τη σχετικά χαμηλή ωριμότητα της τεχνολογίας FNPP.

Ωστόσο, σημείωσε ότι η φιλοσοφία ενός αρθρωτού αντιδραστήρα θα μπορούσε να προσαρμοστεί με επιτυχία στον σχεδιασμό των FNPP, παρέχοντας πλεονεκτήματα ασφάλειας και κόστους. Επιπλέον, η αρθρωτή κατασκευή επιτρέπει την ευέλικτη προσαρμογή της παραγωγής των FNPP ώστε να καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες των μεγάλων λιμένων.

«Ο στόχος μας στην ABS είναι σαφής: να διασφαλίσουμε ότι αυτή η μετασχηματιστική τεχνολογία αναπτύσσεται με τα υψηλότερα πρότυπα ασφαλείας και δίνει τη δυνατότητα στη ναυτιλιακή βιομηχανία να αξιοποιήσει τις πρωτοποριακές δυνατότητές της», δήλωσε ο Patrick Ryan, Ανώτερος Αντιπρόεδρος και Διευθυντής Τεχνολογίας της ABS .

«Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να γίνει ηγέτης στην παραγωγή πλωτής πυρηνικής ενέργειας στην περιοχή της Μεσογείου», δήλωσε η Charlotte Vere, επικεφαλής ανάπτυξης αγοράς στην CORE POWER.

«Αυτή η συνάντηση ηγετών του κλάδου σηματοδοτεί την έναρξη ενός ταξιδιού προς την αύξηση της ενεργειακής ασφάλειας και τη διασφάλιση της διαθεσιμότητας καθαρής ενέργειας » .

Πριν από μήνες, οι ABS, CORE POWER και Athlos Energy σχημάτισαν μια κοινοπραξία για να αξιολογήσουν τις δυνατότητες των πλατφορμών FNPP να καλύψουν τις ενεργειακές απαιτήσεις νησιών, λιμένων και παράκτιων κοινοτήτων.

Η κοινοπραξία θα διερευνήσει μια ποικιλία εφαρμογών για FNPP, από την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε κλίμακα δικτύου σε απομακρυσμένες περιοχές έως την παροχή ενέργειας χωρίς εκπομπές ρύπων σε λιμάνια και την παροχή αξιόπιστης, καθαρής ενέργειας σε μονάδες αφαλάτωσης.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

 Ο κ. Μητσοτάκης και εμείς

21
LIVE C

Του Παντελή Σαββίδη

πηγή: Εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

Όταν ένας πρωθυπουργός δηλώνει ότι «το νεοελληνικό έθνος έχει ιστορία 200 ετών» και ένας ηθοποιός υποστηρίζει πως η Μεγάλη Ιδέα «ευτυχώς τελείωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή», δεν πρόκειται απλώς για δύο ατυχείς εκφράσεις. Είναι συμπτώματα μιας βαθύτερης αυτοακύρωσης. Σαν να βιαζόμαστε να μικρύνουμε τον εαυτό μας, να περιορίσουμε τη διαδρομή μας στο μέγεθος και τη νοοτροπία ενός μικρού, φοβισμένου κράτους.

Πρόκειται για τις δύο Ελλάδες. Τα δύο σύγχρονα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα: το ένα, πολιτικά κυρίαρχο αλλά κοινωνικά μειοψηφικό, εκφράζεται από τον κ. Μητσοτάκη. Το άλλο, που επιμένει ότι η Ελλάδα και ο ελληνισμός είναι ένας διαχρονικός τρόπος που πρέπει να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του είναι πλειοψηφικό στην κοινωνία αλλά ορφανό στην πολιτική έκφραση.

Το ερώτημα «ποιοι είμαστε» δεν απαντάται με χρονολογίες. Θέλει να ξαναδούμε, την έννοια του έθνους και του ελληνισμού από την αρχαιότητα. Διότι ως όρος το έθνος χρησιμοποιείτο από την αρχαία εποχή. Το περιεχόμενό του άλλαζε και η σχέση του υποκειμένου που όριζε με την πολιτεία, την αυτοκρατορία ή το κράτος.

Στην κλασική Ελλάδα, το έθνος σήμαινε λαό, φύλο, κατηγορία ανθρώπων – έθνος Περσών, έθνος Αιγυπτίων – ενώ το πραγματικό πολιτικό υποκείμενο ήταν η πόλις: Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Θηβαίοι. Υπήρχε «τὸ Ἑλληνικόν», η αίσθηση μιας κοινής γλώσσας, θρησκείας, τρόπου ζωής, αλλά όχι ένα «ελληνικό κράτος» όπως το φανταζόμαστε σήμερα. Ενιαίο κράτος προσπάθησε να κάνει τον τότε ελληνισμό ο Φίλιππος Β’ με τις γνωστές αντιδράσεις. Κυρίως αθηναϊκές.

Στα ελληνιστικά χρόνια, ο ελληνισμός απλώνεται σε μια οικουμένη από την Αλεξάνδρεια μέχρι τη Βακτριανή. Η γλώσσα και η παιδεία γίνονται κοινό νόμισμα, οι Έλληνες γίνονται μέρος ενός τεράστιου δικτύου πόλεων και βασιλείων. Αλλά πάλι: έθνη, λαοί, υπήκοοι· όχι λαοί-κυρίαρχα έθνη. Η εκτίμηση που απολαμβάνει ο ελληνισμός διατηρείται ως σήμερα. Αρκεί να επισκεφθείτε την έκθεση του Πάρη Γαβριηλίδη στο Λαογραφικό Μουσείο για να το διαπιστώσετε.

Με τη ρωμαϊκή και βυζαντινή συνέχεια, ο όρος έθνη κατά τους χριστιανούς συγγραφείς σημαίνει συχνά τους «εθνικούς», τους μη χριστιανούς. Η βασική συλλογική ταυτότητα γίνεται η Ρωμιοσύνη: οι Ρωμαίοι, ορθόδοξοι υπήκοοι της αυτοκρατορίας. Εκεί μέσα η ελληνική γλώσσα, η θεολογία, η λογοτεχνία, η τέχνη ανθίζουν για αιώνες, χωρίς να χρειάζεται η λέξη “έθνος” με νεωτερική έννοια.

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο ελληνισμός ζει μέσα στο Rum millet: μια ορθόδοξη κοινότητα χωρίς εθνικά σύνορα, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Αίγυπτο και τα Βαλκάνια.

Η νεωτερική έννοια του έθνους έρχεται αργά, με τον Διαφωτισμό, τις επαναστάσεις, τη Γαλλική Επανάσταση, την άνοδο του εθνικισμού. Τότε η λέξη έθνος φορτίζεται με νέο περιεχόμενο: δεν σημαίνει απλώς πολιτισμική συγγένεια, αλλά κυριαρχία. Το έθνος γίνεται πηγή νομιμότητας, διεκδικεί κράτος, σύνορα, πολίτευμα.

Αυτό το έθνος εννοούσε ο κ. Μητσοτάκης. Με αυτά τα χαρακτηριστικά. Αλλά ελληνικό έθνος υπάρχει από την αρχαιότητα. Ελληνικό έθνος-κράτος υπάρχει εδώ και 200 χρόνια.

Το νεοελληνικό κράτος έχει ιστορία 200 χρόνων.

“Το ελληνικό έθνος όμως, ως ιστορική κοινότητα μνήμης, γλώσσας, πίστης, τρόπου ζωής, ακουμπά πολύ βαθύτερα στον χρόνο. Αν το περιορίσουμε στα τελευταία 200 χρόνια, κόβουμε μόνοι μας τις ρίζες μας. Κι ένας λαός χωρίς μνήμη, χωρίς συνέχεια, είναι εύκολο να μετατραπεί σε απλή «ανθρώπινη πρώτη ύλη» για την αγορά.

Μέσα σε αυτή τη μακρά διαδρομή, η Μεγάλη Ιδέα ήταν μια απόπειρα να δοθεί συνεκτικό όραμα και στόχος σε έναν ελληνισμό που απλωνόταν πολύ πέρα από τα σύνορα του μικρού βασιλείου.

Όταν ο κ. Μπέζος λέει ότι «ευτυχώς τελείωσαν με τη Μεγάλη Ιδέα» μέσω της Μικρασιατικής Καταστροφής, το ευτυχώς δεν αφορά μόνο τον τρόπο αν και αφορά και αυτόν. Αφορά την, τραγωδία για εκατομμύρια ανθρώπους. Κυρίως, όμως, αφορά την τραγωδία της ελληνικής συνέχειας στα εδάφη της Ιωνίας. Αφορά την ίδια την ιδέα ότι ένας λαός μπορεί να έχει ένα συλλογικό όνειρο πέρα από την απλή επιβίωση. Κι αυτό θέτει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας απέναντι και στον κ. Μπέζο και στον κ. Μητσοτάκη.

Διότι η Μεγάλη Ιδέα ήταν πρώτα απ’ όλα ένα όραμα. Έβαζε τον ελληνισμό σε κίνηση, τον έκανε να σκέφτεται τον εαυτό του όχι μόνο ως φορολογούμενο πληθυσμό ενός Βαλκανικού κρατιδίου, αλλά ως ιστορική κοινότητα με ευθύνη στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μικρά Ασία, στον Εύξεινο, στα Βαλκάνια. Όταν αυτό το όραμα κατέρρευσε στη Σμύρνη, δεν χάθηκε μόνο έδαφος· χάθηκε και η ιδέα ότι «είμαστε κάτι παραπάνω από το κράτος μας».

Ακόμη και ο Μεταξάς μιλούσε για ανάγκη μετασχηματισμού της Μεγάλης Ιδέας σε πολιτισμική, δεν χαιρόταν που τελείωσε. Και η γενιά του ’30 όραμα προσπάθησε να δώσει μετά την μικρασιατική εκστρατεία.

Η αλήθεια είναι πως ο ελληνισμός που μαρτυρούν τα κείμενα, οι πόλεις, οι διασπορές, δεν χωρά σε μια αθηνοκεντρική κανονικότητα. Η Ελλάδα ήταν παρούσα σε ένα γεωπολιτικό τρίγωνο Βαλκάνια–Μέση Ανατολή–Κεντρική Ασία. Ο Αλέξανδρος δεν «πήγε μέχρι την Ινδία» για τουρισμό· άνοιξε δρόμους, έστησε δίκτυα που επέζησαν αιώνες. Η Μέση Ανατολή κουβαλά ακόμη ίχνη ελληνισμού στις πόλεις της, η Κεντρική Ασία επίσης, πολύ πιο ζωντανά από όσο υποψιαζόμαστε.

Ο σημερινός μικροελλαδισμός δεν μπορεί να τα αντιληφθεί. Πόρρω απέχει από αυτά. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο ιδεολογία, είναι και γεωγραφία.

Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού, πλούτου, εξουσίας στην Αθήνα μετατρέπει τη χώρα σε μια παραμορφωμένη πόλη-κράτος. Τα σημερινά δεινά της Ελλάδας οφείλονται σε αυτήν την αντίληψη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα σύγχρονα «οράματα» περιορίζονται συχνά στο να γίνουμε «μια μικρή Σιγκαπούρη», όπως έγραψε ο Κ. Καραγιαννίδης: εύποροι, τακτοποιημένοι, άψυχα λειτουργικοί. Χωρίς καμία αξίωση να προτείνουμε κάτι στον κόσμο – πέρα από τουρισμό, real estate και data centers.

Ποιοι είμαστε, λοιπόν;

Αν ακούσει κανείς τον πρωθυπουργό και τον ηθοποιό, θα σχηματίσει την εντύπωση ότι είμαστε ένα έθνος 200 ετών, που ευτυχώς ξεμπέρδεψε με τα «μεγαλοϊδεατικά» οράματα, και καλό είναι να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα μιας όμορφης, μικρής χώρας που να ζει ήσυχα.

Μόνο που αυτή η «πραγματικότητα» έχει οδηγήσει σε μια κοινωνία κουρασμένη, χωρίς συλλογικές φιλοδοξίες, βυθισμένη στην ανισότητα, στην αθηνοκεντρική μονοκρατορία, στην πολιτιστική αυτοακύρωση. Δεν έχουμε αντικαταστήσει την Μεγάλη Ιδέα με νέα. Και δεν θέλουμε από ο,τι μας είπαν ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Μπέζος με κυνισμό. Γι αυτό είμαστε απέναντί τους.

 

Κ. Κυριακόπουλος: η κωλοτούμπα κακοφορμίζει και εξελίσσεται ταχύτατα σε επικίνδυνη συστημική απειλή…

4

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ας μην παραμείνουμε καθηλωμένοι να κοιτάζουμε το δέντρο της «αντισυμβατικότητας» στην διαχείριση των γεωπολιτικών προκλήσεων, γιατί το δάσος κινδυνεύει να χαθεί οριστικά και αυτό το γεγονός θα επιταχύνει εξελίξεις με κόστος ανυπολόγιστο…

Οι επιλογές Τραμπ, ανατρέπουν πλήρως το έτσι κι αλλιώς εκφυλισμένο και εν πολλοίς αποδομημένο σύστημα διεθνούς ασφάλειας και το επιτυγχάνουν «κατασκευάζοντας» με τρόπο αυθαίρετο και κατά παράβαση όλων των κανόνων, μια νέα γενιά «κεκτημένων», που θα αποθρασύνουν έτι περεταίρω τις δυνάμεις του αναθεωρητισμού και θα ενισχύσουν τα φαινόμενα της περιφερειακής αποσταθεροποίησης, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η Ουκρανία, έχει πάψει πλέον να αντιμετωπίζεται ως κυρίαρχη χώρα που δέχτηκε εισβολή και με ευθύνη της Αμερικανικής Υπερδύναμης, που θα έπρεπε από την φύση αλλά και από την θέση της να αντιμετωπίζει με ευθύνη και διορατικότητα τις προκλήσεις, συναισθανόμενη τους κινδύνους της επόμενης μέρας, η Ουκρανία αίφνης βρίσκεται αντιμέτωπη με τον de facto εδαφικό της ακρωτηριασμό, ενώ τα φαινόμενα διαφθοράς στα οποία εμπλέκεται το ευρύτερο περιβάλλον Ζελένσκι, εργαλειοποιούνται ως πρόσχημα με στόχο τον εκβιασμό της Ουκρανίας ΚΑΙ την de jure θωράκιση του εδαφικού της ακρωτηριασμού, γεγονός που ανοίγει μια εξαιρετικά επικίνδυνη Κερκόπορτα, σε ένα περιβάλλον που κάνουν πάρτι οι κάθε λογής αυτοκρατορικές ονειρώξεις.

Η ολική επαναφορά μιας καθαγιασμένης, πλήρως απενοχοποποιημένης και με προκλητική επιβράβευση του γεωπολιτικού της τυχοδιωκτισμού Ρωσίας στην θεσμική κανονικότητα του διεθνούς συστήματος, ΔΕΝ θα αποκαταστήσει ισορροπίες που κινδυνεύουν να ανατραπούν και να απειλήσουν το ισοζύγιο της ισχύος, στην βάση των φόβων που φαίνεται να κυριαρχούν και να καθορίζουν τους χειρισμούς της νέας Αμερικανικής διοίκησης.

Αντιθέτως… Μια τέτοια εξέλιξη, θα διευκολύνει την επαναχειραφέτηση της Ρωσίας, η πολιτική ηγεσία της οποίας ΔΕΝ έχει πάρει διαζύγιο από την σοβαρή στρατηγική σκέψη. Σε αυτό το περιβάλλον, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιον ότι…

  • Ο πολεμικός χαρακτήρας της Ρωσικής οικονομίας θα διατηρηθεί με πρόσχημα την αναπλήρωση του απωλεσθέντος οπλικού κεφαλαίου και αυτό θα ενισχύσει στο εσωτερικό της τις φωνές που προσεταιρίζονται τον τυχοδιωκτισμό …
  • Η χρηματοδότηση αυτής της Οικονομίας θα επιταχυνθεί, με νέες δυναμικές πηγές χρηματοδότησης να ενσωματώνονται σε αυτήν και να στηρίζουν τους σχεδιασμούς της Ρωσικής πολιτικής ηγεσίας…
  • Οι τάσεις γεωπολιτικής επαναυτονόμησης με όρους Υπερδύναμης, θα ενισχυθούν και όσο και εάν αυτή η εξέλιξη θα αναστείλει στην πράξη τις διεργασίες της λειτουργικής ενσωμάτωσης της Ρωσίας στην Κινεζική γεωστρατηγική, αυτό δεν θα σηματοδοτήσει με κανέναν τρόπο τον προσεταιρισμό της Ρωσίας από τις ΗΠΑ. Είναι άλλες οι αναφορές, διαφορετική η κουλτούρα, πλήρως ανταγωνιστικές οι ευρύτερες γεωστρατηγικές στοχεύσεις.

Το σχέδιο λοιπόν των 28 σημείων, με το οποίο επιδιώκει να στραγγαλίσει την Ουκρανική αντίσταση ο πρόεδρος Τραμπ και να εκβιάσει την ταπεινωτική παράδοση της Ουκρανίας, ΔΕΝ συνιστά μια απλή αστοχία η οποία επιβάλλεται συλλήβδην να απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς περεταίρω συζήτηση.

Αυτό το σχέδιο συνιστά πριν και πάνω απ’ όλα, μια πρωτοφανή θεσμική αναβάθμιση του αναθεωρητισμού, η οποία αποδομεί κεκτημένα δεκαετιών, ανοίγει ορέξεις σε επίδοξους γεωπολιτικούς τυχοδιώκτες και δημιουργεί μια νέα ανταγωνιστική συνθήκη που αποσαθρώνει πλήρως την έννοια της δυτικής συμμαχίας, δημιουργώντας παράλληλα, πρωτόγνωρες και ανέλπιστες ευκαιρίες σε όσους επιβουλεύονται το αξιακό και πολιτισμικό υπόβαθρο επί του οποίου οικοδομήθηκε κατά την διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου.

Η νέα Αμερικανική διοίκηση, κυριευμένη από την εμμονή της με την οποία υποβαθμίζει σταθερά τις σύνθετες γεωπολιτικές προκλήσεις σε υπεραπλουστευμένη λογιστική εξίσωση, αναλώνει ταχύτατα το πολιτικό κεφάλαιο των προσδοκιών όλων όσων επένδυσαν σε αυτήν, προσβλέποντας σε μια ορθολογική διαχείριση των διεθνών προκλήσεων και αναδεικνύεται σε πραγματική απειλή και σε κορυφαίο συστημικό κίνδυνο που απειλεί ευθέως ΚΑΙ την υπόσταση της δυτικής συμμαχίας αλλά ΚΑΙ τον σκληρό πυρήνα της Αμερικανικής Γεωστρατηγικής.

Οι ευθύνες του Αμερικανού προέδρου γι’ αυτήν την εξέλιξη, είναι προσωπικές και απαράγραπτες. Ακόμη και οι φανατικότεροι οπαδοί του, συνειδητοποιούν καθημερινά ότι το «Πρώτα η Αμερική» στην πράξη αντικαθίσταται με το εξαιρετικά επικίνδυνο «Πρώτα η ματαιοδοξία του Προέδρου» και δείχνουν ότι ανησυχούν σοβαρά για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας.

Στην ίδια κατεύθυνση φαίνεται ότι κινούνται και οι ανησυχίες μελών του Αμερικανικού κογκρέσου, που συνειδητοποιούν ότι η συλλογική επεξεργασία των αποφάσεων και η σοβαρή στρατηγική σκέψη πήγαν κουβά, ότι η εμπιστοσύνη των συμμάχων απέναντι στις ΗΠΑ χάνεται σταθερά και με τρόπο μη αναστρέψιμο και ότι το σύνολο των στρατηγικών ανταγωνιστών των ΗΠΑ, σταδιακά βρίσκουν τον τρόπο να μετατρέψουν την ματαιοδοξία ενός φλύαρου φαφλατά, σε δικό τους στρατηγικό πλεονέκτημα για το μέλλον.

Εν κατακλείδι, τόσο οι απερίσκεπτοι και κοντόφθαλμοι χειρισμοί στο Ουκρανικό, όσο και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το εκρηκτικό περιβάλλον της Μ. Ανατολής, επιβεβαιώνουν ότι το «πείραμα Τραμπ», τείνει να κακοφορμίσει πλήρως και οι συνέπειες οσονούπω θα καταστούν ανεξέλεγκτες. Οι Αμερικανοί οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες εάν θέλουν πραγματικά να προλάβουν τα χειρότερα.

Και για να προλάβουμε ΚΑΙ εμείς την βιαστική κριτική που είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα σπεύσουν να επιχειρήσουν, θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε με κατηγορηματικότητα ότι ΔΕΝ είμαστε φιλοπόλεμοι και ΔΕΝ έχουμε καμιά απολύτως αντίρρηση με την εφαρμογή στοχευμένων πολιτικών που θα αποκαταστήσουν την έννοια της περιφερειακής σταθερότητας και θα επενδύσουν τα μέγιστα σε αναπτυξιακούς σχεδιασμούς.

Όσοι πιστεύουν όμως ότι οι ακατάσχετη φλυαρία, οι εξευτελιστικές κωλοτούμπες και οι σπονδές σε γεωπολιτικούς τυχοδιώκτες, σε ενεργούμενά τους και σε πολιτικές συμμορίες του αναθεωρητισμού, είναι τα εργαλεία που θα φέρουν Ειρήνη, περιφερειακή σταθερότητα και διαχειρίσιμη συστημική ισορροπία, καλό θα ήταν να αλλάξουν πλευρό.

Άλλωστε οι λογικές των Τσάμπερλαιν, με όποια παραλλαγή και εάν αναβιώσουν, ήταν, είναι και θα παραμένουν ο ασφαλέστερος τρόπος για την καταστροφή…