Αρχική Blog Σελίδα 478

The New York Times: “Η παγίδα του Θουκυδίδη” για την Αμερική

0

 


21 Νοεμβρίου 2025

Από τη Lydia Polgreen 

Στην Ουάσιγκτον, μια δεκαετία σκληρής πόλωσης μόλις μας έδωσε το μεγαλύτερο απο ποτέ κλείσιμο της κυβέρνησης. Όμως μία πεποίθηση έχει αντέξει και στις δύο πλευρές των όψεων: ότι η παγκόσμια τάξη, που χτίστηκε και ηγείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, βρίσκεται υπό απειλή από την Κίνα, η οποία στοχεύει να εκδιώξει την Αμερική από τη δικαιωματική της θέση στην κορυφή της.

Υπάρχει μια φράση που συμπυκνώνει τη θεωρία: η παγίδα του Θουκυδίδη — αναφερόμενη στη βίαιη σύγκρουση που έρχεται όταν μια ανερχόμενη δύναμη αμφισβητεί τον κυρίαρχο ηγεμόνα. Στην εποχή του Θουκυδίδη, ήταν η Αθήνα που αμφισβήτησε επιτυχώς την υπεροχή της Σπάρτης. Όμως είναι ένα μοτίβο που έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στην ιστορία, με την φιλοδοξία και την επιθετικότητα του προκλητή σχεδόν πάντα να καταλήγουν σε αιματοχυσία.

Η δεύτερη θητεία του προέδρου Τραμπ έχει ανατρέψει αυτήν την υπόθεση. Με τη σειρά του χάους που διαπράττει, η διοίκηση προώθησε μόνη της μια ριζική καταστροφή της παγκόσμιας τάξης που δημιούργησε η Αμερική — απειλώντας εισβολές, επιβάλλοντας τιμωρητικούς δασμούς αδιακρίτως και σχεδόν εγκαταλείποντας μακροχρόνιες συμμαχίες. Η Κίνα, αντιθέτως, απάντησε κυρίως με ατσάλινη επιμονή στην κατάσταση όπως έχει. Σε μια εκπληκτική αναστροφή, η Αμερική, όχι η Κίνα, φαίνεται αποφασισμένη να ενεργοποιήσει την παγίδα του Θουκυδίδη. Στην παγκόσμια σύνοδο, η Αμερική ανατρέπει την Αμερική.

Η διακομματική συναίνεση, που τώρα δείχνει ρωγμές, είχε χτιστεί σε μια παρανόηση των προθέσεων της Κίνας. Αυτό, τουλάχιστον, είναι το επιχείρημα ενός προκλητικού άρθρου που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό του M.I.T. «International Security» από τρεις μελετητές της Ανατολικής Ασίας. «Η Κίνα είναι μια δύναμη υπέρ της υπάρχουσας τάξης που ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του καθεστώτος», γράφουν οι συγγραφείς, «και παραμένει πιο εσωστρεφής παρά εξωστρεφής».

Αυτή η ξεκάθαρη ανάλυση βασίστηκε σε εξέταση ενός τεράστιου σώματος κινεζικών εγγράφων και δημοσιεύσεων, από επίσημες ομιλίες έως σχολικά αναλυτικά προγράμματα. Τα συμπεράσματα ήταν εντυπωσιακά. Οι διακηρυγμένες εδαφικές διεκδικήσεις της Κίνας, διαπίστωσαν οι συγγραφείς, δεν επεκτείνονται πέρα από τη μακροχρόνια αξίωσή της για την Ταϊβάν και σχετικά μικρές συνοριακές περιοχές. «Οι στόχοι της Κίνας είναι ξεκάθαροι· οι στόχοι της Κίνας είναι διαρκείς· και οι στόχοι της Κίνας είναι περιορισμένοι», γράφουν.

Το μεγαλύτερο μέρος της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας, αντί να εξάγει την ιδεολογία της στο εξωτερικό, αποσκοπεί στην ενίσχυση της ισχύος του Κομμουνιστικού Κόμματος στο εσωτερικό. Αυτό που εξωτερικοί παρατηρητές ερμηνεύουν ως επιθετικές κινήσεις, συχνά στοχεύει στην επίλυση εσωτερικών προβλημάτων. Πάρτε για παράδειγμα την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (Belt and Road Initiative), που ορισμένοι θεωρούν ως μια σχεδόν αυτοκρατορική προσπάθεια να κερδίσει την αφοσίωση αναπτυσσόμενων χωρών. Μία από τους συγγραφείς της μελέτης, η Zenobia Chan, ειδική στις διεθνείς σχέσεις και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Georgetown, δήλωσε ότι η πρωτοβουλία καθοδηγείται περισσότερο από εσωτερικούς παράγοντες παρά από παγκόσμιες φιλοδοξίες.

«Πολλά από αυτά καθοδηγούνται από εσωτερικές ανάγκες, από την υπερβάλλουσα βιομηχανική ικανότητα μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση», μου είπε. Η Κίνα, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει επιδιώξει να χρησιμοποιήσει αυτές τις επενδύσεις ως μοχλό για τις παγκόσμιες φιλοδοξίες της, πρόσθεσε, πέρα από τη μακροχρόνια απαίτησή της οι εταίροι της να τηρούν την πολιτική της Μίας Κίνας και να αποφεύγουν την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν. Σίγουρα δεν έχει ζητήσει από αναπτυσσόμενες χώρες να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτήν και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Κίνα, βεβαίως, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ενάρετος ή ακόμη και καλοήθης δρων στη διεθνή σκηνή. Η επιθετικότητά της στη Νότια Σινική Θάλασσα, η άγρια καταστολή στο Ξιντζιάνγκ, η καταστολή στο Χονγκ Κονγκ και η αμετακίνητη επιθυμία της να διεκδικήσει την Ταϊβάν — ανεξαρτήτως της επιθυμίας του ταϊβανέζικου λαού — συνιστούν σοβαρές προκλήσεις για την ειρήνη και την τάξη στην Ασία και αμφισβητούν βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κλιμακούμενη διπλωματική διαμάχη της με την Ιαπωνία, με την αναστολή των εισαγωγών θαλασσινών και τις συστάσεις προς Κινέζους πολίτες να αποφεύγουν να ταξιδεύουν εκεί, καταδεικνύει την ικανότητα της Κίνας για απειλή.

Όμως αυτές οι ενέργειες, όσο βίαιες κι αν είναι, απέχουν πολύ από μια θεμελιώδη αναδιάταξη του κόσμου. Η Κίνα φαίνεται να διεκδικεί ό,τι θεωρεί ιστορικές αξιώσεις και εσωτερικά δικαιώματα εντός του υπάρχοντος συστήματος, παρακάμπτοντας τους κανόνες με τρόπους που οι Ηνωμένες Πολιτείες — ειδικά υπό τον Τραμπ — δεν βρίσκονται σε θέση να διαμαρτυρηθούν. Η διάκριση έχει σημασία: Μια δύναμη που υπερασπίζεται το status quo, ακόμη και επιθετικά, θέτει διαφορετικές προκλήσεις από μια δύναμη που επιδιώκει να αναμορφώσει τον κόσμο κατ’ εικόνα της.

Ίσως, εν πάση περιπτώσει, να είναι ξεπερασμένη η σκέψη ότι μια και μόνη δύναμη μπορεί να επιβλέπει τον κόσμο. «Δεν είναι απλώς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε σχετική παρακμή, ή ακόμη και ότι η Κίνα αναδύεται», γράφει η Emma Ashford στο συναρπαστικό νέο της βιβλίο, First Among Equals. «Είναι ότι, σε σύγκριση με προηγούμενες δεκαετίες, η εξουσία κατέχεται πιο ευρέως και από μια ποικιλία δυνάμεων σε διαφορετικές περιοχές.» Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα προηγούνται του παγκόσμιου ανταγωνισμού, αλλά κατά πολύ λιγότερο από ό,τι οι αντίστοιχες υπερδυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου. Η πολυπολική πολυπλοκότητα, και όχι η διπολική αντιπαράθεση, είναι το μέλλον.

Ο Τραμπ, είναι δίκαιο να πούμε, δεν ανταποκρίνεται καλά σε αυτή την πραγματικότητα. Από τις έξαλλες απειλές του, η πρόσφατη — που υποδηλώνει στρατιωτική ενέργεια κατά της Νιγηρίας με το σκεπτικό ότι «επιτρέπει συνεχώς τη δολοφονία χριστιανών» — είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική της απογοήτευσής του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, βεβαίως, πάντοτε λειτουργούσαν με τους δικούς τους κανόνες. Αλλά ο Τραμπ έχει εγκαταλείψει ακόμη και το φύλλο συκής μιας προσποίησης πίστης σε αρχές. «Είναι άλλο να λες: Υπάρχουν κάποιοι κανόνες του διεθνούς δικαίου που δεν ισχύουν για εμάς», μου είπε ο πολιτικός επιστήμονας Pratap Bhanu Mehta. «Και άλλο να λες: Δεν με νοιάζει καθόλου τι λέει το διεθνές δίκαιο.»

Με ή χωρίς τον Τραμπ, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός των τελευταίων δύο δεκαετιών έχει γίνει ένα αδιάψευστο σημάδι παρακμής. «Αν πρέπει να διατηρούμε την πρωτοκαθεδρία εισβάλλοντας σε χώρες που δεν μας απειλούν και εξαπολύοντας μια παγκόσμια εκστρατεία κατά της τρομοκρατίας, τότε προφανώς βρισκόμαστε σε παρακμή», μου είπε ο Van Jackson, προοδευτικός ειδικός στην εξωτερική πολιτική και συγγραφέας του The Rivalry Peril. «Πάντα ίσχυε, στους κύκλους της ιστορίας, ότι όταν η κυρίαρχη δύναμη αρχίζει να επενδύει και να παίζει αυτόν τον στρατιωτικό ρόλο παγκοσμίως, αναδύονται νέες δυνάμεις που αναλαμβάνουν σημαντικότερο οικονομικό ρόλο διεθνώς.»

Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα των κινδύνων της επιθετικότητας για φθίνουσες δυνάμεις — η στρατιωτική σταυροφορία της Ισπανίας τον 16ο αιώνα, η προσκόλληση της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον εθνοτικό εθνικισμό, η μάταιη προσπάθεια της Βρετανίας να διατηρήσει την ανεφάρμοστη αυτοκρατορική της θέση μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. Καθεμία κατέληξε με τον ίδιο τρόπο: σε μια εντυπωσιακά ταχεία απώλεια ισχύος και κύρους στη διεθνή σκηνή.

Ίσως αυτό να μην είναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει τώρα. Παρά τις απειλές του Τραμπ για στρατιωτική δράση στο εξωτερικό, με εξαίρεση τους σύντομους βομβαρδισμούς πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Ιράν και τις επιθέσεις σε μικρά σκάφη στην Καραϊβική, δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο να χρησιμοποιεί τον στρατό για να αστυνομεύει τους Αμερικανούς πολίτες. Εν μέρει, αυτό μπορεί να λειτουργεί ως εκπαίδευση στρατευμάτων — όπως είπε και στην ηγεσία του στρατού — για μελλοντικές περιπέτειες στο εξωτερικό. Όμως είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς ότι το να διεξάγονται μάχες εναντίον ανθρώπων που ζουν σε πόλεις υπό Δημοκρατική διακυβέρνηση είναι αυτοσκοπός.

Ομοίως, ο επιθετικός εμπορικός πόλεμος δασμών του Τραμπ έχει λιγότερη σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο απ’ ό,τι φαίνεται. Υποτίθεται ότι το μπαράζ στόχευε στο να εξισώσει τους όρους ανταγωνισμού με χώρες που «κλέβουν» την Αμερική και να τιμωρήσει χώρες των οποίων οι πολιτικές βλάπτουν τους Αμερικανούς. (Η φαιντανύλη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.) Αλλά οι πρόσφατες αγορεύσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με τη χρήση των δασμών από τον Τραμπ κατέστησαν σαφές ότι αυτά τα τέλη εισπράττουν χρήματα κυρίως από Αμερικανούς, παρακάμπτοντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη εξουσία του Κογκρέσου επί του δημόσιου ταμείου. Οι δασμοί, εν ολίγοις, έμοιαζαν παγκόσμιοι αλλά χτυπούσαν τοπικά.

Αυτό οδηγεί σε μια ακαταμάχητη ειρωνεία. Αντί να απωθεί την Κίνα, η Αμερική υπό τον Τραμπ μπορεί να αρχίζει να της μοιάζει. Η χώρα πορεύεται προς τα εκεί: εμμονή με τη σταθερότητα του καθεστώτος και προθυμία να χρησιμοποιήσει σχεδόν οποιοδήποτε μέσο για να ελέγξει τον πληθυσμό της· ζηλότυπη προστασία της εγγύς περιφέρειάς της ενώ παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδιάφορη για την παγκόσμια ηγεσία· και οικοδόμηση λατρείας προσώπου γύρω από τον αυταρχικό της ηγέτη σε ένα κλίμα εθνο-εθνικιστικού θριαμβευτισμού.

Ο Τραμπ, παρά τη βιτριολική προεκλογική του ρητορική, δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά «γεράκι» σε ό,τι αφορά την Κίνα, ακόμα κι αν κάποιοι από τον κύκλο του ηγήθηκαν της προσπάθειας για πιο επιθετικές πολιτικές ώστε να περιοριστεί η ισχύς της. Στην πραγματικότητα, έχει συχνά εκφράσει επαίνους για τον Σι Τζινπίνγκ, έναν άνδρα που κατέχει το είδος της σχεδόν απεριόριστης εξουσίας που ο Τραμπ προφανώς λαχταρά. «Ο Πρόεδρος Σι είναι ένας σπουδαίος ηγέτης μιας σπουδαίας χώρας», γουργούρισε ο Τραμπ κατά τη συνάντησή τους στη Νότια Κορέα τον περασμένο μήνα.

Αυτοί οι έπαινοι έρχονται τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από τους πολυμερείς οργανισμούς που οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθούν — τα Ηνωμένα Έθνη, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και άλλοι. Όσο για τη Σύνοδο της Ομάδας των 20 που ξεκινά αυτό το σαββατοκύριακο στη Νότια Αφρική, ο Τραμπ είχε ανακοινώσει μήνες πριν ότι δεν θα παρευρεθεί και θα στείλει αντ’ αυτού τον Αντιπρόεδρο JD Vance. Ο Vance έχει αναλάβει τον ρόλο του επικριτικού επιτιμητή, διδάσκοντας στους Ευρωπαίους περί ελευθερίας του λόγου και επιπλήττοντας τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μπορεί κανείς μόνο να φανταστεί τι θα έλεγε στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Αλλά ποτέ δεν θα το μάθουμε, επειδή ο Τραμπ ανακοίνωσε αιφνιδίως αυτόν τον μήνα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μποϊκοτάρουν πλήρως τη σύνοδο, ισχυριζόμενος με γελοίο τρόπο ότι οι λευκοί Νοτιοαφρικανοί είναι θύματα διώξεων και γενοκτονικής βίας από τα χέρια της μαύρης πλειοψηφίας της χώρας. «Κανένας Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος δεν θα παρευρεθεί όσο συνεχίζονται αυτές οι παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», έγραψε ο Τραμπ στα κοινωνικά δίκτυα. Έπειτα, την Πέμπτη, η κυβέρνηση άλλαξε ξανά πορεία, ζητώντας τελικά να στείλει μια μικρή, χαμηλόβαθμη αντιπροσωπεία, αν και δεν θα συμμετείχε στις συζητήσεις της συνόδου.

Η Κίνα παίζει ένα πολύ μακροπρόθεσμο και πιο εκλεπτυσμένο παιχνίδι. Ο Πρωθυπουργός Λι Τσιάνγκ, ο κορυφαίος απεσταλμένος του Σι, θα βρίσκεται στο Γιοχάνεσμπουργκ, συνοδευόμενος από μια πολυάριθμη αποστολή αξιωματούχων, έτοιμος να συνομιλήσει με τις μεγάλες οικονομίες του κόσμου για τα προβλήματα και τις δυνατότητες της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης πραγμάτων.

Καθώς η πρωτοκαθεδρία της φθίνει, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν τώρα μια επιλογή: να συναντήσουν τις ανερχόμενες χώρες ως σεβαστούς εταίρους για την οικοδόμηση ενός νέου, πιο δίκαιου πολυπολικού κόσμου ή να επιδιώξουν την κοστοβόρα, εύθραυστη ισχύ που προέρχεται από την κυριαρχία. Ο Τραμπ έχει επιλέξει το δεύτερο· η Κίνα, φαίνεται, επιδιώκει το πρώτο. Η ιστορία μάς λέει ποιο μονοπάτι οδηγεί στην ειρήνη και την ευημερία και ποιο είναι ο δρόμος προς την καταστροφή.

 
Η Lydia Polgreen είναι αρθρογράφος γνώμης.

Κ. Κυριακόπουλος: η Διεθνής Κοινότητα οφείλει να απορρίψει την πρωτοφανή προκλητική γεωπολιτική ατιμία…

1

Το ότι τα πράγματα θα κατέληγαν με την ήττα της Ουκρανίας, ήταν μαθηματικά βέβαιο. Ουδείς σοβαρός αναλυτής άλλωστε θα μπορούσε να περιμένει ότι, μετά από τον τερματισμό αυτού του πολέμου, η Ουκρανία θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει με την μορφή και το μέγεθος που είχε όταν εισήλθε σε αυτόν…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτός ο πόλεμος, υπήρξε αυτονόητα άνισος κατ΄αρχήν ως προς τους αριθμούς, με την τεράστια πολεμική και στρατιωτική μηχανή της Ρωσίας, αποφασισμένη να εισβάλει με σκοπό να κατακτήσει μέρος μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης χώρας. Τα περί αντιδραστικού καθεστώτος και περί δήθεν αποναζιστικοποίησης, της Ουκρανίας, ήταν απλώς το πρόσχημα. Αλλοίμονο άλλωστε εάν η εδαφική κυριαρχία μιας χώρας καταλύεται, επειδή η πολιτική φυσιογνωμία της κυβέρνησής της, δεν αρέσει ή δεν συνάδει με την κυρίαρχη αντίληψη του περιβάλλοντός της. Άλλωστε και η ίδια η Ρωσία, που δεν δίστασε να καταφύγει σε χιτλερικές μεθόδους, με φερετζέ την «αποναζιστικοποίηση», δεν αποτελεί υπόδειγμα ούτε καν στοιχειώδους δημοκρατικής πολιτικής διαχείρισης και από αυτήν την άποψη, ΔΕΝ διαθέτει ούτε τυπικά ούτε ουσιαστικά το ηθικό ανάστημα προκειμένου να αυτοαναγορεύεται σε τιμητή και υπέρμαχο του αντιναζισμού. Η πρωταρχική αιτία αυτού του κατακτητικού πολέμου, ήταν η επιμονή της Ρωσίας να πατήσει για τα καλά πόδι, στην απεριόριστη πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο και στον ορυκτό πλούτο της ευρύτερης περιοχής του Ντονμπάς. Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς παραμύθια για ευκολόπιστους…

Υπήρξε όμως άνισος αυτός ο πόλεμος και στα ζητήματα που σχετίζονται με την επιχειρησιακή ικανότητα των εμπλεκομένων στο πεδίο. Οι Ουκρανοί κατάφεραν από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή, να κατεξευτελίζουν σταθερά τις Ρωσικές δυνάμεις οι οποίες, σε δημόσια θέα πλέον, απέδειξαν ότι συμπεριφέρονται περισσότερο ως ερασιτέχνες μπουνταλάδες παρά ως σωστά οργανωμένος στρατός με αξιόλογη επιτελική διοίκηση και αποτελεσματική επιμελητεία.

Τέλος αυτός ο πόλεμος υπήρξε καταφανώς άνισος ΚΑΙ ως προς το ηθικό, τον ψυχισμό, αλλά και την αποφασιστικότητα των εμπολέμων. Οι Ουκρανοί απέδειξαν σε όλον τον κόσμο, ότι δεν πολέμησαν για την επιβίωση της «νεοναζιστικής» πολιτικής τους ηγεσίας, αλλά με υποδειγματικό σθένος, δυναμισμό και αυταπάρνηση, για την εθνική τους αξιοπρέπεια και για την ίδια τους την πατρίδα σε τελευταία ανάλυση. Από την άλλη μεριά οι Ρώσοι, σε αυτόν τον καταναγκαστικό πόλεμο – αγγαρεία, ρίχτηκαν ως χυλός, ως φτηνά αναλώσιμα και ο μοναδικός «υψηλός» στόχος τόσο των στρατηγών τους όσο και των απλών Ρώσων στρατιωτών, ήταν να πεθάνουν για να φέρουν σε πέρας το βρώμικο παιγνίδι που αποφάσισε ο Πούτιν και το άβουλο επιτελείο του.

Όταν λοιπόν ξοδεύεις αλόγιστα το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας την οποία κυβερνάς, για να καταβάλεις την αντίσταση ενός μικρότερου αντίπαλου που τέσσερα ολόκληρα χρόνια σε ξεφτιλίζει στο πεδίο, τότε είναι φανερό ότι κάποια στιγμή θα «νικήσεις». Μια «νίκη» όμως που θα είναι εφήμερη και κυρίως αμφιλεγόμενη. Μια «νίκη» που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα καταφέρεις να «κλειδώσεις» οριστικά.

Όταν λοιπόν η διεθνής κοινότητα παρεμβαίνει για να προωθήσει ένα σχέδιο ειρήνευσης στην περιοχή, το πρώτο πράγμα που δεν δικαιούται να κάνει, είναι να παραβλέπει το μεγαλείο του αγώνα που έδωσε ο ηττημένος. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι όταν διαμεσολαβείς για την Ειρήνευση…

ΔΕΝ διανοείσαι να εκβιάσεις έναν λαό που πολέμησε υποδειγματικά και ταπείνωσε τον αντίπαλό του…

ΔΕΝ διανοείσαι να συμπεριφερθείς με την λογική του πλιατσικολόγου που επιδιώκει να βάλει στο χέρι τον εθνικό πλούτο μιας χώρας που συνεχίζει να πολεμά, για να αντισταθμίσεις έτσι το κόστος της «βοήθειας» που της έχει παρέξει…

ΔΕΝ διανοείσαι να απαιτήσεις από μια χώρα που συνεχίζει να ματώνει υπερασπιζόμενη τον εαυτό της, να προσυπογράψει τον εδαφικό της ακρωτηριασμό…

ΔΕΝ διανοείσαι να επιβραβεύσεις τον τυχοδιωκτισμό, επιδιώκοντας να νομιμοποιήσεις τις επιδιώξεις του τυχοδιώκτη. Και φυσικά…

ΔΕΝ διανοείσαι να διαμηνύσεις σε φίλους και εχθρούς ότι ο μοναδικός τρόπος για να αποκαταστήσεις την ειρήνευση, είναι να πετάξεις στο καλάθι των αχρήστων, το σύνολο των ηθικών και αξιακών κανόνων που απέμειναν για να εξασφαλίζουν υπόσταση και κύρος σε αυτό που αποκαλείται Διεθνές Δίκαιο και να τοποθετήσεις στην θέση τους τους βρώμικους κανόνες, μιας βρώμικης διπλωματίας που επιβραβεύει στην πράξη τον γεωπολιτικό τυχοδιωκτισμό.

Για όλους αυτούς, αλλά και για δεκάδες άλλους λόγους, η επικίνδυνη τακτική την οποία έχει εγκαινιάσει ο Αμερικανός πρόεδρος, θα πρέπει να θεωρείται κατάπτυστη, απορριπτέα χωρίς δεύτερη σκέψη και επιβάλλεται να βρει απέναντί της, την αποφασιστική καταδίκη του συνόλου της Διεθνούς κοινότητας αλλά και του συνόλου των μελών του Αμερικανικού κογκρέσου.

Οι Αμερικανοί άλλωστε έχουν την πρώτιστη υποχρέωση έναντι όλων, να συνειδητοποιήσουν ότι εάν δεν καταδικάσουν με αποφασιστικότητα αυτήν την φαιδρή και επικίνδυνη τακτική την οποία εγκαινίασε ο πρόεδρος Τραμπ, το επόμενο θύμα θα είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ και το τίμημα θα είναι η αμετάκλητη απώλεια της αξιοπιστίας τους έναντι πάντων, σε έναν κόσμο που η κορυφαία στρατηγική σύγκρουση κλιμακώνεται και η διαχείρισή της απαιτεί εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς και υπεύθυνες αποφάσεις.

 

 

Η Πολιτιστική ματιά

0
Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2025

Stephanie Bai

Associate editor

 

Καλώς ήρθατε πίσω στην κυριακάτικη πολιτιστική έκδοση του The Daily, όπου ένας συντάκτης ή αρθρογράφος του Atlantic αποκαλύπτει τι τον διασκεδάζει αυτόν τον καιρό. Ο σημερινός ξεχωριστός καλεσμένος είναι ο Toluse Olorunnipa, αρθρογράφος που έχει καλύψει την ιστορία του μήνα κατά τον οποίο ο πρόεδρος εξαφανίστηκε, το κλείσιμο του Project 2025 και την προσπάθεια της Kari Lake να απελάσει τους ίδιους της τους υπαλλήλους.

Ο Toluse απολαμβάνει να παρακολουθεί ταινίες του Nollywood και να διαβάζει τα βιβλία της Chimamanda Adichie. Έχει ακούσει το «Shallow» της Lady Gaga και του Bradley Cooper μερικές εκατοντάδες φορές παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει και προτείνει να ακούσετε αντ’ αυτού το συγκρότημα Shallow Alcove.

τελευταία πτήση προς την Αμπούτζα
(TCD / Alamy)

Ένα πολιτιστικό προϊόν που λάτρευα ως έφηβος και εξακολουθώ να λατρεύω: Ταινίες του Nollywood και Afrobeats. Πριν η νιγηριανή ψυχαγωγία γίνει εύκολα προσβάσιμη στο Netflix ή σε αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, θυμάμαι να περιμένω με ανυπομονησία τα ξαδέρφια μου στη Νιγηρία να μου στείλουν τα πιο πρόσφατα CD και VCD. (Ένα από τα αγαπημένα μου τότε ήταν ένα επικό θρίλερ με τίτλο Egg of Life.) Ως παιδί μεταναστών, εκείνες οι ταινίες και τα τραγούδια με βοήθησαν να συνδεθώ με τους γονείς μου και να κατανοήσω καλύτερα την παιδική τους ηλικία. Φτιαγμένες συνήθως με ελάχιστο προϋπολογισμό, οι ταινίες τότε δεν είχαν άλλη επιλογή από το να στηριχτούν στη δυνατή αφήγηση και τους διαλόγους. Οι προϋπολογισμοί έχουν αυξηθεί και η παραγωγή έχει βελτιωθεί σημαντικά καθώς η βιομηχανία έχει γίνει πιο εμπορική τα τελευταία χρόνια (King of Boys στο Netflix είναι ένα σύγχρονο αγαπημένο), αλλά η αφήγηση παραμένει εξίσου φανταστική — και φαντασμαγορική.

Κάτι που αγαπούσα αλλά τώρα δεν μου αρέσει: America’s Funniest Home Videos. Τώρα που έχω δύο μικρά παιδιά (και ένα γηρασμένο, επιρρεπές σε ατυχήματα σώμα), βρίσκω τα βίντεο με ανθρώπους που τραυματίζονται κατά λάθος πολύ λιγότερο αστεία!

Ένας συγγραφέας του οποίου θα διαβάσω οτιδήποτε: Chimamanda Adichie. Άρχισα να διαβάζω τα μυθιστορήματά της πριν από 20 χρόνια και δεν έχω απογοητευτεί ποτέ. Πιθανώς το 90 τοις εκατό όσων διαβάζω συνολικά είναι μη μυθοπλαστικά — κυρίως ακουστικά βιβλία στο 3,5x ταχύτητα — αλλά η αφήγηση της Adichie είναι τόσο πλούσια και πολυεπίπεδη, που βρίσκω χρόνο να κουλουριαστώ με τα φυσικά της βιβλία και να μεταφερθώ στις περίπλοκες και πολύχρωμες σκηνές που δημιουργεί. Αγαπώ ό,τι γράφει, αλλά τα Purple Hibiscus, Half of a Yellow Sun και Americanah είναι διαχρονικά αγαπημένα. [Σχετικό: Η Chimamanda Adichie είναι μια αθεράπευτα ρομαντική.]

Μια αγαπημένη ιστορία που έχω διαβάσει στο The Atlantic: Διαβάζω οτιδήποτε γράφει ο Clint Smith. Το προφίλ του Tim Alberta για τον πρώην CEO του CNN, Chris Licht, και το κεντρικό άρθρο της Caitlin Dickerson για τους χωρισμούς οικογενειών είναι υποδείγματα της τέχνης. Επίσης, το δοκίμιο του W. E. B. Du Bois από το 1897, Strivings of the Negro People, παραμένει διαχρονικό.

Κάτι απολαυστικό που μου σύστησε ένα παιδί της ζωής μου: Λοιπόν, η οικογένειά μου κι εγώ είχαμε μείνει αποκλεισμένοι εκτός πόλης νωρίτερα φέτος, αφού μια σφοδρή χιονοθύελλα παρέλυσε τα αεροδρόμια της Ανατολικής Ακτής για μέρες. Ο τότε δύο μηνών γιος μου μας έδειξε ξεκάθαρα πόσο δεν εκτιμούσε την ταλαιπωρία, κλαίγοντας με όλη τη δύναμή του στο καθισματάκι του ενώ οδηγούσα. Είχα ανοίξει το ραδιόφωνο για να καλύψω τα ουρλιαχτά και σκεφτόμουν να σταματήσω στην άκρη, όταν το τραγούδι άλλαξε σε το «Shallow» της Lady Gaga και του Bradley Cooper. Ηρέμησε αμέσως.

Για αρκετούς μήνες, αυτό ήταν το τραγούδι στο οποίο καταφεύγαμε κάθε φορά που ήταν ανήσυχος και χρειαζόταν να ηρεμήσει. Ήταν σαν μαγικό κόλπο — το ριφάκι της κιθάρας στην αρχή του τραγουδιού του ανέβαζε τη διάθεση και κατασίγαζε την ανησυχία του χωρίς αποτυχία. Δούλευε σχεδόν υπερβολικά καλά, σε σημείο που το είχα ακούσει εκατοντάδες φορές και άρχισα κάπως να το φοβάμαι. Προσπάθησα να δω αν παρόμοια τραγούδια, ακόμη και από το ίδιο σάουντρακ, θα έκαναν τη δουλειά, αλλά το παιδί ξεκαθάρισε με τον πιο απόλυτο τρόπο πως ήθελε το «Shallow», και μόνο το «Shallow», σε επανάληψη, για πάντα και παντοτινά. Μια μέρα, ηττημένος, ζήτησα από την Alexa να παίξει το «Shallow», κι εκείνη άρχισε να παίζει μουσική από αυτό το απολαυστικό, ανερχόμενο συγκρότημα που λέγεται Shallow Alcove. Ερωτεύτηκα αμέσως τα τραγούδια τους, και ο μικρός μου μουσικός κριτικός τα ενέκρινε επίσης. Τώρα, όταν κλαίει, βάζω το κομμάτι τους «Music Box» (το οποίο, συμπτωματικά, ξεκινά με τους στίχους «Sorry that I’m crying …»), και χαμογελάει με νόημα. Είναι ό,τι πιο γλυκό υπάρχει.

Κάτι που επανεπισκέφθηκα πρόσφατα: Το ντεμπούτο άλμπουμ των Little Dragon. Όλη η μουσική του συγκροτήματος είναι εξαιρετική, αλλά το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ τους εξακολουθεί να με καθηλώνει σχεδόν 20 χρόνια μετά.

Ένας ηθοποιός που θα έβλεπα σε οτιδήποτε: Issa Rae. Είναι ξεκαρδιστική.

Ο αγαπημένος μου τρόπος να χάνω χρόνο στο κινητό: Να παρακολουθώ βίντεο με battle rap. Βρίσκω ολόκληρη την υποκουλτούρα παράξενα εθιστική: Τα λογοπαίγνια, τα πολυσύλλαβα σχήματα ομοιοκαταληξίας, τα διπλά και τριπλά νοήματα, οι μεταφορές, οι παρηχήσεις, οι αυθόρμητες αντιδράσεις και το χιούμορ — όλα αναμεμειγμένα με ανθυγιεινά επίπεδα επιθετικότητας — καθιστούν το όλο εγχείρημα μαγικά γελοίο.

Μια καλή πρόταση που έλαβα πρόσφατα: Quiet, της Susan Cain. Άργησα να το διαβάσω, αλλά το βιβλίο της που εξυμνεί τις αρετές της εσωστρέφειας είναι καταπληκτικό. [Σχετικό: Όταν τα σχολεία αγνοούν τους εσωστρεφείς]

Ένα ποίημα, ή στίχος ποίησης, στον οποίο επιστρέφω: «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε.» (Προς Φιλιππησίους 4:8)

Σκόπια: Ανησυχητική η αύξηση της στάθμης του Αξιού – ανέβηκε δύο φορές από τον μέσο όρο

0

Ανησυχητική είναι η αύξηση της στάθμης της ροής των υδάτων  του Αξιού ποταμού στην περιοχή των Σκοπίων καθώς σημειώνεται ότι και παραπόταμος Τσέρνα Ρέκα ανέβηκε στα 246 εκατοστά ως αποτέλεσμα των πρόσφατων βροχοπτώσεων.

Η Υδρομετεωρολογική Υπηρεσία  των Σκοπίων (ΥΜΕ) ανακοίνωσε ότι η στάθμη των υδάτων στις ροές των ποταμών σε όλη τη χώρα είναι ανησυχητικά υψηλή και υπερβαίνει σημαντικά τις μέσες τιμές για τον μήνα Νοέμβριο.

Οι πιο δραστικές αυξήσεις παρατηρούνται σε ορισμένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια: η Τρέσκα κοντά στο Μακεντόνσκι Μπροντ έφτασε τα 108 εκατοστά, οκτώ φορές περισσότερο από τον μέσο όρο των 13 εκατοστών, ενώ η Σάτεσκα στο Μποτούν κατέγραψε στάθμη νερού δώδεκα φορές πάνω από τον μέσο όρο (64 εκατοστά έναντι 5 εκατοστών). Ο Τσέρνα Ρέκα στο Νόβατι εκτοξεύτηκε από 65 σε 246 εκατοστά, και ο  Αξιός ποταμός (Βαρδάρης) κοντά στο Γιεγκούνοβτσε και το Βέλες κατέγραψε τιμές διπλάσιες από τον μέσο όρο του Νοεμβρίου.

Τα ποτάμια Πτσίνια και Μπαμπούνα παρουσιάζουν τριπλάσια αύξηση της στάθμης, ενώ μόνο ο ποταμός Μπρεγκάλνιτσα στο Μπέροβο παραμένει κάτω από τον μέσο όρο, με 12 εκατοστά αντί για τα συνηθισμένα 22 εκατοστά.

Οι φυσικές λίμνες, παρά τις ελάχιστες ημερήσιες μεταβολές, παραμένουν εντός των μέσων τιμών για αυτήν την περίοδο του έτους, και η θερμοκρασία και των τριών μεγάλων λιμνών είναι στον εποχιακό μέσο όρο.

Vesti.mk

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Κ. Χολέβας: διεθνές απολυτήριο στα δημόσια σχολεία: ενστάσεις και προτάσεις

0

Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι γίνονται όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για να εισαχθεί το Διεθνές Απολυτήριο (ΙΒ) στα δημόσια Λύκεια αρχίζοντας από επιλεγμένα Πρότυπα, Πειραματικά και Μουσικά Σχολεία. Θυμίζω ότι το πρόγραμμα αυτό εφαρμόζεται ήδη σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία και έχει την ιδιαιτερότητα ότι διδάσκονται όλα τα μαθήματα στα αγγλικά.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄και Γ΄ Λυκείου, που θα επιλέγουν το Διεθνές Απολυτήριο, δεν θα διδάσκονται τα μαθήματα του ελληνικού προγράμματος, όπως οι υπόλοιποι συμμαθητές τους, αλλά μόνο το αγγλόφωνο πρόγραμμα του ΙΒ, το οποίο επικεντρώνεται στις Θετικές Επιστήμες και στα Οικονομικά. Τα Ελληνικά θα διδάσκονται ουσιαστικά ως ξένη γλώσσα. Οι απόφοιτοι του ΙΒ θα έχουν τα εφόδια και το κίνητρο να εισαχθούν σε Πανεπιστήμια της Βρετανίας, των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Ίσως ελάχιστοι να εισάγονται στα ελληνικά ΑΕΙ, αν και αυτό δεν έχει αποσαφηνισθεί.

Αντιλαμβάνομαι ότι το Διεθνές Αποκυτήριο έχει ορισμένα θετικά, όπως είναι  η βελτίωση της γνώσης της Αγγλικής γλώσσας, η διδασκαλία μεθόδων έρευνας και δημιουργικής σκέψης, η απομάκρυνση από τη συνήθεια της αποστήθισης ύλης κ.ά. Φοβούμαι, όμως, ότι εμμέσως θα ενισχύσει τη φυγή καλών μαθητών προς το εξωτερικό (brain drain), δεδομένου μάλιστα ότι θα εφαρμοσθεί σε Πρότυπα σχολεία, δηλαδή σε σχολεία αριστούχων.

Η κυριώτερη ένσταση για το Διεθνές Απολυτήριο είναι ότι αποκόπτει τα νέα παιδιά από τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, δηλαδή από το ηθοπλαστικό περιεχόμενο της Παιδείας. Στόχος του σχολείου δεν είναι μόνο η απόκτηση πληροφοριών και δεξιοτήτων, αλλά η μόρφωση, δηλαδή η δια- μόρφωση χαρακτήρων και η προετοιμασία συνειδητών πολιτών. Επίσης η ύλη του ΙΒ δεν περιλαμβάνει την Ελληνική Ιστορία, τα Αρχαία Ελληνικά και τα Θρησκευτικά. Άρα στερεί από τα ελληνόπουλα τα θεμέλια της εθνικής μας ταυτότητας. Έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 16, παρ. 2, του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ως έναν εκ των σκοπών της Παιδείας την ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως.

Πώς θα μπορούμε να διεκδικούμε τα γλυπτά του Παρθενώνα, όταν εμείς οι ίδιοι θα αποκόπτουμε  μαθητές και μαθήτριες από τη γλώσσα της κλασικής Αρχαιότητας; Είναι λογικό να αγνοούν τα ελληνόπουλα την Αντιγόνη του Σοφοκλέους και τον Επιτάφιο Περικλέους, τον οποίο κατέγραψε ο Θουκυδίδης, δύό ελληνικά κείμενα με παγκόσμια απήχηση; Είναι σωστό να διδάσκονται οι μαθητές του ΙΒ την Παγκόσμια Ιστορία και όχι την Ελληνική Επανάσταση, τον Καποδίστρια, τον Ελ. Βενιζέλο; Όταν μάλιστα  μπορούν να ψηφίζουν από την ηλικία των 17 ετών; Γιατί να απομακρύνουμε ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας μας από την αναλυτική διδασκαλία των Εθνικών Θεμάτων, την οποία προβλέπει το νέο Πρόγραμμα Ιστορίας του Λυκείου;

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με έγγραφό της προς το Υπουργείο Παιδείας προτείνει τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών και των Θρησκευτικών συμπληρωματικά προς την ύλη του Διεθνούς Απολυτηρίου. Θυμίζω ότι οι πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ για το μάθημα των Θρησκευτικών καθιερώνουν ως υποχρεωτική τη διδασκαλία του σε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι απαλλασσόμενοι, ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι, θα παρακολουθούν μάθημα Ηθικής.

Πιστεύω ότι δεν είναι αργά για να γίνουν οι διορθωτικές κινήσεις! Τα παιδιά μας αναζητούν πρότυπα, όχι μόνο γνώσεις.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 22.11.2025

«Μια απροσδόκητη προσφορά από Ελληνίδα πολιτικό στην Τουρκία!»

0

Η Ελληνίδα πρώην Επίτροπος της ΕΕ, Μαρία Δαμανάκη, τράβηξε την προσοχή με την πρότασή της για τη δημιουργία ενός κοινού θαλάσσιου πάρκου με την Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος.

Οι δηλώσεις της στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης είχαν ευρεία απήχηση στο κοινό, γράφει ο Γιασάρ Άντερ στην τουρκική Sözcü Gazetesi.

«Γιατί όχι ένα κοινό θαλάσσιο πάρκο με την Τουρκία;» ρώτησε η Δαμανάκη, προσθέτοντας: «Οι δύο χώρες θα μπορούσαν να προχωρήσουν με μια κοινή πρωτοβουλία για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στο Αιγαίο. Το κοινό πάρκο θα μπορούσε να επεκταθεί πέρα ​​από τα χωρικά ύδατα, καλύπτοντας μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή. Αυτή τη στιγμή, έχουμε τα χωρικά μας ύδατα και της Τουρκίας. Υπάρχει μια ζώνη στη μέση που δεν έχει ακόμη οριστεί. Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι εκεί μαζί».

Αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν

Αναφερόμενη στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, η Δαμανάκη είπε: «Τα λόγια του δείχνουν επιθυμία για συνεργασία».

Ο ελληνικός τύπος ερμήνευσε την έκκληση Δαμανάκη για συνεργασία με την Τουρκία ως «τολμηρή πρόταση».

Ορισμένες εφημερίδες έγραψαν ότι η ιδέα ενός κοινού θαλάσσιου πάρκου με την Άγκυρα στο Αιγαίο ήταν «αντισυμβατική» αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί «σημαντική ευκαιρία» για περιβαλλοντική διπλωματία.

«Θαλάσσιο Πάρκο» ένταση στο Αιγαίο

Μετά την ανακήρυξη από την Ελλάδα δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε γραπτή δήλωση την περασμένη εβδομάδα, προειδοποιώντας ότι «οι μονομερείς ενέργειες θα πρέπει να αποφεύγονται σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες όπως το Αιγαίο και η Μεσόγειος».

Η Τουρκία καταχώρησε νέες θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές στον ΟΗΕ

Οι νέες Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές (ΘΠΠ) της Τουρκίας καταγράφηκαν στον εθνικό χάρτη θαλάσσιου σχεδιασμού που καταχωρήθηκε στη Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή (ΔΟΕ) στο πλαίσιο του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) τον Αύγουστο.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

The Telegraph:Αυτή είναι η εναλλακτική Ευρωπαϊκή λύση στο σχέδιο Τραμπ

1

Υπό έντονη χρονική πίεση, η Ευρώπη παροτρύνει τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν το σχέδιό τους για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία υπέρ του Κιέβου. Μια έκθεση αποκαλύπτει τώρα την ευρωπαϊκή εναλλακτική λύση στην αμερικανική εκδοχή.

Η Telegraph εξασφάλισε το ευρωπαϊκό σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Σε αντίθεση με το αμερικανικό προσχέδιο, αυτό το έγγραφο προσφέρει σημαντικά ισχυρότερη υποστήριξη στην Ουκρανία .

Γέρμακ-Ρούμπιο

Η Telegraph παραθέτει τα 24 σημεία:

Αυτό αναφέρεται στο ευρωπαϊκό ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία.

  1. Τερματισμός του πολέμου και συμφωνίες για την αποτροπή επανεμφάνισης και τη δημιουργία μιας διαρκούς βάσης για ειρήνη και ασφάλεια.
  2. Και τα δύο μέρη της σύγκρουσης δεσμεύονται για πλήρη και άνευ όρων κατάπαυση του πυρός στον αέρα, στην ξηρά και στη θάλασσα.
  3. Και οι δύο πλευρές θα ξεκινήσουν αμέσως διαπραγματεύσεις για την τεχνική εφαρμογή της παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών χωρών.
  4. Θα εφαρμοστεί ένα διεθνές πρόγραμμα παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, το οποίο θα διεξάγεται από εταίρους της Ουκρανίας. Η παρακολούθηση θα διεξάγεται κυρίως εξ αποστάσεως με τη χρήση δορυφόρων, drones και άλλων τεχνολογικών εργαλείων, συμπληρωμένη από ευέλικτα επιτόπια μέτρα για τη διερεύνηση ύποπτων παραβιάσεων.
  5. Θα δημιουργηθεί ένας μηχανισμός μέσω του οποίου τα μέρη θα μπορούν να υποβάλλουν αναφορές για παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός, να διερευνούν τις παραβιάσεις και να συζητούν διορθωτικά μέτρα.
  6. Η Ρωσία θα επιστρέψει άνευ όρων όλα τα απελαθέντα και παράνομα εκτοπισμένα παιδιά από την Ουκρανία. Η διαδικασία υποστηρίζεται από διεθνείς εταίρους.
  7. Τα εμπόλεμα μέρη ανταλλάσσουν όλους τους αιχμαλώτους πολέμου (σε βάση «ελεύθερος για όλους»). Η Ρωσία απελευθερώνει όλους τους άμαχους κρατούμενους.
  8. Μόλις διασφαλιστεί η βιωσιμότητα της κατάπαυσης του πυρός, τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης θα λάβουν μέτρα για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένων επισκέψεων οικογενειών κατά μήκος της γραμμής επαφής.
  9. Η κυριαρχία της Ουκρανίας είναι σεβαστή και επιβεβαιώνεται. Η Ουκρανία δεν θα εξαναγκαστεί σε ουδετερότητα.
  10. Η Ουκρανία λαμβάνει ισχυρές, νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας, μεταξύ άλλων από τις ΗΠΑ (μια συμφωνία παρόμοια με το Άρθρο 5), για την αποτροπή μελλοντικής επιθετικότητας.
  11. Δεν θα επιβληθούν περιορισμοί στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και την αμυντική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένης της διεθνούς συνεργασίας.
  12. Τα κράτη-εγγυητές θα είναι μια ad hoc ομάδα ευρωπαϊκών χωρών και μη ευρωπαϊκών χωρών που το επιθυμούν. Η Ουκρανία θα είναι ελεύθερη να αποφασίσει για την παρουσία, τα όπλα και τις επιχειρήσεις των φιλικών ενόπλων δυνάμεων που θα προσκληθούν στο έδαφός της από την ουκρανική κυβέρνηση.
  13. Η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ εξαρτάται από τη συναίνεση εντός της συμμαχίας.
  14. Η Ουκρανία θα γίνει μέλος της ΕΕ.
  15. Η Ουκρανία είναι έτοιμη να παραμείνει μη πυρηνικό κράτος σύμφωνα με τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων.
  16. Τα εδαφικά ζητήματα θα συζητηθούν και θα επιλυθούν μετά από πλήρη και άνευ όρων κατάπαυση του πυρός.
  17. Οι διαπραγματεύσεις για εδαφικά ζητήματα θα ξεκινήσουν στην τρέχουσα γραμμή ελέγχου.
  18. Μόλις επιτευχθεί συμφωνία για τα εδαφικά ζητήματα, τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία δεσμεύονται να μην την αλλάξουν με τη βία.
  19. Η Ουκρανία (με τη συμμετοχή των ΗΠΑ) ανακτά τον έλεγχο του πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Ζαπορίζια και του φράγματος Κακόβκα. Δημιουργείται μηχανισμός για τη μεταβίβαση του ελέγχου.
  20. Η Ουκρανία απολαμβάνει ανεμπόδιστη διέλευση στον Δνείπερο και έλεγχο του ακρωτηρίου Κίνμπερν.
  21. Η Ουκρανία και οι εταίροι της εφαρμόζουν οικονομική συνεργασία χωρίς περιορισμούς.
  22. Η Ουκρανία θα ανοικοδομηθεί πλήρως και θα αποζημιωθεί οικονομικά, εν μέρει μέσω ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που θα παραμείνουν παγωμένα μέχρι η Ρωσία να αποζημιώσει την Ουκρανία για τις ζημιές.
  23. Οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί κατά της Ρωσίας από το 2014 μπορούν να χαλαρώσουν σταδιακά και εν μέρει μετά την επίτευξη διαρκούς ειρήνης και μπορούν να επαναφερθούν σε περίπτωση παραβίασης της ειρηνευτικής συμφωνίας (snapback).
  24. Θα ξεκινήσουν ξεχωριστές συνομιλίες για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας, με τη συμμετοχή όλων των κρατών μελών του ΟΑΣΕ.

Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters , ωστόσο, αναφέρει ένα ευρωπαϊκό σχέδιο 28 σημείων. Αυτό το σχέδιο περιλαμβάνει πολλά επιπλέον σημεία:

  • Το μέγεθος του ουκρανικού στρατού θα περιοριστεί σε 800.000 σε καιρό ειρήνης.
  • Μαχητικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ θα σταθμεύσουν στην Πολωνία.
  • Η Ρωσία θα πρέπει να επανενταχθεί στην G8 μόλις επιτευχθεί διαρκής ειρήνη.
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία συμφωνούν να επεκτείνουν τις συνθήκες για τη μη διάδοση και τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, συμπεριλαμβανομένης της «Δίκαιης Έναρξης».

Οι Ρούμπιο και Γέρμακ κάνουν λόγο για καλή πρόοδο.

Νωρίτερα, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ανακοίνωσε αλλαγές στο ειρηνευτικό σχέδιο μετά τις διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της .

Σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ουκρανό διαπραγματευτή Αντρίι Γερμάκ, δήλωσε ότι είχαν επιτύχει «ένα πολύ καλό αποτέλεσμα με βάση τις συνεισφορές όλων των εμπλεκόμενων μερών». Ο Ρούμπιο εξήγησε ότι ο στόχος τώρα είναι να μειωθούν οι διαφορές με τη Ρωσία και να αναπτυχθεί μια λύση που θα ικανοποιεί τόσο την Ουκρανία όσο και τις ΗΠΑ.

Ο Γέρμακ χαρακτήρισε την πρώτη συνάντηση ως «πολύ παραγωγική», σημειώνοντας ότι είχε σημειωθεί σημαντική πρόοδος. Είπε ότι κινούνται προς μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη.

Μερτς: «Τουλάχιστον κάνε το πρώτο βήμα»

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δήλωσε ότι ανέλαβε πρωτοβουλία για να φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία τουλάχιστον ένα βήμα πιο κοντά μέχρι την Πέμπτη. Στη σύνοδο κορυφής της G20 στο Γιοχάνεσμπουργκ, δήλωσε ότι είχε υποβάλει μια πρόταση «κάτω από την ολοκληρωμένη πρόταση των 28 σημείων» του αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου.

Στόχος είναι «τουλάχιστον να γίνει ένα πρώτο βήμα την Πέμπτη». Τότε λήγει η προθεσμία που έθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για την Ουκρανία.

«Αν όλα αυτά τα 28 σημεία είναι πάρα πολλά για να τα διαχειριστούμε σε πέντε ημέρες, τότε θα ήθελα τουλάχιστον να προσπαθήσω να καταλήξω σε συμφωνία σε ένα σημείο με τη Ρωσία, από την ουκρανική πλευρά, και με τη συναίνεση των Αμερικανών και των Ευρωπαίων».

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

CIA: «Η Κάλας σε σκάνδαλο διαφθοράς στην Ουκρανία 48 δισ. ευρώ – Το ερευνούμε» – Προειδοποίηση στην ΕΕ

0
Ukraine's President Volodymyr Zelenskiy and European Commission Vice-President and High Representative for Foreign Affairs and Security Policy Kaja Kallas appear at a joint meeting, amid Russia's attack on Ukraine, in Kyiv, Ukraine, December 1, 2024. Ukrainian Presidential Press Service/Handout via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS IMAGE HAS BEEN SUPPLIED BY A THIRD PARTY.

Ψάχνουν να βρουν ποιος έκλεψε τα λεφτά της αμερικανικής βοήθειας

Την καταγγελία ότι το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ πραγματοποιεί ερευνά για μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς στο Κίεβο το οποίο αγγίζει την «ύπατη» της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής Κάγια Κάλας έκανε ο πρώην αναλυτής τηε CIA Λάρι Τζόνσον.

Ο Τζόνσον ανέφερε ότι το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας πραγματοποιεί «σιωπηρά» έρευνα υπεξαίρεσης 48 δισ.$ αμερικανικής βοήθειας προς το Κίεβο και ότι μέρος των χρημάτων αυτών έχουν διοχετευτεί σε λογαριασμούς του Ζελένσκι.

Παράλληλα ανέφερε ότι όλα τα χρήματα που έχουν υπεξαιρεθεί διακινούνται σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Εσθονία εμπλέκοντας και την Κάγια Κάλας στο σκάνδαλο διαφθοράς.

Ο Τζόνσον δήλωσε ότι «υψηλόβαθμοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι» συμμετείχαν στα σχέδια, συμπεριλαμβανομένης της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλλας. Λέγεται ότι συμμετείχε στις επιχειρήσεις επειδή ένα μεγάλο μέρος τους πέρασε από την Εσθονία.

«Ξέρετε γιατί η Κάλας θέλει τόσο πολύ αυτό το πράγμα να συνεχιστεί (σ.σ. ο πόλεμος στην Ουκρανία) τα περισσότερα χρήματα πήγαν σε λογαριασμούς στην Εσθονία», σημείωσε ο Τζόνσον.

«Νομίζω ότι ο Ζελένσκι καταλαβαίνει: αν δεν ακολουθήσει τους κανόνες των Ηνωμένων Πολιτειών, θα γίνει κάτι περισσότερο από ένας νεκρός που περπατά».

Να σημειωθεί ότι το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, μέσω του Office of Inspector General (OIG), έχει εμπλακεί σε έρευνες για την αποτελεσματική διαχείριση των κονδυλίων που δίνονται στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του State Department OIG, υπάρχει συντονισμός με το DoD OIG για την εποπτεία των δραστηριοτήτων στην Ουκρανία, ειδικά μετά την εισβολή της Ρωσίας. Αυτό περιλαμβάνει την έρευνα για πιθανές απάτες ή κατάχρηση κονδυλίων.

Τον Νοέμβριο του 2025, οι New York Times ανέφεραν ότι ουκρανικές αρχές ερευνούν έναν στενό συνεργάτη του Ζελένσκι για διαφθορά ύψους 100 εκατομμυρίων $, που συνδέεται με δημόσια εταιρεία πυρηνικής ενέργειας.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/proin-analytis-cia-i-kalas-se-skandalo-diafthoras-stin-oukrania-tin-ypothesi-ereyna-to-yp-amynas-ton-ipa/

Trump accuses Ukraine of ingratitude as officials meet in Geneva on US peace plan

0

By  and 

Summary

  • US-backed plan requires Ukraine to cede territory, limit military, renounce NATO ambitions
  • European leaders seek better deal for Kyiv before Trump’s Thursday deadline
  • Russia’s full-scale invasion started nearly four years ago
  • German Chancellor says crafting plan will take time
GENEVA, Nov 23 (Reuters) – Ukrainian, U.S. and European officials met in Geneva on Sunday to discuss a draft plan presented by Washington to end the war in Ukraine, after Kyiv and its allies voiced alarm over what they saw as major concessions to the aggressor Russia.
U.S. President Donald Trump, who has championed the 28-point plan, said on Sunday that Ukraine had not been grateful for American efforts over the war, prompting Ukrainian officials to stress their gratitude to the U.S. president for his support.

The Reuters Daily Briefing newsletter provides all the news you need to start your day. Sign up here.

On Friday, Trump said Ukrainian President Volodymyr Zelenskiy had until Thursday to approve the plan, which calls on Ukraine to cede territory, accept limits on its military and renounce ambitions to join NATO.
For many Ukrainians, including soldiers fighting on the front lines, such terms would amount to capitulation after nearly four years of fighting in Europe’s deadliest conflict since World War Two. On Saturday, Trump said the current proposal for ending the war is not his final offer.
With the U.S. delegation led by Secretary of State Marco Rubio, the main talks between U.S. and Ukrainian officials got under way in Geneva on Sunday afternoon in a stiff atmosphere at the U.S. mission, soon after Trump complained in a Truth Social post that Ukraine’s leadership had shown “zero gratitude” to the U.S. for its efforts and Europe continued to buy Russian oil.
Rubio interrupted the meeting to speak to reporters, saying that the talks had been probably the best the U.S. had held with Ukraine since Trump returned to power.
He said changes would be made to the plan to work towards a solution that both Ukraine and the U.S. were comfortable with.
“Obviously this will ultimately have to be signed off with our presidents, although I feel very comfortable about that happening given the progress we’ve made,” said Rubio, who arrived in Geneva with U.S. Special Envoy Steve Witkoff.
Andriy Yermak, head of the Ukrainian delegation, was at pains to thank Trump for his commitment to Kyiv during the brief remarks, before he and Rubio returned to their talks. Minutes later, Zelenskiy himself offered thanks to Trump.
Since the U.S. plan was announced, there has been confusion about who was involved in drawing it up. European allies said they had not been consulted.
As officials began meeting, German Chancellor Friedrich Merz said the goal was to craft a plan acceptable to Ukraine which could be used in a negotiation with Russia.
“Right now, I’m not yet convinced we’re going to get the solution President Trump wants in the next few days,” Merz said on the sidelines of a G20 meeting in Johannesburg.
Before heading to Geneva, Rubio insisted on X that Washington had authored the plan after remarks from some U.S. senators suggesting otherwise.
Senator Angus King said Rubio had told senators the plan was not the administration’s position, but “essentially the wish-list of the Russians.”
Europeans have submitted a modified version of the U.S. plan for Ukraine that pushes back on proposed limits to Kyiv’s armed forces and territorial concessions, according to a document seen by Reuters on Sunday.

A PERILOUS MOMENT FOR UKRAINE

The draft U.S. plan, which includes many of Russia’s key demands and offers only vague assurances to Ukraine of “robust security guarantees”, comes at a perilous moment for Kyiv.
European Commission President Ursula von der Leyen said on Sunday that Ukraine’s borders cannot be changed by force, its army cannot be left vulnerable to attack and that the European Union must have a central role in a Ukraine peace deal.
Russia has been making gains on parts of the front, albeit slowly and, according to Western and Ukrainian officials, the advances have been extremely costly in terms of lives lost.
The transportation hub of Pokrovsk has been partially taken by Russian forces and Ukrainian commanders say they do not have enough soldiers to prevent small, persistent incursions.
Ukraine’s power and gas facilities have been pummelled by drone and missile attacks, meaning millions of people are without water, heating and power for hours each day.
Zelenskiy himself has been under pressure domestically after a major corruption scandal broke, ensnaring some of his ministers and people in his close entourage.
He has warned that Ukraine risked losing its dignity and freedom – or Washington’s backing – over the U.S. plan.

HANDING THE ADVANTAGE TO RUSSIA?

Zelenskiy welcomed the diplomatic efforts in Geneva, saying that he hoped they would lead to a result.
Kyiv had taken heart in recent weeks after the United States tightened sanctions on Russia’s oil sector, the main source of funding for the war, while its own long-range drone and missile strikes have caused considerable damage to the industry.
But the draft peace plan appears to hand the diplomatic advantage back to Moscow. Ukraine relies heavily on U.S. intelligence and weapons to sustain its war against Russia.
European and other Western leaders have said the U.S. peace plan was a basis for talks to end the war but needed more work.
Turkish President Tayyip Erdogan said he would speak to his Russian counterpart Vladimir Putin on Monday about Ukraine and share the outcome with European and U.S. allies.
Putin has described the plan as the basis for a resolution to the conflict, but Moscow may object to some proposals in the scheme, which requires its forces to pull back from some areas they have captured.
Item 1 of 5 U.S. Special Envoy Steve Witkoff, U.S. Secretary of State Marco Rubio, U.S. Army Secretary Daniel Driscoll and and other members of the U.S. delegation, and Head of the Office of the President of Ukraine Andriy Yermak and other members of the Ukrainian delegation sit before closed-door talks on ending Russia’s war in Ukraine, at the U.S. Mission in Geneva, Switzerland, November 23, 2025. REUTERS/Emma Farge

Reporting by Olivia Le Poidevin; additional reporting by Andreas Rinke and Julia Payne in Johannesburg, Anastasiia Malenko and Pavel Polityuk in Kyiv, Jan Strupczewski and Andrew Gray in Brussels, Miranda Murray in Berlin, Humeyra Pamuk, Timothy Gardner and Ismail Shakil; Writing by Mike Collett-White and Dave Graham; Editing by Ros Russell, William Maclean

https://www.reuters.com/world/europe/us-ukraine-european-officials-hold-talks-geneva-trumps-plan-end-war-2025-11-23/

Κάνει πίσω η ΕΕ για την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας: Δέχονται παραχώρηση εδαφών σε Ρωσία αλλά όχι αναγνώριση!

0

Ζητούν δέσμευση από το Κίεβο να μην προχωρήσει στρατιωτικά στην ανάκτηση των εδαφών που έχασε – Θέλουν ισχυρότερες ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και την Ρωσία να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις από τα δεσμευμένα ρωσικά κεφάλαια – Η ρωσική προειδοποίηση για επέλαση σε Οδησσό και Χάρκοβο δημιουργεί εφιάλτες στους Ευρωπαίους

Αντιπρόταση στο ειρηνευτικό σχέδιο των ΗΠΑ για την Ουκρανία φέρεται να επεξεργάζονται οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα με το Reuters, σε μια προσπάθεια να διαμορφώσουν πιο «ισορροπημένο» προς αυτούς πλαίσιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Η φιλοπόλεμη τάση της ΕΕ, συνειδητοποίησε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να προελάσει προς Οδησσό και Χάρκοβο κι έτσι οι «ανένδοτοι» που επέρριπταν την παραχώρηση εδαφών «χαλάρωσαν»,

Το αρχικό αμερικανικό σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε 28 σημεία, είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από γνωστούς Ευρωπαίους αξιωματούχους καθώς θεωρήθηκε υπερβολικά αυστηρό για το Κίεβο.

Η ευρωπαϊκή αντιπρόταση, σύμφωνα με έγγραφο που επικαλείται το Reuters, τροποποιεί βασικά σημεία του αρχικού σχεδίου και προβλέπει τα εξής:

  • Ανώτατο όριο 800.000 στρατιωτών για τον ουκρανικό στρατό σε περίοδο ειρήνης, αντί του αμερικανικού ορίου των 600.000.
  • Δεν αποκλείει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ η οποία όμως, όπως φέρεται να λέει το σχέδιο, θα εξαρτηθεί από τη συναίνεση όλων των μελών της Συμμαχίας, η οποία, όπως σημειώνεται, «δεν υφίσταται επί του παρόντος».
  • Το ΝΑΤΟ δεν θα διατηρεί μόνιμες δυνάμεις υπό τη διοίκησή του σε ουκρανικό έδαφος σε καιρό ειρήνης.
  • Η Ουκρανία θα αποζημιωθεί οικονομικά, κυρίως μέσω των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που θα παραμείνουν «παγωμένα» μέχρι η Μόσχα να καταβάλει αποζημιώσεις για τις ζημιές.
  • Το Κίεβο θα δεσμευτεί να μην ανακτήσει τα κατεχόμενα εδάφη με στρατιωτικά μέσα.
  • Οι διαπραγματεύσεις για τις εδαφικές ανταλλαγές θα ξεκινήσουν από τη λεγόμενη «γραμμή επαφής» δηλαδή όπως υφίσταται σήμερα, απορρίπτοντας έτσι την παραχώρηση εδαφών στην Ρωσία.
  • Η Ουκρανία θα προχωρήσει σε εκλογές το συντομότερο δυνατό μετά την υπογραφή συμφωνίας ειρήνης.
  • Η Ουκρανία θα λάβει εγγυήσεις ασφαλείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αντίστοιχες με εκείνες που προβλέπει το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, δηλαδή την κοινή άμυνα σε περίπτωση επίθεσης, ουσιαστικά έτσι θέλοντας να βάλουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ χωρίς επίσημα να έχει μπει.

Οι ευρωπαϊκές αντιπροτάσεις είναι εντελώς αόριστες, εκτός από το σημείο που αναφέρεται σε «πάγωμα» των εχθροπραξιών στην γραμμη επαφής, δηλαδή δεν αναφέρονται σε αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας, αυστηρή προϋπόθεση για να γίνει αποδεκτή από την Μόσχα οποιαδήποτε συζήτηση.

Επίσης σίγουρα η Μόσχα θα απορρίψει το ενδεχόμενο να μην πληρώσουν οι σύμμαχοι της Ουκρανίας και να πληρώσει μόνο η Ρωσία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/ayto-einai-to-sxedio-pou-epeksergazontai-stin-ee-gia-tin-oukrania-vasi-tou-i-yfistameni-grammi-tou-metopou/

[ANALYSIS] Is Erdoğan building a political influence empire in the United States?

0

Adem Yavuz Arslan*

A foundation tied to the family of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is attracting increased attention in Washington, D.C., after revelations about its extraordinary spending. Newly published Foreign Agents Registration Act (FARA) filings show that the TURKEN Foundation spent more than $48 million on influence-related activities in 2025 alone. For an organization that presents itself as a charity supporting students, the figure is extraordinary and raises immediate questions about what the foundation is actually doing in the United States.

A charity in name, a political tool in practice

The TURKEN Foundation is a New York-based nonprofit founded in 2014 by the Turkey Youth and Education Service Foundation (TÜRGEV) and the Ensar Foundation, two Islamist education charities that support students and dormitory projects in Turkey and abroad.

TURKEN presents itself as an educational nonprofit, yet its activities suggest a much broader mission. The foundation engages in political outreach, messaging and public relations tied to Ankara’s interests. With TÜRGEV and Ensar serving as its financial backbone and both organizations tied closely to the Erdoğan family, TURKEN increasingly looks like an instrument of political influence rather than a student support group. The funding itself originates from TÜRGEV and Ensar — two organizations widely considered extensions of the Erdoğan family network. Their combined funds transfers to TURKEN between 2023 and 2025 reached approximately $77.5 million, according to US watchdog OpenSecrets.

TURKEN and its affiliated foundations have faced recurring questions in both countries concerning political donations by individuals tied to the organization, large-scale real estate acquisitions in Manhattan and opaque funds transfers from Turkey at a time of major economic hardship.

Luxury events during Erdoğan’s visits

TURKEN also hosts high-profile events during Erdoğan’s trips to the United States. These include luxury dinners, gala nights and private receptions in New York and Washington. The gatherings take place in expensive venues and bring together business figures, academics and community leaders. The costs remain undisclosed, but the scale of these events reinforces the perception that TURKEN plays a key role in Erdoğan’s international image campaigns.

A budget comparable to Gulf monarchies

The size of TURKEN’s spending is striking, rivaling the lobbying budgets of wealthy Gulf states such as Qatar, the UAE and Saudi Arabia. Those countries spend tens of millions to influence US policy. According to recent FARA and OpenSecrets data: Qatar, one of the most aggressive foreign lobbyists in Washington, spent between $30 and $40 million annually during its peak diplomatic campaigns. The UAE, a major geopolitical actor in Washington, has at times exceeded $20 million a year. Saudi Arabia, following the crisis over the murder of Saudi journalist Jamal Khashoggi at the Saudi Consulate in İstanbul in 2018, spent around $36 million in a single year. TURKEN’s $48.2 million in 2025 puts it ahead of all three and on par with the lobbying machine of a wealthy petrostate, not with an educational nonprofit representing a middle-income country facing deep economic problems. The comparison raises an unavoidable question: Is TURKEN functioning as a de facto foreign influence arm of Erdoğan’s political network?

What can $48 million buy in Washington?

To contextualize the magnitude: For $48 million, a foreign government can hire multiple top-tier K Street lobbying firms for an entire year. It can fund a fully staffed think-tank initiative complete with research fellows, conferences, policy papers and media campaigns. It can finance extensive soft-power operations, from university endowments to political dinners, cultural diplomacy events and media outreach programs. It can also support network-building within diaspora communities, including political organizing, leadership councils, outreach campaigns and multi-city influence efforts. Simply put, this is not scholarship money. This is a budget one would expect from a state seeking influence, not a student dorm charity.

A broader strategy beyond philanthropy

TÜRGEV and Ensar have long been controversial in Turkey. They are associated with political patronage networks and opaque fundraising structures. Their expansion into the United States through TURKEN suggests a broader strategy. It appears aimed at building an international network capable of protecting the Erdoğan family’s political and financial interests outside Turkey.

Despite the massive spending, none of the foundations has explained where the money went or why costs surged so dramatically. Their silence fuels speculation and raises questions about whether the funds support political messaging, diaspora mobilization, image management for Erdoğan or future contingency planning.

The attention-raising financial activity

With US regulators tightening oversight of foreign influence operations, TURKEN is unlikely to remain outside the spotlight. The foundation has moved far beyond simple student support. It now operates as a multimillion dollar influence mechanism. Erdoğan’s US network is no longer hidden. It is visible, controversial and increasingly suspicious.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan delivers a speech on the traditional gala dinner of TURKEN foundation at Mandarin Hotel as he arrives at New York to participate in the 73rd session of UN General Assembly on September 24, 2018 in New York, United States. AFP PHOTOS

*Adem Yavuz Arslan is a journalist with over two decades of experience in political reporting, investigative journalism and international conflict coverage. His work has focused on Turkey’s political landscape, including detailed reporting on the 2016 coup attempt and its aftermath, as well as broader issues related to media freedom and human rights. He has reported from conflict zones such as Bosnia, Kosovo and Iraq, and has conducted in-depth research on high-profile cases, including the assassination of Turkish-Armenian journalist Hrant Dink. Arslan is the author of four books and has received journalism awards for his investigative work. Currently living in exile in Washington, D.C., he continues his journalism through digital media platforms, including his YouTube channel, Turkish Minute, TR724 and X.

Disclaimer: The views expressed in this opinion piece are those of the author and do not necessarily reflect the editorial stance of Turkish Minute.

[ANALYSIS] Is Erdoğan building a political influence empire in the United States?

Έντονη ανησυχία Σκοπίων για τη Σλαβομακεδονική μειονότητα στη Βουλγαρία

0
Στις 2 Δεκεμβρίου 2025, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης θα συνεδριάσει για να αποφασίσει «αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των μειονοτήτων από τη Βουλγαρία ή απλώς θα μειώσει τη διεθνή εποπτεία σε αυτό το θέμα» (!?).

Εάν η Επιτροπή Υπουργών βρίσκεται πράγματι σε ένα τέτοιο δίλημμα χωρίς αρχές, η «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία -EFA»,  καλεί δημόσια την Επιτροπή Υπουργών να συνεχίσει να διατηρεί ενισχυμένη παρακολούθηση της Βουλγαρίας μέχρι να επιτευχθεί απτός και επαληθεύσιμος σεβασμός των δικαιωμάτων των μειονοτήτων»!

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έκρινε ότι τα δικαιώματα της Σλαβομακεδονικής μειονότητας στη Βουλγαρία έχουν παραβιαστεί: οι ομογενείς των Σκοπίων δεν αναγνωρίστηκαν και οι σλαβομακεδονικές οργανώσεις δεν καταχωρήθηκαν. Παρά τις συστάσεις που έγιναν, μέχρι σήμερα, καμία σλαβομακεδονική οργάνωση δεν έχει καταχωρηθεί με επιτυχία. Σύμφωνα με τις βουλγαρικές αρχές, σλαβομακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει στη Βουλγαρία

Η μείωση της διεθνούς εποπτείας της Βουλγαρίας θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη στο σύστημα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ένα παράδειγμα είναι το κόμμα μέλος της EFA, OMO “Ilinden” – Pirin (Βουλγαρία), στο οποίο επιθυμούμε να επιβεβαιώσουμε την υποστήριξή μας και τη δέσμευσή μας για δικαιοσύνη, ισότητα και δικαιώματα των μειονοτήτων σε όλη την Ευρώπη.

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (EFA), ένα ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα, το οποίο αποτελείται από περιφερειακά και μειονοτικά πολιτικά κόμματα από την ευρωπαϊκή ήπειρο, συμπεριλαμβανομένου του OMO “Ilinden” – Pirin από τη Βουλγαρία, τόνισε σε επίσημη ανακοίνωσή της προχθές.Σύμφωνα με την εφημερίδα των Σκοπίων, Nova Makedonija, η μείωση της διεθνούς εποπτείας επί της Βουλγαρίας θα υπονόμευε την αξιοπιστία του συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου, καθώς η Βουλγαρία δεν έχει εφαρμόσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Είναι καιρός το Συμβούλιο της Ευρώπης να εντείνει τις προσπάθειές του για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στη Βουλγαρία.

Υπενθυμίζεται ότι στις 2 Δεκεμβρίου 2025, η Επιτροπή Υπουργών θα συνεδριάσει για να αποφασίσει «αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των μειονοτήτων από τη Βουλγαρία ή θα μειώσει τη διεθνή εποπτεία σε αυτό το θέμα» (?!).

Σε αυτό το πλαίσιο, η EFA καλεί δυναμικά και δημόσια την Επιτροπή Υπουργών να συνεχίσει να διατηρεί ενισχυμένη παρακολούθηση της Βουλγαρίας μέχρι να επιτευχθεί απτός και επαληθεύσιμος σεβασμός των δικαιωμάτων των μειονοτήτων – ανέφερε η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (EFA) σε επίσημη ανακοίνωσή της, που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπό της, με τίτλο «Η EFA καλεί το Συμβούλιο της Ευρώπης να συνεχίσει να παρακολουθεί στενά τα δικαιώματα των μειονοτήτων στη Βουλγαρία».

Θα ακουστεί η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία από το Στρασβούργο ή από τις Βρυξέλλες;

Η EFA επισημαίνει περαιτέρω: «Εμείς στην EFA ανησυχούμε για την κατάσταση με τα δικαιώματα των μειονοτήτων στη Βουλγαρία. Η χώρα αυτή συνεχίζει να αρνείται να αναγνωρίσει τη σλαβομακεδονική κοινότητα και να καταχωρίσει οποιαδήποτε σλαβομακεδονική οργάνωση, παραβιάζοντας το Άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Διεθνή όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης έχουν επανειλημμένα συστήσει τη λήψη των απαραίτητων μέτρων.

Η Βουλγαρία έχει επίσης αποφύγει την εφαρμογή των αποφάσεων που έχουν ληφθεί από αυτά τα θεσμικά όργανα».

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog