Πώς η ψυχολογία αποτυγχάνει για το μισό πληθυσμό — και πώς ίσως να αλλάζει.
Εικονογράφηση από τον Noah Hickey/The Dispatch (Φωτογραφίες μέσω Getty Images).
Ο Στιβ Φαρίνα περνά πολλά πρωινά βουτώντας ένα κουπί στον ποταμό Αλουέτ. Είναι μόνος του στο νερό, κι εδώ, καθώς οι ερωδιοί κυκλώνουν αναζητώντας ψάρια και η πρωινή ομίχλη χαϊδεύει το βουνό Γκόλντεν Ιαρς, κάνει τον ήσυχο, εσωτερικό απολογισμό της ζωής του. Το καγιάκ έχει γίνει ιεροτελεστία για εκείνον, ένας τρόπος να αποσυμπιέζεται μετά από τρεις δεκαετίες ως πυροσβέστης στη Βρετανική Κολομβία.
«Βλέπω την ανατολή του ήλιου πάνω από τον ποταμό και απλώς το είχα ανάγκη…», λέει, συγκινημένος. «Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου· έριξα μερικά κλάματα στον ποταμό. Το ξαναζώ, διάολε».
Οι πυροσβέστες αγαπούν τους «παλιούς αλμυρούς καπετάνιους» τους, αυτούς τους σκληροτράχηλους τύπους. Είναι μια κουλτούρα που καλλιεργεί τη συναισθηματική αποστασιοποίηση, κάτι που, σύμφωνα με τον Φαρίνα, είναι απαραίτητο όταν υπάρχει ισορροπία. «Πρέπει να είσαι δυνατός, πρέπει να είσαι παρών», λέει για τη νοοτροπία. «Αν πας σε μια κλήση και είναι η χειρότερη μέρα κάποιου, πρέπει να λειτουργήσεις, πρέπει να είσαι στωικός».
Αλλά το να μαζεύεις τα κομμάτια μετά από αυτές τις αποστολές είναι δύσκολο. Ο Φαρίνα θυμάται «κάτι πραγματικά σκατένιες κλήσεις που αφορούσαν παιδιά και τέτοια». Μετά από τέτοιες κλήσεις, έπαιρνε έναν καφέ και ένα σάντουιτς, «φόρτωνε το καγιάκ μου και πήγαινα κατευθείαν στον ποταμό».
Πριν ανακαλύψει το καγιάκ, διαχειριζόταν το άγχος όπως κάνουν πολλοί άλλοι άνδρες: καταπίνοντας τα συναισθήματά του. Γέμιζε το «σακίδιό» του, όπως το αποκαλεί, με μια ζωή γεμάτη τραυματικές κλήσεις, χωρίς ποτέ να το βγάλει από πάνω του. Έφτασε στο σημείο να γίνει «ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του» — ο «βοηθός που βοηθούσε τους πάντες, καταπιέζοντας τη δική του σαβούρα».
«Βασικά έπρεπε να γονατίσω όταν κατάλαβα ότι με είχε προλάβει η ζωή μου», λέει ο Φαρίνα. «Η δουλειά και όλη η σαβούρα με την οποία είχα να κάνω, όλες οι κλήσεις. Και είπα: Φτάνει πια. Δεν παρουσιάζομαι ως η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, για την κόρη μου, για τους φίλους μου και για την οικογένειά μου».
Όταν οι άνδρες δεν μπορούν να βρουν τη βοήθεια που χρειάζονται, συχνά αφήνουν πίσω τους ένα μονοπάτι καταστροφής. Οι άνδρες αποτελούν σχεδόν το 80 τοις εκατό των θυμάτων αυτοκτονίας και ζουν περίπου έξι χρόνια λιγότερο από τις γυναίκες, εν μέρει λόγω πιο ριψοκίνδυνων συμπεριφορών, υψηλότερων ποσοστών καπνίσματος και κατανάλωσης αλκοόλ, και χαμηλότερων ποσοστών επισκέψεων σε γιατρούς. Αποτελούν την πλειοψηφία των περιστατικών υπερβολικής δόσης και των αστέγων. Αν ψάξετε στο Google «θάνατοι από απόγνωση», τα αποτελέσματα είναι κυρίως σκοτεινές εικόνες μοναχικών ανδρών, πολλοί από τους οποίους έχουν το κεφάλι θαμμένο στα χέρια τους.
Ο Ματ Ένγκλαρ-Κάρλσον είναι καθηγητής συμβουλευτικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Φούλερτον, και ιδρυτής του Κέντρου για Αγόρια και Άνδρες του ίδιου πανεπιστημίου. Πέρασε την παιδική του ηλικία ταξιδεύοντας σε διάφορες περιοχές της Αμερικής, ακολουθώντας τις δουλειές και τις πανεπιστημιακές μεταθέσεις του πατέρα του.
Κολυμπούσε στα ακαδημαϊκά ρεύματα του πατέρα του, του ψυχολόγου Τζον Κάρλσον, και των συναδέλφων του. Στο παρασκήνιο ακουγόταν ο βόμβος του μυθοποιητικού ανδρικού κινήματος, μιας ομάδας αυτοβοήθειας που επανασυνδεόταν με τελετουργίες της φύσης και τη Γιουνγκιανή ψυχολογία. Το 1991 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Αμερικανού φιλοσόφου Σαμ Κιν, «Φωτιά στα Σπλάχνα: Για το Τι Σημαίνει να Είσαι Άνδρας». Ο διανοητικός πλούτος της παιδικής του ηλικίας του καλλιέργησε από νωρίς μια περιέργεια για την ανδρική ταυτότητα.
«Α, έτσι υποτίθεται ότι πρέπει να φέρονται τα αγόρια», συνειδητοποίησε στο δημοτικό. «Κατάλαβα ότι αν κλάψω, υπάρχει ποινή γι’ αυτό».
Αυτές οι εντυπώσεις τον ακολούθησαν μέχρι το πανεπιστήμιο, πρώτα ως προπτυχιακός στην Καλιφόρνια και έπειτα ως διδακτορικός φοιτητής στο Penn State. Συνέχισε να βλέπει τα ίδια μοτίβα στους νεαρούς άνδρες που περνούσαν την πόρτα του ιατρείου του στα πρώτα χρόνια της καριέρας του: αθεράπευτη, μακροχρόνια κατάθλιψη. Άγχος. Δύσκολοι χωρισμοί και προσωπικές ζωές εκτός ελέγχου.
Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, ο Ένγκλαρ-Κάρλσον παρατήρησε μια έμφαση στην ανάδειξη προβλημάτων χωρίς λύσεις, κάτι που ερχόταν σε αντίθεση με την αποδοχή του για τη θετική ψυχολογία — μια προσέγγιση που επιδιώκει να αξιοποιήσει τα δυνατά σημεία του ατόμου για να μεγιστοποιήσει την προσωπική του άνθιση. «Άρχισα να νιώθω άβολα με την έρευνα», είπε. «Στη συντριπτική της πλειοψηφία, η ψυχολογία δεν αφορά την ψυχική υγεία· αφορά την ψυχική ασθένεια, και δεν μιλάμε πραγματικά για την υγεία».
Αυτή η προσέγγιση απέτυχε να αναγνωρίσει ότι πολλοί άνδρες προσέρχονται στη θεραπεία νιώθοντας ντροπή. Είχε δει πολλούς να μπαίνουν στο γραφείο του «με το κεφάλι κατεβασμένο, σαν σκύλος που ξέρει ότι έκανε κάτι κακό». Ο τρόπος που κάποιοι μιλούσαν για τους άνδρες απλώς έκανε τους ίδιους λιγότερο πρόθυμους να ζητήσουν βοήθεια, όπως λέει.
«Διαθέτουμε τεράστιο όγκο έρευνας που καταγράφει όλα τα δεινά που προκαλούν οι άνδρες», πρόσθεσε. «Καταγράφει τη σκοτεινή πλευρά της αρρενωπότητας, σε τέτοιο βαθμό που, αν αφομοιώσεις αυτή την έρευνα και την κατανοήσεις, αναρωτιέσαι πού βρίσκεται το φως».
Ο Φρεντ Ραμπίνοβιτς είναι περίπου δώδεκα χρόνια μεγαλύτερος από τον Ένγκλαρ-Κάρλσον. Μεγάλωσε σε μια εβραϊκή οικογένεια έξω από τη Φιλαδέλφεια και θυμάται μια παιδική ηλικία γεμάτη «άνδρες και αγόρια συνεχώς». Ήταν βέβαια και η μητέρα του, αλλά υπήρχαν επίσης ο αθλητισμός, τα αδέρφια του, ο πατέρας του και το πόκερ. Η εγγύτητά του με άλλους άνδρες του έδωσε μια ιδιαίτερη διορατικότητα: υπήρχε μια σιωπηλή κρίση που λίγοι ενδιαφέρονταν να κατανοήσουν.
«Κατάλαβα τελικά ότι πολλοί άνδρες υποφέρουν. Πολλοί δεν είναι τόσο συναισθηματικά σταθεροί ή ίσως απλώς δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που βιώνουν και αισθάνονται», είπε ο Ραμπίνοβιτς.
Αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της ψυχικής υγείας των ανδρών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι για να σπουδάσει συμβουλευτική ψυχολογία και συνεργάστηκε με έναν συμφοιτητή του, τον Σαμ Κόχραν, για να διοργανώσουν μια θεραπευτική ομάδα για άνδρες. Το 1995, η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA) ίδρυσε το Τμήμα 51, αφιερωμένο στην έρευνα για την ψυχική υγεία των ανδρών. Ο Ραμπίνοβιτς έγινε σύντομα μέλος.
Ο Ραμπίνοβιτς έγινε τελικά καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Ρέντλαντς, έξω από το Λος Άντζελες, και εξελέγη πρόεδρος του Τμήματος 51 το 2005. Την επόμενη χρονιά, τον προσέγγισε ο συνιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Τμήματος, Ρόναλντ Λεβάν, ο οποίος συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός από τους θεμελιώδεις δείκτες που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα για τη μέτρηση της «παραδοσιακής ανδρικής ιδεολογίας», γνωστής ως TMI.
Ο Λεβάν είπε ότι είχε εξασφαλίσει κάποια χρηματοδότηση από την APA για να δημιουργήσει τις πρώτες κατευθυντήριες γραμμές της Ένωσης για αγόρια και άνδρες. Ενδιαφερόταν ο Ραμπίνοβιτς; Ο Ένγκλαρ-Κάρλσον προσχώρησε σύντομα και οι δυο τους έγιναν μέρος μιας ομάδας, μαζί με τον Λεβάν και μερικά ακόμα μέλη του Τμήματος 51, που εργάζονταν επί δώδεκα χρόνια πάνω στο έγγραφο.
Το κείμενο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2019 και προκάλεσε σημαντικές αντιδράσεις. Είναι γεμάτο με πυκνούς ακαδημαϊκούς όρους — «ηγεμονική αρρενωπότητα», «επισφαλής ανδρισμός», «ένταση φύλου-ρόλου» — και κατηγορήθηκε ότι παραμερίζει τις βιολογικές ερμηνείες υπέρ μιας αντίληψης που δίνει έμφαση στην κοινωνικοποίηση και την ανατροφή.
Αν και ορισμένες από τις πιο αμφιλεγόμενες φράσεις αποδόθηκαν λανθασμένα στις κατευθυντήριες γραμμές — στην πραγματικότητα προέρχονταν από το δελτίο τύπου που τις ανακοίνωνε — ο θόρυβος στα μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσε για πολλούς Αμερικανούς ότι οι άνδρες υφίστανται άδικες κρίσεις από τους ίδιους τους επαγγελματίες που είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα τους· ότι η ίδια η αρρενωπότητα βρίσκεται υπό άμεση επίθεση.
Ο Ένγκλαρ-Κάρλσον ένιωσε απογοήτευση από τις κατηγορίες που συνέδεαν το έγγραφο με την έννοια της τοξικής αρρενωπότητας. Αν και οι κατευθυντήριες γραμμές δεν χρησιμοποιούν αυτή τη φράση, πολλοί επικριτές τη θεώρησαν ως ένα λεκτικό καμουφλάζ, μια βιαστική απόπειρα να εξωραϊστεί το ουσιαστικό περιεχόμενο του κειμένου. Η αντίδραση τελικά ώθησε το Τμήμα 51 να δημοσιεύσει διευκρίνιση.
«Δεν προορίζονται για το ευρύ κοινό και δεν είναι απαραίτητα για να εφαρμοστούν στον μέσο τύπο που περπατά στον δρόμο», είπε ο Ένγκλαρ-Κάρλσον για τις κατευθυντήριες γραμμές. «Αλλά θα έλεγα ότι δεν λένε πως η παραδοσιακή αρρενωπότητα είναι λάθος. Διότι, ειλικρινά, αυτό δεν λέει η έρευνα… Αλλά ξανά, χρειάζεται λεπτότητα για να το διαβάσεις και νομίζω πως οι κατευθυντήριες γραμμές θα μπορούσαν να το είχαν κάνει πιο σαφές. Σε αυτό, νομίζω ότι είναι απολύτως σωστό».
Ο Ραμπίνοβιτς θυμάται να παίζει πόκερ σε ένα καζίνο, όταν σήκωσε το βλέμμα από το τραπέζι και είδε μια οθόνη στον τοίχο να δείχνει τηλεσχολιαστές να συζητούν για τις κατευθυντήριες γραμμές. Ήταν μια σουρεαλιστική εμπειρία. Το κείμενο είχε γραφτεί για ένα κλινικό ακροατήριο, αλλά είχε ξεφύγει από το εργαστήριο και είχε γίνει πλέον υλικό των πολιτισμικών πολέμων της Αμερικής.
Εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης έλεγαν ότι οι Αμερικανοί ψυχολόγοι θεωρούσαν ότι η αρρενωπότητα είναι κακή για τους άνδρες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η Gillette κυκλοφόρησε μια διαφημιστική καμπάνια με τίτλο «τοξική αρρενωπότητα», δείχνοντας άνδρες που αδιαφορούσαν για τη βία και τη σεξουαλική επίθεση. Το διαφημιστικό έγινε αμέσως στόχος επικριτών: ο Τζο Ρόγκαν και ο Θίο Βον το σατίρισαν, και ο Πιρς Μόργκαν το καταδίκασε. Το Fox το κάλυψε. Ο Τζόρνταν Πίτερσον και ο Τζόκο Γουίλινκ το καταδίκασαν.
Η αντιπαράθεση άνοιξε ένα ρήγμα στο Τμήμα 51, αντιπαραθέτοντας το ιδρυτικό του ήθος με ένα αναδυόμενο κίνημα ερευνητών θετικά διακείμενων προς τους άνδρες.
«Νομίζω ότι το αρχικό ανδρικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από τον φεμινισμό», είπε ο Ραμπίνοβιτς. «Υπάρχει η αίσθηση, νομίζω, για κάποιους άνδρες, για κάποιους ψυχολόγους, ότι οφείλουν την απελευθέρωσή τους στην απελευθέρωση των γυναικών· ότι οι γυναίκες απελευθερώθηκαν από τους ρόλους τους, κι αυτό επέτρεψε στους άνδρες να απελευθερωθούν από τους δικούς τους».
Ο Ραμπίνοβιτς, γενεαλογικά, προερχόταν περισσότερο από αυτό το ρεύμα και πέρασε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του ασκώντας κριτική στην ανδρική ταυτότητα ως μέσο ενδυνάμωσης των ανδρών, ώστε να απορρίψουν επιβλαβείς συμπεριφορές. Από αυτή την οπτική προέκυψε ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο για το τι σημαίνει να είσαι άνδρας, πώς να προσεγγίζονται καλύτερα οι άνδρες και τι είδους υποστήριξη χρειάζονται.
Η προσέγγιση αυτή υπογράμμιζε ότι για να βοηθήσεις τους άνδρες, πρέπει να αναδείξεις τις αρνητικές συμπεριφορές, ώστε να αναμορφωθεί η παραδοσιακή αρρενωπότητα. Όπως ανέφερε η ιδρυτική διακήρυξη του Τμήματος 51, ο οργανισμός επιδίωκε «να διαβρώσει τους περιοριστικούς ορισμούς της αρρενωπότητας που ιστορικά έχουν εμποδίσει την ανάπτυξη των ανδρών, την ικανότητά τους να σχηματίζουν ουσιαστικές σχέσεις και έχουν συμβάλει στην καταπίεση άλλων ανθρώπων».
Μετά την έκρηξη γύρω από τις κατευθυντήριες γραμμές, ο Ραμπίνοβιτς άρχισε να ανησυχεί ότι ο χώρος της ψυχολογίας έσπερνε εχθρότητα αντί για ενσυναίσθηση. Οι άνδρες όλο και περισσότερο θεωρούνταν υπαίτιοι της δικής τους δυστυχίας και ότι χρειάζονταν σκληρή αγάπη. Πιστεύει ότι εν μέρει αυτό οφείλεται στον φόβο: ο Τραμπ βρισκόταν στον Λευκό Οίκο και το κίνημα #MeToo βρισκόταν στο απόγειό του. Ο Ραμπίνοβιτς πίστευε ότι κάποιοι φεμινιστικά εμπνευσμένοι ακαδημαϊκοί ανησυχούσαν για μια «επιστροφή σε μια μορφή ανδρικής κυριαρχίας, αν οι άνδρες καταφέρουν να συμμαζευτούν».
Ήταν μια στιγμή εσωτερικού αναστοχασμού γι’ αυτόν. Η αποστολή ενός ψυχολόγου είναι να βοηθά τους θεραπευόμενους να ανοιχτούν, και οι κατευθυντήριες γραμμές άγγιξαν μια πολύ ευαίσθητη ρωγμή που φτάνει στον πυρήνα του πεδίου.
«Νομίζω ότι υπάρχει μια ένταση: Κάποιοι από την παλιά φρουρά εξακολουθούν να θέλουν να χρησιμοποιούν τη φεμινιστική ανάλυση των κοινωνικών ρόλων ως τη βάση και τη ραχοκοκαλιά της ανδρικής ψυχολογίας», είπε ο Ραμπίνοβιτς. «Εγώ είμαι ξεκάθαρα υπέρ της θετικής αρρενωπότητας· έχω οπωσδήποτε κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση — κι ας ξεκίνησα από την άλλη».
«Τώρα πια αναζητώ λύσεις, όχι απλώς την κριτική», πρόσθεσε. «Δεν νομίζω ότι η πρώτη προσέγγιση σου αφήνει τίποτα. Νομίζω ότι σε αφήνει με το συναίσθημα: Κάτι δεν πάει καλά με μένα».
Το 2016, ενώ επισκεπτόταν ένα τοπικό μνημείο για πυροσβέστες στο νησί Βανκούβερ, ο Φαρίνα συγκλονίστηκε από όλα τα ονόματα στον τοίχο. Οι πυροσβέστες διατρέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο για καρκίνο και τα περισσότερα από τα ονόματα που ήταν χαραγμένα εκεί είχαν χαθεί από τη νόσο.
Ένας νεαρός της ομάδας του, ο Μάικ Πέιν —που είχε επιζήσει από καρκίνο των όρχεων— είχε εμπλακεί με την οργάνωση Movember, τη φιλανθρωπική πρωτοβουλία με έδρα τη Μελβούρνη, η οποία έγινε viral τη δεκαετία του 2000 ενθαρρύνοντας τους υποστηρικτές να αφήνουν μουστάκι τον Νοέμβριο για να συγκεντρώσουν χρήματα και να ευαισθητοποιήσουν το κοινό για τον καρκίνο του προστάτη. Ρώτησε τον Φαρίνα αν θα τον ενδιέφερε να βοηθήσει.
«Ήμουν από τους πρώτους Mo Bros, σίγουρα», είπε ο Φαρίνα. «Αν κοιτάξεις τις παλιές μου φωτογραφίες, έχω πολλά περίεργα μουστάκια, φίλε. Η κόρη μου τα σιχαίνεται».
Παρά το γεγονός ότι ήταν πρόθυμος να βοηθήσει άλλους άνδρες, ο Φαρίνα αντιστεκόταν στο να αναζητήσει βοήθεια για τα δικά του ζητήματα, μέχρι που δύο γιατροί που διηύθυναν ένα πρόγραμμα ψυχικής ανθεκτικότητας για διασώστες του είπαν ότι πιθανόν θα του έκανε καλό. Το 2019, συμμετείχε σε μια κατασκήνωση, και εκεί, μέσα στο δάσος, περιστοιχισμένος από μια αδελφότητα πρώτων ανταποκριτών, κάτι άλλαξε μέσα του.
«Πέρασα το πρόγραμμα και —φίλε— μου άλλαξε τη ζωή», είπε ο Φαρίνα. «… Ένιωσα ασφαλής εκεί. Ένιωσα επίσης ότι με έβλεπαν και με άκουγαν, ότι μπορούσα να είμαι ευάλωτος, και έκλαψα με την ψυχή μου, φίλε. Μπορούσα να κλάψω χωρίς κρίση και να μιλήσω για πράγματα που δεν είχα μιλήσει ποτέ· πράγματα που μου συνέβησαν —στην παιδική ηλικία, στην εφηβεία, στα νεανικά μου χρόνια— και που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι με επηρέασαν».
Η ομάδα που φιλοξένησε την κατασκήνωση, η Blueprint, ιδρύθηκε το 2015 από τον Ντέιβιντ Κουλ, καθηγητή ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας και επικεφαλής στον τομέα της ανδρικής υγείας, ακεραιότητας και ευημερίας στον Οργανισμό Υγείας Vancouver Coastal Health.
Ο Κουλ εργάστηκε αρχικά στην παρηγορική φροντίδα κατά τη διάρκεια της επιδημίας HIV/AIDS τη δεκαετία του 1990. Θυμάται έναν νεαρό ασθενή που τηλεφώνησε στον πατέρα του για να του ανακοινώσει τον επικείμενο θάνατό του — και ο πατέρας δεν είπε λέξη. Μόνο σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβανόταν: για κάποιο λόγο, ο Κουλ διαπίστωνε ότι τα παιδιά ήταν πιο αποξενωμένα από τους πατέρες τους παρά από τις μητέρες τους.
Αυτό του προκάλεσε το ενδιαφέρον για το πώς οι πατέρες και οι άνδρες αντιμετωπίζουν την ψυχική υγεία. Είχε δει από πρώτο χέρι το προσωπικό κόστος μέσα στην ίδια του την οικογένεια. Ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του αυτοκτόνησε. Ο πατέρας του ήταν διπολικός. Όμως οι φίλοι του στο σχολείο δεν ήξεραν πώς ήταν η ζωή στο σπίτι. Κρατούσε τα πάντα για τον εαυτό του.
Μετά από μία δεκαετία στην παρηγορική φροντίδα, ο Κουλ επέστρεψε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει συμβουλευτική ψυχολογία και άρχισε να εργάζεται με βετεράνους του στρατού. Εκείνος και ένας ακόμα ερευνητής ήθελαν να επεκτείνουν το έργο τους πέρα από τον στρατιωτικό χώρο, και τότε ήταν που ένας φίλος του Φαρίνα ανέδειξε το ζήτημα της ψυχικής υγείας των πυροσβεστών. Ο Κουλ δέχτηκε να βοηθήσει, αλλά επέμεινε το πρόγραμμα να είναι «τεκμηριωμένο» και να μετράται η αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Τα αποτελέσματα «ξεπέρασαν τις προσδοκίες μας», λέει.
Έκτοτε, ο Κουλ έχει διαπιστώσει ότι οι άνδρες μπορούν να ανταποκριθούν πολύ καλά σε υπαίθριες κατασκηνώσεις και ομαδική θεραπεία. «Η ουσία της πνευματικότητας για τους άνδρες συχνά καλλιεργείται στη φύση», είπε ο Κουλ. «Είναι επίσης προσανατολισμένη στη δράση. Κάνουμε τους συμμετέχοντες να μιλήσουν για τις εμπειρίες της ζωής τους με τρόπο πολύ ασφαλή, και διασφαλίζουμε ότι μιλάμε πρώτα για τα θετικά χαρακτηριστικά τους, προτού αναφερθούμε στις προκλήσεις της ζωής τους».
Αυτή η ανανεωτική προοπτική σταδιακά κερδίζει έδαφος. Το 2022, το Τμήμα 51 αναθεώρησε την αποστολή του, μετατοπίζοντας την έμφαση μακριά από την κριτική προς την αρρενωπότητα. Δεν επιδιώκει πλέον «να διαβρώσει τους περιοριστικούς ορισμούς της αρρενωπότητας που ιστορικά έχουν εμποδίσει την ανάπτυξη των ανδρών» και εγκατέλειψε την προηγούμενη αναγνώριση του «ιστορικού χρέους του πεδίου προς τη φεμινιστικά εμπνευσμένη έρευνα για το φύλο».
Αρκετοί από τους πιο πρόσφατους προέδρους του Τμήματος, όπως ο Ντάνιελ Έλενμπεργκ και ο Μπράιαν Κόουλ, έχουν αγκαλιάσει τη θετική αρρενωπότητα. Ο Κόουλ απέδωσε συγκεκριμένα σε ένα άρθρο του Ένγκλαρ-Κάρλσον την αλλαγή στην ίδια του τη ζωή.
Ωστόσο, αυτό συχνά εξακολουθεί να μοιάζει με μάχη σε ανηφόρα. Η Εβδομάδα Ανδρικής Υγείας, που παραδοσιακά γιορτάζεται πριν την Ημέρα του Πατέρα κάθε καλοκαίρι, συχνά περνά απαρατήρητη από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και τις πολιτικές προσωπικότητες — ένα γεγονός χωρίς απήχηση, ανάξιο δημόσιας προσοχής. (Η κυβέρνηση Τραμπ ήταν μία από τις λίγες φωνές που τίμησαν την εκδήλωση — και το έκανε εν μέρει καταγγέλλοντας την «άγρια εκστρατεία κατά της αρρενωπότητας».) Η Διεθνής Ημέρα Ανδρών στις 19 Νοεμβρίου δεν αναφέρθηκε καν από τα Ηνωμένα Έθνη: ο διεθνής οργανισμός χρησιμοποίησε αντ’ αυτού την ευκαιρία για να ευαισθητοποιήσει το κοινό για την Παγκόσμια Ημέρα Τουαλέτας.
Η πολιτικοποίηση και η αδιαφορία για την ανδρική υγεία αποτελεί κακό υπηρεσία προς τα αγόρια και τους άνδρες. Οι αγώνες τους — μοναξιά, χρήση ουσιών, αυτοκτονία — «συμβαίνουν εδώ και πολύ καιρό», είπε ο Ένγκλαρ-Κάρλσον.
«Απλώς είχαμε το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο», πρόσθεσε. «Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε το αφήγημα όσον αφορά το πώς θα μιλάμε γι’ αυτό. Και ας ξεκινήσουμε, επιτέλους, μιλώντας γι’ αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι εν μέρει αυτό που προσπαθώ να κάνω περισσότερο από καθετί άλλο».
Άρι Ντέιβιντ Μπλαφ
Ο Άρι Ντέιβιντ Μπλαφ είναι αρθρογράφος μεγάλων θεμάτων στην καναδική εφημερίδα National Post. Παλαιότερα ήταν ρεπόρτερ στο National Review και υπότροφος του περιοδικού Tablet Magazine.
The Dispatch
Edouard Husson