Προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο γιατί δεν θέλουν να διαλυθούν οι Οικονομίες τους
Η Ουγγαρία και η Σλοβακία θα προσφύγουν στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ, CJEU) για να ακυρωθεί η απόφαση που εισηγήθηκε η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη και εν τέλει έλαβε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για απαγόρευσης εισαγωγή ρωσικού πετρελαίου στην ΕΕ.
Οι δύο κυβερνήσεις είναι αποφασισμένες να αντισταθούν στην διάλυση των οικονομιών τους που συνεπάγεται η απαγόρευση εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου.
Σημειώνετε ότι οι δύο χώρες είναι περίκλειστες, δηλαδή δεν έχουν λιμάνι μέσω του οποίου να μπορούν να μεταφέρουν πετρέλαιο από άλλες πηγές πλην της Ρωσίας.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εισηγήθηκε, προφανώς σε συνεννόηση με τη κυβέρνηση των Βρυξελλών, την απαγόρευση εισαγωγής υδρογονανθράκων από την Ρωσία, πυροβολώντας έτσι και τα πόδια της ελληνικής κοινωνίας που θα στερηθεί το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο και θα εκτινάξει περαιτέρω το ενεργειακό κόστος και στη Βιομηχανία, στις υπηρεσίες, αλλά πάνω απ’ όλα στην καθημερινή διαβίωση των Ελλήνων πολιτών.
Κατά την διάρκεια ενημέρωσης των δημοσιογράφων, ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο τόνισε πως «Είναι αδύνατο για την Ουγγαρία να δεχθεί και να εφαρμόσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη σταδιακή εξάλειψη των εισαγωγών ρωσικής ενέργειας, επειδή θέτει σε κίνδυνο την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας».
Νωρίτερα σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση συμφώνησε στη σταδιακή εξάλειψη των εισαγωγών ρωσικού αερίου μέχρι τα τέλη του 2027 στο πλαίσιο προσπάθειας για να σταματήσει η εδώ και δεκαετίες εξάρτηση του συνασπισμού από τη ρωσική ενέργεια.
«Οι επενδύσεις της στην άμυνα την έχουν καταστήσει στρατηγικό σύμμαχο»
«Οι επενδύσεις της Τουρκίας στην αμυντική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια έχουν καταστήσει τη χώρα την ακλόνητη ραχοκοκαλιά του ΝΑΤΟ» δήλωσε ο φιλότουρκος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, αναφέρθηκε επίσης στη ρωσική απειλή, τονίζοντας τη στρατηγική σημασία της αμυντικής ικανότητας της Τουρκίας για τη συμμαχία.
Της Τουρκίας η οποία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα αλλά η Ελλάδα δεν έχει καμία σημασία παρά μόνο η Ουκρανία του Ζελένσκι.
Ο Μαρκ Ρούτε, έκανε δηλώσεις στον Τύπο μετά τη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες.
Ο Ρούτε δήλωσε:
«Αντιμετωπίζουμε πραγματικούς και επίμονους κινδύνους», προσθέτοντας ότι «η Ρωσία στοχεύει ολοένα και περισσότερο τον ουκρανικό λαό και τις κρίσιμες υποδομές καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, ενώ παράλληλα παραβιάζει τον συμμαχικό εναέριο χώρο, διεξάγει κυβερνοεπιθέσεις και αναπτύσσει κατασκοπευτικά πλοία για τη χαρτογράφηση της υποδομών υποβρυχίων.
«Αυτά τα γεγονότα υπογραμμίζουν την ανάγκη για ακλόνητη επαγρύπνηση. Πρέπει να συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε με δύναμη, ενότητα και αποφασιστικότητα», δήλωσε ο Ρούτε.
Ο Ρούτε σημείωσε ότι οι αμυντικές επενδύσεις ήταν βασικό επίκεντρο της σημερινής συνάντησης, λέγοντας:
«Οι υπουργοί συζήτησαν τον συνεχιζόμενο σχεδιασμό για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου οδικού χάρτη προς την υλοποίηση της δέσμευσης που αναλήφθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της Χάγης για επένδυση του 5% του ετήσιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) στην άμυνα. Αυτό θα μας επιτρέψει να αναπτύξουμε και να προμηθευτούμε τις βασικές δυνατότητες που είναι απαραίτητες για τη συλλογική μας άμυνα, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων συστημάτων αεράμυνας».
Σχετικά με την Ουκρανία, ο Ρούτε δήλωσε:
«Χαιρετίζω θερμά τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για την επίτευξη μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για την επίλυση αυτής της σύγκρουσης και υποστηρίζουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες που ηγούνται αυτής της προσπάθειας».
Ο Ρούτε τόνισε τη ζωτική σημασία της στρατιωτικής υποστήριξης για την Ουκρανία καθώς συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις, ανακοινώνοντας σήμερα ότι έλαβαν πρόσθετες δεσμεύσεις από τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Νορβηγία και την Πολωνία.
Ο Ρούτε σημείωσε ότι περισσότερα από τα δύο τρίτα των συμμάχων έχουν δεσμευτεί στο πρόγραμμα PURL (Parative Needs List) της Ουκρανίας και ότι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία έχουν επίσης ανακοινώσει τις συνεισφορές τους.
Σημειώνοντας ότι οι συνολικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο του PURL υπερβαίνουν τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια και ότι ο στόχος της επίτευξης των 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για ολόκληρο το έτος θα επιτευχθεί, ο Ρούτε δήλωσε:
«Αυτή η ροή βοήθειας είναι πολύ σημαντική. Και καλώ όλους για άλλη μια φορά να επιταχύνουν τις δεσμεύσεις τους».
Απευθυνόμενος στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ρούτε δήλωσε:
«Ο Πούτιν πιστεύει ότι μπορεί να μας ξεπεράσει, αλλά δεν πάμε πουθενά. Σήμερα, είδαμε ένα ακόμη σαφές σημάδι ότι κάνει λάθος.
Ενισχύουμε την υποστήριξή μας προς την Ουκρανία και αυξάνουμε την πίεση στη Ρωσία. Αυτό περιλαμβάνει την αντιμετώπιση του στόλου της Ρωσίας και άλλα μέτρα που θα επιλύσουν στρατηγικά διλήμματα για το Κρεμλίνο».
«Το ΝΑΤΟ είναι μια αμυντική συμμαχία. Θα παραμείνουμε μια αμυντική συμμαχία. Αλλά να θυμάστε, είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να προστατεύσουμε το 1 δισεκατομμύριο λαό μας και να ασφαλίσουμε τα εδάφη μας», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας.
Δέκα ώρες ανάκρισης, από τις 2:00 μ.μ. έως τα μεσάνυχτα. Τόσο καιρό κρατήθηκε η Φεντερίκα Μογκερίνι και τελικά της επιστράφηκε το διαβατήριό της. Εν τω μεταξύ, τα ξένα μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν τη δήλωση της ανωτέρου αξιωματούχου.
Η Μογκερίνι υπερασπίστηκε τον εαυτό της κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, επικαλούμενη κάθε βήμα της διαδικασίας απονομής της Ευρωπαϊκής Διπλωματικής Ακαδημίας, της κοινής σχολής για την εκπαίδευση διπλωματών της ΕΕ, στο Κολλέγιο της Ευρώπης, το οποίο διευθύνει.
«Η διαδικασία διεξήχθη με τη μέγιστη δυνατή διαφάνεια. Δεν υπήρχαν προνόμια ούτε χρησιμοποιήθηκαν διαβαθμισμένες πληροφορίες. Ο μοναδικός στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια καλύτερη διπλωματική τάξη για την Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε στους ερευνητές, σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει η ιταλική εφημερίδα La Repubblica.
Η πρώην Ύπατη Εκπρόσωπος της Ένωσης για Εξωτερικές Υποθέσεις και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής βρίσκεται υπό έρευνα από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στις Βρυξέλλες για υπόθεση που αφορά τον ρόλο της ως διευθύντριας του Κολλεγίου της Ευρώπης στην Μπριζ.
Η Μογκερίνι συνελήφθη την Τρίτη, της άρθηκε η διπλωματική ασυλία, ανακρίθηκε και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη, όπως και οι δύο άλλοι Ιταλοί, λόγω έλλειψης κινδύνου διαφυγής.
Δύο άλλοι ύποπτοι, ο Πρέσβης Στέφανο Σανίνο και ο Τσέζαρε Ζεγκρέτι, διευθυντής του φημισμένου κολεγίου στην Μπριζ, βρίσκονται επίσης υπό έρευνα.
Σύμφωνα με την εισαγγελία, ο Πρέσβης Στέφανο Σανίνο, Γενικός Γραμματέας της ΕΥΕΔ, και το Υπουργείο Εξωτερικών της ΕΕ παρείχαν στο Ευρωπαϊκό Κολλέγιο βασικές λεπτομέρειες του διαγωνισμού, επιτρέποντάς του να προετοιμαστεί σε σημείο που οι άλλοι ανταγωνιστές δεν το γνώριζαν.
Ωστόσο, η Μογκερίνι αμφισβήτησε αυτές τις πληροφορίες και δήλωσε ότι όλα τα δεδομένα ήταν δημόσια.
Η Μογκερίνι απάντησε επίσης σε αυτό που η Εισαγγελία θεωρεί ακρογωνιαίο λίθο της έρευνας, την αγορά ενός κτιρίου στην οδό Spanjaardstraat από το Κολλέγιο, το οποίο θεωρείται απαραίτητο για τη στέγαση των φοιτητών της Ακαδημίας.
Το ακίνητο, αξίας 3,2 εκατομμυρίων ευρώ, φέρεται να αγοράστηκε αρκετούς μήνες πριν από την ανακοίνωση του διαγωνισμού, σε μια εποχή που το Κολλέγιο αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες.
Η απόφαση αυτή, εάν επιβεβαιωθεί, θα υποδηλώνει προνομιακή πρόσβαση σε εμπιστευτικές πληροφορίες. Ωστόσο, η Μογκερίνι ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε ανάγκη για εμπιστευτικές πληροφορίες, επειδή όλα ήταν ήδη σαφή.
Το 2024, υπογράφηκε τετραετής συμφωνία που αναθέτει στο Κολλέγιο τη διαχείριση της νέας Διπλωματικής Ακαδημίας, με διευθύντρια την Μογκερίνι. Η απόφαση αυτή εδραίωσε την πιλοτική εμπειρία και στήριξε την ανάπτυξη του έργου, του οποίου η συνολική αξία πλησιάζει το ένα εκατομμύριο ευρώ, με περίπου 700.000 να προορίζονται απευθείας για την Μπριζ. Η διαχείριση της σχολής θα ανατεθεί στο Κολλέγιο μέχρι το 2028, γράφει η La Repubblica.
Το Διοικητικό Δικαστήριο του Ντάρμστατ απέρριψε την αγωγή μιας δικηγόρου που δεν έγινε δεκτή ως δικαστής στο ομόσπονδο κρατίδιο της Έσσης επειδή αρνήθηκε να αφαιρέσει τη μαντίλα της ενώ εργαζόταν στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Όπως ανακοίνωσε το δικαστήριο, η υποψήφια δήλωσε σαφώς ότι ως δικαστής δεν θα ήταν διατεθειμένη να αφαιρέσει τη μαντίλα της, ακόμη και κατά τη διάρκεια των προφορικών αγώνων, αναφέρει η Deutsche Welle.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Έσσης απέρριψε το αίτημά της με το σκεπτικό ότι η χρήση ενδυμάτων με θρησκευτικά σύμβολα σε άμεση επαφή με πολίτες παραβιάζει την αρχή της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους.
Το Διοικητικό Δικαστήριο αποδέχτηκε αυτό το επιχείρημα, σημειώνοντας ότι η υποχρέωση ουδετερότητας είναι ιδιαίτερα σημαντική στην αίθουσα του δικαστηρίου και ότι στην προκειμένη περίπτωση υπερισχύει του δικαιώματος της ενάγουσας στη θρησκευτική ελευθερία.
Το δικαστήριο σημείωσε ότι ο περιορισμός ισχύει μόνο για την αφαίρεση της μαντίλας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και όχι για τη γενική απαγόρευσή της. Εξακολουθεί να είναι δυνατή η άσκηση έφεσης κατά της ετυμηγορίας.
Εντούτοις η δικηγόρος πιστεύει ότι ως μουσουλμάνα είναι υποχρεωμένη να καλύπτει το κεφάλι της δημόσια.
Η Deutsche Welle υπενθυμίζει επίσης την προηγούμενη απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου του 2017, η οποία επιβεβαίωσε τη νομιμότητα της διάταξης ότι οι ασκούμενοι δικηγόροι στην Έσση δεν επιτρέπεται να φορούν μαντίλα κατά τη διάρκεια των ακροάσεων του δικαστηρίου.
Στη συνέχεια, εξηγήθηκε ότι κάθε συμμετέχων στη διαδικασία έχει το δικαίωμα να μην έρχεται αντιμέτωπος με θρησκευτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις στο δικαστήριο.
Η Γερμανία, σε αντίθεση με τη Γαλλία, δεν έχει έναν ενιαίο κανόνα σχετικά με τη χρήση χιτζάμπ στις δημόσιες υπηρεσίες.
Στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, οι γυναίκες εκπαιδευτικοί απαγορεύεται να φορούν χιτζάμπ, αλλά τα δικαστήρια έχουν άρει μέρος αυτής της απαγόρευσης.
Στο Αμβούργο, τα πέπλα που καλύπτουν ολόκληρο το πρόσωπο, όπως το νικάμπ ή η μπούρκα, απαγορεύονται στα σχολεία και οι γυναίκες μέλη των ενόπλων δυνάμεων απαγορεύεται να καλύπτουν το πρόσωπό τους εν ώρα υπηρεσίας.
Η Αθήνα ξετρελαίνεται με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ — αλλά δεν χειροκροτούν όλοι
Σε έναν ξέφρενο μήνα, η νέα Αμερικανίδα πρέσβης στην Ελλάδα έχει συγκρουστεί με την Κίνα και έχει εξοργίσει την αντιπολίτευση της χώρας.
Για τους περισσότερους, η περιγραφή της για τους Έλληνες, διατυπωμένη το 2015 όταν ήταν δημοσιογράφος, ως «τζαμπατζήδες» που πρέπει να τιμωρηθούν όπως ένας σκύλος που «κατουράει στο χαλί», έχει από καιρό ξεχαστεί.
3 Δεκεμβρίου 2025, 4:25 π.μ. CET
Της Νεκταρίας Σταμούλη
ΑΘΗΝΑ — Η άφιξη της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην Ελλάδα έχει προκαλέσει έναν βαθμό προσοχής που συνήθως επιφυλάσσεται για ποπ σταρ ή πρωθυπουργούς.
Στον μήνα που έχει περάσει από τότε που «εισέβαλε» εκρηκτικά στη σκηνή της Αθήνας, η νεοδιορισμένη πρέσβης των ΗΠΑ έχει συνδυάσει tabloids με υψηλής έντασης γεωπολιτική, προωθώντας μεγάλα ενεργειακά έργα που στηρίζονται από τις ΗΠΑ και προκαλώντας διπλωματική αντιπαράθεση με την Κίνα σχετικά με τον έλεγχο ενός από τα πιο στρατηγικά λιμάνια της Ελλάδας.
Πρώην παρουσιάστρια του Fox News και εισαγγελέας, που υπήρξε σύζυγος του κυβερνήτη της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ και σύντροφος του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, η Γκίλφοϊλ έχει μαγέψει την ελληνική πρωτεύουσα με εκθαμβωτικές τηλεοπτικές εμφανίσεις και απροκάλυπτη διπλωματική επίδειξη ισχύος.
Η προσέγγισή της έχει προκαλέσει μουρμούρες σε στελέχη της αντιπολίτευσης, τα οποία ανησυχούν για το πόσο η ελληνική πολιτική φαίνεται να διαμορφώνεται από την αμερικανική πρεσβεία.
Παρότι υπήρξε εξέχουσα εκπρόσωπος του Ντόναλντ Τραμπ κατά την προεδρία του και βασική χρηματοδότρια της πολιτικής του επιχείρησης, ο διορισμός της ως πρέσβη αποτέλεσε έκπληξη ακόμη και μέσα στους κύκλους των Ρεπουμπλικανών. Αυτό όμως δεν έχει αποτρέψει τις lifestyle εκπομπές από το να παρουσιάζουν τις ενδυματολογικές της επιλογές και την ικανότητά της να χορεύει ελληνικούς χορούς, ούτε πολιτικούς και επιχειρηματίες από το να περιμένουν στην ουρά για μια φωτογραφία δίπλα της στις διπλωματικές της εξόδους.
Σε γενικές γραμμές, η περιγραφή της για τους Έλληνες, που εκστομίστηκε το 2015 όταν ήταν δημοσιογράφος, ως «τζαμπατζήδες» που πρέπει να τιμωρηθούν όπως ένας σκύλος που «κατουράει στο χαλί», έχει προ πολλού ξεχαστεί.
Η Kimberly Guilfoyle φτάνει στο Προεδρικό Μέγαρο για να επιδώσει τα διαπιστευτήριά της στον Έλληνα πρόεδρο στην Αθήνα στις 4 Νοεμβρίου 2025. | Aris Messinis/AFP μέσω Getty Images
Σε ένα δείπνο για την Ημέρα των Ευχαριστιών που διοργανώθηκε από το Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, η Γκίλφοϊλ ανέβηκε στη σκηνή την περασμένη εβδομάδα φορώντας ένα εφαρμοστό, μακρύ μέχρι το πάτωμα δαντελένιο φόρεμα.
«Καλησπέρα», είπε στους συγκεντρωμένους επιχειρηματίες και αξιωματούχους. Το πλήθος ζητωκραύγασε για τη χρήση του ελληνικού χαιρετισμού.
Έφυγε από την εκδήλωση μέσα από έναν διάδρομο lifestyle ρεπόρτερ που ανυπομονούσαν να καταγράψουν πλάνα της αποχωρούσας πρέσβειρας.
Social blitz
Η Γκίλφοϊλ, η οποία αρνήθηκε να δώσει συνέντευξη για αυτό το άρθρο, προσγειώθηκε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου με ιδιωτικό τζετ που ανήκει στον Έλληνα επιχειρηματία Έρικ Βασιλάτο και αμέσως βούτηξε σε μια εβδομάδα εμφανίσεων υψηλού προφίλ.
Μια μέρα μετά την άφιξή της — και ένα επίσημο δείπνο σε κεντρικό πολυτελές ξενοδοχείο — ο αγαπημένος της Έλληνας τραγουδιστής, ο Κωνσταντίνος Αργυρός, οργάνωσε μια ειδική εκδήλωση στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζεται για να σηματοδοτήσει την πρώτη της εμφάνιση.
Υπουργοί, τραπεζίτες και επιχειρηματίες έσπευσαν να παραστούν στην ασυνήθιστη πρόσκληση που απηύθυνε ένας ποπ σταρ.
«Δεν θα απογοητεύσω τις ΗΠΑ και την Ελλάδα», είπε, ντυμένη με ένα λαμπερό ασημί φόρεμα και γούνινο μπουφάν, πριν πιαστεί αγκαζέ με υψηλού προφίλ καλεσμένους για παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς.
Η πρώτη της επίσημη συνάντηση, η επίδοση διαπιστευτηρίων στον Έλληνα Πρόεδρο Κωνσταντίνο Τασούλα, έγινε γρήγορα viral αφού εκείνη διηγήθηκε ότι ανακάλυψε την Ελλάδα στο ταξίδι του μέλιτος.
«Το ταξίδι του μέλιτος ήταν υπέροχο — αλλά ο γάμος;» απάντησε αστειευόμενος ο Τασούλας.
«Θα δουλέψουμε για να βρούμε έναν νέο σύζυγο», απάντησε εκείνη.
Οι δεξιώσεις μετά βίας έχουν σταματήσει. Συνήθως συνοδευόμενη από τον γιο της, Ρόναν, τον στιλίστα της Fancy James ή τη στενή συνεργάτιδά της Cassidy Kofoed, η πρέσβειρα έχει ήδη τιμηθεί με μετάλλιο από τον Δήμο της Ύδρας και έχει ανακηρυχθεί επίτιμη πρόεδρος του Propeller Club Port of Piraeus.
Επιχειρηματικοί φορείς έχουν οργανώσει έναν σταθερό κύκλο δεξιώσεων προς τιμήν της, ενώ οι κάμερες την έχουν ακολουθήσει από αγώνες μπάσκετ, όπου κάθισε ανάμεσα σε ιδιοκτήτες ομάδων, μέχρι επίδειξη μόδας.
Deal making
Η κοινωνική της καταιγίδα συνέπεσε με ένα κύμα ουσιαστικής δραστηριότητας, με τη Γκίλφοϊλ να ασκεί την πρεσβευτική της εξουσία στη διεκπεραίωση μιας σειράς συμφωνιών μεταξύ Ουάσιγκτον και Αθήνας.
Κατά την πρώτη της εβδομάδα στο πόστο, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία με τον αμερικανικό ενεργειακό κολοσσό ExxonMobil για την έναρξη υπεράκτιων γεωτρήσεων — το πρώτο τέτοιο έργο της χώρας εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια — με τον Υπουργό Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ και τον Υπουργό Ενέργειας Κρις Ράιτ παρόντες, μια κίνηση που δείχνει την Αθήνα να αποκλίνει από τα σχέδια δράσης της ΕΕ για το κλίμα.
Λίγες ημέρες αργότερα, η Αθήνα και το Κίεβο έκλεισαν συμφωνία για την εισαγωγή αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου ώστε να βοηθηθεί η Ουκρανία να καλύψει τις χειμερινές της ανάγκες, καθιστώντας την Ελλάδα την πρώτη χώρα της ΕΕ που συμμετέχει άμεσα στην προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αντικαταστήσει «κάθε τελευταίο μόριο ρωσικού αερίου» με αμερικανικό LNG. Η συμφωνία σφραγίστηκε κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι· η Γκίλφοϊλ παραβρέθηκε στην υπογραφή και στάθηκε ανάμεσα στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ζελένσκι για την επίσημη φωτογραφία — υπογραμμίζοντας τον ρόλο των ΗΠΑ στην απόφαση.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντάται με τη νέα Πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στο Μέγαρο Μαξίμου στην Αθήνα, στις 5 Νοεμβρίου 2025. | Costas Baltas/Anadolu μέσω Getty Images
Έκανε τις προτεραιότητές της ακόμη πιο σαφείς σε ένα δείπνο της πρεσβείας με πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες:
«Αν αγοράσετε LNG από εμάς, θα σας καλέσω ξανά. Διαφορετικά … βγαίνετε από τη λίστα των προσκεκλημένων».
Προκάλεσε την οργή της Κίνας στην πρώτη της συνέντευξη στα ΜΜΕ, στην οποία χαρακτήρισε την κινεζική ιδιοκτησία του Λιμανιού του Πειραιά «ατυχή» και άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να «διευθετηθεί» — υπονοώντας ενδεχόμενη πώληση.
Το Πεκίνο κατακεραύνωσε τις δηλώσεις ως «κακόβουλη συκοφαντία» και «σοβαρή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας». «Η επένδυση είναι πρότυπο αμοιβαίας συνεργασίας και όχι γεωπολιτικής επιρροής», δήλωσε ο Κινέζος πρέσβης Φανγκ Κιου.
Λίγο μετά τη διαμάχη, η Αθήνα επιτάχυνε τα σχέδια για ένα νέο λιμάνι στην Ελευσίνα με αμερικανική υποστήριξη — ένα έργο που συζητήθηκε σε συνάντηση μεταξύ της Γκίλφοϊλ και του Υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου και προωθήθηκε λίγες ημέρες αργότερα στη Βουλή χωρίς διαγωνισμό.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν την κίνηση ως αδιαφανή και πολιτικά υποκινούμενη.
«Δεν είμαστε χώρα όπου ένας πρέσβης ανακοινώνει πολιτικές», δήλωσε η Άννα Διαμαντοπούλου, μέλος του αντιπολιτευόμενου σοσιαλιστικού κόμματος ΠΑΣΟΚ και πρώην Επίτροπος της ΕΕ. «Ως χώρα, δεν θα έπρεπε να τις συζητούμε στη Βουλή;»
Η συμφωνία με την Exxon έχει επίσης προκαλέσει κριτική.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός «υποκλίνεται στα συμφέροντα των αμερικανικών εταιρειών», δήλωσε ο Σωκράτης Φάμελλος, επικεφαλής του αριστερού αντιπολιτευόμενου κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. «Βλέπουμε τη χώρα μας να μετατρέπεται σε πύλη για το αμερικανικό LNG, επειδή αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αμερικανικών εταιρειών.»
Κατά καιρούς, ακόμη και η κυβέρνηση έχει ενοχληθεί από τον αμερικανικό ενθουσιασμό για τις ελληνικές υποθέσεις.
Σε μια συνέντευξη εφημερίδας την Κυριακή, ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, πρότεινε ότι αυτός και η Γκίλφοϊλ θα μπορούσαν να ηγηθούν μιας προσέγγισης μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας: «Είναι μεγάλη φίλη μου. Το έχουμε συζητήσει με τον πρόεδρό μας και είπαμε: “Θα μπορούσαμε να είμαστε το κονίαμα, κάπως, που θα ενώσει αυτά τα δύο τούβλα με έναν νέο τρόπο, λίγο-λίγο”;»
Αυτή την εβδομάδα, σε ενημέρωση με δημοσιογράφους, η εκπρόσωπος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, Λάνα Ζωχίου, απέρριψε την πρόταση. «Διαχειριζόμαστε τα ζητήματα με την Τουρκία διμερώς, όπως απαιτεί το διεθνές δίκαιο», είπε. «Επομένως, δεν έχει αναληφθεί καμία πρωτοβουλία τρίτου μέρους και δεν έχει κατατεθεί καμία τέτοια πρόταση στην Ελλάδα.»
Επίσκεψη προέδρου
Η υποδοχή της Γκίλφοϊλ έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις παλαιότερες αντιλήψεις για τις ΗΠΑ στην Ελλάδα. Για δεκαετίες, η σχέση Ουάσιγκτον–Αθήνας χαρακτηριζόταν από δυσπιστία — από την οργή για την αμερικανική υποστήριξη στη χούντα του 1967–74, έως τις διαδηλώσεις στους δρόμους τη δεκαετία του 1980 κατά των αμερικανικών βάσεων και τις απογοητεύσεις για τη στάση ουδετερότητας της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τουρκία. Πρώην διπλωμάτες θυμούνται να ελέγχουν κάτω από τα αυτοκίνητά τους για βόμβες και να μην έχουν σχεδόν καμία συνεργασία από τις ελληνικές αρχές σε περιόδους αντιαμερικανικής βίας.
Ο πρώην Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ θυμήθηκε μια επίσκεψη του 2018 στην Ελλάδα από τον τότε Υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ, Γουίλμπουρ Ρος, η οποία διακόπηκε από διαδηλώσεις ενάντια σε μια συμφωνία που υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ με τη Βόρεια Μακεδονία. Με τα δακρυγόνα να γεμίζουν το υπόγειο της αίθουσας συναυλιών, ο Ρος και η σύζυγός του οδηγήθηκαν βιαστικά σε ένα SUV.
«Η σύζυγος του Γουίλμπουρ Ρος με ρωτούσε αν αυτό θα είναι σαν το ‘Homeland’», είπε ο Πάιατ. «Και της είπα ότι όχι, όλα θα πάνε καλά και κανείς δεν θα πάθει τίποτα. Υπήρχαν απλώς κάποιοι διαδηλωτές που ήθελαν να εκτονωθούν.»
Η δυναμική αυτή μετατοπίστηκε μετά τη μακρά οικονομική κρίση της Ελλάδας. Καθώς η Ευρώπη επέβαλλε σκληρή λιτότητα, η Ουάσιγκτον ακολούθησε πιο συμπαθητική γραμμή και οι αμυντικοί δεσμοί ενισχύθηκαν δραματικά. Μέχρι το 2022, η Αθήνα είχε παραχωρήσει στις ΗΠΑ αορίστου χρόνου πρόσβαση σε τέσσερις καίριες βάσεις, και ο Πάιατ λέει ότι οι ανησυχίες που κάποτε κυριαρχούσαν στις διμερείς συνομιλίες «έχουν πλέον εξαφανιστεί», αντικαθιστάμενες από αυτό που αποκαλεί «ισχυρή αμυντική εταιρική σχέση».
Η Γκίλφοϊλ έχει δηλώσει ότι θα ήθελε πολύ να δει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να επισκέπτεται την Αθήνα.
«Λοιπόν, φυσικά, όλοι θα το λατρεύαμε αυτό, έτσι δεν είναι;» είπε σε συνέντευξή της στην ελληνική τηλεόραση. «Να [έρθει ο Τραμπ] να εκφωνήσει μια ομιλία στην Ακρόπολη. Ελπίζω ότι θα έρθει, θα του ζητήσω να έρθει.»
Η Tasha είναι πολιτική αρθρογράφος, σχολιάστρια και συγγραφέας με έδρα το Τορόντο του Καναδά. Μπορείτε να τη διαβάσετε στην National Post, στο Substack στη στήλη In My Opinion, καθώς και στο πιο πρόσφατο βιβλίο της, «The Right Path».
Φωτογραφία: η ομάδα της Γενιάς Ζ με επικεφαλής τον Miraj Dhungana κλιμακώνει τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις της, συγκρουόμενη με την αστυνομία έξω από την επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού στο Κατμαντού του Νεπάλ, στις 26 Νοεμβρίου 2025. Sanjit Pariyar/NurPhoto
Η ανεργία των νέων βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα από την Κίνα μέχρι τον Καναδά, με τα ποσοστά σε πολλές χώρες να βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Ενώ το παγκόσμιο ποσοστό ανεργίας των νέων για το 2025 προβλέπεται να είναι ελαφρώς χαμηλότερο από αυτό του 2020, στο 12,8%, οι περιφερειακές ανισότητες αφθονούν. Στις ανεπτυγμένες χώρες, τέσσερις στους πέντε εργαζόμενους ηλικίας 24–29 έχουν κανονική αμειβόμενη εργασία, αλλά στις αναπτυσσόμενες χώρες μόνο ένας στους πέντε. Αναλυτές αποδίδουν την ευθύνη στα παρατεταμένα απόνερα της COVID-19, στην οικονομική αβεβαιότητα από τους εμπορικούς πολέμους και στην έλευση της τεχνητής νοημοσύνης. Οι συνέπειες αυτές τροφοδοτούν τη δυσαρέσκεια της Γενιάς Ζ, δημιουργούν πιέσεις μετανάστευσης και απειλούν με κοινωνική αναταραχή κράτη σε όλο τον κόσμο.
Τα καυτά σημεία
Η νεολαία της Αφρικής αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες, με εκτιμώμενο 26,1% των ατόμων ηλικίας 15–24 να μην βρίσκονται ούτε σε εργασία, ούτε σε εκπαίδευση, ούτε σε κατάρτιση από το 2022. Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός της Αφρικής είναι ο νεότερος στον πλανήτη – και προβλέπεται να παρουσιάσει τη μεγαλύτερη αύξηση τα επόμενα πενήντα χρόνια. Η έλλειψη προοπτικών απασχόλησης έχει ήδη προκαλέσει διαδηλώσεις της Γενιάς Ζ στην Κένυα και το Μαρόκο, και η αύξηση του πληθυσμού θα μπορούσε να επιδεινώσει αυτή την τάση.
Αντιθέτως, πολλές ασιατικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, της Κίνας, της Ταϊβάν και της Σιγκαπούρης, βιώνουν δημογραφική πτώση – αλλά οι προοπτικές απασχόλησης για τη νεολαία επίσης μειώνονται. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας των νέων στην Κίνα, το οποίο εξαιρεί τους φοιτητές, έφτασε σε κορύφωση 18,9% τον Αύγουστο, πριν μειωθεί στο 17,3% τον Οκτώβριο. Στη Νότια Κορέα, το ποσοστό ανεργίας των νέων έφτασε το 5,3% τον ίδιο μήνα, λόγω της αύξησης των νέων πτυχιούχων που δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Και στο Νεπάλ, η ανεργία των νέων είναι πάνω από 20% – ένας παράγοντας πίσω από τις βίαιες διαδηλώσεις νεολαίας που ανέτρεψαν την κυβέρνηση της χώρας τον Σεπτέμβριο.
Η Νότια Αμερική αντιμετωπίζει επίσης υψηλή ανεργία των νέων και συνακόλουθη κοινωνική αναταραχή. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, το ποσοστό ανεργίας των νέων είναι τριπλάσιο από αυτό των ενηλίκων, με το 60% των νέων να εργάζονται στη μαύρη αγορά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και κοινωνικές προστασίες. Το τρέχον έτος έχει δει διαδηλώσεις της Γενιάς Ζ να πλήττουν το Περού και το Μεξικό, λόγω διαφθοράς, εγκληματικότητας, κακών προοπτικών εργασίας και του κόστους ζωής.
Γιατί οι νέοι αποτυγχάνουν να βρουν δουλειά;
Από το 2020 έως το 2023, η πανδημία COVID-19 απέκλεισε εκατομμύρια νέους από τις σχολικές αίθουσες και τις πρώτες τους δουλειές, καθυστερώντας την είσοδό τους στην αγορά εργασίας και διευρύνοντας τα κενά δεξιοτήτων. Σήμερα, οι εμπορικοί πόλεμοι έχουν προκαλέσει περαιτέρω οικονομικές αναταράξεις: χώρες όπως ο Καναδάς και η Κίνα αναφέρουν απολύσεις και «πάγωμα» προσλήψεων νέων λόγω των υψηλών αμερικανικών δασμών και της συνακόλουθης οικονομικής αβεβαιότητας.
Αλλά ο κορυφαίος λόγος είναι η τεχνητή νοημοσύνη, η οποία καταβροχθίζει διοικητικές, θέσεις εξυπηρέτησης πελατών και θέσεις πρώτου επιπέδου που παλαιότερα απορροφούσαν τους νέους εργαζομένους, ιδίως τους πανεπιστημιακούς αποφοίτους.
Ορισμένοι δημοφιλείς κλάδοι, όπως η πληροφορική, έχουν καταρρεύσει: μια έκθεση του Εθνικού Ιδρύματος Έρευνας Εκπαίδευσης του Ηνωμένου Βασιλείου διαπίστωσε μείωση 50% στις αγγελίες εργασίας για ανάπτυξη λογισμικού και IT μεταξύ 2020 και 2025, με τέσσερις φορές περισσότερες αγγελίες για ανώτερες παρά για κατώτερες θέσεις προγραμματισμού. Μια άλλη έκθεση του British Standards Institution, που εξέτασε 850 επιχειρηματικούς ηγέτες σε ΗΒ, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Αυστραλία, Κίνα και Ιαπωνία: το 39% είπε ότι είχε περικόψει θέσεις εισαγωγικού επιπέδου και τις είχε αντικαταστήσει με AI.
Για τη γεωπολιτική, αυτό σημαίνει τρία πράγματα. Οι διαδηλώσεις της Γενιάς Ζ θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν, με απογοητευμένους άνεργους νέους να απαιτούν αλλαγή. Αν τα κράτη δεν μπορούν να την προσφέρουν, θα μπορούσαν να στραφούν σε καταστολή, όπως μέσω ψηφιακής καταπίεσης για να αποτρέψουν την κινητοποίηση των τεχνολογικά καταρτισμένων νέων — μια τακτική που εφαρμόζεται ήδη στο Νεπάλ, την Κίνα και πολλές αφρικανικές χώρες.
Οι άνεργοι νέοι θα ασκήσουν επίσης πίεση στα κανάλια μετανάστευσης, κυρίως προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Πάνω από τους μισούς νέους σε αρκετά βορειοαφρικανικά κράτη δηλώνουν επιθυμία να μεταναστεύσουν. Νέοι Ινδονήσιοι χρησιμοποιούν το hashtag #JustRunAwayFirst για να περιγράψουν την απογοήτευσή τους με τις εγχώριες προοπτικές απασχόλησης. Ο ΟΗΕ ανέφερε ότι 72 εκατομμύρια διεθνείς μετανάστες προέρχονταν από την Ασία το 2024, αυξημένοι κατά 13% σε σχέση με το 2020, εν μέρει λόγω του αισθήματος «έλλειψης μέλλοντος».
Το κοινωνικό συμβόλαιο θα μπορούσε να φθαρεί, ακόμη και σε αυταρχικά κράτη. Πριν από το 2014, οι περισσότεροι Κινέζοι πίστευαν ότι η ανισότητα ήταν κυρίως αποτέλεσμα ατομικών αποτυχιών σε μια ανερχόμενη Κίνα. Μέχρι το 2023, η πλειοψηφία κατηγορούσε την ανισότητα σε άνισες ευκαιρίες, διαφθορά και μια οικονομία που καταρρέει. Το Πεκίνο φέρεται να ανησυχεί για την «involution», έναν όρο που περιγράφει το αίσθημα ματαιότητας που βιώνουν οι νέοι λόγω της έλλειψης προοπτικών εργασίας και της αδυναμίας να εξασφαλίσουν την «καλή ζωή».
Ο Φινλανδός πρωθυπουργός Πέτερι Όρπο δήλωσε ότι το Ελσίνκι δεν είναι διατεθειμένο να προσφέρει εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία, σύμφωνα με το φινλανδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο Yle.
Ο Όρπο δήλωσε:
«Οι εγγυήσεις ασφαλείας είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να τις παρέχουμε, αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε στην οργάνωση της ασφάλειας. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο».
Όταν ρωτήθηκε αν η Φινλανδία θα έστελνε τα στρατεύματά της στην Ουκρανία, ο Όρπο απάντησε ότι το Ελσίνκι δεν ήθελε να διακινδυνεύσει μια σύγκρουση με τη Ρωσία.
Στις 15 Οκτωβρίου, ο Φινλανδός υπουργός Άμυνας Άντι Χάακανεν ανακοίνωσε ότι η Φινλανδία θα συμμετάσχει στην ευρωπαϊκή πρωτοβουλία PURL για την αγορά αμερικανικών όπλων για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.
Τον Σεπτέμβριο, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ παραδέχτηκε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα The Guardian ότι η Ευρώπη δεν σκοπεύει να λάβει υπόψη τα συμφέροντα της Ρωσίας κατά τον καθορισμό εγγυήσεων ασφαλείας για το Κίεβο, και επιβεβαίωσε επίσης ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι προετοιμασμένες για μια στρατιωτική κλιμάκωση στην Ουκρανία, σύμφωνα με τη ρωσική Novosti.
(φωτογραφία: Βλαντίμιρ Πούτιν με τον Στίβεν Γουίτκοφ)
Ένας Ρώσος αξιωματούχος εξήγησε ότι η συνάντηση μεταξύ του Προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και του απεσταλμένου του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, απέτυχε να καταλήξει σε μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
«Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε βρει έναν συμβιβασμό, αλλά ορισμένες αμερικανικές λύσεις μπορούν να συζητηθούν», είπε ο σύμβουλος του Πούτιν, Γιούρι Ουσάκοφ, μετά τη πεντάωρη συνάντηση της Τρίτης. Συνέχισε λέγοντας ότι σημειώθηκε κάποια πρόοδος.
«Η συνομιλία ήταν πολύ χρήσιμη, εποικοδομητική και πολύ ενημερωτική». Και πρόσθεσε: «Δεν συζητήσαμε συγκεκριμένες διατυπώσεις, συγκεκριμένες αμερικανικές προτάσεις, αλλά συζητήσαμε την ίδια την ουσία αυτών που ενσωματώνονται στα αμερικανικά έγγραφα».
Η συνάντηση έγινε μετά τη δημοσιοποίηση, τον περασμένο μήνα, του 28 σημείων ειρηνευτικού σχεδίου του Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Ενώ η πρόταση αυτή καταδικάστηκε από Αμερικανούς πολεμοκάπηλους και Ευρωπαίους ηγέτες ως υπερβολικά επιεικής προς τη Ρωσία, το Κρεμλίνο εξέφρασε αντιρρήσεις για αρκετές πτυχές της αρχικής εκδοχής.
Ωστόσο, φαίνεται ότι το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ αναθεωρήθηκε σημαντικά από τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σε συνεννόηση με Ουκρανούς και Ευρωπαίους αξιωματούχους. Ο Ουσάκοφ εξήγησε μετά τη συνάντηση ότι ο Πούτιν ενημέρωσε τον Γουίτκοφ ότι η Μόσχα αξιολογεί πως «οι καταστροφικές ενέργειες» των Ευρωπαίων υπονομεύουν μια διευθέτηση.
Ένα μεγάλο εμπόδιο για τον τερματισμό του πολέμου είναι το μέλλον της περιοχής του Ντονμπάς. Η Μόσχα προσάρτησε την περιοχή το 2022, και οι ρωσικές δυνάμεις ελέγχουν πάνω από το 80% της ανατολικής ουκρανικής περιοχής.
Το Κίεβο έχει αρνηθεί να παραχωρήσει οποιοδήποτε έδαφος στη Ρωσία, ενώ η Μόσχα λέει ότι δεν θα τερματίσει τον πόλεμο μέχρι να ελέγχει όλο το Ντονμπάς. Ο Ουσάκοφ σημείωσε ότι ο Γουίτκοφ και ο Πούτιν συζήτησαν τα εδαφικά ζητήματα.
Ο Matthew Tostevin είναι συντάκτης Παγκόσμιων Θεμάτων στο Newsweek και είναι υπεύθυνος για τα δημοσιογραφικά πρότυπα. Έχει κάνει ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες σε θέματα που καλύπτουν τα πάντα — από συγκρούσεις και πολιτική έως οικονομία, επιχειρήσεις, περιβάλλον και πολλά άλλα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του μέσω email here and on X.
Η πιθανότητα μιας αμερικανικής επίθεσης στη Βενεζουέλα φάνηκε να αυξάνεται το σαββατοκύριακο, με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να διατάζει το πλήρες κλείσιμο του εναέριου χώρου της — προς έντονη διαμαρτυρία των Βενεζουελάνων.
Το κλείσιμο ίσως αφορά περισσότερο την άσκηση πίεσης στον Πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αν και δεν είναι απολύτως σαφές τι ακριβώς ζητούν οι Αμερικανοί. Ο Τραμπ αποκάλυψε ότι μίλησε με τον Μαδούρο, αλλά όχι τι συζητήθηκε.
Οι Βενεζουελάνοι πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν πρόσβαση στους τεράστιους πόρους της χώρας και ότι ο πόλεμος κατά των υποτιθέμενων διακινητών ναρκωτικών είναι καπνός παραπλάνησης. Σε κάποιο βαθμό ίσως έχουν ένα δίκιο — ή τουλάχιστον το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα μπορούσε να φανεί εξαιρετικά χρήσιμο.
Θα χρειαστεί χρόνος και επενδύσεις για να αυξηθεί η παραγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας, αλλά έχει μεγαλύτερα περιθώρια από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με βάση τα σημερινά επίπεδα παραγωγής της σε σύγκριση με το μέγεθος των αποθεμάτων της — τα οποία είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος του αργού είναι βαρύ, κάτι που αποτελεί πρόσθετη πρόκληση αλλά όχι ανυπέρβλητη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Βενεζουέλα αντλούσε 3 εκατομμύρια βαρέλια αργού την ημέρα. Τώρα έχει πέσει κάτω από 1 εκατομμύριο.
Η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου της Βενεζουέλας ώστε να ενισχύσει τις παγκόσμιες προμήθειες θα μπορούσε να βοηθήσει στον έλεγχο των τιμών του πετρελαίου. Αυτές βρίσκονται ήδη κοντά στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων πέντε σχεδόν ετών. Αυτό, με τη σειρά του, βοηθά να συγκρατηθεί ο πληθωρισμός — ο οποίος παραμένει κορυφαία ανησυχία για τους Αμερικανούς ψηφοφόρους.
Οι χαμηλότερες τιμές ενέργειας θα έδιναν επίσης στην Ουάσιγκτον μεγαλύτερη επιρροή έναντι των μεγάλων εξαγωγέων Ρωσίας και Ιράν.
Robert BirselΡεπόρτερ
Ο Τραμπ λέει ότι μίλησε με τον Μαδούρο της Βενεζουέλας εν μέσω εντάσεων Δημοσιεύθηκε: 1 Δεκεμβρίου 2025, 03:11 π.μ. EST
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι μίλησε με τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αλλά αρνήθηκε να δώσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για τη συνομιλία τους.
Το Newsweek έχει επικοινωνήσει μέσω email με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας για σχόλιο.
Γιατί έχει σημασία
Ο Τραμπ είπε το Σάββατο ότι ο εναέριος χώρος πάνω και γύρω από τη Βενεζουέλα θα «κλείσει εξ ολοκλήρου», αυξάνοντας το ενδεχόμενο μιας επικείμενης αμερικανικής επίθεσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει περισσότερα από δώδεκα πολεμικά πλοία και 15.000 στρατιώτες στην Καραϊβική στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Southern Spear».
Η αντιπαράθεση έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο ασταθή σημεία ανάφλεξης στην αμερικανική ήπειρο. Η πίεση των ΗΠΑ στο Καράκας απορρέει από κατηγορίες ότι ο Μαδούρο και ανώτεροι αξιωματούχοι συνδέονται με δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών. Ο Μαδούρο το αρνείται.
Οι ηγέτες της Βενεζουέλας λένε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στοχεύουν να καταλάβουν τους τεράστιους φυσικούς πόρους της χώρας. Ο Μαδούρο έχει κινητοποιήσει υποστηρικτές και παρουσιάζει την κρίση ως μάχη για κυριαρχία, χρησιμοποιώντας συγκεντρώσεις για να προβάλλει εσωτερική ενότητα παρά τη βαθιά οικονομική πίεση και τη διεθνή απομόνωση.
Ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο κραδαίνει ένα σπαθί που λέγεται ότι ανήκε στον ήρωα της ανεξαρτησίας Σιμόν Μπολίβαρ, στη στρατιωτική ακαδημία στο Καράκας της Βενεζουέλας, στις 25 Νοεμβρίου 2025. | Ariana Cubillos
Τι πρέπει να γνωρίζετε
Ο Τραμπ, όταν ρωτήθηκε την Κυριακή αν είχε μιλήσει με τον Βενεζουελανό ηγέτη, είπε σε δημοσιογράφους στο Air Force One ότι είχε μιλήσει.
«Δεν θέλω να το σχολιάσω. Η απάντηση είναι ναι», είπε ο Τραμπ.
Για τη συνομιλία, ο Τραμπ είπε: «Δεν θα έλεγα ότι πήγε καλά ή άσχημα, ήταν ένα τηλεφώνημα».
Όταν ρωτήθηκε αν το σχόλιό του περί «κλεισίματος» του εναέριου χώρου της Βενεζουέλας σήμαινε πως μια αμερικανική επίθεση ήταν επικείμενη, ο Τραμπ είπε: «Μην βγάζετε συμπεράσματα».
Οι New York Times ανέφεραν την Παρασκευή ότι ο Τραμπ μίλησε με τον Μαδούρο σε απροσδιόριστο χρόνο στα τέλη της τρίτης εβδομάδας του Νοεμβρίου.
Ο Μαδούρο και ανώτερα στελέχη της κυβέρνησής του δεν έχουν σχολιάσει την κλήση, η οποία δεν φαίνεται να βοήθησε στην εκτόνωση της κατάστασης.
Οι αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Καραϊβική έχουν περιλάβει τουλάχιστον 21 επιθέσεις σε ύποπτες βάρκες διακίνησης ναρκωτικών από τον Σεπτέμβριο, σκοτώνοντας τουλάχιστον 83 ανθρώπους, σύμφωνα με το Reuters.
Ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth είπε την Παρασκευή ότι οι αμερικανικές επιθέσεις είναι «νόμιμες», μετά από ρεπορτάζ της Washington Post ότι διέταξε στρατιωτικούς αξιωματούχους να μην αφήσουν «κανέναν επιζώντα» κατά τη διάρκεια επίθεσης σε φερόμενο ως σκάφος διακίνησης ναρκωτικών τον Σεπτέμβριο.
Τι λένε οι άνθρωποι
Ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο είπε σε υποστηρικτές του την Τρίτη:
«Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε κάθε ίντσα αυτής της ευλογημένης γης από οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική απειλή ή επίθεση, απ’ όπου κι αν προέρχεται.»
Η Υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ Pam Bondi είπε στο Fox News την Κυριακή:
«Τα ναρκωτικά που εισρέουν στη χώρα μας από αυτούς τους τρομοκράτες σκοτώνουν τα παιδιά μας — και αν οι Δημοκρατικοί δεν προστατεύσουν τα παιδιά μας, ο Ντόναλντ Τραμπ θα το κάνει με κάθε μέσο που χρειαζόμαστε στο πλαίσιο της νομιμότητας της κοινωνίας μας… Οι Βενεζουελανοί διακινητές ναρκωτικών πρέπει να είναι εξαιρετικά, εξαιρετικά προσεκτικοί.»
Τι ακολουθεί
Η αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βενεζουέλας δεν δείχνει σημάδια αποκλιμάκωσης. Η Βενεζουέλα συνεχίζει τη στρατιωτική της κινητοποίηση, ενώ οι ΗΠΑ διατηρούν τη στρατιωτική τους παρουσία και τη πολεμοχαρή ρητορική τους.
Ο Πάπας Λέων προειδοποιεί τις ΗΠΑ να μην εξαπολύσουν πόλεμο στη Βενεζουέλα για την απομάκρυνση του Μαδούρο
του Dave DeCamp | 2 Δεκεμβρίου 2025
φωτογραφία: ομιλία κατά την ενθρόνιση του Λέοντα ΙΔ΄
Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ προειδοποίησε τις ΗΠΑ να μην εισβάλουν στη Βενεζουέλα για την ανατροπή του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο, εν μέσω μεγάλης αμερικανικής στρατιωτικής συγκέντρωσης στην Καραϊβική και απειλών ότι οι ΗΠΑ θα εξαπολύσουν έναν πόλεμο αλλαγής καθεστώτος.
Ο Λέων ρωτήθηκε σχετικά με τις αμερικανικές απειλές κατά της Βενεζουέλας στη διάρκεια συνέντευξης τύπου την οποία παραχώρησε στην επιστροφή του από τον Λίβανο, όπου προσευχήθηκε για ειρήνη στη χώρα που έχει πληγεί από τον πόλεμο και αντιμετωπίζει τον κίνδυνο κλιμάκωσης των συνεχιζόμενων ισραηλινών επιθέσεων. Ο Αμερικανογεννημένος ποντίφικας επεσήμανε στους δημοσιογράφους τα αντιφατικά μηνύματα που προέρχονται από την κυβέρνηση Τραμπ και κάλεσε σε διάλογο.
«Από τη μία πλευρά, φαίνεται πως υπήρξε τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ των δύο προέδρων· από την άλλη πλευρά, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, αυτή η πιθανότητα ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια ενέργεια, μια επιχείρηση, συμπεριλαμβανομένης μιας εισβολής στο έδαφος της Βενεζουέλας», είπε ο Λέων.
«Πιστεύω ξανά ότι είναι καλύτερο να αναζητηθεί διάλογος μέσα σε αυτήν την πίεση, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής πίεσης, αλλά αναζητώντας έναν άλλο τρόπο να επιτευχθεί αλλαγή, αν αυτό αποφασίσουν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες», πρόσθεσε.
Ο Λέων είπε επίσης ότι οι επίσκοποι στη Βενεζουέλα, μια κατά πλειονότητα καθολική χώρα, «προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να ηρεμήσει η κατάσταση, αναζητώντας πάνω απ’ όλα το καλό του λαού, διότι σε αυτές τις καταστάσεις είναι ο λαός που υποφέρει, όχι οι αρχές».
Ο Λέων έχει ήδη εκφράσει ανησυχία για την αμερικανική στρατιωτική συγκέντρωση στην Καραϊβική, λέγοντας ότι αυξάνει τις εντάσεις. Καθολικοί επίσκοποι στην Καραϊβική έχουν καταδικάσει έντονα την αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία και τα πλήγματα σε φερόμενες ως βάρκες διακίνησης ναρκωτικών στην περιοχή, λέγοντας ότι παραβιάζει την «ιερότητα» της ανθρώπινης ζωής.
Η Επισκοπική Διάσκεψη Αντιλλών, η οποία εκπροσωπεί καθολικές επισκοπές σε χώρες και εδάφη σε όλη την Καραϊβική, ανέφερε σε ανακοίνωσή της τον περασμένο μήνα ότι η «παρουσία πολεμικών πλοίων και η διατάραξη των θαλάσσιων δραστηριοτήτων εντός των υδάτων της Καραϊβικής αποτελούν πραγματικές και άμεσες απειλές για τη σταθερότητα της περιοχής και για την ευημερία των εθνών μας».
Οι επίσκοποι ανέφεραν ότι, ενώ το «εμπόριο ναρκωτικών συνεχίζει να καταστρέφει τις κοινωνίες της Καραϊβικής», η «αυθαίρετη και αδικαιολόγητη αφαίρεση ζωής δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως μέσο επίλυσης. Τέτοιες πράξεις παραβιάζουν την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής».
«Η περιφρόνηση για την κυριαρχία ανεξάρτητων εθνών δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως λογικό μέτρο στο όνομα της ασφάλειας των συνόρων. Ο πόλεμος ή η απειλή πολέμου δεν είναι ποτέ η σωστή λύση», πρόσθεσε η ανακοίνωση. «Οι στόχοι της διασφάλισης των συνόρων μας και της εξάλειψης του εμπορίου ναρκωτικών πρέπει να επιδιώκονται με σεβασμό προς τον νόμο, την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής και με τη σιωπηρή κατανόηση της βαθιάς δέσμευσης της περιοχής μας στην ειρήνη.»
Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα ότι βρισκόμαστε στο τέλος του δρόμου· η ειρήνη ίσως ανατέλλει, ίσως και όχι.
Δεν ενδιαφέρονται όλες οι δυνάμεις που εμφανίζονται με θέρμη δηλώνοντας υποστήριξη προς τον Πρόεδρο Ζελένσκι πραγματικά για την ευημερία της Ουκρανίας και του λαού της, ούτε απαραίτητα υπερασπίζονται τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές. Στην άλλη πλευρά του λόφου, η αντίληψη του STRAVON είναι ότι η Ρωσία σήμερα είναι πιο δεκτική σε παύση των εχθροπραξιών από ό,τι ήταν πριν από τρεις μήνες στο Άνκορατζ της Αλάσκας.
Είναι υψίστης σημασίας να επιμείνουμε σε αυτή τη σταθερή προσπάθεια για μια βιώσιμη διευθέτηση εντός και γύρω από την Ουκρανία.
Το 28-σημείων σχέδιο των ΗΠΑ, όπως δημοσιοποιήθηκε την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου, είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό από τις αρχές στο Κίεβο. Παρ’ όλα αυτά, αντιπροσωπεύει ένα σημείο εκκίνησης πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί κάτι — ακόμη περισσότερο εάν κανείς λάβει υπόψη ότι δεν έχει παρουσιαστεί καμία ουσιαστική εναλλακτική πρόταση από τους μονίμως στοχαστικούς Ευρωπαίους, ηπειρωτικούς και νησιωτικούς. Το αμερικανικό σχέδιο πιστώνεται για τη σύνδεση της διευθέτησης του Ουκρανικού Ζητήματος με ευρύτερα ζητήματα στρατηγικής σταθερότητας (σημείο 17), δηλαδή τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων και τα συστήματα μεταφοράς τους. Είναι ιδιαίτερης σημασίας ότι θίγει πτυχές που σχετίζονται με την κοινωνική ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή την εκκλησιαστική ελευθερία και τις γλωσσικές ελευθερίες. Στο ίδιο πνεύμα, το σχέδιο αντιμετωπίζει άμεσα μία από τις θεμελιώδεις αιτίες αυτού του πολέμου: τη διεθνώς κατοχυρωμένη μόνιμη ουδετερότητα / μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Είναι τραγικό ότι η σοφία επικρατεί μόνο αφού ηγετόμβες έχουν χαθεί στα χαρακώματα.
Ο STRAVON θεωρεί ότι ένα ηράκλειο έργο πρέπει να γίνει στον τομέα του συγχρονισμού και της εφαρμογής της ειρηνευτικής διαδικασίας. Ούτε η ΕΕ, ούτε ο ΟΑΣΕ, ούτε ο ΟΗΕ μπορούν να μείνουν απ’ έξω.
Το ζήτημα των επανορθώσεων και της ανασυγκρότησης
Ενώ η βελγική αντίθεση στην κατάχρηση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, είναι σαφές ότι, μετά την επίτευξη μιας μακροχρόνιας ανακωχής, μέρος των εν λόγω πόρων θα διοχετευθεί με κάποιον τρόπο στην προσπάθεια ανασυγκρότησης.
Το ζήτημα της μεταβίβασης κυριαρχίας έχει ιδιαίτερη σημασία. Καμία de iure μεταβίβαση ουκρανικών εδαφών στη Ρωσική Ομοσπονδία δεν είναι αποδεκτή. Η Αυτόνομη Κριμαία και η Σεβαστούπολη αποτελούν ειδικές περιπτώσεις.
ΚΑΥΚΑΣΟΣ
Επισφαλής είναι η θέση της Δημοκρατίας της Αρμενίας, καθώς βρίσκεται ανάμεσα στο κύριο τμήμα του Αζερμπαϊτζάν και τον θύλακα Ναχιτσεβάν και την Τουρκία από τη μια, και τη Γεωργία και το Ιράν από την άλλη, με τη Ρωσία να αναμένει ανυπόμονα να επαναβεβαιώσει το καθεστώς της ως δύναμης που διατηρεί την τάξη (Ordnungsfunktion) στον βόρειο Καύκασο αλλά και στη «γειτονιά» της στον νότιο Καύκασο.
Το Γερεβάν, συμμορφούμενο πλήρως με το πνεύμα και το γράμμα των συμφωνιών της Ουάσιγκτον της 8ης Αυγούστου 2025, που καθιέρωσαν τον TRIPP (Trump Route for International Peace and Prosperity), επιδιώκει ενεργά τη βόρεια–νότια διαδρομή που συνδέει το Ιράν με τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας στη Γεωργία και περαιτέρω με τη Ρωσία. Το όλο εγχείρημα θα κρυσταλλωθεί στο επιθυμητό «Σταυροδρόμι της Ειρήνης».
Αυτό το φιλόδοξο έργο αμφισβητείται όχι μόνο από το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο εξακολουθεί να κατέχει τμήματα της αρμενικής επικράτειας, αλλά ακόμη και από την δυσαρεστημένη Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, η οποία αντιτίθεται με σφοδρότητα στις πολιτικές του Πρωθυπουργού Νικόλ Πασινιάν, θεωρώντας τες επιβλαβείς για το έθνος.
Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
Το αδελφικό ταξίδι του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στις 27–30 Νοεμβρίου 2025 στην Κωνσταντινούπολη και τη Νίκαια (Ιζνίκ, Τουρκία) για την 1700ή επέτειο από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο του 325 μ.Χ., μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄, αποτελεί γεγονός παγκόσμιας σημασίας.
Οι μεγάλες Χριστιανικές Εκκλησίες, Καθολική και Ορθόδοξη, περπατούν στο μονοπάτι που άνοιξε πριν από 60 χρόνια ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας με την άρση των (μεσαιωνικών) εκατέρωθεν αναθεμάτων.
Με το άνοιγμα προς την Ανατολή, το Βατικανό ενισχύει το μήνυμά του και τη θέση του μέσα στις ολοένα πιο εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Ευρώπης, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακτινοβολεί την αποστολή του παγκοσμίως και μειώνει την πίεση που προέρχεται από το τέλμα του ενδοορθόδοξου εκκλησιαστικού ρήγματος στην Ουκρανία. Επιπλέον, ο καθολικός κλήρος, με μειούμενους πιστούς στην Ευρώπη, αποκτά μια νέα ευκαιρία να αντλήσει από την ορθόδοξη πνευματικότητα.
UKRAINE
There is a slight possibility that we are at the end of the road; peace might be
dawning, might be not.
Not all the forces coming out in force declaring support for President Zelensky, are
really caring about the well-being of Ukraine and the people there, nor are necessarily
championing European values and principles. On the other side of the hill, it is
STRAVON s perception that Russia is nowadays more amenable to cessation of
hostilities, than the case was three months ago in Anchorage, Alaska.
It is of utmost importance to persevere on this sustained effort to arrive at a viable
settlement in and around Ukraine.
The 28-point plan of US, as became public on Friday November 21, is hard to swallow
for the authorities in Kiev. Nevertheless, it represents a certain point of departure on
which to build, more so if one considers that no real alternative draft plan has been
aired by the permanently ruminating Europeans, continental and insular. The
American plan is credited for linking the settlement of the Ukrainian Question with
broader issues of strategic stability (point n.17), in other words nuclear arms control
and related delivery systems. It is of special importance that it does address aspects
pertaining to civic peace and human rights, aka ecclesiastical freedom and language
liberties. In the same vein the plan addresses head on one of the fundamental causes
of this war: internationally sanctioned permanent neutrality/ no NATO membership
of Ukraine. It is tragic that wisdom prevails only after hecatombs perished in the
trenches. STRAVON thinks that an herculean work must be done in the realm of
synchronizing and implementing the peace process. Neither EU, nor OSCE and UN can
be left out.
The reparations and reconstruction issue
While the Belgian opposition to usurping frozen Russian assets is very well
documented, it is clear that upon conclusion of a long term armistice, a part of the
said assets in one way or the other will be funnelled to the reconstruction endeavour.
The issue of sovereignty transfer is of special importance. No de iure transfer of
Ukrainian lands to the Russian Federation is acceptable. Autonomous Crimea and
Sevastopol are special cases.
CAUCASUS
Precarious is the position of the Republic of Armenia ensconced as it lies between the
main part of Azerbaijan plus its exclave Nachichevan and Turkey on one hand, Georgia
and Iran on the other, with Russia waiting eagerly to reassert its status as the power
maintaining order (Ordnungsfunktion) in northern Caucasus as well as in its “near
abroad” in the Southern Caucasus. Yerevan while fully complying with spirit and letter
of Washington accords of August 8, 2025, instituting the TRIPP (Trump Route for
International Peace and Prosperity), energetically pursues the north-south route
linking Iran to the Black Sea ports of Georgia and to Russia further afield. The whole
will be crystallized in the desirable “Crossroads of Peace”. This ambitious project is
questioned not only by Azerbaijan still occupying parts of Armenian state territory
but even by the disaffected Armenian Apostolic Church, energetically opposing
policies of PM Nichol Pashinyan which they deem harmful to the nation.
THE POPE IN THE EAST
Pope s Leo XIV fraternal journey 27-30 November 2025 to Constantinople and Nikaia
(Iznik, Turkey) to commemorate the 1700th anniversary since the First Ecumenical
Council held 325 a.D. in Nikaia, chief town of Bithynia, along with the Ecumenical
Patriarch Bartholomaios I is an event of global importance. The major Christian
Churches, Catholic and Orthodox, walk along the path opened 60 years ago by Pope
Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras with the lifting of (medieval) reciprocal
anathemas.
With the opening to the East, Vatican reinforces its message, its position within the
secularizing societies in Europe, while the Ecumenical Patriarchate radiates its
mission statement worldwide and alleviates pressure from the morass of the
ecclesiastical intra-Orthodox rift in Ukraine. Besides, the Catholic clergy, with
decreasing number of faithful in Europe, is given a fresh opportunity to draw from
the Orthodox spirituality.
STRAVON of Amaseia,
Athens, 30 November 2025
του Avraham Spraragen, Binar Faeq Karim – Δεκέμβριος 2025
Φωτογραφία: IMAGO/Emmanuele Contini via Reuters Connect.
Οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί είναι φυσικοί γεωπολιτικοί σύμμαχοι. Πολλοί Κούρδοι Εβραίοι στο Ισραήλ αισθάνονται βαθιά συνδεδεμένοι με την εθνοτική τους κληρονομιά και διατηρούν πολιτιστικούς δεσμούς· η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ έχει επίσης κάνει δειλές προσπάθειες να διατηρήσει πολιτιστικούς δεσμούς. Όμως η μετάφραση αυτών των αντιλήψεων περί κοινών συμφερόντων και κοινών πολιτιστικών παραδόσεων σε μια πολιτική συμμαχία έχει αποδειχθεί δύσκολη.
Σύμφωνα με μια μελέτη του 2001 από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, αυτός ο δεσμός δεν είναι απλώς αρχαίος αλλά πιθανότατα και γενετικός. Οι Εβραίοι κατοικούν στο Κουρδιστάν για σχεδόν 3.000 χρόνια. Ζούσαν εκεί σε σχετική αρμονία με τους γείτονές τους και διατηρούσαν εβραϊκά σχολεία και συναγωγές. Οι Κούρδοι Εβραίοι μιλούσαν κυρίως αραμαϊκά, αλλά δανείζονταν επίσης λέξεις από την κουρδική γλώσσα. Η κοινότητά τους παρήγαγε μια ιδιαίτερη μορφή «ορεινού Ιουδαϊσμού», η οποία περιελάμβανε μια διάσημη γυναίκα θρησκευτική μελετήτρια, την Osnat Barzani, και μια μοναδική κουρδοεβραϊκή γιορτή, το Seharane.
Την παραμονή της ίδρυσης του Ισραήλ το 1948, ο αριθμός των Κούρδων Εβραίων κυμαινόταν μεταξύ 20.000 και 30.000, ζώντας κυρίως στην κουρδική περιοχή του βόρειου Ιράκ. Μετά το 1948, σχεδόν όλοι μετανάστευσαν στο Ισραήλ, αφήνοντας πίσω μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Από το 1951 έως το 1952, το Ισραήλ πραγματοποίησε την «Επιχείρηση Έσδρας και Νεεμίας», αερομεταφέροντας μαζικά Κούρδους και Ιρακινούς Εβραίους στο νεοσύστατο εβραϊκό κράτος. Μόνο λίγες εκατοντάδες εβραϊκές οικογένειες παραμένουν σήμερα στο Κουρδιστάν, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των Κούρδων Εβραίων –περίπου 200.000 πλέον– ζουν στο Ισραήλ, όπου ίδρυσαν μερικά από τα πρώτα moshavim (αγροτικούς οικισμούς) της χώρας.
Σήμερα, η κουρδοεβραϊκή κοινότητα του Ισραήλ διατηρεί έντονους πολιτιστικούς δεσμούς. Δρόμοι στο Ισραήλ φέρουν κουρδικά ονόματα, δημοφιλείς Ισραηλινοί τραγουδιστές κουρδικής καταγωγής τραγουδούν στα κουρδικά, και κουρδικά εστιατόρια αφθονούν. Κούρδοι Εβραίοι συγκεντρώνονται στο Ισραήλ για το φεστιβάλ Seharane και το Kurdiyada, ένα τριήμερο φεστιβάλ με παραδοσιακό κουρδικό φαγητό, μουσική, χορό και τη σημαία του Κουρδιστάν. Η κοινότητα λειτουργεί επίσης την Εθνική Ένωση Εβραίων από το Κουρδιστάν, τον Σύνδεσμο Φιλίας Ισραήλ–Κουρδιστάν, κουρδικά πολιτιστικά κέντρα, καθώς και ένα Πρόγραμμα Κουρδικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, το οποίο φιλοξένησε το 2024 μια αντιπροσωπεία κουρδικής αλληλεγγύης από τη Γερμανία.
Στο Ιράκ, η αυτόνομη Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν υιοθέτησε το 2015 νόμο περί δικαιωμάτων μειονοτήτων, αναγνωρίζοντας τον Ιουδαϊσμό ως προστατευόμενη θρησκεία και δημιουργώντας τον πρώτο εκπρόσωπο για εβραϊκές υποθέσεις στο Υπουργείο Κληροδοτημάτων και Θρησκευτικών Υποθέσεων. Η θέση αυτή προοριζόταν να εκπροσωπεί την κουρδοεβραϊκή κοινότητα και να προωθεί τα δικαιώματά της, καθώς και να προστατεύει εβραϊκούς τόπους πολιτιστικής κληρονομιάς στο Κουρδιστάν. Το 2016, ο εκπρόσωπος εβραϊκών υποθέσεων οργάνωσε την πρώτη τελετή Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος στην κουρδική πρωτεύουσα Ερμπίλ, με τη συμμετοχή αξιωματούχων του Κουρδιστάν και Κούρδων Εβραίων. Αναλογιζόμενος την εκδήλωση, ο Mariwan Naqshbandi, επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικής Συνύπαρξης του Κουρδιστάν, μίλησε για το «καθήκον υποστήριξης της εβραϊκής θρησκείας».
Παρά αυτή την έκφραση υποστήριξης, ελάχιστα απομεινάρια της εβραϊκής ζωής στο Κουρδιστάν έχουν απομείνει. Το Μουσείο Εκπαίδευσης της Ερμπίλ έχει μια αίθουσα αφιερωμένη στον Daniel Kassab, έναν διάσημο κουρδοεβραίο καλλιτέχνη, και το Μουσείο Κουρδικής Κληρονομιάς στη Σουλεϊμανίγια διαθέτει μια «Εβραϊκή Συλλογή» με ορισμένα αντικείμενα. Κατά τα άλλα, οι πρώην Εβραίοι του Κουρδιστάν μπορούν να εντοπιστούν μόνο πνευματικά στους διάσπαρτους αρχαιολογικούς χώρους όπου κάποτε υπήρχαν αρχαίες συναγωγές, τάφοι βιβλικών μορφών, εβραϊκές γειτονιές και νεκροταφεία. Ακόμη και η θέση του εκπροσώπου για εβραϊκές υποθέσεις φέρεται να μην υφίσταται πλέον.
Σήμερα, οι κουρδοεβραϊκές πολιτιστικές ανταλλαγές πραγματοποιούνται κυρίως στο πλαίσιο των σχέσεων Κουρδιστάν–Ισραήλ. Μια Εβραϊκή Συμμαχία για το Κουρδιστάν (Jewish Coalition for Kurdistan) προέκυψε το 2017 με στόχο την ενίσχυση της σχέσης μεταξύ Εβραίων και Κούρδων παγκοσμίως, καθώς και των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Κουρδιστάν. Στο διοικητικό συμβούλιό της συμμετέχουν η διευθύντρια του Προγράμματος Κουρδικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, Δρ. Ofra Bengio, και ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Gideon Sa’ar.
Ο Sa’ar ξεκίνησε τη θητεία του ως υπουργός Εξωτερικών αποκαλώντας τον κουρδικό λαό «φυσικό σύμμαχο» του Ισραήλ. Στην πρώτη του ομιλία στο ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών πέρυσι, ο Sa’ar εξήγησε ότι «σε μια περιοχή όπου θα είμαστε πάντα μειονότητα, οι φυσικές συμμαχίες θα είναι με άλλες μειονότητες». Τόνισε τη γεωστρατηγική σημασία της συμμαχίας με το ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο συνορεύει με το Ιράν και την Τουρκία – περιφερειακούς αντιπάλους του Ισραήλ. Οι Κούρδοι θεωρούνται ανάχωμα απέναντι σε αυτές τις κοινές απειλές. Ο Sa’ar αναγνώρισε επίσης τις κουρδικές μειονότητες στον Λίβανο και τη Συρία ως πιθανούς συμμάχους.
Οι πολιτικοί δεσμοί Ισραήλ–Κούρδων σφυρηλατήθηκαν στα ιδρυτικά χρόνια του κράτους του Ισραήλ. Οι Κούρδοι αναγνωρίστηκαν ως στρατηγικός σύμμαχος στο πλαίσιο του «δόγματος της περιφέρειας» του πρωθυπουργού David Ben Gurion, σύμφωνα με το οποίο το Ισραήλ επιδίωκε συμμαχίες με μη αραβικούς παράγοντες στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής (συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας, του Ιράν και της Αιθιοπίας). Το Ισραήλ υποστήριξε τους Ιρακινούς Κούρδους στη σύγκρουσή τους με τη Βαγδάτη, εκπαίδευσε και εξόπλισε Κούρδους μαχητές Πεσμεργκά και βοήθησε ακόμη και στη δημιουργία της κουρδικής υπηρεσίας πληροφοριών, Parastin. Το 2014, το Ισραήλ φέρεται να παρέδωσε ανθρωπιστική βοήθεια σε θύματα του ISIS στο βόρειο Ιράκ, ενώ ορισμένες εισαγωγές ισραηλινού πετρελαίου το 2015 εντοπίστηκαν ότι προέρχονταν από το ιρακινό Κουρδιστάν.
Η συμμαχία Κουρδιστάν–Ισραήλ έφτασε στο αποκορύφωμά της τον Σεπτέμβριο του 2017, πριν από το δημοψήφισμα της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν για την ανεξαρτησία από τη Δημοκρατία του Ιράκ, όταν το Ισραήλ έγινε η μόνη χώρα στην περιοχή που υποστήριξε επίσημα την ίδρυση κουρδικού κράτους. Εβραίοι Κούρδοι στο Ισραήλ συγκεντρώθηκαν υπέρ του δημοψηφίσματος, κρατώντας τη σημαία του Κουρδιστάν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ και ελπίζοντας ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα διαμόρφωνε επίσημους δεσμούς με το Ισραήλ. Παράλληλα, η ισραηλινή σημαία μπορούσε να εντοπιστεί σε συγκεντρώσεις υπέρ της ανεξαρτησίας στο Ερμπίλ και σε άλλες πόλεις του Κουρδιστάν.
Μετά το δημοψήφισμα, η ισραηλινοκουρδική ομάδα πίεσης στην Κνεσέτ φιλοξένησε μια εκδήλωση με τίτλο «Κουρδιστάν και Ισραήλ: Μαζί προς την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». Στη συνέχεια, νομοθετικές πρωτοβουλίες στο ισραηλινό κοινοβούλιο επιδίωξαν να διευκολύνουν τα ταξίδια μεταξύ Τελ Αβίβ και Ερμπίλ και να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των Κούρδων Γεζίντι. Έχουν επίσης γίνει προσπάθειες να αναγνωριστεί η σφαγή του Χαλαμπτζά το 1988 και η εκστρατεία Ανφάλ – το «κουρδικό ολοκαύτωμα» που διέπραξε ο Ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν – ως γενοκτονία.
Παρά τους μακροχρόνιους αυτούς πολιτιστικούς δεσμούς και τις δειλές πολιτικές διεργασίες προσέγγισης, η κουρδοϊσραηλινή προσέγγιση έχει παρεμποδιστεί από τις κυβερνήσεις του Ιράκ, του Ιράν και της Τουρκίας. Το 2022, η Βαγδάτη κατέστησε ποινικό αδίκημα για Ιρακινούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην Περιφέρεια του Κουρδιστάν του Ιράκ (όπου οι Κούρδοι κατέχουν ιρακινά διαβατήρια), να έχουν οποιαδήποτε σχέση με το Ισραήλ. Παραβιάσεις του νόμου τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη ή ακόμη και θάνατο, περιορίζοντας ασφυκτικά τη σύνδεση Κουρδιστάν–Ισραήλ. Παράλληλα, η Τεχεράνη έχει εργαλειοποιήσει αυτή τη σχέση για να απονομιμοποιήσει τις φιλοδοξίες για κουρδική ανεξαρτησία. Το Ιράν έχει παρουσιάσει πρωτοβουλίες όπως ο «Διάδρομος Ειρήνης του Αβραάμ» (Abraham Peace Corridor) – ένα όραμα περιφερειακής ολοκλήρωσης που θα ενίσχυε τη συνεργασία με το Κουρδιστάν – ως σιωνιστικό σχέδιο για αποικιακή επέκταση. Το 2024, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν εκτόξευσαν βαλλιστικούς πυραύλους στην Ερμπίλ, σκοτώνοντας αμάχους, ενώ ισχυρίστηκαν – ψευδώς, σύμφωνα με Βαγδάτη και Ερμπίλ – ότι είχαν στοχοποιήσει ένα ισραηλινό «κατάστημα κατασκοπείας».
Στην Τουρκία, η ιδέα μιας κουρδοϊσραηλινής συνεργασίας παραμένει πολιτικά εκρηκτική. Τούρκοι εθνικιστές και ισλαμιστές έχουν περιγράψει το Κουρδιστάν ως «δεύτερο Ισραήλ», δηλαδή άλλη μια συνωμοσία διαμελισμού με τη στήριξη της Δύσης. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η ένταση στην Άγκυρα κλιμακώθηκε καθώς η ισραηλινή πρεσβεία εκκενώθηκε εν μέσω διαδηλώσεων οπαδών του υπερεθνικιστικού Κόμματος της Πατρίδας, που επιδίωκαν να παρουσιάσουν το κουρδικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας ως σιωνιστικό σχέδιο. Ο Utku Reyhan, γενικός γραμματέας του Κόμματος της Πατρίδας, κατήγγειλε το δημοψήφισμα ως «κήρυξη πολέμου από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ισραηλινό σιωνισμό εναντίον της περιοχής», παρουσιάζοντας την κουρδική αυτοδιάθεση ως άμεση προέκταση των περιφερειακών φιλοδοξιών του Ισραήλ. Η Άγκυρα έχει προωθήσει αυτή τη συνωμοσία χαρακτηρίζοντας το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) —το οποίο σήμερα αφοπλίζεται μετά από δεκαετίες σύγκρουσης Τουρκίας–PKK— ως «υπεργολάβο» του Ισραήλ.
Οι ισραηλινοκουρδικοί δεσμοί έχουν επίσης αναδυθεί ξανά στη μετα-Άσαντ μετάβαση της Συρίας. Ζητήματα ένταξης μειονοτήτων —ιδίως η συμμετοχή των Κούρδων— έχουν και πάλι περιπλακεί με φόβους περί ισραηλινού αντίκτυπου. Η Ilham Ahmed, συμπρόεδρος της Αυτόνομης Κουρδικής Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, δήλωσε στα ισραηλινά ΜΜΕ ότι «η κρίση της Μέσης Ανατολής απαιτεί να γίνει κατανοητό ότι χωρίς τον ρόλο του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού, δεν θα υπάρξει δημοκρατική λύση για την περιοχή». Παρότι ο Πρόεδρος Al-Sharaa δεσμεύτηκε να σχηματίσει μια «συμπεριληπτική μεταβατική κυβέρνηση που να αντικατοπτρίζει την πολυμορφία της Συρίας», η διοίκησή του έχει επικριθεί για τον αποκλεισμό Κούρδων και άλλων μειονοτικών ομάδων. Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει απαντήσει υποστηρίζοντας διεθνή βοήθεια προς τους Σύριους Κούρδους — υπογραμμίζοντας τον κρίσιμο ρόλο τους στη μάχη κατά του ISIS, παρέχοντας στους Σύριους Κούρδους «θετικές εγγυήσεις» και καλώντας τη νέα συριακή ηγεσία να διασφαλίσει τα δικαιώματα των Κούρδων.
Ο πόλεμος στη Γάζα έχει δοκιμάσει περαιτέρω αυτή τη σχέση, αναγκάζοντας τους Κούρδους ηγέτες να επιτύχουν μια προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στην καταδίκη και τον συμβιβασμό. Από τον Οκτώβριο του 2023, οι Κούρδοι ηγέτες έχουν καταδικάσει τα παλαιστινιακά δεινά στη Γάζα, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουν μια κατάπαυση του πυρός και έναν διαπραγματευμένο συμβιβασμό. Στην έναρξη του πολέμου, ο Πρόεδρος της Περιφέρειας Κουρδιστάν, Nechirvan Barzani, προειδοποίησε κατά του να «παρασυρθούμε σε περιφερειακές συγκρούσεις» και επανέλαβε ότι «η πίστη μας είναι ότι η λύση των δύο κρατών αποτελεί την πιο κατάλληλη διευθέτηση». Καθώς ο πόλεμος παρατεινόταν, αυτή η πράξη ισορροπίας συνεχίστηκε, υπογραμμίζοντας την προτίμηση της Ερμπίλ για πραγματιστική διπλωματία και για αποστασιοποίηση από τις πολιτικές συγκρούσεις.
Τον Μάιο του 2025, ο Πρωθυπουργός της Περιφέρειας Κουρδιστάν, Masrour Barzani, συναντήθηκε με τον Παλαιστίνιο Γενικό Πρόξενο στην Ερμπίλ και κάλεσε σε μια «δίκαιη και διαρκή λύση». Τον προηγούμενο μήνα, η Προεδρία της Περιφέρειας Κουρδιστάν υποστήριξε την πρωτοβουλία αναγνώρισης της παλαιστινιακής κρατικότητας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Οι Κούρδοι ηγέτες έχουν επίσης εμπλακεί με προσοχή σε εξωτερικές πρωτοβουλίες που παρουσιάζονται ως διπλωματικές οδοί αποκλιμάκωσης. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2025, ο Πρόεδρος Barzani χαιρέτισε το αμερικανικό σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα, προτρέποντας όλα τα μέρη να επιδείξουν «πνεύμα συμβιβασμού». Παράλληλα, η κουρδική κοινωνία παραμένει διχασμένη ανάμεσα σε ισλαμικά κόμματα που αντιτίθενται σθεναρά στην ισραηλινή στρατιωτική εκστρατεία και σε εκείνους, κυρίως στις φιλελεύθερες αστικές κοινότητες του Κουρδιστάν, που υιοθετούν μια πιο ουδέτερη στάση.
Αυτό που οι πρώιμοι ηγέτες του Κράτους του Ισραήλ και οι κουρδικές φυλές του βόρειου Ιράκ αναγνώρισαν πριν από 75 χρόνια παραμένει αληθές και σήμερα: οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί είναι φυσικοί σύμμαχοι. Επιπλέον, και οι δύο διατηρούν βαθιούς θεμελιώδεις δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι τα βήματα δημοσιοποίησης και υλοποίησης μιας κουρδοϊσραηλινής συμμαχίας θέτουν σε κίνδυνο τους Κούρδους, επειδή γίνεται αντιληπτή ως απειλή για την Τουρκία, το Ιράν, τη Συρία και το Ιράκ. Έτσι, ενώ οι δεσμοί πληροφοριών συνεχίζονται, μια πλήρης συμμαχία μεταξύ αυτών των δύο λαών θα πρέπει να αναμένει περαιτέρω βήματα προς μια νέα περιφερειακή τάξη που οι ΗΠΑ θα φέρουν μέσω των περιφερειακών τους συμμάχων.
Στο μεταξύ, χειρονομίες καλής θέλησης και από τις δύο πλευρές είναι ευπρόσδεκτες – η Περιφέρεια Κουρδιστάν θα πρέπει να αποκαταστήσει τη θέση του εκπροσώπου για εβραϊκές υποθέσεις, το Ισραήλ θα πρέπει να επαναφέρει τη νομοθεσία που αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Γεζίντι Κούρδων – και μπορούν να διατηρήσουν ζωντανή στις δύο κοινωνίες την προοπτική μιας μελλοντικής συμμαχίας.
Avraham Spraragen
Ο Avraham Spraragen είναι ειδικός για τη Μέση Ανατολή στον οργανισμό Young Professionals in Foreign Policy και φοιτητής στη Νομική Σχολή του Georgetown.
Binar Faeq Karim
Ο Binar Faeq Karim, πρόσφατος απόφοιτος του Πανεπιστημίου Notre Dame, έχει γράψει για πολιτικά και θέματα ασφάλειας στη Μέση Ανατολή για διάφορα αμερικανικά και ευρωπαϊκά think tanks και μέσα ενημέρωσης. Από το 2014 έως το 2018, εργάστηκε ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος καλύπτοντας τον πόλεμο κατά του ISIS.
Ο Matthew Tostevin είναι συντάκτης Παγκόσμιων Θεμάτων στο Newsweek και είναι υπεύθυνος για τα δημοσιογραφικά πρότυπα. Έχει κάνει ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες σε θέματα που καλύπτουν τα πάντα — από συγκρούσεις και πολιτική έως οικονομία, επιχειρήσεις, περιβάλλον και πολλά άλλα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του μέσω email 
Avraham Spraragen
Binar Faeq Karim